Słońce, kredki i muffiny

Kartka na Dzień Taty

2014-05-29T09:27:00.001+02:00

Teraz coś dla równowagi z warzywnymi koktajlami z poprzedniego wpisu.

Dzień Taty nadciąga wielkimi krokami, a który mięsożerny ojciec nie chciałby dostać t-bona? Chociażby na papierze, ale z wyrazem miłości! Swoje steaki przewiązałam sznurkiem niczym mięso garmażeryjne!

Uwaga, uwaga! To wszystko można nabyć! Szczegóły na dole :)

Tym, których nieco przeraża organiczna forma, pozostaje ojcowskie piwo :)

Wersji bardziej poprawnej politycznie chyba nie przewiduję. ;)

I część z reklamą, którą odgrażałam się na górze:

1) Zapraszam na funpage na Facebooku!
(można składać zamówienia przez wiadomości)
2) Fusherkowe kartki siedzą też w innych zakamarkach Interenetu:

na Ars Fabrica i Pakamerze.

Niezależnie czy ze stekiem i piwkiem czy bez, już teraz życzę udanego Dnia Taty :)

Koktajle z warzywami

2014-05-15T22:23:00.001+02:00

Ostatnio naszło mnie na warzywa. Na prawdę dziwnie się czuję, kiedy zamiast czekolady mam ochotę zjeść coś z błonnikiem. Może to przez fakt, że jakiś czas temu zaczęłam biegać? Nie ma co wnikać, tylko jeść dopóki trwa ten cudowny stan. A potem wrócić do mięsno-czekoladowej diety ;),

Poniżej kilka koktajli, które zmontowałam na szybko, z podręcznego warzywniaka (jak wiadomo w warzywniakach są też owoce). Wrzucić i zblendować. Wypić.

Cóż, faza na warzywa nie oznacza awersji do cukru, więc większość jest trochę dosładzana. Na szczęście nie zawsze cukrem w czystej postaci.

Może kogoś zainspirują i wzbudzą w nim podejrzane potrzeby!

Nauka w kuchni: 1. Pieczenie, gotowanie, smażenie

2014-05-03T22:36:00.003+02:00

Fajnie wiedzieć skąd się biorą różne zjawiska w kuchni – nie tylko ze zwykłej ciekawości, ale też po to, żeby śmielej gotować „na oko”. Łatwiej jest dodać czegoś więcej/mniej lub podmienić dany składnik kiedy wiemy, po co w ogóle znajduje się w danej potrawie. Albo podkręcić temperaturę w piekarniku wbrew temu co mówi przepis. Już inna sprawa, że każdy piekarnik żyje własnym życiem

Ktoś się kiedyś zastanawiał czym różni się pieczenie od gotowania czy smażenia? Z fizycznego punktu widzenia.

Nie trzeba zbyt długo dumać, żeby dojść do tego, że nasz obiad smaży się w oleju (cieczy), gotuje w wodzie (też cieczy), a piecze w otaczającym go gorącym powietrzu (gazie). Wygląda więc na to, że w każdym z przykładów obróbki termicznej jedzenia mamy inne otoczenie.

Tylko czym, w mikroskali (a nawet nanoskali;) ), różni się powietrze od wody czy oleju, być może pamiętacie z podstawówki lub gimnazjum. To wyjaśnia dlaczego tak długo piecze się w wysokich temperaturach to, co można ugotować dużo szybciej w temperaturze poniżej 100 stopni Celsjusza. Dla tych, którzy chcieliby sobie przypomnieć – szybka powtórka.

Zadumę nad tym, czym różni się powietrze od wody rozpocznę przypomnieniem: z pewnością większość rzeczy w kuchni (i nie tylko w kuchni) składa się z atomów/cząsteczek. Zarówno w gazie jak i w cieczy takie cząsteczki mogą poruszać się swobodnie, wykonując chaotyczne ruchy (ale o tym później).

Zacznijmy od wody i powietrza – czyli gotowania i pieczenia. W kuchni najbardziej interesuje nas fakt, że gaz i ciecz (czyli np. powietrze i woda) różnią się gęstością (rysunek powyżej), można powiedzieć stopniem upakowania. W takich samych pojemnikach wypełnionych po brzegi (tak, tak, także powietrzem) znajdziemy więcej cząsteczek wody niż powietrza. Czyli ciecz z założenia jest gęstsza od gazu.

Tak jak wspomniałam zarówno w powietrzu jak i w wodzie (w oleju też, ale miałam o nim na razie nie gadać), cząsteczki poruszają się swobodnie, wykonując chaotyczne ruchy, przy okazji zderzając się ze sobą. Jeśli podwyższymy temperaturę, w ich życiu zmieni się głównie to, że będą powyższe czynności wykonywać szybciej (rysunek poniżej). Czyli będą posiadały więcej energii – przemieszczać się szybciej i częściej się zderzać.

Cząsteczki gazu czy cieczy mogą zderzać się nie tylko między sobą, ale także z jedzeniem, które do nich włożymy. W ten sposób mogą przekazywać swoją energię, na przykład w postaci ciepła (czyli podgrzewając potrawę). Czyli po prostu przenosić ciepło.

Im wyższa temperatura, tym ruchy cząsteczek są szybsze i tym częściej zderzają się one z powierzchnią pieczonej, gotowanej czy smażonej potrawy. Podobnie ma się sprawa gęstości – im więcej cząsteczek znajduje się w jednej objętości, tym częściej będą się one zderzać z (dajmy na to) kurczakiem przekazując mu więcej ciepła (rysunek poniżej).

Ponieważ w piekarniku cząsteczki gazu (powietrza) są względnie luźno upakowane, mają mniejszą szansę zderzyć się z pieczystym. Dlatego miąsko zrobi się wolniej w wysokiej temperaturze (np. 250 stopni Celsjusza) w piekarniku niż podczas gotowania w wodzie (max. 100 stopni Celsjusza).

Ale tu się zakrada olej! Wprawdzie ma mniejszą gęstość od wody, ale posiada jedną magiczną właściwość. W przeciwieństwie do jego przezroczystej koleżanki nie wrze (czyli nie zamienia się w gaz) w temperaturze 100 stopni Celsjusza. Dzięki temu możemy go nagrzewać do znacznie wyższych temperatur. W praktyce szybciej zacznie się palić niż osiągnie swój punkt wrzenia. Dzięki tym właściwościom podczas smażenia mamy bardziej rozpędzone cząsteczki i jest ich wystarczająco dużo żeby skuteczniej (niż w przypadku gotowania) przekazać energię cieplną (temperaturę).

Oczywiście wszystkie cząsteczki są w ruchu, ale więcej strzałek stworzyłoby jednolitą, nieczytelną, czarną masę ;)

Wiadomo, że olej olejowi nie równy, ale plasterek marchewki pieczony przez 20 minut, potrzebowałby tylko 10 żeby się ugotować, a w przypadku smażenia wystarczą mu 2-3 minuty.

Do wszystkich technik wkradają się jeszcze inne aspekty, które przekładają się nie tylko na walory smakowe. Ogrzewać też można na różne sposoby, ale przewodnictwo cieplne, czyli cała ta historia z cząsteczkami, w przypadku kotleta/kurczaka/pieczystego wydaje się być najważniejsza :) No, chyba, że włożymy to wszystko do mikrofali, ale to już inna historia.

