Sözer Çizmeci

ÇEŞİTLİ SOSYAL GÜVENLİK MEVZUATLARI AÇISINDAN YABANCI ÇALIŞANLARIN GEÇİCİ GÖREVLENDİRİLME SÜRELERİ

2014-01-05T04:35:00.005-08:00

S.Sözer Çizmeci - Alomaliye.com, 05.12.2013

Genel anlamda yabancı uyruklu iş görenlere uygulanacak olan mevzuat, yabancı uyrukluların bir başka ülkede hizmet akdi ile çalışmaları durumunda çalıştıkları ülkenin mevzuatına tabi olmaları yönünde belirlenmektedir. Bu ilke yabancı uyruklulara uygulanacak sosyal güvenlik mevzuatının belirlenmesi için de geçerlidir. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun[1] 4. Maddesi ikinci fıkrası (c) bendi hükmünce, “Mütekabiliyet esasına dayalı olarak uluslararası sosyal güvenlik sözleşmesi yapılmış ülke uyruğunda olanlar hariç olmak üzere, yabancı uyruklu kişilerden hizmet akdi ile çalışanlar", ülkemizde sigortalı sayılmaktadır. Ülkemizin taraf olduğu uluslararası sosyal güvenlik sözleşmeleri, taraf ülke vatandaşlarına uygulanacak olan mevzuatın belirlenmesi hakkında, çoğunlukla hizmet akdi ile çalışan yabancıların çalıştıkları ülkenin mevzuatına tabi olmaları yönünde hükümler içermektedir.[2] Fakat yabancı uyruklu işçilerin geçici süreliğine bir işin icrası için başka bir ülkede görevlendirilmeleri durumunda, özellikle mükerrer sosyal sigorta maliyetlerinin engellenmesi amacıyla, gerek uluslararası sözleşmeler aracılığı ile gerekse ülkelerin kendi iç hukuklarındaki düzenlemelerle, başka bir ülkede görevlendirilen personelin, normalde çalıştığı ülkenin (görevlendirmeyi yapan) sosyal güvenlik sistemi içerisinde kalmasına olanak sağlayacak yönde tedbirler alınmaktadır. Genel olarak, çeşitli ülkelerin uygulamaları incelendiği zaman, uluslararası görevlendirme sürelerine ilişkin hükümler, belirli bir süre ile sınırlandırılmakta, bu sürelerinin aşımında ise yabancı uyruklu işçi, görevini icra etmek için bulunduğu ülkenin mevzuatına tabi olmaktadır. Bu uygulamalar, sosyal güvenlik sözleşmesi imzalanan ve imzalanmayan ülkelerin vatandaşları arasında farklılıklar göstermektedir.

ÇEŞİTLİ ÜLKELERİN MEVZUATLARINCA GEÇİCİ GÖREVLENDİRME SÜRELERİ

5510 sayılı Sosyal Güvenlik Kanunu 6 (e) hükmü uyarınca, uluslararası görevlendirme, (geçici görevlendirme) ‘yabancı bir ülkede kurulu herhangi bir kuruluş tarafından ve o kuruluş adına ve hesabına Türkiye'ye bir iş için’ gönderilmeyi ifade etmektedir. Belirtilmelidir ki, sosyal güvenlik mevzuatımızda bu tip görevlendirmelerin ‘geçicilik’ arz edeceği hususuna herhangi bir vurgu yapılmamaktadır. Diğer taraftan bu kavram, özellikle ülkemizin imzalamış olduğu uluslararası sosyal güvenlik sözleşmelerin çoğunluğunda uygulanacak sosyal güvenlik mevzuatının belirlenmesini konu alan maddelerce, bu tip görevlendirmelerin zamansal kısıtlanmalara tabi olmasının belirtilmesi ile “geçicilik” kazanmaktadır. Ayrıca uluslararası uygulamalarda, gerek uluslararası sözleşmeler yoluyla, gerekse ülkelerin milli enstrümanları ile bu tip görevlendirmelere çoğu zaman, süre sınırlamaları getirilerek, görevlendirmelerin geçiciliği vurgulanmaktadır.

Bu yönde, özellikle yoğunlukla yabancıların geçici süreliğine görevlendirilmelerine ev sahipliği yapan çeşitli ülkelerin mevzuatlarınca geçici görevlendirme süreleri aşağıda incelenmiştir.

Birleşik Devletler kanunlarınca ikili ve çok uluslu uluslararası sosyal güvenlik sözleşmelerine taraf olan ülke vatandaşlarının bir işin icrası için geçici süreliğine ABD’ye gönderilmesi ve ABD vatandaşlarının geçici süreliğine bu ülkelere gönderilmesinde (Detached Worker Rule), geçici görevlendirilme süresi, genel olarak 5 yıl olarak belirlenmiştir.[3] Türkiye ile ikili sosyal güvenlik anlaşması bulunmayan ülkelerden; Hindistan yasalarına göre yalnızca Hindistan’ın taraf olduğu uluslararası anlaşmalar dâhilindeki ülkelerden gelen yabancılar için geçici görevlendirme (Excluded Worker) süresi 3 yıl ila 72 ay[4] arasında değişiklik göstermektedir. Bu süreler zarfında, Hindistan ile uluslararası sosyal güvenlik anlaşması imzalamış olan ülkelerde bulunan işverenlerce görevlendirilen yabancı personeller kendi sosyal güvenlik sistemleri içerisinde yer almaktadır.

Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesince taraf ülkeler arasında işçilerin geçici görevlendirilmeleri için 12 ay[5]’lık bir süre belirlenmiştir. Avrupa Birliği müktesebatında üye devletler arasında geçici görevlendirme süresi (Posted Workers) ise 24 ay olarak belirlenmiştir.[6]

AB üyesi olmayan ülke vatandaşlarının, herhangi bir AB ülkesine geçici görevlendirilmelerinde, sürelerin belirlenmesi, üye ülkelerin kendi iç hukuklarına bırakılmıştır. AB üyesi ülkeler arasında geçici görevlendirme ile gönderilen üçüncü ülke işçilerinin hangi devletin sosyal güvenlik mevzuatına tabi olacağına dair uygulamalarda farklılıklar vardır. Örneğin İngiliz kanunlarınca, İsviçre ve Avrupa Ekonomik Topluluğu ülkelerin haricinde ve İngiltere’nin sosyal güvenlik anlaşması imzalamadığı ülkelerde bulunan bir kuruluş adına ve hesabına İngiltere'ye bir iş için gönderilen yabancılar için bu süre 52 hafta olarak belirtilmiştir[7]. Bu süre İsveç kanunlarınca bir yıl[8], İsviçre kanunlarınca ise üç ay[9] olarak tanımlanmıştır. Fransız sosyal güvenlik mevzuatınca, Avrupa Birliği üyesi olmayan ve ikili veya çok taraflı sosyal güvenlik sözleşmelerine taraf olmayan ülkelerde bulunan işverenlerce görevlendirilen yabancılar için herhangi bir süre belirlenmemiş ve bu yabancıların Fransız sosyal güvenlik sistemine tabi olmaları sağlanmıştır.[10] Benzer bir biçimde, İtalyan mevzuatında, geçici görevle İtalya’da bulunan işçiler, herhangi bir ikili veya çok uluslu bir sosyal güvenlik sözleşmesine taraf olan ülkenin vatandaşı değiller ise, İtalyan sosyal güvenlik sistemi içerisinde yer almaktadırlar.[11] Macaristan, 01 Ocak 2012 tarihinde gerçekleştirdiği bir yasa değişikliği ile, daha önceleri sosyal güvenlik sözleşmeleri kapsamı dışında yer alan ülkelerin vatandaşları için uyguladığı kendi ülkelerinin sosyal güvenlik mevzuatına tabi olmaları yönündeki uygulamasını değiştirmiş ve bu ülkelerden geçici görevlendirme ile gelen işçileri en fazla 2 yıl süre ile Macaristan sosyal güvenlik mevzuatından muaf etmiştir.[12]

Her ne kadar yukarıda belirtilen ülkelerin mevzuatlarınca geçici görevlendirme süreleri belirtilmiş olsa dahi, Almanya ve Belçika gibi ülkeler, ikili ve çok-uluslu uluslararası sözleşmelere taraf olmayan ülkelerin vatandaşları için geçici görevlendirmeler ile ilgili herhangi bir zaman sınırlandırması getirmemektedir.

Almanya iç hukukuna göre, Avrupa Birliği üyesi olmayan ve ikili ve çok uluslu uluslararası sözleşmelere tabi olmayan ülkelerin vatandaşlarının (Einstrahlung) Almanya’da geçici süreliğine görevlendirilmelerinde, kendi ülkelerinin sosyal güvenlik mevzuatı uygulanmaktadır. Diğer taraftan Dördüncü Sosyal Yasa’nın beşinci maddesi, bu tip görevlendirmelerin belli bir zaman aralığında olması gerekliğinin altını çizmektedir. [13] Aynı şekilde Belçika örneğinde de ikili veya çok uluslu uluslararası sözleşmelere tabi olmayan üçüncü ülke işçilerinin, Belçika’da geçici görevlendirilme sürelerince, kendi ülkelerinin mevzuatlarına tabi olmaları söz konusudur. [14] Belçika ve Almanya örneklerinde, geçici görevlendirme kavramları geniş biçimde tanımlanmış ve koşullandırılmıştır. Sosyal güvenlik hükümleri açısından, görevin geçiciliği ve görevlendirmeyi yapan işverenin, işçinin görevlendirildiği ülke ile olan bağına özel vurgular yapılmıştır.

TÜRKİYE’DE YABANCILARIN GEÇİCİ GÖREVLENDİRME SÜRELERİNE İLİŞKİN SON DEĞİŞİKLİKLER

21 Ağustos 2013 tarihli Sosyal Güvenlik İşlemleri Yönetmeliği değişikliği[15] öncesinde geçici görevlendirme ile ülkemize gelen yabancıların hangi ülkenin sosyal güvenlik mevzuatına tabi olacakları hususunda, uluslararası sosyal güvenlik sözleşmesi imzalanan ve imzalanmayan ülke vatandaşları arasında farklı uygulamalar göze çarpmaktaydı. Pratikte, uluslararası uygulamalarla da paralel olan bu uygulama, yabancıların geçici görevlendirmelerine süre sınırlandırılmaları getirerek, sadece bu süreler zarfında, mükerrer sigortalılığı önleyerek, görevlendirilen yabancıların kayıtlı bulundukları sosyal güvenlik sistemi içerisinde kalmalarına imkân sağlamaktaydı. Bununla birlikte, getirilen süre sınırlandırılması, bu tip geçici süreliğine yapılan uluslararası görevlendirilmelerinde, özellikle sosyal güvenlik hükümleri açısından sağlanan hakların kötüye kullanılmaması yönünde de teminatlar getirmekteydi.

Ülkemizin sosyal güvenlik sözleşmesi imzaladığı ülkelerden gelen yabancılar, geçici görevlendirme ile ülkemizde çalışmaları halinde, ülkelerinde bulunan sosyal güvenlik sisteminde yer aldıklarını kanıtlamaları koşulu ile sözleşmelerde yer alan süreler[16] göz önünde bulundurularak bu sürelerin aşımı halinde sigortalı sayılmakta ve ülkemiz mevzuatına tabi olmaktaydılar.

Ülkemiz ile sosyal güvenlik sözleşmesi imzalanmayan ülkelerin uyruğunda bulunan yabancılar ise, geçici görevlendirme ile ülkemizde çalışmaları halinde en fazla üç ay süre ile sigortalı sayılmamakta, ‘üç aylık’ sürenin sonunda ülkemiz mevzuatına tabi olarak, sigortalı sayılmakta idiler. Bu uygulama ile herhangi bir uluslararası sözleşmeye taraf olmayan ülkelerin vatandaşları için geçici görev ‘3 aylık’ bir süre ile sınırlandırılmıştı.

Son olarak, 21 Ağustos 2013’de gerçekleşen yönetmelik değişikliği ile yönetmelik[17] ve genelge[18] ile desteklenen 3 aylık kısıtlayıcı sürenin kaldırılması ile Sosyal Güvenlik İşlemleri Yönetmeliği, 5510 sayılı Sosyal Güvenlik uyumlu hale getirildi. Her ne kadar, bu değişiklik yönetmeliğin kanuna uygun hale getirilmesi yönünde gerçekleştirilmiş olsa dahi, geçici görevlendirilmelerin tanımlanması, sürelerinin ve koşullarının daha detaylı ortaya konulması yönünde herhangi bir değişiklik sağlamamıştır.

SONUÇ İşçilerin uluslararası geçici görevlendirilmeleri esnasında uygulanacak olan mevzuatın belirlenmesi, işin mutad olarak yapıldığı işyeri hukukunun geçerli olması ilkesine, bir istisna olarak görülse de, geçicilik vurgusu ile bu ilkenin bir parçası olarak yorumlanabilmektedir. İşçinin belirli süreliğine, belirli bir işin icrası için işini mutad olarak yaptığı işyerinden ayrılarak yurtdışında geçici süreliğine görevlendirilmesi durumunda, karşı devlette işverene ve işçiye yüklenebilecek olan prosedürle ilgili veya diğer vergisel yüklerin azaltılması, bu yönde özellikle yabancı sermayenin ve dış yatırımların teşviki yönünde öncelikli olarak uygulanmaktadır. Hiç şüphesiz, küresel iş gücü, küresel hareketlilik, uluslararası görevlendirme, işçilerin serbest dolaşımı gibi kavramların büyük önem taşıdığı günümüzde, yabancıların uluslararası görevlendirilmeleri hakkında daha geniş ve detaylı hukuki enstrümanların geliştirilmesi, özellikle hukuki öngörülebilirlik açısından önem arz etmektedir.

Yönetmelik değişikliği sonrasında, geçici görevlendirmeler için, sosyal güvenlik mevzuatının belirlenmesinde, 5510 sayılı kanunun 6. maddesi, (e) bendi[19] uygulanmakta ve herhangi bir uluslararası sözleşmeye taraf olmayan ülke vatandaşları ülkemizde geçici görevlendirildikleri süre boyunca, ülkelerinde sosyal sigortaya tabi olmalarını belgelemeleri halinde sigortalı sayılmamaktadırlar. Bunun yanı sıra, hem uluslararası sözleşme hükümleri hem de sosyal güvenlik mevzuatımızın ilgili hükümleri[20] gereğince, ülkemiz ile sosyal güvenlik sözleşmesi imzalamış ülke vatandaşları, sözleşmelerde yer alan geçici görevlendirme süreleri boyunca, ülkelerinde sosyal sigortaya tabi olmalarını belgelemeleri halinde, sigortalı sayılmamakta, bu sürelerin aşımı halinde ise ülkemiz mevzuatına tabi olmaktadırlar.

Uygulamanın bu yönde ele alınması, özelikle uluslararası sözleşme imzalamış ülkelerin vatandaşlarının Türkiye’de geçici görevlendirilmelerinde, herhangi bir uluslararası sözleşmeye taraf olmayan ülkelerin vatandaşlarının yararlandığı, süresiz olarak kendi ülkelerindeki sosyal güvenlik sistemi içerisinde yer alabilme hakkından yaralanamamaları anlamına gelmektedir.

[1] Resmi Gazete 16.06.2006, S. 26200

[2] İngiltere ve İsviçre ile imzalanan uluslararası sözleşmeler bu hususta istisnalar içermektedir. İngiltere ile Türkiye arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 4. Maddesinin üçüncü fıkrası, Birleşik Krallık vatandaşlarının, geçici görevlendirme ile ülkemize gönderilmeme durumlarında dahi, kendi istekleriyle Türk Sosyal Sigorta merciine müracaatta bulunmadıkları sürece, Birleşik Krallık mevzuatına tabi olma tercihinde bulunabileceklerini belirtmektedir. İlgili sözleşmenin 4. Maddesinin 3. Fıkrasına göre; “Kanuni ikametgâhı Birleşik Krallık ülkesinde olup Türkiye’de istihdam edilen ve hakkında (2) nci paragraf hükümleri tatbik edilmeyen bir Birleşik Krallık vatandaşı bir tercih yapıp Türkiye Sosyal Sigorta Merciine müracaatta bulunmadıkça, hakkında malûliyet, ihtiyarlık ve ölüm sigortaları ile ilgili Türk mevzuatı tatbik olunmaz. Bu kimse, aynı zamanda kendisi hakkında Birleşik Krallık mevzuatının tatbik edilmesini seçmek hakkını haizdir. Bu hakkı kullandığı takdirde, başka memleketlerden ihtiyarı olarak prim ödeme hakkını kazanmış bir sigortalı imiş gibi, o kimse hakkında Birleşik Krallık mevzuatı tatbik olunur” İsviçre ile Türkiye arasında imzalanan ikili Sosyal Güvenlik Sözleşmesi de, İngiltere ile imzalanan sözleşmeye benzer nitelikte hükümler içermektedir. İlgili sözleşmenin 5, maddesinin 1. Fıkrası uyarınca “İsviçre vatandaşları Türkiye malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalılarına, yalnız yazılı müracaatları üzerine tabi olurlar.

[3]Detached Worker Rule, SSA, http://www.ssa.gov/international/agreements_overview.html (Erişim Tarihi:02.12.2013) , Amerika Birleşik Devletlerinde, belirli vize tipleri ile bulunan yabancılara ve yabancı işçilere uygulanan sosyal güvenlik istisnaları için; Aliens Employed in the U.S. – Social Security Taxes Internal Revenue Service (IRS), http://www.irs.gov/Individuals/International-Taxpayers/Aliens-Employed-in-the-U.S.-%E2%80%93-Social-Security-Taxes (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[4] Excluded Worker kuralı gereğince, Uluslararası Sosyal Güvenlik Sözleşmesi imzalanmamış ülke vatandaşları görevlendirilme süresince Hindistan mevzuatına tabidirler. Employees’ Provident Fund Organisation, Special Provisions for International Workers, http://www.epfindia.gov.in/IntWorkersNew/IWU_UpdtdFAQs_19112012.pdf (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[5] Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi, 14 Aralık 1972, Paris, m. 15 (a) (i)

[6] Sosyal Güvenlik Sistemlerinin Koordinasyonu hakkında 883/2004 sayılı ve 29.4. 2004 tarihli Avrupa Topluluğu Yönetmeliği, m.12 ( Regulation (EC) No 883/2004, 29 April 2004, on the Coordination of Social Security Systems, art. 12. )

[7]HM Revenue and Customs, National Insurance of People Coming To The UK, http://www.hmrc.gov.uk/nic/work/ni-uk.htm (Erişim Tarihi:02.12.2013). KPMG, Thinking Beyond Borders, United Kingdom, http://www.kpmg.com/Global/en/IssuesAndInsights/ArticlesPublications/thinking-beyond-borders/documents/uk-v2.pdf (Erişim Tarihi:02.12.2013).

[8]Sweden Work Environment Authority, Posting in Sweden, http://www.av.se/dokument/inenglish/books/h448.pdf , s.40 (Erişim Tarihi:02.12.2013).

[9] Federal Social Insurance Office, Social Security for Posted Workers, Non-contracting State http://www.bsv.admin.ch/vollzug/storage/documents/3305/3305_1_de.pdf, s.4 (Erişim Tarihi:02.12.2013).

[10] Ministère du Travail, de l'Emploi, Temporary posting of workers in France, Membership in a social security scheme, http://travail-emploi.gouv.fr/informations-pratiques,89/les-fiches-pratiques-du-droit-du,91/detachement-de-salaries,407/temporary-posting-of-workers-in,8988.html (Erişim Tarihi:02.12.2013). Avrupa birliği dışındaki üçüncü ülkelerden geçi görevlendirilmeler ile ilgili, April International, Seconding employees to France, http://en.april-international.com/global/advice-information/seconding-employees-to-france (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[11]Portale İntegrazione Migranti, The Blue Card and Other Particular Cases of Entrance Not Provided for in the Flow Decree http://www.integrazionemigranti.gov.it/en/latest-news/highlights/Documents/Focus%20blu%20card%20eng.pdf , (Erişim Tarihi:02.12.2013) , Gianni, Origoni, Grippo, Cappelli and Partners, The employment law concerning the “expatriates” in Italy, (August 2013) http://www.gop.it/doc_pubblicazioni/245_clgqns2j5h_ita.pdf (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[12]Ernst & Young, HR and Tax Alert, Hungary, September 2011, http://www.ey.com/Publication/vwLUAssets/Alert_Hungary_280911/$FILE/Alert_Hungary_280911.pdf (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[13] Dördüncü Sosyal Yasa, SGB IV, Madde 5, http://www.gesetze-im-internet.de/bundesrecht/sgb_4/gesamt.pdf (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[14] Federal Public Service, Employment, Labour and Social Dialogue, Posting within a Social Security context http://www.employment.belgium.be/defaultTab.aspx?id=38358 (Erişim Tarihi:02.12.2013)

[15] Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik, RG. 21.8.2013/28742

[16] Uluslararası sosyal güvenlik sözleşmelerinde yer alan geçici görev ve uzatma süreleri için; Sözleşmelere Göre Geçici Görev Uygulamaları, Yabancı Uyrukluların Sigortalılıkları hakkında, 31.5.2011 Tarih ve 2011/43 Sayılı Genelge

[17] Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği, RG. 12.5.2010/27579

[18] Yabancı Uyrukluların Sigortalılıkları hakkında, 31.5.2011 Tarih ve 2011/43 Sayılı Genelge.

[19] 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu (R.G. 16.6.2006/ 26200) m. 6 (e) “Yabancı bir ülkede kurulu herhangi bir kuruluş tarafından ve o kuruluş adına ve hesabına Türkiye'ye bir iş için gönderilen ve yabancı ülkede sosyal sigortaya tâbi olduğunu belgeleyen kişiler ile Türkiye'de kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, yurt dışında ikamet eden ve o ülke sosyal güvenlik mevzuatına tâbi olanlar.”

[20] 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu (R.G. 16.6.2006/ 26200) m. 4 (2) (c), Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği, RG. 12.5.2010/27579, m.10 (d)

PAYROLL PARAMETERS FOR 2014

2014-01-05T04:33:00.000-08:00

Following fixed parameters of 2014 represents basic payroll accounting in Turkey. There might be other benefits and allowances applicable to the workers. Below calculations excludes daily food, family and children allowances and other exemptions. Please consult to your accountant for detailed information. The following information is for informational purposes only.

PAYROLL PARAMETERS FOR 2014

I- Gross Salary:

Gross Salary refers to amount of salary which is earned by employees according to Turkish Labor Law.

Gross Salary = Net Salary + Total Deductions (Social Security Premium Employee's Share (including Unemployemnt Insurance) + Income Tax + Stamp Tax)

II- Net Salary:

It is the amount of salary actually received by the employees.

Net Salary = Gross Salary – Total Deductions

III- Employer's Cost:

In addition to the gross salary, employer must pay the employer's share of social security and unemployment premiums.

Total Cost of Employee to Employer = Gross Salary + Social Security Premium Employer's Allocation (including Unemployement Insurance)

IV-Social Security Premium and Unemployment Insurance:

Total social security premium is 37.5% (including unemployment insurance) of Earning Subject to Premium. 15% of total is deducted from the gross salary as employee's allocation and 22.5% of Earning Subject to Premium is calculated additionally as the employer's allocation. (Unemployment Insurance is included)

Insurance Branches	Employee's Allocation (%)	Employer's Allocation (%)	Total Allocation (%)
Short Term Insurance Branch Premium	-	2	2
Invalidity, Old Age and Death Insurance Premium	9	11	20
General Health Insurance	5	7,5	12,5
Unemployment Insurance	1	2	3
Total	15	22,5	37,5

SOCIAL SECURITY BASE AND CEILING	MONTHLY (TL)
BASE (BETWEEN 01.01.2014 - 30.06.2014)	1071,00
CEILING (BETWEEN 01.01.2014 - 30.06.2014)	6961,50
BASE (BETWEEN 01.07.2014 – 31.12.2014)	1134,00
CEILING (BETWEEN 01.07.2014 – 31.12.2014)	7371,00

V- Income Tax:

Employee's Wage Income is subject to income tax and employer is responsible to deduct, and pay to tax office on behalf of employee.

Income Tax Base (Taxable Income) = Gross Salary - Social Security Premium (Employee's Share)

Income Tax = Taxable income * Income Tax Rate (%)

Income Tax (Cumulative) (Wage Income)	Rates
Up to 11 000 TL	%15
Between 11 000 and 27 000 TL (For the 11 000 TL of the total amount, income tax is 1.650 TL) In excess	%20
Between 27 000 and 97.000 TL* (For the 27 000 TL of the total amount, income tax is 4850 TL) In excess	%27
Over 97.000 TL (For the 97 000 TL of the total amount, income tax is 23 750 TL) In excess	%35

*97 000 TL limit is applicable only for the taxation of wage income. Please consider that, for other sources of income, 2014 taxation limit is 60 000 TL .

VI- Stamp Tax: (2013)

Stamp tax is based on the gross salary. The rate of tax is 0,00759

Stamp Tax = Gross Salary * Stamp Tax Rate

VII- Minimum Living Allowance (MLA)

Effective from January 1, 2008, a tax-free minimum living allowance is available for wage earners. Income tax payable is calculated by deducting MLA from the income tax.

Calculation is made on the basis of minimum wage regardless of the salary of employee. In calculation of the minimum living allowance, the marital status and the family composition of the employee is taken into account.

Calculation: 50% for the taxpayer, 10% for the spouse provided who is unemployed, 7.5% each for the first two dependent children, and 5% each for the following dependant children.

Calculation on the basis of Minimum Wage

Minimum Living Allowance	2014
Single	80,33 TL
Married, Employed Spouse	80,33 TL
Married, Employed Spouse, One Child	92,37 TL
Married, Employed Spouse , Two Children	104,42
Married, Employed Spouse , Three Children	112,46 TL
Married, Employed Spouse , Four Children	120,49 TL
Married, Unemployed Spouse	96,39 TL
Married, Unemployed Spouse , One Child	108,84TL
Married, Unemployed Spouse , Two Children	120,49TL
Married, Unemployed Spouse , Three Children	128,52 TL
Married, Unemployed Spouse , Four Children	136,55TL

· Income Tax Payable = Income Tax - Minimum living Allowance

VIII – Disablement Deduction

The employee who lost working capacity at minimum 80 % is regarded as 1^st degree disabled, minimum 60 % is 2^nd degree disabled, minimum 40 % is 3^rd degree disabled worker. In calculating income tax, the following monthly deductions are applicable to the taxable income of the employees (2014).

For the 1^st degree 800 TL
For the 2^nd degree 400 TL
For the 3^rd degree 190 TL

MINIMUM WAGE CALCULATION MINIMUM WAGE CALCULATION - SINGLE EMPLOYEE WITH NO CHILDIREN* ( PERIOD BETWEEN 01.01.2014 – 30.06.2014)

Gross salary	1071TL
Social Security Premium Employee’s allocation (14%)	149,94 TL
Unemployment insuranceEmployee’s allocation (1%)	10,71 TL
Income tax base	910,35 TL
Income tax (15%)	136,55 TL
Minimum living allowance (Single and no children)	80,33 TL
Income tax payable	56,22 TL
Stamp tax (0,00759)	8.13 TL
Total Deductions (Income tax payable +Stamp Tax + Social Security Premium Employee Allocation +Unemployment Insurance Employee Allocation)	225 TL
NET SALARY	846 TL

TOTAL COST OF EMPLOYEE TO EMPLOYER

Gross salary	1071 TL
Social Security Premium Employer’s allocation (15.5%)*	166,01TL
Unemployment Insurance (2%)	21,42TL
TOTAL COST	1.258,43 TL

* Calculation is applicable to single employees with no children. Different Minimum Living Allowance amounts should be considered for other calculations. Those employees having at least three children wil be exempted from Income Tax. *"For the private sector employers who employ insurance holders under item (a) of paragraph one of Article 4 of this Law, the amount corresponding to five points of employer share in the premiums of invalidity, old - age and survivors insurances pursuant to item (a) of paragraph one of this Article shall be covered by the Treasury." SOCIAL INSURANCE AND UNIVERSAL HEALTH INSURANCE LAW (law no:5510 - Article 8-ı )

YABANCILAR VE ULUSLARARASI KORUMA KANUN TASARISININ 4817 SAYILI KANUN KAPSAMINDA GETİRECEĞİ DEĞİŞİKLİKLER

2013-03-13T09:10:00.003-07:00

Şu an Türkiye Büyük Millet Meclisi gündeminde bulunan Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu tasarısı[1], ülkemizin ihtiyacı olan kapsamlı ve güncel bir yabancılar kanununa kavuşması yönünde büyük önem arz etmektedir. Tasarı, yabancıların ülkeye giriş, çıkışlarını, vize ve ikamet izinleri ile yabancıların sınırdışı edilmelerini, uluslararası koruma düzenlemelerini ve göç yönetiminden sorumlu Göç İdaresi Genel Müdürlüğü'nün kuruluş, görev, yetki ve sorumluluklarını düzenleyen beş ana kısımdan oluşmaktadır. Tasarının genel gerekçesinde de belirtildiği üzere “uluslararası koruma dışında kalan yabancıların ülkeye girişini, ülkede kalışını, ülkeden çıkışını, vize ve ikamet izni işlemlerini, sınır dışı edilmelerini ve Türkiye’de bulundukları sürece sahip oldukları hak ve yükümlülüklerini düzenleyen Pasaport Kanunu ile Yabancıların Türkiye’de İkamet ve Seyahatleri Hakkında Kanun, 1950 tarihli olup, güncel sorunlar ve gelişmeler karşısında yetersiz kalmaktadır. Bunun yanında, uluslararası koruma alanında kanun düzeyinde temel bir düzenleme bulunmamakta, uygulamalar idarî düzenlemeler doğrultusunda yürütülmektedir” Tasarının kanunlaşması ile kapsamı dahilinde yer alan uluslararası koruma düzenlemelerinin ve yabancıların Türkiye’ye giriş, Türkiye’den çıkış ve Türkiye’de kalışlarını düzenleyen usul ve esasların güncellenmesi, çağdaşlaşması ve, ikincil düzenlemelerden ziyade hukuki temellere dayanması amaçlanmaktadır. 1/619 Esas numarası ile TBMM gündeminde bulunan tasarının önümüzdeki günlerde yasalaşması beklenilmektedir. Bu çalışmada tasarının 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkındaki Kanun[2] kapsamında mevcut yabancıların çalışma izinleri rejimine getireceği değişiklikler ele alınacaktır. Tasarının incelenmesinde, İçişleri Komisyonu tarafından kabul edilen metin kullanılmıştır.[3] Tasarının yasalaşması halinde, 4817 sayılı kanun çerçevesinde oluşturulmuş olan yabancıların çalışma izni sistemindeki öngörülen önemli değişiklikler aşağıda sıralanmaktadır.

