... Sonsuz Bir Deneme Hali

Sessiz Notlar

2017-05-02T06:47:00.000-07:00

Sessiz notlar yazıyorum ben, içinden okuyacağın cinsten.
Dudaklarını kıpırdatmadan...
Tonlama filan yapmayacaksın öyle. Gelişi güzel okuyacaksın, düz. Karakter yüklemeyeceksin onlara. Kendine okuyacaksın. Çok anlam yüklemeyeceksin. Uzun uzadıya ayıklamayacaksın kelimeleri. Bütününü düşüneceksin. Anladığın sana kalacak... söylemeyeceksin. Her şey söylenmez öyle. Yapacaksın bazen. Sadece yapacaksın. Anlatmayı bırakıp göstermeyi öğrendiğin gün yakanı bırakacaklar...
tabi anlatmak kolay, anlatmak basit, nihayetinde anlatmak anlatmaktır işte!
Ama göstermek güç.
Kocaman bir ama kadar güç.
Hiç yoktan bir kolun kalkması, bileğin uyum sağlaması ve parmağının nişan alması gerek.
Doğru açıda olmalı yoksa "şu, şu... o değil, şu" yakınması başlar. Şimdi işin yoksa git yanına göster... aman boşver.

İsmail Aksoy (1608020417)

Uyku Tanrısı

2014-11-29T16:21:00.001-08:00

bi uyku tanrısı olsaydı eğer ona tapardım... Ama ibadetini yerine getiremez ve yine cehennemlik olurdum... Kim bilir belki de niyetten yırtardım be!

Film

2014-09-09T19:10:00.000-07:00

Seyredilmeye değer, gizemli ve sonu havada kalan bir film olsun aramızdaki ilişki… Oyuncuları ve gerçek seyircileri biz olalım sadece. Açıklamaya gerek duymayalım seyredenlere, herkes o an anladığı kadar anlasın filmimizi.
Unutalım sonra…
Bir gün dolacaktır elbet anı kumbaralarımız…
Kırıldığı vakit tekrar hatırlayalım ve yeniden anlamlandıralım.
Herkes kendi kadar anlasın, yeni anlamlar çıksın ortaya.
Unutalım sonra…
Sonra…
Hatıra tedavülünden kalkana kadar anılarımız, ölümsüzlüğü yaşayalım.

İsmail AKSOY 0340090914

Giy Siyahları 2. Bölüm: Yabancılaşma

2014-06-24T09:58:00.000-07:00

1. Bölüm İçin; Randevu

Yabancılaşma

Gözlerini açtığında kapının dışındaydı artık. Tüm konuşulanlar ve yaşananlar bir hayalden ibaretti sanki. Seri ve büyük adımlarla yürüyordu… aynı kabuslarındaki gibi. Yaşadığı anın gerçek olduğu kanısına buradan vardı, bir rüya görüyor olsaydı şimdiye kadar koşuyor olurdu. Emin olabilmek için aynı tempoyla biraz daha yürüdü. İçindeki koşma arzusunu söndürüp, şu yeni moda sigara çöp kutularından birine doğru fırlattı; “söndürmeden atınız” yazan. Ciğerlerinde kalan son dumanı üflerken kaygılarını tellendirmeye başladı. Handiyse sevinçliydi. Yürür-koşarken ceplerinden bir şeylerin döküldüğünü fark etti, aldırmadı… Arkasına bakamıyordu bıraktığı korku küllerini temizlemek niyetinde değildi. Bedeninin aksine yorgundu ruhu… Buğulanmış bir gözlük camından farksızdı teni. İlk çatlak bacaklarından geldi, kalbinden beklerken. Sonra sol ayak bileği çözüldü, aldırmadı. Nereye gittiğini bilmese de bir yere yetişecekmiş gibi yürüyordu… Alışkanlık. Yollar yabancıydı. İnsanlar boştu. İçinde bir şey ondan önde yürüyordu, mesafe hiç kapanacak gibi değildi… İleriden yürüyen yandan baktı iyice hızlandı sonra yan kaldırıma geçip durdu. Anlık sessizlik.

