Smart talk

เหตุเกิดที่ประตู 4 ชั้น 2

2013-04-10T06:58:00.000-07:00

วันพุธที่ 10 เม.ย.56 ผมเดินทางไปห้างแฟชั่นไอส์แลนด์เพื่อปิดการใช้ซิม 3G ที่ผมเปิดไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เพราะว่าแท็ปเล็ตของผมมันไม่รองรับระบบ 3G ของค่าย Dtac คงต้องเปลี่ยนเป็นค่าย AIS ที่ใช้คลื่นความถี่ต่างจากค่าย Dtac และ True ก็ถือว่าเป็นความรู้เล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับซิม 3G ที่กำลังฮิตในบ้านเรา

ก่อนเปิดห้างเหมือนเมืองร้างไม่มีผิด

ผมเดินทางมาถึงห้างฯเวลาประมาณ 09.00 น. ก่อนห้างเปิดสองชั่วโมง เวลาเช้าอย่างนี้ บรรยากาศของห้างชื่อดังย่านถนนรามอินทรา กม. 9 ยังคงเงียบเหงาไม่ต่างกับเมืองร้าง ผมขับรถเข้าไปในอาคารจอดรถ A ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายๆอาคารที่มีไว้รองรับรถของลูกค้า ที่จะมาจับจ่ายใช้สอย หรือเป็นที่นัดพบสำหรับบรรดาหนุ่มสาวที่กำลังมีความรัก เพราะดูเหมือนสถานที่นี้ เป็นศูนย์รวมกิจกรรมสำหรับหนุ่มสาว ไม่ว่าจะเป็นด้านความบันเทิง ก็มีโรงภาพยนต์หลายโรง มีภาพยนต์หลายเรื่อง ให้ชมตามความชอบ มีสนามเด็กเล่น มีร้านอาหารฟาสท์ฟู้ด ศูนย์อาหาร จนไปถึงอาหารพื้นบ้านที่มาตั้งซุ้มไว้บริการอย่างครบครัน นอกจากนั้นยังเป็นที่สำหรับหนีร้อนมาพึ่งเย็นสำหรับหน้าร้อนที่อากาศร้อนตับจะแตกอย่างทุกวันนี้

ห้างฯเปรียบเหมือนที่พักคลายร้อน

อาคารจอดรถ A ที่ผมเลี้ยวรถเข้าไปจอดเป็นอาคารจอดรถแรกที่ผมพบ และเข้าไปจอดทันที ดูเหมือนว่ารถของผมจะเป็นคันที่สองที่เข้ามาใช้บริการ มันโล่งมากจนดูเหงา ผิดกับบางวันที่ผมมาตอนบ่าย ต้องวนหาที่จอดรถจนตาลาย หากได้ที่จอดก็ถือว่าบุญหล่นทับกันเลยทีเดียว เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้วไม่รู้จะทำอะไรดีเพราะห้างฯยังไม่เปิด ก็เลยเดินสำรวจอาคารจอดรถแก้เซ็งซะงั้น อาคารจอดรถมีหกชั้น แต่ละชั้นเตี้ยขนาดเขย่งเท้าแล้วเอื้อมสุดมือก็แตะเพดานได้แล้ว มันทำให้ผมนึกถึงอะไรรู้ไหม ผมนึกถึง รปภ.ที่ทำงานอำนวยความสะดวกให้แก่รถที่เข้ามาใช้บริการ น่าเห็นใจเขาเหล่านั้นมาก เพราะในสถานที่เพดานเตี้ยกับปริมาณรถที่แออัด นั่นหมายถึงมลภาวะจากควันรถอย่างแน่นอน แต่ก็อย่างว่าแหละ ก็ชีวิตมันเลือกเกิดไม่ได้ หากเลือกได้เขาคงไม่มาทำงานที่เสี่ยงต่อสุขภาพ และได้ค่าตอบแทนเพียงเพื่อให้อยู่ได้ไปวันๆเท่านั้น เรื่องนี้จึงอยากให้ตระหนักกันนะครับ เพราะบางทีการขาดการตระหนัก ก็ทำให้เราเข้าไปคลุกคลีกับสภาวะที่ไม่เหมาะสมกับสุขภาพโดยไม่รู้ว่า มันคือเส้นทางสู่ความเจ็บป่วยในอนาคต และเมื่อเจ็บป่วยแล้วชีวิตก็แทบจะหมดความหมายไปเลย

อาหารพื้นเมืองหลากหลายชนิด

ในขณะที่ผมเริ่มลงมือเขียนบทความนี้ ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าประตูทางเข้าห้าง ประตูที่ 4 บนชั้น 2 เพื่อรอห้างฯเปิด ตรงนี้แหละที่เป็นประเด็นให้ผมต้องหยิบแท็ปเล็ตคู่ชีพขึ้นมา เพื่อเขียนบทความนี้

ครั้งแรกที่ผมเห็นเก้าอี้ตัวที่ผมนั่งอยู่นี้ ผมรู้สึกดีใจเหมือนได้แก้ว เนื่องจากก่อนที่จะได้มานั่งตรงนี้ ทั่วบริเวณที่จอดรถ รวมถึงภายนอกห้างฯ ช่างดูหมดจรดเกลี้ยงเกลา ไม่มีที่นั่งพักสำหรับคนรอเลย ผมจึงต้องอาศัยสันขอบปูนโคนเสาชั้นล่างสุดเป็นที่หย่อนก้น เอามือลูบฝุ่นออกพอเป็นพิธี แต่ก็นั่งได้เพียงครึ่งก้น เพราะขอบนั้นแคบนิดเด้ียว นั่งอยู่สักพักหนึ่งก็เหลือบไปเห็นเก้าอี้สามตัวเรียงเป็นระเบียบ อยู่ตรงประตู 4 ชั้น 2 ผมลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นบันไดของอาคารจอดรถ มุ่งหน้าไปยังเก้าอี้นั้นโดยเร็ว หมายมั่นว่าคราวนี้จะได้นั่งให้สบายเสียที

