Soti be good

News about being MIA

2015-02-26T16:00:00.001+02:00

Ξέρω πως τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχω εξαφανιστεί και δεν έχω ανεβάσει βίντεο στο κανάλι μου, αλλά υπόσχομαι πως έχω λόγο που συμβαίνει αυτό!

Για όλα φταίει το ντονατσάκι μου, εν ονόματι Φίλιππος. Στις 15 Μαρτίου θα γίνει η βάφτισή του και όπως καταλαβαίνετε είμαι σε πυρετό προετοιμασιών! Πρέπει να κλείσω εστιατόριο, να βρω τι θα βάλω εγώ κι ο Φίλιππος (καθότι καθολική η βάφτιση, δεν θα αλλάξει ρούχα), πώς θα κάνω τα μαλλιά και το μακιγιάζ μου και πολλά άλλα!!

Το μόνο θετικό είναι πως σήμερα τελείωσα με τις μπομπονιέρες. Οι καλεσμένοι είναι λίγοι οπότε ήθελα να τις κάνω μόνη μου. Αρχικά είχα σκεφτεί για διάφανα βαζάκια ή μπουκαλάκια με καραμελάκια, στην πορεία άλλαξα γνώμη. Τελικά αγόρασα κουτάκια λευκά με σιέλ ιριδισμούς και έβαλα μέσα πολύχρωμα κουφέτα (ήθελα σιέλ-λευκά, τελικά υπερίσχυσε η γνωμη της μαμάς μου κλασικά κ πήραμε πολύχρωμα), μια κάρτα λευκή με καλλιγραφικά γράμματα το όνομά του και την ημερομηνία και τα τύλιξα με μία σκουρα μπλε κορδέλα με λευκό πουά.

Απόψε όμως έχω night out, οπότε θα ετοιμάσω ένα get ready with me video κ ελπίζω να ανέβει αύριο ή μεθαύριο!

Αν έχετε ιδέες για βίντεο ή και blog posts, είναι ευπρόσδεκτες! Μου λείψατε!!

Για άμεση επικοινωνία τουιτάρω συνέχεια στο: https://twitter.com/SotiStra

Θα με βρείτε συνεχώς και στο https://www.facebook.com/sotibegood

Μη ξεχνάτε να κάνετε subscribe για νέα βίντεο: www.youtube.com/c/SotiriaStratiki

Η Σωτηρία και οι 300, μέρος 5ο: Ένα ρεξόνα στο τέσσερα.

2013-11-06T12:01:00.006+02:00

Όλοι έχουμε βγει με ανθρώπους που τελικά δεν ταιριάξαμε. Δεν ήταν καλή η χημεία, δεν ήταν καλό το φιλί, δεν ήταν καλό το αυτοκίνητο, ήταν μικρό το πορτοφόλι του ή τα βυζιά της. Υπάρχουν, όμως, και κάποια πράγματα που όπως και να το κάνεις, θα έπρεπε να είναι δεδομένα. Η ευγένεια, οι έστω κόσμιοι τρόποι. Περισσότερο, βέβαια, για μένα τουλάχιστον, έχει σημασία η υγιεινή.

Ελπίζω οι περισσότεροι από εσάς μόλις διαβάσετε υγιεινή να σκεφτείτε, αρώματα, κρέμες σώματος, να πλύνω δόντια, να φάω και μια τσίχλα. Αυτό, όμως, θα ήταν το προφανές. Ούσα μια μαγευτική μούσα του θείου Μέρφυ, σαφώς και έχω χειρότερο βίωμα να μοιραστώ μαζί σας. Και δυστυχώς όχι ένα, αλλά πολλά.

Υπήρχαν αυτοί που ήρθαν και μύριζε το στόμα τους. Εντάξει λες. Υπήρξε αυτός που ήρθε μεσημέρι για φαγητό και μύριζε αλκοόλ. Ε, νιάτα λες, βράζει το αίμα τους, ήρθε κατευθείαν από τη βραδινή έξοδο. Υπήρξε αυτός που για να έρθει γρήγορα γιατί είχε αργήσει, έκανε τροχάδην και όσο να το πεις, ένα αποσμητικούλι το χρειαζότανε. Υπήρξαν, όμως, και τρία φρουτάκια, πιο ζουμερά από τα υπόλοιπα.

Καλοκαίρι του 2010, έχουμε ραντεβού στο Καλαμάκι. Με περιμένει στον κήπο του μαγαζιού. Χώρος ανοιχτός να τονίσω. Κάθομαι δίπλα του και μου ρχεται μια ευωδία περίεργη. Κάνω ένα αμήχανο αστείο, για κήπους, αδέσποτα σκυλιά και ακαθαρσίες. Δε γέλασε. Έρχεται η σερβιτόρα και με το που πλησιάζει, γουρλώνει τα μάτια. Ε λέω, δεν είμαι μόνο εγώ. Πες μου ότι δε βρωμάει αυτός έτσι. Ότι από αλλού έρχεται. Σηκώνομαι να πάω στο μπάνιο, απομακρύνομαι και η βρώμα φεύγει. Επιστρέφω και ήταν εκεί. Μαζί του. Ακαθαρσίες σκύλου, chanel No shit. Έπιασα το κινητό από την τσάντα, το κολλησα στο αυτί μου και όλως περιέργως είχα μια οικογενειακή επείγουσα δουλειά. Έφυγα πριν καν έρθει το ποτό.

Το ίδιο καλοκαίρι, με άλλο νουμεράκι, κλείνουμε ραντεβού σε μεγάλο γνωστό μαγαζί της Παραλιακής, στη Γλυφάδα, να πιούμε ένα ποτό by the pool, βρε παιδί μου, γιατί ήμασταν και πολύ κουλ. Εμφανίζομαι αιθέρια μέσα στα λινά μου, τον βρίσκω στο ημίφως, πάνω στο ξύλινο μονοπατάκι. Λευκό παντελόνι και σιέλ πόλο, λέω εδώ είμαστε.Το όμορφο ξανθό μαλλί του γυάλιζε και το μάτι μου δεν κατέβηκε πιο κάτω από το πράσινο μάτι. Ώσπου σήκωσε το πόδι, πριν με δει να έρχομαι. Και το έβαλε πάνω στο ξύλινο κάγκελο. Και φόραγε παντόφλα. Και λέω εντάξει, μοντέρνο παλικάρι, μη το κακολογήσεις, έτσι έρχονται αυτοί οι Γλυφαδιώτες. Ώσπου, άπλωσε το χέρι στο πόδι. Όχι για να φτιάξει την παντόφλα. Αλλά για να χώσει το δάχτυλο, ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού. Και πολύ διακριτικά να το φέρει στη γαλλική μύτη του, να το σνιφάρει. Έκανα μεταβολή και δεν σήκωσα ποτέ ξανά το κινητό μου.

Μετά από κάποιους μήνες, και αφού είχα καεί από αυτούς τους δύο, η υγιεινή ήταν βασικό στοιχείο που προσπαθούσα να εξακριβώσω πριν κλείσω ραντεβού. Αυτό, όμως, δεν γίνεται και στα λατρεμένα τυφλά ραντεβού. Μου τον συστήνει ο φίλος της κολλητής μου. Λέω, εντάξει, για πόσο πέταμα να με έχει; Μάλλον για πολύ, χωματερή μια κι έξω. Ζητάω φωτογραφία, με χαλάει λίγο ένα στραβό δόντι (μιλάμε για θεόστραβο, πίσω από το ένα ήταν κρυμμένο το άλλο και έλεγες ότι έχει τρύπα εκεί), αλλά έγώ που είμαι πολύ ρομαντική, είπα αν είναι ο άντρας της ζωής μου, θα του πληρώσω έναν ορθοδοντικό, ρε αδερφέ. Συμφωνώ και ανταλάσσουμε κινητά.

Με παίρνει τηλέφωνο και κλείνουμε ραντεβού, για μετά από τρεις μέρες. Βαθιά, ωραία φωνή, δεν ήταν και ψευδός, παρόλο το τρακαρισμένο δόντι. Λέω, καλοί οιωνοί. Μετά από δυο μέρες, με παίρνει ξανά τηλέφωνο να με ρωτήσει αν ισχύει για την επόμενη το ραντεβού. Λέω, πω πω, τι τυπικός και κύριος, να επιβεβαιώσει κιόλας. Του λέω, σαφώς και ισχύει. Ωραία, μου λέει, για να κάνω μπανάκι. Ναι, έτσι όπως το διαβάζεις. Για να κάνω μπανάκι. Είχα καλή διαθέση και ρώτησα τι εννοεί, πως δεν κατάλαβα. Μου εξήγησε, λοιπόν, ο άνθρωπος. Να, για να μπω να κάνω μπανάκι τώρα, να μαι φρέσκος αύριο. Σήμερα για αύριο. Σήμερα ΓΙΑ αύριο. Πότε, δηλαδή, είχε κάνει μπάνιο τελευταία φορά; Και το λες;

Το λες, όταν δεν αντιλαμβάνεσαι πως οι υπόλοιποι άνθρωποι κάνουν μπάνιο όχι μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα. Και δεν ντρέπεσαι, λοιπόν, να το δηλώσεις. Δεν βγήκα σαφώς ποτέ. Και δεν δέχτηκα κανένα άλλο τυφλό ραντεβού από τον ίδιο φίλο, γιατί μόνο ως σαμποτάζ μπορούσα να δεχτώ το στραπάτσο τούτο. Τουλάχιστον, πρόλαβα και το έμαθα από το τηλέφωνο, πριν απολαύσω τη φρεσκάδα από κοντά.

Η συμβουλή της ημέρας. Κάντε μπάνιο και τριφτείτε. Παντού. Και πίσω από τα αυτάκια. Και μετά πλύντε δόντια. Κι ας μη φοράτε πόλο μπλούζα και άρωμα γαλλικό. Θα σας εκτιμήσουμε περισσότερο αν δεν έχετε μαύρο νύχι, παρά αν οδηγείτε Μερσεντές. Εξάλλου, δε θα κάνεις σεξ με το λεβιέ των ταχυτήτων. Τον δικό σου λοιπόν λεβιέ, κράτα τον έστω καθαρό. Ευχαριστώ.

Ζωδιακό σεξ

2013-02-09T13:33:00.000+02:00

Αν περιμένετε να διαβάσετε, ένα άρθρο για το πώς κάνει σεξ το κάθε ζώδιο, κλείστε το μπρόουζέρ σας. Δεν έχω κάνει σεξ με όλα τα ζώδια του ζωδιακού κύκλου, ή έστω και να έχω κάνει, δεν θα σας το έλεγα.

Εγώ είμαι Ταύρος με ωροσκόπο Λέοντα. Θεωρητικά, απ' όσο ξέρω, πρέπει να μου αρέσει πολύ το σεξ, είμαι αισθησιακή, έχω κυρίαρχο την Αφροδίτη βλέπεις. Λάγνα, ερωτιάρα και με μια δόση ντόμινατριξ, από το Λέοντα. Ναι, όλα αυτά τα έχω. Και μπήκα και εγώ στο τριπάκι να σκέφτομαι πώς κάνουν σεξ οι άντρες ανάλογα με τα ζώδιά τους. Αν είναι σωστά αυτά για μένα, θα είναι και γι' αυτούς σκέφτηκα.

Ο πρώτος μου σύντροφος ήταν Αιγόκερως. Τυχερή με έλεγαν όσοι ήξεραν από ζώδια. Και ταιριάζουμε, και καλοί εραστές. Και δη για πρώτη φορά, οι καλύτεροι, αφού είναι γλυκοί και τρυφεροί και αγαπησιάρηδες. Όσο για μετά, ακόμα καλύτερα, αφού είναι, λέει, μαραθωνοδρόμοι. Όντως, ήταν εργάτης, θα το παραδεχτώ. Όσα μου έλεγαν, βγήκαν. Και άρχισα και εγώ να υποστηρίζω πως αφού και σε μένα ταιριάζουν τα χαρακτηριστικά, αλλά και σε εκείνον, τότε θα ισχύουν.

Όταν, αργότερα, ήρθε ο Λέοντας, κι ακόμα ένας Λέοντας, πάλι λέει ήμουν τυχερή. Θα ταιριάζαμε πολύ και είναι πολύ άντρες και πολύ χτυπάω το χέρι στο τραπέζι και πολύ βασιλιάς. Αλλά δεν ήτανε. Κανένας από τους δύο. Ο ένας έκανε σεξ και δεν ήξερε τι είναι τα προκαταρκτικά, αλλά ούτε και οι ρόλοι, και ο άλλος έκανε μου μασάζ για μιάμιση ώρα και σεξ για τρία λεπτά.

