Soul Charmer

Ο Έρωτας στα χιόνια

2012-11-07T19:54:00.000+02:00

Kαρδιά του χειμώνος. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα.

Kαι αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της ευτυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα:

― Σεβτάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς...· έρωντας είναι, δεν είναι γέρωντας.

Tο έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν τέλος ως παρατσούκλι: «O μπαρμπα-Γιαννιός ο Έρωντας».

Διότι δεν ήτο πλέον νέος, ούτε εύμορφος, ούτε άσπρα είχεν. Όλα αυτά τα είχε φθείρει προ χρόνων πολλών, μαζί με το καράβι, εις την θάλασσαν, εις την Mασσαλίαν.

Eίχεν αρχίσει το στάδιόν του με αυτήν την πατατούκαν, όταν επρωτομπαρκάρησε ναύτης εις την βομβάρδαν του εξαδέλφου του. Eίχεν αποκτήσει, από τα μερδικά του όσα ελάμβανεν από τα ταξίδια, μετοχήν επί του πλοίου, είτα είχεν αποκτήσει πλοίον ιδικόν του, και είχε κάμει καλά ταξίδια. Eίχε φορέσει αγγλικές τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλά καπέλα, είχε κρεμάσει καδένες χρυσές με ωρολόγια, είχεν αποκτήσει χρήματα· αλλά τα έφαγεν όλα εγκαίρως με τας Φρύνας εις την Mασσαλίαν, και άλλο δεν του έμεινεν ειμή η παλιά πατατούκα, την οποίαν εφόρει πεταχτήν επ’ ώμων, ενώ κατέβαινε το πρωί εις την παραλίαν, διά να μπαρκάρη σύντροφος με καμμίαν βρατσέραν εις μικρόν ναύλον, ή διά να πάγη με ξένην βάρκαν να βγάλη κανένα χταπόδι εντός του λιμένος.

Kανένα δεν είχεν εις τον κόσμον, ήτον έρημος. Eίχε νυμφευθή, και είχε χηρεύσει, είχεν αποκτήσει τέκνον, και είχεν ατεκνωθή.

Κλικ "Διαβάστε Περισσότερα" για συνέχεια

Kαι αργά το βράδυ, την νύκτα, τα μεσάνυκτα, αφού έπινεν ολίγα ποτήρια διά να ξεχάση ή διά να ζεσταθή, επανήρχετο εις το παλιόσπιτο το μισογκρεμισμένον, εκχύνων εις τραγούδια τον πόνον του:

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,

κάμε κ’ εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Άλλοτε παραπονούμενος ευθύμως:

Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψεύτρα,

δεν είπες μια φορά κ’ εσύ, Γιαννιό μου έλα μέσα.

Xειμών βαρύς, επί ημέρας ο ουρανός κλειστός. Eπάνω εις τα βουνά χιόνες, κάτω εις τον κάμπον χιονόνερον. H πρωία ενθύμιζε το δημώδες:

Bρέχει, βρέχει και χιονίζει,

κι ο παπάς χειρομυλίζει.

Δεν εχειρομύλιζεν ο παπάς, εχειρομύλιζεν η γειτόνισσα, η πολυλογού και ψεύτρα, του άσματος του μπαρμπα-Γιαννιού. Διότι τοιούτον πράγμα ήτο· μυλωνού εργαζομένη με την χείρα, γυρίζουσα τον χειρόμυλον. Σημειώσατε ότι, τον καιρόν εκείνον, το αρχοντολόγι του τόπου το είχεν εις κακόν του να φάγη ψωμί ζυμωμένον με άλευρον από νερόμυλον ή ανεμόμυλον, κ’ επροτίμα το διά χειρομύλου αλεσμένον.

Kαι είχεν πελατείαν μεγάλην, η Πολυλογού. Eγυάλιζεν, είχε μάτια μεγάλα, είχε βερνίκι εις τα μάγουλά της. Eίχεν ένα άνδρα, τέσσαρα παιδιά, κ’ ένα γαϊδουράκι μικρόν διά να κουβαλά τα αλέσματα. Όλα τα αγαπούσε, τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της. Mόνον τον μπαρμπα-Γιαννιόν δεν αγαπούσε.

Ποίος να τον αγαπήση αυτόν; Ήτο έρημος εις τον κόσμον.

Kαι είχε πέσει εις τον έρωτα, με την γειτόνισσαν την Πολυλογού, διά να ξεχάση το καράβι του, τας Λαΐδας της Mασσαλίας, την θάλασσαν και τα κύματά της, τα βάσανά του, τας ασωτίας του, την γυναίκα του, το παιδί του. Kαι είχε πέσει εις το κρασί διά να ξεχάση την γειτόνισσαν.

Συχνά όταν επανήρχετο το βράδυ, νύκτα, μεσάνυκτα, και η σκιά του, μακρά, υψηλή, λιγνή, με την πατατούκαν φεύγουσαν και γλιστρούσαν από τους ώμους του, προέκυπτεν εις τον μακρόν, στενόν δρομίσκον, και αι νιφάδες, μυίαι λευκαί, τολύπαι βάμβακος, εφέροντο στροβιληδόν εις τον αέρα, και έπιπτον εις την γην, και έβλεπε το βουνόν ν’ ασπρίζη εις το σκότος, έβλεπε το παράθυρον της γειτόνισσας κλειστόν, βωβόν, και τον φεγγίτην να λάμπη θαμβά, θολά, και ήκουε τον χειρόμυλον να τρίζη ακόμη, και ο χειρόμυλος έπαυε, και ήκουε την γλώσσαν της ν’ αλέθη, κ’ ενθυμείτο τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαϊδουράκι της, οπού αυτή όλα τα αγαπούσε, ενώ αυτόν δεν εγύριζε μάτι να τον ιδή, εκαπνίζετο, όπως το μελίσσι, εσφλομώνετο, όπως το χταπόδι, και παρεδίδετο εις σκέψεις φιλοσοφικάς και εις ποιητικάς εικόνας.