ÇALIŞMA İZİN BELGELERİNİN İKAMET İZNİ YERİNE KULLANILMASI

YUKK tasarısında dikkat çeken en önemli değişikliklerden birisi, yabancıların çalışma izin belgelerinin ve Bakanlıkça düzenlenen Çalışma İzin Muafiyet Teyit belgelerinin, ikamet izni olarak kullanılabilirliğidir.[4] Bu durum, eski uygulamada var olan Çalışma Amaçlı İkamet tezkerelerini ortadan kaldırmaktadır. Nitekim, YUKK tasarısında, ikamet çeşitleri başlığı altında, çalışma amaçlı ikamet tezkeresine yer verilmemiştir.[5] Aynı zamanda, gerek yurtdışı gerekse yurtiçi başvurular sonucunda edinilmiş olan çalışma izinlerinin geçerlilik kazanmasında, yabancının “en geç bir ay içerisinde çalışma amaçlı ikamet tezkeresi başvurusunda bulunması”[6] yükümlülüğüne son verilmektedir. Tasarı, çalışma izni muafiyet teyit belgelerinin de, ikamet tezkeresi olarak kullanılabilmesinin önünü açmaktadır. Bilindiği üzere, 4817 sayılı kanun gereğince bazı yabancılar, belirlenen görev ve süreler dahilinde ülkemizde çalışma izni almaksızın çalışabilmektedirler. Çalışma izin muafiyetleri, Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinin[7]55. maddesinde açıkça listelenmiştir. Çalışma izni muafiyetlerinden yararlanacak olan yabancıların ülkeye giriş yaptıkları tarihten itibaren en geç otuz gün içerisinde ve her halükarda faaliyetlerine başlamadan önce geliş amaçlarını, ne kadar süre ile ve nerede kalacaklarına ilişkin bilgileri, bulundukları yerin emniyet makamlarına bildirerek[8] ikamet izni almaları esastır. Kanunun 10. maddesi ve uygulama yönetmeliğinin 56. maddesi uyarınca çalışma izninden muaf olan yabancılara istekleri halinde şekli ve içeriği Bakanlıkça belirlenecek “Çalışma İzni Muafiyet Teyit Belgesi” düzenlenmektedir. Tasarının yasalaşması ile, çalışma izni muafiyet teyit belgelerinin, ikamet izni olarak sayılması söz konusu olacağı için, yabancıların bu belgeleri, faaliyetlerine başlamadan önce edinmeleri zorunlu hale gelebilecektir.

ÇALIŞMA İZNİ BAŞVURUSUNDA BULUNAMAYACAK YABANCILAR

YUKK tasarısının “Çalışma izninin ikamet izni sayılması” adlı 27. maddesi ikinci bendi hükmünce, çalışma izni veya çalışma izni uzatma başvurusunda bulunacak yabancıların, YUKK tasarısının 7. maddesi kapsamına girmemeleri şartı aranmaktadır. Tasarının 7. maddesi Türkiye’ye girişlerine izin verilmeyen yabancılar başlığı altında aşağıdaki durumlarda yabancıların ülkeye girişlerine izin verilmeyeceğini belirtir. (i) Pasaportu, pasaport yerine geçen belgesi, vizesi veya ikamet ya da çalışma izni olmayanlar ile bu belgeleri veya izinleri hileli yollarla edindiği veya sahte olduğu anlaşılanlar. (ii) Vize, vize muafiyeti veya ikamet izin süresinin bitiminden itibaren en az altmış gün süreli pasaport veya pasaport yerine geçen belgesi olmayanlar. (iii) Vize muafiyeti kapsamında olsalar dahi, 15. maddenin birinci fıkrasında sayılan yabancılar. Tasarının 15. maddesinin birinci fıkrası ise, yabancılara talep ettikleri vize süresinden en az altmış gün daha uzun süreli pasaport ya da pasaport yerine geçen belgeye sahip olmamaları durumunda vize verilmeyeceğini hükme bağlamaktadır.

ÇALIŞMA AMAÇLI İKAMET İZNİ BAŞVURUSU YAPMA ZORUNLUĞUNUN ORTADAN KALKMASI

Tasarı, 4817 sayılı kanunun çalışma izinlerinin verilmelerini ve uzatılmalarını düzenleyen 12. maddesinin birinci fıkrasını aşağıdaki gibi değiştirmektedir.

“Yabancılar, ilk çalışma izni başvurularını bulundukları ülkelerdeki Türkiye Cumhuriyeti konsolosluklarına yapar. Konsolosluk, bu başvuruları doğrudan Bakanlığa iletir. Bakanlık, ilgili mercilerin görüşlerini alarak 5 inci maddeye göre başvuruları değerlendirir; durumu uygun görülen yabancılara çalışma izni verir. Yabancılar, konsolosluklardan almış oldukları çalışma izinlerinde belirtilen süre kadar Türkiye’de kalıp çalışabilir.”[9]

İlk olarak, 12. maddeye getirilecek değişiklik ile yurtdışında bulunan temsilciliklerimizden çalışma izni alan yabancıların, ülkeye giriş yaptıkları tarihten itibaren en geç otuz gün içinde İçişleri Bakanlığına ikamet tezkeresi almak için başvurmaları zorunluğu ortadan kaldırılarak, çalışma izin belgelerinin, ikamet izni olarak da kullanılması sağlanmıştır.

Değiştirilen 12. maddesi 1. fıkrası hükmü yabancıların ilk çalışma izni başvurularını yurtdışından, Türkiye Cumhuriyeti Konsoloslukları aracılığı ile yapabileceklerini ön görmektedir. 4817 sayılı kanunun 12. maddesi, birinci fıkrasının şu anki durumu ile ‘Türkiye dışında ikamet eden yabancılar’ yurtdışından temsilciliklerimiz aracı ile ilk başvurularını gerçekleştirebilirken, kanunun 12. maddesi ikinci fıkrası gereğince ‘Türkiye’de geçerli ikamet izni olan yabancılar veya bunların işverenleri’ başvurularını yurt içinden, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına yapabilmektedirler. Her ne kadar YUKK tasarısı 12. maddenin 2. fıkrasında herhangi bir değişiklik öngörmese de, 4817 sayılı kanunun şu anki, mevcut metninde bulunan, yurt dışında ikamet eden ve yurt içinde geçerli ikamet izni olan yabancı ayrımını yapmamıştır.

ÇALIŞMA İZNİ BAŞVURULARINDA İKAMETTE ARANAN SÜRE İLE İLGİLİ DEĞİŞİKLİKLER

YUKK tasarısı, 4817 sayılı kanunun 5. maddesinde tanımlanan süreli çalışma izinleri için çalışma izin süresinin belirlenmesinin yabancının ikamet izninin ve iş sözleşmesinin süresinin göz önünde bulundurularak yapılması hükmünde değişiklik yapmıştır. Tasarının 123. maddesi beşinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, 4817 sayılı kanunun 5. maddesi (a) bendinde geçen “ikamet izninin süresi ile” ibaresi metinden çıkartılmıştır. Mevcut durumda 4817 sayılı kanunun 5. maddesi (a) bendi süreli çalışma iznini tanımlayarak, yabancıların ilk çalışma izni başvurularında edinebilecekleri bir yıllık üst sınırı işaret etmektedir. Türkiye’nin taraf olduğu ikili ya da çok taraflı sözleşmelerde aksi öngörülmedikçe, ülkemizde yabancılara ilk başvurularında belirli bir işyeri veya işletmede ve belirli bir meslekte çalışmak üzere en çok bir yıl geçerli olmak üzere verilir. Çalışma izni süresinin belirlenmesinde ise, yabancının ikamet izninin süresi ile hizmet akdinin veya işin süresinin göz önünde bulundurulacağı aynı maddede hükme bağlanmıştır. Uygulamada ise, yurtdışından yapılan çalışma izni başvurularında, ikamete ilişkin süre göz önünde bulundurulmamaktadır. Nitekim, mevcut uygulamada, çalışma vizesi ile ülkeye giriş yapmış yabancının, giriş yaptığı tarihten başlayarak, en geç otuz gün içerisinde ikamet tezkeresi başvurusunda bulunma zorunluluğu vardır. Diğer taraftan, yabancıların yurt içinden başvuruda bulunabilmeleri için en az altı aylık geçerli ikamet tezkerelerinin bulunması, Uygulama Yönetmeliğinin 7. maddesi birinci fıkrası gereğince hükme bağlanmıştır. YUKK tasarısının getireceği değişiklik aracılığı ile çalışma izin süresinin belirlenmesinde, sadece iş sözleşmesinin süresi göz önünde bulundurulacak ve 4817 sayılı kanunun 5(a) bendi aşağıdaki gibi değiştirilecektir.

“Türkiye’nin taraf olduğu ikili ya da çok taraflı sözleşmelerde aksi öngörülmedikçe süreli çalışma izni iş piyasasındaki durum, çalışma hayatındaki gelişmeler, istihdama ilişkin sektörel ve ekonomik konjonktür değişiklikleri dikkate alınarak, yabancının hizmet akdinin veya işin süresine göre, belirli bir işyeri veya işletmede ve belirli bir meslekte çalışmak üzere en çok bir yıl geçerli olmak üzere verilir.”[10]

Diğer taraftan tasarı, 4817 sayılı kanunun 14. maddesi (c) bendini tamamen değiştirmektedir. Mevcut kanunda 14. maddenin (c) bendi, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının, yabancının geçerli ikamet izninin bulunmaması durumunda, çalışma izin başvurusunu reddebileceği yönünde hüküm belirtmektedir. Uygulamada ise, yurt dışından yapılan başvurularda, yabancının geçerli ikamet izninin bulunması beklenmemektedir fakat, 4817 sayılı kanunu 12. maddesi ikinci fıkrası ve uygulama yönetmeliğinin 7. maddesi birinci fıkrası gereğince yurt içi başvurularında, başvuru sahibi yabancının (en az altı ay) geçerli ikamet izninin bulunması şartı vardır. Bununla birlikte, uygulama yönetmeliğinin izin isteminin reddini düzenleyen 21. maddesinin dördüncü fıkrası, 14 (c) kapsamındaki reddin, turistik vize ya da çalışma amacı dışındaki vizelerle veya iki ülke arasındaki vize muafiyeti programı ve diğer vize kolaylıklarından yararlanarak Türkiye’ye gelmiş olan ve ikamet tezkeresi olmayan yabancıların, izin istemlerinde uygulandığı yönünde hüküm içermektedir. Tasarının bu haliyle yasalaşması durumunda geçerli ikamet izninin bulunmadığı durumlarda izin istemlerinin reddini hükme bağlayan 14. madde (c) bendi “İçişleri Bakanlığının olumsuz görüş bildirmesi,” şeklinde değiştirilecektir.[11]

Bu noktada tasarının, yurtiçinden geçerli ikamet izni olan yabancıların veya işverenlerinin çalışma izin başvurularına olanak sağlayan 4817 sayılı kanunun 12. maddesi ikinci fıkrasında her hangi bir değişikliğe gitmediğinin altı çizilmedir. Tasarının yasalaşması halinde, özellikle uygulama yönetmeliğinin yurt içi izin başvurularını düzenleyen 7. maddesi ile izin isteminin reddini düzenleyen 21. maddesi yeni bir yönetmelik değişikliğine konu olacaktır.

ULUSLARARASI KORUMA KAPSAMINDAKİ YABANCILARIN ÇALIŞMA İZNİ

YUKK tasarısının “uluslararası koruma” başlığı altında bulunan üçüncü bölümünde, uluslararası koruma kapsamında bulunan yabancıların hak ve yükümlülüklerine yer verilmektedir. Uluslararası koruma, tasarıda mülteci[12], şartlı mülteci[13] veya ikincil koruma[14] statüsünü ifade etmektedir.[15] Tasarının 89. maddesi dördüncü bendi, uluslararası koruma kapsamında bulunan yabancıların Türkiye’de iş piyasasına erişimleri ile ilgili hükümleri içermektedir. 4817 sayılı kanun ve uygulama yönetmeliğinin mevcut hükümlerince, ‘2510 sayılı İskan Kanununa göre muhacir, mülteci veya göçebe olarak kabul edilen yabacılara’ istisnai çalışma izni verilebilir.[16] Yönetmeliğin 7. maddesi dördüncü fıkrası uyarınca ‘İçişleri Bakanlığınca mülteci veya sığınmacı statüsü verilmiş yabancılardan ikamette süre koşulu aranmaz’. Ayrıca mülteci ve sığınmacı statüsü verilmiş yabancıların başvurularının değerlendirilmesinde, Bakanlık, yönetmeliğin 13. maddesi 4. fıkrasında yer alan ‘işin özel niteliğini gösterir bilgiler ile yabancının eğitim durumu, çalışacağı işyerinin ulusal ekonomiye katkısı ve bu niteliklere uygun ücret düzeyi ile istihdam durumunu’ dikkate almaz.

YUKK tasarısı, 123. madde 5(b) bendi uyarınca “uluslararası koruma başvurusunda bulunan ve İçişleri Bakanlığınca şartlı mülteci statüsü verilen yabancı ve vatansız kişilere,” 4817 sayılı kanun gereğince öngörülen sürelere bakılmaksızın, istisnai çalışma izni başvurusunda bulunabilme imkanı getirilmiştir. Tasarının 89. maddesi 4. bendi, mülteci ve ikincil koruma statüsündeki yabancıların, kanunla belirlenen yabancılara yasaklanmış meslekler haricinde[17] diğer mesleklerde çalışabilmelerine olanak sağlamaktadır. 89. maddenin 4. bendi uyarınca ‘mülteci veya ikincil koruma statüsü sahibi kişiye verilecek kimlik belgesi, çalışma izni yerine de geçer ve bu durum kimlik belgesine yazılır.’[18] Tasarıya göre mülteci ve ikincil koruma statüsünde bulunan yabancıların iş piyasasına erişimleri, 4817 sayılı kanunun 11. maddesi ile uyumlu şekilde iş piyasasındaki durum ve çalışma hayatındaki gelişmeler ile istihdama ilişkin sektörel ve ekonomik şartların gerekli kıldığı hâllerde, belirli bir süre için, tarım, sanayi veya hizmet sektörleri, belirli bir meslek, işkolu veya mülki ve coğrafi alan itibarıyla sınırlandırılabilir.[19] Fakat bu sınırlandırmaların, Türkiyenin de taraf olduğu 1951 tarihli Mültecilerin Hukukî Durumuna Dair Sözlesme[20]’nin 17. maddesinin 2. fıkrası ile uyumlu olarak Türkiye’de üç yıl ikamet eden veya Türk vatandaşıyla evli olan ya da Türk vatandaşı çocuğu olan mülteci ve ikincil koruma statüsü sahipleri için uygulanmayacağı da tasarıda yer almaktadır.[21] YUKK tasarısı ayrıca uluslararası koruma başvurusu sahiplerinin ve şartlı mültecilerin, uluslararası koruma başvurusundan itibaren altı ay sonra çalışma izni almak için başvuruda bulunabilmelerini öngörmektedir.[22]

ÖĞRENCİLERİN ÇALIŞMA İZNİ

YUKK tasarının yabancıların çalışma izinleri sistemine getireceği diğer bir değişiklik ise ülkemizde öğrenim gören yabancıların çalışmaları ile ilgilidir. Bilindiği üzere, Yabancıların Uygulama Yönetmeliğinin 7. maddesi, ülkemizde öğrenim gören yabancı öğrencilerin, yurtiçinden çalışma izni başvurusu yapmalarına olanak vermemektedir. Türkiye’de öğrenim amacıyla verilen ikamet izinleri, yabancıların yurt içi başvurularında istenilen “en az altı ay sürei ikamet izni” kapsamı dışında tutulmuştur. Yönetmeliğin 7. maddesi ikinci fıkrası uyarınca;

“Türkiye’de öğrenim amacıyla verilen ikamet izinleri hariç, herhangi bir sebebe istinaden en az altı ay süreli ikamet izni almış olup da bu izin süresi içerisinde çalışma izni verilmiş yabancılardan, Türkiye’nin dış temsilcilikleri kanalı ile çalışma vizesi alması koşulu aranmaz.”

İstisnai olarak, lisansüstü öğrenim gören öğrenciler, araştırma yaptıkları yükseköğretim kurumlarında çalışabilmektedirler. YUKK tasarısı ile, ülkemizde bulunan yabancı öğrencilerin çalışması yönündeki kısıtlamalar ortadan kalkmaktadır. Tasarının 41. maddesi uyarınca;

”(1) Türkiye’de öğrenim gören önlisans, lisans, yüksek lisans ve doktora öğrencileri,çalışma izni almak kaydıyla çalışabilirler. Ancak, önlisans ve lisans öğrencileri için çalışma hakkı, ilk yıldan sonra başlar ve haftada yirmidört saatten fazla olamaz.

(2) Önlisans ve lisans öğrencilerinin çalışma hakkına ilişkin usul ve esaslar, Göç Politikaları Kurulunca belirlenecek esaslar çerçevesinde Bakanlık ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından müştereken düzenlenir.”

Görüldüğü üzere yüksek lisans ve doktora eğitimlerine devam eden yabancı öğrencilere, her hangi bir çalışma süresi kısıtlaması getirilmeden, çalışma izni alarak çalışabilme hakkı tanınmıştır. Diğer taraftan, önlisans ve lisans eğitimlerine devam eden yabancı öğrencilere, çalışma hakkı ilk yıldan sonra ve haftada yirmi dört saatten fazla olmamak kaydıyla verilmektedir.

ÇALIŞMA İZİNLERİ İLE İLGİLİ SINIRDIŞI HÜKÜMLER

Yabancıların çalışma izinleri kanunu ve uygulama yönetmeliği incelendiğinde, yabancıların izinsiz çalışmaları durumunda uygulanacak cezai hükümler arasında, izinsiz çalışan yabancının sınır dışı edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. 4817 sayılı kanunun 21. maddesi çalışma izni bulunmadan çalışan bağımlı ve bağımsız yabancı çalışanlar ile yanında çalışma izni olmaksızın yabancı çalıştıran işverenlere ve 18. madde kapsamındaki bildirim yükümlülüklerini yerine getirmeyen bağımsız çalışan yabancılara ve yabancı personel çalıştıran işverenlere idari para cezaları öngörmektedir. Bu fillerin tekrarı halinde idari para cezaları bir kat arttırılarak uygulanmaktadır. 21. maddenin son fıkrasına göre idari para cezası ile cezalandırılan bağımlı veya bağımsız çalışan yabancılar ile yabancı çalıştıran işverenler İçişleri Bakanlığına bildirilir. Yabancıların İkamet ve Seyahatleri Hakkında Kanun, sınır dışı etme kararı alma yetkisini İçişleri Bakanlığına vermektedir.[23] YİSHK 19. maddesine göre “İçişleri Bakanlığınca memlekette kalması umumî güvenliğe, siyasî veya idarî icaplara aykırı sayılan yabancılar verilecek muayyen müddet zarfında Türkiye’den çıkmağa davet olunur. Bu müddetin sonunda Türkiye’yi terk etmeyenler sınır dışı edilebilirler.”

Her ne kadar, umumi güvenlik, siyasi ve idari icaplar, İçişleri Bakanlığına, sınır dışı etme kararı almada geniş bir yetki sağlasa da, ne YİSHK’da ne de 4817 sayılı kanun ve uygulama yönetmeliğinde çalışma izni bulunmaksızın çalışan yabancıların sınır dışı edilmeleri yönünde tek başına bir hüküm bulunmamaktadır. Diğer taraftan bu hususa ilişkin, İçişleri Bakanlığının 02.10.2003 tarih ve 155 sayılı genelgesinde ‘denetlemeler sırasında kaçak çalıştığı belirlenen yabancıların Türkiye’ye girişi, pasaport, vize ve ikamet izni konuları tetkik edilecek, durumları yasal olmayanların sınırdışı işlemlerine süratle başlanacaktır’ [24] şeklinde bir hüküm yer almaktadır.

YUKK tasarısında ise, tasarının ‘Sınırdışı Etme Kararı Alınacaklar’ başlığı altında, 54. maddesinde çalışma izni olmadan çalıştığı tespit edilen yabancılar hakkında sınır dışı etme kararı alınacağı hükmü yer almaktadır.[25]

İlaveten YUKK tasarısı, 123. madde 5(d) bendi uyarınca 4817 sayılı kanunun ‘çalışma izninin geçerliliğini kaybetmesini’ düzenleyen 16. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi “Yabancı hakkında sınır dışı etme kararı alınmış olması veya Türkiye’ye girişinin yasaklanması,” şeklinde değiştirilmiştir. 4817 sayılı kanunun mevcut halinde 16. maddenin (a) bendi yabancının ikamet tezkeresinin geçerliliğinin kaybetmesi veya uzatılmaması durumunda çalışma izninin de geçerliliğini kaybedeceğini hükme bağlamaktadır. Tasarı bu anlamda, 4817 sayılı kanunun 16. maddesinin içeriğini genişletmiştir.

SONUÇ

Yabancıların çalışma izinlerini düzenleyen 4817 sayılı kanun kapsamında yabancıların ikamet izin ve süreleri büyük önem taşımaktadır. Çalışma izinlerinin başvuru şekli, çalışma izin türleri, istisnalar, izin ve uzatma başvurularının değerlendirilmesi, çalışma izinlerinin geçerlilikleri gibi bir çok önemli maddesinde, 4817 sayılı kanun, yabancıların ikamet izinlerini ve ikamet sürelerini dikkate almaktadır. Bağımsız çalışma izni, süresiz çalışma izni veya yerleşik yabancılara uygulanabilen istisnai izin gibi izin türleri için yapılabilecek başvurularda, yabancının ülkemizde kanuni ve kesintisiz ikamet şartı aranmaktadır. Tasarı, yabancıların çalışma izinleri sistemine, daha önce ülkemizde çalışmalarına izin verilmeyen yabancılara çalışma hakkı verilmesi, çalışma izinlerinin ikamet izni olarak kullanılabilirliği, izinsiz çalışan yabancıların sını dışı edilmelerinin hükme bağlanması gibi değişiklikler getirmektedir. Önümüzdeki günlerde YUKK tasarısının yasalaşması halinde çalışma izinleri mevzuatının uyumlaştırılması yönünde bir dizi kanun ve yönetmelik değişikliği beklenilmektedir.

[1] Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu Tasarısı (YUKK Tasarısı), Başbakanlık Kanunlar ve Kararlar Genel Müdürlüğü, 3. 5. 2012 tarih ve B. 02. 0. KGG. 0. 10. 101-282/1981 sayı numaralı kanun tasarısı.

[2] Kabul Tarihi: 27.2.2003, K. No: 4817 (RG: 6.3.2003-25040)

[3] Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu Tasarısı ile İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu, Avrupa Birliği Uyum Komisyonu ve İçişleri Komisyonu Raporları, TBMM, Dönem: 24, Yasama Yılı: 2, Sıra Sayısı: 310. Erişim 10 Mart 2013. < http://www.tbmm.gov.tr/sirasayi/donem24/yil01/ss310.pdf >

[4] YUKK Tasarısı, Madde 27

[5] YUKK Tasarısı 124. maddesi uyarınca 15/7/1950 tarihli ve 5683 sayılı Yabancıların Türkiye’de İkamet ve Seyahatleri Hakkında Kanunu yürürlükten kaldırmaktadır. YISHK’dan farklı olarak, tasarıda ikamet çeşitleri ayrıntılı olarak belirtilmiş ve hükme bağlanmıştır. Tasarının 30. maddesi hükmünce kabul edilen ikamet çeşitleri şunlardır: i) Kısa dönem ikamet izni. ii) Aile ikamet izni. iii) Öğrenci ikamet izni. iv) Uzun dönem ikamet izni. v) İnsani ikamet izni. vi) İnsan ticareti mağduru ikamet izni. Bu noktada Tasarının yabancıların ikamet izinleri açısından getirmiş olduğu en önemli değişikliklerin başında, “süresiz ikamet izni” uygulamasının kabul edilmesidir. Her ne kadar tasarının “uzun dönem ikamet izni” başlığı altında 42. ve 45. maddeleri arasında tanımlansa da, tasarının 42. maddesi 1 inci bendinde “Türkiye’de kesintisiz en az sekiz yıl ikamet izniyle kalmış olan ya da Göç Politikaları Kurulunun belirlediği şartlara uyan yabancılara, Bakanlığın onayıyla valilikler tarafından süresiz ikamet izni verilir.” hükmü yer almaktadır.

[6] 4817 Sayılı Kanun, Madde 12/1 ile Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliği, Madde 7/5 gereğince çalışma izni edinen yabancının en geç otuz gün içerisinde çalışma amaçlı ikamet iznine başvurma zorunluluğu vardır. Yurtdışı başvurularda bu süre yabancının ülkeye girişi itibariyle başlamaktadır. Bu zorunluluğu yerine getirmeyen yabancının çalışma izni geçerlilik kazanmıyacaktır. Bahsedilen süre, başvuru süresidir, yabancının otuz günlük süre içerisinde başvurusunu ilgili emniyet müdürlükleri nezdinde tamamlaması gerekmektir. YUKK Tasarısı Madde 122/1 gereğince “Diğer mevzuatta geçen yabancılara mahsus “ikamet tezkeresi” ibaresinden, bu Kanundaki “ikamet izni” anlaşılır.” YUKK tasarısında “İkamet Tezkeresi” kavramı yerine “İkamet İzni” kavramı kullanılmıştır.

[7] 29/8/2003 tarihli ve 25214 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliği (YÇİY)

[8] YÇİY, Madde 55 (4)

[9] YUKK Tasarısı, Madde 123 (5/c)

[10] YUKK Tasarısı, Madde 123 (5/a)

[11] YUKK Tasarısı, Madde 123 (5/ç)

[12] YUKK Tasarısı, Madde 61 “Avrupa ülkelerinde meydana gelen olaylar nedeniyle; ırkı, dini, tabiiyeti, belli bir toplumsal gruba mensubiyeti veya siyasi düşüncelerinden dolayı zulme uğrayacağından haklı sebeplerle korktuğu için vatandaşı olduğu ülkenin dışında bulunan ve bu ülkenin korumasından yararlanamayan ya da söz konusu korku nedeniyle yararlanmak istemeyen yabancıya veya bu tür olaylar sonucu önceden yaşadığı ikamet ülkesinin dışında bulunan, oraya dönemeyen veya söz konusu korku nedeniyle dönmek istemeyen vatansız kişiye statü belirleme işlemleri sonrasında mülteci statüsü verilir.”

[13] YUKK Tasarısı, Madde 62 “Avrupa ülkeleri dışında meydana gelen olaylar sebebiyle; ırkı, dini, tabiiyeti, belli bir toplumsal gruba mensubiyeti veya siyasi düşüncelerinden dolayı zulme uğrayacağından haklı sebeplerle korktuğu için vatandaşı olduğu ülkenin dışında bulunan ve bu ülkenin korumasından yararlanamayan, ya da söz konusu korku nedeniyle yararlanmak istemeyen yabancıya veya bu tür olaylar sonucu önceden yaşadığı ikamet ülkesinin dışında bulunan, oraya dönemeyen veya söz konusu korku nedeniyle dönmek istemeyen vatansız kişiye statü belirleme işlemleri sonrasında şartlı mülteci statüsü verilir. Üçüncü ülkeye yerleştirilinceye kadar, şartlı mültecinin Türkiye’de kalmasına izin verilir.”

[14] YUKK Tasarısı, Madde 62 “Mülteci veya şartlı mülteci olarak nitelendirilemeyen, ancak menşe ülkesine veya ikamet ülkesine geri gönderildiği takdirde;

a) Ölüm cezasına mahkûm olacak veya ölüm cezası infaz edilecek,

b) İşkenceye, insanlık dışı ya da onur kırıcı ceza veya muameleye maruz kalacak,

c) Uluslararası veya ülke genelindeki silahlı çatışma durumlarında, ayrım gözetmeyen şiddet

hareketleri nedeniyle şahsına yönelik ciddi tehditle karşılaşacak,

olması nedeniyle menşe ülkesinin veya ikamet ülkesinin korumasından yararlanamayan veya söz konusu tehdit nedeniyle yararlanmak istemeyen yabancı ya da vatansız kişiye, statü belirleme işlemleri sonrasında ikincil koruma statüsü verilir.”

[15] YUKK Tasarısı, Madde 3/r

[16] 19.9.2006 tarihli, 5543 Sayılı İskan Kanunu (RG: 29.9.2006-26301) 48. maddesi hükmünce 14.6.1934 tarihli ve2510 sayılı İskân Kanunu ek ve değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kaldırılmıştır. 5543 sayılı yeni iskan kanununda, yürürlükten kalkan 2510 sayılı iskan kanununun aksine , mülteci ve muhacir kavramları yer almamaktadır. 5543 sayılı kanunun 3. maddesi (d) bendi uyarınca Göçmen: Türk soyundan ve Türk kültürüne bağlı olup, yerleşmek amacıyla tek başına veya toplu halde Türkiye’ye gelip bu Kanun gereğince kabul olunanlardır.