Ara tekrar açıldı hiç kapanmamak üzere. İçinde yoktu artık. Geride kalan neydi bilmiyordu. Yabancılaşma… Tanıdık bir şeyler aradı gözleri. Buldu. Şehvet Vapuru veyahut Zevk Tüneli… Durdu, o an ruhsuz geldi tünel ve Şehvet Vapuruna yol aldı. Son seferi yakaladı, on beş dakika erken. Oturdu. Çantasından kadınları çıkardı, tek tek okumaya başladı. Bazısı bir kelimeydi, bazısına kelimeler yetmiyordu. Kadınlar, Bukowski’nin kadınları… Vapur yanaştı, boşaldığı gibi tekrar doldu. İşi bitti vapurun… Yaşananlar orada kalacaktı. En son indi, ama en önce tepeye tırmanmaya başladı… Koşayürürken kuleye selam çaktı. Artık tanıdıktı her şey. Daha rahattı. Tanıdık kalabalık. Tanıdık gürültüler. Tanıdık güzellikler ve çirkinlikler. Zirveye vardı. Kaçmıyordu. Kaçmamalıydı. Kendisi istemişti gerçeği… Ağır gelmiyordu artık. Etrafına baktı… Kalabalık. Kayıp kalabalık. Çeşit çeşit anlam vardı orda. Daldı aralarına. Anlam bulmak için değil bu kez kaybolabilmek için. Yolu iyi biliyordu. Önce unuttu bilinçlice. Temizlenince, çıktı içinden… ve bilgi pasajına girdi. Harf dostlarının yanına…

İsmail Aksoy

195224062014

Kağıt

2014-05-28T17:28:00.002-07:00

Yüze söyleyemediğin şeyi yazmayacaksın dost... Kağıt saklanılacak karanlık bir gece değil aksine güneşin ta kendisidir...

İsmail Aksoy (0324290514)

Giy Siyahları 1. Bölüm: Randevu

2014-05-27T19:01:00.000-07:00

Uzun zamandır derin bir uykudaydı Mr. Hyde... Serin ve kuru bir yerde saklamıştım. Çocukların ulaşamayacağı kadarda yüksekte… Uyandığının farkında değildim. Koyu bir korkuyla uyanmış, öyle söyledi. Rüyasında benim hayatımı yaşıyormuş, uykuya daldığından bugüne kadar olan bütün yaşantımı en ince ayrıntısına kadar anlattı. İliklerime kadar üşüdüğümü hissettim. Aramızda mesafe yoktu, daha dün konuşmuşuz kadar arkadaşçaydı tavırlarımız. Bunca zaman sonra bir değişimin olacağına inandırmıştım kendimi, onun ne yapacağına dair bir fikrimin olmamasına rağmen, ben emindim; fazla yüzgöz olmayacaktım. Ağzından çıkan her söz bir fırtına gibi yüzüme vuruyordu. Bakışları gözlerimi donduruyor, yaydığı enerji kalbimin üşümesine sebep oluyordu. Tüm bunlara rağmen, içimde ona karşı engelsiz bir sıcaklık vardı, bir iglo gibi; karın altındaki sıcaklık… Heyecanım artıyordu. O kabusunu anlatırken, ben keyifleniyordum. Dediğine göre önceleri kabuslarımda uyanmaya başlamış, bana fark ettirmeden. Konuşulacak her şey bitmişti. Rahatlamıştım. Sarıldı bana, isteksiz değildim ama hareket etmedim. Çünkü o bendim, bana sarılan. Hadi giy siyahları diyordu, eski günlerdeki gibi… Siyah oldum olası yakışıyor sana. Hadi, giy siyahları çık dışarıya. Çık dışarıya! Konuştukça gençleşiyordum. Kambur duruşum gitmişti bile… fikirler iyice hızlanmıştı beynimin içinde. Onların sesi uyandırdı beni zaten, dedi. Karşı koyacak gücüm yoktu. İsteğimde… Yavaşça çıkardım üzerimdekileri ve kuşandım siyahları. Şimdi daha çok benziyorduk birbirimize. Tam ağzımı açacakken biliyorum, dedi. Nasıl bilebiliyordu? Her şey iyi hoştu ama kalbim üşüyordu. İhtiyacın mı var, dedi sıkılmış bir tavırla ve ekledi, ben sana “aklı” veriyorum...

Ritmi yavaşlayan kalbimin son atışıyla oda zifiri bir sessizliğe bürünmüştü. Konuşmuyordu artık. Bana bakmıyordu bile. Bende ona. Gerek yoktu. Anlıyordum. Hissediyordum. Duyuyordum. Onun fikirleri beliriyordu bir anda. Gelen bir mail gibi değildi, sanki hep oradaymışlarda ben görememiştim. Bu kadar ortada dururken nasıl görememişim onları. Yanından geçerken nasıl çarpmamıştım. Renkleri bile farklıydı. Canlı ve göz kamaştırıcıydılar...