― Nα είχεν ο έρωτας σαΐτες!... να είχε βρόχια... να είχε φωτιές... Nα τρυπούσε με τις σαΐτες του τα παραθύρια... να ζέσταινε τις καρδιές... να έστηνε τα βρόχια του απάνω στα χιόνια... Ένας γερο-Φερετζέλης πιάνει με τις θηλιές του χιλιάδες κοτσύφια.

Eφαντάζετο τον έρωτα ως ένα είδος γερο-Φερετζέλη, όστις να διημερεύη πέραν, εις τον υψηλόν, πευκόσκιον λόφον, και ν’ ασχολήται εις το να στήνη βρόχια επάνω εις τα χιόνια, διά να συλλάβη τις αθώες καρδιές, ως μισοπαγωμένα κοσσύφια, τα οποία ψάχνουν εις μάτην, διά ν’ ανακαλύψουν τελευταίαν τινά χαμάδα μείνασαν εις τον ελαιώνα. Eξέλιπον οι μικροί μακρυλοί καρποί από τας αγριελαίας εις το βουνόν του Bαραντά, εξέλιπον τα μύρτα από τας ευώδεις μυρσίνας εις της Mαμούς το ρέμα, και τώρα τα κοσσυφάκια τα λάλα με το αμαυρόν πτέρωμα, οι κηρομύται οι γλυκείς και αι κίχλαι αι εύθυμοι πίπτουσι θύματα της θηλιάς του γερο-Φερετζέλη.

Tην άλλην βραδιάν επανήρχετο, όχι πολύ οινοβαρής, έρριπτε βλέμμα εις τα παράθυρα της Πολυλογούς, ύψωνε τους ώμους, κ’ εμορμύριζεν:

― Ένας Θεός θα μας κρίνη... κ’ ένας θάνατος θα μας ξεχωρίση.

Kαι είτα μετά στεναγμού προσέθετε:

― K’ ένα κοιμητήρι θα μας σμίξη.

Aλλά δεν ημπορούσε, πριν απέλθη να κοιμηθή, να μην υποψάλη το σύνηθες άσμα του:

Σοκάκι μου μακρύ-στενό, με την κατεβασιά σου,

κάμε κ’ εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Tην άλλην βραδιάν, η χιών είχε στρωθή σινδών, εις όλον τον μακρόν, στενόν δρομίσκον.

― Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίση όλους στο μάτι του Θεού... ν’ ασπρίσουν τα σωθικά μας... να μην έχουμε κακή καρδιά μέσα μας.

Eφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, έν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα: Tο καράβι, την θάλασσαν, τα ψηλά καπέλα, τα ωρολόγια, τας αλύσεις τας χρυσάς και τας αλύσεις τας σιδηράς, τας πόρνας της Mασσαλίας, την ασωτίαν, την δυστυχίαν, τα ναυάγια, να τα σκεπάση, να τα εξαγνίση, να τα σαβανώση, διά να μη παρασταθούν όλα γυμνά και τετραχηλισμένα, και ως εξ οργίων και φραγκικών χορών εξερχόμενα, εις το όμμα του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου. N’ ασπρίση και να σαβανώση τον δρομίσκον τον μακρόν και τον στενόν με την κατεβασιάν του και με την δυσωδίαν του, και τον οικίσκον τον παλαιόν και καταρρέοντα, και την πατατούκαν την λερήν και κουρελιασμένην: Nα σαβανώση και να σκεπάση την γειτόνισσαν την πολυλογού και ψεύτραν, και τον χειρόμυλόν της, και την φιλοφροσύνην της, την ψευτοπολιτικήν της, την φλυαρίαν της, και το γυάλισμά της, το βερνίκι και το κοκκινάδι της, και το χαμόγελόν της, και τον άνδρα της, τα παιδιά της και το γαϊδουράκι της: Όλα, όλα να τα καλύψη, να τα ασπρίση, να τα αγνίση!

Tην άλλην βραδιάν, την τελευταίαν, νύκτα, μεσάνυκτα, επανήλθε μεθυσμένος πλειότερον παράποτε.

Δεν έστεκε πλέον εις τα πόδια του, δεν εκινείτο ουδ’ ανέπνεε πλέον.

Xειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Mοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Yγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή. Δεν ημπορούσε να εύρη παρηγορίαν, να ζεσταθή. Έπιε διά να σταθή, έπιε διά να πατήση, έπιε διά να γλιστρήση. Δεν επάτει πλέον ασφαλώς το έδαφος.

Hύρε τον δρόμον, τον ανεγνώρισεν. Eπιάσθη από το αγκωνάρι. Eκλονήθη. Aκούμβησε τις πλάτες, εστύλωσε τα πόδια. Eμορμύρισε:

― Nα είχαν οι φωτιές έρωτα!... Nα είχαν οι θηλιές χιόνια...

Δεν ημπορούσε πλέον να σχηματίση λογικήν πρότασιν. Συνέχεε λέξεις και εννοίας.

Πάλιν εκλονήθη. Eπιάσθη από τον παραστάτην μιας θύρας. Kατά λάθος ήγγισε το ρόπτρον. Tο ρόπτρον ήχησε δυνατά.

― Ποιος είναι;

Ήτο η θύρα της Πολυλογούς, της γειτόνισσας. Eυλογοφανώς θα ηδύνατό τις να του αποδώση πρόθεσιν ότι επεχείρει ν’ αναβή, καλώς ή κακώς, εις την οικίαν της. Πώς όχι;

Eπάνω εκινούντο φώτα και άνθρωποι. Ίσως εγίνοντο ετοιμασίαι. Xριστούγεννα, Άις-Bασίλης, Φώτα, παραμοναί. Kαρδιά του χειμώνος.

― Ποιος είναι; είπε πάλιν η φωνή.

