Mijające 365 dni to spora liczba premierowych piw, dużo nowych projektów oraz jeszcze więcej innych ciekawostek. Spójrzmy zatem jak widzieliście to wszystko w liczbach. Przed Wami wyniki czterech kategorii: Pozytywy roku 2013, Negatywy roku 2013, Piwo roku 2013, Anty piwo roku 2013.

POZYTYWY ROKU 2013

1. Powstanie nowych inicjatyw piwnych (m.in. Pracownia Piwa, Szałpiw, Ursa Maior, Piwoteka Narodowa) – 21,68%
Dla mnie jest to oczywista decyzja. Rynek się rozrasta, nowe projekty będą pojawiały się coraz częściej.
2. Browar Kormoran i seria Podróże Kormorana – 13,5%
Przełomowe działania wśród browarów regionalnych. Olsztyn postanowił podpatrzeć „rzemieślników” i zmierzyć się ze stylami, które ruszane były tylko przez nielicznych. Jak widać pomysł ten przyjął się znakomicie.
3. Reaktywacja Browaru Bojanowo – 11,95%
Misja Marka Jakubiaka wciąż trwa. Jak widać działania te nie pozostają niezauważone. Dla mnie osobiście tak wysokie miejsce to lekkie zaskoczenie.
4. Urozmaicona oferta polskich browarów – 8,63%
Obstawiałem pierwsze lub drugie miejsce, bo w końcu Polska to kraj witem-sritem płynący. No, ale widać, że „brak porządnego pilsa za 3 zł” boli bardzo wiele osób
5. Dublet Czesława Dziełaka – 8,41%
Jeden z bohaterów roku 2013. Człowiek, który okazał się „władcą chmielu”. Wszyscy czekamy na realizację projektu jego własnego browaru.
6. Porter bałtycki ponownie podbija Europę – 7,3%
Piwowarski Skarb Polski ponownie wyróżniony złotym medalem podczas European Beer Stars 2013. Tym razem padło na Komes-a.
7. Powstanie nowych multitapów – 7,08%
Miejsca z dobrym piwem nigdy zbyt wiele. Mieszkańcy niektórych miast już nie mają prawa narzekać na kiepską ofertę piwa z beczki.
8. Warszawa przestaje być piwną pustynią – 5,97%
Miniony rok to zdecydowany przełom dla mieszkańców Warszawy. Dziwne jest tylko to, że wiele osób spoza granic stolicy nie może tego przeboleć
9. Bogata oferta importowanych piw – 5,75%
Kiedyś Brew Dog i Flying Dog były nie lada wydarzeniem. Dzisiaj nie robią już na nikim wrażenia.
10. Współpraca Browaru PINTA i AleBrowar – 2,65%
Wspólne piwo dwóch wiodących browarów kontraktowych było dosyć szczególnym wydarzeniem. Jednak widać, że B-Day Lądowanie w Bawarii nie wszystkim przypadło do gustu.
11 ex aequo. Premiera Golden Monk w Warszawie – 1,33%
Tak kiepski wynik może oznaczać jedno- wielu z Was po prostu nie brała w niej udziału Dla mnie jest to nowy wymiar piwnej premiery.
11 ex aequo. Rozpoczęcie piwnej edukacji przez koncerny – 1,33%
Widać, że działania prowadzone przez koncerny nie robią jeszcze na nikim zbyt wielkiego wrażenia. Według mnie akcje prowadzone chociażby przy marce Książęce to coś co powinno być naśladowane przez mniejszych. Przecież banalne wskazówki dotyczące temperatury serwowania piwa, czy też nakierowanie na odpowiednie dopasowanie potrawy to nic wymagającego. A może się mylę?
11 ex aequo. Powstanie pierwszej gry planszowej traktującej o piwie – Piwne Imperium – 1,33%
Doczekaliśmy się pierwszej gry traktującej o tematyce piwnej. Konia z rzędem temu kto za pierwszym razem pojął zasady
14. Rozszerzenie oferty przez koncerny – 0,88%
Może nie są to wity-srity, ale jakieś poruszenie nastąpiło.
15. Warszawskie Święto Piwa i I Warszawski Konkurs Piw Domowych – 0,66%
Nikt nie lubi „byłej piwnej pustynii” i imprez, które się tu dzieją
16. Podwójna premiera Browaru PINTA w Warszawie – 0,44%
Może nie było takiej pompy jak podczas premiery Golden Monk-a, ale obecność całego składu sprawiła, że oba piwa smakowały po stokroć lepiej.
17. Nagroda dla dr.Andrzeja Sadownika podczas gali „Piwne Pozytywy 2013”- 0,22%
Bardzo cieszy, że punkt ten nie został przez wszystkich pominięty. Przynajmniej są osoby, które „poświęciły” 1 z 3 swoich możliwości na te jakże „mało istotne” wydarzenie. Pamiętajcie, że rzadko kiedy „najmniejszy otrzymuje nagrodę od tych największych”.

