“Whether you prevail or fail, endure or die, depends more on what you do yourself than on what the world does to you.” ‒ Jim Collins

“In ʼn geglobaliseerde wêreld is sterk burgerlike organisasies noodsaaklik vir suksesvolle gemeenskappe”. Hierdie uitspraak van die Britse eerste minister, David Cameron, geld veral vir ʼn minderheidsgroep soos die Afrikaner wat self verantwoordelikheid vir sy toekoms moet aanvaar.

Groepe wat, soos die Kanadese filosoof, Charles Taylor, dit stel, permanent uitgesluit is van politieke mag oor hulself, se toekoms is te kwesbaar om aan ʼn regering oor te laat. Dit geld veral vir ongewilde minderhede soos Afrikaners wat in ʼn verswakkende staat met ʼn treurige regering as ʼn minderheid moet voortbestaan. Waar staatsinstellings nie vir ʼn gemeenskap wil of kan sorg nie, moet daardie gemeenskap self organisasies stig om dit te doen. Dit beteken beslis nie dat enige gemeenskap homself kan en moet isoleer nie, maar dat ʼn gemeenskap wat suksesvol wil oorleef, homself in sterk organisasies moet organiseer wat sy belange kan beskerm en, waar moontlik, met ander kan saamwerk.

Ramp vir SA
Dit beteken dat kultuurliggame en burgerlike organisasies instellings van uitnemendheid moet wees. Ons mag nie ʼn kultuur van middelmatigheid in ons instellings duld nie, omdat onderprestasie ons aandadig aan die swaarkry van ons gemeenskap sal maak. As daar ʼn sterk netwerk van goed bestuurde Afrikanerorganisasies was, sou 1,2 miljoen geskoolde mense nie die land na 1994 verlaat het nie. Vir enige groot en suksesvolle land sou dit ʼn groot terugslag gewees het; vir Suid-Afrika was dit ʼn ramp om soveel kundiges en belastingbetalers te verloor.

Daarom moet ons ʼn sterk netwerk van burgerlike organisasies skep, wat dan die omstandighede moet skep vir Afrikaners om blywend suksesvol in Suid-Afrika te bly, sodat hulle ook die land en al sy mense kan help om suksesvol te wees. Die skepping van ʼn kultuur van uitnemendheid begin by ʼn kultuur van selfverantwoordelikheid. Daarmee bedoel ek dat ons sélf verantwoordelikheid vir ons taal, ons gemeenskap en ons instellings moet neem en nie die probleem of die oplossing by faktore buite ons beheer moet soek nie, want dan kan en sal ons nooit slaag nie.

In die jare wat ek met organisasies op sake-, kulturele, burgerlike, politieke of maatskaplike gebied werk, kan ek nie nou aan een dink wat vir langer as ʼn oogwink ʼn oorwegend positiewe omgewing met die wind van agter gehad het nie. My gevolgtrekking was dat sukses nie bepaal word deur hoe positief ʼn organisasie se kulturele, maatskaplike of politieke omgewing is nie, maar hoe suksesvol die organisasie se leierskap die faktore onder hulle beheer bestuur.

Alfa en beta
Laat ek dit met ʼn voorbeeld toelig: Kom ons noem die negatiewe omgewingsfaktore waaroor die bestuur geen beheer het nie die “betafaktore” en die interne faktore die “alfafaktore”. Die batebestuurder van ʼn pensioenfonds kan niks doen aan die negatiewe betafaktore, soos die huidige krisis in die wêreldekonomie nie. As hy net ʼn passiewe bestuurstyl met ʼn laat-maar-gaan-strategie volg, gaan min van ons na aftrede die katkosopsie vryspring. Daarom neem die batebestuurder deeglik kennis van die onbeheerbare betafaktore, maar gebruik dan die alfafaktore onder sy beheer soos bateklaskeuses en portefeuljesamestelling om vir jou ʼn goeie opbrengs op jou swaarverdiende geld ‒ en vir homself ʼn welverdiende bonus ‒ te verseker. Jy as gewone lid van die pensioenfonds het natuurlik ook ʼn belangrike verantwoordelikheid om jou eie beleggingskeuse (jou alfafaktore) dop te hou en nie net op jou batebestuurder (jou betafaktor) staat te maak nie!