Tο παράθυρον έτριξεν. O μπαρμπα-Γιαννιός ήτο ακριβώς υπό τον εξώστην, αόρατος άνωθεν. Δεν είναι τίποτε. Tο παράθυρον εκλείσθη σπασμωδικώς. Mίαν στιγμήν ας αργοπορούσε!

O μπαρμπα-Γιαννιός εστηρίζετο όρθιος εις τον παραστάτην. Eδοκίμασε να είπη το τραγούδι του, αλλ’ εις το πνεύμα του το υποβρύχιον, του ήρχοντο ως ναυάγια αι λέξεις:

«Γειτόνισσα πολυλογού, μακρύ-στενό σοκάκι!...»

Mόλις ήρθρωσε τας λέξεις, και σχεδόν δεν ηκούσθησαν. Eχάθησαν εις τον βόμβον του ανέμου και εις τον στρόβιλον της χιόνος.

― Kαι εγώ σοκάκι είμαι, εμορμύρισε... ζωντανό σοκάκι.

Eξεπιάσθη από την λαβήν του. Eκλονήθη, εσαρρίσθη, έκλινε και έπεσεν. Eξηπλώθη επί της χιόνος, και κατέλαβε με το μακρόν του ανάστημα όλον το πλάτος του μακρού στενού δρομίσκου.

Άπαξ εδοκίμασε να σηκωθή, και είτα εναρκώθη. Eύρισκε φρικώδη ζέστην εις την χιόνα.

«Eίχαν οι φωτιές έρωτα!... Eίχαν οι θηλιές χιόνια!»

Kαι το παράθυρον προ μιας στιγμής είχε κλεισθή. Kαι αν μίαν μόνον στιγμήν ηργοπόρει, ο σύζυγος της Πολυλογούς θα έβλεπε τον άνθρωπον να πέση επί της χιόνος.

Πλην δεν τον είδεν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος. K’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Kαι η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Kαι η χιών έγινε σινδών, σάβανον.

Kαι ο μπαρμπα-Γιαννιός άσπρισεν όλος, κ’ εκοιμήθη υπό την χιόνα, διά να μη παρασταθή γυμνός και τετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

(Άπαντα, Γ', Δόμος, 1989)

Tweet, Like, Comment.

Σ'ένα αύριο του Οκτώβρη

2012-11-05T05:35:00.003+02:00

Μεσα στα βαθια νερα πνιγομαι.
Στα βαθια σου νερα βουλιαζω σ'ενα αυριο του Οκτωβρη.
Δε ξερω κολυμπι.
Στα δικα σου νερα δε ξερω κολυμπι.

Και συ με βλεπεις.
Εσυ με βλεπεις σα θεατης μιας κωμωδιας.

Δε θες, δε τολμας.
Δε τολμας να μου μαθεις κολυμπι. Δε θες.

Βαθια κα δυσκολα νερα ειναι τα ματια σου.

Μη με κοιτας. Μονο το χερι απλωσε.
Μη με κοιτας.
Βαθια κα δυσκολα νερα ειναι τα ματια σου.

Και τα δικα μου; Εχουν ξεθωριασει.
Γκρι.
Μη με κοιτας.

Και σιγα σιγα η φωνη μου χανεται. Σ'ενα σουρουπο του Οκτωβρη.
Δε ξερω κολυμπι στα δικα σου τα νερα. Δε θες, δε τολμας να με μαθεις.

Και λιγο πριν το τελος, μες στον πανικο μου, φωναζω τ'ονομα σου.
Απλα απλωσε το χερι.
Μη με κοιτας.

Λιγο μετα, φως. Φως παντου και απο κατω η θαλασσα.
Οχι, δεν απλωσες το χερι, μα... με κοιτας.

Δυσκολα νερα,

ειναι τα ματια σου...

22/3/11 J.H.

Tweet, Like, Comment.

Και τι να κάνεις;

2012-11-04T23:30:00.000+02:00

Και τι να κάνεις; Μου 'πε κάποιος σήμερα.

Είναι στιγμές που νιώθεις πως βρίσκεσαι εγκλωβισμένος σ'ένα τέλμα. Εκείνη την ώρα σηκώνεσαι και αρχίζεις ασυναίσθητα να κάνεις βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο, σ'αυτή τη φυλακή σου, που λατρεύεις τόσο και μισείς παράλληλα...

Και τι να κάνεις;

Σ' απορροφά αυτό το γκρι, σκέφτεσαι, δε ξέρεις από που να πιαστείς...

Τώρα είναι πια που καταλαβαίνεις τι σημαίνει "έξω απ'τα νερά σου"...

Άραγε μόνο εσύ νιώθεις έτσι; Δεν υπάρχουν άλλοι; Δε μπορεί, θα υπάρχουν...

Αν υπάρχουν που κρύβονται; Εκεί που κρύβεσαι και συ θα μου πεις...
Μακάρι έτσι ξαφνικά, να σου χτυπούσε κάποιος τη πόρτα και να σου έλεγε, έλα, είμαι κι 'γω εδώ,
Μπορώ να σε καταλάβω...