Çık dışarı yazan bir tabelaya doğru ilerledim. Davetkar ve aralık bir kapı. Kırmızı kokuyu alıverdim hemen. Karşı konulamaz bir koku. Çekici ve arzu dolu… yürüdüm. Kolunu kavrayınca kapının daha da güven kapladı içimi. Avucumun içinden alev çıkıyordu sanki. Ardına kadar açtım kapıyı. Manzara karşısında büyülenmemek işten bile değildi. Bir adım kalmıştı beklide… kapının numarasına ilişti gözüm. Okunamaz bir haldeydi. Sessizliği bozan yine kendisi oldu. Çık dışarıya, at karanlık geceye kendini. Beyninin bitmek bilmez enerjisine bırak bedenini. Daha ilk adımda görebiliyordum olacakları. Şimdi ne yapmalı? Bir anda cebimdeki ajandayı fark ettim. İçinde tek bir not vardı. Şeytanla randevu. Şimdi hatırlamıştım, zamanını ve yerini… Evet, Şeytanla Randevum vardı. Biraz gecikmiştim sanırım… kim bilir beklide randevudan uyanmıştım…

İsmail Aksoy 045728052014

Küsküçük Çocuk

2014-05-22T18:06:00.001-07:00

Küsküçük bir çocuk,
Büyücük hevesleri olan... apaydınlık gecelerde,
kapkaranlık hayal sokaklarında gezen. Kimsesiz ve evsizdir... Hareket etmeye izin yoktur orada. Sürekli değişir tabelaları sokakların. Haberi olmadan konulur, fikri sorulmadan, izin alınmadan. Hayallerin sahipleri değiştikçe sokaklarda değişir. Çok sevilir Küsküçük çocuk. Ama büsbüyük olarak sevilir.
Bir bilseler büsbüyük değil Küsküçük olduğunu...
Bağırır Küsküçüküm diye ama, kim inana!
Alışır bizimki Büsbüyük olmaya. Büyücük hevesleri başlar küçükcük olmaya...

İsmailAksoy (040123052014)

Şşş...

2014-05-21T15:59:00.000-07:00

Sessizlik, içinde gerçekleri barındırır. Ağızdan çıkmayan sözleri, hayata geçmeyen eylemleri... yalanları, gerçekleri, duyguları ve bilgiyi... Kaçamazsın. Hakikat orada. Çünkü sen oradasın. Sözün ardını görebilmenin yolu sessizliği dinlemekten geçer. Çünkü söylenmemiş yalanlar oradadır. Sen oradasındır, korku oradadır.
"Yalan" bir gerçeğin arkasına saklanır, "kaygı" bir yalanın arkasına saklanır. Hepside sessizliğin içine saklanır. Ve sen sessizlikle kolayca bir gerçeğin üstünü örtebilirsin, yalan söylemeden. Çünkü zaten gerçek sessizliğin altındadır. Ve sen sessizlikten kaçanların gözünde yalancı olmazsın. Düşündüklerinden, hissettiklerinden sorumlu olmazsın, ağzından çıkana kadar. Tercih yapmamak için susarsın... Sonuçlarına katlanamayacağın için her şeye göz yumarsın. Sonra hayatını alamadığın kararlar yönetmeye başlar. Yapmadığın tercihlerin sonuçlarına katlanırsın. Yanlış yerlere engelleri koyarsın. Ama o engeller seni korur. Koruyan engeli kaldıramazsın... küçülürsün. Gerçekleri kaldıramazsın. Sessizce sessizlikten kaçarsın. Yalanı gerçeğin önününe geçiremediğin vakit, sessizlikten yardım umarsın. Ama yine dinlemezsin sessizliği ve daima sessiz kalırsın. Yalanırsın, hayıflanırsın, ama asla gerçek bir sessizlik olmazsın.

İsmailAksoy
(015322052014)

Olacak iş mi

2014-05-16T18:26:00.000-07:00

doktora gitti genç adam,
anlattı derdini.
Doktor dinledi, iyi bir reçete verdi;
1 g yüzleşme...
efendim böyle olmaz, saplantınız var,
her gün tok karnına bir tablet yüzleşme alacaksınız, diye ekledi.

Peki, dedi genç adam. Eve gitti. Kendine yemek hazırladı, afiyetle yedi...
Uzandı sigarasını içti... sonra gördüğü manzara onu iyice keyiflendirdi, şuraya bak dedi; tam eve geldim, saplantılarımla yüzleşecekken üzerine oturmuşum, olacak iş mi? Evet, olacak işti... üzerine soğuk bir su içti.

