Sophia says...

Μια παράξενη μέρα

2015-10-16T00:00:00.000+03:00

Από την ώρα που έκλεισε την πόρτα του ταξί ένιωθε περίεργα. Μια διαίσθηση, ένα προαίσθημα, κάτι δεν της πήγαινε καλά εκείνη την συγκεκριμένη Παρασκευή. Άλλα δεν έδωσε και πολύ σημασία. Εξάλλου δεν ήταν η πρώτη φορά που αγνοούσε το ένστικτό της. Παρόλο που αυτό την είχε δικαιώσει αμέτρητες φορές, η Ζωή συνέχιζε να πιστεύει ή μάλλον να μην πιστεύει στις ιδιαίτερες δυνατότητές του. Τι κι αν είχε ψιθυριστά ξεστομίσει σε πολλές περιπτώσεις «φτού γαμώτο, αφού το ήξερα πως θα γίνει έτσι, γιατί το άφησα;», παρόλα αυτά επέμενε να αγνοεί πεισματικά το εσωτερικό της σύστημα ασφαλείας και να κλείνει τα αυτιά της σε όλους τους συναγερμούς που σφύριζαν επίμονα.

Το ταξί σταμάτησε έξω από τη γυάλινη εξώπορτα του γυάλινου κτηρίου της οδού Κηφισίας. Άλλη μια μέρα στη δουλειά, αλλά ευτυχώς ήταν Παρασκευή. «Τι χαζή ευχή», σκέφτηκε «να παρακαλάμε, κάθε μέρα να περάσει όσο γίνεται γρηγορότερα για να έρθει το Σαββατοκύριακο. Να ζητάμε από το χρόνο να μας προσπερνάει. Πόσο χαζό αλήθεια». Μπήκε στο γραφείο και βιαστικά άνοιξε τον υπολογιστή της και το τετράδιο με τις εκκρεμότητες της ημέρας.

Μέσα στην παραζάλη του υπολογιστή, των τηλεφωνημάτων και των επαγγελματικών συναντήσεων, η Ζωή ξέχασε τελείως το πρωινό της προαίσθημα. Όλα κυλούσαν όπως πάντα μέσα στο γραφείο και η ευχή της για να περάσει γρήγορα και αυτή η μέρα, εκπληρώθηκε χωρίς καν να το καταλάβει. Έξι και τέταρτο η ώρα, πατάει το shut down στον υπολογιστή της και ετοιμάζεται να φύγει. Επιτέλους Σαββατοκύριακο! Τη θέση της πρωινής κατήφειας, έρχεται να πάρει μια ανεβασμένη και όλο αισιοδοξία διάθεση. Μπαίνει στο γραφείο η γραμματέας του αφεντικού. «Πριν φύγεις, θέλει να σε δει», λέει στη Ζωή με συνωμοτικό ύφος και χάνεται το ίδιο ξαφνικά όπως ήρθε.

Ένα ανεπαίσθητο ρίγος διαπέρασε το κορμί της. Δύο χρόνια τώρα σε αυτή την εταιρεία και ποτέ το αφεντικό δε ζήτησε να τη δει κατ’ ιδίαν. Το μόνο που σκέφτεται η Ζωή, είναι πως θα θέλει να τη συγχαρεί για την πολύ καλή δουλειά που κάνει. Άλλωστε το έχει κάνει πολλές φορές και μάλιστα μπροστά σε όλους τους συναδέλφους της. Ίσως μάλιστα, να της ανακοινώσει και κάποια αύξηση, τολμά με μεγάλο θράσος να σκεφτεί. Το πρωινό κακό προαίσθημα βουλιάζει ακόμη περισσότερο στην άβυσσο του μυαλού της και πίδακες αισιοδοξίας αρχίζουν να ξεπηδούν από κάθε γωνιά της σκέψης της.

Μπαίνει με αέρα άνεσης και σιγουριάς μέσα στο γραφείο του αφεντικού και κλείνει την πόρτα πίσω της. Κάθεται στην καρέκλα μπροστά από το γυάλινο γραφείο και χαμογελώντας λέει: «Με ζητήσατε;». Το αφεντικό της την κοιτάζει με ένα σφιγμένο χαμόγελο και αρχίζει το γνωστό λογύδριο που όλοι όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, το έχουν ακούσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. «Ζωή, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από σένα και τη δουλειά σου εδώ αλλά δυστυχώς όπως ξέρεις οι οικονομικές συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει. Η οικονομική κρίση μας έχει επηρεάσει κι εμάς πολύ έντονα και…», «ά βέβαια, η οικονομική κρίση, είχα ξεχάσει πως πλέον ήταν η νέα δικαιολογία για όλα» σκέφτηκε η Ζωή ενώ το αφεντικό της συνέχιζε το ατελείωτο μανιφέστο του για τα λεφτά, την κατάσταση της χώρας και το προσωπικό του δράμα ως ενός ακόμα θύματος της κρίσης.

Στην πραγματικότητα όμως, η Ζωή ήταν το θύμα. Σε άλλη περίπτωση δεν θα την ένοιαζε και πολύ μια απόλυση. Θα το έβλεπε σαν μια τέλεια ευκαιρία για ξεκούραση και ανανέωση. Τώρα όμως ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Η οικονομική της κατάσταση ήταν στα χειρότερά της, δε είχε βοήθεια από πουθενά και ήξερε πως η εύρεση μια νέας δουλειάς θα ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο, όχι μόνο λόγο της γενικότερης κατάστασης που είχε εκτοξεύσει την ανεργία στα ύψη, αλλά κι επειδή ήταν γυναίκα, ανύπαντρη και 35 ετών. Ένα τρίπτυχο που στην ελληνική αγορά εργασίας ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές.

Οι ανασφάλειες άρχισαν να διογκώνονται στο κεφάλι της κι ένα κύμα απελπισίας την τύλιξε. Μπροστά στα μάτια της όλα άρχισαν να διαλύονται. Το γυάλινο γραφείο του διευθυντή γίνεται χίλια κομμάτια και η Ζωή τρέχει να γλιτώσει. Φτάνει στην εξώπορτα και η γυάλινη πόρτα θρυμματίζεται κι αυτή εκτοξεύοντας μικρά κοφτερά διάφανα κομμάτια. Ολόκληρο το γυάλινο κτήριο της οδού Κηφισίας σωριάζεται σαν πύργος από άμμο. «Όλα τέλειωσαν, είμαι χαμένη από χέρι τώρα» σκέφτεται καθώς σηκώνει το χέρι της να σταματήσει το ταξί που πλησιάζει. Μα το ταξί την προσπερνάει χωρίς καν να ελαττώσει ταχύτητα. «Μα αφού δεν έχεις κανέναν εκεί μέσα» του φωνάζει νευριασμένα η Ζωή.

Κάθεται στην άκρη του πεζοδρομίου και ανάβει ένα τσιγάρο. «Όλα στραβά μου πάνε» σκέφτεται. «Το μόνο που είχα να στηρίζομαι ήταν η δουλειά μου και τώρα πάει κι αυτή. Τι άλλο θα μου συμβεί πια; Είμαι 35 χρονών, μόνη μου, οι φίλοι μου δικαιολογούν πλέον τη βαρεμάρα τους πίσω από την οικογένεια και τις υποχρεώσεις και τώρα είμαι και άνεργη. Τέλεια!»

Παίρνει μια μεγάλη ρουφηξιά από το τσιγάρο της και ξεφυσάει προσπαθώντας να βγάλει από μέσα της όχι μόνο τον καπνό άλλα και όλα όσα τη βαραίνουν. Ένα ταξί σταματάει μπροστά της και κατεβάζει το παράθυρο του συνοδηγού. «Είσαι καλά; Μήπως θέλεις να σε πάω κάπου;» ακούγεται από μέσα μια ευγενική φωνή. Η Ζωή σηκώνεται μηχανικά, ανοίγει την πόρτα και βυθίζεται στο πίσω κάθισμα. Τραβάει άλλη μια μεγάλη ρουφηξιά από το τσιγάρο της και το πετάει έξω από το παράθυρο, κρατώντας το βλέμμα της καρφωμένο πάνω στην τροχιά του, πριν αυτό προσγειωθεί στην άκρη του δρόμου παρέα με τα υπόλοιπα αποτσίγαρα. Μένει για μερικά δευτερόλεπτα ακόμη προσηλωμένη εκεί, στην άκρη της ασφάλτου, μέχρι που η ευγενική φωνή την τραβάει για ακόμη μία φορά από τη λήθη της. «Που θέλεις να πας;». «Ξεκίνα και θα σου πω» απαντάει η Ζωή και σκέφτεται πως μπορεί τελικά να μην ξέρει που θέλει να πάει. Πως, όπως πολλοί άλλοι, ξεκίνησε κι αυτή προς άλλο προορισμό αλλά τα κύματα και τα ρεύματα την παρέσυραν σε άλλη ρότα. Και τώρα τι να κάνει; Είναι σχεδόν στα μισά του ταξιδιού της και της φαντάζει ακατόρθωτο, σχεδόν απατηλό να μπορέσει να στρίψει το τιμόνι της ζωής της και να κατευθυνθεί προς τα εκεί που λαχταράει η ψυχή της. Όλα φαίνονται τόσο δύσκολα.

«Δεν θέλω να φανώ αδιάκριτος, αλλά μοιάζεις σαν σου συνέβη κάτι πολύ σοβαρό» διακόπτει για πολλοστή φορά τη σκέψη της η ευγενική φωνή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Ζωή δεν είχε προσέξει καν το πρόσωπο που βρισκόταν πίσω από αυτή τη φωνή. Σηκώνοντας το βλέμμα της αντίκρισε ένα νεαρό πρόσωπο που τα γένια του προσέδιδαν μια αρρενωπή αγριάδα αλλά τα γκρίζα μάτια του πρόδιδαν μια ασυνήθιστη ευγένεια. «Μόλις απολύθηκα» μουρμούρισε με ξεψυχισμένη φωνή και γύρισε το βλέμμα της στο παράθυρο. «Ξέρω πως νιώθεις. Κι εγώ απολυμένος είμαι. Το ταξί είναι ενός φίλου και επειδή είναι άρρωστος εδώ και δυο βδομάδες, του αναπληρώνω τη βάρδια για να μη χάσει το μεροκάματο. Λεφτά δε βγάζω αλλά σκέφτηκα πως αντί να κάθομαι σπίτι και να κλαίω τη μοίρα μου μέχρι να βρω τι θα κάνω, να βγω έξω, να συνεχίσω να βλέπω ανθρώπους, να συνεχίσω να ζω. Δεν θα τα βάψω και μαύρα.» Η Ζωή του έριξε μια καχύποπτη και εκνευρισμένη ματιά. Στα λόγια του διέκρινε μια κριτική. Μια κριτική για αυτήν. Ποιος του ζήτησε συμπαράσταση; Ποιος του ζήτησε τη γνώμη του; «Δεν είναι μόνο το ότι έχασα τη δουλειά μου, είναι κι άλλα» του είπε σχεδόν σαρκαστικά. «Ναι, ξέρω. Έτσι είναι. Ενός κακού μύρια έπονται. Νιώθεις πως όλα σου πάνε στραβά και αναρωτιέσαι γιατί όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου ε;» Αυτό πήγαινε πολύ πλέον. Δεν ήταν αναγκασμένη να κάθεται και να ακούει τις ειρωνείες ενός αγνώστου. «Σταμάτα εδώ» του είπε εντελώς ξαφνικά. Είχε δει το σταθμό του μετρό λίγα μέτρα πιο πίσω. Κατέβηκε από το ταξί και έσκυψε στο παράθυρο για να πληρώσει. Ο ευγενικός νεαρός της χαμογέλασε και καθώς έκανε να φύγει της φώναξε «Εμπιστεύσου τη ζωή και μπορεί να σε εκπλήξει ευχάριστα!».