[17] Çeşitli mevzuat hükümlerince bazı meslek ve görevler yabancılara yasaklanmıştır. “(i) Diş tabipliği, dişçilik, ebelik, hastabakıcılık – Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun uyarınca (ii) Eczacılık – Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun uyarınca (iii)Veterinerlik (Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanun uyarınca) (iv)Özel hastanelerde sorumlu müdürlük – Hususî Hastaneler Kanunu uyarınca (v) Avukatlık -Avukatlık Kanunu uyarınca (vi)Noterlik – Noterlik Kanunu uyarınca (vii) Özel veya kamu kuruluşlarında güvenlik görevlisi – Bazı Kurum ve Kuruluşların Korunması ve Güvenliklerinin Sağlanması Hakkında Kanun uyarınca (viii) Kara suları dahilinde balık, istiridye, midye, sünger, inci, mercan ihracı, dalgıçlık, arayıcılık, kılavuzluk, kaptanlık, çarkçılık, katiplik, tayfalık vb. – Kabotaj Kanunu uyarınca (ix) Gümrük müşavirliği – Gümrük Kanununun 227 nci maddesi gereğince” Erişim 10 Mart 2013.
< http://www.csgb.gov.tr/csgbPortal/yabancilar.portal?page=yasak_meslekler >

[18] YUKK Tasarısı, Madde 89 (4/b)

[19] YUKK Tasarısı, Madde 89 (4/c)

[20] 1951 tarihli Mültecilerin Hukukî Statüsüne İlişkin Cenevre Sözleşmesi, Türkiye bu sözleşmeye 359 sayılı Onay Kanunu ile üye olmuştur. (RG: 5.9.1961- 10898)

[21] YUKK Tasarısı, Madde 89 (4/c)

[22] YUKK Tasarısı, Madde 89 (4/a)

[23] 15.7.1950 tarihli, 5683 sayılı Yabancıların Türkiye’de İkamet ve Seyahatleri Hakkında Kanun (RG: 24.7.1950-7564), Madde, 21

[24] İçisleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü’nün 02.10.2003 tarih ve 155 no’lu Genelgesi ( Bölüm, N).

[25] YUKK Tasarısı, Madde 54 (ğ)

2013 PAYROLL PARAMETERS IN TURKEY (MINIMUM WAGE)

2013-01-01T10:01:00.001-08:00

Following fixed parameters of 2013 represents basic payroll accounting in Turkey. All parameters here are applicable to the employees over 16th years old. There might be other benefits and allowances applicable to the workers. Below calculations excludes daily food family and children allowances and exemptions. Please consult to your accountant for detailed information. The following information is for informational purposes only.

I- Gross Salary:

Gross Salary refers to amount of salary which is earned by employees according to Turkish Labor Law

Gross Salary = Net Salary + Total Deductions (Social Security Premium Employee's Share (including Unemployemnt Insurance) + Income Tax + Stamp Tax)

II- Net Salary:

It is the amount of salary actually received by the employees.

Net Salary = Gross Salary – Total Deductions

III- Employer's Cost:

In addition to the gross salary, employer must pay the employer's share of social security and unemployment insurance premiums.

Total Cost of Employee to Employer = Gross Salary + Social Security Premium Employer's Allocation (including Unemployment Insurance)

IV-Social Security Premium:

Currently total social security premium is between 36.5% to %42 of gross salary. 15% of total is deducted from the gross salary as employee's allocation and between 21.5% and 27% of gross salary is calculated additionally as the employer's allocation.

Insurance Branches	Employee's Allocation (%)	Employer's Allocation (%)	Total Allocation (%)
Short Term Insurance Branch Premium	-	1 to 6,5	1 to 6,5
Invalidity, Old Age and Death Insurance Premium	9	11	20
General Health Insurance	5	7,5	12,5
Unemployment Insurance	1	2	3
Total	15	21,5 to 27	36,5 to 42

SOCIAL SECURITY BASE AND CEILING

MONTHLY (TL)

DAILY (TL)

BASE (BETWEEN 01.01.2013 - 30.06.2013)

978,60

32,62

CEILING (BETWEEN 01.07.2013 – 31.12.2013)

6360,90

212,03

BASE (BETWEEN 01.01.2013 - 30.06.2013)

1021,50

34,05

CEILING (BETWEEN 01.07.2013 – 31.12.2013)

6.639,90

221,33

V- Income Tax:

Employee's Wage Income is subject to income tax and employer is responsible to deduct, and pay to tax office on behalf of employee.

Income Tax Base (Taxable Income) = Gross Salary - Social Security Premium (Employee's Share)

Income Tax = Taxable income * Income Tax Rate (%)

Income Tax (Cumulative) (Wage Income)	Rates
Up to 10.700 TL	%15
Between 10.700 and 26.000 TL (For the 10.700 TL of the total amount, income tax is 1.605 TL) In excess	%20
Between 26.000 and 94.000 TL (For the 26,000 TL of the total amount, income tax is 4,665 TL) In excess	%27
Over 94.000 TL (For the 94,000 TL of the total amount, income tax is 23,025 TL) In excess	%35

VI- Stamp Tax: (2013)

Stamp tax is based on the gross salary. The rate of tax is 0,00759

Stamp Tax = Gross Salary * Stamp Tax Rate

VII- Minimum Living Allowance (MLA)

Effective from January 1, 2008, a tax-free minimum living allowance is available for wage earners. Income tax payable is calculated by deducting MLA from the income tax. Calculation is made on the basis of minimum wage regardless of the salary of employee. In calculation of the minimum living allowance, the marital status and the family composition of the employee is taken into account. Calculation: 50% for the taxpayer, 10% for the spouse provided who is unemployed, 7.5% each for the first two dependent children, and 5% each for the following dependant children.

Calculation on the basis of Minimum Wage

Minimum Living Allowance	2013
* For the tax payer	73,40 TL
* For the spouse who is unemployed	14,67 TL
* For each first two dependent children	11,01 TL
* For the Third and the following dependant children	7,34 TL

Income Tax Payable = Income Tax - Minimum living Allowance

VIII – Disablement Deduction

For the 1^st degree 800 TL
For the 2^nd degree 410 TL
For the 3^rd degree 190 TL

MINIMUM WAGE CALCULATION - EMPLOYEES OVER 16 YEARS OLD ( PERIOD BETWEEN 01.01.2013 – 30.06.2013)

Gross salary	978,60 TL
Social Security Premium Employee’s allocation (14%)	137 TL
Unemployment insuranceEmployee’s allocation (1%)	9,79 TL
Income tax base	831,81 TL
Income tax (15%)	124,77 TL
Minimum living allowance (Single and no children)	73,40 TL
Income tax payable	51,37 TL
Stamp tax (0,00759)	7,43 TL
Total Deductions (Income tax payable +Stamp Tax + Social Security Premium Employee Allocation +Unemployment Insurance Employee Allocation)	205,59 TL
NET SALARY	773,01 TL

TOTAL COST OF EMPLOYEE TO EMPLOYER

Gross salary	978,60 TL
Social Security Premium Employer’s allocation (14.5%)*	141,90 TL
Unemployment Insurance (2%)	19,57 TL
TOTAL COST	1.140,07 TL

*"For the private sector employers who employ insurance holders under item (a) of paragraph one of Article 4 of this Law, the amount corresponding to five points of employer share in the premiums of invalidity, old - age and survivors insurances pursuant to item (a) of paragraph one of this Article shall be covered by the Treasury." SOCIAL INSURANCE AND UNIVERSAL HEALTH INSURANCE LAW (law no:5510 - Article 8-ı )

SENDİKALAR VE TOPLU İŞ SÖZLEŞMESİ KANUN TASARISI AÇISINDAN BİREYSEL SENDİKA ÖZGÜRLÜĞÜ

2012-10-15T00:18:00.001-07:00

İlk olarak II. Meşrutiyet döneminde 1908 grevlerine karşı, yabancı sermaye göz önünde bulundurularak çıkartılan Ta’til-i Eşgal (Grev Kanunu) kanunuyla yasaklanan Türk sendikal hareketi, günümüzde yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun tasarısı ile yeni bir boyuta taşınma aşamasındadır. AB müktesebatına ve onaylanan Uluslararası Çalışma Örgütü sözleşmelerine Türk sendikal ilişikleri mevzuatının uyumu sürecinde[1], 2821 sayılı Sendikalar Kanunu[2] ve 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmeleri, Grev ve Lokavt Kanunu[3], tek bir kanun altında birleştirilmektedir. Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun tasarısı (eski adıyla Toplu İş ilişkileri Kanun tasarısı) kolaylaşan sendika üyeliği, sendika üye ve yöneticilerinin güvencelerinin arttırılması ve iş kollarının azaltılması, sendikaların yetki barajının düşürülmesi gibi, endüstriyel ilişkiler sistemimizin yapı taşlarını ilgilendiren yeni önlemler taşıması beklenilen bir yasa tasarısı olarak ortaya çıkmıştır. İlk adıyla “Toplu İş İlişkileri Yasası” olarak adlandırılan Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun tasarısı, 13 Mart 2012 tarihli TBMM Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal İşler Komisyonu raporu ışığında 24. Dönem 3. Yasama yılı başında 197 sıra sayısı ile TBMM Genel Kurulu gündeminde görüşülmeye başlanmıştır.

Yasalaşması beklenilen kanun tasarısı üzerinde halen TBMM genel kurul gündeminde görüşmeler sürdürülmektedir. 3 Ekim 2012 tarihinde TBMM Genel Kurulunda görüşülmesine başlanılan Toplu İş İlişkileri Kanunu tasarısının adı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı olarak değiştirilmiştir. Tasarının 1 ila 30. maddeleri 11 Ekim 2012 tarihinde Meclis genel kurulu tarafından kabul edilmiştir. Görüşmeler sırasındaki en önemli değişiklik ise, tasarının 25. Maddesinin önerge ile değiştirilmesi olmuştur. Tasarının, özellikle bireysel sendika özgürlüğünü ilgilendiren ve sosyal tarafları arasında en çok tartışılan, sendika üyelerinin güvencelerini düzenleyen 25'inci maddesi, dördüncü fıkrasındaki "İşverenin" ifadesinden sonra "fesih dışında" ifadesi eklenerek ve beşinci fıkrasının ilk cümlesi "Sendikal bir nedenle iş sözleşmesinin feshi halinde işçi, 4857 sayılı Kanunun 18, 20 ve 21'inci madde hükümlerine göre dava açma hakkına sahiptir" şeklinde değiştirilmiştir.[4] Aynı maddenin altıncı fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan "ispat ettiği" ifadesi "ileri sürdüğü" olarak değiştirilmiştir.

Bu makale yeni tasarının kabul edilen 1 ila 30. maddeleri arasında kalan ve özellikle bireysel sendika özgürlüğünü hedef alan maddelerinin incelenmesini esas almaktadır. Kanun tasarısı, TBMM Sağlık, Aile, Çalışma Ve Sosyal İşler Komisyonu tarafından kabul edilen metin doğrultusunda, yürürlükte bulunan 2821 sayılı kanun ile karşılaştırmalı olarak incelenmiştir.

YENİ SENDİKALAR VE TOPLU İŞ SÖZLEŞMESİ KANUNUN GETİRDİKLERİ

Türk sendikal ilişkileri, serbest kuruluş ilkesine[5] bağlı kalınarak iş kolu düzeyinde örgütlenen tüzel kişilikleri esas alır. Ülkemizde sendikaların üst kuruluşları konfederasyonlardır, Sendikaların federatif örgütlenme biçimi ise uygulanmamaktadır. Sendika, Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısına göre, İşçilerin veya işverenlerin çalışma ilişkilerinde, ortak ekonomik ve sosyal hak ve çıkarlarını korumak ve geliştirmek için en az yedi işçi veya en az yedi işverenin bir araya gelerek bir işkolunda faaliyette bulunmak üzere oluşturdukları tüzel kişiliğe sahip kuruluşları, ifade etmektedir.[6]

İşkolları düzeyinde örgütlenebilen sendikaların kuruluşunda 2821 sayılı kanun uyarınca aranılan kurucuların Türk vatandaşı olma, işkolunda fiilen çalışıyor olmaları koşulları Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısında kaldırılmıştır.[7] Diğer taraftan 2821 sayılı kanun uyarınca 28 olan, sendikaların kurulabileceği iş kolları tasarıda 20’ye düşürülmüştür.[8]

Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarsısı ile Türk Sendika ilişkilerinde ilk defa Çerçeve Sözleşme ve Grup Toplu Sözleşmesi tanımları yapılmıştır. Grup toplu iş sözleşmesi ile işçi sendikası ile işveren sendikası arasında, birden çok üye işverene ait aynı işkolunda kurulu işyerleri ve işletmeleri kapsayan toplu iş sözleşmesi yapılabilirliği tanımlanmıştır.[9] Diğer taraftan, çerçeve sözleşme, isteğe bağlı olarak mesleki eğitim, iş sağlığı ve güvenliği, sosyal sorumluluk ve istihdam politikaları konularında, Ekonomik ve Sosyal Konseyde temsil edilen işçi ve işveren konfederasyonlarına üye işçi ve işveren sendikaları arasında, işkolu düzeyinde yapılan sözleşme olarak tanımlanmıştır.[10]

SENDİKALAR VE TOPLU İŞ SÖZLEŞMESİ KANUNU VE BİREYSEL SENDİKA

ÖZGÜRLÜĞÜ

Bireysel sendika özgürlüğü, olumlu (Pozitif) sendika özgürlüğü ve olumsuz (Negatif) sendika özgürlüğü olmak üzere ikiye ayrılarak incelenmektedir. Olumlu sendika özgürlüğü kapsamında bireylerin sendika kurup , üye olabilme özgürlüğünden, olumsuz sendika özgürlüğü ise bireylerin sendikalara üye olmama ve sendikalardan ayrılabilme özgürlüğünü tanımlamaktadır.[11] Şüphesiz ki iş sözleşmelerinin feshedilebileceği korkusu altında sendika üyeliği veya sendikal faaliyet ’ten bahsedebilmek mümkün değildir. Bireysel sendika özgürlüğünden bahsedebilmek için, üyelerin sendikal faaliyetlere özgürce, herhangi bir kısıtlamaya veya ayrımcılığa uğramadan katılabilmeleri veya katılmamayı tercih edebilmeleri ve bunun kanun koyucu tarafından güvence altına alınması gerekmektedir.

Bireysel sendika özgürlüğü öncelikle T.C. Anayasasınca[12] güvence altına alınmaktadır. Anayasamızın 51/1 hükmü uyarıca;

“Çalışanlar ve işverenler, üyelerinin çalışma ilişkilerinde, ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için önceden izin almaksızın sendikalar ve üst kuruluşlar kurma, bunlara serbestçe üye olma ve üyelikten serbestçe çekilme haklarına sahiptir. Hiç kimse bir sendikaya üye olmaya ya da üyelikten ayrılmaya zorlanamaz.”
2821 sayılı kanun 22/1 hükmü uyarınca bireyin olumlu sendika özgürlüğü “Sendikaya üye olmak serbesttir. Hiç kimse sendikaya üye olmaya veya olmamaya zorlanamaz” ifadesiyle, 25/1 hükmü uyarınca da bireyin olumsuz sendika özgürlüğü, “İşçi veya işveren, sendikada üye kalmaya veya üyelikten ayrılmaya zorlanamaz.” hükmü ile garanti altına alınmıştır. Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısı ile bu özgürlüklere 17/3 ve 19/1 hükümlerince aynı şekilde güvence getirilmiştir.

SENDİKA ÜYELİĞİ VE ÜYELİĞİN KAZANILMASI

Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun tasarısının en önemli etkilerinden birisi sendikalara üyelik koşullarını belirleyen kriterlerde, sendika üyeliği üzerine önemli değişikliklere gidilmiş olmasıdır. 2821 sayılı Sendikalar kanunu uyarınca Sendika üyeliğini etkileyen temel koşullar; üyelerin 16 yaşını doldurmuş olmaları, üyelerin işyerlerinin bağlı bulunduğu iş kolunda çalışıyor olmaları, aynı iş kolunda ve aynı zamanda başka bir sendikaya üye olamamaları olarak benimsenmiştir. Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısı, bu yapı taşlarını revize etmiş, bu yönde üyelik yaşı 15 yaşa indirilmiştir.[13] İşçi ve işverenlerin aynı iş kolunda aynı zamanda birden fazla sendikaya üye olamamaları ilkesi korunmasına rağmen, aynı işkolunda aynı zamanda ikinci bir işveren yanında çalışanlar, bu hükmün haricinde tutulmuştur. Dolayısıyla esnek zamanlı çalışanların aynı zamanda birden çok sendikaya üye olabilmelerinin önü açılmıştır. [14]

Özellikle, 5982 sayılı kanun ile 2010 yılı Anayasa değişikliklerinden sonra, 1982 Anayasasının 51. Madde 4. fıkrası “Aynı zamanda ve aynı iş kolunda birden fazla sendikaya üye olunamaz” hükmünün kaldırılması[15] ile sistemin nasıl işleyeceği yönünde oluşan soru işaretleri, Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısında bu hükmün sadece esnek zamanlı çalışanlar (aynı işkolunda, aynı zamanda birden çok işveren yanında çalışanlar) için kaldırılmış olmasının belirtilmesi ile giderilmiştir. Sendika üyeliği ve üyeliğin kazanılması yönündeki diğer bir değişiklik ise üyelik başvurusunda noter şartının kaldırılmış olması ve üyelik başvurularının ve kabulünün ( ve sona erdirilmesinin) e-devlet sistemi üzerinden gerçekleştirilecek olmasıdır.[16]

ÜYELİK (VE DAYANIŞMA) AİDATLARI AÇISINDAN

Şüphe yok ki sendika üyeliğinde üyelik aidatı ödemek, üyelerin en temel borcudur.
2821 sayılı kanunun 23. maddesi aylık sendika aidatı tutarını; ‘işçinin bir günlük çıplak ücretini geçemez’, işverenler için ise ‘işyerinde işçilere ödediği bir günlük çıplak ücretleri toplamını geçemez’ olarak belirtmektedir. Bunun yanı sıra 2821 sayılı kanunun 23/4 hükmü uyarınca sendika tüzüklerine, üyelik aidatı dışında, üyelerden başka bir aidat alınacağına ilişkin hükümler konamaz. Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısında ise üyelik aidatının tutarı konusunda yukarıda yapılan kısıtlamalar kaldırılmıştır. Tasarı, üyelik aidatı miktarının, kuruluşların tüzüklerinde belirtilen usul ve esaslara göre genel kurul tarafından belirleneceğini belirtmektedir ki[17], 2821 sayılı kanunun 23. maddesinde yer alan ‘Sendika tüzüklerine, üyelik aidatı dışında, üyelerden başka bir aidat alınacağına ilişkin hükümler konamaz’ hükmü yeni kanunda kaldırılmıştır. İlaveten 2821 sayılı kanunda var olan toplu iş sözleşmelerinde, üyelik aidatı dışında herhangi bir başka kesinti kararlaştırılamaz ibaresi de tasarıda yer almamaktadır. 2821 sayılı kanununda da var olan Check-off sistemi, sendikanın yazılı talebi üzerine üyelik ve dayanışma aidatlarının işçinin ücretinden kesilerek, işveren tarafından ilgili sendikaya iletilmesi usulü, tasarıda da devam ettirilmektedir. Ayrıca tasarıda dayanışma aidatı, yani bir işyerinde var olan toplu iş sözleşmesine taraf olan sendikaya üye olmayan işçilerin o toplu iş sözleşmesinden yararlanmak için, ilgili sendikaya ödemek durumunda bulundukları aidat, 2822 sayılı kanun uyarınca, üyelik aidatının üçte ikisini oluşturmakta iken, üyelik aidatı ile aynı miktara yükseltilmiştir. [18]

BİREYSEL SENDİKA ÖZGÜRLÜĞÜNÜN GÜVENCE ALTINA ALINMASI

Bireysel sendika özgürlüğünün güvence altına alınması, sendika üyelerinin korunması, yöneticilerinin korunması ve sendika temsilcilerinin korunması başlıkları altında incelenmektedir. Bireysel sendika özgürlüğü ilkesi, kanun hükümlerince sendikal tazminat kavramıyla güçlendirilmiştir. İşçilerin sendika üyeliğinden, belirli bir sendikaya üye olmamalarından veya üye oldukları sendikadan çekilmelerinden ötürü, işe alımlarda veya çalışma sırasında herhangi bir ayrımcılığa uğramamaları kanunca öngörülmüştür.

SENDİKAL AYRIMCILIĞA KARŞI GÜVENCE

Sendikal ayrımcılık, kısaca işverenin sendikalı - sendikasız ayrımı yaparak çalışanlarına eşit davranmama halidir. İş Kanununun[19], eşit davranma ilkesi dahilinde, 5. maddesi uyarınca,

“İş ilişkisinde veya sona ermesinde yukarıdaki fıkra hükümlerine aykırı davranıldığında işçi, dört aya kadar ücreti tutarındaki uygun bir tazminattan başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep edebilir. 2821 sayılı Sendikalar Kanununun 31 inci maddesi hükümleri saklıdır.” Çalışanların sendikal ayrımcılıktan korunması, 2821 sayılı kanunun 31. maddesinde incelenir. İşçilerin işe alımları 2821 sayılı kanun 31/1 hükmüne göre ’belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri veya belli bir sendikadaki üyeliği muhafaza veya üyelikten istifa etmeleri veya sendikaya girmeleri veya girmemeleri şartına bağlı’ değildir. Yine 31. madde 3. fıkra hükmüyle işçiler çalışma esnasında ve işe son vermede sendikalı-sendikasız ayrımından korunmaktadır. 31. madde 5. fıkra hükmü ise işçileri, iş saatleri dışında veya işverenin rızası ile iş saatleri içinde, sendikal faaliyetlere katılmalarından dolayı ayrımcılığa uğramalarından korumaktadır.

2821 sayılı kanun 31/6 fıkrası uyarınca, işçinin sözleşmesinin sendikal nedenle feshi dışında, işçilerin çalışma sırasında, işe son vermede veya sendikal faaliyetlere (iş saatleri dışında veya işverenin rızası ile iş saatleri içinde) katılma nedeniyle ayrımcılığa veya farklı muameleye uğramamaları hükmüne aykırı davranılması durumunda bir yıldan az olmamak kaydı ile sendikal tazminata hükmedilecektir.

Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısında, sendikal ayrımcılığa karşı koruma hükümleri de, 2821 sayılı kanun ile örtüşmektedir. Tasarının 25/4 hükmü uyarınca işçiye sendikal nedenle feshi dışında farklı işlem uygulanması halinde sendikal tazminat öngörülmüştür. Fakat tasarı ile sendikal ayrımcılık halinde öngörülen sendikal tazminatın sınırları işçilerin işe başlamadan önce, işe alımları sırasında sendikal ayrımcılığa uğramaları halinde bile geçerli olabilecek şekilde genişletilmiştir.[20]

SENDİKAL NEDENLE FESİHTE SENDİKAL TAZMİNAT

Sendikal tazminat 2821 sayılı kanunun 31/6 hükmü ile belirtilmiştir. Buna göre, sendika üyeliği veya sendikal faaliyetlerden dolayı hizmet akdinin feshi halinde…iş Kanununun 18, 19, 20 ve 21 inci madde hükümleri uygulanır. Ancak, İş Kanununun 21 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ödenecek tazminat işçinin bir yıllık ücret tutarından az olamaz. Dolayısıyla 2821 sayılı kanuna göre sendikal tazminat, 4857 sayılı iş kanunumuzda yer alan iş güvencesi kapsamında değerlendirilmektedir.

İş güvencesi dar anlamıyla işverenin iş sözleşmesinin feshini zorlaştırarak, işçinin feshe karşı korunması anlamı taşımaktadır. İş güvencesi kapsamında işverenin feshi geçerli sebebe dayandırması, fesihte geçerli nedenin bulunmaması halinde ise, işçinin yargı yolu ile işe iadesi veya tazminat alabilirliği ile işçinin güvence altına alınması esastır. İş güvencesi bu yönde iş sözleşmesinin feshinin sınırlandırılması ve fesihten kaynaklanan olumsuz etkilerin hafifletilmesine ilişkin önlemleri içermesi nedeniyle, daha geniş bir anlam taşımaktadır.[21] 4857 sayılı kanun 18. maddesi uyarınca, işçinin iş güvencesi kapsamına girebilmesi için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde çalışıyor olması, en az altı aylık kıdeme sahip olması ve belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışıyor olması koşulları aranmaktadır. Bununla birlikte 4857 sayılı kanunun son bendi uyarınca işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları ile işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleri kapsam dışında tutulmuştur. İş kanunumuza göre işveren, iş güvencesi kapsamında çalıştırdığı işçinin sözleşmesinin feshini geçerli sebebe dayandırmalı[22], fesih bildirimini yazılı olarak yapmalıdır.[23] İşçinin feshin geçerli sebebe dayanmadığı yönünde açabileceği dava neticesinde feshin geçerli bir sebebe dayandığının ispat yükümlülüğü işverene aittir.[24] Mahkemece, ‘feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işveren, işçiyi bir ay içinde işe başlatmak zorundadır. İşçiyi başvurusu üzerine işveren bir ay içinde işe başlatmaz ise, işçiye en az dört aylık ve en çok sekiz aylık ücreti tutarında tazminat ödemekle yükümlü’[25] olacaktır

2821 sayılı kanun ile sendikal nedenlerden ötürü iş sözleşmesi feshedilen işçinin, iş güvencesi kapsamda bulunması halinde, işverenin işçiye ödemesi gereken tazminatın işçinin en az dört aylık ve en çok sekiz aylık ücreti yerine işçinin bir yıllık ücretinden az olmayacağı hükme bağlanmıştır.[26] Fakat 2821 sayılı kanun kapsamında sendikal nedenle fesihte sendikal tazminat, iş güvencesi kapsamında değerlendirildiği için, iş güvencesi kapsamında bulunan işçi, sendikal nedenle fesihte, doğrudan sendikal tazminat talebinde bulunamamaktadır. Nitekim sendikal tazminat hakkındaki Yargıtay kararları da, iş güvencesi kapsamındaki işçilerin doğrudan sendikal tazminat davası açamayacağını işaret etmektedir. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili kararı ‘2821 sayılı Yasanın 4773 sayılı Yasa ile değisik 31. maddesine göre, is güvencesi kapsamında olan isçiler yönünden is sözlesmesinin sendikal nedenle feshinde doğrudan sendikal tazminat talep edilmesi mümkün değildir.’[27] şeklindedir. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi iş güvencesi kapsamında yer alan işçilerin işe iade davası açmadan sendikal tazminat talep edemeyeceğini,’4857 Sayılı Yasanın 18-21 maddeleri gereği iş güvencesinden yararlanması mümkün olan isçilerin ise iade davası açmadan sendikal tazminat davası açması mümkün değildir.’[28] şeklindeki başka bir kararı ile belirtmiştir.

Diğer taraftan 2821 Sayılı kanunun 31/7 hükmüne göre iş güvencesi kapsamı dâhilinde olmayan işçiler de sendikal neden ile iş sözleşmelerinin feshinde, ispat yükümlülüğü işverene ait olmak üzere, dava açabilecekler ve tazminat miktarı işçinin bir yıllık tazminatından az olamayacaktır.

Dolayısıyla 2821 sayılı kanunun 31/6 maddesi gereğince; iş güvencesi kapsamı içindeki işçi sendikal feshe maruz kaldığı zaman, 4857 sayılı kanun gereğince doğrudan sendikal tazminat davası açamamaktadır. Diğer yandan 4857 sayılı kanun gereğince önce işe iade davası açması, dava sonucunda, işe iadesi, sendikal tazminat alamamasına, neticede sendikal feshin yaptırımsız kalmasına neden olacaktır. Diğer taraftan 2821 sayılı kanunun 31/7 maddesi uyarınca iş güvencesi kapsamı dışındaki işçi, doğrudan sendikal tazminat davası açma hakkına sahiptir.

Yeni Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi kanun tasarısının güvenceler başlığı altında 25. maddede düzenlenen sendikal tazminat, 2821 sayılı kanunun 31. maddesi ile aynı şekilde, iş güvencesi ile ilişkilendirilmiştir. Sendikal nedenlerden dolayı fesihte, 4857 sayılı kanunun 18. ‘Feshin geçerli sebebe dayandırılması’, 20. ‘Sözleşmenin feshinde usul’ ve 21. ‘Feshin bildirimine itiraz ve usulü’ maddeleri uyarınca işçinin dava açma hakkına sahip olacağı belirtilmiştir. Sadece, bir yıldan az olmamak kaydıyla hükmedilecek sendikal tazminat, işverenin işçiyi işe başlatması veya başlatılmamasına bağlı değildir[29] ibaresi konularak, sendikal feshin, işçinin işe başlatılması durumunda yaptırımsız kalmasının önünde geçilmiştir. Bu noktada işçi feshin ardından işe iade edilse dahi, sendikal nedenle fesih nedeniyle sendikal tazminat alabilecektir. İşçilerin 4857 sayılı kanunun iş güvencesi kapsamında dava açmamaları, ayrıca sendikal tazminat talebini engellemeyeceği[30] belirtilerek, iş güvencesi kapsamında olan işçilerin doğrudan sendikal tazminat talebinde bulunabilmelerine hak tanınmıştır.
İş güvencesi kapsamı içine girmeyen işçiler için ise, yeni tasarının, 2821 sayılı kanunda bulunan 31/7 gibi bir maddesi bulunmamaktadır. Dolayısıyla iş güvencesi kapsamı içerisine girmeyen işçiler, sendikal nedenle fesih halinde sendikal güvenceden yoksun bırakılmışlardır.

SENDİKA YÖNETİCİLERİNİN VE SENDİKA TEMSİLCİLERİNİN GÜVENCESİ

2821 sayılı kanunun 29. maddesinde yer alan, işçi sendikası ve konfederasyon yöneticiliğinin teminatı, başlığı altında yer alan sendika yöneticilerinin güvenceye alınması sistemine, Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun tasarısında, değişiklikler getirilerek, güvence genişletilmiştir. 2821 sayılı kanun gereğince sendika veya konfederasyon yöneticiliği görevi için işinden kendi isteği ile ayrılan yöneticilerin, yöneticiliklerinin son bulması halinde, işverenin bir ay içerisinde eski işlerine veya eski işlerine uygun diğer bir işe başlatmak zorunluluğu bulunmaktaydı. Yeni tasarının 23. madde hükümleri ile bu zorunluluk genişletilmiş, ilaveten sendika yöneticilerine, yönetici bulundukları süre zarfında iş sözleşmelerini askıya alma veya kıdem tazminatı talep ederek işten ayrılma seçenekleri tanınmıştır. İşçi, yönetici olarak seçilmesinin ardından bildirim sürelerine uymaksızın veya sözleşme süresinin bitimini beklemeksizin kıdem tazminatı talebinde bulunabilecektir. Ayrıca, yöneticiliği devam ederken, istediği zaman fesih tarihindeki emsal ücretten hesaplanacak olan kıdem tazminatını talep etme hakkına sahiptir. 2821 sayılı kanundaki gibi, iş sözleşmesi askıya alınan yönetici, yöneticiliğinin sona ermesinin ardından, tekrar iş başlatılmasını talep edebilecektir.