We własnych propozycjach padały między innymi takie sugestie: Kopyr celebryta, Poznańskie Targi Piwne, Wrocławski Festiwal Dobrego Piwa. Maleńki odsetek głosów jest powodem nieuwzględnienia tych odpowiedzi w rankingu.

NEGATYWY ROKU 2013

1. Ceny polskiego piwa rzemieślniczego – 14,96%
Temat wałkowany od dawna. Jednak jeszcze dużo piwa upłynie zanim rynek nie będzie chłonął wszystkiego na pniu i trzeba będzie powalczyć o sprzedaż niższą ceną.
2. Zamknięcie Browaru Konstancin – 13,12%
Wszyscy, którzy marzyli o reaktywacji Zdrojowego, ale powrocie świetnej formy Dawnego mogą już porzucić nadzieję. Było, ale się zmyło.
3. „Dystrybucja” dobrego piwa w mniejszych miejscowościach – 12,34%
Bolączka miłośników piwa z mniejszych miejscowości. Jedynym ratunkiem są dla nich wyprawy do większych miast, albo sklepy internetowe. Raczej ciężko będzie to zmienić póki browary rzemieślnicze nie zwiększą znacznie swoich możliwości produkcyjnych.
4. Poziom dyskusji na Browar.biz – 10,24%
Najpopularniejsze polskie forum piwne, dzięki któremu zacząłem wkraczać w świat piwa nie jest już tym samym co kiedyś. W zamian możemy poczytać o bzdurach, wycieczkach osobistych, zbiorowych naśmiewań się z chcących dowiedzieć się czegoś laików i wielu innych rzeczach nadających się pod budkę z piwem. Przykro…
5. „Rzemieślniczna” linia piw z Browaru Sulimar – 9,45%
Browar Sulimar postanowił podpiąć się pod „rzemieślniczy trend” i hucznie wypisać na etykietach serii Rebel – „Piwo rzemieślnicze”. Do tego grafika przedstawiającą Marka Suligę (Wielki Mistrz Bractwa Piwnego) i jego podpis…
6. Nieustający zalew piw smakowych – 8,66%
Mam nadzieję, że „inwencja” niektórych browarów w końcu się skończy.
7. Łebski Browar za całkokształt – 7,61%
Zawsze znajdzie się miejsce dla „legendy piwnego marketingu” w Polsce.
8. IPA, IPA, IPA… – 7,35%
Jak widać nie tylko ja mam już dosyć wszędobylskiego India Pale Ale. Uwielbiam jak chmiel wykręca gębę, ale wszystko w końcu się nudzi. Tym bardziej jeśli jest wałkowane aż do przesady.
9. Wszędobylski amerykański chmiel – 5,25%
Podobnie jak wyżej. Mam nadzieję, że moda na chmiel z USA w końcu minie, a ja napije się jakiejś nowości, która nie będzie smakowała cytrusami.
10. Nieudana próba wypuszczenia RIS-a leżakowanego w beczkach – 4,2%
Informacja ta może nie jest istotna dla wielu osób ze względu na słabą dostępność piw z Browaru Artezan poza wybranymi rejonami. Jednak fakt jest faktem. Potencjalna petarda poszła do kanału.
11. Afera z etykietą Golden Monk – 3,67%
Było wiele szumu, ale w końcu rozeszło się po kościach. Niemniej jednak dziwna sytuacja pokazująca chorobliwy poziom religijnego fanatyzmu niektórych osób.
12. Przedpremierowa sprzedaż Brackiego Imperial IPA – 2,36%
Tym razem chyba już nikogo to nie zdziwiło. Co roku jest to samo, więc wynik ten pokazuje, że jesteście już do tego przyzwyczajeni.

We własnych propozycjach padały między innymi takie sugestie: Nierówny poziom warek z browarów rzemieślniczych, Brak wyobraźni przy tworzeniu etykiety Golden Monk, itd. Podobnie jak poprzednio, mała powtarzalność głosów sprawiła, że nie było sensu klasyfikować tych odpowiedzi.

