SOME WORDS MAY HIDE OTHERS...

Póki co, biegamy...

2018-10-01T11:43:00.000+02:00

https://www.endomondo.com/users/6459098/workouts/latest

2016-09-12T21:56:00.002+02:00

Rowerem z Czechowa na południe Lublina

2015-07-23T12:40:00.001+02:00

Piękna, leśna trasa...

2015-07-07T22:45:00.001+02:00

Chorwacja

2014-08-29T10:26:00.000+02:00

Drugi album z tegorocznego urlopu.
Tym razem Chorwacja / Starigrad Paklenica.

Dla kogoś, kto nigdy wcześniej nie był w tej części Europy, widoki oszałamiające.
Góry Dynarskie robią duże wrażenie, w wielu miejscach aż trudno oderwać wzrok. Morze czyste, choć nie za ciepłe. Zdarzają się zimne albo wręcz lodowate prądy.
Większe miasteczka z bogatą historią, o specyficznym, miłym klimacie. Ogólnie same pozytywy.
Ale nie byłbym sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepił.
Ludzie, którzy tam mieszkają, a głównie ci, którzy mają codzienny kontakt z turystami. Wydawać by się mogło, że powinni być mili i otwarci a przede wszystkim właściwie (pozytywnie) nastawieni do turystów (klientów).
Ten kraj funkcjonuje dzięki turystyce.
I tu wielkie zdziwienie.
Już po 1-2 dniach przekonałem się, że postawa Chorwatów głęboko zakorzeniona jest w socjalizmie czy w komunie, gdzie, jak to mówił Zenon Laskowik, sprzedawca jest panem a klient jest "taki malutki".
Przeświadczenie Chorwatów, że nawet jak będą opryskliwi czy wręcz chamscy a turyści i tak będą im napychać kieszenie, jest tak wielkie, że w wielu miejscach honor nakazywałby po prostu odwrócić się na pięcie i pójść gdzie indziej.
I to wszystko jest w zasadzie logiczne, bo krajobraz Chorwacji będzie zawsze przyciągał cudzoziemców ale mam wielką nadzieję, że wysokie ceny (wyższe niż w Polsce) i nieżyczliwość mieszkańców spowodują wkrótce spadek zainteresowania tym krajem, np. na korzyść Albanii a do chorwackich łbów dotrze wtedy, że kto traktuje klientów, jak zło konieczne, źle skończy.

Na koniec jeden z naprawdę wielu przykładów, które pozostawiają przykre wrażenie po pobycie w Chorwacji.
Duży supermarket na obrzeżach miasta, regał z alkoholami. Znalazłem wino w koszyku z przecenionymi produktami. Z naklejki wynikało, że pierwotna cena 85 HRK została obniżona do 40 HRK. Nie jestem wybitnym znawcą win ale jeśli oceniać na podstawie starej ceny, to wino za ok. 50 PLN powinno być niezłe.
W koszyku miałem wiele innych produktów.
Gdy kasjerka, albo ściślej głupia szmata, wzięła do ręki owe wino, spojrzała na etykietę z informacją o przecenie i burcząc pod nosem "ne, ne..." zaczęła...zrywać etykietkę.
Nie było to łatwe, więc sporo musiała popracować pazurami. Trwało to pół minuty a może i dłużej a na koniec odstawiła butelkę obok siebie i zabrała się za następne produkty z koszyka.
Gdyby to było w Polsce, z pewnością skończyłoby się wielką awanturą. Niestety, jako turysta a więc chorwacka persona non grata pomyślałem, że mogę co najwyżej tupnąć butem i cieszyć się, że zaoszczędziłem 40 HRK.

Starigrad Paklenica

Po prostu Budapeszt

2014-08-24T22:10:00.000+02:00

Dzisiaj pierwsza seria zdjęć z tegorocznego wypadu na południe Europy.