Sendika temsilcisinin güvencesi, tasarıda, 2821 sayılı kanunda bulunan işyeri sendika temsilcilerinin teminatı adlı 30. maddesinden farklılık göstermemektedir. Buna göre, tasarının 24. maddesi uyarınca işyeri temsilcisinin iş sözleşmesinin sendika temsilcisi olması nedeni ile feshinde, iş kanunun 21 maddesi hükümleri uygulanarak, bir yıldan az olmamak kaydı ile kıdem tazminatına hak kazanacağı belirtilmiştir. Diğer taraftan, 2821 sayılı kanunda da belirtildiği gibi, işveren, işçinin yazılı rızası bulunmaksızın işyeri temsilcisinin işyerini değiştiremeyecektir.

SONUÇ
Bireysel Sendika Özgürlüğü, sendikalara üye olup, olmama özgürlüğünden ibaret olmayıp, işçilerin sendikal ayrımcılığa veya sendikal nedenle feshe tabi tutulmaları önüne güvenceler getiren geniş bir kanuni yapıyı içinde barındıran bir kurumdur. Sendikal özgürlüğün korunması sendikal tazminat kurumu ile güvence altına alınmaktadır. Tasarıda, yasalaşması beklenilen önemli değişiklerden birisi de, 2821 sayılı kanunun 31/6 maddesi ile sendikal tazminatın, 4857 sayılı iş kanunumuzun iş güvencesi kurumu ile ilişkilendirilmesinin sona erdirilmesi ve böylece tüm işçilerin birden sendikalar kanunca sendikal güvence kapsamına alınmaları yönündeydi. Nitekim kanun tasarısının, TBMM Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal İşler Komisyonu tarafından kabul edilen metni, sendikal tazminatı, iş kanunun 18. maddesi dışında tutarak, iş güvencesi kapsamı dışında bırakmaktaydı. Fakat tasarının yasalaşması sürecinde, tasarının 25. maddesinin 11 Ekim 2012 tarihinde görüşülen TBMM genel kurulunca değiştirilmesinin ardından, sendikal tazminat kurumu yine iş kanunumuz 18. maddesi dâhilinde değerlendirilmiştir. İş güvencesi kapsamı dahilinde olan işçilerin doğrudan sendikal tazminat davası açabilmeleri, her ne kadar olumlu bir gelişme olarak sendikal tazminat kurumunu güçlendirse dahi, iş güvencesi kapsamı dışında olan işçilerin sendikal güvencelerinin ne şekilde yapılandırılacağı hakkında soru işaretleri mevcuttur.

[1] Özellikle UÇÖ, 87 Sayılı Sendika Özgürlüğü ve Sendikalaşma Hakkının Korunması Sözleşmesi (RG. 25.02.1993/2150) ; UÇÖ, 98 Sayılı Örgütlenme ve Toplu Pazarlık Hakkı Sözleşmesi, (RG.14.08.1951 /7884) ve UÇÖ, 158 Sayılı Hizmet İlişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında Sözleşme (RG.12. 10. 1994 / 22079)

[2] 05.05.1983 tarih ve 2821 Sayılı SENDİKALAR KANUNU (RG. 07.05.1983/18040)

[3] 05.05.1983 tarih ve 2822 Sayılı TOPLU İŞ SÖZLEŞMESİ, GREV VE LOKAVT KANUNU (RG.07.05.1983/ 18040)

[4] TBMM Genel Kurul Tutanağı, 24. Dönem 3. Yasama Yılı, 7. Birleşim 11 Ekim 2012 Perşembe, http://www.tbmm.gov.tr/develop/owa/Tutanak_B_SD.birlesim_baslangic_yazici?P4=21228&P5=H&page1=1&page2=110

[5] UÇÖ, 87 Sayılı Sözleşme, (RG. 25.02.1993/2150), “Çalışanlar ve işverenler herhangi bir ayırım yapılmaksızın önceden izin almadan istedikleri kuruluşları kurmak ve yalnız bu kuruluşların tüzüklerine uymak koşulu ile bunlara üye olmak hakkına sahiptirler.” (m.2)

[6]Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, TBMM SAĞLIK, AİLE, ÇALIŞMA VE SOSYAL İŞLER KOMİSYONUNUN KABUL ETTİĞİ METİN, Esas No: 1/567, m.2/ğ;

http://www.tbmm.gov.tr/sirasayi/donem24/yil01/ss197.pdf

(2821 sayılı Sendikalar Kanununda bulunan sendika tanımında her ne kadar sendikaların kaç kişi tarafından kurulabileceğini belirtilmese de, aynı kanunun 63. maddesinin 5253 sayılı Medeni Kanun ve Dernekler Kanununun 2/a hükmüne atıf yapması nedeniyle, sendikaların en az yedi kişi ile kurulabileceği esası tanınmakta idi.)

[7] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.6.

[8] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.4, Tasarının 4. Maddesi, 10 Ekim 2012 tarihli TBMM Genel Kurulunca 21 olan iş kolu sayısı 20’ye indirilerek kabul edilmiştir. . ''Avcılık, balıkçılık, tarım ve ormancılık'', ''gıda sanayi'', ''madencilik ve taş ocakları'', ''petrol, kimya, lastik, plastik ve ilaç'', ''dokuma, hazır giyim ve deri'', ''Ağaç ve kağıt'', ''iletişim'', ''basın-yayın ve gazetecilik'', ''banka, finans ve sigorta'', ''ticaret, büro, eğitim ve güzel sanatlar'', ''çimento, toprak ve cam'', ''metal'', ''inşaat'', ''enerji'',''taşımacılık'', ''gemi yapımı ve deniz taşımacılığı, ardiye ve antrepoculuk'', ''Sağlık, sosyal hizmetler'', ''Konaklama ve eğlence işleri'', ''Savunma ve güvenlik'' ile ''Genel işler''

İş kolu sendikacılığının en önemli unsurlarından olan toplu iş sözleşmelerindeki yetki şartında 2822 sayılı kanunun 12 maddesi ile aranan, o iş kolunda çalışan işçilerin yüzde on’unu bünyesinde barındırma zorunluluğu tasarının 41. Maddesiyle yüzde üç’e indirilmiştir. Diğer taraftan toplu iş sözleşmelerinde yetki sahibi olabilmek için toplu iş sözleşmesi kapsamına girecek iş yerinde ve işletmede çalışanların yarıdan fazlasının kendi üyesi bulunması yönündeki yetki şartı, yeni tasarıda işletmelerde yüzde kırk’a düşürülmüş, fakat işyeri düzeyinde yüzde elli koşulu korunmuştur. Toplu iş sözleşmelerinde yetki şartı ile ilgili görüşmeler TBBM genel kurulunda halen devam etmektedir.

[9] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.2

[10] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m. 2

[11] Fazilet Nurel Argun “Sendikal Hak ve Özgürlüklerin Hukuki Niteliği”, Türkiye Barolar Birliği dergisi, 1995,1, s.9

[12] 1982 Anayasası, (RG.09.12.1982 / 17863)

[13] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.17/1

[14] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.17/3

[15] 07.05.2010 tarih ve 5982 Sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanun (RG. 13.05.2010/ 27580) 5982 sayılı kanun ile, 1982 Anayasasında bulunan “Sendika kurma hakkı”, “Toplu iş sözleşmesi hakkı”, “Grev hakkı ve lokavt” başlıklı 51, 53 ve 54. maddelerinde türk toplu iş ilişkileri sitemini etkileyecek değişiklikler yapılmıştır. Bu değişiklikler kapsamında 5982 sayılı kanun ile, 1982 Anayasasının 51. Madde 4. fıkrası “Aynı zamanda ve aynı iş kolunda birden fazla sendikaya üye olunamaz” ve 53. maddenin 4. fıkrasındaki “Aynı işyerinde, aynı dönem için birden fazla toplu iş sözleşmesi yapılamaz ve uygulanamaz.” hükümleri yürürlükten kaldırılmıştır.

[16] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.17/5 –m.19/2

[17] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.18/1

[18] 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu, m. 9/4

[19]22/5/2003 tarih ve 4857 Sayılı İŞ KANUNU (RG. 10.06.2003/25134)

[20] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.25/4

[21] Süleyman Başterzi, Türkiye’de Feshe Karşı Koruma Hukuku Reformunun Sosyal Hukuk ve İstihdam Üzerine Etkileri, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi,2005, s. 53

[22] 4857 sayılı İş Kanunu, m.18/1

[23] 4857 sayılı İş Kanunu, m.19/1

[24] 4857 sayılı İş Kanunu, m.20/2

[25] 4857 sayılı İş Kanunu, m.21/1

[26] 2821 sayılı Sendikalar Kanunu, m.31/6

[27] Y.9.HD.19.04.2006, E.2006/9–169, K.2006/221

[28] Y.9.HD. 29.05.2006, E.2005/35647, K.2006/15502

[29] Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m. 25/5

[30] Sendikalar ve Toplu iş Sözleşmesi Kanun Tasarısı, m.25/5

Türkiye'de Yabancı İşçilerin Sigortalılığı (1)

2012-05-16T01:58:00.000-07:00

Kural olarak yabancı işçilerin tabi olacakları Sosyal Güvenlik mevzuatının belirlenmesine yönelik kurallar lex Loci laboris prensibine göre belirlenir.[1] Bu prensibe göre uygulanacak mevzuat, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku olarak belirlenmiştir. Normal koşullar altında uluslararası sözleşmelerin ortak noktaları akit taraf ülkelerinden herhangi birinde çalışan diğer akit taraf vatandaşlarının, işyerlerinin veya kendilerinin ikamet ettikleri ülkelere bakılmaksızın, istihdam edildikleri ülkenin mevzuatına tabi olmaları yönündedir. Diğer taraftan ikili veya çok uluslu anlaşmalar ile bu kurala istisnalar getirilmiştir. Bu istisnaların oluşumunda en önemli koşul ise bir akit tarafta istihdam edilen yabancının, diğer akit tarafta bulunan işyeri tarafından, istihdam edildiği ülkeye işvereni adına belli bir işi icra etmek üzere gönderilmesi şeklindedir.

Bu koşul ikili veya çoklu anlaşmalar gereğince zamansal kısıtlamalara tabidir. Bu kısıtlamalar ışığı altında ülkemizde yabancıların sigortalılığı, ülkemiz ile sosyal güvenlik sözleşmesine taraf olan ülkelerin vatandaşı olan ve olmayan yabancı çalışanlar arasında farklılıklar göstermektedir.

Bu makale ülkemizin taraf olduğu uluslar arası anlaşmalar ve iç hukukumuzca, iş sözleşmesi ile yabancı veya yerli bir işverene bağlı olarak çalışan yabancılara uygulanacak olan Sosyal Güvenlik mevzuatının belirlenmesini konu almaktadır.

Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi kapsamındaki Yabancı Çalışanlara Uygulanacak olan Mevzuat

Sözleşmeye akit taraflardan her birinin sosyal güvenlik mevzuatına göre akit tarafların vatandaşlarıyla, mültecilere ve vatansız kimselere eşit muamele yapılması prensibi[2] doğrultusunda 14 Aralık 1972’de Paris’te oluşturan Avrupa Sosyal Güvenlik sözleşmesi, 01.03.1977 tarihinde 2023 sayılı kanun ile onaylanıp, yürürlülüğe girmiştir. [3]

Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi kapsamında uygulanacak mevzuat, sözleşmenin 14. Maddesi hükümlerince belirlenmektedir. Sözleşme, yukarıda belirtilen Lex Loci laboris prensibi çerçevesinde, işin icra edildiği akit devletin mevzuatının geçerli olacağını açıkça belirtmektedir. Sözleşmenin 14. Maddesine göre;

“Bir Akit Taraf ülkesinde çalışan işçiler, diğer bir Akit Taraf ülkesinde ikamet etmiş olsalar veya bunları çalıştıran müessesenin iş merkezi veyahut işverenin ikametgâhı diğer bir Akit Taraf ülkesinde bulunsa dahi, ülkesinde çalıştıkları Akit Taraf mevzuatına tabi olurlar. “[4]

Uygulanacak mevzuatın belirlenmesinde 14. Maddeye olan istisna ise “geçici görevlendirme” şartı ile belirlenmiştir. Sözleşmenin 15. Maddesi uyarınca bir akit tarafta bulunan işverenleri tarafından başka bir akit devlete bir işin icrası için görevlendirilen çalışanlar, gönderen devletin mevzuatına tabi olacaklardır. Sözleşme’de geçici görevlendirme süresi 12 ay ile sınırlandırılmıştır.[5] Dolayısıyla Avrupa Sosyal Güvenlik sözleşmesine taraf olan ülkelerden geçici görevlendirme ile ülkemize gelen yabancı işçiler, 12 aylık süre dilimini aşmamak kaydı ile Türkiye’de sigortalı sayılmazlar ve kendi ülkelerindeki Sosyal Güvenlik hukukuna tabidirler.

AVRUPA SOSYAL GÜVENLİK SÖZLEŞMESİNE TARAF OLAN ÜLKELER

ASGS Taraf Olan Ülkeler	İmza Tarihi	Onay Tarihi	Yürürlüğe Girme
Avusturya	14/12/1972	10/6/1975	1/3/1977
Belçika	26/11/1976	21/1/1986	22/4/1986
Çek Cumhuriyeti	21/6/2002
Fransa	14/12/1972
Yunanistan	21/4/1977
Irlanda	23/2/1979
İtalya	14/12/1972	11/1/1990	12/4/1990
Lüksemburg	14/12/1972	13/11/1975	1/3/1977
Moldova	22/5/2002
Hollanda	5/11/1975	8/2/1977	9/5/1977
Portekiz	24/11/1977	18/3/1983	19/6/1983
İspanya	12/11/1984	24/1/1986	25/4/1986
Türkiye	14/12/1972	2/12/1976	1/3/1977

Kaynak: Council of Europe, Treaty Office, (12/02/2012), http://conventions.coe.int/Treaty/Commun/ChercheSig.asp?NT=078&CM=1&DF=&CL=ENG

Ülkemizle arasında Sosyal Güvenlik Sözleşmesi bulunan ülkelerin vatandaşı olan yabancı çalışanlar için uygulanacak mevzuat

Çok uluslu milletlerarası sözleşmelerin yanı sıra, ülkemiz ile ikili sosyal güvenlik anlaşması[6] bulunan ülkelerin vatandaşlarına, Türkiye’de bir işverene bağlı çalıştıkları sürece uygulanacak olan Sosyal Güvenlik Mevzuatı, yine bu ikili sözleşmeler ile belirlenmektedir. Sözleşmelerdeki istisnai haller değişmekle beraber, İkili Sosyal Güvenlik Anlaşmaları da Lex Loci Laboris prensibini esas almaktadır. Yukarıda da belirtildiği gibi, işin yapıldığı akit devletin Sosyal güvenlik mevzuatı, yabancı çalışanlar için uygulanmaktadır. Buna göre Türkiye deki A şirketinin istihdam ettiği, Türkiye’nin arasında ikili Sosyal Güvenlik Anlaşması bulunan B ülkesinin vatandaşı, Türk Sosyal Güvenlik Mevzuatına tabidir. Yine aynı şekilde, bu kuralın istisnası “geçici görevlendirme” ile söz konusudur. 2011/43 Sayılı Genelgede de belirtildiği gibi;

“Ülkemiz ile taraf ülkeler arasında imzalanan ikili ya da çok taraflı sosyal güvenlik sözleşmelerinde yer alan hükümler uyarınca, yabancı uyruklu kişilerin akit ülkede kurulu kuruluş tarafından belirli bir işin icrası amacıyla geçici olarak Ülkemize gönderilmesi halinde, sigortalının kendi ülkesinde çalışıyormuş gibi iş merkezinin bulunduğu ülkenin mevzuatına tabi tutulması kuralı getirilerek mükerrer sigortalılık önlenmiştir.”[7]

Ülkesinin Sosyal Güvenlik mevzuatına tabi olduklarını belgeleyen ve Türkiye ile ikili Sosyal Güvenlik Anlaşması bulunan bir ülkede bulunan işvereni tarafından geçici görevlendirme ile, Türkiye de çalışan yabancı uyruklular, gönderen ülkenin Sosyal güvenlik mevzuatına tabi olup, ülkemiz mevzuatından bağımsızdırlar. İkili Sosyal Güvenlik Sözleşmelerinde Geçici Görevlendirme süreleri ve geçici görevlendirmelerin uzatılabileceği süreler ayrı ayrı belirlenmiştir. Bu sürelerin sonunda hala Türkiye de bulunan akit devlet uyruğundaki yabancı çalışanlar için Türk Sosyal Güvenlik mevzuatı geçerli olacaktır.

SÖZLEŞMELERE GÖRE GEÇİCİ GÖREV UYGULAMALARI

Sözleşmeli Ülke / Geçici Görev Süresi / Uzatılabilecek Süre

1 İngiltere Geçici görevle bulunduğu sürece kayıtlı olduğu ülke mevzuatı uygulanır.

2 F.Almanya 5 yıl 3 Yıl

3 Hollanda 24 ay Mutabık kalınan süre kadar

4 Belçika 24 ay Mutabık kalınan süre kadar (Uygulamada 60 ay ile sınırlı)

5 Avusturya 24 ay Mutabık kalınan süre kadar

6 İsviçre 24 ay Mutabık kalınan süre kadar

7 Fransa 3 yıl Mutabık kalınan süre kadar (Uygulamada 6 yıl ile sınırlı)

8 Danimarka 12 ay İşin bitimine kadar (mutabakat koşuluyla)

9 İsveç 12 ay 12 ay

10 Norveç 12 ay Mutabık kalınan süre kadar

11 Libya 1/9/1985 tarihinden sonra daimi geçici işçi uygulaması vardır

12 K.K.T.C 24 ay Mutabık kalınan süre kadar

13 Makedonya 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

14 Azerbaycan 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

15 Romanya 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

16 Gürcistan 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

17 Bosna-Hersek 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

18 Kanada 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

19 Kebek 60 ay Mutabık kalınan süre kadar

20 Çek Cumhuriyeti 24 ay Mutabık kalınan süre kadar

21 Arnavutluk 24 ay 60 aya kadar uzatılabilir

22 Lüksemburg 12 ay 12 ay

23 İtalya 12 ay Mutabık kalınan süre kadar

24 Portekiz 12 ay Mutabık kalınan süre kadar

25 İspanya 12 ay Mutabık kalınan süre kadar

Kaynak: B.13.2.SGK.0.10.03.01-358 31/5/2011 Sayılı “Yabancı Uyrukluların Sigortalılıkları” hakkında Genelge, SOSYAL GÜVENLİK KURUMU BAŞKANLIĞI.

Yukarıda belirtilen genel istisnalar haricinde, İngiltere ile Türkiye arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 4. Maddesinin üçüncü fıkrası, Birleşik Krallık vatandaşlarının, geçici görevlendirme ile ülkemize gönderilmeme durumlarında dahi, kendi istekleriyle Türk Sosyal Sigorta merciine müracaatta bulunmadıkları sürece, Birleşik Krallık mevzuatına tabi olma tercihinde bulunabileceklerini belirtmektedir. İlgili sözleşmenin 4. Maddesinin 3. Fıkrasına göre;

“Kanuni ikametgâhı Birleşik Krallık ülkesinde olup Türkiye’de istihdam edilen ve hakkında (2) nci paragraf hükümleri tatbik edilmeyen bir Birleşik Krallık vatandaşı bir tercih yapıp Türkiye Sosyal Sigorta Merciine müracaatta bulunmadıkça, hakkında malûliyet, ihtiyarlık ve ölüm sigortaları ile ilgili Türk mevzuatı tatbik olunmaz. Bu kimse, aynı zamanda kendisi hakkında Birleşik Krallık mevzuatının tatbik edilmesini seçmek hakkını haizdir. Bu hakkı kullandığı takdirde, başka memleketlerden ihtiyarı olarak prim ödeme hakkını kazanmış bir sigortalı imiş gibi, o kimse hakkında Birleşik Krallık mevzuatı tatbik olunur.”[8]

İsviçre ile Türkiye arasında imzalanan ikili Sosyal Güvenlik Sözleşmesi de, İngiltere ile imzalanan sözleşmeye benzer nitelikte hükümler içermektedir. İlgili sözleşmenin 5, maddesinin 1. Fıkrası uyarınca “İsviçre vatandaşları Türkiye malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalılarına, yalnız yazılı müracaatları üzerine tabi olurlar.”[9]

Ülkemizle arasında Sosyal Güvenlik Sözleşmesi bulunmayan ülke vatandaşı olan yabancı çalışanlar için uygulanacak mevzuat

Temel olarak ülkemizle sosyal güvenlik sözleşmesi imzalamamış ülkelerden gelen yabancılar için Türk sosyal güvenlik mevzuatı uygulanmaktadır.[10] (Lex Loci Laboris). Diğer taraftan 5510 sayılı Sosyal Güvenlik ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 6. Maddesi uyarınca; “Yabancı bir ülkede kurulu herhangi bir kuruluş tarafından ve o kuruluş adına ve hesabına Türkiye'ye bir iş için gönderilen ve yabancı ülkede sosyal sigortaya tâbi olduğunu belgeleyen kişiler ile Türkiye'de kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, yurt dışında ikamet eden ve o ülke sosyal güvenlik mevzuatına tâbi olanlar”[11], ülkemiz Sosyal Güvenlik mevzuatına göre sigortalı sayılmamaktaydı.

02/03/2011 tarihinde, 5510 Sayılı Kanunun bu maddesi, Sosyal Güvenlik İşlemleri Yönetmeliğinin 10. Maddesi, d bendine eklenen ek ibare ile, Ülkemiz ile Sosyal Güvenlik sözleşmesi bulunmayan ülke vatandaşı yabancı çalışanların, geçici görev ile gönderildikleri ülkede sosyal sigortaya tabi olduklarını belgelemeleri halinde, en fazla üç ay süreyle sigortalı sayılmayacakları, üç aylık sürenin takibinde Türk Sosyal Sigorta mevzuatına tabi olacakları şeklinde değiştirilmiştir.[12]

Bu yönetmelik değişikliğinden sonra, Türkiye ile arasında sosyal güvenlik Anlaşması bulunmayan ülkelerden gelen yabancı çalışanın Türkiye deki istihdamı geçici görevlendirme ile ise, en fazla üç ay için sigortalı sayılmayacak ve bu süre zarfında kendisinin ve işvereninin kanuni olarak ikamet ettiği ülkenin Sosyal Sigorta mevzuatına tabi olabilecektir.

SONUÇ

5510 sayılı Sosyal Güvenlik ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4. Maddesi c bendi gereğince Mütekabiliyet esasına dayalı olarak uluslararası sosyal güvenlik sözleşmesi yapılmış ülke uyruğunda olanlar hariç olmak üzere, yabancı uyruklu kişilerden hizmet akdi ile çalışanlar”[13] sigortalı sayılmaktadır. Ülkemiz ile Sosyal Güvenlik sözleşmesi imzalayan ülkelerin uyruğunda bulunan yabancı çalışanlar için ise, bu makalede incelenen, çalışılan ülkenin Sosyal Güvenlik mevzuatına tabi olma ilkesiyle bağlantılı olarak, Türk Sosyal Güvenlik mevzuatı uygulanmaktadır. İkili anlaşmalarda bu genel kuraldan istisnalar söz konusudur. Fakat bu kuralın en önemli istisnası, “geçici görevlendirme” istisnasıdır. İşverenleri tarafından, işvereni adına Türkiye de çalışmak üzere görevlendirilen çalışanların gönderen devletin mevzuatına tabiiyetinin devam etmesi geçici görevlendirme istisnası olarak tanımlanabilmektedir. Geçici görevlendirme, zaman sınırlamalarına tabi bir uygulama olarak mevzuatımızda karşımıza çıkmaktadır. Ülkemizin taraf olduğu uluslararası sosyal güvenlik sözleşmelerinde geçici görevlendirme süreleri önceden belirlenmiştir. Türk sosyal güvenlik mevzuatı, bu sürelerin sonunda, yabancı çalışanların ülkemizde aktif olarak çalışmalarının devamlılığında, Türk mevzuatına göre sigortalı sayılmalarını gerektirmektedir. Diğer taraftan 2011 yılındaki yönetmelik değişikliği ile ülkemizle arasında sosyal güvenlik sözleşmesi bulunmayan ülkelerden gelen yabancı işçiler, geçici görevle en fazla üç ay sigortalı sayılmayacak, bu süresinin sonrasında Türk mevzuatına göre sigortalı sayılacaklardır.

S. Sözer Çizmeci

[1] Lex Loci Laboris presibi, kişinin çalıştığı ülkenin mevzuatının geçerli olması anlamına gelmektedir. Daha detaylı bilgi için: Avrupa Birliğinde Sosyal Güvenlik Hukuku El Kitabı, Sosyal Güvenlik Kurumunun Kapasitesinin Artırılması Projesi, Türkiye, http://www.sgk-kap.org/en/database/db/B2_C8_717.pdf

[2] Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi, 14 Aralık 1972, Paris. Önsöz.

[3] Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi, 14 Aralık 1972, Paris.

[4] Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi, 14 Aralık 1972, Paris. M. 14 (a) Sözleşmenin aynı maddesi uyarınca gemi personelleri ile devlet memurları, hizmetinde bulundukları ülkenin mevzuatına tabi olurlar. Bunun haricinde kendi hesabına çalışanlar ise, ülkesinde çalıştıkları akit taraf mevzuatına tabi olurlar (M.14 (b-c-d)

[5] Avrupa Sosyal Güvenlik Sözleşmesi, 14 Aralık 1972, Paris, m. 15 (a) (i)

[6] Türkiye Cumhuriyeti ile sosyal güvenlik anlaşması imzalayan ülkeler: Almanya, Arnavutluk, Avusturya, Azerbaycan, Belçika, Bosna Hersek, Bulgaristan, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Fransa, Gürcistan, Hollanda, İngiltere, İsveç, İsviçre, Kanada ve Kebek eyaleti, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Libya, Lüksemburg, Makedonya, Norveç, Romanya

[7] 2011/43 Sayılı “Yabancı Uyrukluların Sigortalılıkları” hakkında Genelge, SOSYAL GÜVENLİK KURUMU BAŞKANLIĞI, 31/5/2011, http://www.sgk.gov.tr/wps/wcm/connect/15746de0-d2c0-4a72-9557-05ee7afad050/31.05.2011+_+2011-43+_+Yabanc%C4%B1+Uyruklular%C4%B1n+Sigortal%C4%B1l%C4%B1klar%C4%B1.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=15746de0-d2c0-4a72-9557-05ee7afad050

[8] Türkiye Cumhuriyeti İle İngiltere Arasında Sosyal Güvenlik Hakkında Sözleşme, 6/1/1961, m.4 (3) http://www.sgk.gov.tr/wps/wcm/connect/9d82aa94-4bee-4923-aed4-92da593e6eef/INGILTERE_SOSYAL_GUVENLIK_SOZLESMESI.doc?MOD=AJPERES&CACHEID=9d82aa94-4bee-4923-aed4-92da593e6eef

[9] Türkiye Cumhuriyeti İle İsviçre Arasındaki Sosyal Güvenlik Hakkında Sözleşme, 1/1/1972, m. 5 (1). http://www.sgk.gov.tr/wps/wcm/connect/d3775804-b72c-4b76-818a-b1a592f34404/ISVICRE_SOSYAL_GUVENLIK_SOZLESMESI.doc?MOD=AJPERES&CACHEID=d3775804-b72c-4b76-818a-b1a592f34404

[10] 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 31/5/2006, m. 4 (Sigortalı sayılanlar)

[11] 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 31/5/2006, m. 6 (e) http://mevzuat.basbakanlik.gov.tr/Metin.Aspx?MevzuatKod=1.5.5510&MevzuatIliski=0&sourceXmlSearch=

[12] Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği, 12/05/2010, m. 10 (d) “Yabancı bir ülkede kurulu herhangi bir kuruluş tarafından ve o kuruluş adına ve hesabına Türkiye'ye bir iş için (Ek ibare:RG-2/3/2011-27862) en fazla üç ay süreyle gönderilen ve yabancı ülkede sosyal sigortaya tabi olduğunu belgeleyen kişiler ile Türkiye'de kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, yurt dışında ikamet eden ve o ülke sosyal güvenlik mevzuatına tabi olanlar”

[13] 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 31/5/2006, m. 4

KIDEM TAZMİNATI FONUNDA AVUSTURYA MODELİ

2012-03-03T10:16:00.000-08:00

Kıdem Tazminatlarının oluşturulacak bir fona devri şeklindeki reformlaşma, özellikle iş gücü piyasasının düzenlenmesinde bu yönde yapılan uluslararası uygulamalara paraleldir. Nitekim son günlerde Kıdem Tazminatı reformunun Avusturya modeline uygun olarak yasallaşabileceği fikri ivme kazanmıştır. Bunun en önemli nedeni ise, Avusturya sisteminin reformdan önceki yapısı itibariye ülkemizde uygulanan sisteme benzerliği ve reformdan sonraki sağlıklı işleyişi olarak nitelendirilebilir. Bu yönde yapılan reformlaşma, işgücü piyasasındaki esnekliğin ve hareketliliğin arttırılması ve rekabete açık bir iş gücü piyasasının oluşturulmasını hedeflediğinden dolayı iş gücü piyasasını düzenleyici niteliktedir. İşverenler tarafından gizli işçi maliyeti olarak gözlemlenen Kıdem Tazminatı, oluşturulacak yasa ile işverenlerin bu yönde, özellikle işten çıkışlardaki likidite problemlerine de bir çözüm sağlayarak, işçilerin Kıdem Tazminatlarını güvence altına almayı planlamaktadır. Her ne kadar Kıdem tazminatı, teorik olarak iş güvencesinin en önemli yapı taşlarından birisi olarak ele alınsa dahi, yüksek maliyetler nedeniyle işverenler tarafından işe alma ve işten çıkarma politikalarının belirlenmesinde, olmaması gereken öneme ve yere sahiptir. Aynı şekilde işçiler için kendilerine uygun olmayan, tatmin olmadıkları işlerde çalışmaları yönünde teşvikler sunan bir kurum olarak, yeni iş arayışlarının önünü kesebilmektedir. “FON” düşüncesi bu açıdan bakıldığında, anlamsal olarak ta Kıdem Tazminatı kurumuna güvence, bağımsızlık ve işlevsellik getirmek için ortaya çıkmıştır. Diğer taraftan yeni sisteme geçişte, işverenin omuzlarından alınarak Fona devredilen Kıdem Tazminatlarının güvence altına alınması yükümlülüğü, dolaylı olarak işçi aleyhine de uygulamada bazı tedirginlikler doğurmaktadır. Özellikle işçi sendikalarının paylaştığı bazı hassasiyetler işçilerin olası hak kayıplarıyla ilintilidir.

