Verlede week het daar in Nederland twee dinge gebeur waarvan alle Afrikaanssprekendes moet kennis neem. Eerstens het die Nederlandse provinsie Friesland aparte status insake onderwys gekry en verder het die Europese Komitee van Deskundiges Nederland kom besoek om vas te stel of dié land inderdaad sy minderheids- en streektale beskerm.

Die Komitee kyk of die tale in ooreenstemming met die Europese Handves vir Streek- en Minderheidstale behandel word en gee ook advies aan die Raad van Ministers van die Raad van Europa.

Eerstens die nuwe posisie van Friesland. Dit kom daarop neer dat daardie provinsie nou self mag bepaal hoe kinders in sy skole Fries moet leer en wat hulle oor die Friese kultuur moet weet. Dit moet dan goedgekeur word deur die Nederlandse Minister van Onderwys.

Friesland is reeds geruime tyd tweetalig – dit wil sê, Fries word amptelik as tweede taal deur Nederland erken – maar die onderwys was ’n nasionale aangeleentheid. Friesland kry dus nou groter seggenskap wat taal en kultuur betref.

Hierdie outonomie geld nie vir die vier ander minderheidstale wat in Nederland erken word nie. Daar is twee tale wat as streektale erken word: Limburgs en Saksies. Laasgenoemde word in die provinsies Drente en Groningen en in dele van Overijssel en Gelderland gepraat. 

Die ander twee minderheidstale wat in Nederland erken word, is Jiddisj (’n mengtaal, afgelei van Hebreeus) en Sinti/Roma, die twee tale van die sigeuners. Hierdie twee tale is nie streekgebonde nie.

Volgens een van die komiteelede, Marieke Sanders-ten Holte, is dit duidelik dat dit vanweë sekere bestuursmaatreëls of ontwikkelings in die samelewing nie altyd so maklik is om minderheidstale te beskerm nie.

Selfs Fries. Die reorganisasie van byvoorbeeld die Nederlandse regspraak bring mee dat sommige regsake nog net in ander provinsies – waar Fries nie gepraat word nie – kan plaasvind. Ook die nuwe mediawet kan tot gevolg hê dat die Friese TV en radio nie langer 24 uur per dag in Fries kan uitsaai nie.

Die minderheidstaalkwessie in Nederland is gelukkig nie polities omstrede soos dit die geval is in ander dele van Europa nie. Veral in Oos-Europa was daar dikwels langdurige en bittere konflikte sodat grense gereeld verander het. In verskeie Oos-Europese lande woon daar dus minderhede teen wie gediskrimineer word. En teen die sigeuners word oral gediskrimineer.

Vir Afrikaans is dit belangrik dat die komitee minderheidstale (ook dialekte) as belangrik genoeg beskou dat hulle bevorder, beskerm en gekoester moet word. Sanders-ten Holte sê: “Taal is die sleutel tot die verlede en is ’n deel van jou eie identiteit.”

Die praktiese vraag is: hoe beskerm jy ’n taal soos Afrikaans wat nie soos sommige van hierdie Nederlandse tale streekgebonde is nie? Afrikaans is boonop in die unieke posisie dat van sy sprekers voorheen die politieke mag besit het.

Beskerming kos geld; dit verg onderlinge vertroue en verdraagsaamheid en veral die bereidheid om deur middel van wetgewing ruimte te bied aan die taal wat beskerm word.

Waar die verlede swaar rus op ’n taal, sal dit ’n moeisame proses wees.

Verwante artikels:

• Jou taal is jou emosie
• Mag dit tog nooit met ons taal gebeur nie

Daar was onlangs in Sake24 ʼn SMS-versoek dat die samestelling van die petrolprys gepubliseer moet word. Moontlik doen die koerant dit nog, maar lees dit intussen sommer hier.

Ter agtergrond: Die staat reguleer petrolpryse in Suid-Afrika volgens ʼn formule wat verseker dat die prys wat in Suid-Afrika betaal word, genoeg is om te verseker dat die groot oliemaatskappye nie hul plaaslike raffinaderye sluit en eerder brandstof van oorsese raffinaderye invoer nie. Hierdie formule vir die berekening van die basiese petrolprys, voor enige winsmarges, vervoerkostes of belastings, is nie onder verdenking nie. Indien dit nie gebruik is nie, sou die groothandelsprys wat deur die mark bereik word, slegs marginaal (indien enigsins) laer gewees het as die prys wat tans deur die formule bepaal word.