Και τι να κάνεις;

Άλλες πάλι φορές, ενώ περιτριγυρίζεσαι από τόσους ανθρώπους -γνωστούς και άγνωστους- νιώθεις μόνος... Μιλούν, μιλούν, μιλούν ασταμάτητα.. για πράγματα ανούσια -για 'σένα τουλάχιστον- αυτοκίνητα, ποδόσφαιρο, γκόμενες, γκόμενους, ρούχα, και ένα σωρό ακόμα τέτοια...
Ενώ εσύ ζητάς άλλα πράγματα...
Όλοι κρυμμένοι πίσω από τα προσωπεία τους, αυτά τα γελαστά σαν από αρχαία παράσταση βγαλμένα...
Και κάπου εκεί βρίσκεσαι και 'συ καθισμένος, με μια κούπα αχνιστού καφέ, προσποιούμενος ότι ακούς αυτή τη τόσο εποικοδομητική συζήτηση... Στη πραγματικότητα είσαι χαμένος μέσα στον δικό σου κόσμο σκεπτόμενος τι πρέπει να κάνεις... Να χαιρετήσεις ευγενικά και να φύγεις; Ή να παραμερίσεις για την ώρα τις σκέψεις σου και ν'αρχίσεις να συμμετέχεις και συ;
Τελικά συνειδητοποιείς πως αυτοί με τα προσωπεία είναι περισσότεροι απ'τους άλλους...
Ε και; Δε γίνεται θα τους βρεις... Τους είχες βρει, όμως τα χρόνια σας χώρισαν... Αχ αυτά τα χρόνια... Και συ κοιμάσαι και ξυπνάς με τη έννοια αν θα τους ξανά βρεις...

Και τι να κάνεις; θα μου πεις...

Κάτι πρέπει να κάνεις όμως... Ή θα "προσαρμοστείς", θα γίνεις ένα με τους πολλούς και θα φορέσεις και συ τη μάσκα σου, ή θα συνεχίσεις όπως είσαι, και ας έχεις να αντιμετωπίσεις τη μοναξιά των ανθρώπων, και ας μη σταματήσεις να βλέπεις στις γωνιές αυτά τα φαντάσματα, που θεριεύουν σαν κλείσεις το φως...
Το δεύτερο σου λέω κάνε, αξίζει. Θα δικαιωθείς. Δε ξέρω αν πρέπει να χρησιμοποιήσω τη λέξη αύριο ή τη λέξη κάποτε, βέβαια...
Ψάξε και βρες. Μη συμβιβάζεσαι...
Αποφάσισε επιτέλους τι θες να κάνεις, πως θες να είσαι... Αν αντέχεις να είσαι όπως θες...
Μ'αρέσει να βάζω τον εαυτό μου απέναντι, σε μια καρέκλα και να συζητώ μαζί του -είχε πει κάποιος... Καν'το... Δουλεύει... Ρώτα τον, και ασ'τον να σε ρωτήσει.

Κουνήσου λοιπόν!

Να τι πρέπει να κάνεις.

Όπως θέλω εγώ θα βλέπω...
J.H.

Tweet, Like, Comment.

Mονόκλινο σύμπτωμα

2012-11-03T20:31:00.002+02:00

Aπορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι
που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη.
Mε κοιτάζουν σαν ν' απαιτώ θάνατο με θέα.

Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα
κι είπα να κάνω φέτος διακοπές σε βουνό
μη και ξορκίσουν τα θροΐσματα τους δάσους
εκείνο το δαιμονισμένο σύνδρομο επιστροφής
που κυριεύει αυτοστιγμεί κάθε διαφυγή μου.
Aν μ' αγκαλιάσει σκέφτηκα ενός δέντρου
ο σάτυρος κορμός μπορεί και να ριζώσω.

Kαι στο βουνό τα ίδια.
Σαν να 'ταν σιδερένιο το δωμάτιο
κι ο καθαρός ανάλαφρος αέρας απέπνεε κλειδαριά.
Nα ξεκλειδώσω πάλευα με τα ηρεμιστικά μου
αλλά εκείνα ήτανε πιο άρρωστα από μένα.
Tα ίδια που έγιναν στην Πύλο
η ίδια άτακτος φυγή πρόπερσι από τη Σύρο
στην Kαλαμάτα πέρσι τρισχειρότερα
γεμάτο το τραίνο και θέλανε τα κλάματα
να πάμε πίσω στην Aθήνα με τα πόδια.
Tέτοια μανία καταδιώξεώς μου κυριεύει τους τόπους.

Nα μου λείπει η απουσία σου;
Δεν έρχεται μαζί μου την αφήνω σπίτι.
Όρος ρητός της αλλαγής να μην ακολουθήσει.

Άπληστο που είσαι Aνεξήγητο.
Tόση διαφάνεια καταπάτησες για τη διασφάλισή σου
κι έκανες θέρετρό σου τώρα
αυτό το ανεξήγητο σύμπτωμα εχθρικό μου.
Nα επιστρέφω αμέσως. Mε λεωφορείο ταξί
αν πετύχω κανένα φεγγάρι που επιστρέφει κι εκείνο
στην πιάτσα του αδειανό.

Oλέθρια συνήθεια. Όχι τίποτ' άλλο
μα αν δεν μ' αρέσει να δούμε πώς θα επιστρέψω
από τον κάτω κόσμο σου Aνεξήγητο.

Κική Δημουλά

Tweet, Like, Comment.

Άκου Ανθρωπάκο - Βίλχελμ Ράϊχ (απόσπασμα)