มุมสวนสนุก

แต่แล้วความหวังกลับละลายกลายเป็นผิดหวังอย่างแรง ไม่ได้ผิดหวังกับเจ้าตัวเก้าอี้หรอก แต่ผิดหวังกับความโสโครกของคนไทยจำนวนหนึ่ง ที่ทิ้งร่องรอยของความน่าสะอิดสะเอียนเอาไว้ เก้าอี้ที่แลดูสวยงาม แต่บนพื้นที่เก้าอี้ตั้งอยู่ กลับมีขี้บุหรี่ คราบน้ำลาย คราบเสลด ที่ยังไม่แห้งสนิท อย่าให้ผมบรรยายต่อเลย เดี๋ยวจะอ้วกเสียก่อน มันคงเป็นร่องรอยของคนมักง่ายที่ทำเอาไว้เมื่อคืน ก่อนห้างฯปิด ร่องรอยนี้จึงยังคงปรากฎให้เห็นในเช้าวันถัดมา ก่อนที่พนักงานทำความสะอาดจะมาจัดการกับมัน (คงสะอิดสะเอียนไม่น้อยเหมือนกัน)

โรงภาพยนต์ในห้างฯ

ผมเกิดอาการผงะ และเดินออกจากเก้าอี้ทันทีโดยอัตโนมัติ ด้วยความรู้สึกผิดหวัง ปนกับความรู้สึกเสียใจและความรู้สึกน่าเห็นใจ ผิดหวังที่ไม่ได้นั่งสมใจ เสียใจที่คนไทยไม่มีระเบียบวินัยและมักง่าย ส่วนความรู้สึกเห็นใจนั้น คือเห็นใจพนักงานทำความสะอาด ที่ต้องทนทำงานกับความน่าสะอิดสะเอียนที่คนมักง่ายทำไว้ เพียงเพื่อแลกเงินเดือนอันน้อยนิด เมื่อเธอทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ผมจึงได้มีโอกาสนั่งและเริ่มเขียนบทความนี้

การเดินทางไปห้างฯหรูของผมครั้งนี้ จุดประสงค์เพียงเพื่อปิดการใช้ซิม 3G อย่างเดียว แต่สิ่งที่ผมพบในวันนี้ น่าจะสะท้อนภาพชีวิตของคนไทยจำนวนหนึ่งที่ยังคงไม่มีระเบียบวินัยและมักง่าย ซึ่งคนไทยจำนวนนี้น่าจะสะท้อนภาพของคนไทยจำนวนมาก ที่ยังคงไม่มีระเบียบวินัยและมักง่ายเช่นกัน ดังที่เราเห็นได้ทั่วไป ผมก็ได้แต่หวังและอยากเห็นคนไทยมีระเบียบวินัยและไม่มักง่าย เพื่อจะไม่มีเหตุการณ์แบบประตู 4 ชั้น 2 เช่นที่พบในวันนี้.

สะระแหน่

2013-04-01T10:08:00.001-07:00

สะระแหน่ พืชสมุนไพรแบบไทยๆ รับประทานกับลาบน้ำตกแซ่บอีหลี ไม่น่าเชื่อว่าจะมีชื่อฝรั่งแบบเท่ห์ๆว่าเปเปอร์มินท์ ใช้เป็นสมุนไพรผสมในยาสีฟันช่วยกำจัดกลิ่นปาก ทำให้ปากหอมสดชื่น

เมื่อพูดถึงสะระแหน่ก็อดนึกถึงคำพูดอีกคำหนึ่งของไทยคือคำว่าสาระแน ซึ่งมีความหมายในเชิงว่ากล่าวกัน ทั้งสองคำนี้หากนำมาเขียนเป็นภาษาอังกฤษละก็ จะสะกดเหมือนกันเปี๊ยบเลยทีเดียว เช่นเดียวกับดอกไม้ชนิดหนึ่ง เป็นดอกไม้ที่ขึ้นชื่อของจังหวัดชัยภูมิเลย นั่นคือดอกกระเจียว คำๆนี้น้ำเสียงไปพ้องกับอวัยวะชนิดหนึ่งของผู้ชาย ร้องอ๋อแล้วใช่ไหม คงไม่ต้องพูดมั้ง ซึ่งทั้งสองคำนี้หากเขียนเป็นภาษาอังกฤษก็สะกดเหมือนกันเปี๊ยบเช่นกัน ที่น่าขบขันคือมีเว็บไซต์หนึ่งเจ้าของคงนึกสนุกโดยตั้งชื่อเว็บไซต์ว่า www.krajiew.com ก็เลยไม่รู้ว่า เปิดเข้าไปแล้วจะเจอกับดอกกระเจียวหรือเจอเข้ากับไอ้จ้อนก็ได้ งานนี้ตัวใครตัวมันละ่คร้าบบ...