PIWO ROKU 2012

1. Grand Prix AIPA – 39,61%
Dzieło Czesława Dziełaka uwarzone w Ciechanowie zdeklasowało konkurencję. Przyznaję, że naprawdę jest to kawał świetnego piwa.
2. Artezan Pacific Pale Ale – 9,18%
Szczerze mówiąc to spodziewałem się zwycięstwa. Niesamowite piwo, które stało się  hitem wśród warszawskich multitapów. Za każdym razem kiedy mam okazję być w tego typu przybytkach notorycznie słyszę: „Weź Pacifika”, „Poproszę Pacifika”, „Nie ma Pacifika?!”.
3. Imperator Bałtycki – 8,7%
Mocne zakończenie roku przez Browar PINTA. Czy trzeba coś dodawać? Tak – koniecznie spróbuj jeśli nie miałeś okazji.
4. Smoky Joe – 8,21%
Jeden z moich faworytów. Teraz wypatrujemy specjalnej warki, która będzie potraktowana „większą ilością słodu whisky i płatków whisky”. Nie mogę się doczekać.
5. 6 Joseph’s Street – 6,28%
Niesamowicie gładkie piwo, które dostarcza niepowtarzalne wrażenie na języku. Trzeba spróbować, żeby doświadczyć tego specyficznego odczucia.
6. Ciężko powiedzieć – 5,31%
Jakoś nie dziwi mnie, że sporo osób miało problemy w wyborem i zaznaczyła tę opcję. Zeszły rok to naprawdę niezliczona liczba nowości, która mogła przysporzyć o ból głowy. Dlatego też w tym razem zasugerowałem kilka odpowiedzi, które zresztą nie wybrałem bez przyczyny.

Reszta wyników jest już zbyt rozstrzelona dlatego nie warto ich wymieniać.

ANTY PIWO ROKU 2013

1. Ciężko powiedzieć – 24,29%
Podobnie jak w zeszłym roku wybór był ciężki. Czyżby znowu na rynek trafił mnóstwo gówn… niedobrego piwa?
2. Raciborskie Niefiltrowane – 15,25%
Mój faworyt. Spróbowałem, podziękowałem i więcej nie kupię.
3. Prometeusz – 13,56%
Polish IPA to niezbyt wdzięczny styl. Tym bardziej jeśli wali masłem na kilometr.
4. Grand Imperial Porter Chili – 12,99%
Uwielbiam chili, ale to naprawdę nie nadawało się do przełknięcia.
5. Bojan Black IPA – 7,91%
Pierwsza warka to zwykła IPA, a druga… całkiem smaczny stout.
6. Brok Stout Export – 7,34%
Mmm, ten anyż, ta lukrecja i wszystko co ze stoutem niezwiązane.
7. Gruit Kopernikowski – 5,08%
Może i ciekawy eksperyment, ale niekoniecznie wzbudzający zachwyt.

Reszta wyników jest już zbyt rozstrzelona dlatego nie warto ich wymieniać. Jednak ciekawostką jest to, że trafiły się tu takie piwa jak Golden Monk, Brackie Imperial IPA, czy też Komes Porter.

Jeśli dobrnąłeś do końca to gratuluję wytrwałości i ciekawości. Czy zgadzam się z wynikami głosowania czytelników? Po części tak, ale z pewnością zamieniłbym kilka pozycji ze sobą. Jednak to nie ja odpowiadałem za efekt końcowy. Dlatego dziękuję Wam za pomoc w stworzeniu podsumowania piwnego roku 2013.

Czego powinniśmy oczekiwać po roku 2014? Przede wszystkim tego, aby rynek nie zwolnił tempa, a jakość dobrych piw ustabilizowała się na stałym, wysokim poziomie.

Pamiętam jak dwa lata temu w jednym z warszawskich sklepów pojawiła się dostawa piw z Brew Dog i Flying Dog. USA i Szkocja w Polsce? I to w dodatku dostępne dla każdego, bez żadnych układów? Sam poleciałem jak głupi zakupić kilka sztuk i skosztować tego co było bardzo niszowym towarem. Mało tego. Jeśli sięgnę pamięcią trochę dalej to przypominam sobie amerykańskie Flying Dog-i w sklepie z żywnością orientalną. O jednorazowych akcjach typu złoty trunek ze Sri Lanki lub Mozambiku za chore kwoty nawet nie chcę wspominać.

Co natomiast mamy dzisiaj? Piwami z wymienionych wyżej browarów już nikt się nie ekscytuje. Ba, nawet istnieje spore grono osób, które gardzą tymi propozycjami. W zasadzie fakt ten coraz mniej dziwi, ponieważ oferta importerów zwiększa się w zastraszającym tempie. Kraj, czy też wielkość browaru przestaje mieć znaczenie. Popyt na egzotyczne ciekawostki jest naprawdę bardzo duży. Ceny, które potrafią przekraczać 50 zł powoli przestają zaskakiwać. Gro osób zaciska zęby i sięga trochę głębiej do portfela. Czy warto? To już trzeba ocenić samemu. Z własnego doświadczenia wiem, że na tle tego rodzaju piwa, Polacy wypadają naprawdę znakomicie.