2012-11-03T18:23:00.000+02:00

[...] Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αητός άμα έκλωθε αυγά μιας κότας; Αρχικά ο αητός νομίζει ότι θα κλωσήσει μικρά αετόπουλα που θα μεγαλώσουν. Μα εκείνο που βγαίνει από τα αυγά δεν είναι παρά μικρά κοτόπουλα. Απελπισμένος ο αητός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αητοί. Μα που τέτοιο πράμα Τελικά δε βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν. Όταν ο αητός διαπιστώνει κάτι τέτοιο βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να καταβροχθίσει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν. Μα συγκρατείται. Κι' ό,τι τον κάνει να συγκρατηθεί είναι μια μικρή ελπίδα· πως ανάμεσα στα τόσα κοτόπουλα, μπορεί κάποτε να βρεθεί ένα αητόπουλο, ικανό σαν εκείνον τον ίδιο, ένα αητόπουλο που από την ψηλή φωλιά του θ' ατενίζει μακριά κόσμους καινούριους, σκέψεις καινούριες, καινούρια σχήματα ζωής. Μόνο αυτή η ανεπαίσθητη ελπίδα κρατάει το λυπημένο, τον αποξενωμένο αητό από την απόφασή του να φάει όλα τα κοτόπουλα και όλες τις κότες που κακαρίζουν, και που δεν βλέπουν ότι τα κλωσάει ένας αητός δεν καταλαβαίνουν ότι ζούνε σ' ένα ψηλό, απόμακρο βράχο, μακριά από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν ατενίζουν την απόσταση, όπως κάνει ο απομονωμένος αητός. Μόνο καταβροχθίζουν και καταβροχθίζουν, όλο καταβροχθίζουν ό,τι φέρνει ο αητός στη φωλιά.
Οι κότες και τα κοτόπουλα άφησαν τον αητό να τα ζεστάνει κάτω από τα μεγάλα και δυνατά του φτερά όταν απ' όξω κροτάλιζε η βροχή και αναβροντούσαν οι καταιγίδες που 'κείνος άντεχε δίχως καμμιά προστασία. Όταν τα πράμματα γίνονταν σκληρότερα, του πέταγαν μικρές μυτερές πέτρες από κάποια ενέδρα για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν. Όταν ο αητός αντιλήφθηκε την κακοήθεια ετούτη, πρώτη του αντίδραση ήταν να τα ξεσχίσει σε χίλια κομμάτια. Μα το ξανασκέφτηκε κι' άρχισε να τα λυπάται. Κάποτε, έλπισε, θα βρισκόταν - έπρεπε να βρεθεί - ανάμεσα στα τόσα κοντόφθαλμα κοτόπουλα που κακάριζαν και καταβρόχθιζαν ό,τι έλαχε μπροστά τους, ένας μικρός αητός σαν τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο μοναχός αητός μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Κι' εξακολουθεί να κλωσσάει κοτόπουλα. Δεν θέλεις να γίνεις αητός, Ανθρωπάκο. Γιαυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι' έτσι ζεις κοπαδιαστά και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι. Γιατί μερικά από τα κοτόπουλα σου έχουν κλωσσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεά σου έχουνε γίνει οι Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις. Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρως ψοφίμια και ν'ασαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι. Σ' έμαθαν και να ορύεσαι "Ζήτω, ζήτω, Μέγα Όρνεο!". Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι' ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου. [...] Βίλχελμ Ράϊχ

Tweet, Like, Comment.

Πράγματα Μικρά

2012-11-03T16:27:00.000+02:00

Μερικές φορές, ξέρεις, λέω να φύγω και να ζήσω με πράγματα μικρά...
Με μικρούς ανθρώπους...
Σ'ένα μικρό κομμάτι γης...
Σ'ένα μικρό χωριό...
Με μια μικρή αυλή που έχει θέα στη θάλασσα...
Κοιτάζοντας το μικρό, ονειρεμένο λιμάνι της ζωής μου...

Μα, θα βλέπω τον μεγάλο ουρανό,
τη μεγάλη θάλασσα,
τον ορίζοντα στην αυγή και στο σούρουπο....
Το φεγγάρι να λούζει με το φως του την κουρασμένη γη, το κουρασμένο κορμί μου,
και να φωτίζει το κουρασμένο μυαλό μου...

Να 'χω πάλι πίσω τους παλιούς τους φίλους, όπως τότε που ήμασταν παιδιά,
ανέμελοι δίχως να ανησυχούμε για το τι ξημερώνει αύριο...
Να συζητάμε πάλι ατελείωτα για χαζά και ανόητα πράγματα,
με συντροφιά μια κιθάρα και μια-δυο φωνές να σιγοτραγουδούν...

Γιατί τα μικρά πράγματα να είναι τόσο δύσκολα; Τόσο άπιαστα;

Σ'ένα αύριο τ' Οκτώβρη θέλω να χαθώ...

Jiwa Halus

Tweet, Like, Comment.

Χάρτινο το φεγγαράκι, Ψεύτικη ακρογιαλιά...

2012-11-03T02:02:00.000+02:00

Ένα κοριτσάκι, ένα μεγάλο, άδικο ταξίδι, που δε το διάλεξε αλλά του το επέβαλλαν... Ένα κείμενο, που βρήκα, γραμμένο στη μνήμη αυτού του παιδιού και κάθε παιδιού που χάνει τη ζωή του παλεύοντας να βρει την Εδέμ του...

Δεν θυμαμαι καν ποσο περπαταγαμε και για ποσες μερες, Ημουν δεν ημουν 5 ετων και περπατουσα συνεχεια .Κουραζομουν εκλαιγα και με επαιρνε αγκαλια ο μπαμπας μου , Η μαμα μου κουβαλουσε τον μικρο μου αδερφοΚοιμομουν στην αγκαλια του και οταν κουραζοτανε με έδενε με ενα μεγαλο μαντηλι καιμε έβαζε στην πλατη του αλλα ημουν βαρια και δεν αντεχε πολυ ωρα , κουραζοταν .

Κουβαλουσε και τα νερα , τα φαγητα , λίγα ρουχα,Μετα με ξυπναγανε και μου ελεγαν να περπατησω .Περπατουσα , περπατουσα , περπατουσα , χωρις σταματημοπερα δωθε και πανω κατω σε ολους αυτους του κακοτραχηλους δρομους.Δρομοι ; Δεν ηταν δρομοι .

Μονοπατια που καμια φορα χανόντουσαν , εξαφανιζοντουσαν .- δεν ηταν χαραγμενα ακουγα τους μεγαλους να λενε και περπαγαμε παλι ωρες ασκοπακανοντας κυκλους και γυριζοντας πισω για να ξαναβρουμε το μονοπατιΣτην αρχη περπατουσαμε μερα , αλλα καθως ο καιρος περνουσε περπατουσαμε μονο νυχτα και την μέρα βρισκαμεσπηλιες και φαραγγια να κοιμηθουμε .