İsmailAksoy (0347170514)

Tekerrür

2014-02-12T17:02:00.001-08:00

Ayrılamadığın geçmişini küçük bir şişenin içine sıkıştırıp atarsın denize, iki damla sol gözünün yaşıyla birlikte… beklersin geri gelmesini… ama gelmez. Ne zamanki kurur duygu pınarların o an usulca cebine girer… Açarsın tıpasını, anıların kokusuyla nemlerin kalbin. Bir damla yüreğine, bir damla sağ gözüne. Durur vakit. Kulağında küçük şişenin gezi melodileri… Bildiğin bir senaryonun sonu ne kadar etkilidir ki senin için. Sevdiğin şey zamanı durdurmak… Sonrası? Sonrası yok! Sadece tekerrür…

İsmail Aksoy

1302140259

Fikir Virüsü

2013-12-18T14:32:00.000-08:00

Güzelin değil doğrunun peşindeyim, virüs gibi olmalı fikirlerim. Beynimin laboratuvarında sayısız deneyden geçmeli... Yalnız yapmalı bunu, tek.

Bir doğum lekesi gibi görünmeli mesela. Uyuşuk beyinler lekeyi hep varmış sanacak. Bulaşıcı hastalık gibidir bu fikir virüsleri.... İyi hesaplanmalı çaktırmadan sunulmalı. Fark ettirmeden. İnsan yadırgamasın, daha kolay sindirebilsin diye. Öyle bir hal almalı ki sanki doğduğundan beri onunla yaşıyormuş gibi hissetmeli. Her yolla bulaştıra bilmeli sonra... Öpüşmekle, dokunmakla, bakışmakla, hatta susmakla bile. Omzunun çarptığı adama geçmeli kısacası. Tabii, sonrası kontrol dışında. Sen kontrol etmeye çalıştıkça uzaklaşır senden artık. Yapmamalısın! Her vücutta nasıl tepkilere sebep olacağını önceden bilmelisin. Yaymadan evvel laboratuvarda halletmelisin.

Yan etkisi mi?

Ah, tabii var ama çok sakıncalı değil. Fazla egolu bir ortamda kendini infilak edebilir... zamanla etrafındakileride. Sanırım kendi intiharımı yazdım şu an... ama ben ölmeli, çünkü "ben" yol tıkar... ve ölmeden tekrar doğamam.

İsmail AKSOY

(191220130030)

Ay Çiçeğim

2013-10-14T15:03:00.001-07:00

Aşığım, denize, kuma, havaya, belki de bir çiçeğe, bir ay çiçeğine... Ayda yaşayan, hayalimde ruh bulan o güzel ay çiçeğine.

İsmail AKSOY

(15102013)

Kadın

2013-10-08T02:05:00.004-07:00

...ben kadının sadece bedeniyle değil zekasıyla da sevişmek isterim. Ne acıdır ki kadınların da erken boşalanları var; en azından zihnen.

İsmailAKSOY
(0403261012)

Sustu Güzel Bayan

2013-10-07T15:14:00.004-07:00

Sustu güzel bayan... dinledim. Sonra ben sustum o dinledi... sessizlikte konuşulanlarla yaşandı her şey... ve böylece bir gece daha bitti.

İsmail AKSOY

(0710131514)

Kanat Sesi

2013-10-06T16:28:00.000-07:00

Düşünceler kanat çırpıyor beynimde... küçükken havuzlu parkta kuşların arasında koşmaya bayılırdım. Kanatları bana çarpacak kadar yakınımdan geçerdi; bayılırdım çıkan seslere... Bir heyecan kaplardı içimi, tekrar tekrar dalardım aralarına... İşte öyle kanat çırpıyor kafamın içinde düşünceler... Heyecanlanıyorum küçüklüğümdeki gibi ve düşümdekinin güzelliği; bu kez yerden havalandırmıyorum onları, zaten uçuyoruz... Göç eden fikirlerimin arasındayım... Yine yüzüme çarpıyor kanatlarından çıkan rüzgar... rüzgardan esen ses... aralarındayım. Bitmiyor; uzun bir tren misali...

İsmail AKSOY
(0610131628)

Gece Çişi

2013-04-08T14:57:00.000-07:00

Başını yastığa koyduğu gibi uykuya dalanlara hayran olmuşumdur hep. Ben, en az iki saat debelenirim yatakta. Saydığım koyunların sayısı bir kenara, onlara isim bile vermişimdir. Öyle sırayla atlamalarına da gerek yok; ben onları ayırt edebilirim rahatlıkla. Belirli dönemlerde sayıları artar. İyi çiftleşirler. Fikir sevişmesi... Araya filler de girdimi demeyin keyfime. Bir zaman sonra saymayı bırakmış aptal düşüncelere dalmış bulurum kendimi (sanki koyun saymak zekicedir ya). Çok ilginçtir yatakta saatlerce dönüp dururken idrar yollarımda hiç bir hareketlenme olmadığı halde, bazen su içmeye kalktığımda mutfağa varmadan, çişimi saatlerce tutmuşçasına sıkıştığımın farkına varırım. Suyu bardağa boşaltana kadar altıma işememek için oldukça çaba harcayıp, içtikten sonra tuvalete doğru yol alırken idrar kesemi hissetmem bile... Sanki çişim bir an da geri kaçmıştır. Bu bir şaka mı? Sidik torbam benimle taşşak geçiyor.