Κατέβηκε τις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού, τάισε με ψιλά το μηχάνημα για να βγάλει εισιτήριο και στάθηκε στην αποβάθρα σκεπτόμενη τα λόγια του νεαρού οδηγού. «Θα με εκπλήξει η ζωή… με εξέπληξε ήδη αρκετά, δεν θέλω άλλο, ευχαριστώ» μουρμούρισε καθώς κοίταζε τον πίνακα με τα λεπτά άφιξης του συρμού. Δυο λεπτά, ένα λεπτό. Φτάνει το τρένο. Μπαίνει στο βαγόνι και κάθεται όρθια πλάι την πόρτα. Το μετρό ξεκινάει. Ξαφνικά ένα διαπεραστικό γρύλλισμα και ένα απότομο φρενάρισμα πιέζει το κορμί της από την ώθηση. Προσπαθώντας να συνέλθει από το σοκ, σηκώνει τα μάτια της και έντρομη αντικρίζει έναν άντρα, που εκείνη τη στιγμή της φάνηκε σαν γίγαντας, να παρασύρεται κατά πάνω της. Τον κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια μη μπορώντας να αντιδράσει κι ετοιμάζεται για τη σύγκρουση. Τελευταία στιγμή όμως, ο άντρας πιάνεται από μια χειρολαβή και σταματάει την πορεία πρόσκρουσης που είχε πάρει το σώμα του. Σταματάει πέντε εκατοστά μπροστά της. Αυτή συνεχίζει να τον κοιτάζει έντρομη παρόλο που ξέρει πως τη γλίτωσε. Με το που ηρεμεί και καταλαβαίνει πως όλα είναι καλά, παρατηρεί καλύτερα αυτόν που μέχρι εκείνη τη στιγμή της φάνταζε γίγαντας. Είναι ένα ψηλό παλικάρι, με ωραία κορμοστασιά και γεροδεμένες πλάτες που την κοιτάζει με ένα πλατύ και συγκαταβατικό χαμόγελο. «Σε τρόμαξα;» τη ρωτάει. «Συγνώμη αλλά ήταν πολύ απότομο το φρενάρισμα». «Η αλήθεια είναι ότι τρομοκρατήθηκα έτσι όπως σε είδα να έρχεσαι κατά πάνω μου αλλά εντάξει, όλα καλά» του απαντάει η Ζωή, ενώ ταυτόχρονα νιώθει μια υγρή αίσθηση στην περιοχή της κοιλιάς της. «Μα τι στο καλό…» κάνει να κοιτάξει την μπλούζα της και βλέπει έναν απλωμένο μαύρο λεκέ που είχε ποτίσει όλη την μπροστινή μεριά της μπλούζας της και είχε σκορπίσει μερικές σταγόνες και στο παντελόνι της. Ο τρόμος επανήλθε στα μάτια της, μαζί με την απορία. Ο ψηλός νεαρός την κοίταξε με ένα βλέμμα απολογητικό «πω πω χίλια συγνώμη. Με το τράνταγμα φαίνεται άνοιξε το μπουκαλάκι με το μελάνι και χύθηκε έξω από την σακούλα». Η Ζωή κοίταξε ψηλά και αναφώνησε «Πλάκα μου κάνεις!». «Αισθάνομαι πολύ άσχημα» συνέχισε ο νεαρός «έχω το αυτοκίνητό μου παρκαρισμένο στον Ευαγγελισμό. Θα σε πάω εγώ όπου θέλεις». Η Ζωή τον κοίταξε σαν παραπονεμένο κουτάβι και ξέσπασε σε κλάματα. «Μην κάνεις έτσι σε παρακαλώ. Καταλαβαίνω πως μπορεί αυτή να ήταν η αγαπημένη σου μπλούζα. Σου υπόσχομαι να ψάξω να σου πάρω ακριβώς την ίδια. Βέβαια μπορεί να έχεις κάποιο ραντεβού τώρα κι εγώ με όλο αυτό να σε κάνω να καθυστερήσεις. Αχ συγνώμη, αλήθεια αισθάνομαι πολύ άσχημα» και καθώς ο νεαρός συνέχιζε να μιλάει νευρικά και ακατάπαυστα, η Ζωή σταμάτησε τα κλάματα και ξέσπασε σε γέλια. Της φάνηκε αστείο αλλά και συγκινητικό όλο αυτό το απολογητικό παραλήρημα ενός εντελώς αγνώστου μέσα στο μετρό, εκεί που συνήθως σε σπρώχνουν, σε πατάνε, σε κλωτσάνε και σε βρίζουν κι από πάνω επειδή τους καθυστερείς.

Κατέβηκαν στη στάση του Ευαγγελισμού και προχώρησαν προς το αυτοκίνητο. Σε άλλη περίπτωση ούτε καν θα σκεφτόταν να ακολουθήσει έναν άγνωστο άνθρωπο στο αυτοκίνητό του. Άλλα η σημερινή μέρα, ξεδίπλωνε συνεχώς νέες πτυχές και η Ζωή ένιωθε μαγνητισμένη σε κάθε μία από αυτές και ανήμπορη να κάνει ο,τιδήποτε άλλο από να τις εξερευνήσει. Μπήκαν στο αυτοκίνητο και του υπέδειξε το Παλαιό Φάληρο ως προορισμό. Στην αρχή της διαδρομής ήταν αμίλητη. Έκανε μια αναδρομή στη σημερινή μέρα και σε όσα αυτή της είχε σερβίρει. Ο μαύρος καπνός της απελπισίας και της απογοήτευσης άρχισε να την τυλίγει και πάλι. Αλλά με το που βγήκαν στην παραλιακή λεωφόρο και αντίκρισε την καταγάλανη θάλασσα και τον λαμπερό ήλιο, συνειδητοποίησε πόσο όμορφη μέρα ήταν. Τα μάτια της έλαμψαν κι ένα αμυδρό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό της. «Τι ωραία μέρα» είπε σχεδόν ψιθυριστά. «Ναι, όντως, δεν είναι;» απάντησε ο νεαρός που μέχρι εκείνη τη στιγμή εκτελούσε σιωπηλός τα καθήκοντά του ως σωφέρ και δεν απεύθυνε κουβέντα στη Ζωή, σεβόμενος την προφανή ανάγκη της να βυθιστεί στις σκέψεις της. «Εγώ λέω να σε κεράσω έναν καφέ κάτω από τον ήλιο, σαν μια μικρή ένδειξη συγνώμης». «Ναι, θα ήθελα πολύ έναν καφέ δίπλα στη θάλασσα αυτή τη στιγμή» είπε χωρίς να τραβήξει το βλέμμα της από το απέραντο γαλάζιο.

Κάθισαν σε ένα παραλιακό καφέ. Οι ηλιαχτίδες ζέσταιναν το πρόσωπο και τις σκέψεις της. Ένιωσε τη ζεστασιά μέχρι τα βάθη του είναι της. Δεν την ένοιαζε πια ούτε η απόλυσή της, ούτε οι άφαντοι φίλοι της, ούτε το λερωμένο μπλουζάκι της. Κοίταξε για πρώτη φορά στα μάτια τον νεαρό άγνωστο και διέκρινε πως εκτός από ευγενικός, ήταν κι ένας πολύ γοητευτικός άντρας. Και τότε συνειδητοποίησε πως βρισκόταν τόση ώρα με έναν άνθρωπο που δεν ήξερε καν το όνομά του. «Πως σε λένε;» «Θοδωρή» της απάντησε εκείνος με μια έκδηλη χαρά που επιτέλους του μίλαγε. «Θεόδωρος, Θεού Δώρο ε; Εγώ είμαι η Ζωή». «Κατάλαβα πως πρέπει να ήταν μια δύσκολη μέρα για σένα σήμερα» της είπε κοιτώντας τη τρυφερά. Η Ζωή τον κοίταξε στα μάτια και με τον ήλιο να της καίει το πρόσωπο, ένιωσε την ανάγκη να του ανοίξει την καρδιά της και να του αποκαλύψει όλα αυτά που δεν τόλμαγε να πει φωναχτά ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Του μίλησε για όλα. Για την πρωινή της απόλυση, για τη μοναξιά της, για τους αδιάφορους φίλους, για την απελπισία που την είχε τυλίξει τα τελευταία χρόνια. Πρώτη φορά είχε ανοιχτεί τόσο πολύ σε κάποιον. Ήταν πάντα τόσο περήφανη, που δεν ήθελε να δείχνει ότι έχει κάποιο πρόβλημα ή ότι δεν περνάει καλά. Για όλους ήταν πάντα το χαρούμενο και εύθυμο κορίτσι. Κι όμως, δεν ένιωσε καθόλου εκτεθειμένη, καθόλου ντροπιασμένη που ξετύλιγε τις άσχημες πτυχές της ζωής της σε έναν άγνωστο και σε μια κοινωνία που εάν δεν έχεις την τέλεια επαγγελματική, κοινωνική και προσωπική ζωή μετά από τα τριάντα, τότε μπαίνεις στη λίστα των ανεπιθύμητων.

Με τον Θοδωρή συζήτησαν για ώρες. Την άκουσε με προσοχή και τα μάτια του πρόδιδαν την απόλυτη κατανόηση σε όσα άκουγε. «Καταλαβαίνω γιατί νιώθεις έτσι, αλλά σκέψου πως έτσι όπως η ζωή μας σερβίρει ανεπιθύμητες εκπλήξεις, έτσι μας σερβίρει και τις επιθυμητές. Απρόσμενα. Απλά οι άνθρωποι είμαστε πάντα έτοιμοι να δεχτούμε και να αποδεχτούμε το άσχημο αλλά στεκόμαστε επιφυλακτικά και αρνητικά απέναντι στο καλό. Σκέφτηκες πως όλα αυτά που ζεις τον τελευταίο καιρό, με αποκορύφωμα την σημερινή ημέρα, είναι όλα αυτά που έπρεπε να γίνουν ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για αυτό που θα έρθει στη συνέχεια;»

Η Ζωή προσπαθούσε να κατανοήσει αυτή την αισιοδοξία αλλά της ήταν αδύνατο. Μια σειρά από ατυχή γεγονότα πως μπορούσαν να επιφέρουν ένα ευτυχές γεγονός; Συνέχισε να πίνει τον καφέ της ατενίζοντας τη θάλασσα. Την χαλάρωση του μυαλού της διέκοψε ο ήχος του κινητού της τηλεφώνου. Άγνωστο νούμερο. Δεν είχε όρεξη να μιλήσει σε κανέναν εκείνη την ώρα αλλά αποφάσισε να το σηκώσει από περιέργεια. Στην άλλη πλευρά του τηλεφώνου ήταν ένας παλιός της συνάδελφος με τον οποίο είχαν να μιλήσουν πάνω από δυο χρόνια. Την ενημέρωνε πως ανοίγει μια δική του επιχείρηση και θα ενδιαφερόταν πολύ να συζητήσουν για μια επικείμενη συνεργασία αν η ίδια είχε ελεύθερο χρόνο, καθώς η συνεργασία τους στο παρελθόν ήταν πολύ καλή. Αφού κανόνισαν να μιλήσουν την επόμενη ημέρα για να κανονίσουν μια συνάντηση από κοντά, έκλεισαν το τηλέφωνο. Η Ζωή σχημάτισε ένα αμυδρό, συγκρατημένο χαμόγελο στα χείλη της. Κοίταξε τον Θοδωρή και κατάλαβε πόσο δίκιο είχε σε όσα της έλεγε πριν λίγο. Μόλις φάνηκε μια μικρή ηλιαχτίδα στη βροχερή μέρα της και αυτή επέμενε να κρατάει την ομπρέλα ανοιχτή.

Ξαφνικά άκουσε φωνές από πίσω της και μέσα στην οχλαγωγία διέκρινε το όνομα του Θοδωρή. Γύρισε και είδε ένα τσούρμο επτά οχτώ ατόμων να κατευθύνεται προς το τραπέζι τους. Ο Θοδωρής σηκώθηκε και όλο έκπληξη άρχισε να χαιρετάει τη φασαριόζικη παρέα. «Ζωή, από δω να σου συστήσω τους φίλους μου.» Η παρέα απαρτίζονταν από 3 κορίτσια και 4 αγόρια και από την ώρα που κάθισαν στο τραπέζι δεν σταμάτησαν να πειράζονται μεταξύ τους και να γελάνε δυνατά. Αφού παρήγγειλαν, η μία κοπέλα γυρνάει στη Ζωή και της λέει με μια άνεση σαν να τη γνώριζε χρόνια «Επ, τι είναι αυτό; Καινούργια μόδα;» κι έδειξε προς το λεκέ που η Ζωή είχε ξεχάσει εδώ και ώρα. «Τώρα που το λες μάλλον θα το κάνω μόδα. Λιγότερη ταλαιπωρία και με το πλύσιμο» της απάντησε χωρίς καμία ενόχληση. Γέλασαν όλοι μαζί και αισθάνθηκε την ίδια οικειότητα που είχε αισθανθεί και με το Θοδωρή. Ένιωσε να ταιριάζει με αυτούς τους ανθρώπους. Στη συνέχεια ο Θοδωρής τους εξιστόρησε την περίεργη ιστορία τους και όλοι μαζί βάλθηκαν να τους τραβάνε και τους δύο λέγοντας πως μια τέτοια ημέρα θα πρέπει να κλείσει με πολύ ποτό. Η ώρα είχε ήδη πάει εννέα και μισή.