Wat Afrikaans en haar instellings betref, voel dit vir my of ons nog te veel ons betafaktore beskuldig vir die stand van ons taal en dat ons nie genoeg verantwoordelikheid neem om met die alfafaktore onder ons beheer te woeker en midde in ʼn moeilike omgewing sukses te behaal nie. Ons kan nie keer dat die “taalsee” rondom ons onstuimig, gevaarlik en selfs ʼn bestaansbedreiging word nie, maar ons kan ons skip sterk genoeg probeer maak om die storms te trotseer.

Beste praktyke
Daarom kan en moet ons gaan leer by die beste praktyke van uitnemende instellings op die sake-, kerklike, kunste-, kulturele en ander gebiede. Lees gerus in hierdie verband die boeke van die Amerikaanse bestuurskundige, Jim Collins, soos Good to Great in the Social Sectors. Wat Collins uniek onder die bestuursguru’s maak, is juis dat hy uitdruklik sê dat burgerlike instellings nie “sakebeginsels” moet gebruik om van good to great te gaan nie, maar universele bestuursbeginsels.

Natuurlik is daar ʼn wêreld se verskil tussen ʼn besigheid wat op wins ingestel is en ʼn instelling wat op die verwesenliking van sy missie, soos die bevordering van taal, ingestel is. Maar dit kan nie kwaad doen om te kyk wat ons kan leer by sake-instellings nie. Ons moet meer en beter doen as die gewone besigheidsbestuurders om in ʼn moeilike omgewing suksesvol te wees.

 Ons moet onsself afvra of die Afrikaanse gemeenskap in ons instelling hulle tyd en geld sal belê omdat hulle oortuig is ons bied ʼn goeie “opbrengs” vir Afrikaans. Indien nie, moet ons ons instellings verbeter en verander om ons taalgemeenskap se steun te verdien. Ons is immers self verantwoordelik vir die toekoms van ons taal en kultuurgemeenskap.

Lees ook: ABN hou eerste werkswinkel

Luister: “Die einde van die geskiedenis“. (Ongeveer 60 minute lank).

Deel/Stuur

Solidariteitvrywillegers in die Steve Biko hospitaal.

Mense het nie op strepe die afgelope staatsdiensstaking doodgegaan nie want privaat hospitale het net soos vrywilligers ingespring en die siekes gehelp. Nou kry die arme private hospitale ʼn groot stank vir dank deurdat die staat nie hul kostes wil betaal nie. Die Gauteng MEC vir gesondheid, Dorothy Mahlangu het vandag die volgende oomblik van helderheid gehad:  “ Doctors from public hospitals were used to treat patients that had been moved to private facilities, she told reporters.   The only thing the government would pay for would be drips,cotton wool and other consumables”.

Wat ʼn skande. Die privaat hospitale het die regering van ʼn potensiële vernedering gered deurdat hul toegelaat het dat die kritiese pasiënte versorg word.  Fasiliteite en beddens is beskikbaar gestel. Privaat doktors en verpleegsters het hul kennis en tyd ingespan om staatspasiënte te versorg.

Privaat hospitale het in volle kapasiteit gefunksioneer tydens die staking. Die personeel het nie hul dienste weerhou van die staatspasiënte nie.

Doktors en ander personeel is geïntimideer by staathospitale as hul wou help en het genoem die spelreëls werk nie.  

Die   Health Professions Council of South Africa (HPCSA) en die Verpleegsters Raad het die staking hewig gekritiseer.