Starałam się wszystko sprawdzić, więc oto bibliografia:

Frytka doskonała i inne sekrety kuchni, Russ Parsons, Twój Styl, Warszawa 2005 (Przeczytajcie! Warto!)
http://cmf.p.lodz.pl/iowczarek/materialy/termodynamika/teoria.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/Ciecz

(Wikipedia może brzmi obciachowo, ale co tu można nakłamać pisząc o cieczy? ;) )

Cytrynowy koktail z kaszy manny

2014-04-24T10:58:00.002+02:00

Jak głosi polska tradycja, jedyną słuszną potrawą na śniadanie są kanapki. Sama nie mogę się nadziwić, że przez większość mojego życia, 99% porannych posiłków stanowił chleb z czymś. Aż tu w dwudziestym siódmym roku życia poczułam lekki chlebowstręt.

Dobrze by było gdybym przewidziała go wieczorem i zdążyła na spokojnie przeanalizować jakieś przepisy. Ale nie - prawo Murphy'ego każe omijać chleb szerokim łukiem rano, kiedy jednocześnie skręca z głodu (taka domena moich poranków, że muszę szybko coś zjeść żeby nie umrzeć).

Z tego powodu dzisiejszy poranek sponsorował atak głodowej paniki i szybkie wertowanie książek kucharskich na przemian z Googlem. Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, kiedy już coś wyglądało dobrze, okazywało się, że nie mam jednego z podstawowych składników, albo trzeba na to czekać przynajmniej pół godziny. Więc jak zwykle wyszedł spontan ;)

Koktail jest raczej z tych zapychających, ale szybko strawialnych i nie aż tak deserowych. Dla tych, którzy lubią kwaśne rzeczy. Jest smaczny na ciepło (czy raczej letnio), ale na zimno też fajny - po jakimś czasie w lodówce robi się bardziej musem. Idealny do kubka herbaty.

Składniki

szklanka wody
4 łyżki kaszy manny (można też dać 2,5-5 w zależności od tego czy chcemy mieć bardziej płynny koktail czy już prawie budyń)
łyżka masła
małe opakowanie płynnego jogurtu
cytryna (pół powinno wystarczyć)
przynajmniej 2 łyżki miodu (też wg. uznania)
garść owoców, np. winogron

Wykonanie

Wodę doprowadzamy do wrzenia, wsypujemy kaszę, gotujemy ok. 5 minut ciągle mieszając.
Odstawiamy na chwilę do lekkiego wystudzenia (kaszkę albo cały koktail można przygotować też dzień wcześniej) - ja mieszałam przy otwartym oknie, bo głód nie pozwalał na inny scenariusz (nie chciałam bardzo ciepłej ;)
W tym czasie zetrzeć skórkę z połowy cytryny i wcisnąć około 3 łyżek soku (uwaga na pestki!).
Do kaszki dodać masło, jogurt, cytrynę (skórkę i sok) oraz miód i dobrze zblendować. Ewentualnie dodać więcej miodu albo cytryny.
Pokroić owoce i wsypać do koktailu, a jeśli planujecie pić przez grubą słomkę to ułożyć obok na zagrychę!

Teraz Wy możecie przygotować się nieco wcześniej do (jutrzejszego) śniadania ;)
Smacznego, bez frustracji!

Wielkanocne frustracje, czyli dekoracja mazurka

2014-04-18T13:59:00.001+02:00

Czy Wasza dekoracja mazurka też co roku wygląda w ten sposób?

Sernik marchewkowy

2014-04-16T11:57:00.005+02:00

Ile piekarek/piekarzy (dżender!) tyle ciast marchewkowych. Prawie każdy ma swój przepis. A nawet jeśli kilka osób posiada podobny, dałabym sobie rękę uciąć, że w różnych piekarnikach efekt wyszedłby zupełnie inny. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że ciasto z marchewką chyba zawsze jest smaczne i do tego zachowuje pozory bycia zdrowym.

My pieczemy swoje na Boże Narodzenie ("bo takie trochę cynamonowe") i na Wielkanoc ("bo takie marchewkowe"), a prawdziwym powodem jest fakt, że to ulubione ciasto chrześniaka mojej mamy.

Moją ulubioną wersją przepisu jest ciasto pokryte kremem z kremowego serka, ale najczęściej powstaje wersja z cytrynowym lukrem, bo najszybciej i trochę kwaśniej. W tym roku postanowiłam zapobiec cytrynowemu polukrowaniu i pokryć ciasto serem w sposób nierozłączny. W zasadzie wyszło na to, że więcej tu tej drugiej, serowej części. Pomysł podsunęła mi moja kuzynka, Marta.

Tak powstał marchewkowy sernik!

Składniki (na dużą blachę):

Marchewkowy spód

4 jajka
1,5 szklanki cukru
3/4 szklanki oleju
1-2 łyżki cynamonu
2 szklanki mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody oczyszczonej
3 szklanki startej marchewki (często mieszam z jabłkiem i być może wychodzi trochę więcej ;) )
dodatkowo można przygotować posiekane orzechy włoskie albo rodzynki (1/2-1 szklanka)
bułka tarta i odrobina tłuszczu do wysmarowania formy

Sernik

1 kg mielonego twarogu
4 jajka
1 i 1/4 szklanki cukru pudru
opakowanie cukru waniliowego
2 łyżki mąki
1 szklanka startej marchewki

Wykonanie

Dużą blachę do pieczenia wysmarować tłuszczem i wysypać bułką tartą. Piekarnik nagrzać do 180 stopni Celsjusza.
Zaczynamy od spodu. Cztery jajka, olej, cynamon i cukier miksować przez chwilę.
Dodać mąkę, proszek do pieczenia i sodę. Miksować dalej, do wymieszania składników.
Następnie dodać marchewkę i dokładnie wymieszać, ale nie miksować!Jeśli chcecie dodać rodzynki albo orzechy to właśnie ten moment. Całość wylać do przygotowanej blachy.
Czas na sernik. Twaróg, cztery jajka, cukier puder i cukier waniliowy dokładnie zmiksować. Dodać 2 łyżki mąki i zmiksować raz jeszcze, do połączenia składników.
Następnie wsypać marchewkę, znów dokładnie wymieszać, Zapominalscy mogą jeszcze dodać rodzynki do sernika. Całość wylać na gotowy, marchewkowy spód.
Piec przez godzinę, następnie zostawić na przynajmniej 20 minut w gorącym, wyłączonym piekarniku. Później studziłam ciasto przy lekko uchylonych drzwiczkach. Chociaż wszyscy znają tę prawdę, że co piekarnik to inne obyczaje :)

Smacznego wielkanocnego!

Słona tarta ze wszystkim co najlepsze

2014-04-07T11:00:00.000+02:00

Wiadomo, wszystko co najlepsze to pojęcie subiektywne. Ja na przykład rozpływam się na widok suszonych pomidorów, kremu z karczochów (przecież każdy szanujący się człowiek ma go w swojej kuchni), czarnych oliwek (tak, wiem, spora część czytających właśnie zwątpiła) i parmezanu (to chyba obiektywnie najlepsze). A teraz weźcie i wrzućcie to w jedną tartę. Albo w makaron! Mamma mia!