Zawsze staram się robić przede wszystkim zdjęcia "mało efektowne", z miejsc, które nie powinny predestynować do wizytówki regionu, nierzadko kuriozalne czy odpychające.
Nie wszędzie są takie możliwości, nie zawsze się to udaje ale poszukiwać trzeba.
Ujęcia takie są dopełnieniem komercyjnego wizerunku, który sprzedawany jest odwiedzającym.
Oczywiście oglądam i utrwalam też te miejsca, które charakteryzują miasto (region) ale przede wszystkim po to, by zweryfikować prezentacje zawarte w folderach, przewodnikach, internecie, w końcu, żeby po prostu "zaliczyć".
Pierwsza część powstała w stolicy Węgier, 30.07, 31.07 i 01.08.2014.
W wolnej chwili do każdego zdjęcia dołączę opisy.

Budapeszt

Wyprawa do Janowca

2014-07-06T21:40:00.000+02:00

Jak się komuś nie podoba bieganie to proszę bardzo!

ŚWIDNIK - JANOWIEC.

Zorganizowana, naprawdę fajna grupa sześciu osób.
Kamil trochę mało odpowiedzialnie podszedł do tematu albo po prostu miał pecha.
3 razy łatana, stara "dyntka", plus łata na nowej, którą mu dałem.
Zaraz po tym jak oddałem mu zapas, szlag trafił moją przednią dętkę i to tak idealnie przy wentylu.
10km do Kazimierza pokonałem na flaku z przodu, dopompowując balon co kilometr. (Bartek WIELKIE dzięki !!!)
Dosłownie 200m przed tablicą "Kazimierz Dolny" nie byłem już w stanie utrzymać kierownicy, przy prawie całkowitym flaku w przednim kole.
Na szczęście koledzy się spisali i szybciutko przywieźli nową dętkę z wypożyczalni rowerów w Kazimierzu.
Potem życie stało się po stokroć lepsze.
Nawet nie wiecie jak to cudownie jechać na rowerze z obydwoma sprawnymi kołami.

Doceniajcie to, co macie!
Wyprawa REWELACYJNA!

Półmaraton zaliczony !!!

2014-06-13T22:07:00.000+02:00

"Ty jesteś nienormalny"
Tak zostałem powitany w domu, po tym jak pokonałem dystans półmaratonu. :-)

Trudno było, oj, naprawdę trudno.
Dla niektórych to "tylko" półmaraton, dwadzieścia parę kilometrów, zwykły trening...
Dla mnie to uwieńczenie wielu miesięcy treningów, zmagania się z różnymi kontuzjami, z bólem, dyskomfortem.
To zwykły półmaraton, w jakimś tam "akceptowalnym" czasie ale jednocześnie odczucie sukcesu i ulga są nieziemskie.
Te 21km to nie jeden trening a cała opowieść, wiele epizodów, które dzięki wytrwałości i pewnego doświadczenia złożyły się na sukces. Tak to patetycznie może brzmi ale taka jest prawda.
Ból kolana, który trzeba było skorygować zmodyfikowaną motoryką biegu, zmęczenie, które minęło po ustabilizowaniu nieco niższego tętna, wreszcie bolesny kurcz łydki, którą trzeba było kilkukrotnie rozmasowywać.
W życiu, często mimo jasno wyznaczonych celów i radzeniu sobie z wieloma problemami nie zawsze osiągamy cel. Tym większa radość, że w skali mikro dzisiaj mi się to udało. :-)

W ucieczce przed burzą "wytruchtałem niezły czas"...

2014-05-27T22:09:00.002+02:00

Po "dwunastce" się trzymam. Ciekawe czy przeżyję "piętnastkę"...

2014-05-23T21:54:00.001+02:00

Jak się nie rozsypię po takim wybieganiu to już jest sukces...

2014-05-16T22:42:00.000+02:00

2014-05-08T18:30:00.001+02:00

Post użytkownika Maciej Piątkowski.