My mening is dat Dorothy Mahlangu onbevoeg is en vervang moet word. Sy het nie ʼn idee hou werk gesondheid in Gauteng nie en is ʼn risiko vir die provinsie se inwoners se gesondheid. Sy is net so onverantwoordelik soos die vakbonde wat hul lede vir weke aaneen laat staak het sonder vergoeding en ʼn noemenswaardige verbetering in hul loon posisie.

Deel/Stuur

Terwyl afleggings by twee afdelings van Denel, naamlik Denel Aviation (DA) en Denel Saab Aerostructures (DSA), in volle swang is, probeer dié semi-staatsinstelling nou om die afleggings onder die mat te vee, het die vakbond Solidariteit vandag gesê. Die meerderheid van die sowat 50 werknemers sal reeds teen 9 Oktober by DA afgelê word en nagenoeg 180 werknemers, of byna 30% van DSA se arbeidsmag, staar nog aflegging in die gesig. Denel het vandeesweek Solidariteit in ʼn vertroulikheidskontrak versoek om nie ʼn woord oor enige afleggings wat by DSA plaasvind te rep nie. Solidariteit het geweier om die dokument te onderteken.

“Dit is die derde vlaag afleggings in slegs 26 maande en die tweede een vanjaar. Denel het sedert 2006 ongeveer R5,3 miljard se kapitaalinspuitings vanaf die regering ontvang. DSA se verlies van R328 miljard kan hoofsaaklik aan swak bestuur toegeskryf word. Die voortslepende afleggingsprosesse is bewys hiervan. Ongelukkig gaan werknemers nou daarvoor moet boet,” sê Dirk Hermann, adjunk uitvoerende hoof van Solidariteit.

“Die vertroulikheidskontrak stippel uit dat die Solidariteit-organiseerder wat werknemers van DSA in die Artikel 189-afleggingsproses verteenwoordig, geen inligting aan enige derde party mag bekendmaak wat enigsins die beeld van Denel, en spesifiek DSA, kan skaad nie. Hierdie is ʼn poging om die stem van werknemers stil te maak en die ware toedrag van sake toe te smeer,” voeg Hermann by.

Solidariteit het toegesien dat die aflegging van Solidariteit-lede in DA tot ʼn absolute minimum beperk kon word. Solidariteit is die grootste vakbond in DSA en DA. Die volgende konsultasievergaderings vir DSA vind op 9, 15, 22 en 30 September plaas en die laaste vergadering sal op 5 Oktober plaasvind.

Deel/Stuur

Ons voete knars op die kerkpaadjie op pad na die hekkie. Op die sypaadjie dwarrel die wind droë blare rond. Die kerkklok slaan een maal hard, finaal. Ek kyk op na die kerktoring; verwag half dat die uur iets dramaties soos halftwaalf gaan wees – maar nee, dis maar net halftwee. Halftwee op ʼn gewone Woensdagmiddag; die lewe gaan voort, ons moet huis toe. Die begrafnis is verby.

Begrafnis.

Die woord voel so heeltemal uit pas met ʼn jong lewe. Sokkie, gradeplegtigheid, verjaarsdag, toets – dis almal tog woorde wat eerder sinoniem is met die lewe van ʼn jong seun; nee, ʼn jong man op universiteit. En was hy nie pragtig nie! In die kerk het ek gesit en blaai deur die foto-collage in die begrafnisbrief. Gelukkig dat ek by voorbaat ʼn stewige voorraad snesies in my baadjiesak gesteek het, want die trane het onwillekeurig gerol toe ek na die foto’s kyk. Die blonde seuntjie met die diepblou ogies. Saam met sussie Jolani. Fris matriekseun met wit hemp en skooldas. Matriekafskeid-foto. Laggend saam met maats in lawwe situasies; duidelik besig om die lewe te geniet. Foto’s so pynlik soortgelyk aan my eie seun se foto’s wat hy so gereeld op die rekenaar vir my wys. Kyk Ma, dit is nou so en so. Hier het ons so gelag, want… Sien Ma daardie ou, hy is in ons gang…