Żeby nie było zbyt różowo (zwłaszcza w kontekście formy w kształcie serca i suszonych kwiatów), całość rozcieńczyłam cebulą (ale czerwoną, więc jednak dość różowo) i jajkiem, bo dobrze żeby się trzymało kupy.

Start!

Składniki:

ciasto

1 kopiasta szklanka mąki
100 g masła
1 łyżka zalewy z suszonych pomidorów (można pominąć)
1 żółtko
1/2 łyżeczki soli

farsz

około 3 łyżki zalewy z suszonych pomidorów (może być zwykła oliwa)
2 średnie albo jeden duży ząbek czosnku
2 średnie czerwone cebule
80 g czarnych oliwek
130 g suszonych pomidorów z zalewy
50 g pasty z karczochów
1 jajko i 1 zółtko
30 g parmezanu
sól, pieprz, suszony tymianek (świeży pewnie jeszcze lepszy)

Wykonanie:

Zaczynamy od farszu. Czosnek trzeba pokroić na plasterki, a cebulę całkiem dowolnie posiekać.
Na rozgrzanej zalewie/oliwie podsmażyć plasterki czosnku, aż do momentu kiedy wyraźnie będzie czuć jego zapach (lepiej za krótko niż za długo). Wtedy należy dodać cebulę, posolić, wymieszać, przykryć i poddusić na małym ogniu.
W tym czasie posiekać oliwki i pokroić pomidory, po czym dodać do miękkiej cebuli, wymieszać. Dosolić i popieprzyć do smaku ;)
Jeszcze chwilę podsmażyć, odparować ewentualny nadmiar wody, dodać pastę z karczochów i odstawić.
Z farszem jeszcze nie koniec, ale czas na ciasto! W związku z tym trzeba nagrzać piekarnik, do 180 stopni.
Potem do mąki dodać zimne masło, posiekać na drobne kawałki. Dodać wszystkie pozostałe składniki, szybko zagnieść i wylepić formę. Podziurawić widelcem i piec około 15-20 minut aż góra się zarumieni.
W tym czasie ubić jajko i żółtko do farszu, dodać do zawartości patelni i delikatnie wymieszać.
Masę przełożyć do gorącego ciasta, posypać parmezanem i piec jeszcze około 25 minut.

Do zjedzenia jeszcze na ciepło albo już na zimno.

Smacznego!

Praga! Praga!

2014-04-02T19:06:00.003+02:00

Kobieta zmienną jest, a ja należę do tych zmiennych szczególnie bardzo. Może dlatego założyłam już miliardy blogów, później próbowałam je sfuzjować w jedną całość, znów rozdrabniałam się na kilka mniejszych i tak w koło Macieju. Postanowiłam jednak zeszczuplić się do jednego, nooo maksymalnie dwóch ;) Z tej okazji przeprowadzam się z podróżniczymi wpisami również tu. I robię to przynajmniej po raz drugi, wybaczcie.

Jakieś dwa lata temu, też pod koniec marca/ na początku kwietnia, zwizytowałam koleżankę w Czeskiej Pradze. Fajnie było, i tak ciepło, że nie trzeba było nawet bluzy!

To co widziałam?

Wiele par butów przewieszonych przez kabel (?) od wielkiego metronomu. Kiedyś w tamtym miejscu stał ogromy pomnik Stalina. Co przerażające, metronom jest widać praktycznie z każdej części zabytkowych dzielnic miasta. Strach pomyśleć o Stalinie.

Wielkanocne drzewka, bo to już sezon.

Trdelniki, czyli wędzone ciastka. Widziałam (żeby tylko) też dużo innych słodyczy, np. andruty przekładane kremem i Lentilky. Nie tylko słodyczy z resztą, bo aż za dobrze zobaczyłam również gulasz.

Dom Miejski, który miał być dla wszystkich i właściwie ciągle jest pod warunkiem, że ma się wystarczająco dużo pieniędzy.

Widziałam też drzwi najeżone wystającymi głowami.

Pomnik Św. Wacława i manifestację antyaborcyjną...

...oraz odwróconą świętość Wacława. Autorstwa Davida Černego , który jest specjalistą ds. rzeźb od czapy.

Most Karola, a na nim stanowczo za dużo turystów. Tu scenka rodzajowa - Święty Nepomucen, który nie chciał zdradzić tajemnicy spowiedzi, jest zrzucany z mostu. Nie wiem kim jest pani na pierwszym planie, ale podczas rytualnego smyrania św. Nepomucen jest wyraźnie olewany

Do tego wszystkiego piwo, słońce, krótki rękawek i numerek z licealnej szafki jako otwieracz.

Ładne, czasem przeszklone widoki.

I most Legii ;)

Fajne znaki drogowe, z powodu których pan-przerabiacz miał sądowe problemy, ale Czesi wybronili go na Fejsbuku (czy jakoś tak;).

Złote bramy i srebrne panie.

Była też (przezajebista) katedra św. Wita (ale też Wojciecha i Wacława)!

I części ciała najczęściej dotykane (!?) przez turystów. Akurat panie na zdjęciu nie wyrażają zainteresowania w przeciwieństwie do pana z komórką.

Kolejna rzeźba Černego - tym razem panowie sikający na Czeską Republikę. Oprócz tego, ze sikają to ruszają tym czym sikają. Ruszają też bioderkami od czasu do czasu. Dodatkowo na zdjęciu reprezentanci polskiej wycieczki wyrażający żywe zainteresowanie obiektem.

Kłódki zakochanych par nad Certovką - w pobliżu osobliwy czeski napis w stylu I tak się rozstaniecie, fiutki.

Widziałam też nie klubokawiarnie, ale klubokawiarnioteratry. Jeden nawet od środka ;)

Metro też było.

Kościół Husycki. Miała być też msza, i była, ale zbyt rano żebyśmy mogły zobaczyć jak wygląda.

Na koniec tajemnicza mikstura. Rum+wrzątek+cytryna+cukier.

I Polskim Busikiem, z dzikimi tłumami, bo z niedzieli na poniedziałek, sru do domu!

Z podziękowaniami dla Anki, najlepszej przewodniczki :)

Fejsbuk po polsku

2014-03-17T07:50:00.003+01:00

Jak sobie poradzić ze znajomymi wysyłającymi stanowczo zbyt dużo zaproszeń na Facebooku?

Turcja pieczywem płynąca

2014-03-09T09:31:00.001+01:00

Od kilkunastu lat Turcja kojarzyła mi się z dobrym jedzeniem - głównie z powodu pysznych śniadań w hotelu, w którym spędziłam typowe zorganizowane wakacje. Za czasów kiedy jeszcze byłam w stanie takie wytrzymać. Na tym samym wyjeździe, po raz pierwszy spróbowałam świeżych fig, odjeżdżając autobusem z Istambułu. Kupiłam je w ilości mocno asekuracyjnej i kiedy poczułam ten smak, bardzo żałowałam, że nie mogłam wyskoczyć z autokaru po więcej.

Dlatego odwiedzając moją przyjaciółkę na wymianie studenckiej, nastawiałam się na dużo dobrego jedzenia (a na jakim wyjeździe tak nie było?). Cóż, wiele pożartych potraw, z pewnością będę pamiętać - często trudno powiedzieć czy ze względu na smak czy okoliczności spożycia.