Εκεί έφαγα την πρώτη ήττα ζωδιακά, αλλά δεν πτοήθηκα γιατί στο δρόμο μου βρέθηκε ο Σκορπιός. Αχ, ο Σκορπιός με το μαγνήτη του. Τρεις Σκορπιοί, και οι τρεις φώναζαν σεξ από χιλιόμετρα. Οι προσδοκίες μου στα ύψη. Ο πρώτος Σκορπιός, δεν κατάφερε να κάνει τίποτα γιατί σκεφτόταν την πρώην του και ήταν ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Ίσως και να ξενέρωσε με μένα, αλλά και καλά οι Σκορπιοί δεν μπορούν να ενεργήσουν κάτω από κάθε συνθήκη όσον αφορά το σεξ;

Το ξεπέρασα και γνώρισα τον Υδροχόο. Με αυτόν οι οιωνοί δεν ήτανε καλοί. Και όντως δεν ταιριάζαμε. Δεν μ' άρεσε και πολύ και ποτέ δεν έκατσα να διαβάσω τα χαρακτηριστικά του για να δω αν θα βγουν αλήθεια. Και μετά είχα την τύχη να γνωρίσω άλλο Σκορπιό. Και ξανά αχ και βαχ.

Θα ναι η τυχερή μου φορά, λέω, δε μπορεί! Θα του δώσει να καταλάβει και θα δω αστράκια. Αλλά πού; Αλεξιπτωτιστής. Ελεύθερη πτώση μόνος του, χωρίς εγώ να κάνω τίποτα. Δεν ξέρω πόσο χαιρόταν πια που με έβλεπε, αλλά δεν πρόλαβα ούτε να τονε πιάσω. Και όντως δεν έκανα τίποτα. Σηκώθηκα και έφυγα με τα φτερά πεσμένα και την Αφροδίτη ανέγγιχτη και τσαντισμένη.

Και μετά ήρθε ο Καρκίνος. Ο γλυκός και τρυφερός κατά πολλούς, Καρκίνος, ο ευαίσθητος. Που μόνο ευαίσθητος δεν ήταν. Δυο χρόνια σχέση, λογικά είχα φάει το κέρατο της αρκούδας και με είχε γραμμένη στα ακριβά του παπούτσια. Αλλά το σεξ, άλλο πράγμα. Δεν περιγραφόταν. Και μαραθώνιος και τεχνική και χημεία και απ' όλα. Κι ας μη το λεγαν τα άστρα ότι ταιριάζουμε. Και μετά λογικεύτηκα και έφυγα.

Και ήρθε ο τρίτος Σκορπιός. Και εγώ πήγα φουλ επίθεση με αυτοπεποίθηση. Και έφαγα τα μούτρα μου. Και πάλι δεν έκανα τίποτα, γιατί κι αυτός ήταν ταινία μικρού μήκους σε διάρκεια και όγκο.

Και κατέληξα στον Ταύρο με ωροσκόπο Παρθένο, που μου λεγαν τα άστρα, είναι σχέση προορισμένη για γάμο. Και ναι θα είναι για γάμο. Όσο για το σεξ, δεν μπορώ να πω, γιατί το τιμάω το στεφάνι μου και δε μιλάω για τα προσωπικά μας...

Το κλου, λοιπόν, είναι, μην έχετε προκαταλήψεις. Ναι, σέβομαι, όσους ασχοολούνται με τους αστερισμούς και εμπιστεύονται τους πλανήτες. Αλλά είμαστε όλοι τόσο μοναδικοί, που είναι δύσκολο να μας βάλεις σε κουτάκια με ταμπέλες. Όσοι διαφορετικοί σύντροφοι και αν περάσουν, τόσες διαφορετικές χημείες θα γευτείς. Οπότε, προσπάθησε, να αφήσεις τον εαυτό σου πραγματικά ελεύθερο να τις γευτεί και μη κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες και φόβους αστρικούς, πλανητικούς, γήινους και φιλικούς. Δοκίμασε, είναι ο μόνος τρόπος να δεις αν κάτι σου ταιριάζει.

Εσύ ποιο νουμεράκι είσαι;

2013-02-03T12:29:00.004+02:00

Είναι γοητευτικός. Πολύ. ίσως και αντικειμενικά όμορφος, όχι όμως απαραίτητα. Η αυτοπεποίθησή του σε καθηλώνει. Ξέρει τι επιρροή έχει στο αδύναμο φύλο και τη χρησιμοποιεί με μεγάλο ταλέντο. Είναι από αυτούς τους άντρες που φωνάζουν σεξ, σε κοιτάει και σε γδύνει...
Γνωρίζεστε, λοιπόν, και νιώθεις θεά. Σου δείχνει πως τον σαγηνεύεις και το ηθικό σου εκτοξεύεται. Το πρόβλημα είναι ότι κυρίως, σαγηνεύεσαι εσύ από εκείνον. Όταν δε, έρχεται η ώρα που σου ζητάει να βγείτε, πετάς. Είναι τραγικό και το ξέρεις, αλλά νιώθεις τόσο τυχερή που αυτός ο άντρας θέλει να βγει μαζί σου.
Το ραντεβού είναι σήμερα. Από χθες, έκανες νύχια και φουλ αποτρίχωση στα πάντα σαν να μην υπάρχει αύριο. Έκατσες μια ώρα μπροστά στη ντουλάπα και όλη μέρα στη δουλειά σκεφτόσουν τι θα βάλεις και αν θα τον ικανοποιήσεις. Έχει υψηλά στάνταρ, βλέπεις. Σκέφτεσαι όλες αυτές που θα έχει βγει μαζί τους και νιώθεις ανταγωνισμό.
Ενώ δεν μιλάει για τις κατακτήσεις του, στον αέρα υπάρχει διάχυτο το ότι είναι πολλές. Για κάποιο λόγο περίεργο, μπαίνεις κι εσύ στο τριπάκι ότι δεν πρέπει να είσαι μια από τις πολλές. Κια γιατί να είσαι άλλωστε; Μια χαρά κορίτσαρος, έξυπνη, με χιούμορ και καλλιέργεια. Θα τον κάνεις να σε ερωτευτεί από το πρώτο χαμόγελο.
Τον κοιτάς κατάματα την ώρα που μιλάει και σκέφτεσαι πώς θα ήταν να σε φιλάει. Και όταν πια όντως σε φιλάει, μυρμηγκιάζεις ολόκληρη. Έχει ένα μαγνήτη πάνω του και δεν μπορείς να ξεφύγεις. Είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου πως δεν θα κάνετε σεξ από το πρώτο ραντεβού, αλλά άντε να αντισταθείς. Τα σκασες και καλά για το μπικίνι..
Κι όμως, είναι κύριος και δεν ζητάει παραπάνω πράγματα. Σε όλο το ραντεβού, έχεις ενθουσιαστεί με το τι νιώθεις και έχεις ξεχάσει να προσέξεις αν και εκείνος εμφανίζει παρόμοια σημάδια. Σε θέλει όντως και το δείχνει; Ή απλά απολαμβάνει άλλη μια κατάκτηση; Μάλλον είναι Σκορπιός, αλλά δεν παίρνω και όρκο.
Και έρχεται το σεξ. Και είναι κακό. Πολύ κακό. Και δεν θες να το παραδεχτείς. Μόνο 2 λεπτά; Να μην ξέρει τι να πιάσει και τι να αφήσει; Να είναι κάφρος; Κι όμως! Κι εκεί αρχίζεις και βλέπεις τα πράγματα με άλλο μάτι, ξενερωμένο μάτι.
Ρε μήπως απλά με δούλευε; Ρε μήπως απλά μου φερόταν λες και κάνει οντισιόν σε πιθανή σεξουαλική παρτενέρ και εγώ δε πήρα πρέφα γιατί χάζευα τα μανικετόκουμπα; Και ναι. Ήσουν κι εσύ ακόμα ένα νούμερο στη σειρά από αυτές που θα κατακτήσει. Μην αναρωτιέσαι, λοιπόν, γιατί τέτοιο κελεπούρι δεν είναι καπαρωμένο και γιατί δεν είχε πρόσφατα σχέση.
Όλοι, όσο πιο ερωτεύσιμοι το παίζουν, και όσο πιο περίτεχνα ξέρουν να μιλούν και να φέρονται, είναι γιατί αναγκάζονται να εξασκήσουν τα ραντεβουδιακά τους ταλέντα. Γιατί μετά, τζίφος. Δεν υπάρχει τίποτε παραπέρα. Μην νιώθεις, λοιπόν, χρησιμοποιημένη, αλλά ανακουφισμένη. Μια εμπειρία ήταν κι αυτή και πέρασε και πάει.
Γι' αυτό η στυμβουλή της ημέρας είναι: Να ερωτεύεστε ειλικρινή μάτια, αυθόρμητα χαμόγελα, αμήχανες στιγμές, άνταφλες κινήσεις, ερωτευμένους αναστεναγμούς. Αυτά αξίζουν σε έναν άντρα και αυτά θα μείνουν μόλις περάσει το λούστρο του πρώτου ραντεβού. Το αμοιβαίο ενδιαφέρον πάντα ανταμίβει πιο γενναιόδωρα.

Κάτι να σας ζεστάνει

2013-01-13T22:54:00.000+02:00

Ξέρω, μιλάω συνέχεια για σεξ, σχέσεις και ραντεβού. Και καλά αυτές που είναι σε σχέση και έχουν προβλήματα ή αυτές που είναι μόνες. Είστε κι εσείς οι άλλες που τον έχετε (τον άντρα) σπίτι και είστε αρκετά fabulous, για να ασχοληθείτε με προβλήματα και μανούρες. Γι' αυτό πάρτε μια γαλλική συνταγή για κρεμμυδόσουπα γκρατινέ γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι και πρέπει να το παίξετε και λίγο σοφιστικέ με γαλλική κουζίνα. Όσοι είστε μόνοι, βέβαια, ακόμα καλύτερα, μαγειρέψτε για σας.
Η γαλλική κουζίνα, δε θα πω ψέματα, είναι δύσκολη. Πολύ. Και βαριά. Βούτυρο, κρέατα, κρέμα γάλακτος και τυριά. Συνταγές για να σου ανέβει η χοληστερίνη, αλλά και να νιώσεις άχρηστη μαγείρισσα. Βρήκα όμως, αυτή την πεντανόστιμη σουπίτσα που είναι εύκολη και γρήγορη και πάνω απ' όλα νόστιμη!

Υλικά:
3 κ.σ. βούτυρο (κατά προτίμηση ζωικό)
4 μέτρια κρεμμύδια
1 φλ. κόκκινο κρασί
1 λτρ. ζωμό βοδινού
αλάτι, πιπέρι
φρυγανισμένη μπαγκέτα
παρμεζάνα

Εκτέλεση:

Καθαρίζετε καλά τα κρεμμυδάκια και τα κόβετε σε ροδέλες.

Βάζετε το βούτυρο σε μια κατσαρόλα να κάψει και σωτάρετε τα κρεμμύδια, ώσπου να φύγουν τα υγρά τους και να ασπρίσουν.

Πριν καραμελώσουν τα κρεμμύδια, σβήνετε με το κρασί και προσθέτετε το ζωμό (σε 1 λτρ βραστό νερό, βάζετε 2 κύβους ζωμού), αλάτι και πιπέρι.

Το αφήνετε να βράσει για 15' και αφαιρείτε τα περισσότερα κρεμμύδια από τη σούπα. Αφήνετε άλλα 15' να σιγοβράζει και μοιράζετε τη σούπα σε πυρίμαχα μπολ (πήλινα γιουβετσάκια).

Έχετε προθερμάνει το φούρνο στους 200. Βάζετε πάνω στη σούπα από 2 φετούλες μπαγκέτας φρυγανισμένης (για να μην παπαριάσει) και αρκετή παρμεζάνα και βάζετε τα μπολ στο γκριλ για 5' για να λιώσει το τυράκι και να πάρει χρώμα (το περίφημο γκρατινάρισμα). Σερβίρετε και απολαβάνετε!