Daar is boodskappies ook in die begrafnisbrief. Hulle veroorsaak so ʼn aanslag op my snesie-voorraad dat ek hulle nie klaar kan lees nie. Die eerste een is van sy beste vriend. Ek kom net by die eerste sin uit: “Hey ou, hoe kan jy my alleen los…” begin dit. Ek maak die begrafnisbriefie liewer toe, en sien Ria (sy ma) sʼn: “Seuna”, begin dit, “Gelukkig het ek en jy ons prate gepraat toe jy nog gelewe het.” Verder as dit kry ek ook nie gelees nie.

Klik hier om die res van die artikel te lees

Deel/Stuur

Die reële rentekoers was tot onlangs nog te laag vir die Suid-Afrikaanse Reserwebank (SARB) om gemaklik ruimte te hê om die repokoers te verlaag, maar daardie ruimte bestaan nou wel, het die vakbond Solidariteit vandag gesê. Solidariteit het bygevoeg dat dit op die oomblik nie lyk of ʼn 50-basispuntverlaging in die rentekoers skadelik sal wees vir die ekonomie nie. Daarbenewens sal dit wondere vir vuisvoos Suid-Afrikaners se moreel doen ná die resessie.

“Volgens konsensusvooruitskattings word daar nie verwag dat inflasie binnekort weer buite die teikenband sal beweeg nie en die SARB het dus die ruimte om binne hul mandaat van inflasieteikening te bly en terselfdertyd rentekoerse te verlaag,” sê Dirk Hermann, adjunk uitvoerende hoof van Solidariteit.

Volgens Solidariteit bly privaatsektorkredietgroei steeds laag en dit sou nie onbehoorlik aangeblaas word deur die repokoers met 50 basispunte te verlaag nie.

“Hoewel ʼn lae rentekoers nie ʼn wonderoplossing vir die land se ekonomiese probleme is nie, lyk dit nie op die oomblik asof ʼn verlaging in die rentekoers skadelik sal wees vir die ekonomie op die lang termyn nie,” voeg Hermann by.

Deel/Stuur

Solidariteit Helpende Hand eis dat die regering beveiligingstrukture in minderbevoorregte gemeenskappe opskerp nadat nóg ʼn kind se lyk gisteroggend in ʼn veld in Springs aan die ooste van Johannesburg gevind is. Die oproep volg nadat die vierde kind sedert Sondag uit ʼn minderbevoorregte area ontvoer is.

Lees Beeld.

In dié voorval het ʼn sesjarige meisie laat Maandagmiddag uit haar tannie se huis vermis geraak. Sy is die laaste keer gesien waar sy die huis saam met ʼn familievriend verlaat het. Die 34-jarige man is kort ná die voorval in hegtenis geneem. In ʼn soortgelyke voorval is ʼn negejarige kind gevind ure nadat sy in Boksburg vanuit haar ouerhuis vermis geraak het. Volgens die misdaadvoorkomingsorganisasie eBlock Watch is sy laat gistermiddag gevind.

Dié voorvalle volg ʼn dag nadat die lyk van Lazanne Farmer (14) in Elandspoort, Pretoria-Wes gevind is nadat sy en haar 16-jarige vriendin Sondagoggend in Elandspoort ontvoer is. Lazanne is dood toe sy uit ʼn bewegende bakkie gespring het om van die 28-jarige ontvoerder te ontsnap. Haar 16-jarige vriendin is kort daarna in ʼn beboste gebied langs die Hennopsrivier verkrag.

Volgens die ma van die 16-jarige word jong meisies in die gemeenskap gereeld lastig geval deur skoorsoekers. “Ek het nie ʼn kar om my kinders rond te ry nie – hulle moet stap waar hulle wil wees. My ander 12-jarige dogter stap ook elke dag skool toe. Ek voel magteloos.”