ถนนสายยนี้ชื่อว่า "เอกมรรคโค" ปลายทางสู่ "นิพพาน"

2011-07-15T02:59:00.000-07:00

..ธัมมจักกัปปวัตตนสูตรเป็นปฐมเทศนา เทศนากัณฑ์แรก ที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่พระปัญจวัคคีย์ เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสธัมมจักกัปปวัตตนสูตรนี้อยู่ ดวงตาเห็นธรรม ปราศจากธุลีปราศจากมลทิน ก็ได้เกิดขึ้นแก่ท่านพระโกณฑัญญะนับเป็นพระสงฆ์ สาวกองค์แรกในพระพุทธศาสนา วันนั้นเป็นวันเพ็ญกลาง เดือนอาสาฬหะหรือเดือน ๘ เป็นวันที่พระรัตนตรัยครบบริบูรณ์ บังเกิดขึ้นในโลกเป็นครั้งแรก คือมี พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ครบบริบูรณ์..ธรรมจักกัปปวัตตนสูตรเป็นคำสอนที่มุ่งให้เกิดการเตรียมพร้อมของใจให้ “นิ่ง” ไม่กวัดแกว่งเป็นการเตรียมพร้อมก่อนการเดินทางสู่ถนนสายเอกสายเดียวที่เรียกว่า “เอกมรรคโค” ทางสายนี้มุ่งตรงสู่ “นิพพาน”

การเตรียมใจให้พร้อม เปรียบเสมือนการเดินทางที่ต้องเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมก่อนเดินทาง มรรคมีองค์แปดจึงเป็นอุปกรณ์สำหรับเตียมใจให้นิ่ง ยกตัวอย่างบางข้อเช่นสัมมาวายามะ ความเพียรชอบ หมายถึงต้องหมั่นเพียรฝึกฝนจิตใจให้นิ่งอยู่เสมออันได้แก่ฝึกการให้อภัย ฝึกให้โอกาส ฝึกคิดในแง่บวกเสมอ เพราะสิ่งที่กล่าวนี้เป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้ใจแกว่ง สัมมาอาชีโว การประกอบอาชีพชอบ คืออาชีพที่สุจริต อาชีพที่ไม่เบียนเบียนผู้อื่น หากประกอบอาชีพมิชอบย่อมทำให้ใจแกว่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นต้น สรุปเมื่อใจไม่นิ่งก็ยังไม่พร้อมสำหรับการเดินทางบนถนนสายนี้

พาหนะที่ใช้ในการเดินทางบนนถนนสายนี้มีชื่อเรียกว่า “สติปัฏฐานสี่” อันได้แก่ กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน เวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน จิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน และธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน จะให้เข้าใจง่ายๆก็คือการมีสติอยู่ที่ฐานต่างๆนั่นเอง

ไม่ใช่เรื่องยากที่เราท่านจะนำไปปฏิบัติ เพียงมีสติในการกระทำสิ่งต่างๆแค่นี้ก็เป็นกายานุปัสสนาสติปัฏฐานแล้ว หมั่นฝึกหมั่นเพียรจนเคยชิน แล้วเวทนานุปัสสนาสติปัฏฐานคือการรู้เท่าทันอารมณ์ก็จะตามมา ..แล้วการรู้เท่าทันการทำงานของจิตก็จะตามมา และในที่สุดการรู้เท่าทันธรรมชาติทั้งหมดก็จะตามมาเอง ..

ระหว่างการเดินทางบนถนนสายนี้สภาพของจิตจะละเอียดขึ้นเรื่อยๆโดยธรรมชาติ อันเนื่องมาจากความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จะบังเกิดการปล่อยวางการยึดลงเรื่อยๆโดยธรรมชาติอีกเช่นกัน จิตที่ละเอียดขึ้นเรื่อยๆ จะมีชื่อเรียกว่า “มรรคจิต” เป็นจิตของพระอริยซึ่งมีสี่ระดับ เริ่มต้นด้วยโสดาปัตติมรรค สกิทาคามิมรรค อนาคามิมรรค และอรหัตมรรค ซึ่งเป็นจิตที่ส่งผลให้คลายการยึดลงไปในระดับต่างๆตามธรรมชาติ ตามที่เราเคยได้ยินอยู่เสมอว่า “มรรคสี่ ผลสี่ นิพพานหนึ่ง” นั่นก็หมายถึง “มรรคจิตระดับที่1 โสดาปัตติมรรค” ผลก็คลายการยึดลงได้ระดับหนึ่ง (ยังเวียนว่ายตายเกิดแต่ไม่ตกในอบายแล้ว) “มรรคจิตระดับ2 สกิทาคามิมรรค” ผลก็คือคลายการยึดขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง จนกระทั่งถึง “มรรคจิตระดับ4 อรหัตมรรค” ผลคือคลายการยึดทั้งหมด และนี่คือปลายทางของถนนสายนี้ เพื่อก้าวเข้าสู่แดนแห่งนิพพาน.

ลีกวนยูสอนวิธีชราอย่างมีคุณภาพ

2011-07-14T06:36:00.000-07:00

ลีกวนยู ผู้นำสิงคโปร์ ผู้พลิกสังคมสิงคโปร์ให้ยืนผงาดในสังคมโลก ทั้งๆที่เป็นประเทศที่มีต้นทุนทรัพย์กรธรรมชาติน้อยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

เมื่อท่านผู้เฒ่า “ลี” สอน
วิธีชราอย่างมีคุณภาพ

เพราะเคยมีพฤติกรรมการใช้ชีวิตผิดมานาน เมื่ออายุเพิ่มมากขึ้น อดีตนายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ ลี กวน ยู จึงหยุดพฤติกรรมทำร้ายตัวเองทั้งหมด และหันมาออกกำลังกายพร้อมกับใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างมีความสุขและสุขภาพดี ปัจจุบันท่านอายุ 87 ปีแล้ว

อดีตนายก ฯ สิงคโปร์ ลี กวน ยู ปีนี้อายุ 87 แต่สุขภาพยังฟิตเปรี๊ยะ เพราะดูแลสุขภาพตัวเองอย่างเคร่งครัด แกเล่าว่า ครั้งหนึ่งตอนยังหนุ่มแน่นและเป็นนักการเมืองเต็มตัว ก็เคยใช้ชีวิตที่เป็นโทษกับสุขภาพของตนอย่างยิ่งเช่นกัน กินเหล้า สูบบุหรี่ อย่างหนักหน่วงมาก่อน