In die tabel word getoon waaruit die prys van ʼn liter 93-oktaan petrol in Gauteng tans (Februarie 2012) bestaan:

In Februarie gaan bykans ʼn kwart (24,6%) van die prys van elke liter petrol in Gauteng na die regering. Dit is baie minder as wat dikwels die persepsie oor belasting op petrol is. Natuurlik fluktueer hierdie persentasie soos die basiese petrolprys (wat deur die formule bepaal word) fluktueer. As die basiese petrolprys styg, daal die persentasie wat die regering van die totale prys kry, aangesien die heffings op petrol slegs in April van elke jaar aangepas word.

Verreweg die grootste deel van die prys (62,9%) gaan na die groot oliemaatskappye wat olie in Suid-Afrika raffineer, of ‒ soos dit toenemend die geval is weens stygende vraag en statiese Suid-Afrikaanse kapasiteit ‒ wat petrol en diesel van oorsese raffinaderye invoer. Dan gaan ʼn verdere 4,1% aan diegene wat die petrol vervoer (in sommige gevalle bedryf die oliemaatskappye hul eie vervoerafdelings).

Laastens kom die kleinhandelaar, die eienaar van die vulstasie op die hoek, aan die beurt. Op die oomblik kry hy of sy sowat 8,5% van die prys van ʼn liter petrol.

Hierdie syfers stel ʼn mens in staat om te sien wat petrol sou gekos het indien daar geen belastings of heffings van enige aard daarop was nie. In Februarie sou dit R8,13 per liter 93-oktaan in Gauteng gekos het. Dit sou dus R132 minder gekos het om ʼn tenk van 50 liter vol te maak.

Verwante artikels:

• Petrolprys daal minder as verwag
• Petrolprys weer op pad na bo
• Brandstofpryse op pad boontoe

Onderrig is ‘n basiese mensereg en die omvang van so ‘n basiese reg moet jou dadelik in jou stoel laat regopsit en die belangrikheid daarvan besef. As enige van hierdie basiese regte aangetas word deur dwang van ‘n hoër gesag om ‘n eensydige verandering te maak, is daar geen ander keuse as om op te staan vir jou regte as ‘n Suid-Afrikaanse burger nie.

Dit is presies wat AfriForum sommer vroeg in 2012 gedoen het deur die Red Afrikaanseskole veldtog te loods. Hierdie veldtog het ontstaan nadat al drie Afrikaanse skole in Fochville wat nog Afrikaanse onderrig bied, deur die Gauteng departement van Basiese Onderwys ingelig is dat die departement hulle sal dwing om met die aanvang van die 2012-skooljaar, groepe Engelsprekende leerlinge te akkommodeer. Ondanks die feit dat twee van die skole reeds 100% vol is het die departement hulle bloot nie daaraan gesteur en was ook nie bereid om daaroor te onderhandel nie.

AfriForum se standpunt is dat die onderwysowerhede spesifiek Afrikaanse skole teiken. Dit is ‘n groot moontlikheid vanweë daar landswyd nie ‘n enkele voorbeeld is van waar die minister of onderwysowerhede ingegryp het om ‘n enkelmedium Engelse sekondêre skool se taalbeleid te verander of te dwing om anderstalige leerlinge daar te akkommodeer nie.

Dit is baie belangrik om in jou moedertaal onderrig te ontvang. Jou moedertaal is nie net ‘n manier van kommunikeer nie, dit is deel van jou identiteit en selfvertroue.

Verwante artikels:

• AfriForum Jeug doen voorlegging oor moedertaalonderrig aan minister van hoër onderwys

Dit behoort vir niemand nuus te wees dat die Suid-Afrikaanse arbeidsmark in 2008/09 ‘n woeste knou gekry het nie. Wat egter nie so dikwels die nuus haal nie, is die skerp kontras tussen wat met werksgeleenthede in die privaat sektor en werksgeleenthede in die openbare sektor gebeur het.