Η Σωτηρία και οι 300: rendez - vous με τα social media

2012-12-31T21:16:00.000+02:00

Στην διάρκεια της έρευνας για τον οδηγό 1ου ραντεβού, αναγκάστηκα να βγω με αρκετούς άντρες μέσω των σόσιαλ μίντια. Οι 2 κατέληξαν μακροχρόνιες σχέσεις. Οι υπόλοιποι, αστεία περιστατικά. Απ' όλα είχε ο μπαξές.
Αρχικά το hi5, με έναν απίστευτα φωτογενή τύπο που έλεγες είναι μοντέλο μόλις έβλεπες τις φωτογραφίες του. Δευτέρα Λυκείου, νομίζω ήμουνα και κλείσαμε ραντεβού, μετά το σχολείο, να έρθει να με πάρει από εκεί. Ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν θεός. Απορούσα λίγο που δεν είναι καπαρωμένος ή δεν κοιτάει αντάξιες θεές, αλλά το παρέβλεψα. Μου στέλνει μήνυμα στο κινητό πως έφτασε, κοιτώ από το παράθυρο της τάξης και με περίμενε έξω. Κακή εντύπωση το πορτοκαλί πουλόβερ, αλλά επειδή ήξερα τον κοιλιακό - σουντόκου από κάτω, το έκανα γαργάρα.
Με το κουδούνι κατέβηκα και πήγα κοντά. Κοντός φαινόταν από μακριά, αλλά αυτό δεν είχε όρια. Ρατσίστρια δεν είμαι, προς Θεού. Αλλά φανταστείτε πως του ριχνα κανά δυο πόντους και μιλάμε πως είμαι στο ύψος της Kylie Minogue. Είπα να το παραβλέψω κι αυτό για τον κοιλιακό και το άφτερ-σιδεράκια-χαμόγελο. Αλλά το τέλος δεν άργησε να έρθει, μόλις μου είπε καλημέρα, Σωτηρία. Και το είπε ψευδά, πολύ ψευδά. Και επιμένω, ρατσίστρια δεν είμαι. Αλλά, βρε μάνα μου, το ονοματεπώνυμό μου, πολύ Σ μέσα...
Μετά ήρθε το facebook. Από εκεί βγήκα με αρκετούς. Όλοι να ξέρετε, είναι πολύ πιο χάλια από κοντά από ότι στις φωτογραφίες. Τραβάνε 300 κλικ και ανεβάζουν τα 2 που δε τους μοιάζουν καν. Το facebook, με κατέστρεψε πραγματικά. Ναυαγοσώστης που μιλούσε επί 3 ώρες για την φανταστική πρώην του. Ένας τύπος που το παιζε ηθοποιός και σέξυ γκομενάκι και στο προκείμενο, τζούφιος. Ένας άλλος (με τραβάνε οι πολύ κοντοί) που ήταν ντυμένος φωσφοριζέ, ως και το δόντι έλαμπε το βράδυ και με πήγε να με χορέψει σκυλάδικα. Πολλά, ωραία φρουτάκια, κανένα για δάγκωμα!
Και φυσικά ήρθε και το twitter. Ένας όλος κι όλος και μου φτασε. Εγώ σε φάση, μετά από χωρισμό. Εκεί που θες να την κάνεις την πουτανιά σου, αλλά και κάπου μέσα σου θες μια αγκαλιά, ρε αδερφέ. Ο τύπος προμηνειόταν πολύ καλός, δεκάδες χιλιάδες φόλοουερς, όμορφα γονίδια, καλό χιούμορ, στυλ και φαινομενικά υψηλό i.q.
Φυσικά, από κοντά όπως πολύ κλασσικά δεν έκατσε καν να ασχοληθεί με το τι προσωπικότητα είχε μπροστά του. Ένιωσα σαν μια από τις πολλαπλές οντισιόν για πιθανή σεξουαλική παρτενέρ. Σαν απλά να τσέκαρε, θα του κάτσω εύκολα ή να μην ασχοληθεί κιόλας;
Και σας πληροφορώ, όσο και αν θες απλά να το παίξεις sex and the city, κάποιες φορές την πατάς. Και εκεί λες, να συνεχίσω να το παίζω είδωλο, να του κάτσω, να εντυπωσιαστεί με τα ταλέντα μου και να γυρνάω εγώ σπίτι και να καταθλίβομαι με Μπρίτζετ Τζόουνς; Ή τελικά να τον γράψω και να μην ξανασχοληθώ, αφού βλέπω το ανώφελο;
Το συμπέρασμα; Απενεχοποιήστε τα σόσιαλ μίντια. Δεν ξέρεις ποτέ τι είναι στην άλλη άκρη. Πόσο όντως καλός ή πόσο μάπα είναι ο άλλος και φυσικά η χημεία από κοντά είναι τόσο διαφορετική, από όσο μέσω του υπολογιστή! Για μένα, μετά από τόσα φρούτα, λέω βγείτε και από εκεί. Ο έρωτας δεν παραγγέλνεται και ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει!
Παραμονή Πρωτοχρονιάς το μόνο που παραπέμπω είναι: ερωτευθείτε! Και σε κακό να σας βγει, έστω αυτό το λίγο που πετάς στα σύννεφα δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη αίσθηση!

xxx
Soti

Και μετά;

2012-12-26T15:00:00.002+02:00

Όσοι γράφουν θα με καταλάβουν. Όσοι τουλάχιστον γράφουν για εκείνους και όχι για συμβόλαιο. Όταν είσαι καλά, δεν έχεις έμπνευση. Για να γράψω, σημαίνει πως είμαι είτε πολύ καλά, είτε πολύ σκατά. Τώρα πραγματικά δεν ξέρω τι από τα δύο είμαι. Έχετε νιώσει ποτέ να φτάνετε σε ένα τέλμα και να έρχεται ένα αεράκι ζωής και να μην ξέρετε τι από τα δύο έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο πάνω σας;
Στις σχέσεις μου, τις μακροχρόνιες τονίζω, υπήρχε πάντα μια καθοριστική στιγμή που έλεγα μέσα μου "και τώρα τι;". Για να σας προλάβω, δεν περίμενα μονόπετρο και πρόταση γάμου. Όταν ξεκινάει μια επαφή με έναν εν γένει σύντροφο, όλα είναι σε μεγέθυνση. Ο έρωτας, τα καρδιοχτύπια, τα φιλιά, οι σκέψεις, τα όνειρα. Και μετά έρχεται η εκπλήρωση. Η εκτόνωση όλων αυτών και η έκφρασή τους στο άλλο άτομο.
Το ζευγάρι, στα μέλια του που λέει και η μάνα μου, δεν σκέφτεται τίποτε άλλο παρά τους δυο τους. Φιλιέσαι και χάνεται λες το περιβάλλον γύρω σου. Βουΐζουνε τα αυτιά σου και ανακατεύεσαι. Και μετά έρχεται η σχέση. Τα κοινά όνειρα, οι κοινές σκέψεις. Γίνεται επίσημο. Και γνωρίζεις το περιβάλλον του, ίσως και τη μάνα του. Ξέρεις πως είναι νευριασμένος, πως είναι αγχωμένος και πώς όταν κατουριέται και δεν κρατιέται. Και είναι όλο τόσο συναρπαστικό και η σκέψη του να τον χάσεις, επώδυνη.
Και μετά έρχεται η ησυχία. Πολλή ησυχία. Κάθεστε με τις ώρες στον ίδιο χώρο και δεν μιλάτε. Συνυπάρχετε αρμονικά, αλλά δεν υπάρχετε ο ένας για τον άλλον. Και την αγαπώ αυτή τη φάση. Ναι, είμαι εγώ που βγήκα 300 πρώτα ραντεβού σε 2 μήνες, αλλά όσο κι αν δεν το πιστεύετε δε μου αρέσει η φάση του γνωρίζειν, αλλά η μετά περίοδος. Κάπου εκεί, λοιπόν, περνά και η πρώτη κάψα και έχεις μάθει πια πώς κάνει ο άλλος έρωτα, πώς θα σε φιλήσει, πώς θα σε αγγίξει. Και είναι βολικό, ήσυχο, ασφαλές.
Αλλά, δεν είναι συναρπαστικό πια. Δεν ανεβάζεις παλμούς. Και εκεί εγώ σκέφτομαι "και τώρα τι;". Μήπως εκεί έξω, υπάρχει κάποιος που θα καταφέρει να με εξιτάρει για πάντα; Μήπως αυτό που λένε όλοι για πάντα, σημαίνει αυτό; Και φεύγω. Και βρίσκω δικαιολογίες. Και αναζητώ ξανά μανά από την αρχή, αυτόν που θα τρέχουμε μαζί στα ηλιοβασιλέματα.
Και φυσικά, έχει και αυτός την ίδια κατάληξη. Και έρχομαι στη φάση, που πολύ οδυνηρά προσπαθώ να δώσω στον εαυτό μου να καταλάβει, πως το για πάντα, δεν σημαίνει για πάντα καρδιοχτύπια και ιδρωμένες παλάμες. Δεν σημαίνει για πάντα, έξαψη. Και κατευνάζομαι. Και νιώθω πως χάνω τον ρομαντισμό μου.
Γιατί είμαι αθεράπευτα ρομαντική. Αγαπώ το να είμαι ερωτευμένη, με κάποιον, με κάτι, με μια ιδέα. Και δεν μπορώ να αποχωριστώ την σκέψη πως θέλω να είμαι συνέχεια ερωτευμένη. Συζητώντας το αυτό, άκουσα πολλά. Πως πρέπει ίσως να βρω κάποιον που μαζί του θα ζήσω το παραμύθι μου. Πως πρέπει να ωριμάσω και να συμβιβαστώ.
Το συζήτησα, όμως, και με κάποιον που μοιάζουμε πολύ και ξέρω πως κατάφερε να ξεπεράσει την κοινή μας αυτή φοβία. Και μου είπε πως έρχεται η στιγμή που ξέρεις πια πως όσο δυνατός και να είναι ο έρωτας στην αρχή, θα περάσει. Και τι κάνεις, ρώτησα. Σταματάς να τον ψάχνεις, και κοιτάς άλλες αξίες. Αλλά κυρίως, πρέπει να έρθει σε σένα η στιγμή αυτή που μέσα σου θα είσαι καλά με το να θυσιάσεις τον έρωτα.
Και τώρα, λοιπόν, απλά αναρωτιέμαι. Πότε έρχεται αυτή η στιιγμή που αξίζει να θυσιάσεις τον έρωτα για κάτι λιγότερο;

Ο τσιγκούνης, ο μαμάκιας κι ο Μεμέτ Αγάς

2012-06-10T23:12:00.001+03:00

Η Σωτηρία και οι 300, μέρος 3ο.

Γνωρίστηκα και με τους τρεις μέσω facebook. Ωραίοι τύποι, όμορφοι εμφανισιακά και με ενδιαφέρον να με γνωρίσουν κι από κοντά. Δεν ήταν δα και η πρώτη φορά που θα γνώριζα κάποιον από κοντά, οπότε κοίταξα να προσέξω λίγο. Να μην είναι φανερά ανώμαλοι, να τους δω σε πολλές φωτογραφίες και live στην webcam, ότι είναι οι ίδιοι και μετά να βγω. Και βγήκα. Και με τους 3 την ίδια μέρα.

Ο τσιγκούνης.

Βγήκαμε μεσημεράκι κατά τις 12 για καφέ. Συναντηθήκαμε στη Γλυφάδα, με περίμενε στη στάση του τραμ, εκείνος είχε έρθει με το αυτοκίνητο και είχε ήδη παρκάρει. Point: πάντα, πάντα, πάντα, να συναντηθείτε εκεί, να μην έρθει ποτέ να σε πάρει με το αυτοκίνητο αν δε τον ξέρεις από πριν. Όμορφος κι από κοντά, απόφοιτος Νομικής, είχε μόλις πιάσει έμμισθη δουλειά ως δικηγόρος σε ένα γραφείο στο κέντρο, τοξότης. Κι εγώ ταύρος, από εκεί έπρεπε να έχω καταλάβει τι πρόκειται να συμβεί!

Περπατήσαμε και πήγαμε στο δρόμο με όλες τις καφετέριες και μου είπε να διαλέξω πού να κάτσουμε. Gentleman, σκέφτηκα.

-Ας κάτσουμε στο, Chocolat. Έχω ξαναέρθει και μου άρεσε.

-Α, βλέπω έχεις ακριβά γούστα, χε χε.

Το πήρα ως χιούμορ. Μόνο έτσι μπορούσα να το πάρω. Έκανα κι ένα αστείο με ακριβά κοσμήματα και πως αυτές είναι οι ανάγκες μου και κάτσαμε. Παραγγείλαμε από ένα καφέ και μιλήσαμε για κανα δυο ώρες, ώσπου ζητήσαμε λογαριασμό. Πήρε την απόδειξη και μου είπε πόσο οφείλω εγώ και να μην ανησυχώ, θα βάλει εκείνος το τιπ. Μοιάζοντας στο μπαμπά μου και βλέποντας μόνο τα καλά στους ανθρώπους αρχικά, δεν το σχολίασα μέσα μου, τ' άφησα να περάσει στο ντούκου.

Βγήκαμε προς τα έξω και θεωρώντας πως έχουμε μια καλή σχετικά χημεία, ρώτησα αν πεινάει για να φάμε κάπου μαζί.

-Μωρέ, δεν θέλω να χαλάσω τώρα κι άλλα χρήματα, εφόσον δεν πεινάω εγώ και θα φας μόνο εσύ. Άσε που θα βάλω ήδη τη βενζίνη για να σε γυρίσω πίσω.

Από τη Γλυφάδα στην Καλλιθέα και μάλιστα, χαμηλά στην παραλία. Όχι στο Κορωπί, όχι στην Παιανία, όχι στην Ελευσίνα, στην Καλλιθέα. Να 'σαι καλά, του είπα, χάρηκα. Γύρισα την πλάτη μου και έφυγα. Σαν κυρία. Δεν με πήρε ποτέ τηλέφωνο.