İsmail AKSOY
(080420131457)

Kaşıntı

2013-04-03T06:47:00.001-07:00

"Gecenin lanet bir vaktinde keyiflice kitap okurken, okumaya defalarca ara verip kendimi zehirlemem yetmiyormuş gibi; zehri hazırlamak için aptalca zaman harcamam gerekiyor," diye homurdandı. "Neden gündüzleri bu kadar dinç olamıyorum? git gide bir yarasaya mı dönüşüyorum? Gözlerim her sayfa geçişinde biraz daha bulanık görüyor. Günün birinde tamamen kararacak mı diye düşünmeden alamıyorum kendimi... Her geçen gün sese olan algı eşiğim daha da hassaslaşıyor. Artık geceleri çok da sessiz değil benim için. Zamanın akışını daha derinden duyabiliyorum mesela... Tik-tak, tik-tak... Bu ritm beni deli ediyor. Saatin pillerini çıkartsam da rahat edemiyorum. Derdim ses değil sanırım. Zamanın bu denli hızlı akması ama, yine de indiriyorum saati. Artık daha sessiz gece derken, lanet yuvalarından yemek bulma umuduyla çıkıyor o iğrenç yaratıklar... Sayıca fazla olmasına rağmen nasıl taşır o büyük bedenlerini çelimsiz bacakları anlamış değilim. Kabuklu aptal böcekler... Nereye koşturduklarını bilmeden koşarlar, sonra sebepsiz yere oldukları yerde dururlar. Çok komik gelir bana bu görüntü. Dahası var; duvara tırmanırken bir bakmışsın düşerler yere. Ayaklarındaki yapışkanların bittiğini düşünürüm bazen... Ya da kim bilir akıllarına bir şey geliyordur, aynı yolu kısadan dönmek istiyorlardır, bırakırlar kendilerini yere; nasıl olsa kalın kabukları vardır. Şu an bir yarasa olmadığıma eminim - her ne kadar öyle yaşasam da - bu böcekler benim iştahımı kabartmak yerine, tüm bedenimi kaşındırıyor," diye kendi kendine konuşurken sigarasını söndürdükten sonra uykuya daldı.

İsmail AKSOY

(0304130647)

Bırak Beynini Köşene

2012-10-31T13:52:00.003-07:00

Bırak beynini köşene. Aptalı oyna. Şaşı olsun gözlerin burnunun ucuna bakmaktan. Dokunma yakarlar seni. Tadına bakmak istersen kusmayı göze almalısın. Dayanabilirsen kokla ama tadını da alırsın. Sadece duy. Duy ama duyduğunu söyleme. Anla, aptalı oyna... Şşşş! Dikkat et! Ses uyanmasın. Yalnızlık ayıkmasın.

İsmail AKSOY (2252311012)

Yıldızlar Arasında ki Notlar - İnsan hafızalı

2012-09-25T15:15:00.000-07:00

İnsan Hafızalı

“Balık hafızalı” diyerek yıllarca dalga geçtik birbirimizle. (Balıkların hafızalarının düşündüğümüz kadar kısa olmadığı, bilimsel araştırmalarla kanıtlanmasına rağmen.) Dalga geçme eylemine karşı değilim lakin “balık hafızalı” ithamıyla ilgili biraz problem yaşıyor olabilirim. Kavramlara vb. değerler gibi insan uydurması şeylere inancını yitirmiş bir kimse olarak bazı dertlerimi dile getirebilmek için böyle bir giriş yapmayı uygun buldum.

Elimden gelse “Balık hafızalı” deyimini “Genel insan hafızalı” diye değiştirmek isterdim. Bu deyimi unuttuğumuz gün bunu öne süreceğime söz veriyorum.

Bazı bilgiler işimize yarayacağı vakit her ne oluyorsa ortadan bir anda kaybolur. Bu olay, beynimizin bize oynadığı çok güzel bir oyundur. Unutkanlıklarla hayatımızın her yerinde karşılaşabiliriz (karşılaşmışsınızdır).

*Unutmak, insanlara özgü doğal bir eylemdir.* Hafızanızı biraz zorlayıp hiç değilse yıldızlar arasındaki şu notu yazımın sonuna kadar unutmamanızı rica ediyorum. Bunu başarabilirsek bir şeyleri değiştirebiliriz (geliştirebilir).