Jak zacząłem przygodę z bieganiem…

2013-12-23T22:58:00.000+01:00

Pod koniec listopada, m.in. ze względu na pogodę, postanowiłem odstawić na chwilę rower i zająć się inną aktywnością, bieganiem.
Po stokroć wolę aktywność outdoorową, bo jakakolwiek by ona nie była, zawsze to ciekawsze, niż ćwiczenia domowe.
Zrobiłem to w głównej mierze ze względu na pogodę i na porę roku, bo powroty do domu po południu nie dawały mi żadnych szans na jeżdżenie w świetle dnia. A jeżdżenie po ciemku, wśród samochodów, to w pewnym sensie rosyjska ruletka.
Widzi mnie czy nie?
Szanuje innych uczestników ruchu czy wszystkich rowerzystów najchętniej by rozjechał?
Nie ma nigdy pewności a przyjemność z jazdy nie pozwala uwzględnić takiego ryzyka.
Poza tym musiałem się rozładować, wypocić złe emocje zbierane mimo woli w trakcie dnia pracy.

Dystans wybrałem praktycznie ad hoc. Początek trasy był praktycznie taki sam, jak parę miesięcy temu, gdy zaledwie spróbowałem czy bieganie to coś, co mnie wciągnie. Wtedy z 4km co najmniej połowę przeszedłem w szybkim tempie. Kolka, ból kolan i totalne zniechęcenie. Tym razem niemal urosły mi skrzydła, gdy pierwsze 2km rzetelnie przebiegłem, minuta marszu i kolejne 2km zaliczone. Potem znowu parę kroków w stylu Korzeniowskiego i dalej bieg aż do szóstego kilometra. Endorfiny rozgrzały mi całą głowę, po czym jak motyle przeleciały po całym ciele aż do stóp, sprawiając mi trudną do opisania radość. Choć dzisiaj wiem, że były to tylko złudzenia, wtedy poczułem się tak, jakbym mógł przebiec kolejne 6km, 10 a może i więcej. Zabiłoby mnie to, nie skończyłoby się dobrze ale wtedy, tego wieczora czułem, że odkryłem w sobie nową pasję i jeśli tylko psychika zbytnio nie wyprzedzi zdolności motorycznych to może wyjść z tego coś fantastycznego.

Dałem sobie dzień przerwy, po czym znowu truchcik na tej samej trasie. 2km pod górkę, 2km po płaskiej powierzchni, potem znowu 500m pod górkę i do szóstego kilometra lekko w dół. Tym razem, poza kolką, z którą nie wiedziałem jak sobie poradzić, cały dystans pokonałem w biegu. Coś pięknego. Coś pięknego dla psychiki, której wydawać się zaczęło, że forma rośnie w geometrycznym tempie.

Znowu dzień przerwy i trzecia szóstka pokonana bez najmniejszych problemów. Już wtedy znajomy, doświadczony biegacz poradził mi, żebym trzymał się tego dystansu, mimo, że zdolność krążeniowo-oddechowa pozwala sądzić, że nawet 10 czy 15km nie byłoby dla mnie problemem. Nie zamierzałem postępować wbrew jego zaleceniom, choć, tak naprawdę, zastanawiałem się dlaczego nie mogę pozwolić sobie na więcej. Dzisiaj już wiem, że w kontekście wydolności wielu biegaczy, po kilku miesiącach treningów jest zdolnych do pokonania kilkudziesięciu kilometrów. Niestety jest to złudne, bo narząd ruchu przystosowuje się dużo wolniej. Wtedy, niewiedzę przypłaciłem bólem w okolicach tzw. gęsiej stopki, czyli bólem obu kolan od wewnętrznej strony. Ból pojawił się już na drugi dzień po trzecim treningu i trwał ponad tydzień. Nie wiem czy było to naderwanie czy tylko zapalenie ale przeszkadzało nawet w chodzeniu, zwłaszcza w dół po schodach.