Ο μαμάκιας

Πήγα στα Applebee's να φάω και να σκεφτώ. Μου αρέσει να τρώω με τον εαυτό μου. Όχι, να το παίξω chic και ανεξάρτητη, αλλά το φαγητό είναι απόλαυση για μένα. Κι ας φάω πέντε μπουκιές, θέλω να 'ναι νόστιμες και απολαυστικές. Και όταν με πιάνει κιόλας η αντικοινωνικότητά μου, απολαμβάνω το να τρώω μόνη και να μη χρειάζεται να κάνω ευγενική κουβεντούλα με τον όποιο έχω απέναντι, διακόπτωντας το φαγητό μου. Ναι, είμαι ξινή κι απόμακρη.

Αφού έφαγα, κατά τις 4, πήγα και έκατσα έξω από την Rich (καφετέρια που όπως έμαθα, πάει και ο Βέρτης. Τώρα αν δε ξέρεις ποιος είναι ο Βέρτης, ίσως να είσαι και μακρινή εξαδέλφη μου). Το δεύτερο rendez-vous ήρθε στην ώρα του ακριβώς, με αυτοκίνητο και εκείνος, ντυμένος κύριος, με υφασμάτινο παντελόνι, όμορφα δετά παπούτσια, polo μπλουζάκι και χτενισμένο μαλλί, Αιγόκερως. Του είπα να πάρει πρωτοβουλία και να διαλέξει που να πάμε. Είπε του είχαν πει για ένα όμορφο μαγαζί και δεν θυμόταν πώς το έλεγαν. Πήρε ένα τηλέφωνο και μιλώντας με μελιστάλακτη φωνή, έμαθε το όνομα και πήγαμε. Μουτσούνιασα λίγο, θεωρώντας περίεργο να βγαίνεις με γκόμενα και να παίρνεις άλλη να ρωτάς που θα την πας, αλλά το προσπέρασα.

Ήπιαμε τον καφέ, έβγαλε το πορτοφόλι του και πλήρωσε, ενώ με παρακάλεσε να μην πληρώσω τον καφέ μου. Μετά το προηγούμενο φιάσκο, μου φάνηκε πρίγκιπας. Μόλις βγήκαμε έξω, είπε “πάλι καλά που η μητέρα μου, ήξερε αυτό το μαγαζί και ήρθαμε, ήταν όντως όμορφο.” Μου έκανε τρελή εντύπωση που μίλησε στη μητέρα του με τέτοια λατρεία στο τηλέφωνο, αλλά προσπάθησα να μη δώσω σημασία. Προσφέρθηκε να με γυρίσει πίσω και φυσικά δέχθηκα. Όταν με άφησε, μου είπε αν θέλω να βρεθούμε και την επόμενη την ίδια ώρα. Είπα ας βγούμε βράδυ (να με δει και λίγο ντυμένη, εξώφυλλο), είπε πως έχει να πάει στο πάρτυ ενός συναδέλφου και θα πάει με τη μητέρα του, γιατί είναι η αιώνια συνοδός του. Ναι, χρησιμοποίησε αυτή την έκφραση. Είπα “καληνύχτα, φιλιά στη μανούλα σου” έφυγα και δεν ξανασήκωσα το κινητό μου.

Ο Μεμέτ Αγάς

Μου είπε δεν μπορούσε να κατέβει στα νότια, έμενε στο Γαλάτσι. Με πήγε ο αδερφός μου. Μου είπε μόλις συναντηθήκαμε πως πεινάει και αν είναι να πάμε για ποτό μετά ας φάμε κάτι, με πήγε στο la Pasteria. Πλήρωσε εκείνος, μόλις φάγαμε, είπε τελικά θα πάει για ποτό με φίλους, αλλά αν θέλω την επομένη να με πάει και μένα για ένα ποτό. Είπα θα μιλήσουμε, όταν ρώτησα αν μπορεί να με πάει κάπου να πάρω ταξί (ελπίζοντας να προτείνει να με γυρίσει, 11 το βράδυ), είπε δεν έχει χρόνο κι αν μπορούσε ο αδερφός μου να ερχόταν να με πάρει. Με άφησε στη μέση του δρόμου να βγάζω καπνούς, αφού του είπα “και μέχρι εδώ που ήρθα πολύ σου ήτανε. Αλλά με αυτά που κάνετε, γι' αυτό δε γαμάτε ποτέ να ξελαμπικάρετε”. Ο Μεμέτ Αγάς, που ήλπιζε να είναι σουλτάνος με χαρέμι, ήταν αρχιτέκτονας, Λέων. Δεν με ξαναπήρε ποτέ τηλέφωνο, με έσβησε κι από το facebook.

Συντηρητισμός και κόμπλεξ

2012-04-29T15:12:00.003+03:00

Αρραβωνιάστηκα. Επίσημα. Χωρίς παπά και ευλογίες. Οι δυο μας το αποφασίσαμε και το ανακοινώσαμε σε οικογένεια και φίλους. Ενάμιση χρόνο έχουμε μπροστά μας για το γάμο και σιγά σιγά κοιτάω τα πρώτα νυφικά και μπομπονιέρες. Όταν το είπα στις συναδέλφους, εκτός από συγχαρήκια, άκουσα και πολλά "μικρούλι είσαι μωρέ ακόμα". Δεν κάκιωσα, ίσα ίσα. Ειδικά από τις παντρεμένες, το κατάλαβα απόλυτα γιατί η ψυχούλα τους ξέρει τι τραβάνε!
Στο λεωφορείο που γυρνούσα σπίτι, σκεφτόμουν όλα όσα λένε και δεν μένουν κρυφά πίσω από την πλάτη μας, φίλοι, συνάδελφοι, γνωστοί, γείτονες. Πριν 30 χρόνια αν πήγαινες 25 και δεν ήσουν παντρεμένη, σε βγάζανε ήδη γεροντοκόρη και σου ξεσκονίζανε το ράφι για να σε κάτσουν. Σε γλωσσότρωγε η γειτονιά ότι θα μείνεις μόνη σου για πάντα και πως δεν υπάρχει λόγος που η προτεραιότητά σου είναι οι σπουδές και η δουλειά σου. Έπρεπε να κάνεις παιδιά μικρή, γιατί αν τα κανες μετά τα 30-35 θα βγαιναν ζαβά. Ο συντηρητισμός καλά κρατούσε και ακόμη και η μάνα μου που το '80 παντρεύτηκε στα 24 της, ήταν μεγάλη. Όταν δε ξεκίνησε να γεννάει στα 30 τον αδερφό μου και δή εμένα στα 36 παραήταν μεγάλη. Ακόμα και στο σχολείο θυμάμαι ότι ήταν από τις μεγαλύτερες μαμάδες.
Κάπου εκεί στη νέα χιλιετία, το τροπάριο άλλαξε. Οι γυναίκες δεν είναι πια απλά φεμινίστριες. Δεν κυνηγάμε την ισότητα των δύο φύλων, αλλά τη δική μας ανωτερότητα. Αν δε σε πάρουν σε δουλειά, είναι ρατσιστές επειδή είσαι γυναίκα. Αν στη πέσει ο συνάδελφος, είναι σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο. Αν σου σφυρίξει ο φορτηγατζής και σε πει ζαργάνα, είναι βλάχος και άξεστος. Και φυσικά, όποια μεταξύ μας, κάνει σχέση, συζήσει και αρχίσει να μαγειρεύει και να πλένει, αυτόματα είναι δέκτης κακόγουστων αστείων τύπου "η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά".
Πρέπει να πάρουμε πτυχίο, μεταπτυχιακό, ίσως και ντοκτορά (ακόμη είναι προαιρετικό) και φυσικά να αρραβωνιαστούμε εκεί στα 30 και να παντρευτούμε μετά από 1-2 χρόνια. Να κάνουμε παιδί στα 35, γιατί πρέπει να ζήσεις και την ελευθερία σου με τον άντρα σου και να παρκάρεις τα μωρά σε γιαγιά - παππού γιατί θα γυρνάς από την καριέρα αργά το βράδυ στο σπίτι.
Όταν λοιπόν, εγώ είμαι ήδη ένα χρόνο με το φίλο μου, αρραβωνιάστηκα τώρα και θα παντρευτώ σε ενάμιση χρόνο που θα είμαι εγώ 22 και εκείνος 32, είμαι υπερβολικά μικρή. Πρέπει να το πάρω απόφαση πως είμαι γυναικούλα και πως μόνο για την κουζίνα μου κάνω. Δεν είμαι γυναίκα καριέρας, ούτε βέβαια ανεξάρτητη και θα μείνω με απωθημένα για πάντα, που θα τα βγάλω κάποτε στα 40 μου πάνω στον κηπουρό.
Δεν με ρωτά φυσικά κανείς, τι με γεμίζει εμένα. Αν αυτό που εγώ θεωρώ καριέρα, μπορώ να το κάνω από το σπίτι μου. Αν το όνειρό μου ήταν πάντα να βρω το σύντροφο της ζωής μου και να κάνω οικογένεια, γιατί μεγάλωσα σε ένα σπίτι που οι γονείς μου είναι παντρεμένοι 32 χρόνια και ακόμα δεν έχουν χωρίσει, ούτε πέφτουν κερατώματα και ξύλο. Ίσως εγώ, λοιπόν, εκπληρώνω τώρα το όνειρό μου και ας είναι μικροαστικό.
Εξάλλου, δε σκέφτεται κανείς, πως εγώ εν μέσω οικονομικής κρίσης, δεν έχω λεφτά να συνεχίσω την ιδιωτική σχολή, οπότε δεν έχω και ευκαιρία καριέρας και μεγάλης θέσης σε πολυεθνική. Ούτε μπορώ να είμαι στη Ρώμη και στο Παρίσι το Σ/Κ με το φίλο μου. Εφόσον λοιπόν, δεν μπορώ να ευχαριστηθώ πολλά άλλα πράγματα, γιατί να μην ευχαριστηθώ τα προσωπικά μου; Και glamorous και chic θα είναι ο γάμος μου. Και θα χορέψω και Michael Jackson στο τέλος και σούστες στην αρχή. Και θα κάνω μεταμεσονύκτιο μπάνιο στη θάλασσα τη νύχτα του γάμου και δεν θα γκαστρωθώ την επόμενη μέρα. Και θα ευχαριστηθώ το σύντροφό μου σαν να είναι ο εφηβικός μου έρωτας.
Δεν χρειάζεται να τα βάζουμε όλα σε κουτιά και σε καλούπια με ταμπέλες. Ούτε και να το παίζουμε φιλελεύθεροι και μοντέρνοι και τελικά να καταλήγουμε πιο συντηρητικοί από αυτούς που κράζουμε. Ο καθένας κάνει και θα κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο, είτε το απρουβάρει ο περίγυρος, είτε όχι. Ας αρκεστούμε στο να βλέπουμε τη χαρά στους γύρω μας, κι ας μη μας νοιάζει από πού προέρχεται.

Αγρίου Βαλεντίνου ανήμερα

2012-03-07T16:09:00.000+02:00

Του Αγρίου Βαλεντίνου ανήμερα

Γενικά οι γιορτές αγάπης δε με αγαπούν. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Αγίου Βαλεντίνου. Ίσως επειδή τις περιμένω πώς και πώς και το σύμπαν γελάει μαζί μου. Ώσπου νόμισα πως η τύχη μου άλλαξε. Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα, 2007. Η πρώτη φορά που δεν ήμουν μόνη, αλλά σε σχέση και μάλιστα ολόφρεσκια. Όλο μέλια ήμασταν κι αγάπες, οπότε η γιορτή αναμενόταν να είναι τρελή επιτυχία. Θα ζούσα και εγώ όλα όσα έβλεπα στις ταινίες.

Όντως ο καλός μου έκλεισε ένα τραπέζι για δύο σε εστιατόριο στο Κολωνάκι, γνωρίζοντας την κρίση ψώνιου που με πιάνει στις γιορτές. Τρεις μέρες έτρεχα στα μαγαζιά να βρω τι θα βάλω, από έσώρουχα και κάλτσες, ως το κασκόλ και τα παπούτσια. Πήγα κομμωτήριο, έφτιαξα και νύχια. Ήρθε και με πήρε από το σπίτι μου, ακριβής στο ραντεβού μας. Έπρεπε να το καταλάβω πως κάτι δεν θα πήγαινε καλά, αφού εμφανίστηκε με ένα τεράστιο μπουκέτο κατακόκκινα τριαντάφυλλα, ενώ ήξερε ότι δεν μου αρέσουν.

Όταν φτάσαμε, μας οδήγησαν στον πρώτο όροφο που ήταν γεμάτος καρδούλες, λουλούδια και ζευγάρια. Έκατσα σαν κυρία, έβαλα και ην πετσέτα πάνω στα πόδια μου και αρχίσαμε να διαβάζουμε το μενού. Εγώ μες στην τρελή χαρά και εκείνος αγχωμένος ως τα μπούνια για να με ευχαριστήσει. Η πρώτη κεραμίδα ήρθε όταν τον ρώτησα τι θα πάρει, εκείνος με κοίταξε και κατέβασε το μενού για να μου μιλήσει. Μόνο που το κατέβασε πάνω στα ποτήρια που είχε μπροστά του. Τα γεμάτα ποτήρια που γέμισαν το τραπέζι νερά και κρασιά και έκαναν τα ζευγάρια να μας κοιτάξουν, εμένα να σηκωθώ πάνω και να στεγνώνομαι και τη σερβιτόρα να αλλάζει τραπεζομάντηλα.