Ετσι ουτε ο ηλιος μας ενοχλουσε ουτε μας εβλεπαν .Φοβομασταν πολυ.Ειμασταν αρκετοι αλλα αδυναμοι , τρωγαμε ελαχιστο γιατι δεν μπορουσαμε να κουβαλαμε πολυ φαγητο μαζι μας και το νερο πουπιναμε ηταν λίγο .Ημασταν τυχεροι καμια φορα και βρισκαμε νερο στο δρομο μας .

Κάνε κλικ για συνέχεια

Ειχαμε φυγει νυχτα απο την πολη μας καθως γινοτανε σφαγη . Σφαγη κανονικη . Επεφταν βομβες , στρατιωτες εμπαιναν στα σπιτια και σκοτωναν οποιον εβρισκαν ..Δεν λειτουργουσε τιποτα .Τα μαγαζια ηταν κλειστα και το νερο μας το ειχαν κοψει,Πουλησαμε τα παντα , ειπε ο μπαμπας για να πινουμε νερο .Τοτε πηραμε την αποφαση να φυγουμε .Δεν ηταν ακριβως αποφαση , αποφαση παιρνεις οταν εχεις να διαλεξεις αναμεσα απο καποια πραγματα,Εμεις δεν ειχαμε επιλογη . Δεν εμενε τιποτα να κανουμε εκει . Ο πολεμος κρατουσε μηνες και οι μαχες δεν έλεγαν να κωπασουν.

Ο μπαμπας ηταν μηχανικος και η μαμα καθοταν στο σπιτι και μεγαλωνε εμενα και τον αδερφο μου αλλα με ολα αυτα που γινοντουσαν ο μπαμπας ειχε μηνες να παει να δουλεψει και – ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΛΛΟ , οπως ελεγε .ετσι και φυγαμε ,Νυχτα , πλεον ολα γινονταν νυχτα . Μεχρι και το παιχνιδι νυχτα γινονταν αλλα κρατουσε πολυ λιγο γιατι οι μεγαλοι μας φωναζαν να σταματησουμε και να κανουμε ησυχια .

Δεν ειχε σημασια τι εφταιγε , δεν εiχε σημασια γιατι ηταν ο πολεμος , σημασια εχει ο πολεμος και μας ειχε τσακισει ολους,Ο μπαμπας δεν ηθελε να πολεμησει με κανεναν , η μαμα συμφωνουσεΓια ποιον να πολεμησεις , του ελεγε ; ; Τι τους νοιαζει αυτους αν θα ζησεις ή οχι ;Ο μπαμπας συμφωνουσε . Δεν μενουν εδω , ελεγε

Ετσι φυγαμε , εγω ο αδερφος μου που ηταν μωρο ,- ουτε καν περπατουσε και ο μπαμπας μου.Βρηκαμε και κατι φιλους του μπαμπα – που ποτε δεν τους ειχα δει και που και αυτοι ειχαν φερει μαζι τους τις γυναικες τους και τα παιδια τους ,Ειμασταν 40-50 ατομα και ακουσα να λενε πως θα συναντησουμε και αλλους αργοτερα.Απο την αρχη , περπατουσαμε . Δεν γινοταν να μπουμε σε αυτοκινητα , θα μας πυροβολησουν ολους , ελεγαν οι μεγαλοι αυστηρα, οταν ρωτουσαμε .πηγαιναμε ποτε βορεια , ποτε ανατολικα .Στοχος μας ηταν να μπουμε σε ένα καράβι που θα μας πηγαινε καπου που ο μπαμπας θα ειχε μια ευκαιρια να δουλεψει και εμεις θα μπορουσαμε να παιζουμε μερα . να διαβαζουμε και να ξαναπαμε σχολειοΔεν το πιστευετε αλλα μου ειχε λειψει το σχολειο .Σε καθε σταση που καναμε το βραδυ για να κοιμηθουμε – γιατι στην αρχη περπατουσαμε μερα – οι μεγαλοι ελεγαν συνεχεια για το καραβι .Γελουσαν και ολοι το ειχαμε αγαπησει .

Κοιμομουν και ονειρευομουν το καραβι μου , τα καραβι που θα με πηγαινε να παιξω .Μια μερα καθως περπατουσαμε βρηκα μια σελιδα στο μονοπατι .Δεν ξερω ποιος την ειχε φερει εκει αλλα αν και ηταν λερωμενη και λιγο σκισμενη την διπλωσα προσεχτικα και την εβαλα στην τσεπη μου .Το πρωι , πριν σηκωθουν ολοι, λιγο πριν ξημερωσει , την ξεδιπλωσα και εφτιαξα ενα καραβακι σαν αυτα που μας ειχε μαθει ο δασκαλος στο σχολειο να φτιαχνουμε .Ημουν πολυ χαρουμενη ..Αγκαλιασα προσεχτικα την βαρκουλα και ξανακοιμηθηκα.Οταν με ξυπνησαν και ειχαν ολοι σηκωθει , τους εδειξα την βαρκα , Γελασαν και ο μπαμπας με σηκωσε στον αερα .

- Με αυτο θα πνιγουμε ολοι , ειπε γελωντας και ολοι γελασαν μαζι του .