Son günlerde Kıdem Tazminatı Fonu yasasının, Avusturya menşeli olması düşüncesini temel alarak, Avusturya Reformunun yapısı ve etkisinin incelenmesi, hiç şüphesiz yeni Kıdem Tazminatı Fonu Yasası süreci, işçi ve işvereni bekleyen etkileri hakkında daha sağlıklı ve detaylı bilgilere sahip olmamızı sağlayacaktır.

KANUNUMUZDA KIDEM TAZMINATININ HUKUKSAL NİTELİĞİKıdem tazminatı kanunda belirlenen asgari çalışma süresini dolduran işçinin iş sözleşmesinin yine kanunda belirtilen nedenlerden biriyle son bulmasına bağlı olarak, işverence işçiye ya da ölümü halinde mirasçılarına ödenmesi gereken ve kendine özgü niteliği olan paradır.[1] 4857 sayılı iş kanunun 120. Maddesi uyarınca işçilerin Kıdem Tazminatı haklarına dair düzenlemelerde eski 1475 sayılı İş Kanununun 14. Maddesi değiştirilmeden 4857 sayılı iş kanunu kapsamına alınmıştır. Diğer yandan 4857 sayılı iş kanunun geçici 6. Maddesine göre eski kanunun 14. maddesinin Kıdem tazminatı fonuna ilişkin Kanunun yürürlüğe gireceği tarihe kadar geçerli olduğu belirtilmiştir. 1475 sayılı iş kanunu kapsamında Kıdem Tazminatı;

“Bu Kanuna tabi işçilerin hizmet akitlerinin:

1. İşveren tarafından bu Kanunun 17 nci maddesinin II numaralı bendinde gösterilen sebepler dışında,

2. İşçi tarafından bu Kanunun 16 ncı maddesi uyarınca,

3. Muvazzaf askerlik hizmeti dolayısıyla,

4. Bağlı bulundukları kanunla kurulu kurum veya sandıklardan yaşlılık, emeklilik veya malullük aylığı yahut toptan ödeme almak amacıyla;

Feshedilmesi veya kadının evlendiği tarihten itibaren bir yıl içerisinde kendi arzusu ile sona erdirmesi veya işçinin ölümü sebebiyle son bulması hallerinde işçinin işe başladığı tarihten itibaren hizmet akdinin devamı süresince her geçen tam yıl için işverence işçiye 30 günlük ücreti tutarında kıdem tazminatı ödenir. Bir yıldan artan süreler için de aynı oran üzerinden ödeme yapılır. “[2]

olarak belirtilmiştir. Eski Kanunda belirtilen 16. ve 17. Maddelere yapılan atıflar, yeni kanunla 4857 sayılı kanunda 24. ve 25. Maddeler yapılmış sayılmaktadır. [3] Özetlemek gerekirse Kıdem Tazminatı, Türk iş kanununa tabi işçiler için, kanunda belirtilen koşullar dâhilinde iş sözleşmelerinin sona ermesi ile kanunda belirtilen kıdem süresi hesaba alınarak, çalışanın son maaşı üzerinden hesaplanan ödeme olarak tanımlanabilir.

AVUSTURYA KIDEM TAZMINATI REFORMU – (Abfertigung Neu)

Ülkemizle benzer nitelikte bir Kıdem Tazminatı uygulamasına sahip olan Avusturya, 2003 Ocak ayı itibariyle yeni Kıdem tazminatı yasasını uygulamaya başlamıştır. Bu tarihten önce, Kıdem tazminatı; kanunun belirttiği haller dâhilinde iş sözleşmesinin feshi halinde çalışma geçmişi 3 yılı aşan işçilere, çalışma süresi her ne kadar olursa olsun 12 aylık ücretini aşamayacak şekilde, son maaşları esas alınarak işverence, ölümü halinde mirasçılarına, yapılan ödeme olarak kabul edilmekteydi.[4] Diğer yandan Avusturya sisteminde işçinin haklı nedenler ile iş sözleşmesini feshinde, kıdem tazminatı hakkı bulunmamaktadır.[5] Eski sistemdeki Kıdem tazminatı oranları aşağıdaki tabloda açıklanmaktadır. Eski Kıdem Tazminatı mevzuatına göre işçiler 12 aylık maaşlarından fazla Kıdem Tazminatı alamamaktadırlar. Bu üst sınır yeni kanunda da değişmemiştir.

“3 yıl ila 5 yıl arası çalışma karşılığı	2 aylık
5 yıl ila 10 yıl arası çalışma karşılığı	3 aylık
10 yıl ila 15 yıl arası çalışma karşılığı	4 aylık
15 ila 20 yıl arası çalışma karşılığı	6 aylık
20 ila 25 yıl arası çalışma karşılığı	9 aylık
25 yıldan fazla çalışma karşılığı	12 aylık ”[6]

2003 senesinde yürürlüğe giren sistemsel reform Avusturya da Kıdem tazminatı alabilme koşullarında gözle görülür bir değişiklik getirmezken[7], Kıdem tazminatlarının, belirlenen özel finans şirketlerince oluşturulan fonlara[8] (MVK) işverenler tarafından aktarılmasını ve bu fonlarda değerlendirilmesini esas alan bir yapıya dayanmaktadır. Reform işverenlerce, işçinin sözleşmesinin ikinci ayından itibaren, her ay işçi ücretlerinin % 1.53’ü tutarındaki miktarın, Kıdem Tazminatı pirimi olarak oluşturulan fona transferini öngörmektedir.[9] İşçilerin oluşturulan fonlarda biriken Kıdem Tazminatlarına erişimleri ise işçinin Kanunda belirtilen şekilde asgari çalışma süresi olan 3 yıl boyunca hesabına prim ödenmesi ve bunu yanında en son çalıştığı işyerinden Kıdem Tazminatına hak kazanacak şekilde ayrılması ile mümkün olmaktadır. Yeni yasa ile Kıdem Tazminatına hak kazanılabilecek durumlar aşağıdaki gibi belirtilmiştir.

“İş ilişkisi, işveren tarafından fesih bildirim süresine uyarak bitirilmesi, sınırlı iş ilişkilerinin zamanının sona ermesi, işverenin haksız olarak iş ilişkisini derhal fesihle bitirmesi, iş sözleşmesinin anlaşmalı olarak bitirilmesi ve iş sözleşmesinin işçi ve hizmetlinin haklılığından dolayı fesih bildirim süresine uymadan derhal bitirilmesi durumlarında; en az üç yıllık çalışmışlık süresinin de olması halinde (aynı firmada olmayan süreler birlikte hesaplanırlar), kıdem tazminatının ödenmesi için başvurulur.”[10]

Bunun yanı sıra emeklilik ve işçinin işgücü piyasasından çekilmesi gibi hallerde de işçinin Kıdem Tazminatı hakkı doğabilmektedir. [11]

Avusturya Kıdem Tazminatı reformu, fonda toplanan paranın işçiye kesin geri dönüşü üzerine kurulmuş bir sitemi ortaya çıkartmıştır. Yrd. Doc. Dr. Siyami Alp Limoncuoğlu ilgili makalesinde bu noktada reformun işçi lehine ikinci bir sosyal güvence sistemi yarattığına değinmiştir.

“Görüldüğü üzere, Avusturya’nın yeni kıdem tazminatı sisteminde, isçi hesabında toplanan paraların hiçbir şekilde işverene geri dönmeyeceği veya başka bir amaçla kullanılamayacağına ilişkin bir düzenleme yapılmıştır. Sonuç ne olursa olsun bu hesapta toplanan ve değerlendirilen para, isçiye veya en kotu ihtimalle olumu halinde mirasçılarına ulaştırılmaktadır. Bu düzenlemenin sebebi, kıdem tazminatı hakkı ile birlikte aynı zamanda isçiler lehine sosyal güvenliğin ikinci basamağında bir gelir kazandırıcı sistemin de kurulmak istenmiş olmasıdır.”[12]

Sistemin işçiler aleyhine hak kaybı doğurması ile ilgili eleştiriler genellikle yeni sistemde işçilerin kıdem tazminatı miktarlarının, eski sisteme göre düşük kaldığı ile ilgilidir. Helmut Hofer, yeni reformu incelemesinde, eski sisteme göre işçilerin 25 yıl çalışma süresi boyunca kazandıkları Kıdem Tazminatı Miktarının, Fonda ancak 37 yıl gibi bir sürede birikebileceği yönünde hesaplamalara yer vermiştir. Aşağıdaki grafikte de görüleceği üzere bu hesaplama yapılırken yıllık işçi ücretlerinde yüzde 3, yıllık fon değerlendirmelerinde ise yüzde 6’lık bir artış temel alınmıştır.

Avusturya Kıdem Tazminatı reformu kural olarak 01.01.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe girmiştir ve bu tarihinden sonra yapılan sözleşmeleri kapsamaktadır.

Bu tarihten önceki haklar ise işçi-işveren anlaşmasına dayanan üç ayrı seçenekle yeni sisteme uyumlaştırılmıştır. Yasaya göre 2003’den önce imzalanan sözleşmeler için, işçi eski sistemde kalabileceği gibi, yeni sisteme tamamen transfer olabilecek veya yeni sisteme kısmen transfer (Dondurma Seçeneği) olabilecektir. Yeni sisteme tamamen transfer seçeneği şeklinde, işçi ve işverenin anlaşmaları halinde, işveren işçinin anlaşma tarihine kadar olan kıdem tazminatı haklarını, işçinin fondaki hesabına yatırır ve daha sonra yeni sisteme göre aylık olarak fona pirim ödemesi yapmaya devam eder. Kısmen transfer veya dondurma seçeneğinde ise, işveren ile işçi anlaşma tarihine kadar olan kıdem tazminatı haklarını saklı tutmak kaydıyla, anlaşma tarihinden sonra işçi lehine pirim ödemeye devam eder. Bu gibi durumlarda iş ilişkisinin işçi tarafından feshi halinde veya kanunda Kıdem Tazminatına hak kazanacak haller dışında iş sözleşmesinin feshinde, işçinin kıdem tazminatı hakkı kaybolur.[13]

SONUÇ

Görüldüğü üzere Kıdem Tazminatı Fonu sisteminin artıları ve eksileri mevcuttur. Özellikle Kıdem Tazminatının miktarı hususunda yeni sistem, eskisine oranla hak kaybına yol açabilmektedir. Fakat sanıldığının aksine Fon sistemi Kıdem Tazminatlarının ortadan kalkması anlamına gelmemekte, hatta Kıdem Tazminatı üzerindeki güvenceyi de artırmaktadır. Sistemsel olarak işçinin Kıdem tazminatı hak edebilmesi için tek bir işverenin yanında belirli süre çalışması gerekmemekte, işçinin prim ödemeleri sayesinde sözleşmesinin Kıdem Tazminatına hak kazanamayacak şekilde feshinde dahi, (örn. İşçinin istifası) işçinin Fonda biriken hesabındaki hakları korunmaktadır. Yrd. Doc. Dr. Siyami Alp Limoncuoğlu’nun da belirttiği üzere kıdem tazminatının bir fona bağlanması fikri de aslen istihdam güvencesi ile birlikte güvenceli esnekliğe sahip bir endüstri ilişkileri sisteminin yaratılması acısından önem arz etmektedir.[14]

KAYNAKÇA

- Dr. Sıddık Topaloğlu, Mehmet Zülfi Camkurt, İş Mevzuatında Kıdem Tazminatı, TÜHIS iŞ Hukuku ve iktisat Dergisi, Kasım 2007 / Şubat 2008

- Helmut Hofer ,Reform of Severance Pay Law in Austria, Discussion Paper, Institute for Advanced Studies (IHS), 30 Nov - 1 Dec 2006

- Yrd. Doc. Dr. Siyami Alp Limoncuoğlu, Kıdem tazminatı Fonu Tartışmaları Işığında Avusturya Kıdem Tazminatı Reformu, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt: 9, Özel Sayı, 2007, s. 289-317_______________, AK Vien, Eski ve Yeni Kıdem Tazminatı, http://www.arbeiterkammer.at/bilder/d87/AbfertigungTuerkisch.pdf

_______________, New Severance Pay Rules in Austria (Abfertigung NEU), BAWAG Allianz Vorsorgekasse AG, http://www.bawag-allianz-vk.at/mvk/export/sites/default/mvk/_downloads/pdf_wissenswertes/SeverancePayRulesInAustria.pdf

DİPNOTLAR

[1] Dr. Sıddık Topaloğlu, Mehmet Zülfi Camkurt, İş Mevzuatında Kıdem Tazminatı, TÜHIS iŞ Hukuku ve iktisat Dergisi, Kasım 2007 / Şubat 2008, s.40

[2] 1475 Sayılı İş Kanunu, Madde 14

[3] 4857 Sayılı İş Kanunu, Geçici Madde 1

[4] “Yrd. Doc. Dr. Siyami Alp Limoncuoğlu, Kıdem Tazminatı Fonu Tartışmaları Işığında Avusturya Kıdem Tazminatı Reformu, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt: 9, Özel Sayı, 2007, s. 303. Yasa uyarınca işçiler, “- hizmet sozlesmesi isveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedilen - emeklilik amacıyla hizmet sozlesmesini kendisi fesheden - bes yıllık calısma gecmisi bulunmak sartı ile doğum, evlat edinme veya cocuk bakma sebebi ile hizmet sozlesmesini kendisi fesheden isci ile - iscinin olumu halinde mirascıları, kıdem tazminatına hak kazanacaklardır.”

[5] Limoncuoğlu, a.g.e., s.296 - s. 305

[6] Hofer, Helmut; Reform of Severance Pay Law in Austria, Discussion Paper,Peer Review: Reform of Severance Pay Law in Austria, Viyana 2006. s.9

[7] Limoncuoğlu, a.g.e.,s. 303

[8] Hofer, a.g.e.,s.14 Kıdem Tazminatı Fonunu oluşturan dokuz finas şirketi bulunmaktadır. Bunlar;

“BAWAG Allianz Mitarbeitervorsorgekasse AG http://www.bawag-allianz-mvk.at/

APK-Mitarbeitervorsorgekasse AG http://www.apk-mvk.at

BONUS Mitarbeitervorsorgekassen AG http://www.bonusvorsorge.at

BUAK Mitarbeitervorsorgekasse GesmbH http://www.buak-mvk.at

Niederösterreichische Vorsorgekasse AG http://www.noevk.at

ÖVK Vorsorgekasse AG http://www.oevk.co.at
Siemens Mitarbeitervorsorgekasse AG http://www.siemens.at/mvk

VBV - Mitarbeitervorsorgekasse AG http://www.vbv.co.at

VICTORIA VOLKSBANKEN Mitarbeitervorsorgekasse AG http://www.vvmvk.at”

[9] Aynı, s.11

[10] _______________, AK Vien, Eski ve Yeni Kıdem Tazminatı, http://www.arbeiterkammer.at/bilder/d87/AbfertigungTuerkisch.pdf

[11] _______________, AK Vien, Eski ve Yeni Kıdem Tazminatı, http://www.arbeiterkammer.at/bilder/d87/AbfertigungTuerkisch.pdf “İş ilişkisinin bitirilmesine bakılmaksızın, ödemenin yapılmasının başka bir şartı da, beş yıldır herhangi bir işte çalışılmıyorsa ve bundan dolayı da kıdem tazminatına herhangi bir ödeme (Örneğin: yurtdışında bulunmaktan veya kendi işini kurarak, orada çalışmak gibi nedenlerden dolayı) yapılmıyorsa.”

[12] Limoncuoğlu, a.g.e., s.305

[13] _______________, New Severance Pay Rules in Austria (Abfertigung NEU), BAWAG Allianz Vorsorgekasse AG, s.5, http://www.bawag-allianz-vk.at/mvk/export/sites/default/mvk/_downloads/pdf_wissenswertes/SeverancePayRulesInAustria.pdf,

[14] Limoncuoğlu, a.g.e., s.312

Payroll Basics in Turkey

2012-02-09T08:42:00.000-08:00

I- Gross Salary:

Gross Salary refers to amount of salary which is earned by employees according to Turkish Labor Law

Gross Salary = Net Salary + Total Deductions (Social Security Premium Employee's Share (including Unemployemnt Insurance) + Income Tax + Stamp Tax)

II- Net Salary:

It is the amount of salary actually received by the employees.

Net Salary = Gross Salary – Total Deductions

III- Total Cost of Employee to Employer:

In addition to the gross salary, employer must pay the employer's share of social security premium.

Total Cost of Employee to Employer = Gross Salary + Social Security Premium Employer's Allocation (including Unemployemnt Insurance)

IV-Social Security Premium:

Insurance Branches	Employee's Allocation (%)	Employer's Allocation (%)	Total Allocation (%)
Short Term Insurance Branch Premium	-	1 to 6,5	1 to 6,5
Invalidity, Old Age and Death Insurance Premium	9	11	20
General Health Insurance	5	7,5	12,5
Unemployment Insurance	1	2	3
Total	15	21,5 to 27	36,5 to 42

SOCIAL SECURITY BASE AND CEILING	MONTHLY (TL)	DAILY (TL)
BASE (BETWEEN 01.01.2013 - 30.06.2013)	978,60	32,62
BASE (BETWEEN 01.01.2013 - 30.06.2013)	6360,90	212,03
CEILING (BETWEEN 01.07.2013 – 31.12.2013)	1021,50	34,05
CEILING (BETWEEN 01.07.2013 – 31.12.2013)	6.639,90	221,33

V- Income Tax:

Employee's Wage Income is subject to income tax and employer is responsible to deduct, and pay to tax office on behalf of employee.

Income Tax Base (Taxable Income) = Gross Salary - Social Security Premium (Employee's Share)

Income Tax = Taxable income * Income Tax Rate (%)

Income Tax (Cumulative) (Wage Income)	Rates
Up to 10.700 TL	%15
Between 10.700 and 26.000 TL (For the 10.700 TL of the total amount, income tax is 1.605 TL) In excess	%20
Between 26.000 and 94.000 TL (For the 26,000 TL of the total amount, income tax is 4,665 TL) In excess	%27
Over 94.000 TL (For the 94,000 TL of the total amount, income tax is 23,025 TL) In excess	%35

VI- Stamp Tax:

Stamp tax is based on the gross salary. The rate of tax is 0.00759

Stamp Tax = Gross Salary * Stamp Tax Rate

VII- Minimum Living Allowance (MLA)

Calculation on the basis of Minimum Wage

Minimum Living Allowance	2013
* For the tax payer	73,40 TL
* For the spouse who is unemployed	14,67 TL
* For each first two dependent children	11,01 TL
* For the Third and the following dependant children	7,34 TL

Income Tax Payable = Income Tax - Minimum living Allowance

VIII – Disablement Deduction

For the 1^st degree 800 TL
For the 2^nd degree 410 TL
For the 3^rd degree 190 TL

MINIMUM WAGE CALCULATION - EMPLOYEES OVER 16 YEARS OLD ( PERIOD BETWEEN 01.01.2013 – 30.06.2013)

Gross salary	978,60 TL
Social Security Premium Employee’s allocation (14%)	137 TL
Unemployment insuranceEmployee’s allocation (1%)	9,79 TL
Income tax base	831,81 TL
Income tax (15%)	124,77 TL
Minimum living allowance (Single and no children)	73,40 TL
Income tax payable	51,37 TL
Stamp tax (0,00759)	6,46 TL
Total Deductions (Income tax payable +Stamp Tax + Social Security Premium Employee Allocation +Unemployment Insurance Employee Allocation)	204,62 TL
NET SALARY	773,98 TL

TOTAL COST OF EMPLOYEE TO EMPLOYER

Gross salary	978,60 TL
Social Security Premium Employer’s allocation (14.5%)*	141,90 TL
Unemployment Insurance (2%)	19,57 TL
TOTAL COST	1.140,07 TL

YENİLENEN ŞEKLİ İLE YABANCILARIN ÇALIŞMA İZNİ KANUNU

2011-10-31T22:58:00.000-07:00

Bu yazı Anba Rapor dergisi Ağustos (2011) sayısında yayınlanmıştır.

GİRİŞ
Hukukumuzda Türk vatandaşı olmayan kişi[1] olarak tanımlanan yabancıların ülkemizde çalışmaları, yabancıların iş gücü piyasasına girişlerini düzenleyen 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun kapsamında düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliği’nce (YÇİKUY) yürütülmektedir.
Yabancı çalışma izinlerinin devlet eli ile düzenlenmesi, istenmeyen yabancıların Türkiye iş gücü piyasasına girişlerini engelleme ve yerel işçilere öncelik tanınmasını amaçlanmaktadır. [2] Kural olarak, ihtiyaç duyulan işgücünün iç piyasadan karşılanamaması halinde yabancı isçilere çalışma izni verilmektedir.[3] Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ‘başvurulan iş için ülke içinde, dört haftalık süre içerisinde o işi yapacak aynı niteliğe sahip kişinin bulunması’[4] halinde başvuruyu reddedebilmektedir. Yabancıların çalışma izinlerin düzenlenmesi ile istenmeyen yabancıların iş gücü piyasasına girmelerinin engellenmesi kadar, ülkemizde ihtiyaç duyulan vasıflı yabancı personelin istihdamının sağlanabilmesi yönünde bazı süreçsel engellerin kontrollü olarak kaldırılmasında büyük önem taşımaktadır. Bu yönde özellikle 2010 yılında yapılan düzenlemeler sayesinde yabancıların Çalışma izinlerinde sistemsel ve prosedürel kolaylık arz eden değişikliklere gidilmiştir.

Bu değişiklikler, 05.02.2010 tarih, 27484 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5951 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 4817 sayılı kanunda yapılan değişiklikler, Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinde 21.01.2010 tarih, 27469 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan yönetmelik değişikliği ve son olarak 28 Nisan 2011 tarih ve 27918 sayılı Resmî Gazetede de yayınlanan yönetmelik değişikliği ile sağlanmıştır.
Mevzuatta yapılan değişiklikler genel olarak işveren lehinde düzenlenmiş ve yabancı çalışma izinleri başvurularında kolaylaştırmaya gidilmiştir. Çalışma İzni başvuru süresinin kısaltılması, başvuruların elektronik ortamdan alınmaya başlaması, değerlendirme kıstaslarının basitleştirilmesi gibi yenilikler yabancıların Türkiye de çalışma izinlerinin denetlenmesinde reform değerinde yeniliklere neden olmuştur.

Bu yazının amacı çalışma izinleri mevzuatında süregelen yukarıda bahsedilen reformun kilit noktalarının altını çizmektir.

BAŞVURU SÜRELERİNİN KISALTILMASI VE BAŞVURULARIN ELEKTRONİK ORTAMDA YAPILMASI

Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 4817 sayılı kanunun 12. Maddesinde yer alan, Bakanlığın başvuruları en geç doksan gün içinde cevaplandırması fıkrası değiştirilmiş ve bu süre 30 güne indirilmiştir.[5] Yapılan bu düzenleme, yabancıların çalışma izni mevzuatındaki prosedürlerin azaltılmasına yönelik değişiklikler ile paralel olarak ortaya çıkmaktadır. Bu yönde Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinde yapılan en önemli değişikliklerden biriside başvuruların elektronik ortam aracılığı ile alınmaya başlaması yönünde yapılan değişikliktir. Bu bağlamda “Kanun kapsamında Bakanlığa yapılacak başvuruların elektronik ortamda yapılması ve kâğıt ortamında imzalanarak Yönetmelik ekinde belirlenen diğer belgelerle birlikte Bakanlığa ulaştırılması gerekmektedir.”[6]AB uyum süreci çerçevesinde yabancıların çalışmasına ilişkin Türk Mevzuatının Avrupa Birliği müktesebatı ile uyumlaştırılması kapsamında YOİKK teknik komiteler tarafından oluşturulan Yabancıların çalışma izinleri Otomasyon projesi[7] oluşturulmuş ve bu yönde çalışma ve sosyal güvenlik bakanlığı 2 Ağustos 2010 tarihinden itibaren başvuruları sadece elektronik ortamda almaya başlamıştır. Sistemsel olarak yabancıların çalışma izni edinmelerini kolaylaştıran projede, işverenler, e-devlet portalından yararlanarak Yabancıların Çalışma İzinleri Otomasyon sistemine giriş yapabilmekte ve istenilen bilgi ve belgeleri herhangi bir karmaşaya maruz kalmadan sisteme elektronik ortamda tarama yaparak yükleyebilmektedirler. Diğer taraftan yeni düzenlemelere göre ‘Başvuru için istenilen belgelerin yapılan elektronik başvuruyu takip eden altı işgünü içinde Bakanlığa ulaştırılması’ gerekmektedir.[8] Aynı şekilde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, yurtdışı başvurularını da elektronik ortamda almaya başlamıştır. Bu yönde yapılan değişiklikler ile Türkiye’de çalışmak isteyen yabancılar Türkiye Cumhuriyeti temsilciliklerine elektronik ortamda başvurabilecekler ve Türkiye’deki işverenleri ise yabancının temsilciliğe başvuru tarihini takip eden on işgünü içinde yine elektronik ortamda başvuru tamamlayıp ve istenilen belgeleri bakanlığa ulaştıracaklardır. [9]

“ÖN İZİN”

4817 sayılı kanun kapsamında yapılan önemli yeniliklerinden birisi kanuna eklenen “ön izin” uygulamasıdır ki 4817 sayılı kanunun 12. Maddesine yapılan ekleme ile “Mesleki hizmetler kapsamında çalışacak yabancılara akademik ve mesleki yeterlilik ile ilgili işlemleri tamamlanıncaya kadar, ilgili mevzuat hükümleri saklı kalmak kaydıyla bir yılı geçmemek üzere ön izin verilebilir.”[10] Bu hüküm gereği yabancıların çalışma izinlerini düzenleyen 4817 sayılı kanunun 12. Maddesine yapılan ekleme ile açıkça; akademik ve mesleki yeterlilik gerektiren mesleklerde yabancılar, akademik ve mesleki yeterliliklerinin belirlenmesine kadar, bir yılı geçmemek üzere, ön izinle Türkiye’de çalışabilmektedirler.[11]

Bu yönde yapılan değişiklikler ile mesleki ve akademik yeterliliklerinin tespiti gerçekleştirilmeksizin, yabancı çalışanlara sağlanan haklar, özellikle Mimar ve Mühendis meslek odalarının eleştirilerine maruz kalmıştır. Yapılan eleştiriler, yeni düzenlemenin Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Kanun Önünde Eşitlik” ve Uluslararası Hukukta Karşılıklılık ilkeleriyle bağdaşmamasından” [12] kaynaklanmaktadır.

Diğer taraftan Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik kapsamında her ne kadar “Akademik Yeterlilik” ibaresi açıklanmış olsa dahi, Mesleki Yeterlilik kavramının tanımının esas olarak verilmemesi, bu yönde çelişkileri de beraberinde getirebilmektedir.