Volgens Statistiek Suid-Afrika (SSA) se kwartaallikse indiensnamesyfers (Quarterly Employment Statistics, of QES), wat ‘n redelik betroubare bron van inligting oor veranderinge in formele indiensname in Suid-Afrika is, het die formele sektor in die vierde kwartaal van 2008 ‘n indiensnamepiek van 8 512 000 bereik. In die daaropvolgende jaar het dit met 5% gedaal, tot ‘n laagtepunt van 8 086 000 in die eerste kwartaal van 2010. Sedertdien het dit stadig weer met 3,4% gestyg tot 8 359 000 in die derde kwartaal van 2011. Die jongste syfer is dus slegs 1,8% laer as die vorige hoogtepunt. Hierdie syfers vertel egter nie die volle verhaal nie.

Indien die gemeenskap-, sosiale- en persoonlikedienste-sektor (community, social and personal services industry), wat hoofsaaklik uit staatswerkers bestaan, uit die totaal gehaal word, kom die verborge tendens na vore:

Die formele privaat sektor se totaal in die vierde kwartaal van 2008 was 6 353 000 werkers, wat met 7,4% tot 5 883 000 in die eerste kwartaal van 2010 gedaal het. Sedertdien het dit met slegs 2,4% tot 6 030 000 toegeneem. Dit is dus steeds 5,1% laer as in die vierde kwartaal van 2008.

In teenstelling hiermee het die gemeenskap-, sosiale- en persoonlikedienste-sektor vanaf die vierde kwartaal van 2008 tot die eerste kwartaal van 2010 met 2% toegeneem, van 2 159 000 tot 2 203 000. Sedertdien het dit met ‘n verdere 5,7% tot 2 329 000 toegeneem. Dit is 7,9% hoër as in die vierde kwartaal van 2008.

Met ander woorde, aan die einde van 2008 was daar ongeveer drie werkers in die formele privaat sektor vir elke staatswerker. Hierdie verhouding het intussen verander na ongeveer 2,6 tot een. So ‘n verandering is nie volhoubaar nie, aangesien staatswerkers met belasting uit die privaat sektor vergoed word. Hierdie verandering is deel van die rede waarom die persentasie van die staatsbegroting wat aan salarisse bestee word, aanhoudend styg. Die hoë skikkings ten opsigte van salarisverhogings wat telkens in die staatsektor bereik word, is nie alleen daarvoor verantwoordelik nie.

Daar is voorlopige aanduidings dat hierdie verandering in die verhouding van werkers in die privaat sektor tot dié in die staat stadig besig is om weer in die teenoorgestelde rigting te beweeg. Intussen sal die staat egter moet voortgaan om broodnodige kapitaalbesteding te besnoei om salarisse te kan betaal, of om die belastinglas te verhoog ten einde voldoende kapitaalbesteding te probeer volhou.

Verwante artikels:

• Styging in indiensname goeie nuus, maar nie volhoubaar op lang termyn – Solidariteit
• Afleggings se momentum gebreek
• Handelsektor steeds onder hoogtepunt

Dit is ook van belang vir Solidariteit se lede, aangesien hierdie organisasie se struktuur en waardes nader aan die Europese model staan as aan die Amerikaanse een.

In die algemeen kan ‘n mens sê dat godsdiens in Amerika (en Suid-Afrika) ‘n baie groter rol in die daaglikse lewe speel as in Europa. Laasgenoemde se kerke loop leeg en die samelewing is grootliks gesekulariseer.

Dit lyk daarom teenstrydig dat daar net in Europa sprake is van partye wat hulself Christen-Demokraties noem. Die “Christen”-voorvoegsel het in die meeste Europese lande heeltemal afgewater geraak en staan toenemend vir “morele waardes en maatskaplike solidariteit”. Dit is dus waardes wat miskien ‘n Christelike oorsprong het, maar tans deur die meeste Europeërs buite die godsdienstige konteks as belangrik beskou word.

Net in Nederland – een van die mees gesekulariseerde lande in Europa – het die voorvoegsel “Christen” nog die oorspronklike betekenis. Die rede daarvoor moet gesoek word in die politieke en sosiale geskiedenis van Nederland. In die loop van die 19^e en 20^ste eeu het elke sosiale en kerklike stroming sy eie “suil” in die samelewing ontwikkel. Dit wil sê, protestante van verskillende rigtings, Rooms-Katolieke, liberaliste en sosialiste het nie alleen hul eie politieke partye gestig nie, maar ook hul eie radio- en TV-senders, vakbonde, sokkerklubs en mediese versekeringskemas.

