Yesterday I wrote that I don’t think kindle is for me. I didn’t like the navigation, I didn’t like the size. And those were the real issues I had. A week ago. Then I started to use it as a reader for a good book (Hunger Games Trilogy, if anyone is interested) and everything changed.

This device is good at emulating a book. Extremely good. Colors? That’s good for magazines, and this device sucks at emulating magazines, so – meh. Navigation? Occasionally I still stumble upon going forward, when I think I go backward, but that starts to be a song of the past.

Because the technology is sooo good, I start reading and I forget this is not a book, but an electronic device. The amount of the text that can fit on the screen is to small? With a good book, you don’t even notice the clicks to change pages. There is a glare from a lamp nearby? When you want to read on, you position yourself just-right and the glare goes away. And on Easter Monday there was enough sun to test it against direct sunlight. Oh-em-gee again. Where all of the backlit devices fail in such conditions, kindle just strives to supply even reacher contrast, than in-doors. Wow, just wow.

Don’t get me wrong, the problems I described yesterday are still problems. But I would be willing to work around them and I eagerly await any new technology on the field.

E-ink. This is just marvelous. It’s almost like reading the ink-on-paper, only on some kind of weird plastic sheet. I find it much more readable and easy on the eyes, than a LCD or OLED displays. At start I was worried that there is absolutely no backlight, but now I think the backlight is the problem with other technologies. Still, there is this glare from light sources, that bring Etch-a-Sketch to mind.

Buying books from Amazon. The reader I got has only the WiFi, but still the time it took me from buying to start reading is impressive. I was a little baffled, as nothing seem to change on the site after I clicked the buy button, but then I looked down on the device and there it was, the download progress bar.

Dictionary support. Oh-em-gee. I cannot imagine myself reading a book in English anymore, where I cannot check the troubling word this instant. Normally, I’d stack a new word „for later”, but fail to look it up anyway (either because I forgot the word, or I forgot I had a word to look up). Not sure it would work with Lewis Caroll, dr Seuss, or even with George R.R. Martin, though.

Size. Six inches is a little to little for a big easy font to make the page contain the amount of text I’m used to see with a real book. I can achieve that with smallest font and set the font to condensed, yes. Unfortunately, one of the situation I constantly read, is at lunch. BTW, the device wins over books during lunches big time – I don’t have to come up with a solution to stop book from closing, when both my hands are occupied with fork and knife. But the be able to actually read something from a device laying on the table, I must change the font to something larger, and then I have to flip pages to often.

Color. Or lack thereof. Oh, I wish they invent the color e-ink soon…

Navigation. In the dead tree books (coming from Latin-based culture), if you want to go forward, you turn the page from right to left; if you want to go back you turn the page from left to right. On this device, however, if I occasionally want to go back a page, I actually move one forward, ‘cos going forward button is placed on both edges of the device. This is highly irritating.

Newspaper. A major no-no. I can imagine it’s nice to have an issue pushed to the device every morning, but one – six inches is far to little for a newspaper, where the layout also matters, two – no color to represent the pictures, and three – you cannot sync the newspapers to Kindle PC and Cloud Reader; what is the point of reading a simplified version of the paper?

All in all, I’m still not convinced. I can see myself using a device like this, that I could hold my library with me – especially now, when my second rearrangement of the shelfs and removal of very old books proved to be as short-lived solution as the first rearrangement, since I run out of space for new books again. But – not now, maybe next year, maybe some hypothetical next-gen of e-ink…

Discalimer: the above comment is not entirely true. I’ll try to explain tomorrow.

The  notoriety of the lecture resulted in what I believe was a total disregard for public safety. The sheer number of people in the auditorium was twice the hall’s capacity. There were not only students present, but programmers from companies from all around the city.  We came in about an hour prior the lecture, but there was almost no sitting places left at that point.  After that in only got worse. People were standing in the door frames, sitting on the stairs, someone got the benches from the corridor and put them almost at the blackboards.  I’ve seen people I last spoke with five years ago. It seemed it was a rock concert of sorts.