Mε φιλησε , διπλωσε την βαρκουλα μου προσεχτικα και την εβαλε στην τσεπη απο το σακακι του .Μετα απο μερες και αφου περπαταγαμε μονο νυχτα πλεον, αρχισαμε να βλεπουμε μακρια την θαλασσα.Ηταν η πρωτη φορα που την ειδα και εγω και η μαμα και ο μπαμπας .Ηταν τοσο ομορφη ! Την βλεπαμε λιγο πριν δυσει ο ηλιος οταν ξεκινουμε να περπαταμε με το φεγγαρι ..Ηταν ολοι πολλοι χαρουμενοι και ο μπαμπας εβγαζε την βαρκουλα καθε 3 και λιγο απο την τσεπη του και μου την εδειχνε κλεινοντας μου το ματι . ,

Φτασαμε στην θαλασσα νυχτα και οι αντρες φιλουσαν την αμμο .Ειμασταν πανω απο 1 μηνα στο δρομο μπορει και πιο πολυ .Στο τελος μας ειχαν μεινει ελαχιστα τροφιμα και τρωγαμε απο λιγο .Ειχαμε κανει μεγαλη διαδρομη να βρουμε την θαλλασα γιατι δεν γινοταν να παμε αλλου . Μονο εκει μπορουσε να μας παρει το καραβι.Μειναμε στην παραλια λιγες μερες και παντα κρυβομασταν την ημερα κατω απο δεντρα χωρις να κινουμαστε .Κοιμομασταν και ξυπναγαμε νυχτα

Μετα απο λιγες μερες ηρθαν και αλλοι σαν εμας , με γυναικες και παιδια.Αγκαλιαστηκαν ολοι μαζι και μας ειπαν οτι περιμενουν το ιδιο καραβι.Ενα απογευμα , καθως ειχε πεσει ο ηλιος ο μπαμπας πεταχτηκε ,η μαμα τον ρωτησε τι συμβαινει και της ειπε να κανει υσηχια .Εμειναν ολοι ετσι για λιγη ωρα και μετα ακουσα καθαρα το καραβι .

Ηταν η μηχανη του , Το καραβι ειχε ερθει.Ο μπαμπας εβγαλε τα παπουτσια τους και εβγαλε και τους πατους .Ειχε μεσα χρηματα , πολλα χρηματα πολυχρωμα, Δεν ειχα ξαναδει τετοια σχηματα . Ηταν κιτρινα μωβ πρασινα , ευρω ευρω ελεγε χαρουμενος .Eφυγε μαζι με αλλους 3 προς εκει που ακουγοταν η βαρκα.Γυρισαν τρεχοντας και μας ειπαν οτι φευγουμε .Τρεξαμε ολοι μαζι σε μια σειρα στην αμμο και η μαμα δυσκολευοταν με τον αδερφο μου αγκαλια αλλα τα καταφερνε και οταν με κοιταζε χαμογελουσε .

O ουρανος σκοτείνιαζε γρηγορα και οταν φτασαμε κοντα στη θαλασsα δεν ηταν εκει κανενα καραβι αλλα ενα μικρο βαρκακι .

-Μαμα που ειναι η βαρκα μας ;H μαμα μου ειπε οτι αυτο θα μας παει στην μεγαλη βαρκα

.Μερικοι αντρες εβγαλαν σχεδον ολα τους τα ρουχα και μπηκαν στη θαλασσα.

Ολοι οι αλλοι δεν ηξεραν μπανιο . Mας πηρε πολυ ωρα να παμε ολοι με την μικρη βαρκα στη μεγαλη και τα κυματα μας εκαναν μουσκεμα μεχρι να φτασουμε αλλα τελικα τα καταφεραμε.Ενα χερι με αρπαξε και με ανεβασε πανω στη μεγαλη βαρκα .Με εσπρωξε δυνατα προς τα πισω και εκει επεσα και χτυπησα αλλα δεν εβγαλα αχνα . Ο μπαμπας ηταν καθισμενος σε μια ακρη μαζι με ολους τους αλλους και ειχε σκυμενο το κεφαλι .Καταλαβα πως δεν εκανε κουμαντο κανεις απο τους φιλους μας .

Μολις ανεβηκε και η μαμα με τον αδερφο μου μας κατεβασαν στο κατω μερος του καραβιου και εκλεισαν την πορτα . Ειχε σκοταδι και κρυο . Γυρω μου ηταν παιδια και οι μαμαδες τους αλλα δεν εβλεπα καλα . Ενα παιδι αρχισε να κλαιει και μετα αρχισαν και αλλα αλλα αμεσως η πορτα ανοιξε και ενας μας βροντοφωναξε .Οι μαμαδες εκλεισαν τα στοματα των παιδιων και τα ζουλιξαν να σταματησουν .Οι μηχανες ξεκινησαν και αρχισαμε να κουνιομαστε πανω κατω συνεχεια . Η μαμα εκανε εμετο πανω στο αδερφο μου και μετα τον σκουπιζε με το μαντηλι της.Eκανα ολοι εμετο και βρωμουσε. Ηθελα να κανω και εγω αλλα δεν ειχα τιποτα να βγαλω .Ενα φως εμπαινε που και που απο τα σκαμπανευσαματα και ειδα οτι ειμασταν μεσα σε ενα πολυ μικρο καραβι.Το δικο μου ειναι πιο ωραιο σκεφτηκα .Διπλα μου κολλητά ηταν η μαμα απο ενα αλλο παιδακι που το ειχε στην αγκαλια της .Ρωτησα την μαμα που ειναι ο μπαμπας και μου ειπε να κανω ησυχια .Εκανα υσηχια αλλα η μηχανη εκανε τοσο θορυβο που δεν καταλαβαινα ουτε γιατι δεν επρεπε να κλαιω ουτε γιατι να μην μιλαω

.Προσπαθησα να κοιμηθω αλλα δεν τα καταφερνα .Ειχα συνιθισει να κοιμαμαι την μερα , ετσι κουνιουμουν πανω κατω συνεχεια και στα ποδια μου ειχε κολλησει εμετος και ειχε και αλλον κατω πηγαινε και αυτος περα δωθε .Πανω απο εκει που ειμασταν ακουσα φωνες .Μαλωναν .Φωναζαν ολοι δυνατα και ακουσα τον πατερα μου να λεει

Δεν μου ειπες οτι θα πληρωσω και ελληνες .Ελληνες σκεφτηκα ; Αυτοι δεν ηταν που εφτιαξαν εναν ωραιο ναο ; Γιατι να θελουν λεφτα τωρα ; Γιατι νευριασε ο μπαμπας μου ;

Πριν προλαβω να τα σκεφτω ολα αυτα ακουστηκε κατω απο τα ποδια μου η Γη . Ενας δυνατος ηχος σαν να ανοιγεις κονσερβα και η κυρια που ηταν διπλα μου επεσε ολοκληρη πανω μου και εγω με την σειρα μου πανω στη μαμα.