2 ekmek

Her zaman alınan marka ve kilodaki yoğurt

2 kilo patates

1 kilo domates

3 simit

Bir kalıp beyaz peynir, almam konusunda defalarca tembihlenip

(liste yapmayı unuttuysam) sırasıyla;

3 ekmek

2,5 kilo patates

1,5 kilo domates

2 simit

Yarım kilo beyaz peynir alıp eve dönmüşlüğüm çok olmuştur. ( 2 ekmeğin yanında almam gereken 1 adet çavdar ekmeğini hiç söylenilmemiş gibi hissetmem de çabası)

Listeyi telefonla teyit etmek bir yöntem olabilir ama benim gibi unutkan arkadaşların telefonlarını da unuttuklarını farz edelim. ( bu unutkanlıklar her zaman olmaz tabi). En doğru çözümün liste yapmak olduğunu düşünüyorum ( ki eve gelince yapılan aptal muamelesine, azarlamalara katlanmak ve unuttuğum şeyleri almak için yeniden dışarıya çıkma zahmetiyle karşılaştırdığım da, oldukça makul.).

Unuttuğumuz şeylerin listesi de baya kabarık görünüyor ki liste yapmadığım için onları da unuttum sanırım. Aklıma gelenlerle devam edersem;

Telefon faturamı yatırmaya gittiğimde (Senelerdir aynı numarayı kullanmama rağmen) zaman zaman kendi numaramı unuttuğum da oluyor. (Her unutmam da “Hattımı yeni aldım kusura bakmayın, bir türlü ezberleyemedim” deyip, acı bir sırıtışla zaman kazanma çabalarım da çabası).

Bu tip örnekleri anlattığımda geri zekalı olduğumu düşünen birçok arkadaşımın, kendi hikayelerini dinlediğimde, benden çokta altta kalır yanlarının olmadığını görmek çok hoşuma gidiyor doğrusu.

Sevgilinize, arkadaşınıza, kardeşinize, ağabeyinize, ablanıza, vb. kimselere, eve gittiklerinde mesaj atmalarını veya aramalarını tembihlersiniz. Beklediğiniz telefon gelmediğinde siz ararsınız ve alacağınız cevap her zaman “Ay! vallahi unutmuşum kusura bakma.” olur. ( Her zaman kötü taraftan bakmayalım olaylara, yıldızlar arasındaki notu unutmayalım.)

Dalgın veya stresliyken daha da bir unutkan oluyoruz sanki. Bu örnekler, stresli bir anda, adı sorulduğunda bir saniyelik unutma evresinden sonra adı tekrar aklına gelip cevap veren arkadaşlara kadar gider ( İtiraf etmesi zor lakin bizzat tarafımdan tecrübe edilmiştir.).

Kaç özel günü-müz, kaç randevu-muzu unuttuk-unutuldu. Bu tip unutmalar yüzünden biten birçok ilişkiye şahit oldum diyebilirim.

İnsan unuttuğunu unutup, başka birisinin unutkanlığından kırılabiliyor, küsebiliyor, sinirlenebiliyor (bir pire için yorgan yakabiliyor.). Stresli zamanlarda unutkan olabildiğimizi bilmemize rağmen insanları fark etmeden strese sürüklüyoruz. Yıldızlar arasındaki notu unutmayalım.

Bu tip anlık unutkanlıklara birçoğunu ekleyebiliriz ama nasıl olsa unutacağız.

Okuduğum kitapların üzerinden biraz zaman geçince, ne kadar etkilenmiş olsam da o kitabın çoğunu unuttuğumu fark ettim. Bu sebeple küçük notlar almaya başladım. Zaman zaman özet bile çıkardığım olmuştur. Kitaplar filimler vb. şeyler zamanla hafızamızdan silinir. Genel hatları aklımızda kalırsa ne ala. Genel hatlarını unutsam bile o eserlere karşı neler hissettiğimi çoğu zaman hatırlıyor oluşum güzel bir duygu doğrusu. Evet, hissettiğim duyguları unutmuyorum. Ama bu her zaman geçerli olmuyor. Duyguları unutmuyorum... Çünkü duygular bisiklete binmek veya sakız çiğnemek gibi bir şeydir. Unuttuğum şey ne zaman bisiklete bindiğim, ne zaman sakız çiğnediğimdir. Bu kadar unutkan bir varlığın duygu zamanlarını unutması, yanlış zamanda yanlış şeyleri hatırlaması çokta ilginç gelmiyor açıkçası.

Bakınız diğer ilişkiler;

Anlık unutkanlıklar için notlar almak, listeler yapmak işimizi kolaylaştırabilir. Fakat yaşanılan anıların unutulması, duyguların vakitlerinin unutulması daha kötü sonuçlara sebep olabiliyor.