Die versuilings se grense het as gevolg van sekularisasie vervaag, maar die oorblyfsels is nog steeds daar. Die CDA se getal setels het drasties gekrimp, en nie alleen vanweë die erosie van sekularisasie nie. Die CDA, wat as ‘n tipiese gematigde sentrumparty gesien kan word, word verder ondermyn deur die polarisasie na links en regs in Nederland. Die CDA-kongres van die afgelope week het daarom in die teken gestaan van selfondersoek en ‘n herbesinning oor die grondwaardes van die Christen-demokrasie.

In Amerika is dinge net mooi andersom. Daar is net twee groot partye – die Republikeine en die Demokrate – en kiesers kan hul afkeer van die heersende regering net via hierdie twee partye kenbaar maak. Tradisioneel het veral die Republikeine ‘n groot ortodoks-Christelike en maatskaplike komponent wat geneig is om vir meer populistiese leiers te stem.

Dit is nou die geval met Newt Gingrich, die groot mededinger van Mitt Romney in die stryd om die Republikeinse party se presidentskandidaat te word. Dit is ironies omdat Gingrich se persoonlike lewe nie bepaald vlekkeloos is nie. Hy trek egter te velde teen die huidige elite en die regering in Washington, en dit spreek juis die meer behoudende kiesers aan.

Twee dele van die wêreld, al twee modern en ver ontwikkel. Die een – Amerika – is steeds baie godsdienstig, en die ander een – Europa – het ‘n lang Christen-Demokratiese tradisie, maar is heeltemal gesekulariseer.

Maar al twee – soos ook Solidariteit – is tog op soek na ‘n praktiese én moreel geregverdigde politieke beleid.

No related posts.

Resepte word uitgedeel

Neem een week se artikels waarin die ANC genoem word. Roer die brousel en stook dit verder met nog artikels en jy het: Die ANC pot van verdeeldheid.

Bestanddele word links en regs ingegooi. Solank daar net wrywing is:

 Staat vat bankrot Limpopo, Gordhan: something is rotten in the state of Limpopo, Limpopo rebels lashed as Gordhan rips into ‘sabotage’, ’n Tahrir-plein vir Pretoria … , Birthday truce in tatters: ANC faction fight hots up, , ANC split widens as Phosa sticks to guns, All you needed to know about Mathews Phosa (but never remembered …, Mantashe vs Phosa: Genie’s left the bottle, The class purpose of the Zuma regime, 80% of tenders in Mpumalanga awarded irregularly – COSATU, Battle for top ANC position hots up, Hofmeyr hunts for JZ spy tapes, Were JZ tapes made up? iLIVE, ‘, Malema is more trick than treat, South Africa’s rising star faces political ruin, Malema seen losing ANC appeal, ANC faction fight hots up, The class purpose of the Zuma regime, ANC officials discuss Mathews Phosa’s Malema remarks, , Louis IV and Zuma 1 The Presidency responds to Louis IV and Zuma 1, Straler vlieg sáám met Zuma-vliegtuig, Zuma’s Year of the Job a failure – Lindiwe Mazibuko No tears for Enoch after his resignation: iLIVE, Chief whip defends Manyi’s seat on media board, Malema’s intellectual games won’t deliver a better life for all, The ANC: Building a new plutocracy , Mathale hits at ANC’s Limpopo money chase, ‘ANC must give consistent messages’ , , Fight to reclaim the ANC Malema urges | News24 Zuma, Motlanthe & Malema: Approval ratings – TNS, Malema’s popularity lags way behind Zuma, Poll shows Motlanthe hot on Zuma’s heels, Operation Mantashe wants ANC grassroots heard, JuJu backtracks on plans to meet Mbeki, Malema backtracks on Mbeki statement | City Press, Sipho Hlongwane: Why would he?, Malema calls for ‘reclaim ANC’ campaign, Juju on the warpath – again, Africa’s biggest challenges in 2012, Malema unlikely to win appeal: analysts, ANC braces for Young Lions’ roar ahead of Juju appeal, Malema’s lawyers start appeal process, , Case: Juju’s moment of truth, Malema’s lawyers to submit arguments, Juju sidelines rivals amid scramble to lead ANCYL, Malema funder’s shoddy tender, Malema disbands another region

Die pot word daagliks gestook deur die media. Is dit nou op TV, radio, koerante of die sosiale media. Elkeen is kok in die brousel. Die gehoor kan nie genoeg van die resep kry nie alhoewel dit weinig aan die meerderheid se heil help verander.