Mimo wszystko jesteśmy zasypywani coraz to nowszymi i dziwniejszymi propozycjami. Dzięki zaangażowaniu niektórych importerów możemy sięgać po prawdziwie odjechane pozycje. Chcemy spróbować trunku, który ma w sobie coś z bekonu i syropu klonowego? Proszę bardzo. Przygotowujemy około 60 zł i kupujemy Rogue Voodoo Doughnut Bacon Maple Ale. Opcja z preclem, malinami i czekoladą? Jak najbardziej – Rogue Voodoo Pretzel, Raspberry & Chocolate Ale. Jeśli komuś jeszcze mało to powinien pomyśleć o czekoladzie, bananach oraz maśle orzechowym i sięgnąć po Rogue Voodoo Chocolate, Banana & Peanut Butter Ale. Dwa ostatnie warianty, pomimo, że niedostępne jeszcze w Polsce z pewnością przekroczą granice naszego kraju. Jednak jak zdobyć je szybciej i nie czekać na ruchy importerów. No właśnie do tego zmierzam…

Jakieś niecałe dwa miesiące temu postanowiłem skorzystać z rady, o której gdzieś kiedyś przeczytałem. Cały myk polega na tym, aby nawiązać kontakt z osobą zamieszkałą kraj, z którego piwa chcielibyśmy zdobyć. Najlepiej jeśli skoncentrujemy się na ludziach pochłoniętych tematem złocistego trunku. W skrócie, musimy odnaleźć swoje odbicie po innej części globu. Wydaje się ryzykowne? Wcale mnie to nie dziwi. Mimo wszystko spróbowałem.Moje oczy skierowałem w stronę USA. Rewolucja na rynku browarniczym, mnóstwo zakładów rzemieślniczych i ogólnie piwny wzór do naśladowania. Kraj wybrałem, ale nadal wydawało mi się to trochę nierozsądne. Dlatego, aby zminimalizować swoje obawy wynalazłem sklep specjalistyczny z piwem w Nowym Jorku i za pośrednictwem maila nawiązałem kontakt z właścicielem tamtejszego przybytku. Okazało się, że tego typu praktyki są już tam dobrze znane, więc moje pytanie nie zdziwiło zaoceanicznego pasjonata. Zaskoczenie niemałe, ale co miałem się zastanawiać. Całą zabawę urozmaiciłem sobie tym, że wybór piw pozostawiłem już dla Nowojorczyka. Po dwóch dniach otrzymałem wiadomość o tym, że butelki są już wybrane. Padło pytanie, czy nadal jestem chętny do takiej akcji. W tej chwili moje obawy w ogóle mnie nie obchodziły. Przelałem pieniądze na wskazane konto i już nic nie mogłem zrobić. Jedynie pocieszałem się tym, że opłata za paczkę miała zostać uiszczona po tym jak kurier zapuka do moich drzwi. Ja zaufałem jemu, on zaufał mi, więc wydawało mi się to w miarę sensowne.  Rozpoczął się czas oczekiwania.Mija tydzień, dwa, trzy, cztery, a tu ani widu, ani słychu. Wiem, że ekonomiczne rozwiązanie w postaci transportu wodnego wiąże się z wydłużonym terminem dostawy, ale już mnie skręcało. W sumie to tylko pieniądze, ale byłem już zbyt podniecony całą sytuacją. Po 6 tygodniach, kiedy powoli porzucałem już nadzieję na świąteczną paczkę zapukał do mnie kurier, który chyba do dzisiaj nie zrozumiał dlaczego przy odbiorze przesyłki byłem totalnie wyłączony i patrzyłem na wielki karton z niedowierzaniem.Teraz przyszła kolej na rozpakowywanie i ocenę gustu właściciela amerykańskiego sklepu specjalistycznego. Nożyczki w dłoń i tniemy. Na szczęście wszystko jest suche, więc nie przewiduję jakichś ofiar podróży. Rzut oka na sposób pakowania i muszę przyznać, że na pewno nie była to pierwsza tego typu akcja.Tak mniej więcej wyglądają opakowane butelki, na które człowiek zużył 14 rolek folii bąbelkowej… Tak na marginesie to nie musiałem za nią płacić, więc takie zaangażowanie ze strony obcej osoby bardzo mnie cieszy.Chyba nie muszę pisać o tym jak czułem się podczas walki z folią bąbelkową i zdzieraniu jej z moich najdziwniej zdobytych piw. Chyba każdy pamięta ten dreszczyk emocji i zniecierpliwienie podczas rozpakowywania prezentów w Wigilię. Wszyscy też znają uczucie, kiedy jako dziecko rozpakowywaliśmy Kinder Jajko Niespodzianki. Mój stan to hybryda tych dwóch sytuacji.