Finally, the meeting ended with the guest signing books and posters after which the host kidnapped him for a dinner, away from those pesky geeks.

http://www.youtube.com/watch?v=_osMYleHUvs

Gra jest krótka. Gra jest cholernie krótka. Biorąc poprawkę na to, że nie wiemy, jakie jest nasze zadanie w grze – przechodzi się ją nadzwyczaj łatwo. Dziewięć krótkich zadań na dziewięciu niewielkich mapach (poza mapą/planszą/częścią/rozdziałem trzecim – tym, gdzie można zdobyć trofeum Eksplorator). Zbyt, zbyt łatwo. Jedyne 1,5 do dwóch godzin.

Jednak z kolejnej strony (trzeciej?) – uwielbiam Podróż™. Fakt, że grę zaczynasz, dokładnie jak twoja postać, nie wiedząc nic o świecie, o zadaniu, o celu, że poznajesz powoli odpowiedzi na te zagadki razem ze swoją postacią, że mitologia świata Podróży™ jest wam odsłaniana z zadania na zadanie, że jednak twoja postać ma jakiś cel w tym świecie i jest to cel dość konkretny, chwyta was i trzyma mocno.

No i – gra sieciowa. Jeśli w trakcie rozgrywki gracz zalogowany jest do PSN, począwszy od rozdziału drugiego natrafia losowo na innych graczy. Nie wiemy nic o tym, kim oni są, nie możemy się z nimi komunikować inaczej niż poprzez monotoniczny „krzyk”. Ale to i w sumie tylko to powoduje ze tworzy się swego rodzaju anonimowa więź z innym graczem. „Uwaga”? Krzyk-krzyk-krzyk. „Hej”? Krzyyyyyyk!. I na tym można zbudować prostą, choć skuteczną komunikację. Jak kierowcy i mrugnięcie światłem – może oznaczać absolutnie wszystko. Kiedy potrzebowałem trofeum „wspólnie z tym samym podróżnikiem dojdź do celu”, te pokrzykiwania były jedynym, co używałem, żeby nakierowywać drugiego, ewidentnie niedoświadczonego podróżnika na kolejne rozwiązania. W efekcie człowiek sam się mnie trzymał i trofeum trafiło do obu. Poza tym, długie krzyki powodują u współ-podróżnika coś, co można opisać tylko jako „ładowanie szala”. Jak jest to ważne, przekonają się ci, którzy w tą grę zagrają.

Gra jest maleńkim dziełem sztuki, dokładnie tak, jak flower. Mitologia wygląda na dobrze skonstruowaną, jakkolwiek umowność i symboliczność całości skończyło się tym, że sam mam już dwie interpretacje. (Major spoiler. Klikajcie na własną odpowiedzialność)

Obie interpretacje wydają się pasować, pewnie ludzie wymyślą jeszcze ich tysiące, ale muszę przyznać, że ta druga z moich seems nice.

Mądrzejsi ode mnie o Podróży™

Kiedy zabierałem się za ten wpis, wydawało się, że tytułów na ten rok będzie więcej – pięć gier na cały rok to nie jest wcale tak dużo.Oczywiście na liście powinna być jeszcze Uncharted: Golden Abyss, but, hey! przestałem na nią czekać

Kilka lat temu, w 2006, w moje łapki wpadł FPS opowiadający historię młodego indianina Cheerokie porwanego przez obcy statek (Sferę) i próbującego przetrwać w świecie rządzonym przez odrobinę inną fizykę i logikę niż ta, do której on (a także i my) byliśmy przyzwyczajeni. Początek gry to jeden wielki kidnaping-fest, widzimy m.in. jak Sfera porywa samolot i jak ten samolot rozbija się o budynki/struktury Sfery na swojej (nowej) drodze. Teraz tytuł powraca, z protagonistą pochodzącym z tamtego samolotu.