Ósmego grudnia, gdy sprawność obu kolan praktycznie wróciła do normy, pomyślałem, że powstrzymam się jeszcze dzień, dwa z powrotem do nowej aktywności, ale żeby nie siedzieć bezczynnie, „sprawdzę się” na dwóch kółkach. Temperatura bliska zera stopni, no może dwie kreski na minusie ale dobrze skomponowany ubiór pozwolił mi na w miarę komfortową jazdę. 2km, 5km, 10km… Jechało się nienajgorzej, choć zacząłem się zastanawiać, dlaczego na niektórych odcinkach, gdzie droga jest pokryta gładką warstwą lodu, nie widać ani soli ani piasku. Jakby służby odpowiedzialne za utrzymanie dróg, zupełnie zapomniały o swoich obowiązkach. Mimo tego, nawet po lodzie, jechałem dość równo i pewnie.

8 grudnia 2013, wpis na FB:
To już nie upadek a prawdziwy wypadek. Nie wiem dlaczego ci debile z Piask (choć zresztą nie tylko stamtąd) nie posypują dróg piaskiem (nomen omen) i/lub solą ale jechałem po klasycznej szklance. To chyba był podmuch wiatru albo jakaś nierówność, dosłownie moment, niecała sekunda i leżałem na lodzie. Żadnego chwiania się dla złapania równowagi czy nawet machania rękami już w locie. Bez szans na reakcję. Czy ktoś z was upadł kiedyś tak, uderzając się w plecy, że przez kilkadziesiąt sekund zdawało się, że to był ostatni upadek w życiu? Dzisiaj tak właśnie było. Okropny ból paraliżujący wszelkie odruchy. Długie minuty, w dotkliwym zimnie, męczyłem się, sycząc z bólu aż udało mi się powrócić powoli do pozycji pionowej...

Z okropnym bólem powrót do domu, 15km najgorszej w życiu jazdy. Szpital. Zastrzyk z Ketonalu, Opokan i Ibuprom w żelu a na deser wskazówka, by...zrezygnować z jazdy na rowerze.
Na stałe!
Parę dni później wizyta u ortopedy-traumatologa. Skierowanie na rehabilitację. Na szczęście z roweru ani z biegania nie muszę rezygnować. Uff. Oczywiście chwilowa przerwa jak najbardziej wskazana ale po wylizaniu się z ran…

Dla „lepszego efektu”, gdy już prawie wróciłem do pierwotnej sprawności, 20 grudnia, wieczorem, robiłem sobie herbatę. Gdy napełniłem cały kubek wrzątkiem, kubek pękł, uwalniając całą, dziewięćdziesięcioparostopniową zawartość na moją stopę. Przejmujący ból, chwila zamroczenia, cała stopa wylądowała pod lodowatą wodą.
Mimo tego, oparzenie II stopnia nie pozwoliło mi zasnąć przez wiele godzin.

Taki sobie pechowy grudzień...

Listopad na półmetku a warunki wciąż dopisują...

2013-11-11T18:26:00.001+01:00

Parę przepraw przez świeże błotko zaliczonych!
Jeszcze tylko szybki prysznic i do domciu na gorącą herbatkę.

Roztocze po raz pierwszy

2013-10-12T22:23:00.000+02:00

180km zaliczone !!!

2013-09-01T19:13:00.003+02:00

Satysfakcja, ulga i cholerne zmęczenie.

Bałem się, że tak wysoko postawioną poprzeczkę po prostu strącę ale udało się.
Było ciężko i to, jak można się domyślić, głównie pod koniec, ostatnie 40-50km, gdy pod presją czasu, chcąc koniecznie wrócić przed zmierzchem, zwyczajnie pomyliłem drogę.
I to nie raz.
A cholerny telefon nie chciał mi pomóc, bo błądziłem po pustkowiu absolutnie bez zasięgu.
Tak, są jeszcze takie miejsca.
I ja właśnie w takiej dziurze musiałem pomylić drogę. Tym większa radość, gdy dobrnąłem w końcu do miejsca, które było mi już znane. A potem już tylko biologiczny tempomat i konsekwentnie do celu.

Kolejny rekord pewnie już nie w tym roku.