ลีเล่าว่า ตอนอายุ 34 ต้องหาเสียงอย่างร้อนแรง คืนที่ชนะเลือกตั้ง ทั้งสูบบุหรี่ ทั้งดื่มเบียร์เต็มอัตรา พอจะขึ้นเวทีปราศรัยขอบคุณประชาชน ปรากฏว่าเสียงหาย ได้เสียงมากพอที่จะชนะเลือกตั้ง แต่เสียงจากลำคอแห้งเหือดไปหมด เพราะบุหรี่และเหล้าตัวดีนี่แหละ

“ผมหลอกตัวเองด้วยการซื้อบุหรี่ซองละ 10 มวน...แต่ผมต้องปราศรัย 3 แห่งในคืนเดียวกัน ก็จึงสูบไป 30 มวนอยู่ดี....” นายลีเล่าให้สมาคมผู้สูงอายุฟังเมื่อไม่นานมานี้

มาถึงจังหวะหนึ่งของชีวิต นายลีบอกว่าสุขภาพของเขาย่ำแย่ถึงขั้นที่เขาต้องตัดสินใจว่าจะเป็นนักการเมืองและทนายความที่ดีต่อไปได้หรือไม่ สองอาชีพนี้ต้องใช้เสียงด้วยกันทั้งนั้น

“ผมบอกตัวเองว่า ไม่ว่าจะเป็นนักการเมืองหรือทนาย ผมก็ต้องรักษาเสียงผมไว้ ผมจึงตัดสินใจเลิกบุหรี่..” นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะลีสารภาพว่าเขาติดบุหรี่งอมแงม

บางคืนฝันร้ายว่ากลับไปสูบบุหรี่อีก ตกใจตื่นขึ้นมากลางดึกก็บ่อย ๆ แต่พลังของความเด็ดเดี่ยวที่จะต้องเลิกบุหรี่นั้นมาจากการตอบคำถามตัวเองว่า จะทำอาชีพของตัวเองให้ได้ดีต่อไปหรือไม่ ถ้าจะทำงานให้ดีต้องหยุดบุหรี่ และต้องหยุดอย่างเด็ดขาด ครึ่งๆกลางๆไม่ได้

ตอนนั้น ลียังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างมะเร็งกับการสูบบุหรี่ จึงยังไม่มีความกลัวตายนัก แต่แปลกมากที่หลังจากนั้น ลี ก็เกิดอาการแพ้ควันบุหรี่อย่างหนักหน่วง เรียกว่าใครสูบบุหรี่ใกล้ ๆ ไม่ได้เลย

“ผมต้องขอให้รัฐมนตรีไม่สูบบุหรี่ในห้องประชุม ถ้าจะสูบก็ขอให้ไปสูบนอกห้อง เพราะผมแพ้มันจริง...”

วันหนึ่ง ลี อยู่ที่บ้านของเพื่อนซี้ชื่อราชารัตนัม และกำลังพูดคุยกับนักข่าวต่างประเทศกลุ่มหนึ่งซึ่งรวมถึงนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ ลอนดอนไทมส์ พอถ่ายรูปร่วมกัน ลี เห็นรูปของตัวเองพร้อมกับพุงที่ยื่นออกมาอย่างน่าเกลียด

“ผมบอกตัวเองทันทีที่เห็นรูปนั้นว่า ไม่ไหว เพราะมันเป็นพุงที่ยื่นออกมาด้วยฤทธิ์ที่ดื่มเบียร์มากเกินไป”

ลี กวน ยู ตัดสินใจปฏิบัติการ “ลดพุง” ด้วยการหันไปเล่นกอล์ฟ...เริ่มด้วยการหวดลูกกอล์ฟเป็นร้อย ๆ ครั้งต่อวัน แต่พุงก็หาได้ลดลงไม่ แกจึงบอกตัวเองอีกรอบว่า ถ้าจะให้หุ่นดี ต้องลดการบริโภค และต้องเผาผลาญจากร่างกายให้มากกว่านี้

วันหนึ่งหลังการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1976 ลี บอกว่ารู้สึกเหนื่อย จึงไปยืนที่สนามของทำเนียบนายก ฯ พยายามหายใจลึกๆยาวๆ ลูกสาวลีคนหนึ่งที่เพิ่งจบวิชาแพทย์มาเห็นเข้าก็ถามว่า “พ่อทำอะไรอยู่” แกตอบว่า “พ่อพยายามจะสูดออกซิเจนเข้าไป” ลูกสาวตอบสวนกลับมาทันทีว่า “ถ้างั้น พ่อต้องไม่เล่นกอล์ฟ ต้องหันไปวิ่ง ต้องออกกำลังกายแบบแอโรบิก...”

ตอนแรก ลี ใช้วิธีเดินเร็วๆ ระหว่างหลุมกอล์ฟ ต่อมาก็วิ่งระหว่างหลุม รู้สึกร่างกายจะตอบสนองดี หลังจากนั้นไม่นาน ลี ก็ตัดสินใจออกกำลังกายด้วยการวิ่งหลังการตีกอล์ฟ

อีกไม่กี่ปีต่อมา ลี ก็ได้คำตอบกับตัวเองว่า การตีกอล์ฟกินเวลายาวนานเกินไป ออกกำลังกายด้วยการวิ่งกินเวลาแค่ 15 นาทีเท่านั้นแกจึงเลิกตีกอล์ฟ หันมาวิ่งอย่างเดียว

ลีบอกว่า ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะมีอายุถึง 84 หรือ 85 คุณแม่เสียตอนอายุ 74 แต่คุณพ่อจากไปตอน 94 เพราะคุณพ่อว่ายน้ำทุกวันและหาเรื่องทำตลอดเวลา

“ดังนั้น ผมจึงคำนวณเอาเองว่า ผมควรจะมีอายุยาวนานถึงตรงกลางระหว่างคุณพ่อกับคุณแม่ “

ตอนอายุ 73 ขณะที่ขี่จักรยาน ลี รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นไปถึงคอ วันรุ่งขึ้น ถีบจักรยานอีก อาการหนักขึ้นหลังจากเริ่มต้นได้ 5 นาที แกให้หมอตรวจก็พบว่า เส้นโลหิตบางเส้นตีบ ต้องใส่บอลลูนหัวใจ

“ถ้าผมไม่รีบไปให้หมอหัวใจตรวจ สงสัยอาจจะม่องเท่งตอน 74 แล้วก็ได้ เหมือนแม่ผม...”