Dostunuzla ettiğiniz bir muhabbet sırasında beraber yaşadığınız bir anıyı anlatırsınız. Fakat dostunuz hatırlayamaz. O anlar hiç yaşanmamış gibidir. Kendinizi değersiz hissettiğiniz bir başka unutulma anını yaşıyorsunuz. Nasıl unutabilir o zamanları? Herkesin hafızası sizin kadar iyi değil dimi? İşte dostunuz da balık hafızalı çıktı. Derken o anları tekrar yaşıyormuşçasına anlatırsınız fakat o yine hatırlamaz. Aslında çok doğal insan yaşamadığı anıları hatırlayamaz. En iyisi mi siz karşınızdakinin hafızasına çok fazla yüklenmeyin. O kişiye daha önce o anıyı anlattıysanız ( bu sizi kurtaracak bir yaşanmışlık olabilir.) yaşadığınız anıyı aslında başka bir dostunuzla gerçekleştirdiğinizi hatırlayana dek kendinizi değersiz hissedebilirsiniz. Hem bu kadar üzülmeye gerek yok yıldızlar arasındaki notu unutmayalım. Bu tip ilişkilerin çözümünde hoşgörü oldukça iyi bir ilaç olacaktır.

Genel olarak iyi bir hafızaya sahip olduğumu düşünmüşümdür, zaman zaman kendimi derinlemesine sorgulamama sebep olacak şeyler yaşamış olsam da bu durum beni fazla rahatsız etmez aksine güldürür. Çünkü sıklıkla yıldızlar arasına notlar alırım.

Ama daha sinirli, daha stresli, hayatımızın gidişatını daha derinden etkileyecek unutkanlıklar yapıyoruz.

Bakınız aşk ilişkileri;

Birbirine âşık olduklarını iddia eden birçok kişinin ayrılması çok sıradan bir durum...

Birçoğu aşklarının sevgilerinin saygılarının güzelliklerinin bittiğine inanır. Ben bittiğine değil unutulduğuna inanıyorum. Duygularının zamanını yerini unutuyoruz.

Sizi sevdiğini ve her ne olursa olsun bırakmayacağını söyleyen bir kimse ( eğer yalan söylemiyorsa) sizi sevmekten vazgeçmiyor veya tutamayacağı bir sözü ortaya atmıyor sadece unutuyor (unutturuluyor).

Her ilişkide yaşanan basit bir problemdir unutkanlık. Aslen problem olmayan lakin problem haline getirilen bir eylemdir. Sorunlar artar, sevginin, aşkın, heyecanın ve en önemlisi saygının bittiğine inanılır... Ve zamanında asla bırakamayacağımızı düşündüğümüz insanları terk ederiz veya ettiririz.

O benim her şeyim dediğin insan zamanla hiçbir şeyin haline gelir, ne acı...

Her şeyini unutursun... Hiçbir şeyine takarsın.

Ve o unuttuğun güzel şeyleri kaybettiğinde hatırlarsın. elindeki telefonu, gözündeki gözlüğü, arayanlar gibi mutluluğu ararsın.

Ne sinir şey şu unutkanlık!

Ama sen ve ben sinirlenmeyelim artık... Ne gerek?

Vakitlice hatırlamayı bir türlü beceremedik şu bilgileri.

Zamansız unutuyor veya zamansız hatırlıyoruz yaşananları.

Bize bugün bitmiş gibi gelen duygular gerçekten yaşanmışsa bitmez, unutulur.

Yapılan hatalar unutkanlıklardandır.

Hoşgörü hafızayı besler.

Hayatımızdaki problemlerin oluşmasında unutkanlık da büyük bir rol oynamakta...

Biz bunlara rağmen hala bir şeyleri unutma çabasına giriyoruz.

Yanlış şeyleri yanlış zamanlarda...

Aslen bir şeyi hatırlamak istiyorsan unutmaya çalışmak en doğru yoldur. Çünkü unutma çabası asla unutturmaz, aksine hatırlatır. Tekrar ettirir.

Doğru şeyleri akışına bırakmak, doğru şeylerin listesini yapmak, notlarını almak gerekir...

Ben yıldızlar arasına not almayı tercih ediyorum. Geceleri daha rahat düşünebildiğim için... (Tuvalette düşünmeyi seven arkadaşlar fayans aralarına da not alabilir. Tuvalet kâğıdını tavsiye etmiyorum. İlle de bu yolu tercih edenler var ise ayrı bir rulo kullansınlar. Maazallah her şeyi götünden hatırlıyor derler adama.)

Bugünlük hatırımda kalanlar bu kadar, önemli olan yıldızlar arasındaki notu (gelecek notları) unutmayalım.