2013-08-18T19:45:00.000+02:00

Cel osiągnięty!
No, może z kosmetyczną zmianą ale pogoda była bezlitosna.

Przebieg trasy 17 sierpnia 2013

Czas na zaplanowanie kolejnej, ciekawej trasy...

2013-07-28T15:10:00.000+02:00

Wyświetl większą mapę

Nowy rekordzik - 111,11km !!!

2013-07-04T21:29:00.001+02:00

Yes! Yes! Yes!
Nawet gdy wyjeżdżałem z domu nie sądziłem, że to właśnie tego dnia przejadę więcej, niż do tej pory mi się udało.
Ale jechało się tak dobrze, że plan zmierzenia się z "setką" pojawił ad hoc!

29 czerwca zaliczyłem 111,11 km - nowy rekord!

Sezon w pełni, więc kółka się kręcą...

2013-05-17T23:02:00.001+02:00

W tym sezonie muszę pobić swój rekord dystansu - 100km.
To już postanowione.
Pytanie tylko kiedy odważę się podjąć próbę?

Prawdziwa zima na dwóch kółkach

2013-01-19T14:40:00.001+01:00

Zdarzyło mi się już parę razy jeździć po świeżym śniegu.

Frajda naprawdę jest, zwłaszcza, gdy jest to miękki śnieg, bez lodu, przy lekko ujemnej temperaturze.

Pierwszy raz jednak porwałem się na rundkę po obrzeżach miasta w trakcie opadu, gdy nawierzchnię pokryła kilku- a miejscami kilkunastocentymetrowa warstwa białego puchu.

Póki co nie zmieniam zdania, że jazda na rowerze to jest coś, co mnie kręci ale przyznam, że dzisiaj miejscami było ciężko.

Tam, gdzie dotarł jakiś pług albo mały spychacz i droga czy ścieżka była z grubsza odśnieżona to poza tym, że pedałowało się nieporównywalnie trudniej niż na gołym asfalcie, to przemieszczanie się do przodu z jakąś akceptowalną prędkością było możliwe.

Przejechałbym pewnie tak, jak to do tej pory bywało w zimowe dni swoje 15, 20 a może i 30km ale poczucie przyjemnej podróży urodziło w mojej głowie karkołomny pomysł, by odbić w mniej uczęszczaną drogę.

Dwie, lekko wyrzeźbione przez jakiś samochód koleiny a po środku wysoka, śnieżna wyspa. Dodatkowo, żeby dodać pikanterii sytuacji, w której się znalazłem, gdy droga zaczęła biec pod górę okazało się, że owe koleiny, w których znalazłem sobie jedyny możliwy tor jazdy, pokryła już cienka warstwa lodu.

Nie wiem czy za późno już było na odwrót czy po prostu podświadomie założyłem sobie, że nie zawrócę ale im dalej byłem od głównej drogi, tym jazda stawała się coraz trudniejsza.

Nieregularny kształt koleiny, w której musiałem się poruszać, co chwilę powodował uślizgiwanie się tylnego koła.

Mimo tego, o ile udawało się utrzymać przednie koło we właściwym kierunku, konsekwentnie, choć mozolnie parłem naprzód.

Kolejny skręt a śnieg stawał się coraz głębszy.

W dodatku, by obrać właściwy kurs tym razem musiałem przez kilkaset metrów, może kilometr zmagać się ze śniegiem prószącym prosto w twarz. Na szczęście bez wiatru.

Poczułem się wtedy, jak uczestnik jakiejś survivalowej wyprawy, który chce udowodnić sobie i światu, że prawdziwa pasja nie zna żadnych granic.

Co chwilę traciłem równowagę i choć nie przewróciłem się ani razu to po każdym zatrzymaniu wielokrotnie próbowałem ruszyć z miejsca, bo nawet przy delikatnym naciskaniu na pedały, tylne koło kręciło się w miejscu, jakby było zrobione z idealnie gładkiego materiału.