 Is daar ʼn dienslewering maagpyn oor die brousel word daar net nog ʼn subsidie of belofte of twee ingegooi om te help met die grootste pyne.

 Bly die pyne dan is transformasie en rewolusionêre optrede ook twee bestanddele wat tydelik help dat die brousel nie brand nie.

 Die kuns en uitdaging vir die “kokke” is om van dieselfde resepte boek af te kook. Dit is egter hier waar die probleem inkom. Elkeen dink hy het die regte resep. As basis is daar sosialisme. Dit moet egter omtower word deur kapitalisme om te werk. In kort iemand moet vir die gelag betaal soos wat daar gesoek word vir die regte basis-bestanddeel.

 Dan kom geure soos BEE, AA, werkloosheid en dienslewering by en die basis verander van kleur. Juis hier begin die kokke verdeeld raak oor wie moet eerste proe aan die gereg en of die politiese korrekte resep gevolg is. Terwyl  die kokke sukkel om ʼn proeër te kry maak die media die pot al warmer en warmer.  Dit raak al moeiliker vir die brousel om die vuurdoop te deurstaan.

 Terwyl die pot prut is daar gedurig die stryd om die kok en sy assistente te vervang met ʼn nuwe kok met meer assistente en nuwe resepte. En ding is egter seker: Die ANC-pot van verdeeldheid kook oor

No related posts.

In ‘n ietwat bisarre argument word die stad van diskriminasie teen armes beskuldig omdat die stad geld bestee om toerismeprojekte te ondersteun, maar nie om advertensies te plaas wat plaaslike verbruikers aanmoedig om plaaslik vervaardigde goedere te koop nie. Die veronderstelling is dat, deur plaaslike produkte te koop, meer plaaslike werksgeleenthede in vervaardiging behoue sal bly.

Blykbaar is verhoogde toerisme net tot voordeel van die “ryk base” en “middelklas werkers”, en is daar klaarblyklik geen “regte werkers” (m.a.w. laagbetaalde arbeiders) wat in die toerismebedryf werk nie. Terselfdertyd is daar blykbaar geen “ryk base” of “middelklas werkers” in die vervaardigingsektor nie – wat ‘n mens laat wonder teen wie Cosatu dan protesteer wanneer daar oor die vervaardigingsektor uitsprake gemaak word…

Afgesien van die erg wankelrige logika agter enige proteksionistiese veldtog om verbruikers aan te spoor om plaaslike produkte te koop (dalk ‘n onderwerp vir ‘n toekomstige artikel), is daar ‘n dieperliggende probleem in Cosatu se argument:

Cosatu impliseer eintlik dat indien iemand se lewenstandaard hoër as ‘n sekere vlak styg en die persoon “ryk” of selfs net “middelklas” word, so ‘n persoon nie meer terselfdertyd ‘n “werker” kan wees nie. In so ‘n denkraamwerk is iemand wat meer waarde deur toepassing van kennis of innovasie toevoeg outomaties ‘n “skurk”, terwyl diegene wat minder waarde toevoeg outomaties verdienstelike mense is.

Daar word dan eintlik aan werkers (en aan Kaapstad) gesê dat mense dit nie moet durf waag om inisiatief aan die dag te lê en werk te begin doen wat meer waarde toevoeg en dus lewenstandaarde verhoog nie. Mense moet nie die kans gegun word om hulself op te werk tot die “middelklas” of selfs die vlak van “die rykes” nie, want dan is hulle outomaties bose uitbuiters.

So ‘n houding lei tot stagnasie en agteruitgang. Natuurlik is daar dikwels vir ‘n vakbond ruimte om werklike onreg te beveg, maar dit is nie ‘n onreg as iemand beloon word vir die inisiatief om hard te werk en te innoveer nie.
Gister (18 Januarie 2012) is daar beslis dat die hof nie die saak sal aanhoor nie.