Το άφησα να περάσει εν ονόματι της εορτής και προσπαθώντας να αγνοήσω τον άνθρωπο που είχα μπροστά μου και να κρατήσω μόνο την ιδέα του.. Ακολούθησε μια πράσινη ελιά που δεν πιάστηκε στο πηρούνι και εξφενδονίστηκε στο πάτωμα, το μαχαίρι του στο παρκέ και τελειωτικά, κατάφερε να σκάσει ένα μπαλόνι δίπλα του. Με κατεβασμένα μούτρα φύγαμε και αναρωτιόμουν σε όλο το δρόμο του γυρισμού, ποιος με είχε μουτζώσει.

Δεν έκατσα να σκεφτώ καθόλου, γιατί ο φίλος μου ήταν τόσο ατσούμπαλος και άνταφλος. Γιατί δεν πρόσεξε το κούρεμά μου, γιατί δεν είδε οτί φοράω καινούρια ρούχα, γιατί δεν έφτασε καν στο σημείο να ανακαλύψει την ευλαβική αποτρίχωση που είχα κάνει. Δεν ήθελα να δω πως τον έκανα να αγχωθεί για να έχω απλά κάτι να λέω μετά στις φίλες μου. Δεν ήθελα να αποδεχτώ πως αν καθόμασταν σπίτι αγκαλιά βλέποντας ταινία, ίσως να περνούσαμε και καλύτερα. Δεν ήθελα να παραδεχτώ πως ήμουν ερωτευμένη με το να έχω σχέση πρώτα και μετά με εκείνον. Ίσως γιατί είχα τυφλωθεί λίγο από τα φώτα και τις καρδούλες του Αγίου Βαλεντίνου.

Έρωτας, σεξ και Χόλλυγουντ

2011-12-11T21:11:00.001+02:00

Βλέπουμε από μικροί ταινίες που προβάλλουν διάφορους τύπους σεξ. Τους απελευθερωμένουν πρωταγωνιστές που κάνουν παθιασμένο σεξ από δω κι από εκέι με κορίτσια αμφιβόλου ηθικής, τις ρομαντικές που κάνουν μόνο έρωτα και τελικά μένουν αγ... ανέγγιχτες. Και γενικά όλους όσοι προωθούν πως κάποιοι κάνουν καλό σεξ, πορνογραφικών διαστάσεων, μόνο με αγνώστους και κάποιοι κάνουν έρωτα μόνο με τον άνθρωπο της ζωής τους.

Πόσο όμως, αλήθεια και πόσο παραμύθια είναι αυτό; Δεν μπορεί δηλαδή, με τον άντρα της ζωής μου να κάνω σεξ με μαστίγια και χειροπέδες ή και με κάποια απλή σχέση μου να κάνω έρωτα; Και ποιος είναι αυτός που θα πει αν κάποιος είναι καλός στο σεξ και κάποιος όχι; Συζητούσα με μια φίλη και μου είχε πει στα πεταχτά, ότι τέλοσπάντων δεν είναι και καμιά θεά στο σεξ και δεν κρεμιέται και από πολυελαίους. Ενώ πριν καμιά εβδομάδα, μια άλλη φίλη μου έλεγε για κάτι τσούλες που δεν ξέρουν τι θα πει ποιότητα και απλά ξέρουν να κάνουν σεξ σαν πορνοστάρ.

Αυτό, λοιπόν, που κανείς δε σκέφτεται είναι ότι το σεξ δεν είναι μαθηματικά. Δεν γίνεται να δώσεις εξετάσεις και να περάσεις ή να μείνεις μετεξεταστέος και να περιμένεις να ξαναδώσεις το Σεπτέμβριο. Αυτό που μετράει πάνω απ' όλα είναι η χημεία στο εκάστοτε ζευγάρι και το τι σε εκφράζει εσένα στην προκειμένη στιγμή. Τίποτε δεν είναι κομμένο και ραμμένο πάνω σε κάποιον. Όλα ανακαλύπτονται και εξερευνούνται.

Όσο πιο συμφιλιωμένος είσαι με τη σεξουαλικότητά σου, τόσο θα ανακαλύψεις πιο εύκολα τι είναι αυτό που σου ταιριάζει. Και ξαναλέω, τη δεδομένη στιγμή τι σου ταιριάζει. Δεν χρειάζονται οι ταμπέλες "τσούλα", "παρθενόπη", "ξέκωλη", "μυξοπαρθένα". Αν είσαι ανοιχτός να ζήσεις και να απολαύσεις, μπορεί να περάσει περίοδος που να θες να κάνεις σεξ με αγνώστους, χωρίς αγκαλιές και συναισθηματισμούς. Να σηκώνεσαι αμέσως να φεύγεις και να μην ξαναπαίρνεις τηλέφωνο. Μπορεί πάλι, να έχεις αποστηθίσει όλο το Κάμα Σούτρα και να σου τύχουν σύντροφοι που η χημεία σας να είναι τόσο κακή που να μην τους νοιάζουν τα ανοίγματά σου, ούτε το πόσο καλά στήνεσαι!

Πάντα θα υπάρξει κάποιος που να σου ταιριάζει σεξουαλικά και πάντα κάποιος που δε θα τον αντέξεις. Ακόμη και στην σχέση σου, μπορεί να είσαι ερωτευμένος και μόνο το πώς σε κοιτάει ο άλλος να σε κάνει να λιώνεις στα χέρια του και να κάνετε έρωτα με τις ώρες, όχι για τις ορμόνες σας, αλλά για να γίνεστε ένα. Και εκεί δεν χρειάζονται tips και οδηγίες. Όλα θα είναι φαντασμαγορικά.
Και από προσωπική άποψη, όταν βρεθεί ο κατάλληλος σύντροφος θα είναι αυτός που θα θέλει να κάνετε έρωτα, αλλά μαζί του θα γίνεσαι και catwoman χωρίς να σε λέει τσούλα στους φίλους του. Ποιος είπε πως οι καλές νοικοκυρές πρέπει να είναι και ήσυχες στο κρεβάτι; Ίσα ίσα που αν δεν κάνεις ακροβατικά με τον άνθρωπό σου, με ποιον θα κάνεις;

xoxo enjoy anything that turns you on, without any taboo, without thinking what is right and wrong

Από πρίγκιπας, βάτραχος

2011-11-29T21:20:00.001+02:00

Από μικρή, ήμουν κυνική και ρεαλίστρια. Δεν ξέρω αν φταίει, το ότι δεν έβλεπα τις πριγκίπισσες της Disney, ότι έχω μεγάλο αδερφό που δεν άφησε περιθώρια για παραμύθια στο μυαλό μου, ή ότι η μαμά μου έλεγε πάντα ότι πρίγκιπες δεν υπάρχουν, ας κοιτάξω τον πατέρα μου, που έχει και τη μύτη μου.
Δεν μεγάλωσα, λοιπόν, με την ψευδαίσθηση ότι θα σπουδάσω και στα 26 μου (ούτε στο ράφι, ούτε μικροπαντρεμένη), θα μου κάνει πρόταση γάμου ο άντρας των ονείρων μου, ενώ τρώμε σε πανάκριβο εστιατόριο και θα πετάξει μπρος στα μάτια μου το παγόβουνο από τον Τιτανικό, δεμένο με πλατίνα. Έλεγα, λοιπόν, ότι θα βρω έναν άντρα με χιούμορ, έξυπνο, σταθερό, που δίπλα του να νιώθω ασφάλεια, να με αγαπάει και να με προσέχει, να με έχει κορώνα στο κεφάλι του και ας τσακωνόμαστε.
Μετά από τρεις άτυχες σχέσεις και μόλις στα 20 μου, πίστευα ότι πια όλοι μου οι μύθοι είχαν πέσει και δεν είχα να φοβάμαι ότι θα ανακαλύψω πλέον τίποτα περίεργο από κάποιον άντρα, και χωρίς φυσικά να εννοώ ότι μπορεί να πέσω σε κανέναν ψυχανώμαλο που να με δέρνει και να με βγάζει στο κλαρί. Κρατιόμουν πάντοτε σε φυσιολογικά πλαίσια και συνθήκες.
Κι ενώ, λοιπόν, διατυμπάνιζα πως ο αδερφός μου, αλλά και οι πρώην μου έχουν κάνει όλα τα άκομψα μπροστά μου (ρεψίματα, πριτς πριτς κ.α.), ήρθε στη ζωή μου η Ευρώπη. Όχι, πείτε μου ειλικρινά, αν βλέπατε 2 χρόνια σχεδόν καθημερινά ένα Γάλλο, ψηλό, μελαχρινό, με φανταστικό παλτό (το χειμώνα), με χιούμορ και ρομαντισμό (μου τραγουδούσε και άφηνε τα ρέστα), και σας ζητούσε να βγείτε, δεν θα ανέβαιναν άθελά σας μύθοι στο μυαλό σας;
Έτσι χτίστηκαν και στο δικό μου μυαλό ξανά. Τη μέρα που μιλήσαμε πραγματικά (και όχι γεια σας, αντίο σας), μου είπε και να βρεθούμε για ποτό. Ήρθε με το τέλειο παλτό και κάτι βρώμικα converse που δεν πρόσεξα προς στιγμήν και παράγγειλε κρασί και για τους δυο μας. Σε άλλη περίπτωση θα τον έλεγα φαλοκράτη και πως δεν μου αφήνει το περιθώριο να διαλέξω ότι θέλω, σαν σύγχρονη δυναμική Cosmopolitan γυναίκα. Αλλά δεν σκέφτηκα αυτό, αλλά, πως είναι πολύ αντρικό και ρομαντικό. Άσε πια όταν μου είπε πως είναι Ταύρος και είμαι κι εγώ, άρα ταιριάζουμε! Και ναι, όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε πως με φίλησε και βούιξαν τα αυτιά μου και ζαλίστηκα, και ερωτεύτηκα. Και συγκατοικήσαμε στους δυόμισι μήνες γνωριμίας, ως είθισται με έναν Ευρωπαίο ρομαντικό.
Ένα θα σας πω. Είναι ακριβώς ίδιος με τον αδερφό μου και όλους σας τους πρώην, νυν και μελλοντικούς Έλληνες γκόμενους. Με μια διαφορά από τους δικούς μου πρώην, δεν είναι μαλάκας. Και ναι, δεν τραβάει την καρέκλα μου για να κάτσω, ούτε πίνει κρασί και βλέπει ασπρόμαυρες ταινίες. Μου τραγουδάει που και που γαλλικά τραγούδια για να με ξυπνήσει και ευτυχώς το χιούμορ είναι διεθνές φαινόμενο. Όταν τον είπα βάτραχο, μου είπε ότι τουλάχιστον είναι βάτραχος με γαλλική προφορά.
Ναι. Δεν είναι πρίγκιπας, δε φοράει φουφούλα και φτερό στο κεφάλι, αλλά τον αγαπώ. Μην ψάχνετε για πρίγκιπα, αλλά για βατράχους που να αξίζουν.