Pokonanie zaledwie pięciokilometrowego odcinka poza główną drogą zajęło mi prawie pół godziny.

Jakąż ulgą było po tych pięciu kilometrach wjechać znowu na drogę również pokrytą śniegiem ale trochę mniej intensywnie i do tego wymieszanym z piachem i solą.

Przyszła mi wtedy do głowy taka prosta refleksja, że jeśli kiedykolwiek w życiu wydaje się nam, że jest źle, przypomnijmy sobie czy nigdy wcześniej nie zdarzyło się, że było gorzej a jednak jakoś to przeżyliśmy.

Warto chyba pamiętać i zawsze sobie powtarzać, że, nawet gdy wszystko dzieje się zgodnie z jakimś akceptowalnym planem ale nie spełniają się najlepsze marzenia a fortuna jakoś nie chce do nas przyjść, to trzeba cieszyć się tym, co mamy.

Trudno mieć to stale w pamięci, bo tak a nie inaczej działa ludzka psychika.

Ale przecież wiele rzeczy w życiu trzeba robić wbrew naturalnym skłonnościom i nie zawsze tak, jak jest łatwiej.

Tak filozoficznie nastroiła mnie dzisiejsza wyprawa…

http://www.facebook.com/maciekface

2012-10-31T21:06:00.000+01:00

W pełni rowerowy październik zaliczony!
Postanowienie zaliczenia 31 przejazdów było tak silne, że nieistotna była pogoda, pora dnia czy nawet stan zdrowia.
Zdarzył się jeden dzień z nieprzyjemnym bólem kolana, dwa czy trzy dni z ewidentną infekcją wirusową a także chyba ze dwa dni jazdy w rzęsistym, zimnym deszczu.
Motywacja jest jednak kluczem do sukcesu.
W wielu dziedzinach.
A w listopadzie już tylko czysta przyjemność będzie mogła mnie skłonić do przejechania paru kilometrów, chociaż zaspokajanie własnych przyjemności też może być filozofią życia.
Wiem nawet, że istnieje pojęcie, które w filozofii określa taki styl życia.

100km pękło z hukiem otwieranego szampana!

2012-09-22T16:25:00.003+02:00

Ależ jestem z siebie dumny!
Duma tak mnie rozpiera, że wydaję się być trochę szerszy niż normalnie.
A ileż nowych doświadczeń nabrałem, ile dowiedziałem się na temat swoich możliwości i ograniczeń, nie sposób nie docenić.

A jeszcze nie tak dawno byłem przekonany, że mogę w ciągu dnia, na rowerze, pokonać trasę Lublin-Warszawa (ok. 170km).
W ciągu dnia a więc z kilkoma przerwami 5-10 minut a może i dłuższymi.
Ale dzisiaj wiem, że chcieć to nie zawsze znaczy móc.
O ile zmęczenie dałoby się może jakoś opanować to pomijanie wszystkich czynników zewnętrznych jest kardynalnym błędem. Jakże łatwo przekonałem się dzisiaj, że wystarczy w trakcie trasy doświadczyć kompilacji paru niesprzyjających czynników, by z zakładanej wcześniej wydajności stracić 20%, 30% a czasem pewnie i więcej.
Ostatnie 20km w przeważającej części jazda pod górę, przy wietrze dokładnie prosto w twarz i do tego w „prawie normalnym” ruchu ulicznym to autentycznie koszmar.
KOSZMAR, który skutecznie odbierał mi chęć do kontynuowania jazdy.
Gdy zastanawiałem się czy może być gorzej, zaczął kropić deszcz. Na szczęście na kropieniu się skończyło.
Gdybym miał rozpoczynać trasę w takich warunkach to pewnie bym zawrócił ale dzisiaj, mimo tylu cholernie utrudniających jazdę czynników, musiałem, po prostu, dojechać do celu.
Musiałem jakoś wrócić.
I chyba tylko ten warunek pchał mnie powolutku naprzód.
Nawet sympatyczny Samsung, który pozwala mi utrwalać moje trasy, przez ostatnią godzinę jazdy, odzywał się co chwilę sygnalizując, że brakuje mu energii do dalszej pracy.
Nie dość więc, że pod górę i pod wiatr to jeszcze z ciągłą świadomością, że najlepszy, jak dotąd, wynik może najzwyczajniej przepaść, jeśli tylko telefon nagle się wyłączy.
Ale udało się! Ufff.