Sad pomarańczowy na obrzeżach Antalii

Po pierwsze, najadłam się ryb. W Warszawie zdarza mi się to niezwykle rzadko - nie bardzo wiem gdzie kupować dobre i świeże. Nie szkodzi, ostrzę apetyt na wyjazdowe ładowanie "rybich" części mojego organizmu. Tam gdzie blisko do morza. To dość zabawne, bo jeszcze kilka lat temu żadnej ryby nie tknęłabym nawet kijem.

W Antalii pod koniec stycznia, na moim talerzu najczęściej pojawiał się levrek - cudownie zgrillowany i tak pyszny, że dodatek kilku kropel cytryny byłby całkowitą profanacją. Okazał się zbyt smaczny żeby zrobić mu zdjęcie. Za to tak elokwentnie wyglądam jak jem (a właściwie kończę jedzenie):

Wszechobecni koci mieszkańcy Turcji jeszcze się łudzą, że się podzielę:

Kolejne wydanie ryby przyprawiłoby większość Włochów o zawroty głowy. Toż to ryba zapiekana z serem! Faktycznie, po zjedzeniu było mi trochę ciężko, ale wszystko przyjemnie współgrało. Oprócz wymienionych składników pod serową skorupką znalazły się pieczarki i ostre papryczki. Do tego pomidory!

Chociaż nie było łatwo. Jak to zwykle bywało, w ramach przystawki na nasz stół trafiło pieczywo z dodatkami.

Jak tu się oprzeć jeszcze ciepłemu chlebkowi posypanemu czarnuszką? Z masłem! I z sałatką. W takiej sytuacji można tylko przyjąć strategię "Jakoś to będzie" i zjadając ile wlezie.

Bywało jednak, że temat wszechobecnego pieczywa wywoływał u mnie mdłości. Miałam wrażenie, że większość Turków mogła zajadać je bez umiaru. Podczas couchsurfingowej wyprawy do Kapadocji, wolałam udawać, że nie jestem głodna (mimo, że skręcało mnie w żołądku) niż częstować się szóstą pod rząd bułką, którą oferował mi mój host ;) Miałam wrażenie, że jeszcze trochę skrobi i mój przewód pokarmowy zapcha się na zawsze.

Pieczywem, które wspominam najmilej, głównie ze względu na zawartość, był przypieczony chlebek z grillowanym sucuk, turecką wołową kiełbasą:

Podczas jedzenia dało się poczuć sporą ilość papryki i tłuszczu. To drugie było całkiem na plus w kontekście braku kontekstu innego niż podpieczona buła ;) Sam sucuk w wersji ciepłej cudownie rozpływał się w ustach.

Na zdjęcie załapał się również salep - według (ach!) Wikipedii "napój przyrządzany ze sproszkowanych bulw storczyka męskiego". Moje podniebienie chyba jeszcze do niego nie dojrzało (cóż, dopiero w zeszłym roku dorosło do śledzi), bo czułam raczej najzwyklejszą mąkę ugotowaną z wodą. Na szczęście posypaną cynamonem. Jest też szansa, że trafiłam na wersję "instant" z racji tego, że cała konsumpcja odbywała się na stoku narciarskim.

Ciężko się oprzeć i nie dopisać co Wikipedia podaje dalej: "Nazwa pochodzi od arabskiego określenia ḥasyu al-tha`lab, oznaczającego lisie jądra - od charakterystycznego kształtu bulw storczyka." ;)

Brzmi jak afrodyzjak, w których wszyscy Turcy płci męskiej są specjalistami. Przynajmniej tak twierdzą. Na dowód wklejam zdjęcie specjalistycznego straganu:

Nie minęła godzina od sucuk i lisich jąder, jak mój cudowny couchsurfingowy host, podsunął mi pod nos manti. Rozmawiając wcześniej o tej potrawie, spodziewałam się raczej czegoś na kształt azjatyckich pierożków z mięsną zawartością. Mięsna zawartość była, aczkolwiek raczej symboliczna, bo manti z Kayseri (tam właśnie się znajdowałam ;) przypominają raczej kluseczki w mięsno-pomidorowym zupo-sosie:

Podawane są z jogurtem (hmmm, podobnie jak połowa tureckich dań).

Całość posypałam sumakiem, który do tej pory kojarzył mi się tylko z inwazyjną (w polskich warunkach) roślin z mechatymi gałązkami i pięknymi liśćmi w jesiennym wydaniu. Fajny, kwaskowaty. Do wyboru były jeszcze chilli i mięta.

Ciężko było to wszystko przejeść. Dodatkowo zamówiony lahmacun (a właściwie lahmacuny, plaki z mięsem) z dodatkowym serem wzięliśmy na wynos, na rano. Okazało się jednak, że mój host śniadań w zasadzie nie jada, więc smutny obowiązek przejedzenia wszystkiego spoczął na mnie. Dałam radę, wiadomo.

Jeszcze tego samego dnia byłam już 70 km dalej, w Goreme. Tam pieczywa również nie zabrakło, nie tylko za sprawą wcześniej wspomnianego, wcinającego bułki hosta. Szybka ucieczka na coś konkretnego w postaci kebabu, zaowocowała kolejną porcją skrobi:

Zwracam uwagę na fakt, że w tle, po lewej stronie, znajduje się jeszcze więcej chleba ;). Na szczęście znalazłam też trochę grillowanych warzyw, ostre, marynowane papryczki i pyszną oliwę.

Sam kebabik: wołowina pierwsza klasa. Przygotowany według receptury z miasta, z którego pochodził kucharz. Biję się w piersi, nie pamiętam skąd!

Gdyby kiedykolwiek zabrakło mi pieczywa, zawsze mogłam liczyć na uliczny (nie tylko turecki) simit, obsypany sezamem:

Wszechobecny niczym obwarzanki na krakowskim Rynku Starego Miasta. Ponoć wypiek głównie śniadaniowy, do pożarcia np. z Nutellą. Bez dodatków też był niczego sobie. Na nasz, znalazło się jeszcze kilku żarłocznych chętnych:

Całość do zagryzienia pide, turecką pizzą:

Naszą jadłyśmy w bardzo klimatycznym otoczeniu, ze względu na awarię prądu w całej dzielnicy. Oczywiście zapas restauracyjnych świec dostał się nam jako "gościom zza granicy", w związku z czym stałyśmy się niezłą rozrywką dla Turków czekających w ciemnościach na swoje zamówienia. Możecie spojrzeć jeszcze raz na pierwsze zdjęcie i zobaczyć jak wyglądam w czasie jedzenia, Teraz wyobraźcie sobie jak było mi głupio ;)

Zjedzmy jeszcze trochę ciasta! Ciasta filo, z farszem, w postaci borka, szybkiego dania. W Serbii głównie na śniadanie, nie mogłam dojść do tego jak to jest z Turcją - mam wrażenie, że podawali to przez cały dzień, aż do wyczerpania zapasów.

Na zdjęciu widać głównie szpinakowy farsz. Jest też serowy. Wersją najbardziej klasyczną wydaje się być mięsny.

Skoro jesteśmy już przy temacie śniadania, najlepszym studenckim posiłkiem po długiej, nocnej imprezie (oprócz ayranu oczywiście) była çorba, turecka zupa, w najczęściej na bazie zblendowanego kurczaka. Oczywiście podawana z pieczywem. Sama w sobie wydawała mi się trochę mdła, ale wszechobecna cytrynka w zestawie, dużo zmieniała.