Θες να φοράς μόνο άσχημες κάλτσες και μεγάλα βρακιά

2011-11-25T19:55:00.001+02:00

Γνωρίζεις κάποιον. Είσαι καιρό μόνη σου ή μόλις χώρισες. Και στις δύο περιπτώσεις θα σου φανεί ιδανικός, αν είσαι κλασικά κουλή γυναίκα. Θα πεις ότι βρήκες επιτέλους έναν σύντροφο, ή στην άλλη περίπτωση, ότι η ζωή δε τελειώνει μετά από κάθε μαλάκα πρώην. Θα είναι και όμορφος και έξυπνος και καλό παιδί και με χιούμορ. Θα φοράει και ωραία παπούτσια. Θα μοιάζει και λίγο στο μπαμπά σου (θα είναι σταθερός και τίμιος, όχι με κοιλιά και καράφλα.)
Θα τον γνωρίσεις, λοιπόν, και θα βγεις και ραντεβού. Και θα πας και για ποτό. Και θα πας και για φαΐ. Θα πληρώσει εκείνος, θα σου πει ότι είσαι και όμορφη και θα σε φιλήσει. Και θα είναι το πιο όμορφο και παραμυθένιο φιλί μετά από τόσο καιρό ρουτίνας και απραξίας. Θα βουίξουν τα αυτιά σου, θα ζαλιστείς και λίγο. Και να που κάνατε και σχέση. Και αφού είστε και καιρό μαζί, ε να μη συγκατοικήσετε; Αφού αγαπιέστε, αφού θέλετε να ξυπνάτε και να κοιμάστε μαζί. Αφού θα του ζεσταίνεις κρουασανάκια το πρωί και θα βλέπετε μαζί ασπρόμαυρες ταινίες. Θα φέρνει μη σου πω και λουλούδια φρέσκα στο σπίτι, να γεμίζετε τα βάζα και να ευωδιάζουν τα δωμάτια.
Και μετά από τρεις-τέσσερις μήνες, το σπίτι φτιάχτηκε. Πήρες και κουρτίνες και χαλιά. Φάγατε και πρωινό και κοιμηθήκατε αγκαλιά. Του ετοίμασες δείπνο με κρασί και σου έφερε γλυκά. Σου έκανε μασάζ πριν κοιμηθείς και του έφερνες καφέ στο σαλόνι.
Και μετά από ακόμη λίγο, ξύπνησες. Και τη μέρα εκείνη που ξύπνησες, κοιμηθήκατε αγκαλιά μόνο καμιά ώρα το πρωί, αλλά και πάλι ξύπνησες πιασμένη. Και καφέ παραγγείλατε στη δουλειά, και σάντουιτς. Δεν τρώτε πρωινό στο σπίτι. Τσακωθήκατε ποιος θα μπει πρώτος στο μπάνιο και γιατί δεν έχει ζεστό νερό. Κατεβήκατε στην είσοδο και βρήκατε το λογαριασμό του τηλεφώνου. Τον άνοιξε αδιάφορα και σου είπε πόσο είναι το μισό. Πήγες στη δουλειά με λεωφορείο, γαιτί για κάποιο λόγο πλέον δεν είναι στο δρόμο του η δουλειά σου και θα αργήσει.
Στη δουλειά δεν τον σκέφτηκες και δεν έγραφες στίχους στα post it, ούτε του έστειλες μήνυμα ότι τον αγαπάς στο διάλειμμα. Νομίζω, όμως, κάποια στιγμή μιλήσατε να δείτε ποιος θα πάει το κοστούμι στο καθαριστήριο. Και μετά γύρισες σπίτι με το λεωφορείο, γιατί ήταν κουρασμένος όλη μέρα στη δουλειά.
Μπήκες στο σπίτι, άφησες τα κλειδιά και την τσάντα, έβγαλες το παλτό και γκρίνιαξες που περπατάει με τα παπούτσια στα χαλιά. Πρέπει να μαγειρέψεις να φάτε. Τρώτε μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς κιόλας να βλέπετε κάτι συγκεκριμένο. Κανένα σχόλιο για το φαγητό. Σε ρωτάει αν θα έρθεις να κοιμηθείς, γιατί είναι κουρασμένος και θέλει να κλείσεις τα φώτα. Κλείνεις τα φώτα και πας στο δωμάτιο. Γδύνεσαι και κάνει κρύο. Βλέπεις με την κρίση δεν ανάβουν και τα καλοριφέρ. Φοράς ένα κολάν, μπλούζα, ζακέτα και κάτι πορτοκαλί κάλτσες με το μαρσουπιλαμί. Βλέπετε βλακείες στο laptop και κοιμάστε ο καθένας στη μεριά του.
Δεν μπορείς, όμως, να κοιμηθείς και σκέφτεσαι αν πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και να μη κοιμάσαι με αυτές τις κάλτσες, αλλά με σατέν νυχτικό. Ε, ναι, πρέπει, μωρή, αν θες να κρατήσεις άντρα!! Αλλά δεν κάνει κρύο; Κάνει. Ε, και θα κρυώνω; Ναι, θα κρυώνεις.
Αυτό θα θέλες να κάνει και αυτός. Και εκεί ανακαλύπτεις ότι ξύπνησες παραπάνω. Και εκεί, υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Αυτός αν συνεχίσεις να φοράς την κάλτσα την πορτοκαλί και το βρακί της γιαγιάς σου, θα φύγει. Και θα είναι αυτός ο άντρας, που αν θες να τον κρατήσεις πρέπει να βάλεις το κόκκινο νυχτικό.
Υπάρχει και η περίπτωση να μείνει για πάντα και ας ξυρίζεσαι κάθε 10 μέρες. Και για μένα, μόνο για αυτό τον άντρα ΠΡΕΠΕΙ και επιβάλλεται να βάλεις το κόκκινο νυχτικό και να ξυρίζεσαι κάθε 2 ώρες και όχι για τον άλλον.

Κάτι μαγειρεύω...

2011-11-04T20:00:00.002+02:00

Με έχουν πιάσει ανησυχίες τελευταία.. Θες να είναι η δουλειά, που δεν είναι και η dream job; Θες να είναι ο μισθός που είναι ίσος με ένα ενοίκιο σπιτιού; Όλο σκέφτομαι, σκέφτομαι και όπως λέει και ο φίλος μου, δεν είναι καλό αυτό για μένα γιατί καταλήγουμε σε άσχημα ξεμπερδέματα...!
Η πιο κοντινή μου φίλη, εκτός το ότι εκτελεί χρέη ψυχολόγου-μαμάς-στυλίστριας-παιδί για όλες τις δουλειές, για μένη, είναι επίσης γλυκιά, δημιουργική, αλλά συνάμα δυναμική, ισχυρογνώμον και καλή σε αυτό που κάνει. Σπούδασε σχέδιο μόδας. Όχι γιατί είναι ψωνάρα, όχι γιατί θέλει να ντύσει τη Madonna και τον Obama, όχι για να κάνει τερατουργήματα ονομάζοντάς τα τέχνη και να μη φοριούνται πουθενά, αλλά γιατί αγαπάει τα ρούχα. Την ιστορία τους, το συνδυασμό τους, μα πάνω από όλα την υλοποίησή τους. Αγαπάει τις υφές, τα υφάσματα, τις ραφές, τις φόδρες, τα κουμπιά, τις μανσέτες, τις πένσες, τα στριφώματα. Και αυτό της δίνει έμπνευση..
Εγώ αγαπάω εκείνη, αλλά και την συγγραφή.. Αγαπάω τη μόδα, την ιστορία της, την εξέλιξή της, τη μορφοποίηση από την πασαρέλα ως το δρόμο, τα trends, την αγορά, τον κόσμο, το πηγαίο στιλ, το class που αποπνέουν κάποια ρούχα, τη διάθεση και τα συναισθήματα που εκφράζουν.
Ήρθε ο καιρός, λοιπόν, για δύο εικοσάχρονες τεμπέλες, να σηκωθούν επάνω, να πιάσουν βελόνες και κλωστές, στιλό και χαρτιά, φωτογραφικές μηχανές και laptop και να οργώσουν το δρόμο, την αγορά και τα μαγαζιά και να ενώσουν τις δυνάμεις τους και την αγάπη τους σε ένα blog (ή ίσως και κάτι παραπάνω;), για να μεταδώσουν απλά και μόνο αυτό που νιώθουν, ξέρουν και τους αρέσει. ;)

Coming soon on your screens...
xoxo

Maquillage, lip gloss και next short model!

2011-10-23T16:28:00.001+03:00

Αυτό το maquillage είναι επαγγελματικό. Η φωτογραφία δεν είναι, γι' αυτό και δεν φαίνεται ίσως..
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Μέσω facebook, κέρδισα ένα διαγωνισμό από ένα γυναικείο περιοδικό και βρέθηκα στο Σύνταγμα να με μακιγιάρει η Calliope σε ένα νέο make up salon!
Η αλήθεια είναι ότι το ευχαριστήθηκα πολύ. Για κάποιο λόγο που δεν έχω προσδιορίσει (ίσως είναι και οι ορμόνες μου σρα ύψη...), δεν ήμουν καλά τελευταία. Αυτοπεποίθηση στο πάτωμα.. Ένιωθα, λοιπόν, ότι είμαι άσχημη, πιο κοντή (αν γίνεται αυτό!!), με άσχημο σώμα, κυτταρίτιδα και μεγαλύτερη μύτη από ποτέ (αυτό κι αν δε γίνεται!).
Ίσως φταίει ότι τελευταία βλέπω και τα Next Top Model από όλες τις αγγλόφωνες χώρες και κοιτάζοντας όλες αυτές τις δίμετρες κουκλάρες με τα άψογα σώματα και τα τέλεια μαλλιά και ρούχα, υποσεινήδειτα συγκρίνομαι..
Το χειρότερο, όμως, που συνέβη είναι όταν, μια μέρα πριν πάω για το make up, ενώ έβλεπα πάλι αυτούς τους τηλεοπτικούς μοντελοδιαγωνισμούς, ήρθε στο δωμάτιο ο καλός μου και κοιτάζοντας την οθόνη χαζεύοντας, γούρλωσε αυθόρμητα τα μάτια του. Αφού τον έδιωξα κακήν κακώς από το δωμάτιο, λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς και έκλεισα και την πόρτα με τουπέ, κοίταξα και εγώ την οθόνη. Ενώ θα περίμενε κανείς να θαυμάσει καμιά καλλονή με μαγιώ, εσώρουχα ή τέλεια ρούχα, στην οθόνη ήταν ένα μοντέλο με σορτς και κορμάκι, καθισμένη οκλαδόν σε ένα καναπέ και φορώντας γυαλιά μυωπικά με πιασμένα τα μαλλιά της κότσο και άβαφτη.
Σοκαρίστηκα και προβληματίστηκα, λοιπόν, γιατί ενώ φαινομενικά είχαμε ίδιο παρουσιαστικό και δεν έπρεπε να νιώθω ανταγωνιστηκά, εγώ ένιωσα. Το βλέμμα, λοιπόν, το καλού μου με αφύπνισε και έκατσα και σκέφτηκα. Κοίταξα γύρω μου και με είδα κάτω από τις κουβέρτες, να γκρινιάζω ότι πονάει η κοιλιά μου, να είμαι μόνιμα αχτένιστη με άβαφτα νύχια, να τρώω σαν γουρούνι πάνω στο κρεβάτι και να είμαι κολλημένη σε ένα laptop. Και ναι, ένιωσα άσχημα με τον εαυτό μου! Σηκώθηκα πάνω, έκανα ντους, ξυρίστηκα επιτέλους (ναι συνέβη και αυτό, κρεμάστε με!), έφτιαξα μαλλιά και νύχια, έβαλα κρέμες και κιμονό και πήγα στο σαλόνι να τον δω.
Όσο κι αν περιμένετε, ότι γύρισε με κοίταξε και εκστασιάστηκε, δεν έγινε. Μου χαμογέλασε και με ρώτησε τι θα φάμε το βράδυ. Απογοητεύτηκα, τον έβρισα και πήγα να μαγειρέψω. Ένιωσα ότι ο φίλος μου δεν με βλέπει πια σαν γυναίκα, αλλά σαν συγκάτοικο. Παράτησα, λοιπόν την κατσαρόλα κάτω, ξαναπήγα στο σαλόνι με ύφος και του είπα: "Αν θες να φας, να μαγειρέψεις, γιατί πεινάω κι εγώ. Αλλιώς παράγειλε, να φάμε". Παράγγειλε, όντως, κοιτώντας με περίεργα και κοιμηθήκαμε πλάτη με πλάτη.
Την επόμενη μέρα, αφού πήγαμε στη δουλειά, τον έσουρα μετά μαζί μου στο Σύνταγμα για το make up treatment, ακόμη κι αν βαριότανε γιατί φοβόμουν να πάω στο κέντρο μόνη μου... Βάζοντας γόβες στο ταξί και αγχωμένη να είμαι κούκλα και να του θυμίσω γιατί με ερωτεύτηκε και έμεινε μαζί μου...
Μετά το maquillage που βλέπετε στη φωτογραφία, είχαμε κανονίσει να βγούμε για φαγητό με ένα ζευγάρι φίλους μου. Έκατσα σαν κυρία, έφαγα σαν κυρία για να μη φύγει το lip gloss, μίλησα σαν κυρία και προσπαθώντας να τον κάνω να με δει και μένα ερωτεύσιμη, ξέχασα πώς είναι να του δίνω σημασία και να του θυμίσω ότι με ερωτεύτηκε γιατί βρήκε κάτι χαρισματικό στο πώς είμαι πραγματικά.
Όντας έξυπνος, φυσικά, προβληματίστηκε που φούσκωνα συνέχεια τα μαλλιά μου σαν bimbo και που έβαζα lip gloss κάθε μισή ώρα, και μάλλον κατάλαβε την ηλίθια αγωνία μου, αν και ακόμα πιστεύω ότι δεν έχει σκεφτεί ότι το βλέμμα του στην ψηλή, σιχαμένη κοκκινομάλλα της οθόνης δημιούργησε τον πανικό! Όταν γυρίσαμε σπίτι, ξεβάφτηκα με βαριά καρδιά (έτοιμη ήμουν να κοιμηθώ με τα smoky eyes), και πήγα στο δωμάτιο σαγηνευτικά. Με κοίταξε, λοιπόν, και όπως έβαζε τις πυτζάμες του μου έδωσε το μπλουζάκι του να το βάλω και να κοιμηθώ. Όταν αρνήθηκα, θέλοντας να κρατήσω τη γοητεία μου, μου είπε "βάλτο, κάνει κρύο".
Ταρακουνήθηκα λίγο, γιατί δεν είναι και ότι καλύτερο να σε πιέζει ο φίλος σου να ντυθείς και όχι να γδυθείς. Όταν ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε, με πήρε αγκαλιά, με κοίταξε και μου είπε "έχεις βγάλει ένα σπυρί στο μάγουλο. Ξέρεις πόσο μ' αρέσεις άβαφτη; Μην ξαναπάς εκεί".
Ένιωσα τόσο όμορφα με τον εαυτό μου και με εκείνον και κατάλαβα, η χαζή, πως στο μοντέλο δεν κοίταξε τα δίμετρα πόδια (όχι τόσο τουλάχιστον), αλλά την αυτοπεποίθηση που έιχε με τον κότσο και τα γυαλιά. Αυτή που είχα και εγώ όταν γνωριστήκαμε, και ξαναβρηκα τώρα.