Jak oceniam dobór piw? Wiem, że mogło być lepiej, ale jakoś strasznie nie narzekam. Czy nie taniej wyszłoby gdybym poszukał tych piw w Polsce? Nie. Jestem do przodu o sumę, którą ciężko określić ze względu na niedostępność niektórych sztuk na terenie naszego kraju. Poza tym pozostawiłem wybór dla tamtejszego pasjonata, więc nie mam prawa narzekać. Czy to co zrobiłem było głupie i nierozsądne? Chyba tak, bo zaufałem obcemu człowiekowi, który mieszka po drugiej stronie globu. Tyle, że teraz jakoś o tym nie myślę i popijam jedną z moich zdobyczy.

Jaki morał płynie z tej historii? Chyba bardzo prosty – piwo łączy ludzi.

W zeszły piątek byliśmy świadkami premiery piątej odsłony Grand Championa, który od 2009 roku jest nagrodą dla najlepszego piwa podczas festiwalu w Żywcu. Tegoroczne zwycięstwo przypadło Czesławowi Dziełakowi i jego Imperial India Pale Ale. Smaczek w tym wszystkim jest taki, że bodajże tydzień wcześniej miała miejsce premiera Grand Prix z Ciechana, które również było prezentem dla laureata jednego z konkursów. Tym razem chodziło o I Warszawski Konkurs Piw Domowych. Nagroda powędrowała w ręce… Czesława Dziełaka, który zdobył uznanie sędziów dzięki American India Pale Ale. Tak, więc dwie receptury stworzone przez tę samą osobę, z domowego zacisza miały okazję wskoczyć na salony. Jak widać zrobiło się ciekawie. Normalne było również to, że nie obędzie się bez porównań. Obie propozycje różnią się od siebie w pewien sposób, ale to naturalna kolej rzeczy. Osobiście większe nadzieje pokładałem w Brackim Imperial IPA. Czemu? Nie wiem. Być może wreszcie chciałem skosztować solidnego Grand Championa. Od 2010 roku, w którym królowało Brackie Pale Ale Belgijskie na takowego jeszcze nie trafiłem. Kiedy nadeszła chwila pierwszej premiery, okazało się, że beczkowa wersja z Ciechanowa jest po prostu rewelacyjna. A jak butelka?

Grand Prix AIPA charakteryzuje się następującymi parametrami: 5,4% alkoholu i 15,4% ekstraktu. Etykieta to bardzo zachowawcza stylistyka, którą można śmiało nazwać biedną. Na pewno nie tego spodziewałem się po piwie, które zwyciężyło pierwszy warszawski konkurs piwny.Otwieram. Po przelaniu do szkła piana urasta do średnich rozmiarów. Poza tym jest ona drobnoziarnista, biała, trwała i ładnie oblepiająca szkło. Kolor to mętny, złoto- pomarańczowy odcień. W aromacie odnajdziemy miks cytrusów, mango, sosny i żywicy. W smaku mamy fajną słodowość, która szybko przykrywana jest przez nuty cytrusowo-tropikalne i nasilającą się moc chmielu. Baza dobrze spełnia swoją rolę i należycie kontruje resztę.  Na finiszu niby subtelna, narastająca, ale zarazem ułożona goryczka. W posmaku obecna trawiasta ziołowość. Całość świetnie pijalna i zaskakująca. Wysycenie na poziomie niskim.

Grand Prix AIPA to zdecydowanie jeden z lepszych przedstawicieli tego stylu w Polsce. Tak niesamowicie pijalne i harmonijne piwo jest z pewnością dowodem talentu i potencjału jaki drzemie w skromnym Czesławie Dziełaku. Sam autor podczas rozmowy przyznał, że jest bardzo zadowolony z przeniesienia swojej receptury na tak szeroką skalę.

Pora na Brackie Imperial IPA. Piwo, które zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie podczas premiery. Zresztą nie tylko ja prawiłem pod jego adresem sporo komplementów. Oczywiście mówię tu o wersji beczkowej. Parametry tegorocznego Grand Championa to: 8,5% alkoholu i 18,5% ekstraktu. Etykieta prezentuje się o wiele lepiej niż ta z Ciechanowa. Jednak ten fakt jakoś mnie nie dziwi.Po przelaniu do szklanki piana okazuje się średnia, drobnoziarnista, biała i niezbyt trwała. Kolor to przymglony, jasny bursztyn. W zapachu mamy średnio intensywne zestawienie żywicy, karmelu i alkoholu. Smak? Jest dziwnie. Zupełnie inaczej niż w wersji beczkowej. Słodowość jest dosyć mdła, zaklejająca i dominująca nad resztą. Owocowe akcenty próbują dojść do głosu, ale nie dają rady przebić się przez tę oporną ścianę. W tle obecne nuty alkoholowe. Na finiszu średnio intensywna, żywiczna goryczka. Całość ciężka, ale łatwo pijalna. Wysycenie na poziomie średnim.