Συνέχισαν για Μικρολίμανο. Στην αρχή η Ζωή σκέφτηκε πως το να πάει για καφέ με λερωμένο μπλουζάκι δεν πείραζε και πολύ. Αλλά για ποτό; Σε μπαρ; Γρήγορα όμως πέταξε αυτή τη σκέψη από το μυαλό της και σκέφτηκε πως τελικά μάλλον αυτός ο λεκές ήταν το γούρι της. Ίσως και να μην έπλενε ποτέ ξανά αυτό το μπλουζάκι. Αφού γύρισαν τρία μπαράκια στη σειρά κάποιος πέταξε την ιδέα να πάνε για χορό. Η Ζωή περνούσε υπέροχα, τόσο υπέροχα όσο είχε πολύ καιρό να περάσει. Ο Θοδωρής δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω της όλο το βράδυ και όλη η παρέα της έδειχνε μια ζεστασιά που της ήταν δύσκολο να κατανοήσει.

Αποφάσισε μεμιάς να σταματήσει να προσπαθεί να κατανοήσει, να σταματήσει να σκέφτεται, να σταματήσει να προστατεύεται και να απολαύσει όλες αυτές τις στιγμές χαράς και ευτυχίας που της προσφέρονταν απλόχερα. Αφέθηκε. Τα πειράγματα και τα γέλια δεν είχαν σταματημό και ο Θοδωρής έκανε όλο και πιο έντονη την επιθυμία του να είναι κοντά της. Σε κάποια στιγμή κι ενώ χόρευαν, εντελώς απροσδόκητα, ο Θοδωρής τη φίλησε. Ο έρωτας της ήρθε σίγουρα ουρανοκατέβατος.

Η ώρα είχε πάει δύο το πρωί. Αποκαμωμένη πια από την κούραση και την ένταση της ημέρας, αποφάσισε πως ήταν ώρα να γυρίσει σπίτι της. Ο Θοδωρής φυσικά προσφέρθηκε να την πάει με το αυτοκίνητό του. Αφού χαιρέτησε την εύθυμη και ζεστή νέα της παρέα, μπήκε στο αυτοκίνητο και σχεδόν αποκοιμήθηκε μέχρι να φτάσουν στο σπίτι. Ο Θοδωρής πάρκαρε πρόχειρα το αμάξι του και τη συνόδευσε μέχρι την εξώπορτα της πολυκατοικίας. «Δεν περίμενα ποτέ πως θα χαιρόμουν τόσο πολύ για μια γνωριμία που έκανα με τόσο παράδοξο τρόπο» της είπε χαμογελώντας. «Ζωή, χαίρομαι που η ζωή σε έφερε στο δρόμο μου» της ψιθύρισε και τη φίλησε τρυφερά.

Μέσα στην κούραση και τη δυνατή νύστα της, ένιωσε μια τόσο έντονη ευφορία που είχε χρόνια να νιώσει. Τόσα, ώστε είχε ξεχάσει το ίδιο το συναίσθημα. Αφού χαιρέτισε το ίδιο θερμά και υποσχέθηκε πως θα του τηλεφωνούσε την επόμενη κιόλας μέρα, έκλεισε την εξώπορτα της πολυκατοικίας της και ανέβηκε στο διαμέρισμά της.

Αφού έβγαλε από πάνω της τα ρούχα της ημέρας και ξέπλυνε την πόλη από το πρόσωπό της, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Σκέφτηκε πως μέσα σε μια στιγμή είχε αποκτήσει καινούργιους φίλους, καινούργιο σύντροφο και πιθανώς μια καινούργια δουλειά. Και τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, εάν το συγκεκριμένο πρωί της συγκεκριμένης Παρασκευής δεν είχε απολυθεί. Δεν το πίστευε. Το πίστεψε, γιατί πλέον είχε πίστη. Πίστη στη ζωή και πίστη στη Ζωή. Τα πράγματα μπορεί να είναι δύσκολα πολλές φορές, αλλά τίποτα δεν μένει δύσκολο για πάντα και κάθε προηγούμενο βήμα γίνεται σκαλοπάτι για το επόμενο. Πόσο δίκιο είχε εκείνος ο νεαρός τελικά; «Εμπιστεύσου τη ζωή και μπορεί να σε εκπλήξει ευχάριστα!».

Αεικίνητη, μαγική Νέα Υόρκη!

2013-08-13T12:21:00.000+03:00

Ένα υπέροχο video με την ομορφιά της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ από τον Ντρου Γκεράτσι της "District 7 Media".

Η Τρομοκρατία της Εργασίας

2013-07-25T15:10:00.000+03:00

Το τοπίο στον εργασιακό στίβο έχει αλλάξει πλήρως. Μαζί όμως με τον φόβο της ανεργίας, δυστυχώς ραγδαία αναπτύσσεται και η τρομοκρατία της εργασίας.

Οι νέες συνθήκες, που έχουν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες στους εργοδότες κι έχουν στριμώξει τους όσους εργαζόμενους σε μια μικρή σκοτεινή γωνιά, έχουν οδηγήσει αυτούς τους εργοδότες στην ψευδαίσθηση της απόλυτης εξουσίας, μετατρέποντάς τους σε μίνι δικτάτορες. Το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» έχει γίνει σλόγκαν και η αντίληψη πως «είσαι υπάλληλός μου, άρα μου ανήκεις, άρα σε κάνω ό,τι θέλω, όπως θέλω και όποτε το θέλω» εδραιώνεται όλο και περισσότερο.

Οι εργαζόμενοι πλέον, δεν στερούνται μόνο τα εργασιακά τους δικαιώματα, αλλά και την ίδια τους την αξιοπρέπεια και ακεραιότητα. Αναγκάζονται να υποκύπτουν στην υποτίμηση και την απαξίωση του όποιου εργοδότη, που πάντα είχε την αντίληψη ότι οι εργαζόμενοι είναι δούλοι, αλλά που τώρα του επιτρέπεται και δια νόμου να την εφαρμόσει. Και όλα αυτά φυσικά υπό το φόβο της απόλυσης.

Θα καταλάβουν άραγε ποτέ οι εργοδότες πως ε ναι λοιπόν, οι εργαζόμενοί τους είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο που έχει η επιχείρησή τους, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα έβγαζαν δεκάρα τσακιστή και πως κανένας άνθρωπος δεν αποδίδει με κίνητρο το φόβο;

Θα καταλάβουν άραγε ποτέ πως αν οι εργαζόμενοι είναι καλά, η επιχείρησή τους θα είναι ακόμη καλύτερα και η τσέπη τους ακόμα περισσότερο;

Ή μήπως τελικά η αίσθηση της φαινομενικά απόλυτης εξουσίας πάνω σε ένα ανθρώπινο ον είναι πολύ πιο μεθυστική από έναν γεμάτο τραπεζικό λογαριασμό;

Η Γελοιότητα των διαφημιστικών προτύπων

2013-05-31T13:39:00.000+03:00

Η Διαφήμιση πάντα διαστρέβλωνε την πραγματικότητα. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός της. Όταν όμως αυτός ο σκοπός δημιουργεί πρότυπα που όχι μόνο υποβιβάζουν αλλά και θέτουν σε κίνδυνο την ανθρώπινη ύπαρξη, τότε μάλλον θα πρέπει όλοι να το ξανασκεφτούμε πριν επηρρεαστούμε από την εντυπωσιακή καταχώρηση ενός trendy περιοδικού.

Φυσικά η αδικημένη σε όλα αυτά, είναι για πολλοστή φορά η γυναίκα που πάντα παρουσιάζεται από τα media ως αντικείμενο προς χρήση και κατάχρηση. Τα πρότυπα-δημιουργήματα των διαφημιστών ανά τον κόσμο είναι πολύ εύκολο να αναθεωρηθούν και ο ψεύτικος κόσμος τους να καταρρεύσει. Φανταστείτε απλά πόσο γελοίο θα ήταν αν οι ρόλοι αντρών και γυναικών στη διαφήμιση άλλαζαν. Κι αν δεν μπορείτε να το φανταστείτε, σας βοηθάει το παρακάτω video:

Μια ηλιόλουστη μέρα!

2013-04-18T22:48:00.001+03:00

Mια ομιλία που ταρακούνησε τα νερά

2013-03-23T17:27:00.000+02:00

Γιατί έχουμε πολύ λίγες γυναίκες ηγέτες;

Πηγή: www.lifo.gr

Ταξιδεύοντας στο μαγευτικό Μαγκρέμπ

2013-03-22T17:38:00.002+02:00

Άνοιξη

2013-03-20T23:53:00.000+02:00

Το τραγούδι της Γυναίκας!

2013-03-08T11:35:00.000+02:00

C'est la vie...

2013-02-19T10:31:00.000+02:00

A beautiful French film in Italian or a beautiful Italian film that frenchizes...

Ήταν ένα μικρό καράβι…

2012-11-27T01:34:00.000+02:00

Το καράβι μπάζει νερά. Όλοι πανικοβάλλονται αλλά δεν κουνιέται κανείς. Θες το σοκ, θες η συνήθης ψευδαίσθηση πως όλα τα κακά συμβαίνουν στους άλλους αλλά ποτέ σε εμάς. Όπως και να’χει, το καράβι μπάζει νερά και δεν κουνιέται κανείς. Ίσως να μην τολμάει κιόλας, γιατί αν το ξεστομίσει, τότε θα είναι αλήθεια, το πρόβλημα θα είναι εκεί και θα πρέπει να το αντιμετωπίσει, να τρομάξει, να αγχωθεί.

Λίγη ώρα μετά, ακούγονται οι πρώτοι ψίθυροι. Σιγανά, συνομωτικά, ενοχικά. Θα βουλιάξουμε; Κάτι πρέπει να γίνει να μην βουλιάξουμε. Ο καπετάνιος δεν θα αφήσει να βουλιάξουμε. Δεν τον συμφέρει άλλωστε. Αν βουλιάξει το καράβι, θα πάρει μαζί του στον πάτο και όλους του τους θησαυρούς, αυτούς που τόσο καιρό μαζεύει και που είναι ό,τι πολυτιμότερο γι’αυτόν.

Οι ψίθυροι πυκνώνουν και γίνονται κουβέντες αγωνίας, απορίας, κριτικής. –Και τώρα τι θα γίνει; –Μα καλά, πως άρχισε έτσι ξαφνικά να μπάζει νερά το καράβι; Τόσο καιρό καλά δεν αρμένιζε στις θάλασσες; –Φταίει ο καιρός! Τέτοιες θύελλες και φουρτούνες δεν είχε ξανασυναντήσει αυτό το καράβι. Ήρθαν ξαφνικά και ισοπεδώνουν ό,τι βρεθεί στο διάβα τους. Ξέρεις πόσα καράβια έχουν βουλιάξει;

Ακόμη μεγαλύτερος τρόμος, αγωνία, ανασφάλεια. –Δηλαδή άμα βουλιάξουμε, δεν θα βρούμε άλλο καράβι να μας σώσει; –Έτσι λένε. Έχουν μείνει πολύ λίγα στην περιοχή. Όσα πρόλαβαν, βάλανε πλώρη για άλλες θάλασσες και όσα μείναν και παλεύουν με τα κύματα, δεν χωράνε και πολλούς ακόμα.

–Μα να έρχεται ο καπετάνιος με τους πρώτους μηχανικούς. –Τι λέει; –Λέει πως τα αμπάρια τρύπησαν και μπάζουν νερά και πως για να μην βουλιάξουμε, θα πρέπει να ξεφορτωθούμε βάρος που μας τραβάει στο βυθό. –Και τι θα κάνει; Θα πετάξει στη θάλασσα κανά σεντούκι με χρυσάφι; Αυτά είναι τα πιο βαριά. –Δεν ξέρω. Θα το συζητήσει λέει με τους μηχανικούς του να βρούνε μια λύση.

–Προς το παρόν οι μούτσοι προσπαθούν να μπαλώσουν τις τρύπες όπως όπως για να συνεχίσουμε την πορεία μας. –Μα καλά, πως έγιναν τόσο μεγάλες τρύπες; Γίνεται με μια τρικυμία, όσο μεγάλη κι αν είναι, να δημιουργηθούν τέτοιες ζημιές από τη μια μέρα στην άλλη; –Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ γι’ αυτό πήγα στ’ αμπάρια να τις δω με τα μάτια μου. Και ξέρεις τι είδα; Οι τρύπες είναι μεγάλες, αλλά δεν τις έκαναν τα κύματα, αυτά απλά τις μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο. Το σκαρί ήταν σάπιο. Είχε αρχίσει να λιώνει καιρό τώρα και με κάθε κύμα όλο και μεγάλωνε η καταστροφή. Έτσι, τώρα που πέσαμε στη μεγάλη τρικυμία, δεν άντεξε.