Οδηγός 1ου ραντεβού: Η Σωτηρία και οι 300, μέρος 2ο

2011-10-10T21:24:00.000+03:00

Το πρώτο μου ραντεβού με το άλλο φύλο -και με ερωτικές διαθέσεις- ήταν στα 14 μου. Δεν ξέρω αν πραγματικά μπορεί να θεωρηθεί ραντεβού, η συνάντηση κάτω από ένα δέντρο στη γωνία στο σπίτι μου, αλλά εγώ τότε έτσι το ένιωσα!
Μη θίξω ονόματα και οικογένειες, είχαμε γνωριστεί μέσω των αδερφών μας. Ερωτευμένη εγώ, στον κόσμο του αυτός. Μια ώρα ετοιμαζόμουν να πάω στη γωνία. Με μηνύματα είχαμε συνεννοηθεί και όταν με ρώτησε πού να πάμε, δεν ήξερα τι να πω. Για καφέ πήγαινα μόνο πρωί στα Starbucks με μια φίλη μου. Απόγευμα για καφέ; Α μπα. Είπα κι εγώ ας του πω να βρεθούμε εδώ δίπλα, να τον δω, να χαρώ και ας μη γίνει και τίποτα..
Τότε το "τα πάντα όλα" ήταν να "φασωθούμε".. Ξέρω, ακόμη κάποιοι πάνω από τα 20 το χρησιμοποιούν, και εγώ ίσως κάποιες φορές, αλλά μου φαίνεται αστείο! Είχαμε ακούσει από τις μεγαλύτερες σε σχολεία-φροντιστήρια-σπίτια πώς είναι το φάσωμα! Φιλιόντουσαν (με γλώσσα πάντα) και πιανόντουσαν! Κι αν ήσουν και τυχερή κατέληγες με πιπιλιά! Αν έπιανες το joker με πολλές πιπιλιές! Δεν της ένοιαζε ούτε το μαλλιοτράβηγμα από τη μάνα τους, ούτε το ύφος των καθηγητών στο σχολείο, αρκεί να είχαν τα πειστήρια πως ήτανε με αγόρι την προηγούμενη μέρη! Εφόσον είχαν πιπιλιές και οι άλλες φίλες τους τις πίστευαν, μπορούσαν να βάλουν όση σάλτσα θέλουν και οι άλλες να πιστέψουν τα πάντα!
Εμένα, όμως, δεν με ένοιαζαν αυτά! Με ένοιαζε αυτός.. Ήμουν ακόμη ρομαντικό παιδί! Αφού, λοιπόν παφουμαρίστηκα και πήγα, με περίμενε κάτω από τη μουριά! Εμένα και μόνο που με κοίταξε με εκείνα τα πράσινα μάτια, έλιωσα! Ούτε σπυράκια είδα, ούτε το άθλιο σορτσάκι που τον έκανε να φαίνεται ακόμη πιο αδύνατος, ήταν που ήταν..
Το παρθενικό μου αυτό ραντεβού κράτησε κοντά στις 2 ώρες. Κάποια στιγμή που πιαστήκαμε και όρθιοι, πήγαμε και στο σκαλί του σπιτιού μου και κάτσαμε. Το πώς πέρασα, άλλο πράγμα! Ούτε με ένοιαξε που με τσέκαρε η μάνα μου από το μπαλκόνι, ούτε που με πέτυχε και ο πατέρας μου στο σκαλί.
Αφού γυρίσαμε σπίτια μας, δεν θυμάμαι ακριβώς ποιος έστειλε πρώτος μήνυμα, αλλά αυτό που θυμάμαι είναι πως κλείσαμε αμέσως ραντεβού σπίτι μου για ταινία. (Αν είστε περίεργοι, ούτε στο δεύτερο ραντεβού με φίλησε).
Ηθικά διδάγματα:

Μη δίνετε ραντεβού κάτω από το σπίτι σας, ακόμη και για να περάσει να σας πάρει. Το τι θα πει η γειτονιά δε φαντάζεστε. Και αν δεν σας νοιάζει η γειτονιά, σκεφτείτε τι θα πει η μάνα σας όταν τον δει. Γιατί όσο cool και να είναι, θα κρυφοκοιτάξει. Όσοι τουλάχιστον έχετε Ελληνίδα μάνα.
Μην αγχώνεστε πολύ, γιατί θα ιδρώνετε και θα κάνετε σαρδάμ!
Μη φοράτε converse ή άλλο δετό παπούτσι.(Θα ανεβείτε σπίτι, θα τα βγάλετε και αν σας στείλει μήνυμα αμέσως και χρειαστεί να ξανακατεβείτε, θα τρέχετε στη σκάλα με μισό παπούτσι βαλμένο).

Να βγαίνετε με κάποιον που σας ενθουσιάζει η ιδέα να βγείτε μαζί του. Αν δεν είστε ενθουσιασμένοι από πριν, όλα θα γίνουν πιο άσχημα, όχι πιο όμορφα.
Αν κάτσετε κάτω από δέντρο να μην είναι μουριά. 1ον πέφτουν μούρα πάνω σας και πονάνε σαν αεροβόλα. 2ον θα γλιστρήσετε με το converse -που δεν έπρεπε να βάλετε- πάνω στα πεσμένα μούρα και θα σας μαζεύει από χάμω.
Τελευταίο και καλύτερο. Αν δεν μου γίνει μια στραβή (βλέπε μούρα, τούμπα, σκάλα και παπούτσι), το ραντεβού δεν είναι επιτυχημένο..!

Οδηγός 1ου ραντεβού: Η Σωτηρία και οι 300, μέρος 1ο

2011-10-02T13:57:00.000+03:00

Μιλάω με μια φίλη μου στο τηλέφωνο. Σε τέσσερις ώρες θα βγει πρώτο ραντεβού με ένα τύπο που γνώρισε στο γυμναστήριο. Κάθεται μπροστά στην ανοιχτή ντουλάπα της και προσπαθούμε να βρούμε τι θα βάλει. Ναι, μέσω τηλεφώνου γίνονται αυτά. Αυτή περιγράφει και εγώ σχολιάζω. Μπορεί στους άντρες αυτό να φαίνεται γελοίο, αλλά το τι θα βάλεις στο πρώτο ραντεβού κάποιες γυναίκες τις αγχώνει. Καταρχήν είναι το πού θα πας. Δεν μπορεί να ντυθεί ίδια για να πάει για καφέ στην Πλατεία Κύπρου, στην Καλλιθέα και ίδια για ποτό στο Grand Resort, στο Λαγονήσι. Μετά, είναι και ο άντρας που παίζει ρόλο. Θα βγεις με ροκά, με φλώρο, με χιπ χοπά; Δε θα ντυθείς σε όλους ίδια. Άσε που δε μπορείς να βάλεις κάτι που θα έβαζες με τις φίλες σου σε αντίστοιχη περίπτωση...
Αφού, λοιπόν, μετά από μία ώρα κόπου και ιδρώτα, το κλείσαμε και είχε βρει τι θα βάλει, σκεφτόμουν πόσο τυχερή είμαι τώρα που έχω σχέση και δεν χρειάζεται να τα σκέφτομαι αυτά... Ούτε τι θα βάλω, ούτε τι θα πούμε, πού θα πάμε, αν θα είναι βαρετά, πώς θα φύγω αν δε μου αρέσει τελικά, πότε θα με φιλήσει. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, γενικά τα πρώτα ραντεβού ήτανε το φόρτε μου. Ίσως γιατί ξεκίνησα να βγαίνω σχετικά μικρή και μετά από καιρό πήρα το κολάι.
Στα πρώτα ραντεβού, λοιπόν, η καλύτερη ώρα συνάντησης είναι 7 το απόγευμα. Δείχνεις ότι δεν καθόσουνα όλη μέρα, άρα δεν είσαι διαθέσιμη στις 5, αλλά και ότι δεν έχεις και το βράδυ σου κενό. Είσαι, λοιπόν, μάνι μάνι, μια γυναίκα με εξόδους, γνωριμίες και φίλους που θέλουν να βγουν μαζί σου γιατί είσαι ευχάριστη.
Δεύτερο θέμα: τι θα κάνετε. Πάντα πας για καφέ. Όχι για φαγητό, όχι για ποτό. Για καφέ. Και αυτό έχει τη δικαιολογία του. Στο φαγητό, αν ανακαλύψεις ότι ο άλλος είναι τσιφούτης και πληρώνει μόνο για πάρτη του, θα αναγκαστείς να πληρώσεις πολλά παραπάνω από ότι υπολόγιζες. Και αν αναρωτιέσαι τώρα, ναι! Μου έχει τύχει κάποιος τόοοοσο τσιφούτης και παραπάνω μη σου πω. Το ποτό αποκλείεται γιατί το να κυκλοφορείς βράδυ με κάποιον άγνωστο δεν είναι ποτέ ότι πιο ασφαλές. Ακόμη και δικό σου αυτοκίνητο να έχεις, δεν μπορείς να ξέρεις τι serial killer μπορεί να αποδειχτεί ο άλλος. Όσο να ναι λοιπόν, στις 7 για καφέ και τρεις ώρες να κάτσεις, 10 και μισή θα 'σαι σπιτάκι σου.
Τρίτο θέμα: τι θα βάλεις; Αφού θα πας για καφέ, πάντα ένα τζιν θα σε σώσει. Είτε είσαι Coco (κοντό τζιν, με ντραπέ τοπ, πέρλες στα αυτιά και μπαλαρίνες), είτε είσαι bohemian (με μακριά μπλούζα και converses ή σανδάλια), είτε είσαι τούμπανο (με στενό τζιν, κολλητή μπλούζα και γόβες). Το τζιν είναι αυτό που θα έιναι πάντα δίπλα σου. Και φαντάσου, στο λέω εγώ αυτό που έχω μόνο δύο τζιν στην ντουλάπα μου και το ένα δε μου κάνει.
Τέταρτο θέμα: τι θα πέιτε. Ξέρω είναι χαζό όταν το διαβάζεις, γιατί λες "τι; δε θα έχουμε τι να πούμε; πρώτη φορά βγαίνουμε". Υπάρχουν, όμως, τρία τινά. Είτε έχετε χημεία και η μία κουβέντα θα φέρνει την άλλη και δεν θα καταλάβετε πότε πέρασαν δυο ώρες, είτε θα έχετε χημεία αλλά από το άγχος θα μπλοκάρετε, είτε δεν θα έχετε καθόλου χημεία και θα είναι ένα από αυτά τα πρώτα ραντεβού που δεν τα ακολουθεί ποτέ δεύτερο, κάθεστε και κοιτιέστε και υπάρχουν δεκάλεπτα σιωπής και αμηχανίας σαν τις ταινίες. Για να το αποφύγεις, λοιπόν, αυτό, κάνε ερωτήσεις. Το να μιλάς όλη την ώρα για τον εαυτό σου, δεν αρέσει σε κανένα άντρα. Εκτός κι αν φοράς σουτιέν 80D, οπότε δεν σε ακούει καν και είναι ευχαριστημένος. Αν, όμως, σε ακούει, θα του είναι πολύ ευχάριστο αν τον ρωτήσεις πράγματα για εκείνον. Τι του αρέσει να κάνει, πού πάει γυμναστήριο, πού ψώνισε αυτά τα ωραία παπούτσια (και συμπληρώνεις, ότι δύσκολα βρίσκεις άντρα να φοράει τόσο καλά συνδυασμένα ρούχα). Ρώτα τον ό,τι δεν καταλαβαίνεις από αυτά που λέει (τι εννοεί ροκανίσματα; εσύ μόνο τους κοιλιακούς ξέρεις). Όσο κι αν δεν το πιστεύεις, οι γιαγιάδες μας είχαν δίκιο. Στους άντρες αρέσει να μιλάνε για τον εαυτό τους και να σου εξηγούν ότι δεν καταλαβαίνεις, να σου μεταδίδουν τη σοφία τους, καθώς εσύ είσαι μια αθώα, γλυκιά κοκκινομάλλα που τον κοιτάει στα μάτια.. Μαλάκες, συμφωνώ, αλλά πιάνει..
Πέμπτο θέμα και πιο σημαντικό: Αν αυτός δεν σ' αρέσει καθόλου, μπορείς ανά πάσα στιγμή να σηκωθείς να φύγεις, αρκεί να το έχεις προετοιμάσει πρώτα. Μόλις πας στο ραντεβού, καλό είναι να δείξεις λίγο αγχωμένη και να πεις κάτι του τύπου "μου είπαν από τη δουλεια/ η μάνα μου/ ο αδερφός μου ότι ίσως με χρειαστούν αργότερα! ελπίζω να μη μας το χαλάσουν". Μετά από 3 τέταρτα φρόντισε να σε πάρει κάποιος τηλέφωνο, έτσι θα έχεις πάντα μια δικαιολογία να την κάνεις ευγενικά, χωρίς να του πεις κατάμουτρα ότι είναι βαρετός και γι αυτό είναι μόνος του χωρίς γκόμενα!
Αν πάλι, αποφασίσεις να κάτσεις ως το τέλος και θαρρείς πως δεν σ' αρέσει προτιμότερο να μην τον αφήσεις να σε πάει σπίτι σου. Θα νομίζει ότι περιμένεις να σε φιλήσει και μπούρδες και θα κάνει καμιά κίνηση που θα φέρει και τους δυο σας σε άσχημη θέση, άσε που αν του δώσεις να καταλάβει ότι δεν τον γουστάρεις καθόλου, θα σκεφτι πόσο τσούλα είσαι που τον εκμεταλλεύτηκες μόνο και μόνο για να σε πάει σπίτι.
Αν, όμως, σου καλαρέσει και δεν βλέπεις και πολύ φως στο τούνελ (είναι ντροπαλός, το παίζει κουλ, άνετος κλπ.), πάρε το θέμα στα χέρια σου. Άστον να σε πάει σπίτι και μέσα στο αυτοκίνητο, ρίξε ένα γλυκό χαμόγελο, παίξε λίγο με τα μαλλιά σου, κοίτα τον στα μάτια και διαβεβαίωσέ τον πως θες οπωσδήποτε να επαναλάβετε την έξοδο. Όταν πια είναι να τον φιλήσεις, κάνε λίγο σαν να διστάζεις να πάς στο μάγουλο, αλλά τελικά πας. Αν πια είναι τόσο από άλλο κόσμο και δε κάνει κίνηση, τι να πω; Περίμενε στο επόμενο ραντεβού να δεις τι θα γίνει. Εξάλλου έχει εμφανιστή και μια νέα σχολή ανδρών που είναι λίγο μαμόθρεφτοι και πολύ "σε σέβομαι και δε στην πέφτω από το πρώτο ραντεβού γιατί μ αρέσεις πολύ και δε θέλω να με περάσεις για λιγούρη".