Lees gerus Cosatu se oorspronklike verklaring en brief aan die burgemeester van Kaapstad.
Daar is ook meer onlangse nuusberigte hieroor by hierdie skakels:

• Times Live – artikel 1
• Times Live – artikel 2

Verwante artikels:

• Hoekom staak werkers?
• Voortrekkers skenk kos vir Aurora-werkers

Thatcher het Brittanje van 1979 tot 1990 as eerste en tot nou toe enigste vroulike premier geregeer. Haar optrede en beleid roep tot vandag toe sterk negatiewe sowel as positiewe reaksies op. Dat haar skaduwee lank en steeds invloedryk is, staan egter soos ’n paal bo water.

Die Ystervrou – soos sy genoem is – het in ’n kort tyd die Britse ekonomiese en sosiale beleid drasties verander. Een van haar beroemde uitsprake was: “Daar is nie so iets soos die samelewing nie. Net individue.” Sy het daarmee bedoel dat die samelewing nie dieselfde is as die staat nie. En daarmee verwys na die verregaande inmenging van die Britse regering.

Na die Tweede Wêreldoorlog het staatsinmenging absurde vorms aangeneem. Die Britse ekonomie het vasgeroes en nywerhede het heeltemal verouder en ondoelmatig geword. Die vakbonde het geweldig uitgebrei en feitlik totaal onbeheerbaar geword.

Hulle het tot ’n groot mate bepaal wie kry werk en wie nie. En dan was dit daarna feitlik onmoontlik om hulle te ontslaan. Sekere beroepe was so beskerm dat hulle nie afgeskaf kon word nie. Só het daar nog jare lank stokers op die Britse treine saamgery, terwyl daardie treine lankal nie meer steenkool gebruik het nie.

Die werkers is ook gedwing om voortdurend te staak. Dit was hoog tyd dat die Britse ekonomie uit hierdie knelgreep bevry word. Tony Blair, die leier van die Arbeidersparty wat ’n paar jaar na Thatcher se aftrede premier geword het, het in groot mate op haar beleid voortgebou.

Haar buitelandse beleid was minder suksesvol, veral wat Europa betref. Sy het daar voortgebou op die natuurlike agterdog van die Britte teenoor die vasteland van Europa en veral teenoor die Duitsers. Sy was juis een van die geslag wat die Tweede Wêreldoorlog meegemaak het en daardie tyd goed kon onthou.

In die beroemde oorlog teen die Argentynse diktators wat die Britse Falklandeilande in 1982 wou verower, het sy bewys dat sy van yster gemaak was. Sy het heeltemal die reg gehad om teen hulle op te tree. Wat sou Suid-Afrika doen as Angola eendag sou besluit om Robbeneiland te beset?
Die debat oor Thatcher se erflating sal nog lank voortduur. Haar politieke “kinders” en haar teenstanders word oor die hele spektrum van die politieke landskap aangetref.

’n Mens kan lank daaroor redeneer of haar beleid medeverantwoordelik was vir die huidige kapitalistiese stelsel se uitlopers, wie se ondeursigtige finansiële beleide grootliks die huidige krisis veroorsaak het.

Dit is ironies dat daardie krisis veral ’n eurokrisis is, want teen die invoer van die euro het Thatcher altyd hard baklei.

Een ding het sy klinkklaar bewys, al was sy glad nie ’n feminis nie – vroue is van staal en kan beslis leiding neem. Manne, wees gewaarsku!

No related posts.

Bou of breek ?

Toe die tolhek bohaai begin het, het ek die volgende blog geskryf: Tolhekke kort ʼn dosis stille protes. My advies was soos volg: “Indien niemand die sogenaamde e-tag koop of registreer waarop die tolhekke funksioneer nie gaan daar ʼn probleem wees.” Dit is nou amper ʼn jaar verder en die Gauteng-tolhekke se wiele is besig om af te val. Die gebruik daarvan kan nie geïmplementeer word nie want skaars 5% van die padgebruikers het geregistreer met die sogenaamde “e-tag”. Dit is 213 000 motoriste uit ‘n geskatte 2.2 miljoen.

Al wat minister is begin hul bydraes of gebrek daaraan ontken en distansieer hulself. Minister van vervoer Sbu Ndebele voer aan hy het die projek gekry by die vorige minister Jeff Radebe. Dit is nie Ndebele se idee nie. Die adjunk-minister van vervoer Jeremy Cronin het ook vir SANRAL gekritiseer oor die projek.

Groot vrees bestaan veral oor die negatiewe impak van die tolhekke op die Gauteng ekonomie. Dit is deur talle studies uitgewys in openbare verhore wat gehou is om te “konsulteer” oor die projek maar SANRAL het nie daarop ag geslaan nie.