–Και οι πρώτοι μηχανικοί τι κάνανε τόσο καιρό; Δεν έβλεπαν πως υπήρχε πρόβλημα; –Άλλοι το έβλεπαν αλλά δεν φαντάζονταν ότι θα οδηγούσε στην καταστροφή, άλλοι δεν το έβλεπαν γιατί ήταν πολύ απασχολημένοι με τις εργασίες τους και θέλαν να κάνουν καλή εντύπωση στον καπετάνιο και άλλοι πάλι το έβλεπαν αλλά δεν τους ένοιαζε γιατί έχουν βλέπεις κρυμμένο κάτω από το μαξιλάρι τους το σωσίβιο και νομίζουν πως ό,τι κι αν συμβεί, αυτοί θα σωθούν.

–Μα αν προειδοποιούσαν, αν προσπαθούσαν να διορθώσουν το πρόβλημα όταν ήταν ακόμη μικρό, αν συμβούλευαν σωστά τον καπετάνιο, δεν θα φτάναμε ως εδώ. –Το ξέρω. Μα να, βγήκε πάλι ο καπετάνιος. Κάτσε να δούμε τι αποφάσισαν.

Και ο καπετάνιος είπε: –Όπως έχετε καταλάβει, η φουρτούνα είναι μεγάλη και άνοιξε τρύπες στο καράβι. Τα αμπάρια μπάζουν νερά. Για να μην βουλιάξουμε, θα πρέπει κάποιοι από εσάς να φύγουν με τις βάρκες για να μειωθεί το βάρος. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να πετάξετε στη θάλασσα ένα μεγάλο μέρος από τα προσωπικά σας αντικείμενα για να μειωθεί ακόμη περισσότερο το βάρος και να κοιτάξετε να αναλάβετε και τα πόστα όσων φύγουν. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να πλέουμε.

Οι μηχανικοί άρχισαν να διαλέγουν αυτούς που θα φύγουν.

–Μα τι κάνει; Έχει τρικυμία και καράβια δεν υπάρχουν εδώ τριγύρω. Κάποιοι από αυτούς που θα φύγουν, θα πνιγούν στη θάλασσα κι οι υπόλοιποι ένας Θεός ξέρει πότε θα ξαναντικρύσουνε καράβι να τους πάρει. Κι οι άλλοι; Πως θα επιβιώσουν πάνω στο καράβι άμα πετάξουν το μεγαλύτερο μέρος από τα προσωπικά τους αντικείμενα; Μα γιατί δεν πετάει ένα μέρος από τους θησαυρούς του στη θάλασσα; Έτσι θα σωνόμασταν όλοι! –Πλάκα κάνεις; Να νοιαστεί για μερικούς ασήμαντους μούτσους και να αποχωριστεί τους θησαυρούς του;

–Μα φεύγουνε πολλοί. Άμα φύγουν όλοι αυτοί, πως θα δουλέψει το καράβι; Πως θα διορθωθούν οι ζημιές; Πως θα προχωρήσει πρόσω ολοταχώς; Τα καράβια δεν κινούνται από μόνα τους. Οι άνθρωποι κινούν τα καράβια.

–Έτσι είναι όπως τα λες και δεν ξέρω τι θα γίνει αλλά μας βλέπω να πλησιάζουμε επικίνδυνα κοντά στα βράχια. Κι αν τσακιστούμε εκεί, τότε δεν θα σώσουν κανέναν ούτε τα σωσίβια, ούτε οι θησαυροί.

Μια απλή εκδρομή

2012-10-09T00:13:00.000+03:00

Αποφασίζω κι εγώ να πάω ένα Σαββατοκύριακο στην Τήνο (Μεγάλη η Χάρη της), που έχω χρόνια να πάω και που αφενός μου θυμίζει παιδικά χρόνια, αφετέρου μου δίνει την ψευδαίσθηση πως πλησίασα πιο κοντά στις καλές θέσεις του παραδείσου.

Εγώ μια φορά, σαν εκδρομή το είδα, ευκαιρία για διημεράκι σε νησί μέσα στον Οκτώβρη. Απόδραση από την καθημερινότητα και ευκαιρία για χαλάρωση και περισυλλογή.

Προφανώς όμως πολύς κόσμος είχε τις ίδιες ανάγκες. Με μεγάλη μου έκπληξη και μεταξύ νύστας και πείνας από το πρωινό ξύπνημα (05.00π.μ.) παρατηρώ πως το καράβι (εκείνο το μεγάλο το blue star), όχι μόνο είναι γεμάτο αλλά δεν βρίσκεις χώρο ούτε για να κάτσεις όρθιος. Κι ενώ 10 μέρες πριν, αυτό μάλλον θα ήταν αναμενόμενο θέαμα, αρχές Οκτώβρη και σε βάθος κρίσης, μπορώ να πω πως σοκαρίστηκα λίγο.

Παρόλο λοιπόν το στριμωξίδι για το οποίο δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένη, έκανα ένα καλό ταξίδι και έφτασα στον προορισμό μου. Σημειωτέον πως ο κόσμος στο πλοίο ήταν σχεδόν ισομοιρασμένος στα τρία νησιά του δρομολογίου (Σύρος, Τήνος, Μύκονος).
Αδειάζουμε λοιπόν στη Τήνο και αντικρίζω αυτό ακριβώς για το οποί υπέμεινα 5 ώρες το καράβι, ηρεμία, χαλάρωση και νησιώτικη ατμόσφαιρα. Παρεμπιπτόντως εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα στην Τήνο πριν 15 χρόνια με τα σαπιοκάραβα, την ίδια ώρα κάναμε, τώρα με αυτά τα μεγαθύρια πάλι 5 ώρες; Λίγο πιο γρήγορα παρακαλώ!

Φτάνω στο ξενοδοχείο μπροστά στο λιμάνι και ανεβαίνω να ξεκουραστώ για καμιά ώρα. Όλα ήρεμα, όλα καλά. Τα κουδουνάκια από τις άμαξες και ο αέρας ακούγονται μόνο. Πολύ αέρας, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο. Λέω να βγω να φάω κάτι και να ανέβω σιγά σιγά μέχρι την εκκλησία, με την φωτογραφική στο χέρι και μεγάλη διάθεση για τουρισμό. Τα θρησκευτικά μου καθήκοντα θα τα εκτελούσα την επομένη. Κυριακή. Μέγα λάθος.

Η βόλτα μου στην ανηφοριά με τα μικρομάγαζα που οδηγεί στο πανέμορφο κτίσμα με την εκκλησία της Παναγίας της Ευαγγελιστρίας ήταν μοναδική. Ένιωθα πως έκανα δεύτερες διακοπές. Βέβαια δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ με λίγη απέχθεια όλη αυτή την εμπορευματοποίηση της θρησκείας και κυρίως της ανθρώπινης ανάγκης αλλά η γραφικότητα του τοπίου με μετέφερε σε πιο αγνές σκέψεις.

Και φτάνω στον ναό όπου μπαίνω με ανυπομονησία να προσκυνήσω τη διάσημη εικόνα. Προς μεγάλη μου απογοήτευση, η εικόνα ήταν καλυμμένη στην κυριολεξία ολόκληρη με διαμάντια και άλλα πολύτιμα κοσμήματα και αντικείμενα τα οποία κάλυπταν ολοκληρωτικά όλες τις μορφές. Σκύβοντας κοντά να προσκυνήσω, προσπαθούσα μάταια να ξεχωρίσω έστω μία μορφή μέσα από τα τεράστια κολιέ και τα πετράδια, μάταια.

Σήκωσα το κεφάλι μου αγανακτισμένη και γύρισα να φύγω. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει όλα αυτά να σκεπάζουν την εικόνα. Είναι γνωστό πως αυτή η εικόνα δέχεται τα μεγαλύτερα και τα περισσότερα τάματα από οποιαδήποτε άλλη, αλλά για μένα είναι απαράδεκτο να με υποχρεώνουν να προσκυνώ ένα μάτσο κοσμήματα αντί για τις μορφές της αγιογραφίας για την οποία ήρθα. Δυστυχώς αυτό που είδα δεν ήταν θρησκευτική εικόνα, ήταν προθήκη κοσμημάτων.

Παρόλα αυτά είπα να μην πτοηθώ και να κατέβω στο λιμάνι να πιω έναν καφέ. Την επομένη που θα πήγαινα στη λειτουργία ίσως τα έβλεπα όλα αυτά με άλλο μάτι.

Και η επομένη ήρθε, κι εγώ σηκώθηκα για άλλη μια φορά πρωί πρωί και ξεκίνησα να πάω να εκκλησιαστώ και να κοινωνήσω. Μια όμορφη Κυριακή με έναν υπέροχο καιρό. Φτάνω στην εκκλησία και είναι λες κι έχω μεταφερθεί στο χρόνο. Ούτε 15αύγουστο τέτοια πράγμα. Τεράστιες ουρές που περιμένουν. Τι περιμένουν όλοι αυτοί;;; Προσπαθώ να βρω κάποιον να ρωτήσω τι γίνεται και αν θα πρέπει να περιμένω όλη αυτή την ουρά για να κοινωνήσω. Βρίσκω κάποιον στα γραφεία διοικήσεως(;) στο κτήριο και τον ρωτώ. Μου εξηγεί πως η ουρά είναι για το προσκύνημα της εικόνας και αν θέλω μόνο να κοινωνήσω μπορώ απλά να πάω από μια πλαϊνή πόρτα.

Έτσι κι έκανα αλλά όχι πως εκεί τα πράγματα ήταν καλύτερα. Το σπρώξιμο και το πάτημα που έφαγα όση ώρα περίμενα μέσα στην εκκλησία, δεν το έχω φάει ούτε στο μετρό, ούτε καν σε συναυλία. Γιατί κάποιοι νομίζουν πως σπρώχνοντας θα πάνε πιο γρήγορα; Έβλεπες κάτι ηλικιωμένες κυριούλες οι οποίες έσπρωχναν, πάταγαν και προσπαθούσαν με τον πιο ύπουλο τρόπο να σου πάρουν τη σειρά.

Δεν θα κάτσω να σχολιάσω τους τρόπους του καθενός αλλά ειλικρινά αυτό που με τρελαίνει είναι πως αυτές οι κυριούλες έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι καλοί άνθρωποι επειδή πάνε στην εκκλησία. Τώρα βέβαια αν σε σκοτώσουν για να σου πάρουν τη θέση μέσα σε αυτή την εκκλησία, αυτό είναι άλλο θέμα. Σημασία έχει ότι πάνε στην εκκλησία(!)

Εμένα όμως δεν μου αρκεί να πάω στην εκκλησία για το θεαθήναι. Όταν θα πάω θα το κάνω επειδή το θέλω και θα σημαίνει κάτι γι’αυτό και θέλω να το κάνω με την ανάλογη ψυχολογία. Αν είναι να αγανακτώ, να σιχτιρίζω και να βρίζω από μέσα μου, τότε άστο καλύτερα. Τελικά όλοι αυτοί που βρίσκονται τακτικά μέσα στις εκκλησίες, το Θεό μέσα τους τον έχουν βρει;

Ένα είναι σίγουρο για μένα. Ποτέ ξανά Κυριακή στην Τήνο!

Athens in Sketch

2012-09-15T22:57:00.000+03:00

Διαδικτυακό reunion

2012-09-15T16:35:00.001+03:00

Και κάθε φορά που λέω πως δεν υπάρχει πια λόγος να έχω λογαριασμό στο Facebook, κάτι γίνεται και αναθεωρώ...

..εκεί που πλέον το βρίσκω αφάνταστα βαρετό να χαζεύω τα posts του κάθε γνωστού και άγνωστου friend, και ακόμα πιο βαρετό να αναρτώ εγώ posts...

..εκεί που πιστεύω πως όντας χρήστης του Facebook από το 2007, τα έχω δει και τα έχω κάνει όλα και αυτή η εφαρμογή δεν έχει τίποτε παραπάνω να μου προσφέρει...

..εκεί που θεωρώ πως με όσους (ξεχασμένους και μη) γνωστούς ήταν να βρεθώ διαδικτυακά, έγινε, βρεθήκαμε, αυτοί είναι όλοι, δεν υπάρχουν άλλοι...

