گل نور و گل نور و گل نور
ز دوری کردنت از ما چه منظور
اگر از حال مو پرسی همین بی
دل تنگ و شو تار و ره دور

گل داغ و گل داغ و گل داغ
دل بی همزبونوم سی ته مشتاق
مو در غربت به یادت دیده در خون
تو در میهن به داغت بسته در باغ

گل رنگ و گل رنگ و گل رنگ
کنار چشمه سر سابیده بر سنگ
اگر پیک نسیمی سی من آیو
هزار افسانه دارم با دل تنگ

گل یاد و گل یاد و گل یاد
که رنگ آتشت دل برده از یاد
گذاری بر بهار ما نداری
پری برگی پری رویی پری زاد

(محمد جلالی - م.سحر)

(حافظ )

(مهران)

(حسین پناهی)

(قاسم بحرانی)

لا لا لالالا لا لا لالا
لا لا لالالا لا لا لالا

گدیم گوردوم باغا یاتیب
جیران منه باخ باخ
مارال منه باخ باخ
قارا تللر گوله باتیب
جیران منه باخ باخ
گوزل منه باخ باخ
خومار اولدوم خمار اولدوم خومار اولدوم خومار
کتان کوینک بندی گوموش
گوردوم بیر حال اولدوم بیر حال اولدوم بیر حال اولدوم بیر حال

لا لا لالالا لا لا لالا
لا لا لالالا لا لا لالا

گدیم گوردوم بولاخ دادی
جیران منه باخ باخ
مارال منه باخ باخ
گوشا خال لار یاناخ دادی
جیران منه باخ باخ
گوزل منه باخ باخ
خومار اولدوم خمار اولدوم خومار اولدوم خومار
کتان کوینک بندی گوموش
گوردوم بیر حال اولدوم بیر حال اولدوم بیر حال اولدوم بیر حال

لا لا لالالا لا لا لالا
لا لا لالالا لا لا لالا

(فولکلور آذری)

(زنده یاد عمران صلاحی)

کز شاخ زیر بارش
وز بار آبدارش
شرمنده‌ام حسابی‌

هر سوکه سر کشیدم
ماهی‌ چو او ندیدم
در آسمان آبی

خوبی‌ ، چو شیوه ی او
قندی چو میوه ی او
بی‌ لک و بی‌ خرابی

حیف از بریدنش بود
دیگر ندیدنش بود
در روز آفتابی

ناگه تبر بر آشوفت
وان سرو را فرو کوفت
در وحشت شتابی

از باغ گلشنی رفت
از ماه روشنی رفت
وز ابرها سحابی

(مهران)

در رگ ، بهار همچو پرستار ، عشق را
از سوزن نگاه تو تزریق می‌‌کند

هر ساعتی خوش است تماشای بوستان
لعنت بر آنچه وقت مرا ضیق می‌‌کند

گٔل را نگاه کن به کف و سوت و شور و حال
آن عندلیب را ، که چه تشویق می‌‌کند

از زخمه ی ترنم باران دل‌ اسیر
از دخمه ی گلو ، هوس جیغ می‌‌کند

با جمع گو دلا که به تقسیم تن مده
از ضرب آنکه یکسره تفریق می‌‌کند

توقیف را اگرچه که سرلوحه کرده اند
زان بخت گو که کار به توفیق می‌‌کند

بر نوبهار مژده بر این را که شاعری
بی‌ وقفه از صفات تو تنسیق** می‌‌کند

(مهران)

*مهران ، عنوان شعر خود را "شوخی با قافیه " نهاده بود ولی به نظر من خیلی فراتر از شوخی با قافیه بود، برای همین عنوان آن را عوض کردم
**تنسیق صفات : در فن بدیع عبارتست از ایراد صفات متعدد متوالی برای موصوفی واحد

(قصیده ای از سعدی)

اونطرف یکی پری مثل ندا
سبز سبز،
توی سینه ش گلوله ای جا کرده وا

یه طرف ترانه با اون شال سبز
هنوزم وحشت و خشم توی صداش
آتیش جهل و هوس سوخته پراش

اونطرف جوونکی معصوم وبی غش و ریا
نشسته آروم بی صدا
میگه اشکان اسمشه
غمی غریب تو چشمشه

یه طرف نشسته آروم مصطفی
هنوزم توی گلوش اسم خدا

اون یکی داد میزنه از اون دورا
که منم شهید آزادی تون
واسه اون گذشتم از دنیا و جون

.....
آی آدما آی آدما
چی بگم از پریای شهر ما
همشون یه جا جمع ان، چشم براه
پریای شهر ما
داد میزنن با یک صدا
آی آدما آی آدما
دست ما از دار دنیاتون کوتاست
چشم امید ماها به همت و کار شماست
آی آدما آی آدما
نزارین خون ماها هدر بشه
اون ناله های مادرا
گم و بی اثر بشه
گوش کنید از اون دورا صدا میاد
صدای مادرا میاد
یکی از داغ گلش
داره هی زار میزنه
دیگری نمیدونه
از دوری دسته گلش چیکار کنه
اون یکی هر روز میره جلو اوین
زار میزنه به این کافرهای بی دین
شما رو به خدا قسم
بهم بگین
سهراب من آخه کجاست؟
بی خبر که سهرابش پیش خداست

آی آدما آی آدما
خوب گوش کنید از اون دورا صدا میاد
صدای شلاق و باتوم
رو سر بچه ها میاد
صدای محسن و امیر
از پشت میله ها میاد

پریا داد میزنن با یک صدا
آی آدما آی آدما
دیو سیاه موندنی نیست
امید سبز
به زور زنجیر و باتوم
از تو دلا
روندنی نیست
بیاید با هم
همفکر و هم صدا بشیم
با یکدلی
از دست دیو بد سرشت
رها بشیم
من و تو تنها نمونیم
جمع بشیم و ما بشیم
تیر بشیم
از یک کمون آرشی رها بشیم
ضحاک و بیچاره کنیم
مار سیاه رو از دوشاش جدا و آواره کنیم

آی آدما آی آدما
دیو پلید میخواد ما رو بترسونه
امید و از دل ماها
به زور شلاق و باتوم
وا بستونه
آی آدما آی آدما
هیچ میدونید کلید پیروزی کجاست
جایی نگردید
اون کلید امید قلبهای شماست
قدر کلید و بدونید
دیو سیاه بد سرشت و از خونه
با همدلی بتارونید

(ب. آرام)

(بیژن ترقی)

دلم هوای یکی حیطه ی مصفا داشت
بنای خانه ی خود را خراب می کردم

تمام ذهن و ضمیرم گرسنه و تشنه
در این میانه دلم را کباب می کردم

به شوق آن که کسی انتظار من دارد
چه دلبران که به راهم جواب می کردم

به عشق سود ز سرمایه دست می شستم
به شوق نسیه ز نقد اجتناب می کردم

ذخیره ی پدری را به باد میدادم
طلای مادریم را که آب می کردم

دلی به عشق عمومی و شوق آزادی
چو ذره در قدم آفتاب می کردم

درنگ بایدم امروز تا بدست آرم
کمی از آنچه برایش شتاب می کردم

(مهران)

(شاعر نمیدانم کیست)

*اشتباها پس زد خوانده ام