Αυτά τα συγκεντρωμένα με κόπο, γκάφες, ατυχίες και ιδρώτα tips ελπίζω να φανιύν χρήσιμα σε όποια θέλει να παίξει μπάλα άμεσα. Δυστυχώς, τα ραντεβού μου δεν ήταν όλα επιτυχημένα, πόσο μάλλον τα πρώτα. Έχω βγει πάρα πολλά και από όλα κάτι μου έχει μείνει. Και πάντα αυτό το κάτι είναι είτε αστείο, είτε για κλάματα...

Συνεχίζεται....

Τα λουλούδια, η τούρτα κι εγώ

2011-09-29T21:05:00.000+03:00

Μπήκε στο σπίτι με μια τούρτα και ένα μπουκάλι σαμπάνια. Και χάρηκα βεβαίως! Και φιλάκι έδωσα, και αγκαλιά, και μπράβο που μας σκέφτηκες, αγάπη μου! Ώσπου μπήκα να κάνω ντους.
Οι γυναίκες έχουμε ένα περίεργο τρόπο που σκεφτόμαστε. Τα αναλύουμε όλα τόσο πολύ για να τα απλοποιήσουμε και στο τέλος τα κάνουμε σύνθετα. Έτσι κι εγώ με το Petit Marseillais στο χέρι, σαπουνιζόμουνα και σκεφτόμουνα.
Τι θέλουν τελικά οι γυναίκες στην επέτειο; Γάμου, αρραβώνα, σχέσης, γνωριμίας... Λουλούδια, γλυκά, σαμπάνια, διαμάντια ή απλά προσοχή; Όσο και να πεις όλες οι κινήσεις δείχνουν ότι σε σκέφτηκε. Ούσα, όμως, γυναίκα και σκεπτόμενη περίπλοκα, λέω: σκέφτηκε εμένα που μου αρέσουν τα γλυκά όταν έφερε την τούρτα (μεταξύ μας την Black Forest δεν την τρώω), ή απλά σκεπτόμενος τον εαυτό του και τα μούτρα που θα του κάνω μετά, πήρε μια τούρτα να με ξεφορτωθεί;
Κι αν είναι έτσι, πώς καταλαβαίνεις ποιος πήρε την τούρτα γιατί ξέρει ότι σ' αρέσει και ποιος για να σε ξεφορτωθεί; Και όλες αυτές οι μαλακίες ότι το βλέπεις στα μάτια μου, είναι ατάκες Χολυγουντιανές. Αν θέλει ο άντρας να το φας το παραμύθι, το τρως και το χωνεύεις. Έξυπνες, έξυπνες όλες κατάπιαμε τα παραμύθια μας κάποια στιγμή.
Κι όπως λοιπόν, σκεφτόμουνα και ξεπλενόμουνα, λέω και πάλι: εντάξει, δεν το κανε για τα λεφτά, γιατί και πάλι 50 ευρώ έδωσε. Άρα δεν τον ένοιαξε αυτό. Αλλά αφού διέθεσε λεφτά, γιατί δεν πήρε κάτι για μένα, ή έστω ένα λουλούδι που είναι και ρομαντικό (τριαντάφυλλα, ξέρει, δε μ' αρέσουνε). Άρα δεν τον ένοιαξα εγώ, αλλά βρήκε στο δρόμο το ζαχαροπλαστείο ανοιχτό και μπήκε μέσα να πάρει ό,τι βρει.
Κι όπως σκουπιζόμουνα, λέω: μήπως, μωρέ, επειδή δεν είχε χρόνο μετά τη δουλειά να κάτσει να ψάξει; Χρόνο για το γυμναστήριο, όμως, είχε να κάτσει δυο ώρες. Έφτασα, λοιπόν, στο συμπέρασμα, ότι χέστηκε τι θα πάρει, απλά του τα χα πρήξει μια βδομάδα με την επέτειο και είπε "πάνε πάρε κάτι, να μη λέει"...
Και βγήκα από το ντους με μούτρα... Το θέμα, όμως, με τα ζευγάρια είναι ο εγωισμός. Θεωρώντας ότι είναι εγωιστής, κράτησα μούτρα. Ούσα εγώ εγωίστρια, δεν του λεγα τι έχω όταν ρωτούσε. Γιατί σου λέει κι αυτός, πώς μπήκε στο μπάνιο μες στην τρελή χαρά και βγήκε μουτρωμένη; Πού να ξερε ο άμοιρος...
Αν είχα, λοιπόν, πει αμέσως τι σκέφτηκα και με πείραξε, θα έιχε λήξει εκεί το θέμα. Αντίθετα, η επέτειος χάλασε, δεν μαγείρεψα για να τον εκδικηθώ και να φάει κρύα πίτσα, που έφαγα κι εγώ τελικά, σαμπάνια δεν ήπιαμε, η τούρτα δε μας άρεσε και κοιμηθήκαμε από τις 10 μουτρωμένοι.
Γι' αυτό προς κάθε ζευγάρι, κάθε ηλικίας, μια συμβουλή φιλική από μια τρελή που σκέφτεται στο μπάνιο: ΜΙΛΑΤΕ! Μιλάτε για τα πάντα, ό,τι σας ενοχλεί και ό,τι σας αρέσει! Πετάει τις κάλτσες χάμω και σου χαλάει η μέρα κάθε πρωί που ξυπνάς και τις πατάς, αφήνει τα ντουλάπια ανοιχτά, λέει "σ' άρεσε;" με ύφος, μετά το σεξ. Για όλα. Και όλα συζητιούνται. Δεν χρειάζονται ντροπές και εγωισμοί.
Γιατί τελικά, όλα αυτά τα μικρά χαζά πραγματάκια, δηλητηριάζουν τη σχέση λίγο λίγο και τόσο ύπουλα, που δεν καταλαβαίνεις πότε έγιναν βουνό.
Αλλά για να μην υπάρχει και όλο γκρίνια, και ένα "¨ωραία μαγείρεψες, μωρό μου" ή "μιλάμε ότι τελικά φαίνεται πάρα πολύ ότι έχεις πάει γυμναστήριο 5 φορές!", μετράει πολύ. Ακόμη και αν δεν είναι 100% αλήθεια...

Μαζί με τον καφέ μου σήμερα...

2011-09-27T21:37:00.000+03:00

Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πότε είναι αυτή η ώρα που λες πως μια σχέση έχει φτάσει στο τέλος της.

Τελειώνει με τις λέξεις του χωρισμού; Ή τελειώνει μόνο όταν τελειώνει μέσα σου; Ή μήπως τελικά τελειώνει όταν έχει τελειώσει για τον άλλον;

Πόσες είναι οι φορές που ενώ έχεις χωρίσει κάποιον, μετά κάθεσαι και σκέφτεσαι τι έχασες απλά και μόνο επειδή νιώθεις μοναξιά; Και τότε έρχεται η εξιδανίκευση. Είναι όμως αντικειμενική; Ή την κάνουμε αναγκαστικά;

Σαφώς και αυτός που χάσαμε είχε θετικά στοιχεία, γι’ αυτό και ερωτευτήκαμε και κάτσαμε σε μια σχέση. Αλλά ήταν όλα τέλεια και εμείς δεν τα βλέπαμε; Ή τώρα τα βλέπουμε τέλεια γιατί δεν έχουμε μπροστά μας κάτι καλύτερο να συγκρίνουμε; Και τέλος πάντων πώς θα δεις αντικειμενικά αν αυτός που έφυγε άξιζε όντως να φύγει ή όχι, όταν εσύ είσαι μόνος και έχεις ανάγκη από κάποιον δίπλα σου;

Η πιο αποτελεσματική μέθοδος είναι ίσως να συνειδητοποιήσεις γιατί έφυγε ο άλλος. Σίγουρα αν έφυγε από μόνος του δεν μπορείς να συγκρίνεις γιατί δεν ήθελες ίσως να φύγει ή γιατί τέλος πάντων τον εξανάγκασες να φύγει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Αν λοιπόν τον έδιωξες, γιατί το έκανες;

Οι λόγοι ήταν όντως σημαντικοί; Σε έδερνε; Έκανε χάλια σεξ; Σε κεράτωνε; Ή μήπως χώρισες γιατί παρατούσε τις κάλτσες από δω κι από εκεί και γιατί δεν ντυνόταν κάθε μέρα με σμόκιν, όπως η ψωνάρα ο διευθυντής σου; Γιατί αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, τότε η εξιδανίκευση δεν είναι και τόσο άδικη.

Είχες κάποιον να βρίσκεις όταν γυρνάς σπίτι, να σε βλέπει με τις φόρμες άνετα, να τραγουδάς παράφωνα στο αμάξι του και να σε κρατάει αγκαλιά όταν πονάς. Τότε λογικό είναι τώρα που είσαι μόνη σου να αναπολείς το παρελθόν και να τον θες πίσω.

Αν όμως ανήκεις στην πρώτη κατηγορία, τότε σίγουρα δεν αξίζει να γυρίσεις σε κάποιον, που δεν μπορείς να είσαι μαζί του, μόνο και μόνο γιατί σε κυνηγάει η ματαιοδοξία σου και γιατί ζηλεύεις τα ζευγάρια που τρώνε μαζί, ενώ εσύ το παίζεις σικ και τρως μόνη σου υποστηρίζοντας ότι το κάνεις για στιλ.

Αυτό λοιπόν που έχει σημασία δεν είναι η ίδια η μοναξιά, αλλά αυτός που άφησε πίσω του το κενό του…. Γιατί κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που είναι πολύ χειρότεροι, ακόμα και από τη μοναξιά και τότε είναι που πρέπει να ανακαλύψεις πόσο όμορφο είναι να περνάς τη μέρα σου με τον άνθρωπο που έχεις για πάντα μαζί σου, τον εαυτό σου.

Αν όμως η μοναξιά δεν φτάνει ούτε στο δαχτυλάκι αυτόν που έφυγε, τότε ίσως η σχέση δεν έχει τελειώσει και αν όντως αυτός αξίζει, δεν έχει τελειώσει και γι’ αυτόν. Αξίζει λοιπόν μια προσπάθεια και εξάλλου όλοι αξίζουν μια ευκαιρία. Ίσως να είσαι εσύ που θα την πάρεις. Και μην ξεχνάμε ότι όλα είναι ευκαιρίες. Γιατί μια κλειστή πόρτα, ίσον ένας καινούριος δρόμος. Και η επόμενη πόρτα ίσως είναι πολύ καλύτερη και δεν θα τη γνώριζες ποτέ αν άνοιγε αυτή που χτύπησες δυο φορές.