Wszechobecność cytryn nie objawiała się tylko w restauracjach i na straganach, ale też na osiedlowych krzakach, z których uzupełniałyśmy swoje domowe zapasy. Z dostępnością innych owoców i warzyw nie było już tak cudownie, ale na bazarach leżały dosłownie wszędzie, w przystępnych cenach. Dlatego zapychanie się świeżymi sałatkami było (dla nas) na porządku dziennym. Zwłaszcza tymi polanymi sokiem z granata i oliwą. Granatowy sok jest trochę słodki, trochę kwaśny, więc całkiem dobrze wyręcza z brudzenia się sosem vingegret. Chociaż wiadomo, smakuje inaczej. Ten domowy podobno cudownie działa na przeziębienia.

Turcy ciągle woleli chleb, może stąd rządowy program prowadzący do budowy plenerowej siłowni na każdym rogu - w celu walki z narodową nadwagą. Z drugiej strony tureckie dodatkowe kilogramy nie były aż tak liczebne jak można by sobie wyobrażać. Powiedziałabym, że akcja miała charakter duszenia problemu w zarodku.

Z ulicznych warzyw, w centrum miasta prawie wszędzie można było zjeść gotowaną kukurydzę wymieszaną z masłem i majonezem. Do tego mnóstwo sosów do wyboru - głównie kiepskiej jakości ketchup i przemysłowo produkowany sos BBQ. Wystarczyła mi wersja podstawowa ;)

W międzyczasie oprócz wszechobecnych kebabów i kukurydzy można było przekąsić Çiğ köfte. Oryginalnie przygotowywano ją z surowego mięsa, bardzo długo ucieranego z ostrymi przyprawami. Czynność ta miała "gotować" całość bez użycia wysokiej temperatury. Dowiedziałam się, że w wersji ulicznej zabroniono używania surowego mięsa, chociaż prawdę mówiąc z powodu stopnia ostrości, trudno było mi ocenić co znalazło się w mojej ;)

Po strukturze wnioskowałam, że znajdowało się tam sporo bulguru. Do Çiğ köfte jako takiej dodano trochę sałaty, soku z granata (oczywiście!) i jeszcze trochę ostrego sosu (oj, płakałam).

Za to ani trochę nie płakałam przy midye dolma, faszerowanych małżach, teoretycznie podawanych jak przystawka - w naszym życiu w Antalii służyła głównie jako poimprezowa pijacka przekąska za grosze. Może z tego powodu do tej pory nie wiem czy znajdował się w nich przepisowy ryż czy raczej bulgur, przy którym przez długi czas się upierałam. Z pewnością dało się tam jeszcze poczuć podsmażoną cebulkę i przyprawy.

W czasie kiedy zjadałam kolejną małżę, sprzedawca przygotowywał następną, otwierając ją i pokrapiając cytryną. Przekładał wszystkie muszelki jak krupier żetony w kasynie. Trzeba było zatrzymać go w odpowiednim momencie żeby z rozpędu nie wyjeść zawartości całego stoiska.

Żebyście tu wszyscy przy czytaniu nie posnęli, serwuję jeszcze kawę po turecku. Dla mnie dość zaskakującą, bo pozbawioną dodatkowych przypraw w przeciwieństwie do tej, o której uczyłam się na kursie dla baristów w Warszawie. Jednak ciągle parzoną w tygielku, od razu z cukrem.

Jak większość Turków częściej poiłam się wszechobecną herbatką. W Kapadocji zaś pysznym domowym winem. Zgaduję, że to efekt chrześcijańskiej historii regionu ;)

Sprzedawca z winem, którego wypił już wystarczająco dużo.

Do całej deserowej zabawy (chociaż wino raczej wytrawne) ku mojej wielkiej radości dołączają jeszcze pistacje w każdej postaci: lodów, chałwy, baklawy itd. A o deserach można by jeszcze dłużej.

Nie zagaduję. Do Turcji trzeba zajrzeć i zajrzeć - Antalia ma z pewnością cudowne warunki przyrodnicze: góry i morze w jednym. Chociaż nie oszukujmy się, nawalili z architekturą i budowaniem "jak wlezie". Z drugiej strony przy odpowiednim wyborze mieszkania, śniadanie można zjeść przy całkiem dobrych warunkach widokowych.

Kapadocji reklamować nie trzeba, a za Istambułem tęsknię od czasów dawnych hotelowych wakacji. Więcej grzechów nie pamiętam :)

Na samym końcu chciałabym polecić Turcję w Sandałach, z której dowiedziałam się bardzo dużo jeszcze przed wyjazdem, pomogła mi w trakcie, a po powrocie pomogła mi ostatecznie zidentyfikować zjedzone potrawy.

Botwinka!

2014-03-08T23:05:00.003+01:00

Nie, nie, jeszcze nie teraz. Ale prawie. Póki co przypominam, że babcie potrafią brutalnie podsumować gust kulinarny.

W wydaniu wieczorowym

2013-12-28T19:27:00.001+01:00

Z dedykacją dla Marzeny W. i wszystkich myślących nad tym w co się ubrać na sylwestra.

Zyciowe decyzje

2013-12-04T23:00:00.004+01:00

Rysunkowo to już kopę lat! U nas trochę się zmieniło, ale bez przesady - tematy do rozmów może nieco inne, ale wszystkie odpowiedzi sprowadzają się do tego samego co zwykle ;)

I tak, wiem, stosuję w domyśle liczbę mnogą - to chyba oznaka starzenia.

Tort z krzaka

2013-08-27T18:19:00.003+02:00

Nie wiem skąd mój kulinarny powrót - czy z powodu trzech tygodni urlopu czy jednak przez superdobry tort, który zjadłam na weselu koleżanki. W sumie jedno nie wyklucza drugiego.

Wracając do weselnego tortu - rdzeń konstrukcji stanowił waniliowy biszkopt, który przełożono łagodnym kremem jagodowym z cienką warstewką konfitury porzeczkowej. Przynajmniej tak wydedukowałam grubo po północy. Kwaśna konfitura przyjemnie przegryzała się przez łagodną całość. Wzięłam drugą porcję.

Trochę to dziwne, bo na ogół bardziej kuszą mnie torty czekoladowe, waniliowe, kawowe, ogółem mniej kwaśne. Być może się starzeję i przy tej okazji aktywują się geny mojego taty, który wypija hektolitry napojów cytrynowych i pożera tonami mniej dojrzałe owoce.

Z tego wszystkiego wyszedł zestaw: jeżyny + maliny + agrest. Do tego mięta jakbyśmy mało ochłody mieli tego lata. Wszystko z krzaka.