เส้นตายเส้นต่อไปคืออายุ 84 ซึ่งเป็นปีที่คุณพ่อหกล้มจนต้องนั่งรถเข็น

“ผมต้องระวัง เพราะบางทีถ้าผมหมุนตัวเร็วไปหน่อย จะเกิดอาการเวียนหัว หน้ามืด จึงต้องทำอะไรช้าลง เพราะประสาทของคนวัยทองเริ่มจะเสื่อมถอยลง”

ลี กวน ยู แนะนำคนชราแห่งสิงคโปร์ว่า จะต้องไม่แยกตัวเองไปอยู่อย่างโดดเดี่ยว เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคม ต้องการมีอะไรมากระตุ้นตลอดเวลา และต้องพบปะผู้คน ต้องคอยติดตามเรื่องราวของสังคมและโลก

“ผมไม่ค่อยชอบเดินทางเท่าไร แต่ผมก็บังคับตัวเองให้ไปโน่นมานี่ในตำแหน่งประธานที่ปรึกษาของหลายบริษัท เช่น ธนาคารและบริษัทน้ำมัน ผมไปจีน ไปอินเดีย...ได้พบปะ ได้ประชุม ได้ฟังคำบรรยายสรุป จะได้รู้ว่าโลกไปถึงไหนแล้ว...มิฉะนั้น ผมว่าเราจะเหี่ยวเฉาแน่หากนั่งนอนอยู่กับบ้านและไม่คบหาผู้คน..."

ลีบอกว่า ที่สำคัญสำหรับคนอายุมากขึ้นคือ ต้องมีความสนใจอะไรเป็นพิเศษ

“ถ้าคุณอายุ 55 และบอกตัวเองว่าจะเกษียณเพื่ออ่านหนังสือ เล่นกอล์ฟ และดื่มไวน์ ผมว่าคุณเสร็จแน่ ๆ เพราะหลังจากสองสามเดือน คุณจะเริ่มเบื่อ ไม่มีอะไรทำ ไม่มีเป้าหมายในชีวิต คุณจะเริ่มเหี่ยวทั้งร่างกายและหัวใจ...”

ดังนั้น คำแนะนำจากท่านผู้อาวุโสของสิงคโปร์ก็คือ ต้องหาเรื่องที่ตนเองสนใจมาทำ และต้องหาอะไรท้าทายตัวเองตลอดเวลา

“ทุกวันนี้ พอใครมาบอกผมว่า อายุ 60 แล้ว กำลังจะเกษียณ จะไม่ทำอะไรแล้ว ผมถามเขาว่า คุณอยากตายเร็วหรือไง”

แกฝากบอก สว. หรือคนสูงวัยทั้งหลายว่า “ถ้าคุณต้องการเห็นพระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้ คุณต้องหาเหตุผล ต้องมีอะไรมากระตุ้นให้คุณต้องการจะใช้ชีวิตที่สนุกสนานต่อไปเรื่อย ...ไม่ใช่พักผ่อนนอนหลับอย่างเดียว ..อย่างนี้เท่ากับรอวันตายเท่านั้น

บทความ : สุทธิชัย หยุ่น ชีพจรสุขภาพ นิตยสาร ชีวจิตรายปักษ์ 1 ธันวาคม 2553)

สุขได้ด้วยใจเราเอง

2011-06-22T20:04:00.000-07:00

วันนี้นายสมาร์ทแสนจะดีใจที่ได้เห็นบทความดีๆมีความสร้างสรรค์ เป็นการมองโลกในแง่บวกชีวิตจึงมีแต่ความสุข เชื่อมั้ยว่าในเหตุการณ์เดียวกันเราสามารถทุกข์ก็ได้ เฉยๆก็ได้ และสุขก็ได้ ..มันอยู่ที่ความคิดของเราเองทั้งสิ้น นี่เป็นความจริงนะครับไม่ใช่้เป็นแค่ปรัชญา หรือแค่คำพูดแบบให้ดูแค่สละสลวย แต่นี่เป็นคำพูดที่มาจากใจเป็น "ความจริงที่มาจากใจ"

ความจริงที่มาจากใจ

คนเราคบหาร่วมทางกัน มีค่าตรงที่รู้จัก
คนเราคบหาคุ้นเคยกัน มีค่าตรงที่รู้ใจ
คนเราคบหากันแล้วจากกัน
มีค่าตรงที่อยู่ในความทรงจำที่ดีของกัน

บางคนผ่านมา....แล้วผ่านไป
บางคน.....ผ่านใครกำลังจะเข้ามา
บางคน.....รอเวลาแล้วอาจจะไป
บางเวลาไม่มีใคร......ที่เข้ามา
บางเวลา......มากหน้าแลลายตา
ถึงเวลา......อยากรู้ว่าจะมีไหม
ใครคนไหน ? .....คนนั้น...ที่อยู่ข้างๆกันตลอดไป

คนบางคนเกิดมาเพื่อให้เรารัก
แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อรักเรา
และเป็นคนของเรา