Bilindiği üzere yabancı çalışanların mesleki yeterliliğinin araştırılması suretiyle Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca birçok kamu kuruluşundan görüşler alınarak çalışma izni başvuruları değerlendirilmektedir. Son düzenleme ile 12. Maddede yapılan değişiklik sayesinde yabancı çalışanların mesleki yeterliliğinin değerlendirilmesinde diğer kurum ve kuruluşlardan alınan görüşlere sınırlama getirilmiştir. Yapılan değişiklik ile “Mesleki eğitim alanı dışında istihdam edilecek yabancı uyruklu personel için bu Kanunda belirtilen görüşler alınmaz. Bu kişiler, akademik ve mesleki yeterlilik ile lisans talep ve yeterlilik uygulamasına tabi değildir.”[13] Dolayısıyla mesleki yeterlilik alanı dışında istihdam edilen yabancılar için yapılan başvurularda değerlendirme süresi kısaltılmıştır.[14]

ÇALIŞMA İZNİ BAŞVURUSUNDA, BAŞVURU SAHİBİ İŞYERLERİNİN VE YABANCILARIN KARŞILAMASI ZORUNLU OLAN KISTASLAR YENİDEN BELİRLENDİ

Son düzenlemeler kapsamında çalışma izni başvurularının değerlendirilmesinde aranılacak kıstaslar özellikle üç ana alanda yeniden belirlenmiştir. Değerlendirme kıstaslarının ilki yabancı personel istihdamı gerçekleştirecek kuruluşların T.C. vatandaşları çalıştırmalarına ilişkin kotadır. Her şeyden önce “Çalışma izni talep edilen işyerinde en az beş T.C. vatandaşının istihdamı zorunludur”[15]. Bunun yanında işyerlerinde birden fazla yabancı çalıştıracak işverenler için ‘çalışma izni verilen ilk yabancıdan sonraki her bir yabancı için ayrı ayrı beş T.C. vatandaşı istihdamı’[16] şartı aranmaktadır. Bu maddenin istisnası olarak 20 Nisan 2011 itibariyle Eğlence sektörünün ve turizm-animasyon organizasyon firmalarının uzmanlık ve ustalık gerektiren işlerinde istihdam edilecek yabancılar için en az 10 T.C. vatandaşı çalıştırılması halinde her bir yabancı için ayrı ayrı beş T.C. vatandaşı istihdamına ilişkin kota ayrıca uygulanmayacaktır.[17] Diğer yandan yabancının; Türkiye’nin taraf olduğu ikili ya da çok taraflı sözleşmelerde hüküm bulunan haller ile kamu kurum ve kuruluşlarınca sözleşme veya ihale usulleriyle mal ve hizmet alımı işlerinde[18] çalıştırılması durumunda veya ileri teknoloji gerektiren işlerde veya aynı vasıflarda Türk uzmanın bulunmadığı hallerde Genel Müdürlük Makamınca verilecek onay üzerine [19] en az 5 T.C personel çalıştırılması kotası uygulanmamaktadır. Eğitim sektöründe ve ev hizmetlerinde çalıştırılacak yabancılarda da kota uygulamasına gidilmemiştir.
Başvurunun değerlendirilmesinde ikinci önemli kıstas ise, işyerlerinin sahip olmaları gereken minimum ödenmiş sermaye ile ilgilidir. Bu noktada yabancı istihdamı talep eden işyerlerinin ödenmiş sermayesinin en az 100.000 TL veya brüt satışlarının en az 800.000 TL veya son yıl ihracat tutarının en az 250.000 ABD Doları olması gerekmektedir.[20]
Dernek ve vakıflarda istihdamı öngörülen yabancıların durumlarının değerlendirilmesinde ise yukarıda belirtilen sermayeye ilişkin kıstas uygulanmamaktadır. Bunun yanı sıra izin isteyen şirket ortağı yabancının, 40.000 TL’den az olmamak üzere sermaye payının en az yüzde 20 olması zorunludur.[21]
Değerlendirme kıstaslarını belirleyen üçüncü önemli faktör ise yabancı personelin hak etmesi öngörülen minimum aylık ücret ile ilgilidir. Yeni düzenlemeye göre;

“İşveren tarafından yabancıya ödeneceği beyan edilen aylık ücret miktarının yabancının görev ve yetkinliği ile bağdaşır seviyede olması zorunludur. Buna göre, başvuru tarihi itibariyle yürürlükte bulunan asgari ücret tutarı dikkate alınmak suretiyle yabancıya ödenecek ücretin en az;
a. Üst düzey yöneticiler, pilotlar ve ön izin talebinde bulunan mühendis ve mimarlar için asgari ücretin 6,5 katı,
b. Birim veya şube müdürleri ile mühendis ve mimarlar için asgari ücretin 4 katı,
c. Uzmanlık ve ustalık gerektiren işlerde çalışacaklar, öğretmenler ile psikolog, fizyoterapist, masör, masöz, müzisyen, sahne sanatçısı, akrobat ve benzeri unvanlarda çalışacak yabancılar asgari ücretin 3 katı,[22]
d. Ev hizmetleri ile diğer mesleklerde ( Satış elemanı, pazarlama-ihracat görevlisi gibi görevler) çalışacak yabancılar için asgari ücretin 1,5 katı olması gerekmektedir.”[23]

SONUÇ

Ülkemizde yabancıların işgücü piyasasına girişlerinin düzenlenmesi ihtiyaç duyulan vasıflı yabancı personelin çalıştırılabilmesi, kaçak yabancı çalışanların ve bu yönde oluşabilecek bir uluslararası göçün önlenebilmesi, ucuz yabancı işçi çalıştırılmasının engellenmesi gibi önemli amaçlara hizmet etmektedir. Son yıllarda yabancıların çalışma izinlerini düzenleyen 4817 sayılı kanunda yapılan değişiklikler ile yabancıların çalışma izinleri yeni bir boyut almış ve işverenlerin kanuna uygun olarak vasıflı yabancı personelden yaralanabilme hakları önündeki prosedürsel engeller azaltılmıştır. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ve işveren arasındaki iletişimi elektronik ortamda ve e-posta aracılığı ile hızlandıran sistemsel reform basit kullanım şekli ile de yabancı çalışma izinleri prosedürünü kolaylaştırmaktadır. Diğer yandan yeni düzenlemeler ile çalışma izni başvuru sürelerinin doksan günden otuz güne indirilmesi, mesleki yeterlilik ve akademik yeterlilik gibi uzun prosedüre ait engellerin ön izin uygulaması ile aşılmaya çalışması, ülkemizde süregelen ulusal ve uluslar arası projelerin vasıflı personel kullanılarak verimlilikle devam ettirilmesi yönünde teşvikler sağlayabilmektedir.

KAYNAKÇA

Araş. Gör. Dr. Mustafa Cin, Yabancı Çalışma İzinleri, KTU İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Kamu-İş; C:8, S: 3/2005.

Tevfik Bayhan, Yabancıların Çalışma İzni Uygulamasında Yeni Düzenlemeler Neler Getiriyor? Mali Çözüm, S: 97/2010.

6/3/2003 tarihli ve 25040 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun.

29/8/2003 tarihli ve 25214 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliği.

4817 Sayılı Yabancıların çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinin 13 üncü Maddesi Uyarınca Belirlenen ve 2.8.2010 Tarihinde Uygulanmaya Başlanılan Yabancıların Çalışma izin Taleplerine İlişkin Olarak Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, Çalışma Genel Müdürlüğü Yabancıların Çalışma İzni Daire Başkanlığı, Ankara. http://www.csgb.gov.tr/csgbPortal/yabancilar.portal?page=izin_degerlendirme (17/07/2011)

2010/30 E. sayılı dosyaya ait CHP'nin 25.3.2010 tarihli dava dilekçesi, Anayasa Mahkemesi, . http://www.anayasa.gov.tr/index.php?l=gundem&id=269&lang=0 (17/07/2011)

YOİKK Teknik Komiteler 2010 Yılı Eylem Planında Ocak-Aralık Aylarında Sağlanan Gelişmeler, YOİKK, http://www.yoikk.gov.tr/dosya/up/2010.pdf (17/07/2011)

[1] Yabancı Kelimesinin anlamı 4817 sayılı Yabancı Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun 3. maddesi uyarınca “403 sayılı Türk vatandaşlığı Kanununa göre Türk vatandaşı sayılmayan kişi” olarak tanımlanmıştır.

[2] Araş. Gör. Dr. Mustafa Cin, Yabancı Çalışma İzinleri, KTU İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Kamu-Đs; C:8, S: 3/2005,s.1

[3] Araş. Gör. Dr. Mustafa Cin, Yabancı Çalışma İzinleri, KTU İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Kamu-Đs; C:8, S: 3/2005,s.8

[4] 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun, (m.14/b); 28 Nisan 2001 tarih ve 27918 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanan yönetmelik değişikliği ile, Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinin 13. Maddesinin üçüncü fıkrası gereğince “Kanunun 12 nci maddesine göre Bakanlığın yapacağı değerlendirmelerde dikkate alınmak üzere, Türkiye’nin taraf olduğu ikili ya da çok taraflı sözleşmelerin hükümleri de dikkate alınmak suretiyle başvurulan iş için ülke içinde dört haftalık süre içerisinde o işi yapacak aynı niteliğe sahip kişinin bulunup bulunmadığı Türkiye İş Kurumu kayıtlarından kontrol edilir.”

[5] 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun ,(m.12/6)

[6] YÇİKUY (m.5)

[7] Otomasyon Projesinin amacı “Yabancıların Çalışma İzinleri Otomasyon Projesi”nin tamamlanması ile çalışma izin başvurularının ve bilgi alışverişinin elektronik ortamda yapılması ve yapılan her işleme ilişkin olarak talep sahiplerine elektronik ortamda bilgi verilebilmesinin sağlanması; ayrıca, çalışma izni verilen yabancılara ilişkin AB tanım, norm ve standartlarına uygun olarak veri tabanının oluşturulması.” olarak açıklamıştır. YOİKK Teknik Komiteler 2010 Yılı Eylem Planında Ocak-Aralık Aylarında Sağlanan Gelişmeler, http://www.yoikk.gov.tr/dosya/up/2010.pdf

[8] YÇİKUY (m.7/1)

[9] YÇİKUY (m.6/3) “Türkiye Cumhuriyeti temsilcilikleri ve Bakanlık, yurt dışından yapılacak çalışma izni başvuruları ile ilgili işlemleri elektronik ortamda yürütür. Yabancının temsilciliğe başvuru tarihini takip eden on işgünü içinde işverence elektronik başvurunun yapılması ve başvuru için istenilen belgelerin Bakanlığa ulaştırılması gerekir.”

[10] 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun (m.12/3)

[11] Ön izin uygulamasının süreye ilişkin şartları da bulunmaktadır. Süreye ilişkin şartların birincisi ön iznin “akademik ve mesleki yeterlilik ile ilgili işlemleri tamamlanıncaya kadar” verileceği, ikincisi ise, “ilgili mevzuat hükümleri saklı kalmak kaydıyla bir yılı geçmemek üzere” verilebileceğidir. Bkz. Tevfik Bayhan, Yabancıların Çalışma İzni Uygulamasında Yeni Düzenlemeler Neler Getiriyor? Mali Çözüm, Sayı : 97 – 2010, s. 300

[12] Bu yönde yapılan eleştiri ve itirazların büyük bölümü 2010/30 E. sayılı dosyaya ait CHP'nin 25.3.2010 tarihli Anayasa Mahkemesi başkanlığına verdiği dava dilekçesinde yer almaktadır. http://www.anayasa.gov.tr/index.php?l=gundem&id=269&lang=0

[13] 4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun (m.12/4)

[14] Tevfik Bayhan, Yabancıların Çalışma İzni Uygulamasında Yeni Düzenlemeler Neler Getiriyor? Mali Çözüm, Sayı : 97 – 2010, s. 300

[15] 4817 Sayılı Yabancıların çalışma İzinleri Hakkında Kanunun Uygulama Yönetmeliğinin 13 üncü Maddesi Uyarınca Belirlenen ve 2.8.2010 Tarihinde Uygulanmaya Başlanılan Yabancıların Çalışma izin Taleplerine İlişkin Olarak Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.1)

Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.1)

[17] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.7)

[18] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.8)

[19] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.9)

[20] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.2)

[21] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.4)

[22] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterlerinin 6. maddesi uyarınca Bünyelerinde izinli masaj salonu bulunduğunu kanıtlayan Kültür ve Turizm Bakanlığından belgeli en az dört yıldızlı turizm işletmeleri ile belgeli tatil köylerinin, masör, masöz ve SPA terapisti gibi uzmanlık ve ustalık gerektiren talepleri değerlendirmeye alınacak, bu kapsamda bulunmayan işletme ve işyerlerinin talepleri ise uygun bulunmayacaktır.

[23] Başvuru Sahibi İşyerlerinin ve Yabancıların Karşılaması Zorunlu Olan Değerlendirme Kriterleri, (m.5)

IELTS Sınavı büyümeye devam ediyor...

2011-10-31T04:14:00.000-07:00

IELTS sınavı, ingilizcenin iletişim dili olarak kullanılanıldığı yerlerde çalışmak veya eğitim görmek isteyen adayın, ingilizce dil seviyesini ölçmek için dizayn edilmiş bir sınavdır.IELTS sınavı, University of Cambridge ESOL sınavları (Cambridge ESOL), British Council ve IDP Education Australia tarafından ortak olarak uygulanmaktadır.

IELTS, dünya çapında tüm kurslarda ve yüksek öğretim kurumlarında dil gerekliliği olarak tanınmaktadır. Adaylar sınavda ya ‘Academic’ yada ‘General Training’ modülünü seçmek durumundadırlar.

Academic:Akademik Okuma ve yazma modülü adayın, öğrenim dili ingilizce olan lisans veya yüksek lisans programlarında öğrenim görmeye hazır olup olmadığını ölçer.

General Training: Genel Eğitim Okuma ve yazma modülü ise akademik amaçlara yönelik bir değerlendirme için uygun değildir. General Training modülü bazı akademik olmaya eğitim programları veya iş deneyimi için istenilebilir. Bunun yanısıra Avustralya ve Yeni Zellanda gibi ülkelerde ikametgah izni içinde istenilir.

Tipik IELTS sınavı dört modülden oluşur.

Listening – Dinleme modülü 4 bölümden oluşur ve yaklaşık 30 dakikadır. Toplamda 40 soru vardır.
Reading – Akademik Okuma modülü 3 okuma parçasından oluşur ve 60 dakika sürelidir. Toplamda 40 soru vardır.
Writing – AkademikYazma modülü 60 dakika sürelidir.
Speaking – Konuşma modülü yaklaşık 11-14 dakika sürmektedir.

IELTS sonuçları iki hafta içinde duyurulur ve öngörülen adreslere gönderilir (sponsorlar veya üniversiteler gibi). Sonuçlar telefonla duyurulmamaktadır.
Dinleme
İlk iki kısım genelde sosyal ihtiyaçlarla ilgilidir. İki konuşmacı arasındaki diyalogları ve daha sonra monologları içerir. Sonraki iki bölüm ise daha çok eğitimsel konularla ilgilidir. En çok dört kişinin dialogları ve daha sonra monolog lar dinlenir.Sınav ilerledikçe konular zorlaşmaya başlar. Dinleme modülündeki konuşmalar sadece bir kere dinletilir ve bir çok değişik soru çeşidi kullanılır. Çoktan şeçmeli, kısa cevap sorular, cümle tamamlama, grafik veya tablo tamamlama, eşleştirme gibi.
Akademik Okuma
Bu bölümde 2000 ila 2750 kelime uzunluğunda üç tane okuma parçası vardır. Genelde parçalar gazete, kitap veye dergilerden alıntıdır.Konular geneldir. Parçalardan birisidiyagram veya garfik içerebilir. Okuma bölümünde de çoktan seçmeli cevap, kısa cevap sorular, cümle tamamlama tablo veya grafik tamamlama, eşleştirme gibi çeşitli sorularla karşılaşılır.
Akademik Yazma
Bu bölümde iki kısım vardır. Birinci kısımda adaylar en az 150 yazmalıdırlar ve bu kısıma yaklaşık 20 dakika kadar bir süre ayrılmalıdır. İkinci kısımda ise adaydan en az 250 kelimelik bir kompozisyon yazması istenilir ve tamamlama süresi 40 dakikadır.
Birinci kısımda adaya verilen tablo veya grafikten yararlanarak kendi kelimeleriyle buradaki bilgiyi aktarması istenilir.Adaylar grafik veya tablodaki bilgiyi organize edişlerine, sunuşlarına veya mümkünse karşılaştırmalarına göre değerlendirilir. Bunun yanısıra tablo veya grafikteki ilerleyişin veya seyrin doğru olarak ifade edilmesi gerekmektedir.
İkinci kısmda adayların bir bakış açısı,arguman veya probleme yönelik bir komposizyon yazmaları istenir. Bu tip bir komposizyonda adayın fikrini nasıl savunduğu veya probleme nasıl çözüm bulduğu, yapılan benzetme ve karşılaştırmalar değerlendirme de önem taşır.
Konuşma
Konuşma modülü karşılıklı mülakat şeklindedir. Adayların akıcı bir şekilde konuşmaları, verilen konu hakkında düzgün ve mantıklı ifadeler kullanmaları değerlendirmede büyük rol oynar.

PARAPHRASING THE DEMOCRACY IN EUROPEAN UNION TERMS

2011-09-18T12:23:00.000-07:00

Draft Paper for the First Euroacademia Global Conference Europe Inside-Out: Europe and Europeaness Exposed to Plural Observers, Vienna, 22 – 24 September 2011

European Union today stands on her continent as one of the most amazing human projects of the world. At the same time Europe, as the cradle of modern democracies has long been laid herself open to criticisms about democratic deficit in this European Union. From the House of Lords to the Bundestag, from Lok Sabha (India) to Knesset (Israel); Parliaments all around the world with their all pride and glory represents houses of demos. The most substantial criticism about the democracy in the European Union is related to this fact; the weakness of European Parliament. However looking closely, it might seem as though different dynamics of the European Union deserve a different type of perception. This paper will consider the democracy in European Union by analysing different points of view and solutions about the Democratic Deficit in the European Union.

SECTION I: DEFINITION OF CONCEPTS

A) DEMOCRACY

A well known definition of democracy is as simple as the term’s simplest description: demos-kretain; people and rule. It is not within the scope of the paper to make a deep analysis about democracy however it should be beneficial for the process of the paper to illustrate at least what we are looking for within the European Union. The question of how do we define the “rule by people” from the outset depends on defining a relevant criteria for the democracy. A simple definition of democracy in the modern world rests on ruler-ruled correspondence.[1] The main theme of this paper is firstly built on this correspondence. One understandable definition in this respect might be “Democracy is about government by information exchange and consent, where organised publics have the means to conduct a dialogue with government and thus hold it to account.”[2] (Emphasize added) Thus democracy at the outset necessitates an existence of a government, an organised public and a means of conduct. Although among the complex vocabulary of the democracy this definition might be simple, as the paper’s aim is to scrutinize the democracy from the European Union perspective, application of more complex, ambiguous variants of democratic theory into a sui generis structure inter alia leads to confusion and deviation from the core of the discussion. Thus the base of the discussion on whether there is a democratic deficit within the European Union is whether there is a democracy within the European Union.

B) LEGITIMACY

From the outset the concept of legitimacy relies on [t]rust in institutional arrangements[3] which imaged itself as consent and in modern democracies dealt with the [t]he manner in which this consent is secured.[4] Scharph in definition of legitimacy spoke about two sources of legitimacy, input legitimacy, as whether [g]overning processes are generally responsive to the manifest preferences of the governed[5] and output legitimacy, as whether [p]olicies adopted will generally represent effective solutions to common problems of the governed.[6] Accordingly the former one represents government by people and the latter one represents government for people. Legitimacy at the European level, then, considers both consent and also the way how this consent is given to the Governance of European Union.[7] However democracy is one of the most important distinguishing elements of legitimacy from all other legitimate forms of governments. Therefore in analysing the legitimacy problem without considering democratic parameters an independent study can not be constructed.

C) GOVERNANCE

In defining governance, it is recognizable at the first point; the unit of analysis is no more democratic government but the democratic governance. An argument about the general definition is given by Rhode as [g]overnance refers to ’self-organizing. Inter-organizational networks’ and … these networks complement markets and hierarchies as governing structures for authoritatively allocating resources and exercising control and co-ordination.[8] Whatever the definition and usage of the term governance, it is not in the same footing with the term of government.[9] On the other hand neither inter-governmental, nor statal characteristics are attributable to the sui generis governmental structure of the European Union,[10] but preferably the European Union stands [a]s a complex web of policy and political relationship linking European, national, and subnational institutions.[11] Within this complex web of policy and political relationship, the European Union is usually defined as Multi-Level Governance.[12] Multi-level governance moreover refers to [c]onnected processes of governance incorporating both public and private actors in contextually defined forms of exchange and collaboration.[13] Within the European Union level this definition is supported with the existence of sub-national, national and supranational actors in the policy making mechanism[14].

E) INPUT VERSUS OUTPUT: WHAT IS DEMOCRATIC DEFICIT?

It would be appropriate to explain what a deficit might be. The term ‘deficit’ may be represents the negative difference between an input and output. It can be used in economics as an analysis tool, for example regarding the budget deficit or trade deficit. Therefore, from this perspective the inevitable emphasis is on the imbalance between the notion of democracy at the national level and at the European Union level. Thus from the outset roles and functions of the European Parliament is the ultimate source to determine such scope and from this perspective it may be confidentially argued that there is already a ‘[g]ap between the powers transferred from ‘more democratic’ national institutions to ‘less democratic’ European ones.’[15] Another factor is that the problem is an institutional problem and the institutions are scapegoats for the democratic deficit within the European Union. Since as Craig and De Burca stressed; “Democracy cannot be measured or calibrated in the same way as a budget”[16], this mere mathematical calculation is surely an illustrator, before drawing attention to the discussion on the existence of a gap and proposed solution by the academic literature on the subject matter. On the other hand the term of ‘deficit’ also might indicate that something is not complete or more appropriately something less. Thus logically it addresses the existence of democracy on the European level below the accepted standards[17] of classical democracy. That might mean that there is democracy but not enough for the polity in question. From this point of view in order to talk about a deficit one should clearly define the scope of that polity which democracy will be fitted in. Actually the main debate in the academic literature in defining democratic deficit stems from the difficulty in how and where to fit it. However at least a slight consensus is achieved about the problem and is a structural one rather than merely institutional.[18] As Jörg Trenz Eder, pointed out [t]urn from functional to political spill-over ultimately also implies the turn to democratic spill-over.[19] That is democracy can no longer be attributable to the member states but EU level democracy is the ultimate element of EU legitimacy. Thus within the complexly integrated multi-level governance of the European Union, at the outset [i]ndirect democratic control via national parliaments[20] is not enough to create a controllable, legitimate European Union. Thus democratic deficit can now be hardly thought just as this section at the beginning tried to define – as a subtraction between inputs and outputs of democratic controls within the EC level and national state level, but is related to the structural design of European Union. So far as a signal for structural problem about assessing democracy is perceived, now the question turns to whether if the democracy will be adapted to the European Union, or if whether the European Union will be adapted to the democracy. Both approaches doubtless have different calculation for the scope of deficit. In regard to the former one, if someone agrees that there is democratic deficit within the EU due to the input-output differences, some institutional reforms might be sufficient to make the institutions more accountable, representative and transparent to the citizens.[21] However for the latter one a democratic deficit can only be narrowed by satisfying its necessary conditions in the classic statal meaning of democracy. Within this latter sense a so-called deficit is sought within an ideal democracy in which `[m]inimum binding majoritarian decision making at the European level’[22]. ‘Where to fit democracy’ anxiety within the European Union is, nevertheless, for both approaches at least one common unit of analysis; the Demos.

F) DEMOS

Everything ultimately turns around demos. As Weiler put forward; “the very language of modern democracy, its grammar, syntax and vocabulary, revolve around the state, the nation and the people – the demos.[23] (Emphasis not added) The focal point of discussion is where the demos of the European Union stand in the horizon of the democracy. No demos thesis has been constructed in a rigid rejection of democracy within the European Union synonym to a nation-state democracy. Simply the thesis depends on as a necessary condition of the democracy, the demos, it can not be created within the multi-cultural, multi ethnic structure of the European Union.[24] Moreover, the thesis defends that neither [l]ong term relations with thickening economic and social intercourse[25], can be enough to create a European demos. As also Schmitter & Karl pointed out ‘All regimes have rulers and a public realm, but only to the extent that they are democratic do they have citizens.’[26] Within this strictness, the Treaty of Amsterdam and treaties establishing the European Communities declared the European citizenship[27]as a base for constructing democracy. For Weiler, the introduction of citizenship was problematic in the sense of creation of a European people since the integration process had been about “‘lay[ing] the foundations for an ever closer union among the peoples of Europe’. Not the creation of ‘one people’ but a union of many.”[28] However Weiler proceeds as “European citizenship should not be thought of either as intended to create the type of emotional attachments associated with nationality-based citizenship. The coupling of nationality and citizenship opens the possibility, instead, of thinking of co-existing multiple demoi.”[29] Thus within the context of Weiler’s demoi, European citizenship, in a challenge to the no demos thesis, is the only source where the democracy might be constructed.

SECTION II: IS THERE ANY DEMOCRATIC DEFICIT WITHIN THE EUROPEAN UNION

“Any attempt to strengthen the democratic dimension of the European Union is either illusionary or likely to jeopardise the roots of democracy where they are at their deepest and firmist- the nation state.”[30]

A) The worst case SCENARIO: Europe as an ‘Iron Cage’ or not?

“….bureaucracy "depersonalizes" itself”[31]

As Antony Orum pointed out ‘Although the parliament, or congress, represents the elected officials, the state bureaucracy, consisting of civil servants, remains decisive because it actually carries out the law that is formulated by political officials’[32](when the state established soon it bureaucratises itself) Weber defines bureaucracies as goal oriented rationally organized institutions in which [i]n the place of the old-type ruler who is moved by sympathy, favor, grace, and gratitude, modern culture requires for its sustaining external apparatus the emotionally detached, and hence rigorously "professional" expert.”[33] According to Weber this bureaucratization is inevitable and nothing can be done to eliminate its effect on alienation of people.[34] Thus the rationalization of bureaucratization by efficiency and calculability would put individuals into an ‘Iron Cage of the institutions of the modern world’[35]. Synonymously this scenario might be quite applicable to the notion of comitology within ‘an elite-led consensus democracy.’[36] The commission’s regulatory powers and committees’ technocratic decision making capability[37] (even restricted) further may support the Iron cage scenario for alienation of the peoples of the Europe. Moravcsik, at this point emphasized; EU regulatory powers is concentrated in those issues which are not salient in the minds of European voters.[38] The lack of saliency, most probably as Follesdal and Hix also argued, might be as a [r]esult of lack of democratic arenas for contestation[39] within this further thickened iron cage.

B) EXECUTIVE DOMINANCE

Folllestal and Hix called European integration as [a]n increase in executive powers and a decrease in national parliamentary control.[40] Therefore as they also argued classical control and balance mechanism provide by parliaments are lacked.[41] One of the most important impacts of inadequate parliamentary controls, doubtless is on the accountability. Hence as in put forward in the first section of the paper, in the end the desired correspondence between the ruler and ruled rests on accountability. However for Moravcsik “Constitutional checks and balances, indirect democratic control, via national parliaments and the increasing powers of the European parliament are sufficient to ensure that EU policy-making is, in nearly all cases, clean, transparent, effective and politically responsive to demands of European citizens.”[42] In regard to parliamentary control over the executive, Paul Craig maintains a more realist attitude. Craig’s first expression is about world wide tendency in [i]ncreasing executive power in most modern polities[43], hence he adds “it is…by no means self-evident that the EP has less power over the content of legislation than do national parliaments.”[44] Furthermore Craig, at the second stage, approached the problem by assuming that if the European Union never exists. Craig from this perspective finds; in the absence of EU, there will still be international coordination, and most of the regulatory powers will be subject to the international multilateral or bilateral treaties where parliaments have little control and most of burden is on executives.[45] The lack of European elections in a way to determine [t]he make-up of the government at the European level[46], might be regarded as a sidestep of general acceptance of weakening of parliamentary powers within the domestic sense as well as in approximating the national level democratic controls with the European level democratic controls.

MAJOR DEFENCES OF THE DEMOCRATIC DEFICIT

A) …AS A MATTER OF SALIENCE

Moravcsik’s approach to the problem of the democratic deficit in the EU is constructed on the argument of the Union should be perceived as [a] division of labour, in which commonly delegated functions are carried out by the EU.[47] Essentially on what EU does. In addition Moravscik further conceptualises the debate within the boundary of delegated functions’ popularity.[48] The argument’s very emphasis is on democratic deficit first of all might exist in those areas where member states opted to delegate their powers to insulated institutions of European Union, [i]n which many advanced industrial democracies, including most Member States of EU, insulate themselves from direct political contestation.[49] In an attempt to illustrate the necessity of insulated institutions, she lists three convincing arguments as; insulated institutions, those that carry out insulated delegated functions, at first reduce the cost of decision making through specialization, they prevent majority tyranny through minority participation and moreover they provide unbiased representation to the majorities in the means of immunity from the distortion of particularistic minorities without any vote anxiety.[50] This, less democratic but more representative and efficient thesis continues with an emphasis that EU regulatory powers are concentrated in those areas where a great degree of specialization is necessary at the same time on those issues not salient in the minds of European voters.[51]

B) …AS A MATTER OF STANDARDS

The standards issue is one of the crucial elements in the definition of democratic deficit and in the attempts of measuring democratic deficit. So far as the paper illustrates, as long as European democratic deficit is concerned, democracy is free from its origin. We left behind first government, then demos and turn to discuss the democracy of governance of multiple demoi.[52] Thus in determining standards not to approximate the national level of institutions with the European level institution but to recognize the multi-level standing of European Union and rethink the legitimacy crisis and democratic deficit within this dimension, might be the best way to measure the distance between the ruler and ruled. In supporting this argument Majone sets four different types of standards of legitimacy as; standards based on the analogy with national institutions; Majoritarian standards; standards derived from democratic legitimacy of member states and social standards.[53] The first two types links member states and national parliaments with the European Union, thus necessitates an approximation. The third one is an approach to the legitimacy issues from the national parliament’s control over the Council and thus has the same effect with the indirect legitimacy. Empowering the European parliament and weakening the Council from this point of view can not be a solution for the so-called legitimacy crisis. The famous No-Demos thesis’s implication on this point is as follows; without appropriate demos of Europe, while in one hand a powerful Parliament in such sense become despotic, hence maybe has [s]lightly more legitimacy than the writ of an emperor, on the other hand it reduces the [v]oice of member states...[thus] exacerbate the legitimacy problem of the Community.[54] That is ‘the real source of legitimacy, namely national politicians and national parliaments’[55] should not be limited with elected European Parliament. Majone’s very argument shaped within the fourth type of legitimacy. By re-calling Scharph’s out-put legitimacy, Majone in the same sense, sees European Union as a regulatory state[56] and bases his argument on accountability on result[57]thesis. The most important assertion in this thesis is that “efficiency-oriented policies are basically legitimated by results.” Majone proceeds in a precise manner, such in the competences delegated to the European Union level, efficiency-oriented policies are subject to non-majoritarian sources legitimacy; expertise, procedural rationality, transparency and accountability by result.[58] Thus as Moravcsik, Majone also believe in the efficiency of insulated institutions. As an illustration, what is being stated as being the fuel of democracy is compromised however the efficiency only works with truth.