Danie Langner, uitvoerende direkteur van Solidariteit Helpend Hand, sê kinders in minderbevoorregte gemeenskappe is oor die algemeen meer blootgestel aan mishandeling, verwaarlosing en uitbuiting. “Gewetenlose misdadigers teiken juis die kinders omdat hulle ouers eenvoudig nie kan bekostig om vir toesig oor hulle kinders te betaal of iemand te kry om hulle te vervoer nie. Hoeveel kinders moet nog sterf voordat die regering optree teen kinderverkragtings en  ontvoerings?” vra Langner.

Volgens hom is misdadigers laks omdat die meeste aangemelde kinderverkragtingsake deur die mat val nadat kinderbeskermingseenhede in 2006 uitgefaseer is. Volgens die regering sou hierdie uitfasering die diens meer toeganklik maak vir gemeenskappe. Sedertdien het die persentasie skuldigbevindings ten opsigte van kindermisdaad drasties afgeneem.

Ten spyte van ministers se beloftes verlede jaar dat kinderbeskermingseenhede heringestel gaan word, is daar die afgelope jaar nog geen tydsraamwerk aan die publiek deurgegee of ʼn plan in plek gesit vir die herinstel van die eenhede nie.

Volgens Helpende Hand se Kindermisdaadverslag wat verlede jaar vrygestel is, is 1 410 sake van kindermoord in 2007/2008 in Suid-Afrika aangemeld. Dit beteken dat ongeveer vier kinders elke dag in Suid-Afrika vermoor word. Volgens die Suid-Afrikaanse Polisiediens se webblad is daar verlede jaar 1 034 sake van kinderverwaarlosing in Suid-Afrika aangemeld.

“Wie gaan daarvoor verantwoordelikheid neem om kinders in arm gemeenskappe teen potensiële misdadigers te beskerm?” vra Langner. Volgens hom moet finansies nooit ʼn rede wees hoekom kinders nie in hulle eie gemeenskappe veilig is nie.

Feitelys oor verkragtings in SA:

• Daar word elke 17 sekondes ʼn vrou in Suid-Afrika verkrag.
• Ongeveer die helfte van hierdie verkragtings is kinderverkragtings.
• Suid-Afrika het die hoogste getal aangemelde verkragtingsyfer ter wêreld.
• Ongeveer 88% van verkragtings word nooit aangemeld nie.
• Volgens ʼn verslag wat deur die Amerikaanse navorsingsmaatskappy Gallup en die internasionale intelligensie-agentskap Interpol uitgereik is, word een uit elke twee vroue in Suid-Afrika verkrag.

Deel/Stuur

Diegene wat altyd hulle hartseer storie vertel sodat jy met ‘n simpatieke oor moet luister.

Moet my asseblief nie verkeerd verstaan nie…

Ek kry mense maklik jammer. Ek het verseker simpatie met mense in nood. Mense wat weens omstandighede in een of ander penarie beland het. Mense wie se lewens in ‘n oogwink verander het en hulle met groot hartseer agter gelaat het.

Ek praat nie van hulle nie. Ek praat van diegene wat oor dekades heen dieselfde treurmare vir almal wat wil luister, vertel.

Oor en oor. Telkens. Altyd!

Hierdie mense wíl nie uit hulle foute leer nie! Hulle verwag van ander om hulle met raad en daad by te staan maar steur hulle nie aan ‘n woord wat gesê word nie! Dit bly maar altyd dieselfde storie wat saam met ‘n ander sousie opgedis word. Hulle wil nie oplossings vir hulle probleme vind nie. Hulle wil nie sonder hartseer wees nie. Hulle wil heeldag treur en jammer gekry word.

Smartvraat, vir jou wil ek sê: Ruk jou reg. Moenie omkyk nie! Moenie aan die verlede vasklou nie. Aanvaar jou verantwoordelikhede. Kyk die lewe vierkantig in die oë en beweeg vorentoe.