Wysiłek nieziemski, bo pulsometr Sigma pokazał, że spaliłem aż…5500 kcal.
Choć aplikacja Endomondo w tym samym czasie naliczyła niecałe 2800 kcal.
Różnica dość duża ale byłbym skłonny faktyczny wynik ustalić w granicach właśnie 4000-5000 kcal, bo pulsometr operuje bardziej zindywidualizowanymi danymi, co czyni pomiary dokładniejszymi.
Tak czy tak spaliłem raczej niemało.
Ogólnie więc mimo ogromnego zmęczenia, radość z wyniku jest wielka.

Czas na selekcję

2012-09-20T18:53:00.000+02:00

Lato się skończyło.
Bezapelacyjnie.
No może poza tym w PZPN.
Czas, aby oddzielić ziarno od plew, okazjonalną przyjemność czy nawet lans od prawdziwej pasji.

Wraz z coraz gorszą pogodą, na ścieżkach rowerowych, na ulicach, na leśnych szlakach pozostaną tylko najwytrwalsi wielbiciele dwóch kółek, no i oczywiście Ci, którzy na rower wsiadają jedynie ze względów ekonomicznych.
Niniejszym więc ogłaszam:
Wiosenno-letnie wypady właśnie dobiegły końca.

Zaczynamy prawdziwą zabawę dla najwytrwalszych, dla tych, którzy uwielbiają jazdę w deszczu, w błocie, przy coraz niższej temperaturze.
Teraz dopiero zaczyna się zabawa...

Bieganie, czyli kubeł zimnej wody na głowę

2012-09-11T20:59:00.000+02:00

Dzisiaj pokazałem co naprawdę potrafię i na co mnie stać.
To znaczy, nic nie pokazałem, bo stać mnie na niewiele.
Postanowiłem spróbować swoich sił w bieganiu, takim prawdziwym bieganiu, nie tylko do sklepu po piwo ale na, w miarę normalnym, dystansie. I była to absolutna życiowa inauguracja, bo jak sięgam pamięcią to nigdy ale to nigdy nie biegałem dla sportu czy dobrej kondycji.
Dystans cieniutki ale i taki był problemem.
I to bynajmniej nie kondycyjnym.
Jakież miałem wyobrażenia o swoich potencjalnych możliwościach w bieganiu, może nie z nadzieją na bicie rekordów ale na pokonanie choćby w "zdrowym" tempie 5-10km.
Przecież jeżdżę sporo na rowerze.
Często daję sobie wycisk.
W czym więc problem, gdy zamiast na pedały będę naciskał bezpośrednio na grunt?
Kondycyjnie wcale nie czuję się pokonany a nawet dość zadowolony z własnych możliwości.
Ale waga zrobiła swoje.
Już po pierwszych dwustu, trzystu metrach poczułem, że oba kolana lekko się buntują.
Z każdym kolejnym metrem, niestety pod górę, było coraz gorzej.
Jak nie bolały to sztywniały, na zmianę.
Próbowałem ograniczyć ruchliwość kolan, nadrabiając pracą stóp, korzystając głównie z mięśni łydek.
Na niewiele to się zdawało, bo za każdym razem, gdy lewe bądź prawe kolano przyjmowało na siebie, bagatela, 97kg, bałem się, żeby nie skończyło się to źle.

Ale zaliczone!
Momentami wolniej, w tempie prawie jak w nordic walkingu ale wiem przynajmniej na co się porwałem.
Wiem ile to wysiłku i jak istotnie różni się to na przykład od palenia kalorii na rowerze, czy nawet na bieżni.
A różni się cholernie.