ไม่ว่าเธอจะอยู่กับใคร
ไม่ว่าเธอ....จะอยู่ที่ไหน
ไม่ว่าเธอ.....จะทำอะไร
แค่.....ฉันรู้ว่าเธอกำลังสบายใจ
ฉัน.....ก็จะสบายดีและสบายใจ
ไม่ห่วง....ไม่คาดหวังอะไร

เหยียบดินคนละผืน แต่เรายังอยู่ร่วมฟ้า
ก้าวย่างไปตามทางคนละสาย
แต่ยังคงเป็นโลกใบเดียวกัน
กายห่าง แต่ใจใกล้...
ไม่เห็นหน้า แต่เรายังอยู่ด้วยกันเสมอ...
แม้อนาคตจะมองไม่เห็น
แต่ฉันรู้ได้ด้วยหัวใจฉัน
ไม่ว่าเส้นทางจะ อยู่ห่างไกลกันแค่ไหน
เธอจะเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจฉัน...เสมอไป

ในคำว่ารัก ไม่ขออะไรมากไปกว่า
ได้รับรู้ว่า คุณยังมีชีวิตอยู่
ยิ้มได้...หัวเราะได้ มีความสุขกับชีวิต
ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ได้ไปในที่ที่อยากไป
แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

ดีเพียงใด ที่ได้ยืนข้างเธอ
ได้พูดได้คุยได้พบได้เจอ ได้ใกล้ชิดกัน
ดีเกินพอ กับคนอย่างฉัน
ความรักในใจคงไม่พูดมัน ไม่ให้สร้างปัญหา
ใจเธอมีเจ้าของ คงต้องโทษที่พรหมลิขิต
ให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา

ขอบคุณความรักของพ่อกับแม่ที่ปกป้องหัวใจของลูก
ขอบคุณความรักของเธอที่เป็นบทเรียนเล่มหนาในชีวิต
ขอบคุณความรักในหัวใจที่ทำให้พยุงตัวเองขึ้นมาได้

บทความดีดีจากบล๊อกแก๊ง

By: ผู้หญิง อิงฝัน

ใครจะเป็นนายกคนต่อไป

2011-06-19T01:15:00.000-07:00

นายสมาร์ทมาพบท่านอีกแล้ว ก็อาสามาเดาอีกเช่นเคย คราวนี้เดาเรื่องฮอทซะด้วย ใครจะได้เป็นนายก โอโห้! เอาขนาดนั้นเลยนะ

นายกคนต่อไปจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก.......เดี๋ยว!..ก่อนที่จะเดาขอพูดอะไรสักหน่อย บอกแน่นอนเพราะนายสมาร์ทไม่ใช่อับดุลตามงานวัดที่ถามได้ตอบได้แต่ไม่ตอบสักที

ดูแค่เบอร์ 1 กับเบอร์ 10 ก็พอแค่นี้นายสมาร์ทก็เดาได้ง่ายขึ้นเยอะ ดูตามโพลต่างๆตั้งแต่โพลแรกจนถึงโพลวันนี้ แนวโน้มชี้ชัดว่าเบอร์ 1 ได้แน่ๆ เห็นทีประเทศไทยจะมีนายกหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ตั้งแต่เปลี่ยนการปกครองเมื่อปี 2475 ซะแล้ว ก็ดีเหมือนกันให้ฮือฮาเหมือนกับสมัยที่นางมาร์กาเรตแทตเชอร์เป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของอังกฤษเมื่อปี 2522 และนางอินทิรา คานธี นายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของอินเดียเมื่อปี 2509 และความเป็นผู้นำของทั้งสองท่านได้ทำให้โลกยอมรับความสามารถของผู้หญิงอย่างแท้จริง

สำหรับความสามารถของผู้หญิงในมุมมองของนายสมาร์ทเห็นว่าไม่มีความแตกต่างกับผู้ชาย สังเกตุมั้ยว่านายสมาร์ทไม่ใช้คำว่า "เทียบเท่า" แต่ใช้คำว่า "ไม่แตกต่าง" เพราะนายสมาร์ทมองภาพตามความเป็นจริง ผู้ชายก็ไม่ได้มีอะไรวิเศษถึงขั้นต้องนำมาเป็นบรรทัดฐาน ตรงข้ามเรามักมองเห็นภาพของผู้หญิงที่มีความรับผิดชอบที่มากกว่าผู้ชาย ยกตัวอย่างปัญหาครอบครัวมักเกิดจากผู้ชาย ปัญหาอาชญากรรมก็มักเป็นผู้ชาย ขี้เมาหยำเปก็มักเป็นผู้ชาย อีกอย่างหนึ่งที่เราเห็นได้บ่อยๆคือองค์กรที่ประสบความสำเร็จมากมายมีผู้นำเป็นผู้หญิง ถึงตรงนี้คงมองเห็นศักยภาพของผู้หญิงแ้ล้วใช่มั้ย แม้นชายใดยังมองไม่เห็นขอแนะนำให้ไปบวชแล้วอุิทิศส่วนกุศลให้ตัวเองหลายๆรอบเผื่อจะมีดวงตาเห็นธรรมขึ้นมาบ้างก็ได้.

พูดอย่างนี้แสดงว่านายสมาร์ทกำลังจะบอกว่าเบอร์ 1 ชนะใช่มั้ยล่ะ ตามรูปการที่สัมผัสได้มันก็น่าจะใช่ละนะ รูปการณ์ที่สัมผัสได้ก็คืออะไรก็ตามที่เป็นตรรกะ เป็นความจริงที่มองเห็นและสัมผัสได้ ความจริงที่มองเห็นสัมผัสได้ของเบอร์ 1 ก็คือคะแนนโพลนำ และความสามารถของผู้หญิงก็เป็นที่ยอมรับ จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เบอร์ 1 จะไม่ได้เป็นนายกคนต่อไป.