Składniki:

biszkopt (o średnicy około 20-22 cm) z ulubionego przepisu (ja bardzo lubię ten)
1/4 słoiczka konfitury malinowej i 3/4 słoiczka konfitury agrestowej lub kandyzowanego agrestu
około 400 g owoców na wierzch: malin i jeżyn (jakbym miała dodałabym też świeży agrest)
1/2 opakowania galaretki agrestowej

... a do tego:

Krem:

300 g bitej kwaśnej śmietany kremówki
łyżka cukru pudru
łyżka żelatyny
garść liści mięty

Do nasączenia:

po jednej torebce czarnej herbaty i mięty
łyżka ciemnego rumu

Wykonanie:

Upiec biszkopt i zostawić do wystudzenia.
Zaparzyć szklankę mocnej herbaty z obydwu torebek (ciemnej i mięty). Zostawić do wystudzenia. Kiedy nie będzie już taka gorąca, można dodać łyżkę rumu.
Łyżkę żelatyny zalać 1/4 szklanki gorącej wody, rozpuścić i też zostawić do wystudzenia.
Galaretkę zalać 3/4 szklanki wrzątku, wymieszać i wystudzić.
Wystudzony biszkopt rozkroić na trzy blaty. Spodnią część nasączyć 1/3 szklanki herbaty z rumem.
Konfiturę malinową wymieszać z 1/4 słoiczka konfitury agrestowej. Taką mieszanką posmarować spodni, nasączony blat.
Ubić śmietanę z cukrem pudrem, na końcu dodać wystudzoną żelatynę i krótko zmiksować do wymieszania. Połową bitej śmietany posmarować spodni blat z konfiturą.
Przykryć drugim blatem, nasączyć kolejną porcją herbaty z rumem, posmarować resztą konfitury agrestowej.
Liście mięty drobno posiekać, wymieszać z drugą połową bitej śmietany. Posmarować drugi blat.
Przykryć trzecią częścią biszkoptu i nasączyć resztą herbaty z rumem.
Galaretkę włożyć do lodówki i trzymać ją tam do czasu kiedy nie zacznie tężeć. Wtedy należy dodać owoce (jeżyny i maliny) i wymieszać. Nałożyć na wierzch.
Tort odstawić do lodówki przynajmniej na noc żeby wszystko się "przegryzło".

Smacznego!

Paskudniki 2

2013-08-11T22:53:00.001+02:00

Z cyklu codzienności, nie moje a znajomych.

Po raz drugi na tym blogu (pierwszy raz tutaj), po raz drugi z zasłoniętymi twarzami, żeby po raz drugi uniknąć żądań dożywotniego odszkodowania i przeprosin w ogólnopolskiej gazecie.

Polisz brekfest

2013-07-30T08:57:00.002+02:00

Po miesiącach nieobecności pochwalę się moim polskim śniadaniem ;)

Kwestia interpretacji

2013-03-27T08:36:00.001+01:00

Co kto powie to jedno, a co pomyśli to drugie.

Agato-Konrad w trochę inszej odsłonie.

Piatkowe burgery z serem Camembert

2013-03-15T23:23:00.002+01:00

Jedna z internetowych mądrości głosi, że jedzenie sałatki w Mc Donald's jest jak zamówienie prostytutki żeby się poprzytulać. Być może podobnie jest z nazywaniem burgera bez mięsa burgerem.

Wiadomo, mięso to podstawa, ale z drugiej strony można uprzeć się przy tym, że o burgerowości kanapki decyduje użycie maślanej, hamburgerowej bułki. Przynajmniej tak to sobie dzisiaj, w piątek, tłumaczyłam.

Co jak co, ale i tak było smaczne, nawet bardzo. I jeśli mam dalej się pocieszać, można dojść do wniosku, że cały kawałek serka Camembert (120g) ma więcej cholesterolu niż miliard kotletów razem wziętych. Poniżej dwie propozycje na piątkowego burgera. Bardziej i mniej słodka. Słodka popłynęła, bo postanowiłam skusić się na połowę sera.

Jeśli chodzi o same bułki to upiekłam je z przepisu Liski, czy właściwie Marthy Stewart. Są idealne!

Do burgera oczywiście frytki i sałatka Colesław - jedno i drugie gotowcowe. Wszystko zniknęło z dwóch talerzy za sprawą dwóch paszczy w jakieś dwie minuty.

Nie taki piątek straszny ;)

Miedzynarodowa zapiekanka z pora

2013-02-17T23:00:00.000+01:00

Jak zrobić międzynarodową zapiekankę?

Zacznijmy od interkontynentalnego pora, który o dziwo pochodzi z Azji. Trudno jednak o tym pamiętać skoro do Polski trafił już w średniowieczu, a na południu Europy znany był już w starożytności. Losy pora podziela cebula, chociaż nie wiem czy tak jak orkisz miała okazję stać się posiłkiem gladiatorów i zawodników igrzysk.

Igrzyska! Grecja. Grecja, która większości Europejczyków kojarzy się z błogim lenistwem (nie wiem już czy chodzi bardziej o wczasy czy lifestyle śródziemnomorskich narodów), a czasem również z baraniną, oliwkami i serem Feta. Ten ostatni posiada swoje polskie (zapewne dalekie) kuzynki w formie wyrobów fetopodobnych, które jednak do zapiekanek się nadają.

Beszamel - francuski sos, który określony jako zasmażka z mąki na maśle rozprowadzona mlekiem, brzmi już nieco bardziej swojsko. W każdym razie uwielbiam zalewać nim zapiekanki.

Kulinarnym erudytą raczej nie jestem - wszystko znalazłam na Wikipedii ;)

Składniki

Zapiekanka

4 duże lub 6 mniejszych porów
2 średnie cebule
2 duże plastry szynki
2/3 szklanki mąki orkiszowej
3 jajka
kostka sera fetopodobnego albo i fety
oliwa, olej lub masło
sól i pieprz
odrobina masła i jeszcze trochę mąki orkiszowej

Beszamel

pół kostki masła (100 g)
pół szklanki białej mąki pszennej
pół litra zimnego mleka
sól, pieprz, gałka muszkatołowa

Ilość beszamelu z pewnością utopi zapiekankę - ja tak lubię, ale jeśli ktoś woli mniej to proszę zrobić mniej ;)

Wykonanie

Cebulę posiekać, łodygi pora pokroić na talarki a plastry szynki pokroić na małe kawałki.
Cebulę poddusić chwilę na rozgrzanej oliwie/maśle/oleju, dodać pora, szynkę, po czym doprawić solą (ostrożnie, ser jest słony) i pieprzem.
Dusić jeszcze 15 minut od czasu do czasu mieszając.
W tym czasie piekarnik nagrzać do 180 stopni, wysmarować blachę masłem i wysypać mąką.
Przygotować beszamel. Na patelni roztopić masło, podsmażyć na nim mąkę po czym partiami dodawać zimne mleko dokładnie mieszając. Aż do odpowiedniej konsystencji. Doprawić solą, pieprzem i gałką muszkatołową.
Duszonego pora zdjąć z ognia, dodać mąkę, wymieszać, po czym dodać rozbełtane jajka i wymieszać raz jeszcze.
Dodać pokruszony ser, wymieszać, ewentualnie jeszcze raz doprawić.
Masę porową wyłożyć na blachę, polać beszamelem.
Włożyć do pieca i piec około pół godziny.
Zjeść.