C) …AS A MATTER OF BOUNDARY

“Even if the Union were to replicate in its system of governance the very same institutional set-up found in its constituent states, there would be a diminution in the specific gravity, in the political weight, in the level of control of each individual within redrawn political boundaries.”[59] Weiler called this effect as inverted regionalism as the European Union is enlarging, rather than a de-centralization effect of regionalism from the center, as opposite Community reach expands into those [a]reas previously thought to be the preserve of the state or of the individual[60] thus it centralized the power in Brussels. This introduces another handicap; political boundaries of Europe. The political boundary of the European Union, in this sense, is large enough to create an obstacle for narrowing the gap between Demos and Kratein. As Moravscik also argued; “An organization of the continental scope will of course, appear rather distant from the individual citizens.” [61]

MULTI-LEVEL GOVERNANCE REVISITED; “no single model of democracy”[62]

Weiler, in parallel to the notion of multi-level governance within the European Union, introduced three modes of governance by which each of them correspond to different models of governance. Accordingly Intergovernmental governance of the European Union which is directly concerned with the fundamental system rules overlaps with the consociational form of democracy. Consociationalism, as an indispensable model for cleavage theory, provides functionality and stability in a fragmented Europe by providing consensual politics.[63] In regard to supranational modes of governance, Weiler suggests competitive elitism.[64]Craig at this point, convincingly argues that competitive elitism in the supranational decision making which is concerned with a primary legislative agenda is not suitable for the European Union.[65] Finally on infra-nationalism Weiler offers neo-corporatist governance and democracy. Infra-nationalist governance of the European Union mostly overlaps with the concept of comitology and the technocratic face of the European Union. Weiler, in this regard believes that infra-nationalism about [t]ransnational interest groups, governance without governance, empowerment beyond nationalities,[66] from this point of view [n]eo-corporatisim does not replace the parliament and other institutions….but simply side-steps them in reaching public choice of the polity.[67] Thus within those issue areas where there is effective functioning of comitology, neo-corporatist model provides reaching decisions be excluding the parliamentary controls. Weiler in regard to the neo-corporatist model however accepts some problems are due to the lack of transparency and absence of representatives in the means of limited participation and excluding some public voices.[68]

NEW FORMS OF GOVERNANCE AND WIDENING CITIZEN PARTICIPATION

Whatever the theoretical debates about the democracy within the EU, there has been one focal point on the recognition of problems with the EU’s democratic legitimacy; [t]he Union is often seen as remote and at the same time too intrusive.[69] The Commissions white paper on the new governance of EU at this point, illustrated the need to deviate from the classical community method on the governance of EU to bridge the gap between peoples of the European Union and its institutions. To reach the aim of an open, accountable, participative, effective and coherent Good governance; the Commission’s ‘better use of power’[70] strategy involved introduction of wide range of tools from social dialogue to open method of coordination, from involvement of civil society, to most often use of secondary legislations (framework directives) from simplifying community law to achieve more flexibility at the national level. New governance is defined by Scott and Trubek as; departures within the “classic” Community Method (NOG) and alternatives to that Method.[71] Accordingly in defining new governance of the EU they abstract two distinct categories of deviation from what is defined as old governance, accordingly first departure is from the Classical Community Method (what they label as New Old Governance “NOG”) and the second category is alternatives to the Classical Community method.[72] First category includes development of flexibility phenomenon in the legislation process via [i]ncreasing recourse to directives[73] and non-binding soft laws; variation from the comitology by [i]ntroduction of implementation committees into the decision-making process; and involvement of range of actors in the legislation process, with a considerable emphasis on ‘civil dialogue’.[74] On the other in the second category, Scott and Trubek, lists four main alternatives[75] to the Classic Community Method. Inter alia, social dialogue and an open method of co-ordination are both represent most radical alternatives and which both carry essential potential for the solution of democratic deficit literature. Both of these new governance tools are in their designs possess inclusive elements. They are surely important innovation in the means of widening citizen participation within the European Union. OMC in the white paper defined as [a] way of encouraging co-operation, the exchange of best practice and agreeing common targets and guidelines for Member States, sometimes backed up by national action plans as in the case of employment and social exclusion.[76] The Lisbon strategy of the European Council on [s]trengthen employment, economic reform and social cohesion as part of a knowledge-based economy[77], represented OMCs as a shining tool [w]hich is designed to help Member States to progressively develop their own policies.[78] Within its terminology OMC embodies active inclusion of regional and local level actors as well as social partners and civil society. Moreover its structure is based on peer review, periodic monitoring, and social learning. All these features, at the outset, represent the democratic potential of the Open Method of Coordination. Beside these optimistic beliefs about the democratic nature of the OMC, there are, also, sceptical approaches about democratization through OMC and about its satisfactory usefulness. For Moravcsik; “[T]here is some sketchy evidence that governments may have used the information exchange to help plan social reforms, but no solid evidence either of any impact on or policy learning with regard to substantive policy."[79] Moreover Athur Benz even defends that [O]MC is far from meeting the criteria of participatory or deliberative democracy.[80] Benz argues [i]n deliberation the share of responsibility of individual actors in producing outcomes can not be determined,[81] in this regard it can not be accountable. [82]

Social dialogue with its civil elements represents another shining tool for the democracy within the European Union. A special meaning of Civil Society within the Social dialogue, in the means of [d]elegating law making authority to representatives of the parties to be affected by these laws,[83] for Joanne Scott, David M Trubek, [s]eems to solve some of the democratic deficit problems in the area it covers by essentially.[84]

CONCLUSION

It would be unjust to call the European Union an undemocratic entity. It would be also inappropriate to apply classical democratic theory within the European Union terms. As the paper illustrated, at this point no demos thesis provides a substantial ground for the searching democracy within different criteria rather than state centric classical democratic criteria. The main theme of the paper focused on two main drawbacks of the European political integration, Comitology and Executive Dominance. These two features of European Union act against normally what we are familiar with the democratic elements: representativeness, participation, competition for government, accountability and transparency. Efficiency on the other hand constitutes the most important figure of the out-put oriented legitimacy within the European Union. Since indirect legitimacy for almost all intergovernmental organisations is a legitimizing function, as discussed in the paper, should not be given main importance in regards to the European Union. However rather then these abstract, collectivist considerations and by considering all the realities of the European Union, democratic deficit in the Union should be considered in an individual basis and from the perspectives of parties to be affected by the democratic deficit. In this regard new governance initiatives and attempts at the civilianization of political decision making, at least, illustrates that political spill-over has a democratic spill-over effect [85]and represents a very large potential for the progressive democratization of the European Union.

BIBLIOGRAPHY

Fritz W. Scharpf, Problem Solving Effectiveness and Democratic Accountability in the EU, Institute for Advanced Studies, Vienna (February 2006) p. 1

Hirst, P. ( 2000). “Democracy and governance” in Kees Van Kersbergen, Frans Van Waarden 'Governance' as a bridge between disciplines: Cross-disciplinary inspiration regarding shifts in governance and problems of governability, accountability and legitimacy’ European Journal of Political Research 43 (2) (2004) p.145

Paul Craig and Gràinne de Bùrca The evolution of EU law ( Oxford : Oxford University Press, 1999)

Weiler, Joseph, “ The constitution of Europe : "Do The New Clothes Have an Emperor?" and Other Essays on European Integration (Cambridge : Cambridge University Press, 1999.)

Allan Rosas and Esko Antola, A citizens' Europe : in Search of a New Order, (London : SAGE Publications, 1995.)

Thomas Banchoff and Mitchell P. Smith “Legitimacy and the European Union : the contested polity “ (London : Routledge, 1999.)

Dahl, R., On democracy, (New Haven ; London : Yale University Press, 2000)

John D. Lewis, The Elements of Democracy, The American Political Science Review, Vol. 34, No. 3 (Jun., 1940), pp. 467-480

Lord, Christopher. Democracy in the European Union (Sheffield : Sheffield Academic Press, 1998.)

Andreas Follesdal, and Simon Hix, Why There is a Democratic Deficit in the EU: A Response to Majone and Moravcsik, JCMS, 44 (3) (2006) pp. 533–562

Hans-Jörg Trenz and Klaus Eder,The Democratizing Dynamics of a European Public Sphere Towards a Theory of Democratic Functionalism, E.J.S.T. 7(1) (2004) 5–25

Guy Peters and Jon Pierre, "Multiple-Level Governance: A View From the Garbage Can",European Policy and Research Unit (MPP 1/2002) [online] available: <http://www.socialsciences.manchester.ac.uk/disciplines/politics/publications/workingpapers/documents/manchester_working_papers/MPP1.pdf.> accessed on 10 may 2008

Andrew Moravcsik Reassessing Legitimacy in the European Union, JCMS 40 (4),(2002) 603–624

Giandomenico Majone, Europe's 'Democratic Deficit': The Question of Standards. E.L.J, 4(1) (1998) pp.5-28

Joanne Scott, David M Trubek Mind the Gap: Law and New Approaches to Governance in the European Union, E.L.J. 8 (1) (2002)
Moravcsik, A. ‘The European Constitutional Compromise and the Legacy of

Neo-functionalism’. Journal of European Public Policy 12 (2005) 349–386

Benz, Arthur, "Accountable Multilevel Governance by the Open Method of Coordination?" . E. L.J. , 13 (4) (2007) pp. 505-522

Haltern, Meyer and Weiler, ‘European Democracy and its Critique’ West European Politics, 18 (4) (1995)

Svein S. Andersen and Kjell A. Eliassen, The European Union, how democratic is it? (London : Sage, 1996)

Mancini F, Constitutionalism and democracy in the European Union : collected essays, (Oxford : Hart, 2000)

Schmitter, P. Karl T, What Democracy Is. . . and Is Not, Journal of Democracy ,2 (3), Summer (1991), pp. 75-88

R. A. W.Rhode, The New Governance: Governing without Government, Political Studies 44 (4) (1996)

[1] See Dahl’s criteria for Democratic process. Dahl, R, On democracy, (New Haven ; London : Yale University Press, 2000) p3.37-38 i)Effective participation, ii)Voting Equally,iii) Enlightened Agenda, iV)Inclusion of Adults

[2] Hirst, P. ( 2000). “Democracy and governance” in Kees Van Kersbergen, Frans Van Waarden 'Governance' as a bridge between disciplines: Cross-disciplinary inspiration regarding shifts in governance and problems of governability, accountability and legitimacy’ European Journal of Political Research 43 (2) (2004) p.145

[3] Fritz W. Scharpf, Problem Solving Effectiveness and Democratic Accountability in the EU, Institute for Advanced Studies, Vienna (February 2006) p. 1

[4] John Lewis John D. Lewis, The Elements of Democracy, The American Political Science Review, Vol. 34, No. 3 (Jun., 1940), p 467

[5] Scharpf, supra note 3 at. 1

[6] Ibid. at. 1

[7] Thomas Banchoff and Mitchell P. Smith“Legitimacy and the European Union : the contested polity” (London : Routledge, 1999.) p.4

[8] R. A. W.Rhode, The New Governance: Governing without Government, Political Studies 44 (4) (1996). p.652

[9] Ibid. p.652

[10] Weiler, Joseph, “The constitution of Europe : "Do The New Clothes Have an Emperor?" and Other Essays on European Integration (Cambridge : Cambridge University Press, 1999.)p.270

[11] Thomas Banchoff and Mitchell P. Smith“Legitimacy and the European Union : the contested polity” (London : Routledge, 1999.) p.12

[12] Paul Craig and Gràinne, The evolution of EU law, ( Oxford : Oxford University Press, 1999) p.16

[13] Guy Peters and Jon Pierre, "Multiple-Level Governance: A View From the Garbage Can",European Policy and Research Unit (MPP 1/2002) [online] available: <http://www.socialsciences.manchester.ac.uk/disciplines/politics/publications/workingpapers/documents/manchester_working_papers/MPP1.pdf.> (accessed on 10 May 2008)

[14] Paul Craig, supra note 12, at. 16

[15] Lord, Christopher. Democracy in the European Union (Sheffield : Sheffield Academic Press, 1998.) p.14

[16] Paul Craig, supra note 12, at. 24

[17] See for a non-exhaustive list of commonly accepted criteria, Andreas Follesdal, and Simon Hix, Why There is a Democratic Deficit in the EU: A Response to Majone and Moravcsik , JCMS, 44 (3) (2006) p.547

[18] Allan Rosas and Esko Antola, A citizens' Europe : in Search of a New Order (London : SAGE Publications, 1995) p.31

[19] Hans-Jörg Trenz and Klaus Eder,The Democratizing Dynamics of a European Public Sphere Towards a Theory of Democratic Functionalism, E.J.S.T. 7(1) (2004) p..12

[20] Andrew Moravcsik Reassessing Legitimacy in the European Union, JCMS 40 (4),(2002) p.605

[21] See Andrew Moravcsik Reassessing Legitimacy in the European Union, JCMS 40 (4),(2002) p.605

[22] Haltern, Meyer and Weiler, ‘European Democracy and its Critique’ West European Politics, 18 (4) (1995) p.8

[23] Weiler, supra note 10, at.268

[24] Haltern, Meyer and Weiler, Supra Note 24 at. 7 This is because ‘Neither the subjective element (the sense of shared collective identity and loyalty) nor the objective conditions which could produce these ( the kind of homogeneity of the ethno-national conditions on which peoplehood depend) exists.’

[25] Haltern, Meyer and Weiler, Supra Note 24 at. 7

[26] Schmitter, P. Karl T, What Democracy Is. . . and Is Not, Journal of Democracy ,2 (3), Summer (1991),p.77

[27] Article 17 of the Treaty Establishing the European Community ; “Citizenship of the Union is hereby established. Every person holding the nationality of a Member State shall be a citizen of the Union. Citizenship of the Union shall complement and not replace national citizenship.”

[28] Haltern, Meyer and Weiler, Supra Note 24 at. 13

[29] Haltern, Meyer and Weiler, Supra Note 24 at. 32

[30] Mancini F, Constitutionalism and democracy in the European Union: collected essays, (Oxford : Hart, 2000) p.55

[31] Coser, Lewis A. Masters of Sociological Thought: Ideas in Historical and Social Context 2^nd Ed. Fort Worth, Texas: Harcourt Brace Jovanovich, 1977. p.231

[32] Orum, Anthony M. Introduction to Political Sociology, 4^th Ed. ,New Jersey: Upper Saddle River, 2001.p.42

[33] Coser, Supra note 32, at. 231

[34] Orum, Supra note 33, at. 42

[35] Ibid.p.42

[36] Lord, Christopher. Supra Note 14, at.129

[37] Paul Craig, supra note 12, at. 24, Craig refers this element of democratic deficit as “bypassing democracy” through comitology

[38] Andrew Moravcsik ,Supra Note 21, at. 606

[39] Andreas Follestal Simon Hix, supra note 18, at. 16

[40] Ibid. 4

[41] Ibid. 4

[42] Andrew Moravcsik, Supra Note 21, at.605

[43] Paul Craig, supra note 12, at. 25

[44] Ibid. at. 25, Craig further comments about the strength of parliament within the context of co-decision procedure.

[45] Paul Craig, supra note 12, at. 25-26

[46] Andreas Follestal Simon Hix , supra note 12, at. 6

[47] Andrew Moravcsik, Supra Note 21, at. 606

[48] Ibid. p. 606

[49] Ibid. p. 613

[50] Ibid. p. 614

[51] Ibid. p. 606

[52] Weiler, supra note 10, at.344

[53] Giandomenico Majone, Europe's 'Democratic Deficit': The Question of Standards. E.L.J, 4(1) (1998) p.6

[54] Haltern, Meyer and Weiler, Supra Note 24 at. 13

[55] Svein S. Andersen and Kjell A. Eliassen, The European Union, how democratic is it? (London : Sage, 1996) p.62

[56] Giandomenico Majone, Supra Note 54, at. 5

[57] Ibid. at. 28

[58] Ibid.at.28

[59] Weiler, supra note 10, at.264

[60] Ibid. at. 265

[61] Andrew Moravcsik, Supra Note 21, at.604

[62] Paul Craig, supra note 12, at. 29

[63] Ibid. at 30

[64] Weiler, supra note 10, at 283 “Or aspirationally at least, with the reference to a statal, federal version of pluralistic society.”

[65] Paul Craig, supra note 12, at. 32-42

[66] Weiler, supra note 10, at 224

[67] Ibid. at.223

[68] Ibid.at. 284

[69] EC White Paper on European Governance, COM(2001) 428 final, at 33 (July 25, 2001)

[70] Ibid.

[71] Joanne Scott, David M Trubek, Mind the Gap: Law and New Approaches to Governance in the European Union, E.L.J. 8 (1) (2002) p.5

[72] Ibid p.2

[73] Ibid p.3

[74] Ibid p.3

[75] Ibid.3-5 Those alternatives are namely; wide range of partnership and autonomy in the communities responsible for structural funding; environmental policy integration; Social dialogue and Open Method of Coordination.

[76] EC White Paper on European Governance, COM(2001) 428 final, at. 22

[77] European Council, Lisbon Conclusions, B.E.U, 3-2000

[78] European Council, Lisbon Conclusions, B.E.U, 3-2000 point 38

[79] Moravcsik, A. ‘The European Constitutional Compromise and the Legacy of

Neo-functionalism’. Journal of European Public Policy 12 (2005) p. 366

[80] Benz, Arthur, "Accountable Multilevel Governance by the Open Method of Coordination?”. E. L.J. , 13 (4) (2007) p. 515

[81] Ibid p.513

[82] Ibid p. 515

[83] Joanne Scott, David M Trubek , Supra Note 72, at.8

[84] Ibid. p.8

[85] Hans-Jörg Trenz and Klaus Eder, Supra Note 20, at 12

VICTORY TROUGH HARMONY - Arsenal V. Reed Case

2011-09-18T12:01:00.000-07:00

VICTORY TROUGH HARMONY! This well known slogan of the Arsenal F.C. came into reality after contradictory judgements of the European Court of Justice and English High Court through ECJ’s interpretation of harmonized European Trademark law. The Arsenal Court, with its historical judgement rather than providing a clarification to the case before it, bring out many crucial questions regarding to the European trade mark law from the legitimacy of the post sale confusion to functions of trade mark, from definition of trade mark use to merchandising rights and even to the real competences of the European Court of Justice. Rather than answering questions of the referring Court, ECJ’s reinterpretation of the facts and analysing the case with its own facts by giving special focus on the functions of trade mark, Advocate General’s wide, even in most part economical, considerations and substantial justifications, High Court’s rejection but Court of Appeal’s confirmation and interpretation of the ECJ judgement, all these development reserved the Arsenal case one of the most discussed and extraordinary cases of the European case law. Within this context one of the most important effects of the Arsenal case arguably was its substance in a way to cause further questioning the rationale for the trade mark protection. Arsenal court’s approach to the trade mark infringement Sub rose reminded the world wide anxieties about the propertization and erosion in the public functions of the trade mark law. The main argument of this paper will be built on consumers are the legitimizing element of the trademark protection in the trademark infringement cases. Thus very legitimate boundary of the trademark protection in the infringement cases is determined by the trademarks capability to perform its positive functions in regard to consumers. In the part I, paper will discuss expansionist nature of European trademark law in the light of Arsenal and subsequent case law. In the Part II expansion of trade mark law and trend toward the propertization of trademark will be analysed. Part III will focus on the indispensable place of confusion under the trademark infringement law and will try to justify any attempt to ignore confusion criteria in the infringement cases would undermine basic foundations of the legal protection of trademarks.

Part I - THE ARSENAL CASE AND ITS AFTERMATH

The case concerned with defendant’s, Mr Reed’s, sale of unauthorised Arsenal merchandise carrying Arsenal words and Logos in his stall where he also located a large warning stating that ‘the words or logos on the goods offered for sale, are used to adorn the product and does not imply or indicate any affiliation or relationship with the manufacturer’[1]. Case when came before the English High Court, Laddie J dismissed the passing off claims of the Arsenal F.C. due to plaintiff’s failure to prove the actual consumer confusion and in regard to trade mark infringement claims of the plaintiff referred two questions to the European Court of Justice.

Laddie J, asked whether the trade mark use only indicate trade origin or use as a badge of support, loyalty or affiliation can also amount a trade mark use, thus may lead to an infringement?[2] Court’s reply actually did not provide clear guidance for the questions. Rather Court firstly focused on the essential function of the trade mark. After defining the essential function by referring the established case law[3] [a]s to guarantee the identity of origin of the marked goods or services.[4] Judgment proceed with reemphasizing the absolute protection granted in the directive in regard to use of identical signs in relations with identical products by the virtue of tenth recital of the preamble and the protection in that sense should be granted [a]gainst competitors wishing to take unfair advantage of the status and reputation of the trade mark by selling products illegally bearing it. The crucial point in the Judgment was the para. 51 where the Court interpreted the rationale for the article 5 (1)(a) of the Directive[5] as;

[e]xclusive right under Article 5(1)(a) of the Directive was conferred in order to enable the trade mark proprietor to protect his specific interests as proprietor, that is, to ensure that the trade mark can fulfil its functions. The exercise of that right must therefore be reserved to cases in which a third party's use of the sign affects or is liable to affect the functions of the trade mark, in particular its essential function of guaranteeing to consumers the origin of the goods.[6] (Emphasize added)

In addition the decision made it clear that the warning in the Mr. Reed’s stall, which is designed to distinguish the official and non official products, can not effect the conclusion that the function of trade mark to guarantee the indication of origin jeopardized. That is within the meaning guaranteeing that [a]ll the goods or services bearing it have been manufactured or supplied under the control of a single undertaking which is responsible for their quality[7] has been jeopardized. While in reaching this conclusion Court introduced a new concept in the European Trade Mark law when it highlighted that, the warning in the Mr. Reed’s stall does not prevent the possibility for after sale confusion in the mind of public [i]f they come across the goods after they have been sold by Mr Reed and taken away from the stall where the notice appears, may interpret the sign as designating Arsenal FC as the undertaking of origin of the goods.[8] Thus Court concluded that [i]t is immaterial that in the context of that use the sign is perceived as a badge of support for or loyalty or affiliation to the proprietor of the mark.[9]

When the case came once before the High Court, Laddie J. interpreted the answer and concluded that there is no infringement if there is no trade mark use which is prejudicial to the essential function of registered trade mark.[10] On the other hand he ignored ECJ’s final conclusion by finding that ECJ exceeded its jurisdiction by finding facts instead of only providing guidelines about the law.[11] On Appeal, Court of Appeal for England and Wales decided in favour of Arsenal by concluding As found by the judge, the trade marks, when applied to the goods, were purchased and worn as badges of support, loyalty and affiliation to Arsenal, but that did not mean that the use by a third party would not be liable to jeopardise the functions of the trade marks, namely the ability to guarantee origin[12]. Court therefore interpreted as trade mark use is irrelevant if the use is jeopardizing the functions, in particular essential function of the trade mark.

IMPLICATIONS OF THE ARSENAL

It is noteworthy to simplify the essential underlying points of the Arsenal case. The case was concerned with ordinary merchandising case which was necessitating interpretation of the Article 5(1) (a) of the directive. On the other hand because it was a Merchandising case, it was a very appropriate platform to discuss the rationale for the trade mark protection. It is just because in a Merchandising case a [t]rade mark is sold, not as a source indicator, but desirable feature of a product.[13] There are many convincing arguments that granting protection at this point, without an evidence of confusion, will harm the consumers and competition which undermines the rationale for trade mark protection.[14] Thus in its judgments in order to justify its findings, Court also underlined the scope of protection under the European trade mark law.

At the first point Court was simply transferred what article 5(1) (a) mandated. If the marks and products are identical, according to the wording of the article 5(1) (a) there is no requirement for the existence of confusion in the minds of public[15] and there is per se infringement. Secondly in defining the scope of protection under European Trademark Law, not surprisingly in the Arsenal case, ECJ did not limited itself to a narrower scope of origin function in the trade mark use. As Barresi also underlined, the [t]ext of the directive does not leave much room for a different approach.[16] Since the 10^th Recital reads that [t]he function is in particular to guarantee the trade mark as an indication of origin.[17] According to Annett Wagner “This shows that the origin function is not considered to be exclusive, but that the Directive is open for a broader understanding of the trade mark's performance.” Moreover Geigen at this point argues that “The Directive had to leave other functions open since it provides for the possibility of wide protection of reputed marks even if no confusion arises. Such protection can only be given if one accepts that the trade mark has functions other than being an indicator of origin.” [18] Thus as a matter of law, Court clarified that directive mandates protection of all functions of the trade mark. Within this scope, by the Arsenal case Court also first time recognized the Post sale confusion as another actionable form of confusion.[19] This without doubt Court’s endorsement of widened the scope of protection under the European trademark law rather than being restricted to confusion as to origin function.[20] In the remaining part paper will discusses longitudinal diversion of European trade mark law form the consumer protection and orienting into trade mark owner centred orbit.

PART II - PATRONIZING THE CONSUMER PATRONAGE OR DEMOCRATIZING THE EXCLUSIVITY

This part will discuss the ebbs and flows of Trade mark law between the consumers and trade mark owners. It is the subject matter of the trade mark law is that law grants exclusive right to protect trademark owners’ ability to use its reputation to sell its products. [21] However as Shanahan put forward trade marks serves [t]wo complementary policy objectives: the protection of the trader's business and the protection of the consuming public.”[22] The underlying rationale for trademark protections is that trademarks fosters competition and provides advantages to the consumers. These benefits are seen as the most important justifications for the trademark protection. Trademarks grant an exclusive right to its proprietor but it is generally accepted that this right '[a]ims to promote more competitive markets by improving the quality of information in those markets'^{^[23]} Without doubt trademark law does not there to protect firms from the competition. Surely it is not the aim of the trade mark law.[24] Landes and Posner at this point outline the main pro-competitive essentials of the trade marks as “the benefits of trademark in reducing consumer search costs require that the producer of a trademarked good maintain a consistent quality over time and across consumers.”[25] Therefore the justification for the legal protection is competition and ultimately customer oriented. Next part in turn will discuss this justification in order to asses the legitimate boundaries of the trademark protection. To this end it would be appropriate firstly to focus on the functions of trademark in order to understand effective functioning of trademarks.

FUNCTIONS OF TRADEMARK

Although there are theoretically complex views regarding to the performance of functions of trademarks, it is also confirmed in the findings of ECJ’s Arsenal case law that the scope of protection is determined by the true definition of these functions. There are at least three accepted functions of the trademarks by which commentators frequently underlines. Origin function, Quality or Guarantee function and Investment or Advertisement function.[26] The Origin function[27] of trademarks is traditionally explains that trademarks are the indicators of the trade source.[28] Therefore trademark law emerged as the protection of origin function of trademarks by enabling information transmission from the trade source to public without being exposed to consumer confusion.[29] Furthermore there are certain views abut all other functions are relative and derivative.[30] However increasing complexity in the trade relations by inclusion of fragmented distribution networks, changing foundations of the marketing techniques clearly expanded the scope of protection and consequently studies on consumers’ behaviour expanded the boundaries of the trademark protection.[31] Trademarks then became indicators of liability[32], rather than indicators of origin. This fact is also underlined by ECJ in the Hag II when the court emphasised the essential function of the trademarks as “For the trade mark to fulfil its role, it must offer a guarantee that all goods bearing it have been produced under the control of one single undertaking which is accountable for their quality.”[33]

The advertisement function on the other hand represents a 20^th century introduction to the trademark literature especially widely recognized after Frank Schechter authorized his famous article on the Rational Basis of the Trademark Protection. The challenge toward the classical expression of origin function at this point put forward by the Schechter as; [t]he true functions of the trademark are to identify a product as satisfactory and thereby to stimulate further purchases by the consuming public[34]. Schechter’s argument through ‘the mark actually sells the goods’[35] advocated for the expanded protection of the trademarks and prepared a doctrinal background for the anti-dilution laws.[36] One of the most important implications for the general acceptance of the advertisement function of trademarks is the recognition of the goodwill of the trademark rather than the goodwill of the product or its maker.[37] This implication also repeated by the Advocate General Colomer in Arsenal opinion when he indicated that a trademark ‘[a]cquires a life of its own, making a statement about quality, reputation and even, in certain cases, a way of seeing life.’[38]

TRADE MARK: MONOPOLY OR PROPERTY

Trade marks are practically due to they confers exclusive right to use to its owner at least by some commentators identified with the monopolies.[39] Most shared anxiety among the ‘trademark as a monopoly’ proponents is that such monopoly would harm the competition rather than expectedly fostering competition. Timberg summarizes the main arguments of the ‘trademark as a monopoly’ proponents by underlying the ideas of two important figures Ralph Brown and Edward Chamberlain.