เบรค..ปร๊าดดดด เดี๋ยวก่อนฟังทางนี้ก่อน นายสมาร์ทยังเดาไม่จบ แม้ตามความจริงที่สัมผัสได้เบอร์ 1 จะได้เป็นนายกคนต่อไปก็จริง แต่ๆๆๆๆยังมีความเป็นจริงแต่สัมผัสไม่ได้อีกอันหนึ่งที่ยังไม่ได้กล่าวถึง นั่นก็คือความคลางแคลงสงสัย ความประหวั่นพรั่นพรึง ความคลางสงสัยว่าพรรคเพื่อไทยจะเพื่อไทยหรือเพื่อใคร ประหวั่นพรั่นพรึงว่าประเทศชาติจะตกเป็นแหล่งทำมาหากินของพรรคพวกตัวเองหรือเปล่า อย่าลืมว่าถึงแม้มันเป็นเพียงความจริงที่สัมผัสไม่ได้ แต่มันเป็นความรู้สึกลึกๆในใจของคนไทยจำนวนมาก ซึ่งเขาเหล่่านั้นไม่ใช่คนตอบโพล ฉะนั้นในโพลจึงถือว่าเป็นความจริงที่ไม่ใช่ตัวแทนของความจริงทั้งหมด แต่ถึงอย่างไรก็ตามนายสมาร์ทจะไม่มองข้ามความสำคัญของโพล เพราะที่ผ่านมาผลมักออกตามโพลเสมอ.

ถึงตรงนี้ท่านคงเดาใจนายสมาร์ทได้แล้วว่านายสมาร์ทจะเดาว่าใครจะได้เป็นนายกคนต่อไป

นายสมาร์ทขอเดาอย่างโขยกเขยกว่า
- ประชาชนจะมาใช้สิทธิ์เลือกตั้งมากกว่า 75%
- พรรคที่ได้รับคะแนนเสียงสูงสุดคือพรรคประชาธิปัตย์ และเป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล
- การจัดตั้งรัฐบาลครั้งนี้จะราบรื่น
- ผู้ีที่จะเป็นนายกคนต่อไปคือนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

เหตุผลที่ต้องเดาฝืนกระแสขนาดนี้ก็เพราะว่าการเมืองวันนี้มันชัดเจนมาก ที่ชัดเจนคือข้อมูลต่างๆที่ประชาชนได้รับ ทำให้ประชาชนตื่นตัวและตื่นกลัวจนทำให้ต้องลุกขึ้นมาใช้สิทธิ์.

นายสมาร์ทจะไม่กล่าวว่าพรรคใดดีกว่าพรรคใด เพราะเชื่อว่าต่างก็อยู่ภายใต้กลุ่มผลประโยชน์ทั้งนั้น มิฉะนั้นประเทศเจริญไปนานแล้ว และประชานชนคงไม่ยากจนขนาดนี้ทั้งๆที่ประเทศเรามีทรัพยากรมากมาย แต่ที่ต้องเดาอย่างนี้เพราะ

- พรรคเพื่อไทย มีภาพที่ทำให้เกิดความหวาดระแวงในเรื่องทุจริต ความรุนแรง และทำลายสถาบัน.
- พรรคประชาธิปัตย์ ก็มีภาพที่ทำให้เกิดความหวาดระแวงในเรื่องกลุ่มผลประโยชน์ จนไม่สามารถขับเคลื่อนนโยบายเพื่อประชาชนอย่างแท้จริงได้

เมื่อเทียบน้ำหนักแล้วความหวาดระแวงในพรรคเพื่อไทยรุนแรงกว่า แนวโน้มการเดาจึงลงมาที่พรรคประชาธิปัตย์.

ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดา ไม่มีเจตนาชี้นำหรือว่ากล่าวกลุ่มใด ข้อมูลทั้งหมดมาจากการประมวลข่าวสารที่รับฟังได้ทั่วไป.

กรุงเทพฯเมืองสวรรค์

2011-06-18T08:51:00.000-07:00

โอ้กรุงเทพฯเมืองฟ้าอมร ..ฮื้อ ฮือ ฮื้อ ฮือ....ทุกคนเคยฟังเพลงนี้กันแล้ว กรุงเทพฯเมืองหลวงของประเ่ทศไทย เราลองมองย้อนไปในอดีตแล้วค่อยๆนึกเรียงลำดับมาจนถึงปัจจุบัน เห็นแล้วใช่มั้ยว่ามันแออัดมากขึ้นและมากขึ้น จนกรุงเทพฯยุคปัจจุบันไม่น่าอยู่เอาเสียเลย รถราก็ติดขัด อากาศก็เป็นพิษ ผู้คนก็หนาแน่น ค่าครองชีพก็สูง เห็นทีต้องเปลี่ยนเพลงได้แล้ว ..โอ้กรุงเทพฯเมืองฟ้าอมควัน ฮือๆๆๆๆ (ร้องไห้)

ทำไมถึงทำกับฉันได้ ..นี่ถ้ากรุงเทพฯมีชีวิตคงร้องเพลงนี้แน่นอน ก็เพราะไม่มีการวางแผนการสร้างเมืองตั้งแต่ต้น เอาเป็นว่าไม่พูดรายละเอียดก็แล้วกันเดี๋ยวจะยืดยาว ดูของจริงกันเลยเริ่มต้นเดินออกจากบ้านจะเห็นสายไฟฟ้าระโยงระยางทั่วทุกหนแห่ง จะไปทำงานต้องรีบออกจากบ้านแต่เช้ากลัวรถติดและต้องหนีมลภาวะจากรถยนต์ เอาล่ะแค่นี้ทุกคนก็เห็นภาพชัดเจนแล้ว ทีนี้ลองมองไกลออกไปถึงอนาคตทุกอย่างคงแย่มากกว่านี้ถ้าหากยังไม่คิดหาทางออกให้กรุงเทพฯ