..ξαφνικά βλέπω το friend request που ποτέ δεν φανταζόμουν να δω και που με χαροποίησε ανέλπιστα περισσότερο από κάθε άλλο! (Το Facebook αρχίζει να ανεβαίνει ξανά στην εκτίμησή μου...)

Ο δάσκαλός μου από το δημοτικό! Μου φαίνεται απίστευτο, αφού μετά από τόσα χρόνια (που έχω σταματήσει να μετράω πλέον) ούτε εγώ η ίδια δεν θυμάμαι όλους τους δασκάλους και τους καθηγητές μου (αν και αυτός ο δάσκαλος είναι από αυτούς που πάντα θα θυμάμαι...).

Ποτέ όμως δεν περίμενα πως θα με θυμόταν αυτός, μετά από τόσο καιρό και τόσους μαθητές που πλάσθηκαν στα χέρια του μετά από μένα.

Κύριε Δημήτρη, χαίρομαι και συγκινούμαι ιδιαίτερα που με βρήκατε!

Τελικά το Facebook εκτός των άλλων περιττών, πραγματικά μας ενώνει, γι'αυτό λέω να συνεχίσω να είμαι μέλος αυτής της διαδικτυακής κοινότητας γιατί ποτέ δεν ξέρεις από πού μπορεί να σου έρθει το επόμενο απρόσμενο friend request...

Το μεθυσμένο τραγούδι

2012-08-31T00:28:00.003+03:00

Το μεθυσμένο τραγούδι

Στα βάθη του μυαλού μου αναμοχλεύοντας

και ψάχνοντας τη ρίζα του κακού
τη σκέψη και το πείσμα μου παιδεύοντας
ανακαλύπτω άλλους εαυτούς

Βουτώ μέσα σε σκοτεινιές και όνειρα
και θύμησες παλεύω για να βρω
μα μοιάζουν όλα με στοιχειά απόκληρα
και μάταια νομίζω θα σωθώ

Το μυαλό μου μεθυσμένο
τριγυρνά και τραγουδάει
ψάχνει δρόμο απελπισμένο
για να πάψει να πονάει

Ακόμη και τα σύννεφα με πνίγουνε
κι ο ουρανός εμένανε κοιτά
κι ανάσα αν ζητήσω δεν μου δίνουνε
και η ψυχή μου πάει πιο χαμηλά

Οι σκέψεις μου παλεύουν με το άπειρο
σε άνισο αγώνα αντοχής
βυθίζομαι σε αλαφιασμένο όνειρο
κι αφήνομαι στους δρόμους της σιωπής

Το μυαλό μου μεθυσμένο
τριγυρνά και τραγουδάει
ψάχνει δρόμο απελπισμένο
για να πάψει να πονάει

© Copyright 2012 - Sophia Kourapidi

Φωτογραφία μου, αμαρτία μου...

2012-01-10T15:43:00.000+02:00

Πόσες φορές είχα περπατήσει αυτή την παραλία. Από τη μιά άκρη ως την άλλη. Από το βράχο με τα «κέρατα», όπως τον έλεγαν οι ντόπιοι, μέχρι το μικρό ακρωτήρι που συνόρευε με τη διπλανή παραλία. Το ψιλό χαλίκι που θρόιζε σε κάθε βήμα μου και ο απαλός παφλασμός του νερού, δημιουργούσαν την καταλληλότερη μουσική επένδυση για την παράσταση των σκέψεών μου. Όλοι οι προβληματισμοί, οι αναζητήσεις και οι αποφάσεις μου, είχαν πρωταγωνιστήσει σε αυτή τη σκηνή. Σήμερα όμως, το θέατρο ήταν άδειο. Καμία παράσταση δεν διαδραματιζόταν στο κεφάλι μου. Οι σκέψεις είχαν σωπάσει και έκαναν αφωνία, προφανώς για να μαζέψουν δυνάμεις και να ξεχυθούν και πάλι μέσα στο μυαλό μου σε ανύποπτο χρόνο.

Για πρώτη φορά σεργιάνιζα αυτή την ακροθαλασσιά χωρίς να σκέφτομαι τίποτα και για πρώτη φορά άρχισα να παρατηρώ γύρω μου. Συνηθισμένη στην εικόνα των σκουπιδιών παντού τριγύρω, ως κάτοικος μεγαλούπολης, δεν είχα προσέξει πως κοιτάζοντας λίγο την παραλία, μπορούσε κανείς να βρεί κάθε λογής αντικείμενο. «Μα γιατί; Γιατί οι άνθρωποι πετούν τα σκουπίδια τους οπουδήποτε εκτός από τους κάδους απορριμάτων;» αναρωτήθηκα. Και πάνω στην απορία μου, η ματιά μου πέφτει πάνω σε μια φωτογραφική μηχανή, μισοθαμμένη κάτω από πέτρες και άμμο. Η αντανάκλαση του ήλιου πάνω στον σπασμένο της φακό μου κέντρισε το βλέμμα. Σκύβω για να την κοιτάξω καλύτερα και σκέφτομαι. «Σε τι μπορεί να υπήρξε μάρτυρας αυτή η φωτογραφική μηχανή και ο ιδιοκτήτης της αποφάσισε να την ξεφορτωθεί ευσπευσμένα;» Θυμήθηκα τα λόγια του παππού μου: «Στα σκουπίδια βρίσκει κανείς όλες τις αμαρτίες των ανθρώπων».

Έμεινα να συλλογίζομαι την ιστορία αυτής της μηχανής και τους λόγους που την οδήγησαν να κείτεται παραπεταμένη σε κάποια παραλία. Ίσως ένα ζευγάρι τρελά ερωτευμένο, που είχε ανταλλάξει όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης και που στο πρώτο στραβοπάτημα του ενός ή του άλλου, ξέχασε τα πάντα και όρμησε σαν αρπακτικό να κατασπαράξει τον ίδιο του τον εαυτό. Και πάνω στη μάχη, ξεφορτώθηκε ό,τι θύμιζε τα πιο αγνά αισθήματά του. Ίσως δύο φίλοι που μεγάλωσαν μαζί, μάτωσαν τα γόνατά τους μαζί, νιώσαν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα μαζί, βαρέσαν προσοχές μαζί, ακολούθησαν τα όνειρά τους μαζί. Και που μία οικονομική διαφορά, σαν άλλη γυναίκα, μπήκε ανάμεσά τους και τους χώρισε για πάντα, κάνοντάς τους να μη θέλουν πλέον να δούν ούτε καν ο ένας το πρόσωπο του άλλου.

Ένας άντρας, που αφιερώθηκε στο ρόλο του ως σύζυγος και πατέρας, που ξόδεψε όλη του την ενέργεια για να προσφέρει την αγάπη και τη φροντίδα του στην πολυαγαπημένη του σύζυγο και στα παιδιά του. Που θέλησε να δώσει σε αυτή τη γυναίκα ό,τι άυλο και υλικό θα μπορούσε ποτέ κανείς να της προσφέρει και που την τοποθέτησε στο υψηλότερο βάθρο της καρδιάς του. Και που τώρα ανακάλυψε πως αυτή τον απατάει. Όμως την αγαπάει πάρα πολύ ή ίσως ο ίδιος είναι πάρα πολύ αδύναμος για να αντικρύσει την αλήθεια και να αντιμετωπίσει τις συνέπειές της κι έτσι προτιμάει να μην ξέρει, να προσποιείται πως δεν ξέρει και γι’αυτό πετάει όλες τις αποδείξεις που θα του υπενθυμίζουν πως ξέρει.

Ένας αθλητής, που κέρδισε πολλά χρυσά μετάλλια, αλλά που ο τελευταίος του αγώνας, τον άφησε με έναν βαρύ τραυματισμό που δεν θα του επιτρέψει να αγωνιστεί ξανά. Όλες οι θριαμβευτικές στιγμές, τα μετάλλια και οι φωτογραφίες με τους συναθλητές του δεν αποτελούν πια στιγμιότυπα χαράς, αλλά σημάδια που πονάνε και πρέπει να φύγουν. Οι άνθρωποι πετούν αυτά που δεν θέλουν να βλέπουν, να θυμούνται ή να ξέρουν. Ζούν με την ψευδαίσθηση του «στρουθοκαμηλισμού». «Αν δεν το βλέπω, δεν υπάρχει ή ακόμα καλύτερα, δεν υπήρξε ποτέ».

Πόσες αναμνήσεις, ιδέες και εμπειρίες δεν έχουν βρεθεί στα σκουπίδια. Κι όμως, σκέφτηκα, είναι κι αυτά κομμάτια της ζωής μας. Δεν μπορούμε να πετάμε ό,τι μας εκνευρίζει, μας φοβίζει ή μας θλίβει. Όλες οι στιγμές, καλές και κακές μας ανήκουν, είναι δικές μας. Γιατί τί θα μείνει τελικά; Λειψή ζωή, λειψός άνθρωπος. «Εγώ θέλω να κρατήσω όλα τα στιγμιότυπά μου» σκέφτηκα και έμεινα να κοιτάζω τον σπασμένο φακό. Με μια απότομη κίνηση σηκώθηκα, ξεθάβοντας μαζί και το κουφάρι της φωτογραφικής μηχανής. «Δεν ξέρω από τι ήθελε να γλυτώσει ο ιδιοκτήτης αυτής της μηχανής», μουρμούρισα «αλλά εγώ σίγουρα θέλω να γλυτώσω από τα σκουπίδια στις παραλίες» και μεμιάς πέταξα την φωτογραφική μηχανή -και όλες τις αμαρτίες της- στον κάδο απορριμάτων.

Τα σκουπίδια έχουν αξιοπρέπεια

2011-08-28T03:56:00.000+03:00

Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάποιον να ψάχνει τα σκουπίδια. Και δυστυχώς σε αυτούς τους καιρούς, το φαινόμενο είναι ακόμη πιο έντονο. Αυτό όμως που μου κέντρισε την προσοχή περισσότερο αυτή τη φορά, ήταν η υπομονή, η επιμονή και η οργάνωση αυτού του ανθρώπου.

Αυτός ο μικρός κάδος απορριμάτων, βρίσκεται σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της Αθήνας. Αποτελεί πόλο έλξης κυρίως για περιτυλίγματα φαγητών και πλαστικά ποτήρια από καφέ και άλλα ροφήματα. Αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς πως οι βασικοί του «πελάτες» είναι οι υπάλληλοι των γύρω γραφείων και επιχειρήσεων που βγαίνουν στο δρόμο για ένα διάλειμμα φαγητού ή για ένα τσιγάρο μαζί με τον καφέ τους.

Κάθε μεσημέρι, αυτός ο κάδος ξεχειλίζει από πλαστικά ποτήρια με χρωματιστά καλαμάκια. Μερικές φορές τόσα πολλά, ώστε οι θυρωροί των γύρω κτηρίων αναγκάζονται να τοποθετούν επιπλέον σακούλες ώστε να μην σκορπιστούν τα σκουπίδια τριγύρω.

Και ανάμεσα στα πλαστικά ποτήρια και τις χάρτινες συσκευασίες φαγητών –που είναι σχεδόν πάντα άδειες- αυτός ο νεαρός να ψαχουλεύει τον κάδο και να ανοίγειν προσεχτικά την κάθε σακούλα για να την ψάξει κι αυτή. Έψαχνε την κάθε σακούλα λες και περιείχε μέσα της κάτι πολύτιμο ή κάτι εύθραυστο που φοβόταν μην σπάσει. Σίγουρα βέβαια ένα κομμάτι φαγητό για αυτόν θα ήταν κάτι πραγματικά πολύτιμο.

Αλλά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πως οι κινήσεις του ήταν πολύ ήρεμες και καθόλου βιαστικές. Δεν άδειαζε τα σκουπίδια στη μέση του δρόμου ούτε πέταγε τα άχρηστα ευρήματά του από δω κι απο κει. Ξετύλιγε μια σακούλα, την έψαχνε διεξοδικά αλλά ευγενικά και όταν η αναζήτησή του δεν κατέληγε στην εύρεση κάποιου μισοφαγωμένου σάντουιτς, την ξαναέδενε και την έβαζε στη θέση της.

Τον παρακολουθούσα ασταμάτητα για 15 λεπτά. Άνοιγε, έψαχνε, έκλεινε. Για μια στιγμή σκέφτικα πως ίσως έψαχνε για κάτι που έχασε ή πέταξε κατά λάθος μέσα στον κάδο. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως ένας άνθρωπος που είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης, θα είχε τόση υπομονή και τόση ευσυνειδησία ώστε να είναι τόσο τακτικός την αναζήτηση μιας μπουκιάς που προφανώς θα τον βοηθούσε στο να «βγάλει» κι αυτή τη μέρα.