Smaczego! / Bon apetit! / Bon óρεξη! / 胃口好!
(A to z Google Translate)

Agata w Brukseli nie jadla Brukselki

2013-02-10T20:21:00.000+01:00

Wszyscy wiedzą, że w lotnisku w Modlinie najlepsze jest to, że nie działa i można polecieć z warszawskiego Chopina do Belgii za 30 zł. W związku z tym nabycie biletu drogą kupna, a później jego wykorzystanie było czystą przyjemnością. Właściwie byłoby czystą przyjemnością gdyby nie fakt, że lecieliśmy Ryanairem. Ale co tu wybrzydzać. Grunt, że dolecieliśmy w jednym kawałku i nikt nie zmusił nas do zakupu zdrapki ani perfum firmowanych przez Lady Gagę.

Nie wiem jak cała Belgia, ale mam wrażenie, że Bruksela to miasto wszechobecnego sikającego chłopca (Manneken Pis), odrobiny Parlamentu Europejskiego i ładnych kamienic. Podczas dwudniowej wizyty można by odnieść wrażenie, że dzieje się tam tak niewiele, że trzeba się zająć jedzeniem, więc co jadła Agata?

Póki co - to czego nie jadła.

Nie jadła brukselki, która mimo wszystko była spotykalna w wielu innych formach, niekoniecznie przeznaczonych do konsumpcji. Może dlatego, że poza sezonem.

Tu na przykład brukselka z dużą ilością błonnika, bo wydrukowana na kopercie.

Frytki, frytki! Tego nie dało się i nawet nie przystało nie zjeść! Smażone na łoju wołowym, dwukrotnie. O pierwszym przeczytałam, a drugie widziałam na własne oczy. A sprawdziłam głównie to, że mają specyficzny aromat i przyjemnie maślany posmak. Do tego litania sosów - ich wybór trochę przerastał moje kobiece problemy decyzyjne, ale ostatecznie brazylijski stał się moim ulubionym.

Te frytki akurat były Konrada, ale w przypadku sosów panowała wspólnota majątkowa.

Ta piękna, wąsata pani to ja, a na tablicy po lewej stronie lista sosów.

Jak frytki to piwo! Co ciekawe frytki zakupione w Maison Antoine (czyli najbardziej znanej brukselskiej frytkarni) można było wnosić do okolicznych pubów i tam zapijać je piwkiem. Jednym z przewodnikowych brukselskich piw jest Kwak (i nie czyta się go tak jak robi kaczka, bo pani w pubie nie zrozumie) i tradycyjnie serwuje się go w ampułce takiej jak na zdjęciu:

Nie należę do piwoszy obeznanych w temacie, więc powiem tylko, że dobre.

Ponieważ wszystko co słodkie nie jest mi obce, a jak jeszcze do tego kwaśnawe to już w ogóle fajnie - rozkochałam się w Krieku - wiśniowym piwie. Co ciekawe lepiej smakuje z kija niż z butelki.

Pierwsze moje piwo wypite w ogródku piwnym w tym sezonie. Mimo wszystko zmarzłam ;)

Mając zestaw dobre piwo+dobre frytki można by sądzić, że osiągnęło się już pełnię szczęścia. Otóż nie. Pełnię szczęścia osiąga się dostając piwo, frytki i mule. Ciepłe, maślane, z natką.

A na deser gofry. Są konkretne, więc wersja z samą bitą śmietaną wydaje mi się maksimum pożeralności. Podobno Belgowie wybierają raczej opcję z cukrem pudrem i tego się trzymałam przy zamówieniach.

Gofry prezentuje słynny Sikający Chłopiec.

I jeszcze jeden.

Całkiem fajną alternatywą przekąskową były gofry z wytrawnym farszem:

Kolejna opcja kulinarnie pewnie nie jest zbyt belgijska, ale za to ładna. Mamma Roma to ładnie zaprojektowana (strona/ wnętrze/ naczynia) sieciówka ze smaczną pizzą!

A na śniadanie francuski croissant z dobrą cafe au lait podawaną w miseczce ;) Z zaparowanym od zimna (a właściwie już od ciepła) obiektywem.

Ale przejdźmy do sedna i nie mówmy za dużo:

No, muszę tylko dodać, że pan Neuhaus, ten od najdroższych i chyba najbardziej znanych belgijskich czekoladek zaczynał od produkcji zdrowotnych cukierków, np. takich na gardło. Wszyscy wiedzą, że czekolada to samo zdrowie ;)

Placuszki z kaszy manny, na wloska nute

2013-01-26T20:38:00.000+01:00

No i znów będę narzekać na żelastwo na zębach, ale nie ma się co dziwić skoro czasem z jego powodu trudno jest cokolwiek pogryźć. Przechodzę wtedy na papkowy system śniadaniowych kaszek, głównie kaszy manny. Dziś jednak poczułam, że kolejna porcja białej masy słodzonej konfiturą już nie przejdzie przez moje gardło. Tak oto powstały placuszki z kaszy manny! Nie słodkie, ale wytrawne. Z suszonymi pomidorami i parmezanem. Mniam!

Inna sprawa, że dodatkami można śmiało żonglować wedle upodobań - jest więc cień szansy, że kolejna wersja śniadania nie znudzi mi się tak łatwo.

Składniki:

około 220 ml mleka (trochę ponad szklankę)
7-8 łyżeczek kaszy manny (tyle ile na gęstą kaszkę)
2 jajka
łyżka mąki
ćwiartka świeżego pomidora
2 łyżki pokrojonych suszonych pomidorów
ok. 30 g startego parmezanu (+ do woli do posypania)
łyżka duszonej cebuli
oliwa
ząbek czosnku
przyprawy (pieprz, sól, bazylia)

Wykonanie

Przygotowujemy kaszkę - ja podgrzewam mleko aż będzie gorące, wtedy dosypuję kaszę i mieszam dalej podgrzewając aż całość zgęstnieje.
Do gęstej kaszki dodać pomidory, parmezan, cebulę i przyprawić do smaku. Dokładnie wymieszać.
Na końcu dodać mąkę, jajka i wymieszać raz jeszcze.
Oliwę rozgrzać z rozgniecionym ząbkiem czosnku, kiedy już puści aromat wyjąć czosnek i nakładać po łyżce ciasta (placuszki są delikatne, więc lepiej smażyć mniejsze żeby się nie rozpadały).
Smażyć z jednej strony aż się zarumienią (około 2 minut), po czym przewrócić i smażyć z drugiej.
Wyłożyć na talerz, posypać parmezanem i zajadać. Najlepiej z domowym ketchupem.

Smacznego!

Lasagne po mojemu

2013-01-19T18:05:00.003+01:00

Jakoś ta zima nie sprzyja gotowaniu, a już na pewno nie pieczeniu - czasu brak, na zębach żelastwo, które zacznie ogranicza możliwości konsumpcyjne (zwłaszcza w kontekście słodyczy), do tego multum innych możliwości artystycznego wyżywania się (tak, tak, to Sztuka przez duże Sztu).

Z drugiej strony ile można żywić się niskokalorycznymi słoiczkami od babci? ;) Kiedy temperatura spada poniżej zera chciałoby się czegoś mięsnego i obrzydliwie tłustego. A lasagne/lazania ma potencjał! Duży.

Lazania po mojemu jakoś specjalnie nie różni się od innych - siedzą w niej pomidory, mięcho, beszamel, ser. To co lubię dodać gratis to tarta marchewka (chociaż to pewnie też żadna nowość) - wtedy całość wydaje mi się być bardziej soczysta i trochę bardziej słodkawa. I wychodzi na to, że w Lazanii po mojemu nic mojego. Ale przepis i tak będzie ;)

Więc do dzieła!