Voorwaarts mars!

Deel/Stuur

Indien die hoër salaris a.g.v. die staking wel binne ʼn kort tyd vir die verlies aan inkomste tydens die staking vergoed, kan dit sin maak om te staak. As die hoër salaris ná die staking egter jare neem om vir die verlore inkomste te vergoed, is dit beter om eerder die kleiner verhoging te aanvaar en om nie te staak nie.

Dit is maklik om ʼn emosionele besluit oor ʼn staking te neem. Die idee van ʼn ekstra paar honderd rand in die bankrekening elke maand is iets wat maklik ʼn mens se goeie oordeel kan laat verdwyn. Dit bly steeds beter om vooraf die nugtere feite in ag te neem voordat ʼn oorhaastige besluit oor ʼn staking geneem word.

Die nugtere feite in die geval van die staatsdiensstaking is soos volg:

Die verskil tussen die regering se oorspronklike aanbod van ʼn 7%-verhoging op basiese salaris en ʼn 11,1%-verhoging (of ʼn 40%-verhoging, afhangend van watter bronne korrek is) op die behuisingstoelaag aan die een kant en die 7,5%- en 27%- (of 60%-) verhoging in die aanbod wat tans op die tafel is aan die ander kant, is bitter klein. Dit is egter slegs hierdie klein verskil wat belangrik is wanneer die effek van die staking op die werker se banksaldo bereken word.

ʼn Mens moet in gedagte hou dat omdat die salarisooreenkoms terugwerkend is, die stakende werkers in werklikheid meer as hul huidige salarisse verloor. Hulle verloor hul huidige salaris plus die oorspronklike verhoging wat aangebied is, omdat dit is wat hulle sou gekry het as hulle die 7%- en R700-aanbod voor die staking aanvaar het.

Wat dit in effek beteken, is dat ʼn staatsdienswerker wat voor enige verhoging ʼn basiese salaris van R150 000 per jaar gekry het, elke dag van die staking sowat R675,60 verloor. (Met ʼn aanname dat daar 250 werksdae in ʼn jaar is.) Die ekstra geld wat ʼn werker per werksdag sal ontvang as die salarisverhoging van 7,5% en die behuisingstoelaag van R800 geïmplementeer word, is slegs R7,80.
Deel nou R675,60 deur R7,80. Dit gee die aantal werksdae wat ʼn staker sal moet werk om in te haal wat gedurende ʼn staking van een dag lank verloor is. Die antwoord is byna 87 werksdae, of meer as vier maande!

Die staatsdiensstaking was egter nie slegs vir een dag nie. Dit trek nou al by meer as 17 dae. Dit beteken dat ʼn werker wat voor die staking ʼn basiese salaris van R150 000 per jaar gekry het, reeds byna R11 500 se salaris en behuisingstoelaag verbeur het deur te staak! Vir iemand wat R300 000 verdien, is die ekwivalente syfer byna R22 400!

Die eerste grafiek toon aan hoeveel staatsdienswerkers op verskillende salarisvlakke tans verloor vir elke werksdag wat gestaak word. Dit toon ook hoeveel ekstra geld hulle per dag sal kry as hulle die aanbod van 7,5% en ʼn R800-toelaag aanvaar. Deur die twee syfers deur mekaar te deel en dan te vermenigvuldig met die aantal werksdae van die staking, kan uitgewerk word hoe lank dit sal neem om die derduisende rande wat verloor is tydens die staking, in te haal.

Die tweede grafiek toon aan hoe die situasie sou lyk as die regering ʼn 8,6%-verhoging en ʼn behuisingstoelaag van R1 000 sou toestaan, soos deur die stakers geëis. Selfs in so ʼn geval neem dit nog steeds 28 tot 39 werksdae om die verlies van een dag se staking in te haal.