Prey było pierwszą grą, w jaką grałem, w której protagonista nie mógł zginąć – przynajmniej nie od drugiego rozdziału . Pomimo to grałem w nią, ale grałem w nią dla metafizyki Cheerokie i dla zakręconej fizyki Sfery. Bohaterem dójki jest Biały, zobaczymy, czy sama Sfera bez Ścieżki Przodków wystarczy, żeby dobrze bawić się przy sequelu. Z drugiej strony – być może znika właśnie niezniszczalność jaką Domasiemu zapewniał świat duchów, może w tej grze bohater będzie w końcu ginąć?

Zbliża się kolejna Lara. Tym razem to po prostu Tomb Raider, bez żadnych podtytułów, restart całej serii. Lara ma lat kilkanaście, dopiero uczy się, jak najeżdżać grobowce. We’ll see. Niedawny powrót do Underworld był bolesny: koszmarne sterowanie oparte o wciąż przesuwającą się kamerę powodowało, że Lara zamiast biec w oczekiwanym kierunku nagle skręcała i – absolutnie bez jakiegokolwiek instynktu samozachowawczego – spadała z najbliższej półki. Teraz to ma być kolejny silnik gry, Lara nauczyła się tych wszystkich sztuczek, które Nathan czy Kratos znają od lat. Miejmy nadzieję, że gra będzie przyjemniejsza, niż to smutne spotkanie z Underworld, bo nie wyobrażam sobie, w jaki sposób ta gra mogła mi się kiedykolwiek podobać…

Kiedy zobaczyłem Flow (a właściwie flOw), myślałem, że to indie game, gra z niezależnego małego studyjka (które nazywało się thatgamecompany). Była nieskomplikowana i trochę eklektyczna. Potem, już przy Flower, dowiedziałem się, że thatgamecompany to ludzie zatrudnieni przez Sony Santa Monica Studios (e.g. seria God of War) pracujący nad własnymi projektami.

Uwielbiam Flower głównie dlatego, że można przy niej się zrelaksować, zapomnieć o całym świecie i tylko przeprowadzać te pie… płatki pie… kwiatków prze cho… pola pełne je… niebezpieczeństw. Teraz thatgamecompany wydaje kolejny tytuł: journey. Jestem ciekaw, co ich laboratoria wysmażyły tym razem.

Po Bioshocku i Bioshocku 2, przyszła kolej na prequel osadzony dwa pokolenia wcześniej (drugie dziesięciolecie zamiast sylwestra ’59/’60), w podniebnym mieście Columbia. Ciekawe, jak klaustrofobiczne scenerie dna oceanu przekładają się na „otwarte” widoki z Infinite.

Last, but not least: AC III. Nie AC 2 i trzy czwarte, tylko pełnoprawna trójka, co oznacza kolejnego przodka Desmonda Milesa. W czasie rzeczywistym gry zostało koło miesiąca do końca świata, ale Asasyni znają już położenie schronu, a Desmond, jak twierdzi, „wie, co muszą zrobić”. Tym razem akcja dzieje się w 1777, czasie wojny w koloniach, roku najwyraźniej ważnego dla Amerykan. Tym razem najwyraźniej Asasyni wspierają rebeliantów z Waszyngtonem na czele, co by oznaczało, że Świątynnicy stoją po stronie Brytanii. Ubisoft ma koło miesiąca w świecie gry i koło dwóch miesięcy naszego czasu (gra wychodzi 30 października), żeby doprowadzić akcję do katastrofy 21 grudnia. Nawet, jeśli akcja AC III skończy się przed tą datą, nie zdążą wydać AC IV na tyle szybko, żeby scenariusz „niedalekiej przyszłości” i zagrożenia grudniowym wybuchem słonecznym miał sens. To oznacza koniec tytułu, chyba, że gra zostanie poważnie przebudowana.

Na życzenia tej treści rozesłanych wczoraj w nocy otrzymałem kilka interesujących odpowiedzi:

• To życzenia, czy rządania?
• Tobie również.
• I wzajemnie.
• No kurwał, milordzie (co, według autora, należy tłumaczyć jako „wzajemnie”; tys piknie)

Wszystkim, którzy składali mi wczoraj życzenia, serdeczne Bó… tzn.: dziękuję.