Protes teen die tolhekke het die burgerlike samelewing saamgesnoer. Politieke partye, al die vakbond-groeperings in Suid-Afrika en burgerlike organisasies het dit soos een man verwerp.

Die vraag bestaan nou wie gaan vir die R20 miljard se verbeterings betaal? Hier kan die bestaande brandstofheffings wat reeds verhaal word van motoriste aangewend word.

Wat nou oorbly vir SANRAL is om die beplande tolgelde te laat waar en die tolhekke af te breek.

Verwante artikels:

• Solidariteit Beweging protes teen tolhekke – Die pad vorentoe
• Tolhekke kort ʼn dosis stille protes

Die afgelope vier jaar word daar jaarliks in Parys ’n tweedaagse konferensie gehou, “Nuwe wêreld, nuwe kapitalisme”. By die jongste byeenkoms was dit duidelik dat daar in daardie vier jaar ingrypende veranderings plaasgevind het op die wêreldtoneel, aldus De Volkskrant.

Afgevaardigdes van regerings uit Afrika, Latyns-Amerika of die Midde-Ooste reis deesdae minder na Europa. Hulle gaan eerder na China of Brasilië.

En vermanende verklarings van die Europese Unie (EU) oor die gebrek aan demokrasie of die skending van menseregte in daardie lande word skouerophalend aangehoor.

Daardie onverskilligheid weerspieël duidelik hoedat Europa se invloed op die internasionale speelveld afgeneem het.

Die politieke rubriekskrywer René Cuperus wonder in dieselfde uitgawe van De Volkskrant of die inwoners van die 27 EU-lidstate wat nie Finne, Duitsers of Spanjaarde is nie, hulself ook as Europeërs beskou.

Afgesien van die finansiële krisis waarin Europa hom bevind, is die inwoners van die meeste lidlande ook ongerus oor die EU se groeiende mag in Brussel.

Cuperus skryf hierdie artikel na aanleiding van die uitspraak van die leier van die Sosialistiese Party, Emile Roemer, dat hy homself nie as ʼn Europeër beskou nie. Meer nog, as jy mense sou voorkeer in die besigste winkelstraat van Amsterdam – die Kalverstraat – en hulle hieroor vra, sal die meeste volgens Roemer ontkennend antwoord.

Toe gaan Cuperus self na daardie straat en vra mense uit oor hulle “Europeesheid”. Die antwoorde was meer positief as ontkennend. Maar baie belangriker is die antwoorde op die volgende vrae: hoe sterk is die Europese kultuur? Wat is nou eintlik “Europees”? En waarom het die EU ontstaan?

’n Mens hoef net rond te dwaal in die talle Europese stede en stadjies om die gemeenskaplikhede raak te sien. Kyk net na al die Gotiese katedrale. En minder opsigtelik, die ooreenkomste in die musiek, skilderkuns en regeringsvorms. Bach was Duits en Chopin Pools, maar albei staan ook vir “Europese kultuur”.

Nog belangriker is die rede vir die ontstaan van die samewerking tussen die Europese state. Dit spruit uit die verskriklike Europese oorloë van 1914 tot 1945. Die Eerste en Tweede Wêreldoorlog, die ekonomiese krisis en die opkoms van regse en linkse diktature het miljoene slagoffers geëis en tot byna totale verwoesting gelei. Europa het op die rand van die afgrond gestaan.

Samewerking was die beste oplossing. Want net op daardie manier kan ’n tweede Armageddon verhoed word.

ʼn Mens kan tereg vra of die euro wel op die regte manier en tyd ingestel is, selfs of die groot getal voorskrifte vanuit Brussel die nasionale demokrasie ondermyn. Linkse én regse politieke partye gedy toenemend op daardie onrus van die kiesers van die 27 lidstate.

Maar om die samewerking binne Europa te laat slaag en die stem van hierdie ou kontinent nog gewig te laat dra, is daar meer nodig as net ’n ekonomiese unie en outoritêre reëls. Mense sal ook van harte moet voel dat hulle al eeue lank aan mekaar verbonde is.

Sodat regse en linkse politieke leiers nie langer net om hul kiesers tevrede te stel, kan uitroep dat hulle nie Europeërs is nie.

No related posts.