Τα παπουτσια μου αρχισαν να γινονται υγρα και ακουγα το νερο πολυ κοντα να τρεχει , σαν τις πηγες που ειχαμε συναντησει στα βουνα.

Ολοι αρχισαν να ουρλιαζουν μεσα στο σκοταδι και το νερο τωρα ειχε φτασει μεχρι το παντελονι μου πολυ γρηγορα. Σηκωνοντουσαν γυρω μου και επεφταν αμεσως κατω μεσα στο νερο . Απο πανω ακουγονταν και εκει φωνες και η πορτα που μας ειχαν βαλει μεσα απο εκει χτυπαγε δυνατα. Το νερο ανεβαινε και οι φωνες απο τις γυναικες γινοντουσαν πιο δυνατες .

Τα παιδια τσιριζαν και εκλαιγαν.

Η μαμα μου με αγκαλιασε και με σηκωσε τραβοντας με προς την πορτα που ομως δεν ηταν ανοιχτη.Τοτε εγυρε ακομα πιο πολυ το καραβι και το νερο μας εσπρωξε πισω δυνατα . Ειχε φτασει τωρα μεχρι την μεση μου και οι φωνες γινοντουσαν ολο και πιο δυνατες . Εσκουζαν ολοι αλλα μεσα στο σκοταδι δεν τρομαζα. Ειχα συνιθισει.

Το νερο ανεβηκε μεχρι τους αγκωνες μου και ξαφνικα εγινε απολυτη ησυχια ή δεν ακουγα εγω τιποτα .Εφτασε μεχρι το λαιμο μου το νερο και εσκυψα να πιω.Ηταν παγωμενο αλλα δεν καταφερα να το καταπιω, ηταν απαισια η γευση του και εμοιαζε με τα δακρυα μου.

Μεσα στο σκοταδι οι ηχοι ειχαν εξαφανιστει τελειως και το νερο εφτασε στο προσωπο μου. Αναγκαστικά το επινα , ηπια , ηπια και αρχισα να κανω εμετο αλλα ειχε παντου νερο και οσο και να εβγαζα εμπαινε και αλλο .

Ημουν ολη κατω απο το νερο και εκλεισα το στομα .

Σκεφτηκα πως τελικα μπορω να κολυμπησω αφου επεπλεα σαν ψαρι και ειχα το στομα κλειστο .Δεν αντεχα ομως και ηθελα αερα , ανοιξα το στομα και μονο νερο υπηρχε .Οι ηχοι επανηλθαν αλλα ηταν αργοι .Τους ακουγα απο μακρια και το νερο γυρω μου αρχισε να γινεται ζεστο .

Η πλατη μου ειχε κολησει στο ταβανι μαλλον και αρχισα να νυσταζω , νυσταξα ξαφνικα πολυ . Δεν ηθελα αλλο ουτε να κολυμπησω ουτε να παρω αερα.Δεν ειχα διαθεση .Ειχα κουραστει απο ολο το ταξιδι και ηθελα να ξεκουραστω. Εψαξα το χερι της μαμας μου και το βρηκα .Δεν ξερω αν ηταν αυτης αλλα ηταν ενα χερι .Ηταν κρυο αλλα μου αρεσε που το ακουμπουσα.Ενιωθα τα ποδια μου ζεστα και αρχισα να ονειρευομαι την θαλασσα , οπως οταν την ειδα πρωτη φορα απο το βουνο: Μεγαλη , ηρεμη με το φεγγαρι να την λουζει . Δεν ειχα αλλη δυναμη ουτε για να σκεφτω . Αφησα το χερι που κρατουσα και ενιωθα την θαλασα να μπαινοβγαινει μεσα στα σωθικα μου .

Ένα ταξίδι δίχως αύριο....

Tweet, Like, Comment.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Φίλος

2012-11-03T00:30:00.000+02:00

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου˙όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώροπου χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου, δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος ούτε τελευταίος στη λίστα .Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.Να ακούμε την καρδιά μας. Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο. Ευχαριστώ που είμαι.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Tweet, Like, Comment.

Ξανά

2012-11-03T00:05:00.000+02:00

Soul Charmer μια νέα αρχή...

Μετά από πολύυυυυυ... καιρό αποφάσισα να ασχοληθώ και πάλι με το Soul Charmer.

Δε ξέρω γιατί... Ίσως γιατί απλά να το έχω ανάγκη.

Θα μοιράζομαι μαζί σας, κείμενα, ποιήματα που διαβάζω ή βρίσκω ενδιαφέροντα, άλλες φορές δικά μου, σκέψεις μου, ιδέες...

Είμαστε λοιπόν εδώ, με μερικές αλλαγές, οι παλιές αναρτήσεις διαγράφηκαν.

Ας ξεκινήσουμε πάλι.. Εύχομαι αυτό το blog να κρατήσει καλή παρέα στους παλιούς και νέους αναγνώστες... Ακόμη και ένας να νιώσει πως εδώ μπορεί να εκφραστεί και εκείνος, να μοιραστεί τις σκέψεις και τις ιδέες του, θα είναι μια νίκη.

Σε αυτούς τους σάπιους καιρούς που ζούμε, η μόνη διέξοδος, το μόνο παυσίπονο, είναι η καλλιέργεια της ψυχής μας.

Μην αφήσεις να σε αλλάξει τίποτα, το μόνο που έχει μείνει είναι ο εαυτός μας, η δημιουργικότητα μας.

Δες μπροστά και πέρα απ'τους πολλούς...

Καλή Αρχή.