İsmailAKSOY

(2509121515)

İmkansızı beklemek

2012-09-15T14:46:00.000-07:00

Herkesin aynı görüşleri kabul etmesini “beklemek” ahmaklıktır...
Ortak görüşlerin objektif bir şekilde hayata geçirilebilmesinin “imkânsız”lığı kadar...
Eşitlik vb. hayaller ancak cennette geçerlidir.
Ben cennete inanıyorum.
Ama bu dünyadan da vazgeçmiş değilim.
O yüzden ahmaklar gibi “beklemek” bana yakışmaz!
“İmkansız”lığın uğruna ölecek bile olsam.

İsmailASKOY (05.30.15.09.12)

(Bir su perisinin kulağıma fısıldadıklarıyla)

Her Şey Bitmiş Değil

2012-08-08T19:34:00.001-07:00

“Her şey bitmiş değil.” diyorsun ya bazen...

Biten çoktan bitmiş oluyor şahsen.
İstediğin kadar, üzül, ağla, parçala kendini...
Gidenler çoktan gitmiş, kaybedilenler çoktan kaybedilmemiş mi?
Eee, o halde bu neyin tiribi?
Niye ilgi çekmeye çalışıyorsun ki şimdi?

Hadi kalk o zaman!
Uyan gaflet uykusundan.
Şimdi sana verilen bu günü hakkıyla kullan!

“Her şey bitmiş değil.” diyorsun ya bazen...
Unutma, her bitiş bir başlangıç zaten.

İsmail AKSOY
(0150040812)

Beklemekteyim

2012-07-11T14:38:00.000-07:00

...Oysa ki gözlerine ilk baktığımda ne kadar da masumdun. Bugün seni düşündüğümde zihnim erimekte... Uzaktaki meleğin yakınında şimdi; cehennemi görebiliyorum. En büyük şeytanla sevişebilmek için bir çok beden bitirmekteyim. Anılarımı kül etmeden yakmayı başaracağım bir gün. Ve nihayet sen...

Az kaldı biliyorum, yüzünü hiç görmediğim şeytan, kokusunu hiç tatmadığım melek...

Beklemekteyim.

Sabrımla oluşacak bedene girmene az kaldı biliyorum. Mümkün olduğu kadar temiz kaldım bu dünyada.

Bedenim tozlu ama ruhum temiz. Silkele bedenimi uçuşsun tozlarım. Kendi parçalarını bulabilirsin bende. Hep onlarla beslendim. Benim için nasıl hazırlandıysan ben de öyle hazırlandım.

Şimdi anlıyorum o gözlerden neden kopamadığımı... Neden hep aynı gözleri aradığımı ve bir türlü bulamadığımı... Hiç görmediği gözleri nasıl bulabilir ki insan? Buldum sandıklarım sadece senin bir yansıman. Geliyorsun biliyorum... Bu kez parça parça değil toptan geliyorsun. Ben sabırla beklerim, yeter ki sen gel gaipten gelen sevgili... İsmailAKSOY<0034120712>

Ne Güzellikler Gördüm

2012-04-25T16:39:00.001-07:00

Ne güzellikler gördüm şu dünyada güzelliklerinden bir haberler.

Ne yazık ki güzelleşmek için yaptıklarıyla da çirkinleşiyorlar, güzelliği başka insanlarda ararlarken.

Üzülmemek elde değil, benliklerini bir kenara bırakarak daha güzel olacaklarını sanan bu güzellikleri gördükçe...

Hâlbuki sen kayboldukça ben de kaybolurum.

Ben seni sana getirsem sen kendini beğenmezsin.

Hâlbuki beğenmediğin şey kendin değil maskelerindir.

Ben seni sana anlatsam ne yazar. Sen kendini dinlemedikçe...

Bak hadi gözlerine. Gözlerini hiçbir maskeyle kapatamazsın görmeyi unutmadıysan eğer. Asıl güzelliğini görebiliyorum. Hadi ver maskelerini yakalım, yakalım ve ısınalım bu gece.

İsmalAKSOY

(26.04.2012/02.35)

Yalama

2012-04-06T06:15:00.006-07:00

Gir kendisi olamayan kalıplara!
Ruhun yalın ama
Kalbin olmasın yalama.

İsmailAKSOY

Ruhumun kaynama noktası

2012-03-26T16:13:00.000-07:00

Ruhumun kaynama noktası kaç? Acının ateşiyle ısınırken ne zaman kaynayacak? Yavaş yavaş buharlaşmak yetmiyor artık. Ey dünya arttır acının derecesini ben sıcağı severim, pişmek isterim.

İsmailAKSOY

(27.03.2012/02.10)