Brackie Imperial IPA to spore rozczarowanie. Dawno nie byłem świadkiem aż tak drastycznej różnicy pomiędzy beczką, a butelką. Wersja „z kija” miała wszystko na swoim miejscu, a przez swoją pijalność osłabiła moją kondycję podczas premiery Z kolei wersja „domowa” jest mocno wykastrowana i nie oddaje tego co może zaoferować to piwo. A szkoda…

Jak wypadły dwa komercyjne dzieła piwowara z Wyłudek? Pomimo pewnego niesmaku w postaci butelkowej wersji Brackiego Imperial IPA, można powiedzieć, że końcówka piwnego roku 2013 należy właśnie do Czesława Dziełaka. Doświadczenie w postaci 321 domowych warek musiało w końcu zaowocować. Z pewnością warto zapamiętać to nazwisko, ponieważ pewnie jeszcze nie raz o nim usłyszymy.

Na koniec mała galeria z oficjalnej premiery w Cudach na Kiju i after party w Kuflach i Kapslach.

]]> https://smakpiwa.wordpress.com/2013/12/10/grand-prix-aipa-vs-brackie-imperial-ipa-czyli-czeslaw-razy-dwa/feed/ 21 smakpiwa GP vs BIIPA Grand Prxix Brackie IIPA https://smakpiwa.wordpress.com/2013/12/01/golden-monk-czyli-dzika-zmiana-planow/ https://smakpiwa.wordpress.com/2013/12/01/golden-monk-czyli-dzika-zmiana-planow/#comments Sun, 01 Dec 2013 19:59:20 +0000 http://smakpiwa.wordpress.com/?p=4036 Czytaj dalej →]]> W końcu stało się to, na co czekało (i nie czekało) wiele osób. AleBrowar wypuścił na rynek swoje jubileuszowe, dziesiąte (jedenaste?) piwo. Smaczkiem w tym wszystkim jest to, że okazało się ono tym najbardziej kontrowersyjnym. Wszystko to za sprawą pierwotnego projektu etykiety. Dodatkowo kilka rzeczy poszło nie tak i finalnie zmienił się styl samego piwa. Czy takie okoliczności mogą pogrążyć piwo? Czy dobry napitek obroni się sam, niezależnie od niepowodzeń?

Od początku działalności AleBrowar-u nie minęły jeszcze dwa lata. W tym czasie zaserwowano nam lepsze, czy też gorsze, ale zawsze nie schodzące poniżej pewnego poziomu piwa. Wszystko to za sprawą „piwowara incognito”, który aż takim incognito nie jest. Jednak nie zagłębiając się w szczegóły można śmiało stwierdzić, że AleBrowar to obok PINTY i Browaru Artezan główny motor napędowy piwnej rewolucji w Polsce. W dniu wczorajszym uwaga była skupiona na tych pierwszych. Albowiem to właśnie 30 listopada 2013 roku wypadła premiera dziesiątego piwa, które wyszło spod rąk AleBrowar. Do tej pory mogliśmy raczyć się takimi napitkami jak: Rowing Jack, Black Hope, Lady Blanche, Amber Boy, Sweet Cow, Naked Mummy, Saint No More, King of Hop i Smoky Joe. Jakiś czas temu zapowiedziano dosyć ciekawą koncepcję stworzenia dziesiątego piwa. Tak na marginesie to będzie to jedenasta pozycja, ponieważ nie można zapominać o Ortodox Stout… No, ale nic. Podobno agencja odpowiedzialna za całą szatę graficzną przygotowała projekt etykiety, do którego należało uwarzyć piwo odpowiadające jej charakterowi. Jednak na tym etapie rozpoczęła się burza. Pewne ugrupowanie religijnych fanatyków rozpoczęło krucjatę przeciwko pewnym elementom, które były zawarte na etykiecie (klik). Finalnie okazało się, że AleBrowar uległ atakom wspomnianej grupy i na butelkach wylądował projekt widoczny poniżej. Co więcej, nie był to koniec zmian. Kontraktowa ekipa zapowiadała piwo w stylu Abbey IPA o mocy 100 IBU, ale w pewnym momencie trzeba było zmienić te plany. Finalnie wyszło tak, że dzisiaj na stole mamy do dyspozycji Saison IPA z 60 jednostkami IBU. Co powstało z tego wszystkiego? Parametry Golden Monk-a to: 7,2% alkoholu i 18% ekstraktu. Kwestia etykiety została już mniej więcej nakreślona. Pomijając względy estetyczne to do Abbey IPA mogłaby pasować, ale Saison IPA…?Pora otworzyć i nalać do szklanki. Po przelaniu do szkła piana rośnie do niewielkich rozmiarów. Jest ona  średnio pęcherzykowa, nietrwała i szybko opadła do cienkiej kołderki. Kolor to delikatnie zmętniony, złoto-herbaciany odcień.Nareszcie zaczynam. Zapach to mieszanka cytrusów i wszelakich aromatów stajni. W smaku na początku mamy zestawienie dzikich nut, którymi charakteryzuje się saison. Czuć konia, siodło i akcenty znane z „wiejskich” Belgów. Zaraz po tym do gry wchodzą delikatne cytrusy. Z tła przebija się minimalna kwaskowatość. Na finiszu niby subtelna, narastająca, ale zarazem ułożona goryczka. W posmaku obecne pikantne przyprawy. Całość świetnie pijalna i zaskakująca. Wysycenie na poziomie niskim, w stronę średniego.