Czego potrzebujemy?

około 500 g makaronu do lazanii
100 g tartego parmezanu

Część mięsna

500 g wołowego mięsa mielonego
2 duże starte marchewki
2 średnie posiekane cebule
2 posiekane ząbki czosnku
500 g przecieru pomidorowego
oliwa z oliwek
ocet balsamiczny
sól
pieprz
trochę ostrej papryczki

(uh, dużo)

Beszamel

3 kopiaste łyżki mąki
3 solidne łyżki masła
500 ml mleka
sól
pieprz
gałka muszkatołowa

Jak to zrobić?

Przygotowujemy mięsny farsz. Na rozgrzanej patelni podsmażamy posiekany czosnek i papryczkę.
Dodajemy cebulę, chwilę dusimy. Następnie dodajemy mięso, sól, pieprz oraz odrobinę octu balsamicznego i znów dusimy. Na koniec dodajemy marchew i dla odmiany jeszcze trochę podduszamy.
Później dolewamy przecier pomidorowy i doprawiamy do smaku. Należy pamiętać, że jeśli nasz makaron nie wymaga wcześniejszego gotowania, farsz musi być dość rzadki żeby makaron miał skąd wchłonąć wodę!
Przygotowany farsz odstawiamy na bok i zabieramy się za beszamel.
Do rozgrzanego masła dodajemy mąkę i mieszamy dalej podgrzewając. Porcjami dolewamy mleko ciągle mieszając. Doprawiamy solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Odstawiamy.
Jeśli makaron wymaga podgotowania, to jest właśnie dobry moment żeby to zrobić (wg instrukcji na opakowaniu).
Piekarnik nagrzewamy do 180 stopni.
Spód blachy/naczynia żaroodpornego smarujemy oliwą lub masłem.
Na spód wykładamy pierwszą warstwę makaronu, na to część mięsnego farszu, całość smarujemy beszamelem, po czym wykładamy kolejną warstwę makaronu, mięsa, beszamelu i tak dalej aż do wyczerpania składników. Ostatnią warstwą powinien być beszamel. Wierzch posypujemy parmezanem.
Lazanię pieczemy około pół godziny (chyba że opakowanie makaronu mówi inaczej).

Smacznego!

Hazard, milosc i takietam

2012-12-22T09:15:00.002+01:00

Z okazji Świąt życzę Wam wszystkim żebyście zawsze mieli szczęście i w hazardzie, i w miłości ;)

Spekulosy i masa migdalowa

2012-12-13T21:53:00.001+01:00

Po spekulosowym zestawie jaki dostałam, dalej męczę ten sam temat. Ten sam, ale jakby inny ;) Bo tym razem spekulosy stanowiły spód od tarty, a nie główne ciasteczkowe danie. Inspirację podprowadziłam z Weekend Bakery, a sam przepis na spód tak jak wcześniej, z Belgii od kuchni. Tylko jakby ilość przyprawy do spekulosów wzrosła.

Przepis trochę świąteczny. I długi.

Składniki

Masa migdałowa

250 g migdałów
250 g cukru
skórka otarta z jednej cytryny
odrobina wody
1 jajko
50 g masła

Spód

kopiasta szklanka mąki
2/3 szklanki cukru cassonade (lub ciemnego muscovado)
3/4 kostki (150g) zimnego masła
dwie łyżeczki przyprawy do spekulosów (cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa)
szczypta soli
4 łyżki mleka

Wykonanie

Należy koniecznie zacząć od masy migdałowej - im dłużej poleży w lodówce tym bardziej spójną stworzy całość.
Migdały i cukier włożyć do blendera/młynka i drobno zmielić. Dodać skórkę cytrynową i trochę wody (u mnie to były jakieś 3 łyżki) i zagnieść. Powinna powstać masa o konsystencji marcepanu (właściwie to prawie marcepan).
Zawinąć w folię i odłożyć do lodówki, najlepiej na tydzień. U mnie poleżało jakieś 4 dni.
No to teraz ciasto na spekulosy (czyli parę dni później). Mąkę wymieszać z cukrem, solą i przyprawami, dodać masło i posiekać. Dolać mleko i szybko zagnieść.
Zawinąć w folię i zostawić w lodówce, najlepiej na noc.
Masę migdałową wyjąć z lodówki żeby nieco zmiękła.
Piekarnik nagrzać do 170 stopni.
Formę do tarty wylepić masą spekulosową. Zapiec w piekarniku przez 15 minut.
W tym czasie do masy migdałowej wbić jajko i dodać masło (najlepiej w temperaturze pokojowej), po czym zagnieść/zmiksować.
Podpieczony spód wypełnić przygotowaną masą migdałową i piec około pół godziny. Jeśli wierzch będzie się za bardzo przypiekał, można go przykryć folią aluminiową albo zmniejszyć temperaturę i piec trochę dłużej.
Długi przepis, ale smaczny.

Więc smacznego!

Belgijskie spekulosy

2012-11-29T15:11:00.004+01:00

Mam słabość do foremek do ciastek. Często je kupuję, zbieram, dostaję, a ostatnio zapragnęłam je produkować. Gorzej, że kiedy już jakieś zachomikuję w szufladzie, z rzadka ich używam. Jak na rodowitą Polkę przystało, często mam większy apetyt na ciasta mokre i miękkie niż na chrupiące ciasteczka do herbaty. Mimo wszystko mój zapas mnie cieszy i ciągle czuję jego potencjał.

Cała ta foremkowa miłość tłumaczy jedno z moich marzeń dotyczących kuchennego wyposażenia. Mimo iż nie jestem znawczynią belgijskiej kuchni, zapragnęłam kupić foremki do spekulosów - ładne, drewniane z tradycyjnym motywem. W Polsce takich ze świecą szukać, ale jak już się zdążyłam pochwalić, do Belgii udał się mój Konrad i takie przywiózł. Oprócz tego dostałam mieszankę przypraw do spekulosów i cukier cassonade (o którym więcej tutaj) czyli pełen ciasteczkowy zestaw - nic tylko piec!

Skorzystałam z przepisu z Belgii od Kuchni (tylko troszkę posoliłam) i wyszło całkiem pysznie!

Składniki

kopiasta szklanka mąki
2/3 szklanki cukru cassonade (lub ciemnego muscovado)
3/4 kostki (150g) zimnego masła
łyżeczka przyprawy do spekulosów (cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa)
szczypta soli
4 łyżki mleka

Wykonanie

Mąkę wymieszać z cukrem, solą i przyprawami, dodać masło i posiekać. Dolać mleko i szybko zagnieść.
Zawinąć w folię i zostawić w lodówce, najlepiej na noc.
Piekarnik nagrzać do 170 stopni, wyłożyć blachę papierem do pieczenia.
Uformować ciasteczka. Ja posypywałam foremki dużą ilością mąki, odrywałam małe kulki ciasta, wgniatałam w foremki, odcinałam nadmiar nożem i wystukiwałam ciasteczka na blachę. Autorka rozwałkowywała ciasto na grubość pół centymetra i wycinała ciasteczka nożem.
Ciasteczka piec około 10-20 minut (w zależności od wielkości).
Po wystudzeniu przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku.

Fajny pomysł na Święta.