ดูเหมือนผู้บริหารประเทศพยายามหาทางออกให้กรุงเทพฯอยู่เหมือนกัน แต่ทางออกนั้นมักเป็นการแก้ปัญหาตามอาการเท่านั้นเอง ถ้าเป็นคนไข้ก็คืออาการทรงกับทรุด ไม่ใช่การแก้ปัญหาให้ลุล่วงไม่ใช่การรักษาให้หายขาด ยกตัวอย่างเช่นพอรถมากก็เพิ่มถนน เพิ่มสะพานลอย เพิ่มอุโมงค์ เราเห็นการแก้ปัญหาอย่างนี้มาหลายสิบปีแล้ว แล้วผลก็เป็นอย่างที่เห็น รถก็ยังติดมาก มลภาวะมากขึ้น พอคนมาอยู่กรุงเทพฯมากขึ้นก็สร้างคอนโดเพิ่ม สร้างหมู่บ้านเพิ่ม แล้วผลก็อย่างที่เห็นแย่งกันกินแย่งกันใช้ทุกอย่างเร่งรีบไปหมด นี่แหละที่เรียกว่าแก้ตามอาการมีแต่ทรงกับทรุด.

หยุดได้แล้ว หยุดให้กรุงเทพฯหายใจบ้าง หยุดก่อสร้างตึกสูง หยุดขยายธุรกิจในกรุงเทพฯ รัฐบาลต้องสนับสนุนให้นำรถยนต์ไฟฟ้าวิ่งบนถนนได้เพื่อลดมลภาวะ สนับสนุนให้มีช่องทางจักรยานที่ใช้งานได้จริงอย่างเป็นระบบทั่วกรุงเทพฯอย่างปลอดภัย เพื่อลดปริมาณการใช้รถยนต์ ยังมีผลพลอยได้ตามมาอีกคือประหยัดพลังงานประหยัดเงินตราต่างประเทศ.

หากทำอย่างจริงจังเชื่อว่า เมื่อกรุงเทพฯได้หยุดเพื่อหายใจจะทำให้กรุงเทพฯฟื้นตัวขึ้นเรื่อยๆจำนวนคนจะค่อยๆเบาบางลงเนื่องจากไม่มีการขยายธุรกิจในกรุงเทพฯ อากาศก็จะดีขึ้นเรื่อยๆเพราะใช้รถไฟฟ้ามากขึ้น ใช้จักรยานมากขึ้น โดยไม่ต้องสร้างถนน สะพานลอย อุโมงค์ แม้กระทั่งรถไฟลอยฟ้า หรือรถไฟใต้ดินเพิ่มขึ้นอีกด้วย.

ทำไมผู้บริหารประเทศไม่ยอมให้กรุงเทพฯหยุดเพื่อหายใจ ไม่มีใครรู้ได้นอกจากใช้เวิร์บทูเดา นาย Smart จึงขออาสาเดาให้ฟัง ..จะมีอะไรซะอีกเล่านอกจากผลประโยชน์อันมหาศาล หากหยุดสร้างตึกสูง หยุดสร้างถนน หยุดสร้างรถไฟลอยฟ้า หยุดสร้างรถไฟใต้ดิน หยุดใช้รถน้ำมันหันมาใช้รถยนต์ไฟฟ้า และจักรยาน ..เห็นมั้ยครับว่ามูลค่าของสิ่งที่กล่าวข้างต้นมันมากมายมหาศาลแค่ไหน ..แล้วใครล่ะจะหยุดมันได้ นาย Smart ขออาสาเดาอีกว่าไม่มีใครสามารถหยุดมันได้แน่นอน เพราะเราคนไทยอยู่แบบไทยๆ ค่านิยมแบบไทยๆ ยังไงก็อยู่ภายใต้อิทธิพลของกลุ่มผลประโยชน์ มีทางแก้ทางเดียวคือต้องปลูกฝังคุณธรรม ค่านิยมใหม่ อุดมการณ์ใหม่ ให้กับคนรุ่นใหม่ แล้วให้คนรุ่นใหม่เหล่านั้นเป็นผู้เยียวยากรุงเทพฯและประเทศไทยเอง คนรุ่นเก่าหมดสิทธิ์แล้วคร้าบบบ.

นาย Smart ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับที่ทุกวันนี้เรายังไม่เห็นวี่แววของการปลูกฝังคุณธรรม ค่านิยมใหม่ และอุดมการณ์ใหม่ให้แก่เด็กๆเลย การศึกษายังคงเหลื่อมล้ำ แข่งขันกัน ใครดีใครได้ ตัวใครตัวเผือก ตัวอย่างความเหลื่อมล้ำที่เห็นได้ชัดที่สุดคือเรื่องภาษาต่างประเทศ ใครพูดภาษาอังกฤษได้ดูเป็นคนอีกระดับหนึ่งซึ่งมักเป็นคนมีเงินที่สามารถส่งลูกเรียนโรงเรียนนานาชาติได้ นาย Smart มองว่าพื้นฐานของการเรียนทุกคนต้องพูดภาษาต่างประเทศได้อย่างน้อยหนึ่งภาษาทุกคน ให้เป็นเรื่องธรรมดาๆไม่ใช่เป็นเรื่องที่ต้ัองแข่งขันกัน มีรัฐบาลไหนคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังบ้าง พูดแล้วมันน่าเขกกะบาลจริงๆของเห็นๆกันอยู่แต่ไม่คิดแก้ไข.

เอาเป็นว่าทำใจเถอะนะแม่จำเรียง เกิดมาแล้วเดี๋ยวก็ตาย กรุงเทพฯหรือประเทศไทยจะเป็นอย่างไร ก็ช่างมันสิ สาธุๆๆๆๆๆ ประเทศไทยเอย. (ขอประชดประชันหน่อยเถอะ)