Golden Monk to kawał świetnego piwa. Pomimo sporych zmian wszystko poszło w dobrym kierunku i możemy skosztować czegoś, co naprawdę robi niezłą robotę. Chyba żadne z dotychczasowych piw z AleBrowar-u nie wywarło na mnie tak pozytywnego wrażenia. W sumie może i podobne odczucia miałem przy Sweet Cow? Szkoda tylko, że ilość „Mnicha” jest mocno ograniczona i nie każdy będzie miał okazję go spróbować. A „poszkodowani” mają czego żałować.

Na koniec kilka zdjęć z bardzo udanej imprezy premierowej. Mroczny klimat, dym, świeczki, mnisie peruki, pyszne przekąski i pierwsze piwo, które na pewien czas zyskało monopol w ofercie Kufli i Kapsli – dziesięć kranów wstrzymanych, a na dwóch pozostałych bohater wieczoru, czyli Golden Monk.

Sobotni wieczór w Kuflach i Kapslach był nie lada gratką dla każdego wielbiciela piwa. Cztery ciekawe premiery, w tym dwie z nich były wsparte obecnością autorów nowości, które wskoczyły na warszawskie krany. Poza tym pojawił się również jeden z przedstawicieli Browaru Olimp. Wreszcie mogłem ponarzekać na Prometeusza prosto u źródła, więc byłem z tego powodu bardzo zadowolony. Pomimo tego, że dorzuciłem również kilka delikatnych ciosów w stronę Hery to i tak rozmawiało się co najmniej miło. Jednak trzeba zacząć od początku. Pierwsza nowinka została podpięta bodajże o 17:00. Był to żytni stout z Pracowni Piwa – 6 Joseph’s Street. Rewelacyjne piwo, które królowało u mnie podczas tego wieczoru. Następnie swojego debiutu doczekał się Brown Foot z AleBrowar-u. Szczerze mówiąc to jakoś średnio podpasowało mi to India Brown Ale. Kolejna bomba chmielowa bez jakiejkolwiek kontry może w końcu się znudzić.

W końcu nadeszła godzina 20:00, czyli podpięcie pierwsze PINTY – Apetyt na Życie. Do piwa zaserwowano również ciemny chleb ze smalcem i ogórkiem kiszonym. Wspomniany roggenbier charakteryzuje się następującymi parametrami: 5% alkoholu i 13,1% ekstraktu. Etykieta choć pstrokata i mega kolorowa to cieszy oko. Do tego nazwa, która jest według mnie kapitalna.Pssst… Otwieram i przelewam do sugerowanego szkła. Kufel nie należy do moich ulubionych „pomocników” w konsumpcji, ale uległem. Piana okazała się dosyć wysoka, drobnoziarnista i ładnie oblepiająca szkło. Kolor to mętny, pomarańczowo-brunatny odcień. Zapach to zestawienie bananów, goździków, zboża i chleba. W smaku od razu czuć bardzo treściwą bazę, która delikatnie oblepia podniebienie. Dalej wchodzą banany i nuty słonecznikowe. W tle obecna orzeźwiająca kwaskowatość. Na finiszu przyjemna, chlebowa goryczka. Całość gęsta i sycąca. Wysycenie na poziomie średnim, w stronę wysokiego.

Apetyt na Życie okazał się świetnie ułożonym i wysoce pijalnym piwem. Gęstość jaką odczuwa się w ustach jest po prostu niesamowitym doświadczeniem. Bardzo żałuję, że dopiero teraz pojawiło się na rynku. W letnie upały sprawdzałoby się idealnie.