Λένε πως οι συνθήκες διαμορφώνουν την συμπεριφορά του ανθρώπου. Ποιές είναι λοιπόν αυτές οι συνθήκες που κάνουν έναν άνθρωπο που ψάχνει για λίγη τροφή στα σκουπίδια να είναι τόσο αξιοπρεπής και έναν άλλον άνθρωπο που έχει τροφή όποτε και όπου θελήσει, να την πετάει αβίαστα και ασυνείδητα όπου να’ναι;

Καλοκαιρινές συμβουλές ομορφιάς

2011-08-01T03:33:00.000+03:00

Ο Αύγουστος ήρθε κορίτσια! Καλό Μήνα! Και αφού για τις περισσότερες από μας αποτελεί μήνα διακοπών, σκέφτηκα να παραθέσω μερικές συμβουλές ομορφιάς για να λάμπουμε και στις διακοπές!

Η επιδερμίδα μας, είναι η εικόνα μας και η υγιής επιδερμίδα δίνει μια υγιή εικόνα. Κι ενώ πρέπει να την περιποιούμαστε όλο το χρόνο, οι καλοκαιρινοί μήνες απαιτούν να είμαστε λίγο πιο σχολαστικές με την φροντίδα της. Γι'αυτό λοιπόν, καθημερινός καθαρισμός και ενυδάτωση της επιδερμίδας ακόμη κι αν δεν φοράμε makeup, αφού ο ιδρώτας, το ξηρό περιβάλλον και η σκόνη "επιτίθενται" καθημερινά στο δέρμα μας. Προτιμήστε "ελαφριά" προϊόντα που δροσίζουν και αναζωογονούν την επιδερμίδα, χωρίς να την "βαραίνουν".

Ξέρω ότι το ιδανικό μαύρισμα είναι ο προορισμός κάθε γυναίκας... τον μήνα Αύγουστο! Ψυχραιμία όμως. Όπως είπαμε, η όμορφη όψη, ξεκινάει από την υγιή όψη. Και καθώς η ακτινοβολία του ήλιου έχει γίνει πιο επικίνδυνη από ποτέ, η αντηλιακή κρέμα θα πρέπει να κατέχει μόνιμη θέση μέσα στην τσάντα μας. Μην ξεχνάτε πως οι αντηλιακές κρέμες δεν εμποδίζουν το μαύρισμα, ενώ από την άλλη, μας παρέχουν την απαραίτητη προστασία από τις επικίνδυνες και ανεπιθύμητες επιπτώσεις της έκθεσης στον ήλιο. Μία από αυτές είναι και η γήρανση. Καλύτερα λοιπόν ένα τόνο πιο ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα παρά δέκα χρόνια πιο γερασμένη. Και να θυμάστε, αντηλιακή όλη μέρα, όχι μόνο στην παραλία.

Μακιγιάζ. Το αναγκαίο κακό. Όλες το χρειαζόμαστε και όλες μας παιδεύει. "Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον" και το ίδιο ισχύει και για το makeup που λιώνει σαν το κεράκι της Λαμπρής μέσα στη ζέστη. Η σκόνη και ο ιδρώτας μάλλον κάνουν κακό συνδυασμό με το αγαπημένο σου fond de teint. Γι'αυτό, το καλοκαίρι προτίμησε το πιο φυσικό σου look. Άσε στην άκρη το βαρύ μακιγιάζ και αντ'αυτού χρησιμοποίησε αντηλιακή κρέμα με χρώμα που σου προσφέρει διπλό αποτέλεσμα. Και ματ όψη και υψηλή προστασία. Με λίγη μάσκαρα και ένα φρουτένιο lip gloss είσαι έτοιμη!

And last but not least... τα μαλλάκια μας! Το καλοκαίρι είναι η τέλεια ευκαιρία για αυτά - και για μας - να ξεκουραστούν από το μόνιμο styling του χειμώνα. Ατημέλητα, σε κοτσίδες, με χρωματιστές κορδέλες και κοκκαλάκια. Ανάλαφρα και sexy. Και μην ξεχνάτε και τη δική τους αντηλιακή προστασία. Ψεκάστε τα με ένα αντηλιακό σπρέυ στην παραλία και δροσίστε τα με ενυδατική μάσκα μετά τη θάλασσα.

Το καλοκαίρι είναι για χαλάρωση και ξεκούραση. Περιποιηθέιτε τον εαυτό σας απλά και απολαύστε τον!

Καλές Διακοπές!

Διαφήμιση προϊόντων... Δυσφήμιση ζωής...

2011-02-28T03:17:00.001+02:00

Υπάρχουν δύο είδη τηλεοπτικής διαφήμισης. Το ένα είναι αυτό στο οποίο γίνεται απλά η παρουσίαση του προϊόντος και των ιδιοτήτων του – προτερημάτων του. Το άλλο είδος, είναι αυτό στο οποίο η παρουσίαση του προϊόντος, γίνεται μέσω μιας ιστορίας. Αυτές οι ιστορίες όμως, κάνουν κάτι πολύ περισσότερο από το να «περνάνε» ένα προϊόν. Μαζί, «περνάνε» και πολλά μηνύματα. Για την καθημερινότητα, για τα συναισθήματα, για τις αξίες της ζωής.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι διαφημίσεις ποτών, στις οποίες βλέπουμε συχνά να κυριαρχούν μηνύματα ελπίδας, διασκέδασης, ευγένιας και δύναμης για τη ζωή. Σημειωτέον βέβαια, πως αυτές οι διαφημίσεις μας έρχονται από το εξωτερικό. Πολλές φορές μάλιστα, το μήνυμα του τηλεοπτικού σποτ είναι τόσο δυνατό, που το ίδιο το διαφημιζόμενο προϊόν, μας περνάει σχεδόν απαρατήρητο, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αφού όλα τα μηνύματα αποτυπώνονται στον εγκέφαλό μας, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε άμεσα.

Κι εδώ ξεκινάει ο προβληματισμός μου ή ακόμη καλύτερα, ή ένστασή μου. Κατά καιρούς έχουν δεχθεί κριτική πολλές ταινίες, βιβλία, ακόμη και τραγούδια για τα μηνύματα που περνάνε στον κόσμο. Η διαφήμιση όμως; Παρόλο που τα διαφημιστικά σποτ μας βομβαρδίζουν δεκάδες φορές μέσα στη μέρα, τα μηνύματά τους, μας περνάνε ασχολίαστα, αβάδιστα, αβίαστα και αβασάνιστα.

Παρατηρώ τις αντίστοιχες ελληνικές «δημιουργίες» (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία), όπου δηλαδή ένα προϊόν προωθείται μέσω μιας ιστορίας. Και τι βλέπω; Οι περισσότερες από αυτές, όχι μόνο δεν «λένε» ωραίες ιστορίες, αλλά αντιθέτως, ισοπεδώνουν ακόμη περισσότερο τις -ήδη υπό εξαφάνιση- αξίες της ζωής, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις που είναι και οι πιο ταλαιπωρημένες.

«Αγόρασε το νέο κινητό για να έχεις καλύτερο σήμα και να λες πιο εύκολα ψέμματα στο σύντροφό σου για το πού βρίσκεσαι», «πάρε γρήγορο υπολογιστή για να προλαβαίνεις να κατεβάζεις το παράθυρο που κάνεις chat με άλλες γυναίκες», «απόκτησε ασύρματο ίντερνετ, ώστε να μην σκυλοβαρεθείς στο ρομαντικό –κατά τα άλλα- σαββατοκύριακο με την κοπέλα σου». Πολλές από αυτές τις διαφημίσεις μπορεί τώρα να μην θυμίζουν και πολλά, αλλά δεν είναι παλιές και τη δουλειά τους την κάνανε μια χαρά. Βέβαια, έχω και κάτι σε πιο πρόσφατο, τωρινό. Το τελευταίο χιτάκι της διαφημιστικής δημιουργικότητας. «Τι ωραία που θα ήταν να μπορούσες να επιστρέψεις τη γυναίκα σου και να πάρεις πίσω τα λεφτά που ξόδεψες για αυτή». Τι πιο «εμπνευσμένο», από ένα concept όπου οι σχέσεις μετριώνται με το χρήμα και που η γυναίκα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πακέτο συναλλαγής που το «ξεφορτώνεται» η οικογένεια και το «φορτώνεται» ο σύζυγος. Και που μπορεί φυσικά –όποτε μετανιώσει- να το επιστρέψει.

Κάποιοι θα μου πούν: «Μα καλά, αυτά συμβαίνουν και στη ζωή. Έτσι είναι οι άνθρωποι». Ναι, ok, συμφωνώ. Αλλά αυτό σημαίνει ότι αυτή τη συμπεριφορά θα πρέπει να τη διαφημίζουμε κιόλας; Να είμαστε τόσο περήφανοι για αυτή; Γιατί δηλαδή θα πρέπει να περνάει το μήνυμα –ιδιαίτερα στα παιδιά- πως τέτοιου είδους συμπεριφορές όχι μόνο είναι ανεκτές, αλλά και δεδομένες στην ελληνική κοινωνία;

Κάποιοι θα μου πούν: «Δεν έχεις χιούμορ». Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να βρω τίποτε το αστείο βλέποντας έναν ηλίθιο να φωνάζει στη γυναίκα του «...σήκω πάνω ρε(!)...». Μάλλον θα φταίει το ότι δεν έχω τέτοια βιώματα. Βέβαια φαντάζομαι πως όσοι έχουν τέτοια βιώματα, αυτοί είναι που με τίποτα δεν θα το θεωρούν αστείο. Το σίγουρο είναι πως οι εμπνευστές αυτών των διαφημίσεων είναι αυτοί που δεν έχουν χιούμορ και κατ’ επέκταση δημιουργικότητα, εφόσον δεν είναι ικανοί να «πουλήσουν» το προϊόν τους, προωθώντας το μέσα από την ομορφιά της ζωής και όχι από την καφρίλα της.

Τέλος, την μεγαλύτερη έκπληξη σε όλη αυτή την παρατήρηση, μου έκανε το γεγονός πως τα περισσότερα από αυτά τα διαφημιστικά σποτ, διαφημίζουν προϊόντα νέας τεχνολογίας. Και αναρωτιέμαι... πως είναι δυνατόν, για να διαφημίσει κάποιος το μέλλον και την καινοτομία, να χρησιμοποιεί τόσο απαρχαιωμένες και παρωχημένες ιδέες;

Ubi dubium ibi libertas... - Όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία...

2011-02-11T17:45:00.000+02:00

Η ένταση στην Αίγυπτο συνεχίζεται αμείωτη, καθώς ο Αιγυπτιακός λαός διαδηλώνει για την αποχώρηση του Χόσνι Μουμπάρακ από την εξουσία. Οι συγκρούσεις είναι βίαιες και έχουν οδηγήσει σε χιλιάδες τραυματισμούς αλλά και θανάτους. Η ανάγκη του λαού για ελευθερία δεν καταπνίγεται. Αντίθετα μεγαλώνει μέρα με την ημέρα και δυναμώνει πέρα από κάθε αντίσταση.

Μέσα στη λαίλαπα όμως των συγκρούσεων, των διαδηλώσεων και της εξέγερσης, αναβλύζει όχι μόνο η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, αλλά και η ευχάριστη επιβεβαίωση, πως μπροστά σε ένα κοινό σκοπό –ιδιαίτερα αν ο σκοπός αυτός είναι το πολυτιμότερο αγαθό της ανθρωπότητας- την ελευθερία, οι θρησκευτικές, πολιτικές ή φυλετικές διακρίσεις εξαλείφονται και οι άνθρωποι ενώνονται.

Ζωντανή απόδειξη, μέσα στο χάος των αναταραχών, αποτελούν οι φωτογραφίες και οι μαρτυρίες ανθρώπων, που δείχνουν Χριστιανούς, να σχηματίζουν ένα προστατευτικό τείχος γύρω από Μουσουλμάνους που προσεύχονται.