Sou ʼn mens veronderstel dat ʼn “aanvaarbare” tydperk om in te haal wat verloor is in een werksdag se staking een werksweek is, sou die salarisverhoging in hierdie geval sowat 25% moes gewees het, met die behuisingstoelaag wat sou moes styg na R1 500 per maand.

Wat dus hier na vore kom, is dat werkers baie mooi moet dink voordat hulle begin staak. Selfs al is die staking “suksesvol” in die sin dat die werkgewer wel toegee aan die stakers se eise vir hoër salarisse of hoër toelae, kan dit maklik etlike jare neem voordat die stakers die verlies inhaal wat hulle tydens die staking gely het.

Deel/Stuur

As jy ‘n storie het, vertel dit eenkeer, vertel dit deeglik, vertel dit klaar. Hoe meer jy dit wil vertel hoe meer afhanklik raak jy van die simpatie. Elke stem van ondersteuning gaan met tyd kwyn, en dan sit jy steeds met daardie hartseer. Geen verskonings vir jou toekoms, soek jou troos in God, liefde by familie en oplossings by jouself.

Deel/Stuur

'n Groep elektriese studente by Sol-Tech voltooi hul akademiese kursus.

Vandag vang ʼn sms in die Beeld my oog: “Solidariteit raak net betrokke as hulle die nuus haal”. Vir die vriende wat naby aan die Beweging is en deel is van die sosiale media is Solidariteit al ʼn lewenswyse. Elke dag moet daar net meer en meer gebeur vir die vriende, ondersteuners en lede. Hulle is die aktiviste.  Vir vreemdelinge soos wat die sms gestuur het lyk dit of Solidariteit net in die nuus wil kom. In Maart het ek ʼn blog geskryf: Wat het Solidariteit vir jou die afgelope week gedoen.?

Solidariteit as Beweging bestaan in kort uit AfriForum, Helpende Hand, Sol-Tech en Solidariteit die vakbond. Op hulle eie loods die filiale talle veldtogte en inisiatiewe.

Sol-Tech met sy opleiding van meer as 500 studente elke jaar in skaars en kritiese ambagte is nie elke dag in die nuus nie. Hul opedag is op 11 September en gaan deur meer as 1000 voornemende studente en ouers bygewoon word. Die geleentheid word grootliks geadverteer deur “word of mouth” bemarking. Die geleentheid staan nie op die voorblaaie van die koerante nie maar Solidariteit weet wat is die ernstige tekort in die ekonomie en in die land vir ambagsmanne.

Helpende Hand het onlangs sy 100ste tak in ʼn dorp gestig. In elke gemeenskap word selfdoen en selfsorg aangemoedig. Groot moeite word gedoen dat gemeenskappe hulself kan bemagtig. Daar is ook ʼn vroue in aksie gestig wat die vroue in die land gaan mobiliseer en ʼn positiewe momentum gaan veroorsaak.

AfriForum het ʼn Bly Net en Kom Huis Toe veldtogte. Dit raak betrokke by munisipale kwessies. Dit is ʼn burgerlike waghond wat blaf as iets nie reg lyk nie.

Solidariteit as vakbond het ʼn infrastruktuur van 17 kantore oor die land. Daar is meer as 50 organiseerders wat na lede se belange kyk en oor die 2 000 verteenwoordigers (shop stewards) in die werksplek. Regsdienste met sy meer as 30 litigante en personeel is die grootste arbeidsregspraktyk in die land.  Solidariteit Regsdienste het in 2009 meer as R108m vir lede ingesamel met regsaksies.

Lesers kan gerus deur die Solidariteitblog lees. Hier is baie stories wat nie in die koerante staan nie maar waar die Beweging op sy stil manier betrokke raak om sy lede se belange te beskerm en te kyk vir oplossings. Solidariteit vertolk ʼn leierskaprol. Leierskap beteken jy oefen invloed uit. As jy invloed uitoefen is daar noodwendig konfrontasie met mense en partye wat met jou verskil en dan kom jy in die nuus.

Deel/Stuur