Drugim bohaterem wieczoru było Żytorillo. Jak się okazało reprezentant kreatywnego stylu Black Rye IPA miał być propozycją Browaru PINTA na wspólne warzenie z AleBrowar-em. Jednak wybór padł na Weizen IPA, a „piwo żytnie na nowe czasy” zostało zrealizowane własnym sumptem. Parametry hybrydy IPA z żytem to: 5,3% alkoholu i 14% ekstraktu. Podczas premiery zaserwowano je z serem kozim i żurawiną. W tym przypadku etykieta jest już bardziej stonowana. Poza tym standardowo trzyma poziom i standardowo jest bardzo dobrze. Otwieram i przelewam do szkła. Piana okazała się spora, drobnoziarnista, brudno-kremowa i ładnie oblepiająca szkło. Zapach to miks iglaków, żywicy i czekolady. Z tyłu obecny minimalny popiół. W smaku ciemne słody szybko ustępują miejsca iglastym nutom oraz żywicznym akcentom. Delikatnie oleista podstawa to zestawienie kawy, czekolady i cytrusów. Na finiszu zdecydowana, ściągająca goryczka. Całość agresywna i trochę nieharmonijna. Wysycenie na poziomie średnim, w stronę niskiego.

Żytorillo to intrygujące, ale zbyt chaotyczne piwo. Jestem ciekawy jak odebrały je zapalone chmielowe głowy. Osobiście mam nadzieję, że następne warki będą bardziej ułożone i zbalansowane. Niemniej jednak uważam, że każdy powinien spróbować i wyrobić sobie opinię.

Na sam koniec mogę powiedzieć, że pomimo tego iż nie jestem w pełni zadowolony zobu piw to i tak okazały się one naprawdę ciekawymi propozycjami. Najlepszym podsumowaniem tego wszystkiego są słowa Ziemka Fałata – „W roku 2013, my tutaj w Polsce, żyjemy w czasach kiedy jeszcze nigdy nie było tylu znakomitych piw w jednym czasie i w jednym miejscu”.

Carlsberg Polska wciąż próbuje równać krokiem za Kompanią Piwowarską, które dzielnie kontynuuje edukacyjną linię Książęcego. Po majowo-czerwcowym Świętojańskim i sierpniowo-wrześniowym Dożynkowym przyszła kolej na listopadowo-grudniowe Świąteczne. Jak dotąd zwykłe lagery nie powaliły na kolana, więc też nie spodziewam się jakichś szczególnych fajerwerków po najnowszym wariancie. Chociaż zapowiedzi mówiące, że miało być to zwykłe jasne zerżnięte z okocimskim porterem mogły dobrze rokować. Tylko jakoś nie kojarzę, żeby ktoś wspominał o „korzennym smaku”. Trochę mi to wszystko się nie zgadza, ale chyba muszę pominąć tę kwestię. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że w pamięci mam jeszcze smak innej „świątecznej” opcji od Carlsberga – Harnaś Grzaniec. Naprawdę niesamowite przeżycie. Pijalne tylko i wyłącznie po podgrzaniu, bo na zimno zniewala swoją sztucznością. Tutaj nikt nie sugeruje potraktowania zawartości butelki garnkiem i palnikiem, więc podchodzę do Świątecznego jak pies do jeża. Jego parametry to: 7% alkoholu i 16,1% ekstraktu. Etykieta to kontynuacja pomysłu dla całej linii Piw Sezonowych. Ładnie, schludnie i „regionalnie”. Zresztą podobne wzornictwo otrzymało już Pszeniczne i Porter, ale te już nie należą do edycji limitowanej.Otwieram i przelewam do szklanki. Piana okazuje się średnia, drobnoziarnista, kremowa i całkiem ładnie oblepiająca szkło. Finalnie okazało się, że byłą ona obecna do końca. Kolor to klarowny, rubinowo-brunatny odcień.Głęboki wdech. Zapach to zestawienie goździków i piernika. Na siłę można też doszukać się słodu. W smaku przez chwilę czuć słodowość, która po chwili nakrywana jest przez miks goździków, piernika i cynamonu. Tło to lekka słodycz. Na finiszu pikantna, przyprawowa goryczka. Całość poukładana, ale mocno przewidywalna. Wysycenie na poziomie średnim.

Świąteczne Piwo Sezonowe to całkiem dobra jak na swoją ligę propozycja zimowego trunku. Obawiałem się zaklejającego niczym Harnaś Grzaniec potworka, ale w rzeczywistości carlsbergowa nowość okazała się całkiem pijalna. Jednak nie oznacza to, że jest to jakaś rewelacja. Po prostu w określonej kategorii jest dobrze, ale mimo wszystko pojemność 0,33 l. byłaby bardziej optymalna i mniej męcząca.