     Μία ομάδα Χριστιανών, ενώνουν τα χέρια, σχηματίζοντας έναν ανθρώπινο κλοιό, που προστατεύει εκατοντάδες Μουσουλμάνους διαδηλωτές, οι οποίοι βρίσκονται εκείνη τη στιγμή σε ευάλωτη θέση, αφού πραγματοποιούν την προσευχή τους γονατισμένοι.
     Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο Κάιρο από την Nevin Zaki και αφού τις ανέρτησε στο διαδίκτυο, έγραψε «Να έχετε υπόψη ότι αυτή η φωτογραφία, τραβήχτηκε ένα μήνα μετά την βομβιστική επίθεση στην Αλεξάνδρεια, όπου πολλοί Χριστιανοί πέθαναν άδικα. Παρόλα αυτά, όλοι συμπαρασταθήκαμε ο ένας στον άλλον».
     Υπενθυμίζεται, πως η βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας που έγινε λίγο μετά την Πρωτοχρονιά στην Αλεξάνδρεια, κόστισε την ζωή σε 23 Κόπτες Χριστιανούς, οι οποίοι αποτελούν το 10% του Αιγυπτιακού πληθυσμού των 80 εκατ. Ανθρώπων, ενώ για την επίθεση, κατηγορήθηκαν οι φανατικοί Μουσουλμάνοι.
     Μια άλλη γυναίκα, που βρέθηκε στην Αίγυπτο για να επισκεφθεί την κόρη της, αναφέρει σε e-mail που έστειλε στον γιό της στο Κολοράντο «Ελπίζω να ‘αιχμαλωτίσω’ σε έναν ιμπρεσιονιστικό πίνακα, αυτή τη σκηνή της πλατείας Ταχρίρ, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, βρίσκονται μπροστά από ένα μεγάλο δημόσιο κτήριο τα βράδια. Από πίσω κρύβεται η μεγαλύτερη προτεσταντική εκκλησία στην Αίγυπτο, η Kassar Debara», ενώ επίσης ανέφερε «Κάποιοι Μουσουλμάνοι, φυλάνε Κοπτικές εκκλησίες όσο προσεύχονται οι Χριστιανοί και οι Χριστιανοί φυλάνε τα τζαμιά όσο οι Μουσουλμάνοι προσεύχονται».
     Το λαμπρότερο παράδειγμα της ένωσης των ανθρώπων και της υπέρβασης των διαφορών τους.

Μια Γυναίκα… Όλα τα μπορεί!

2011-02-08T21:45:00.000+02:00

Ο μοναδικός άντρας που έχει καταγραφεί στην ιστορία, ως πολυπράγμων, ήταν ο Μέγας Ναπολέων. Κατά τους υπόλοιπους άντρες, η ικανότητα να κάνει κανείς πολλά πράγματα ταυτόχρονα, ή να ανταπεξέρχεται σε διαφορετικούς ρόλους της ζωής παράλληλα, μάλλον ακούγεται σαν υπερφυσική ιδιότητα.

Αυτό όμως που για τους άντρες φαντάζει αδύνατο, οι γυναίκες το «παίζουν» στα δάχτυλα. Οι διάφοροι ρόλοι που καλείται να καλύψει μια γυναίκα στη ζωή της, είναι απόρροια της ανάγκης της να συμμετέχει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Η πραγματοποίηση όμως αυτών των προκλήσεων, είναι απόρροια της ικανότητάς της να συνδυάζει λογική και ευαισθησία.

Μεγάλο κομμάτι των προκλήσεων αυτών, αποτελεί και ο επαγγελματικός τομέας. Τα τελευταία χρόνια, συναντάμε όλο και περισσότερο το γυναικείο φύλο σε υψηλές διοικητικές θέσεις, συνδυάζοντας ταυτόχρονα τον ρόλο της μητέρας, της συζύγου, της γυναίκας, αλλά και του επιτυχούς στελέχους. Αυτός ο συνδυασμός, αποτελεί πλέον πρότυπο για το γυναικείο φύλο και αντικατοπτρίζει τις φιλοδοξίες της σύγχρονης γυναίκας.

Η θέση της γυναίκας στην κοινωνία και την εργασία, σίγουρα έχει αλλάξει πολύ τις τελευταίες δεκαετίες, τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες. Η προσπάθεια της γυναίκας να αποδείξει πως εκτός από καλή μάνα και σύζυγος, είναι και σωστή επαγγελματίας, έχει αποδώσει. Έχει αλλάξει η αντίληψη των αντρών όσον αφορά σε αυτά που μπορεί να προσφέρει και να κατακτήσει μια γυναίκα στον επαγγελματικό της χώρο και αυτό φαίνεται από τον αριθμό των γυναικών που κατέχουν πλέον σημαντικές θέσεις από τον επιστημονικό έως τον πολιτικό χώρο.

Μέχρι πριν κάποια χρόνια, η ευαισθησία των γυναικών ήταν η τροχοπέδη για την επαγγελματική τους ανέλιξη. Οι άντρες θεωρούσαν πως μια γυναίκα δεν μπορεί να έχει «το στομάχι» για να αναπεξέλθει στις έντονες απαιτήσεις υψηλών θέσεων. Ακόμα και αυτό όμως πλέον έχει διαψευθεί. Και όχι μόνο. Έρευνες έχουν αποδείξει πως όχι μόνο δεν είναι εμπόδιο η ευαισθησία, αλλά αποτελεί και προσόν που κάνει τις γυναίκες πιο αποτελεσματικές και ικανές για τη διατήρηση διευθυντικών και σημαντικών θέσεων, από τους άντρες συναδέλφους τους. Η σημασία που δίνουν οι γυναίκες στις ανθρώπινες σχέσεις, διαμορφώνει μια πιο υγιή σχέση με τους υφισταμένους τους και κατ’επέκταση καλύτερη λειτουργία της επαγγελματικής ομάδας. Άλλωστε το μυστικό του καλού προϊστάμενου, είναι να μπορεί να έχει μια λειτουργική ομάδα υφισταμένων.

Παρόλο, βέβαια, που η γυναίκα έχει καταφέρει να διαπρέψει και στον επαγγελματικό τομέα, η θέση της ακόμα είναι επισφαλής. Η ισότητα των δύο φύλων παραμένει απλά μια θεωρία για πολλούς, στερώντας έτσι τις ίσες ευκαιρίες στην εργασία. Χρειάζεται ακόμη προσπάθεια από το γυναικείο φύλο για να εδραιώσει τη θέση της στην ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Μια γυναίκα όμως, όλα τα μπορεί, επιστρατεύοντας τις ικανότητές της, την ευαισθησία και την εξυπνάδα της!

Τύχη: Φίλος ή εχθρός;

2011-02-03T23:46:00.001+02:00

Από την ημέρα που γεννιόμαστε, η τύχη μπαίνει στη ζωή μας. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε ή ακόμη και να το θέλουμε στην αρχή, αλλά είναι εκεί. Η πρώτη ευχή που ακούμε (ή καλύτερα ακούν οι γονείς μας), από συγγενείς και φίλους είναι «να σας ζήσει και να έχει καλή τύχη».

Μεγαλώνοντας κι εγώ, άρχισα να βιώνω την παρουσία της στη ζωή μου, τουλάχιστον εξ’ονόματος. Στην αρχή, η επίκλησή της ήταν αθώα και ασυναίσθητη, όπως όταν σκεφτόμουν πόσο τυχερή ήμουν που ο καθηγητής δεν έπιασε το σκονάκι μου. Αργότερα, την έφερνα στη σκέψη μου πιο συνειδητά, όταν έλεγα πόσο τυχερή θα ήμουν αν ο Γιάννης από το πίσω θρανίο, μου ζήταγε να χορέψουμε στο πάρτυ. Και όσο μεγάλωνα εγώ, τόσο μεγάλωνε και η λίστα των πραγμάτων που συνοδεύονταν από την ανάγκη της τύχης. Ώσπου τελικά, κατάλαβα πως η ύπαρξή της ή μη, στη ζωή μου, έπαιζε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Έφτασα να λέω κι εγώ πως για όλα φταίει η τύχη, ή μάλλον καλύτερα η «μη» τύχη. Και εκεί είναι που ξεκίνησε το κακό.

Από την στιγμή που άρχισα να πιστεύω πως για ό,τι πήγαινε στραβά στη ζωή μου, έφταιγε η άτιμη η τύχη, τότε ήταν που ξεκίνησα να κατρακυλάω σε έναν κατήφορο που σε κάποια στιγμή έγινε τόσο απότομος, ώστε δεν μπορούσα πια να βρω τρόπο για να σταματήσω. Το ένα κακό διαδέχονταν το άλλο και έφτασα ακόμη και σε σημείο να θεωρώ άτυχο τον εαυτό μου, επειδή δεν έβρισκα να παρκάρω ακριβώς έξω από το σπίτι μου! (και πιστέψτε με, εδώ που μένω όντως είναι πιο πιθανό να πιάσεις το τζόκερ, παρά μια θέση parking).

Και τότε αναρωτήθηκα... Μα ποιά είναι επιτέλους αυτή η θεά Τύχη; Είναι καλή; Είναι κακή; Σκοπός της είναι να βοηθάει του κοινούς θνητούς ή να τους περιπαίζει, μοιράζοντας απλόχερα ελπίδες και μετά να γελάει χαιρέκακα πίσω από την πλάτη τους; Και τελοσπάντων την έχω ανάγκη στη ζωή μου ή μπορώ να τη διαολοστείλω κι αυτή όπως έχω κάνει με ο,τιδήποτε άχρηστο βάραινε τους ώμους μου;

Αποφάσισα λοιπόν, να κάνω ένα πείραμα... Θα χειριστώ την τύχη σαν να ήταν ο άντρας της ζωής μου... κάτι άπιαστο... κάτι που δεν είναι στο χέρι μου να έχω και που το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να δοκιμάσω όλους τους τρόπους που ξέρω ώστε να το προσελκύσω... να το γοητεύσω και να καταφέρω στο τέλος να το αποκτήσω...

Θα πειραματιστώ για 1 μήνα. Θα ακολουθήσω τις συμβουλές και τις υποδείξεις, όλων αυτών που υποστηρίζουν πως άμα την θες την τύχη, σου έρχεται... και άμα είσαι δεκτικός στην τύχη, σου έρχεται... και άμα είσαι ανοιχτός στην τύχη, σου έρχεται... Θα στηριχθώ στα λόγια του Αλχημιστή... «...Κι όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς...» (συνεχίζεται...)

Όταν μεγαλώσω θέλω να...

2011-01-28T01:09:00.001+02:00

Είμαι 28 ετών και έφτασα σε αυτήν την ηλικία, για να συνειδητοποιήσω πως δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Όχι, δεν είμαι ούτε καμία χαραμοφάισα, ούτε αιώνια φοιτήτρια. Εργάζομαι από τα 19 μου χρόνια. Σπούδασα, έμαθα τρείς ξένες γλώσσες, έκανα σεμινάρια για επιπλέον γνώση και εφόδια για την αγορά εργασίας και γενικά ακολούθησα την πεπατημένη και αναμενόμενη οδό που ακολουθεί κάθε νέος και νέα μετά το σχολείο, για μια πετυχημένη επαγγελματική ζωή.

Βέβαια η δική μου επαγγελματική πορεία, μου έδειξε από την αρχή πως κάτι ήταν «διαφορετικό», ασχέτως αν εγώ δεν έβλεπα τα σημάδια, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Τα πράγματα για μένα, άρχισαν λίγο ανάποδα θα μπορούσα να πω. Με το που τελείωσα τις σπουδές μου στον καλλιτεχνικό κλάδο, βρέθηκα να έχω ιδρύσει μια δική μου εταιρεία πληροφορικής. Δεν ήμουν ιδιαίτερος γνώστης του αντικειμένου, όμως οι συνεργάτες μου ήταν, κι έτσι χωρίς πολλή σκέψη και παρασυρόμενη από την ιδέα πως θα ήμουν μια επιχειρηματίας μόλις 21 ετών, προχώρησα. Τα δύο πρώτα χρόνια πέρασαν χωρίς να προλάβω να σκεφτώ πού ήμουν και τι έκανα. Στη συνέχεια όμως κι έχοντας ξεπεράσει το ψώνιο της «νεαρής επιχειρηματία», άρχισα να συνειδητοποιώ, πως το αντικείμενο με το οποίο καταπιανόμουν όλον αυτό τον καιρό, δεν με γέμιζε καθόλου. Εγώ ήμουν άνθρωπος της τέχνης κι όχι της τεχνολογίας. Μετά από όχι και πολλή σκέψη, αποφασίζω να πουλήσω την εταιρεία αυτή (η οποία σημειωτέον ήταν κερδοφόρα), για να ασχοληθώ με αυτό που πραγματικά μου άρεσε (ή έτσι νόμιζα), τα καλλιτεχνικά.