Kudos dla  scenarzysty za to, że jedna z wersji Nemo pracuje jako gospodarz programu popularno-naukowego. Uzyskali łatwy sposób przedstawienia kwazi-naukowych podstaw do rewelacji z końca filmu; sposób, który dla widza nie jest szczególnie irytujący.

Jared Letho jako starzec – oh-em-gee. Nemo Nobody lat 118 to majstersztyk. Nie wiem, czy głos mu zmienili komputerowo, czy to jego własny skrzek, ale nawet oczy – normalnie give away, że mamy do czynienia z młodym człowiekiem pod lateksową maską, nawet oczy do tej kreacji pasują. No i to… coś, ciągłe zwilżanie ust, maniera, której pewnie Nemo nabrał przez stulecie swojego życia, a która dotyczy bardziej starców niż ludzi młodych.

Muzyka to w większości standard – rock lub pop pasujący do epoki. No i Pavane. Są takie utwory klasyczne, które mimo mojej ogólnej niechęci do tej muzyki, towarzyszą mi często: Chór Dziewcząt Połowieckich z Kniazia Igora (to chyba jest Chór; utwór zaczynający się od „Uleć na skrzydłach wiatru”), W grocie Króla Gór z Peer Gynta czy chór cyganów z Trubadura (ten z kowadłami). Od wczoraj na tej liście znajduje się także Pavane Gabriela Fauréra – poszukajcie, posłuchajcie – warto.

Na koniec, z wewnętrznych mrugnięć oka szczególnie spodobał mi się komentarz starego Nemo n.t. życia sprzed kwazi-nieśmiertelności: Jedliśmy mięso, paliliśmy papierosy, robiliśmy wiele rzeczy zabronionych w tym bagnie. I gziliśmy się… gziliśmy. I zakochiwaliśmy się… zakochiwaliśmy. Ale generalnie nic się nie działo, jak we francuskim filmie. Mr Nodbody produkowany jest przez Pathé, France 2, France 3, kilka firm z Belgii, ale generalnie to jest francuski film. Niech to będzie przestrogą dla ludzi chcących ten film obejrzeć: przygotujcie się na mięso, papierosy, seks, zauroczenia i na ogólną powolność opowieści. Ale jest warto.

To put it in other words: I’m flabbergasted; I’m in awe; I’m thrilled; I loved it; I want more….

I w tym momencie : wybawienie. W 2/3 filmu zgasł ekran, zapaliły się światła, a z holu dał się słyszeć dźwięk alarmu. Sidenote: nikt się nie ruszył z miejsca; oprócz mnie wyszło może pięć osób.Po chwili ktoś z obsługi kina powiedział, że to awaria systemu p.poż. (Wow! tylko awaria? To świetnie! Tzn. to nie tak, że nie boję się, że następnym razem system nie wykryje prawdziwego pożaru, ja tylko…) i że zaraz seans zostanie wznowiony. Po 1o minutach poszło ogłoszenie, żeby wracać do sali, bo za kilka sekund wznawiają seans. Po kolejnych 15 zszedłem na dół po zwrot za bilet i znalazłem się w przewesołym gronie próbującym nakłonić człowieka analizującego wydruki systemu p.poż., żeby oddał im ich pieniądze. Jakby człowiek czytający tasiemkę systemu bezpieczeństwa miał coś wspólnego z naszymi biletami.

To znaczy poniekąd miał – mógł sprowadzić kierownika zmiany. Kiedy pani kierownik się pojawiła, jedyne co mogła/chciała nam zaproponować, to ważne pół roku zaproszenia do Heliosa. Na dowolny seans. Podsumowując: w zamian za kilkanaście złotych i kilka godzin dowiedziałem się, że nie chcę znać zakończenia 2012, a zaproszenie mogę zrealizować np. w styczniu na, powiedzmy, Avatara. Niezły deal, całkiem niezły.