Έτσι, ξεκίνησα να κάνω αυτό που οι περισσότεροι συνομίλικοί μου ξεκίνησαν να κάνουν πέντε χρόνια νωρίτερα. Άρχισα να ψάχνω για δουλειά μέσω της γνωστής οδού, «Μικρές αγγελίες». Δεν άργησα να βρώ την «πρώτη μου» (με τα καινούργια δεδομένα) δουλειά, όπως επίσης δεν άργησα και να καταλάβω, πως ούτε αυτό ήταν το επαγγελματικό είδος που με εξέφραζε. Πιστεύοντας πως έφταιγε η επιχείρηση στην οποία εργαζόμουν, συνέχισα ακάθεκτη προς αναζήτηση μιας νέας και καλύτερης εταιρείας, κάτι που προέκυψε μόλις 10 μήνες αργότερα.

Φαντάζομαι, πως χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τα επαγγελματικά μου προσόντα, ο παράγοντας τύχη έπαιξε σπουδαίο ρόλο. Με την δεύτερη προσπάθεια, πέτυχα την δουλειά των ονείρων πολλών φίλων και γνωστών μου, όπως μου έλεγαν. Μιά μεγάλη και γνωστή εταιρεία, πολύ καλή θέση και φυσικά πολύ καλός μισθός (πάντα βάσει των ελληνικών δεδομένων). Εκεί ήταν που με χτύπησε πλέον κατακέφαλα η σύγχηση. Είχα αυτήν την «τέλεια» δουλειά, αυτό για το οποίο είχα αποφασίσει να κλωτσήσω την καριέρα μου ως επιχειρηματίας κι όμως, κατάφερα να αντέξω μόνο 6 μήνες!

Μπορεί όλα αυτά, να με κάνουν απλώς να φαίνομαι σαν ένα άτομο που δεν ξέρει τι θέλει και που το ένα του ξινίζει, το άλλο του βρωμάει. Πιστέψτε με όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται. Είμαι πολύ εργατικός άνθρωπος και πολύ ανοιχτός σε νέες ιδέες και απόψεις. Αυτό που με τίποτα όμως δεν μπορώ να αντέξω, είναι η μιζέρια. Κι είναι αυτό που έχω συναντήσει μέχρι τώρα στην επαγγελματική μου πορεία. Τα δοκίμασα όλα, επιχειρηματίας, υπάλληλος, ακόμα κι ελεύθερος επαγγελματιάς. Παντού το ίδιο. Κι αυτό φυσικά δεν το βλέπω μόνον εγώ. Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα στην επαγγελματική αρένα, βιώνουν καθημερινά αυτή τη μιζέρια. Με μεγάλη μου όμως λύπη, είδα επίσης αυτούς τους ανθρώπους να αποδέχονται αυτή την κατάσταση, χωρίς αφενός να κάνουν κάτι και αφετέρου χωρίς καν να σκέφτονται να κάνουν κάτι. Παθητική στάση αποδοχής. Κι επειδή βέβαια δεν έχω έρθει από άλλο πλανήτη, δεν μιλάω για τους ανθρώπους αυτούς που η κατάσταση της ζωής τους, τους υποχρεώνει να κάνουν παραπάνω υποχωρήσεις από όσες θα ήθελαν. Μιλάω για ανθρώπους σαν κι εμένα, που έχουν την άνεση να αλλάξουν την κατάσταση, αλλά που έχουν απορροφηθεί τόσο πολύ από το νέο ρεύμα του «ωχαδερφισμού», που αφήνουν τους εαυτούς τους να αναλώνονται, έτσι απλά.

Θυμώνω με αυτούς τους ανθρώπους, όπως θυμώνω και με τον εαυτό μου, που τον άφησα να παρασυρθεί από το κύμα των «κοινωνικών προτύπων» που θέλει τους ανθρώπους να σπουδάζουν αυτό που πρέπει κι όχι αυτό που θέλουν, να κάνουν την δουλειά που πρέπει κι όχι αυτή που θέλουν, να ζούν την ζωή που πρέπει κι όχι αυτή που θέλουν. Εγώ συνειδητοποίησα νωρίς πως οι επιλογές είναι δικές μου. Μακάρι βέβαια, αυτές τις σκέψεις να είχα την δυνατότητα να τις κάνω μερικά χρόνια πιο πριν. Μακάρι τα σχολεία να μας έδειχναν κι άλλους δρόμους εκτός από τις πενήντα σχολές ενός μηχανογραφικού δελτίου. Μακάρι οι τηλεοράσεις να μας παρουσίαζαν κι άλλα πρότυπα επιτυχίας κι ευτυχίας. Μιας και όμως «the world is not a perfect place», το μόνο που για να το κάνουμε είναι να ανακαλύψουμε εμείς οι ίδιοι τα μονοπάτια που θέλουμε να ακολυθήσουμε σε αυτή τη ζωή.

Δεν ξέρω με τι θα ασχοληθώ τελικά στην ζωή μου. Ξέρω όμως, πως ό,τι κι αν είναι αυτό, θα μου αρέσει πραγματικά και θα γεμίζει πρώτα την ψυχή μου και μετά την τσέπη μου.

Πέρασαν 5 χρόνια από τοτε... βίωσα ακόμη περισσότερες επαγγελματικές εμπειρίες... τώρα βρίσκομαι πολύ πιο κοντά σε αυτό που ψάχνω... πάντα όμως θα αναζητώ το καλύτερο γιατί μόνο έτσι θα αγγίξω την επιτυχία...

Σαμπάνια, το κρασί των βασιλιάδων...

2010-12-28T14:53:00.000+02:00

Γιορτινές μέρες και η σαμπάνια έχει την τιμητική της...
Ας μάθουμε λίγα πράγματα λοιπόν για αυτό το ευγενές ποτό...

της Σοφίας Κουραπίδη

Η σαμπάνια, αυτό το ιδιαίτερο αεριούχο κρασί, συνοδεύει τον άνθρωπο στις σημαντικές στιγμές του από τα βάθη της ιστορίας. Η παραγωγή της ξεκίνησε στην περιοχή Champagne της Γαλλίας – από όπου πήρε και το όνομά της – στους αμπελώνες της Εκκλησίας όπου οι μοναχοί έφτιαχναν το κρασί για τη Θεία Κοινωνία.

Οι βασιλιάδες της Γαλλίας σύντομα άρχισαν να εκτιμούν τη μεστή και ελαφριά γεύση της, κι έτσι το 17^ο αιώνα η σαμπάνια καθιερώθηκε ως το κρασί της γιορτής στις ευρωπαϊκές χώρες. Ο Γάλλος μοναχός Dom Perignon (1638-1715), ήταν από τους παραγωγούς που προσέθεσε σημαντικά στοιχεία στον τρόπο παρασκευής της σαμπάνιας έτσι οπως την ξέρουμε σήμερα, γι’ αυτό και το όνομά του είναι συνδεδεμένο με μία από τις καλύτερες και ακριβότερες μάρκες σαμπάνιας στον κόσμο. Οι παραγωγοί πλέον δημιουργούσαν ιστορία και έδιναν ταυτότητα σε κάθε μπουκάλι που παρασκεύαζαν και η ταυτότητα αυτή δήλωνε μια βασιλική και ευγενή καταγωγή.

Μετά την εξάπλωση της σαμπάνιας, η παραγωγή της άρχισε να πραγματοποιείται και σε άλλες περιοχές της Γαλλίας καθώς και στην Αγγλία. Οι γνώστες όμως του είδους υποστηρίζουν πως αυθεντική σαμπάνια είναι μόνο αυτή που παράγεται στην ομώνυμη γαλλική περιοχή. Για το λόγο αυτό έχουν θεσμοθετηθεί νομικά πλαίσια τα οποία υπερασπίζουν τη γνησιότητα και το όνομα της σαμπάνιας. Η κυριότερη νομική επιβολή επικεντρώνεται στα στοιχεία που αναγράφονται στις ετικέττες όπου οι παραγωγοί εκτός περιοχής (Champagne) υποχρεούνται να γράφουν «αεριούχο κρασί» και όχι «σαμπάνια». Επίσης, μετά από δικαστική απόφαση της ευρωπαϊκής ένωσης έχει απαγορευτεί και ο όρος «με τη Μέθοδο της Σαμπάνιας» (Μéthode Champenoise) και από το 2005 χρησιμοποιείται ο όρος «με την παραδοσιακή μέθοδο».

Η Μέθοδος της Σαμπάνιας είναι ο παραδοσιακός τρόπος παρασκευής της. Μετά την αρχική ζύμωση και εμφιάλωση, μια δεύτερη ζύμωση πραγματοποιείται μέσα στο μπουκάλι με την πρόσθεση επιπλέον υλικών (μαγιάς και ακατέργαστης ζάχαρης). Η ελάχιστη διάρκεια ωρίμανσης είναι 1,5 χρόνος ένω σε χρονιές εξαιρετικής σοδιάς, η διάρκεια αυξάνεται στα 3 χρόνια ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη ποιότητα στη γεύση. Μετά την ωρίμανση το μπουκάλι περνά τη διαδικασία της «αναμόχλευσης» κατά την οποία όλα τα περιττά στοιχεία βγαίνουν στην επιφάνεια και αφαιρούνται ώστε να παραμείνει μόνο το καλό κρασί και να προστεθεί το ανθρακικό που ολοκληρώνει την παρασκευή. Τα τελευταία χρόνια ολόκληρη η διαδικασία γίνεται μηχανικά και ο χειροποίητος τρόπος έχει σχεδόν καταργηθεί.

Η σαμπάνια έχει «Ελεγχόμενη Ονομασία Προέλευσης». Αυτό σημαίνει πως κατά γενικό κανόνα, τα σταφύλια που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή της είναι 3 συγκεκριμένων ποικιλιών: Λευκό Σαρντονέ (Chardonné Blanc), Μαύρο Πινό (Pinot Noir) και Πινό Μενιέ (Pinot Meunier). Οι περισσότερες βέβαια σαμπάνιες σήμερα, είναι non-vintage, δηλαδή παρασκευάζονται από διάφορες ποικιλίες σταφυλιών. Τα 3 είδη σαμπάνιας που συναντάμε σε σχέση με την ποικιλία των σταφυλιών είναι τα εξής: Blanc de noirs, είναι το λευκό κρασί που δημιουργείται από μαύρα σταφύλια, το Blanc de blancs, που παρασκευάζεται αποκλειστικά από σταφύλια της ποικιλίας σαρντονέ και τέλος το «Cuveé de prestige» που είναι και η αφρόκρεμα των παραγωγών και περιλαμβάνει σαμπάνιες όπως η Dom Perignon και η Louis Roederer’s Cristal.

Μέσα από την ιστορία, η σαμπάνια έχει καταφέρει να εδραιώσει τη θέση της ως το πιο πολυτελές ποτό που συνοδεύει πάντα τον άνθρωπο στις πιο ιδιαίτερες περιστάσεις και ειδικά στις γιορτινές του εκδηλώσεις. Γι’αυτό και φέτος τα Χριστούγεννα θα αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι του γιορτινού μας τραπεζιού. Απολαύστε τη λοιπόν με σύνεση και δώστε στο ρεβεγιόν σας μια βασιλική νότα.

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη...

2010-12-23T14:08:00.000+02:00

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Φέτος δεν θέλω παιχνίδια (ρούχα, παπούτσια, σπίτια, αυτοκίνητα, κ.α.). Θέλω να μου φέρεις κάτι που είναι λίγο πιο δύσκολο. Δύναμη! Δύναμη θέλω να μου φέρεις καλέ μου Άγιε να αντέξω όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου.

Φέρε μου δύναμη για να αντιδράσω στα λάθη που έκαναν άλλοι και μου ζητάνε να διορθώσω εγώ.

Φέρε μου δύναμη για να καταλάβω πώς πρέπει να αντιδράσω για να κάνω καλύτερα τα πράγματα κι όχι χειρότερα.

Φέρε μου δύναμη για να αναγνωρίσω τα λάθη που έκανα εγώ και να μην τα επαναλάβω.

Φέρε μου δύναμη για να διεκδικήσω αυτά που δικαιούμαι και να εξασφαλίσω αυτά που μου ανήκουν.

Φέρε μου δύναμη για να επαναστατώ αλλά όχι να τρομοκρατώ.

Φέρε μου δύναμη για να είμαι άνθρωπος και όχι υπάνθρωπος.

Σε ευχαριστώ καλέ μου Άγιε Βασίλη

Με αγάπη

Μια μικρή ελληνοπούλα