“[t]he result of effective trade-mark promotion is to differentiate the trade-marked article from other trade-marked and nontrade-marked articles possessing the same general physical and chemical characteristics and the same utility to the consumer, and to create for the trade-marked article a monopoly and an immunity from the rigors of competition. The trade-mark creates for its specific product an entirely separate market, where demand becomes inelastic and prices are established which are independent of the prices of other articles of the same class that would otherwise be competitive with it.”[40]

Monopolists argued that distinguishing nature of the trademarks leads trademark monopolies. Since they are by distinguishing certain product out of its general class and place them into their own class, trade marks like the patents and copyrights have monopolistic aspects.[41] This monopoly based approach strictly challenged by the Property based approach to the trade marks.[42] The property-based approach tends to assume that the property right in a trade mark is the right to prevent confusion.[43] Under property-based doctrine however ‘confusion becomes not just a question of probable confusion as to source, but possible confusion over any connection between the plaintiff and the allegedly infringing use.’ [44] Another major assumption of the property based school is that the approximation of goodwill as a property.[45] There are plenty of possible different definitions of the Goodwill within the context of trade mark law, however a common touch might be for all definitions is that Goodwill is something has to do with the Customer Patronage[46]. On the other hand one important metaphor for the Goodwill is its vagueness but at the same time its conclusiveness that it can not be “seen, felt and tasted,”[47] but exist only “in the minds of the buying public.”[48] Bone explains the difficulty in the definition of the Goodwill as [f]or one thing, any single concept meant to capture all the factors that affect consumer choice was bound to be vague and open-ended.[49]

Proponents of trademark law as the legal system of goodwill protection come to recognize that trademarks are the merely symbols of goodwill and without proper goodwill protection the trademark law is meaningless. To this end Carter emphasize that

“A trademark, then, is a "distinguishing" mark, a way of identifying the good. The mark serves no other function and enjoys no legal existence independent of the goodwill that it symbolizes. Without goodwill, marks have no meaning, and the law has traditionally treated meaningless marks as unworthy of protection.”[50](Emphasize added)

However as accepted dual aim of the trademarks necessitates both protection of public and trademark owner, trademarks are neither confers property rights but, if it is appropriate as McCabe underlines, ‘remain a quasi-property right.’[51] It is the protecting consumer interests that legitimate the protection of the trademarks. All the grammar of the trademark law is rests on the concept of confusion[52] and as Beebe emphasis the ‘consumer, we are led to believe, is the measure of all things in trademark law.’[53] Since it is well established that trade marks foster competition, increase the quality, reduce customer search cost[54], all these effects of the trademark protection is at the end consumer oriented. Consumers are the one of the core beneficiaries of the modern trade mark protection. It is the consumers that are democratising the exclusivity provided by the legal protection and [t]rademarks deserve legal protection to the extent that such protection allows them to serve the function of communicating information to consumers.[55] Torremans at this point urges that;

“Goodwill essential element of a trade mark for its owner, but it will only exist if the consumer distinguishes the product or services labelled with the trade mark from other products or services. The guarantee for consumers or users that the product or service labelled with the trade mark is of a standard quality is essential in order for the goodwill, be it negative or positive goodwill to be created."^{^[56]}

PART III – CONFUSION PREVENTION OR GOODWILL PROTECTION

Place of confusion in the law of trade mark infringement has been set under the article 5 of the trade mark directive in a following way; when there is an identical sign of defendant with the trade mark proprietor’s in relation to the identical goods or services, the confusion is assumed[57], when the sign of the defendant identical or similar with the trade mark proprietor’s in relation to identical or similar goods or services likelihood of confusion sought[58] and if the trade mark is in question is a trademark with reputation, then confusion is no more a condition.[59] The confusion criteria under directive find its very application in Art. 5.1(b). Recent SABEL Court confirmed the expanded scope of likelihood of confusion test [T]he concept of likelihood of association is not an alternative to that of likelihood of confusion, but serves to define its scope.[60] In regard to article 5.2 cases, established European case law indicate that although there is no need for confusion in the mind of public, due to similarity between the sign and mark, a link has to be established in the mind of public.[61] The article 5.2 is considered as European anti-dilution law.[62] A major expansion beyond the dilution theory in the trademark protection occurred after the Davidoff and Adidas cases.[63] Prior to Adidas case the article 5.2 of the Directive was applicable to the trademarks with reputation in respect to the non-competing protects. Since it is the Anti-Dilution theory in fact seeks protection of well-known trademarks, try to extend protection against diluting acts such blurring or tarnishment.[64] McCarthy handles this subject delicately when he argues that [d]ilution is and should be a separate legal theory positing a different kind of damage to a mark caused by a different form of consumer perception.[65] Furthermore he underlines that Davidoff and Adidas cases which ECJ confirmed the application of anti-dilution statute to the competing goods would meant unnecessary expansion of trademark protection and undermines the competitive goals of the trademark protection. In this respect he also emphasises, likelihood of confusion test is the sole test for the competing products and for the sake of basic rationale of the trademark protection [66]should not be expanded into the non-confusion bases. Beside the anti-dilution law, expansion of the concept of confusion by the Courts assertion of more actionable confusion forms can be explained as a matter of changing trade relations, increasing recognition of the trademarks ability to the sell the product as all discussed in part II of this paper. As Anne M. McCarthy argued limitation on the scope of confusion alone might cause harm to the trade mark proprietor.[67]In the last part, the proper limit of this expansion will be discussed.

IT IS MINE! ™

A Trade mark, in conformity with its functions represents sense of expression which utters this basic phrase, “it is mine”. Although it might be called as a simplistic reductionism,[68] as seen even historically all the functions of the trademark have been built on this phrase. It is freedom of trade mark owner to say with all its features, its pros and cons, this product belongs to me. As an illustration what actually trade marks law attempt to protect is this freedom of expression. Therefore the operation area of the trade mark is between the trade mark owner and customers where this expression has been flowed and what the law actually protects neither the trade mark owner nor the customers but provides a safe journey of the expression flow from the trade mark owner without being exposed to any obstruction resulted from the confusion.[69] In this sense the trade marks enables informed customers by proving them ability to distinguish one owner’s product from another and (but) set them free in their choices.

On the other hand Goodwill, as we have described above, serve as a key tool for the customer patronage. It is created by the customers repurchases resulting from their satisfaction by the product. It is the goodwill turns the customers purchasing decision into a custom, a habit.[70] However this custom, as every customs, subject to change by the Opinio Juris depending on the customers’ satisfaction. Thus it is better to illustrate the Goodwill as the fuel for the continuation of flow of expression from trade mark owner to customer. Trademark law surely concerns with the appropriation of this kind of fuel when it is asserted that one of the dual aims of the trademark law is to protect sellers’ ability to use its reputation to sell its products.[71] However there are at least two important reasons why the trademark infringement law might not be focused to the goodwill protection. It is first because protecting the “goodwill”, but only goodwill, is not within the scope of trade mark infringement law, trade mark law deal with the safe delivery of the expression which is possessed by the trade mark. On the other hand Goodwill is often described as something created by the producers’ efforts and customer response to this efforts and every time subject to change between these two dynamics. Thus sole protection of this dynamic notion will both affect the producers’ efforts to gain and regain customer satisfaction and also would meant interference to the customer choice. None of these are expected outcome of the trade marks within the competitive markets.[72] Secondly protecting goodwill without any clue of confusion would put the trademark law into the same foot with the manual or handbook of marketing departments. Moreover it would lead, if not exaggeratedly intervention to the consumer autonomy by law. It is generally accepted that [W]ithout advertising, that is goodwill could hardly be established[73]. For instance a more sceptical view on this line was given nearly half decade before by Ralph Brown as ‘the choice between one highly advertised dentifrice and another is, in important respect, no choice at all.… It is only choice between one illusion and another’.[74] What Ralph Brown indicated according to 1948’s advertisement techniques, was that advertisements have a persuasion function and protection of this function will meant interference to the consumer choice. Today persuasion function of the advertising has turned into manipulation.[75] Thus logic can be established that superfluous protection to the goodwill will automatically lead protection of advertising function of the trademark and so helps the manipulation of the public by law.

CONCLUSION

Arsenal case was a typical merchandising case, which is the reason why the case was achieved to open Pandora’s Box about scope of protection of the trade mark law. Should it be consumer oriented or proprietor oriented. In other words should it be confusion based or property based. Balance of interest in the trade mark law was the main issue before the Court; public interest and proprietor’s interest. The Arsenal trademark, as in every merchandising case, was the product itself^{^[76]}, just as attracting consumer to purchase the product in question only because of the Arsenal logo on it. That is the mark’s goodwill was the essential seller of the product. Thus case might ease the Court to take a property-based approach. Perhaps, in spite of critics regarding to Courts piddle of public interest in the case, or its reluctance to concentrate on the typical trade mark use question, Court’s judgement might be tolerated due to message given by the case. Within the very ambit of a Merchandising case, Court recognized that trademark owner needs to have a broader protection in the wake of developed and complex marketing wars, changing selling methods. It is just because the information flow from the trademark owner and the customer is now more vulnerable to the confusion than ever before. Moreover court’s recognition of post sale confusion also illustrated this fact. Since the existence of such kind of confusion was vital in the judgement.[77] On the other hand the subsequent Opel case somewhat provided an evidence that Court is seeking a balance between the dual aims of the trade mark protection. The Opel judgement of the Court made it clear that confusion has a vital importance in assessing the infringement by determining the trade mark use.[78] Therefore it would be appropriate to consider the Arsenal case as an opportunity before the Court to illustrate the main rationale for the harmonised European trade mark law by which the Court manifested its intention to not stick into a single function of the trade mark but it will consider other functions of the trade mark as well.

Confusion is the primary criteria for the all the trade mark infringement cases, however all the cause of actions which affects the core definitional functions of the trade mark also should be also subject to greater scrutiny under every trade mark regime. In the previous sections paper has been discussed the expansion of the trade mark law due to globalization, increasing international commerce, advancing marketing techniques, reshaping consumer behaviours, and complicated advertisement techniques. Without a shadow of doubt all these late 20^th century developments effected the definition of trade mark as well. All these developments, in order to enable trade marks active assistants of the competitive markets, installed new functions to the trade marks. Furthermore most importantly make the trade mark owners more vulnerable to an inf

[1] Case C-206/01, Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed, [2002] ECR I-10273

[2] ‘1. Where a trade mark is validly registered and (a) a third party uses in the course of trade a sign identical with that trade mark in relation to goods which are identical with those for [which] the trade mark is registered; and (b) the third party has no defence to infringement by virtue of Article 6(1) of [Directive 89/104/EEC]; does the third party have a defence to infringement on the ground that the use complained of does not indicate trade origin (i.e. a connection in the course of trade between the goods and the trade mark proprietor)? 2. If so, is the fact that the use in question would be perceived as a badge of support, loyalty or affiliation to the trade mark proprietor a sufficient connection?’ Laddie J.'s 1^st judgment at 6^th April 2001 Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed.

[3] Case 102/77 Hoffman-La Roche [1978] ECR 1139, para. 7, and Case C-299/99 Philips [2002] ECR I-0000, para. 30

[4] Case C-206/01, Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed, [2002] ECR I-10273.para. 48

[5] Council Directive 89/104 of December 21, 1988 to approximate the laws of the Member States relating to trade marks [1989] O.J. L40/1.

[6] Ibid. para.50

[7] Ibid. para.48

[8] Ibid. para.57

[9] Ibid. para.62

[10] Laddie J.'s 2^nd judgment at para.20 at 12^th December 2002 Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed.

[11] Case C-206/01, Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed, [2002] ECR I-10273. para.27

[12] Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed , 2003 CAEW Civ 696, para.48

[13] Dogan, Stacey L., Lemley, Mark A., The Merchandising Right: Fragile Theory or Fait Accompli?. Emory Law Journal, Vol. 54, 461-505, 2005 p.465

[14] Ibid. p.465 Dogan and Lemley supports that " When a trade mark is sold, not as a source indicator, but desirable feature of a product, competition suffers -an consumer pay- if other sellers are shut out of the market for that feature." From this point of view the goodwill protected in the Arsenal case nothing to do with the Arsenal's Goodwill. See also Kilbey, Ian: The Ironies of Arsenal v. Reed, European Intellectual Property Review, 479-482, 2004 p.480 Ian Kibley pointed out Arsenal's reputation, like that any other sports club, is made on the field, not in the market. Thus it is arguable at this point that increasing the range of support to the team by providing more cheaper and affordable memorabilia would harm the goodwill of the arsenal. Instead it might be argued that this kind of use contributed to the Goodwill of the trade mark owner.

[15] Case C-291/00 LTJ Diffusion v. Sadas Vertbaudet [2003] ECR I-2799. para. 49 “Article 5(1)(a) of the directive does not require evidence of such a likelihood in order to afford absolute protection in the case of identity of the sign and the trade mark and of the goods or services” There are also views about the presumption of confusion within the context of article 5(1) (a) See in particular AG Jacobs opinion in Case C-291/00 LTJ Diffusion v. Sadas Vertbaudet [2003] ECR I-2799. at [35], See also Paul L.C. Torremans, The likelihood of association of trade marks: an assessment in the light of the recent case law of the Court of Justice, Intellectual Property Quarterly, 3, 295-310, 1998, p. 300

[16] Barresi, Francesca Romana: The "Arsenal" of the ECJ for the Protection of Trademarks Rights, Legal Issues of Economic Integration, 157-165, 2003 p.164

[17] Annett Wagner , Infringing trade marks: function, association and confusion of signs according to the E.C. Trade Marks Directive, European Intellectual Property Review, 21(3), 127-132, 1999, p.131

[18] Charles Gielen, Harmonisation of Trademark Law in Europe: The First Trademark Harmonisation Directive of the European Council, European Intellectual Property Review 14 (8). 262-269, 1992 p.264

[19] See also Paul Torremans, Holyoak and Torremans Intellectual Property Law, (4th edition, Oxford University Press, United States, 2005) p.401 “that confusion element is vital in this context”

[20] Dyrberg, P. and Skylv, M., Does Trade Mark Infringement Require that the Infringing Use be a Trade Mark Use and, if so, what is Trade Mark Use?, European Intellectual Property Review 25(5), 229-233, 2003 p.232 Broad notion of origin function in the Arsenal case [t]ends to encompass the other functions of trade mark. See also Jukka Snell, European Courts and Intellectual Property: a tale of Hercules, Zeus and Cyclops, European Law Review, 29(2), 178-197 p.184, 2004 Jukka Snell points out this fact as; “According to the Court, trade marks have more than one function, and the essential origin function is to be interpreted broadly (and) use liable to affect this function for example by undermining the distinctive character of the mark through generalised use can be prohibited.”

[21] The subject matter of the European trademark law is defined by the ECJ in the Centrafarm case. Case 3/78 Centrafarm BV v American Home Products Corporation [1978] ECR 1823 para.11 “[I]n particular the guarantee to the proprietor of the trade mark that he has the exclusive right to use that trade mark for the purpose of putting into circulation for the first time and therefore his protection against competitors wishing to take advantage of the status and reputation of the mark by selling products illegally bearing that trade mark.” See also Robert G. Bone, Hunting Goodwill: a History of the Concept of Goodwill in Trademark Law, Boston University Law Review, Vol. 86(3), 547-622, 2006 p. 567

[22] D. Shanahan, The Trademark Right: Consumer Protection or Monopoly? Trade Mark Reporter, 72, 233-251, 1982 p. 234

^{^[23]} Supra Note 11 p.471

[24] See also (Hag II) Case C-10/89 SA CNL-Sucal NV v Hag GF AG [1990] para.13

[25] Landes, William and Richard Posner, Trademark Law: An Economic Perspective, Journal of Law and Economics, 30, 265-309, 1987 p.269

[26] Cornish and Llewelyn, Intellectual Property: Patents, Copyright, Trade Marks and Allied Rights (6th Ed., Sweet and Maxwell, 2006) p.620. Another accepted function of the trade marks is differentiation function. A trademark distinguish product of one trader to another rather than simply identification of product Although this function by some commentators accepted as a part of origin function, there are different arguments regarding to the differentiation function is a much broader and separate from the origin function.

[27] See in particular Friedrich-Karl Beier “A Trademark serves to distinguish the goods of one manufacturer from the goods of another. The trade mark should identify the origin of the good with a particular company. The exclusive right to use granted to the trademark owner by statute serves to protect only this function and limited by this basic purpose of trade mark protection.” Friedrich-Karl Beier, “Territoriality of Trade Mark Law and International Trade” [1970] International Review of Industrial Property and Copyright Law 48-72 p. 61. Cited in Elson Kaseke, Trademark Dilution: A Comparative Analysis, PhD Thesis, 2006, University of South Africa. p.7

[28] See Cornish and Llewelyn, Supra Note 25, p.620

[29] See Robert G. Bone, Supra Note 20 , p. 550 see the so-called “information transmission model”

[30] See D. Shanahan, Supra Note 21, pp. 238-241 D. Shanahan describes that primary function of the trademark is source-origin function; other functions such as what he defines descriptive and marketing functions are derivative or secondary functions.

[31] Elson Kaseke, Supra Note 26, p.10

[32] Lionel Bently and Brad Sherman, Intellectual Property Law, (2nd edition, Oxford University Press, United States, 2001), p.694

[33] Case C-10/89 SA CNL-Sucal NV v Hag GF AG [1990] para 13. See also Opinion of Advocate General Colomer delivered on 7 March 2006 in Case C-48/05 Adam Opel AG v Autec AG [2007] ECR-I 1017. para. 26

“According to settled case-law, the essential function of a trade mark is to guarantee the identity of the origin of the product or service to the final purchaser by enabling him, without any possibility of confusion, to distinguish the product or service from others which have another origin, confirming that they have been manufactured or provided by a single undertaking which is responsible for their quality.” Judgments inter alia in Case 102/77 Hoffmann La Roche [1978] ECR 1139, paragraph 7; Case C‑299/99 Philips [2002] ECR I‑5475, paragraph 30; and Case C‑40/01 Ansul [2003] ECR I‑2439), paragraph 43.

[34] Frank I. Schechter, The Rational Basis of Trademark Protection, Harvard Law Review, 40, 813-833, 1927 p.819 Schechter defined trademark as the [m]ost effective agent for the creation of good will, imprinting upon the public mind an anonymous and impersonal guaranty of satisfaction, creating a desire for further satisfactions

[35] Ibid. p. 819 (emphasize not added)

[36] Opinion of Advocate General Jacobs delivered on 10 July 2003 in Case C-408/01 Adidas-Salomon AG and Adidas Benelux BV v Fitnessworld Trading Ltd. Para. 37

[37] Spyros M. Maniatis and Anselm Kamperman Sanders, A Consumer Trade mark: Protection Based on Origin and Quality, European Intellectual Property Review, 15(11), 406-415, 1993, p.408

[38] Opinion of Advocate General Colomer delivered on 13 June 2002 in Case C-206/01, Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed, [2002] ECR I-7945.para. 46

[39] See Rosler Hannes, The Rationale for European Trade Mark Protection, European Intellectual Property Review, 29(3), 100-107, 2007. p.100, see in particular Timberg Sigmund, Trade-Marks, Monopoly, and the Restraint of Competition, Law and Contemporary Problems, 14, 323-361, 1949, p. 325 See also Glynn Lunney, Trademark Monopolies, Emory Law Journal, 48(2), 367-488, p.368, 1999 see Spyros M. Maniatis, Supra Note 36, p.406

[40] Timberg, Sigmund, Supra Note 38, p.325

[41] Borchardt, Kurt, Are Trademarks an Antitrust Problem, Georgetown Law Journal, 31(3), 245-261, 1942.p.245

[42] See Glynn Lunney , Supra Note 38, p.369, “property refers to a set of legal relationship or rights with respect to absence of substitutes for the thing in the market.” See also Swann, Jerre B.; Davis, Theodore H. Jr., Dilution, an Idea Whose Time Has Gone; Brand Equity as Protectable Property, the New/Old Paradigm, Journal of Intellectual Property Law, 1, 219-259, 1993. p.225

[43] Bannon, Elizabeth Cutter “Revisiting the rational basis of trademark protection: Control of Quality and dilution-estranged bedfellows” John Marshall Law Review, 24, 65-117, 1990.p.71

[44] See Glynn Lunney , Supra Note 38, p.369,

[45] See Robert G. Bone, Supra Note 20, p.571

[46] Irene Calboli, Trademark Assignment “With Goodwill”: A Concept Whose Time Has Gone, Florida Law Review, 57(4), 772-941, 2005.p. 801 See also Robert G. Bone, Supra Note 20, p.571 Bone underlines that ‘No one might know exactly what goodwill was, but everyone could reason as if some thing actually existed which the term goodwill named See also Irene Calboli for the difficulty in defining Goodwill and its consequences. Calboli in page 814 emphasize that [T]he uncertainty surrounding the idea of goodwill created many misunderstandings in its application. Trademark owners used goodwill to protect the investments in their brands and exploited the vagueness of its definition to argue in favour of extended trademark protection.’

[47] J. Thomas McCarthy, McCarthy on trademarks and unfair competition, (4th ed. 2004) cited in Irene Calboli, Supra Note 44,p. 809

[48] Ibid. p. 809

[49] See Robert G. Bone, Supra Note 20, p.570

[50] Stephen L. Carter, The Trouble with Trademark, Yale Law Journal, 99, 759 -765, 1990. p.762

[51] See McCabe, Kathleen B., Dilution-by-Blurring: A Theory Caught in the Shadow of Trademark Infringement, Fordham Law Review, 68, 1827-1877, 1999. p.1830 “A property-right-in-gross is one that is similar to the rights attached to real property. On the other hand, a quasi-property right in trademark is one with limited protections, based primarily on the protection of the public from confusion.”

[52] Ibid. p.1828

[53] Beebe, Barton Search and Persuasion in Trademark Law, Michigan Law Review, 103, 2020-2073, 2004. p.2021

[54] See Landes, William and Richard Posner, Supra Note 24, pp. 269-271 see economizing function of trademark. See also Michael Pulos, A Semiotic Solution to the Propertization Problem of Trademark, UCLA Law Review, 53, 854-861, 2006. p. 837 “The consumer-search-costs rationale maintains that "trademarks lower consumers' search costs by providing them with valuable information about brands and encourage quality control rather than create social waste and consumer deception.”

[55] Michael Pulos, A Semiotic Solution to the Propertization Problem of Trademark, UCLA Law Review,53, 854-861, 2006. p.835

^{^[56]} Paul Torremans, Holyoak and Torremans Intellectual Property Law, (4th edition, Oxford University Press, United States, 2005), p.431

[57] Article 5.1(a) of Trademark Directive See Supra Note 13. Case C-291/00 LTJ Diffusion v. Sadas Vertbaudet [2003] ECR I-2799.

[58] Article 5.1(b) of Trademark Directive

[59] Article 5.2 of Trademark Directive

[60] Case 25/95 Sabel v. Puma [1997] ECR I_6191. para.18

[61] Case C-408/01 Adidas-Salomon AG and Adidas Benelux BV v Fitnessworld Trading Ltd, [2003] 1 C.M.L.R. 14. para.41

[62] Thomas J. McCarthy, Dilution of a Trademark: European and United States Law Compared, The Trademark reporter, 94, 1163-1181, 2004. pp.1163-1164

[63] Ibid. p.1177

[64] McCabe, Kathleen B, Supra Note 50, p.1828 “Trademark dilution occurs when a person or company uses a mark identical or substantially similar to a pre-existing trademark, triggering a mental association on the part of the consumer between the two marks, thereby eroding the strength of the original mark.”

[65] Thomas J. McCarthy, Supra Note 60. p.1177

[66] Ibid. p.1177

[67]McCarthy, Anne, M. Post-Sale Confusion Doctrine: Why the General Public Should Be Included in the Likelihood of Confusion Inquiry, Fordham Law Review, 67, 3337- 3371, 1998. p. 3337

[68] Opinion of Advocate General Colomer delivered on 13 June 2002 in Case C-206/01, Arsenal Football Club plc v. Matthew Reed, [2002] ECR I-7945.para. 46

[69]Lisa H. Jonston, “ Drifting Towards Trademark Rights in Gross” The Trade Mark Reporter, 85, 19-54, 1995, p. 20 “In a regulated free market economy; trademarks perform an important role in facilitating the free flow of information to the consumer and thereby reduce market transaction cost. “

[70] See Supra Note 20.

[71] Ibid.

[72] For a more sceptical view regarding the protection without confusion See Robert G. Bone, Supra Note 20, p.619 Bone further argues that "As long as consumers are not confused or misled -so the information that the defendant communicate is accurate - using the plaintiff’s mark saves social resources that would otherwise have to be invested in building the same meaning into different mark"

[73] International Bureau of WIPO, Economic Importance of Trademarks and Geographical Indications and Their Use in Commerce, Wipo National Seminar on the Protection of Trademarks and Geographical Indications, Beirut, March 17 to 19, 2003. p.13

[74] See Ralph S. Brown Jr, Advertising and the Public Interest: Legal Protection of Trade Symbols, Yale Law Journal, 57, 1165-1206, 1948. Reprinted in Yale Law Journal, 108, 1619-1659, 1999. p.1636 For Ralph Brown advertising has two main functions; Information function and Persuasion function. The latter can not be protected by the trade mark law.

[75] Graeme W. Austin, Tolerating Confusion About Confusion: Trademark Policies And Fair Use, The University of Arizona, Arizona Legal Studies, Discussion Paper No. 07-18, November 2007. p.4

^{^[76]} See Dogan, Stacey L., Lemley, Mark A., Supra Note 11, p.4

[77] See also Paul Torremans, Supra Note 19, p.401

[78] Case C-48/05 Adam Opel AG v Autec AG [2007] ECR-I 1017 In the Adam Opel AG v Autec AG case which was concerned with the defendant’s (Autec), a toy car manufacturer, copying Opel’s car model in which Opel has registered trade mark for motor vehicles as well as toys, German court referred a remarkable question to the European Court of justice which shed some lights to the Arsenal turbulence. German court directly asked whether such kind of copying of a real car in a reduced scale including the trade mark of the proprietor of the trade mark as applied to the real car, is a trade mark use. Interestingly this time Court after revisiting its Arsenal judgement, held in para. 24 that “If, by those explanations, the referring court intended to emphasize that the relevant public does not perceive the sign identical to the Opel logo appearing on the scale models marketed by Autec as an indication that those products come from Adam Opel or an undertaking economically linked, it would have to conclude that the use at the issue in the main proceedings does not affect the essential function of the Opel logo as a trade mark registered for toys.”

OTEL İŞLETMELERİNDE YETKİNLİK BAZLI PERFORMANS DEĞERLENDİRME ÖRNEĞİ

2011-09-17T02:30:00.000-07:00

Performance Management System - Hotel Industry

CAPITAL PUNISHMENT AND HOMICIDE

2010-09-25T09:51:00.000-07:00

Capital Punishment, its morality, constitutionality and more importantly its functionality is subject to centuries old academic debates. Literature on arguments for and against capital punishment has vast resources and defenses from moral and religious arguments to statistical and economic arguments. From human right concerns to moral, ethical, religious oppositions to the capital punishment, from discrimination to risk for executing innocent people, one side believes in the abolition of death penalty. On the other side believers of the well functioning of the death penalty mainly meet on such arguments of retribution, economic costs of imprisonment. Both side’s arguments and counter arguments, on the other hand, are based on the deterrence function of the capital punishment for certain types of homicide. The question then turns to whether the severity of punishment diminishes certain types of homicides. This paper mainly will analyze the arguments against and for capital punishment within the perspective of deterrence theory. As of the punishment is justifiable if it can realize its aims. That is sure that beyond the other reasons, deterrence effect of the capital punishment is its most important consequential aim. Accordingly first part of the paper will be vested to the ascertainments of the Van den Hagg. Hagg’s arguments for the deterrence effect of dealth penalty, the Best Bet Argument, describe the real benefits of the society by saving the lives of innocent future victims. Then the paper will process to evaluate the arguments for and against to the capital punishment within the perspective of the deterrence theory just after given definition of the terms as capital punishment and deterrence theory.. Last remark will be Third part of the paper will reconsider and evaluate findings of these three arguments.

VAN DEN HAGG AND CAPITAL PUNISHMENT

When we consider that there is a fact that capital punishment is deterrent, and then we could find the only legitimization for the capital punishment. Who deserves to dies for some kinds of homicide, only can be answered if there is deterrent effect of capital punishment. It is somehow a cost-benefit analysis beside the mathematical or qualitative analysis of the deterrence effects of the capital punishment. While this debate is continuing in various grounds from economy to religion, most abstract point of view for the deterrence effect of the capital punishment is its severity. Certain crimes will be punished with the lives of its offenders. By taking this into consideration it is assumed that criminals will deter for committing certain actions to save their own lives. On the other hand in the literature there is no agreed evidence for this assumption. Capital punishment will deter murder. Actually all types of punishments have deterrence. Even prosecution and short – term imprisonment may deter the drug users or other such kind of criminals. At the end, capital punishment is a consequence and people most often did not think about the consequences when they commit certain types of crimes. Although there might be a link between the homicide rate and the execution of capital punishment, there are cases where the homicide rate is high with the capital punishment and less without capital punishment.[1]

Proponents of death penalty mainly believe in deterrence theory as a justifying ground. The deterrence theory is used to rationalize that homicides will diminish when the punishment is severe. Within this perspective, cost of the crime for the potential committers will provide him/her a deterred factor. Moreover severe punishments like capital punishment removes offenders’ chance for repetition of his/her act.[2] Preserving future innocent lives with these two factors is the main argument for the proponents of deterrence theory. At this point Van den Hagg support that “If one does not believe capital punishment can be just, discrimination becomes a subordinate argument, since one would object to capital punishment even if it were distributed equally to all the guilty. If one does believe that capital punishment for murderers is deserved, discrimination against guilty black murderers and in favor of equally guilty white murderers is wrong, not because blacks receive the deserved punishment, but because whites escape it.”[3] Van den Hagg’s point is death penalty has noting to do with the discrimination. These are two different things. Thus objecting to the death penalty just because for the risk of discrimination is not the concern of whether death penalty is leagl, moral or deterrent. The remedy is correcting the discrimination not the death penalty for the deservers. The point made by van den Hagg is very clear however not fully convincing but rather abstract. Deciding who deserves to die for what action. Is every guilt will face with the same conviction? Although these questions cane be answered by the legal statutes, legislation and execution of those statutes can not be hundred percent free from errors. Reinman’s conclusion at this point deserves a quote; “Killing is a morally acceptable penalty only if it is essential, and only if it provides substantial benefits that cannot be gained by any other means. Capital punishment is not just a moral abstraction. It is a reality that must be evaluated on the basis of benefits and costs.”[4] Pojmain in his defense for death penalty supports deterrence theory by giving reference to the Haag’s Best Bet argument. For Hagg "Even though statistical demonstrations are not conclusive, and perhaps cannot be, capital punishment is likely to deter more than other punishments because people fear death more than anything else.”[5] On the other hand Hagg accepts that there are risks and uncertainties with the death penalty and call for’ betting’ for the best. For Hagg even in the uncertainties about the deterrence effect of the death penalty the saved lives of future victims precede over the loss life of the murderer because the life of the future victims are more valuable then the life of the victim. He, in a clear way explains this as;

If we do not know whether the death penalty will deter others, we are confronted with two uncertainties. If we impose the death penalty, and achieve no deterrent effect thereby, the life of a convicted murderer has been expended in vain (from a deterrent viewpoint). There is a net loss. If we impose the death sentence, and thereby deter some future murderers, we spare the lives of some future victims (the prospective murderers gain, too: they are spared punishment because they were deterred). In this case, the death penalty has led to a net gain, unless the life of a convicted murderer is valued more highly than that of the unknown victim, or victims (and the non-imprisonment of the deterred non-murderer).[6]

Hagg concluded as; “To be sure, we must risk something certain-the death (or life) of the convicted man, for something uncertain the death (or life) of the victims of murderers who may be deterred. This is in the nature of uncertainty.”[7]

CAPITAL PUNISHMENT PROS AND CONS

The term Capital, originally comes from the Latin term caput, the head. Historically the capital punishment refers to the death by decapitation but today refers to the punishment by death executed by the state and those crimes require the death penalty legally known as capital crimes.[8]

The deterrence theory is in the hearth of the capital punishment. The validity of the theory firstly tested by Sellin, who has concluded as capital punishment is no less deterrent than long term imprisonment. Second reference point for the economical and mathematical study, on the other hand, is the famous “regression analysis” of Ehrlich. His study was one of the major turning points in the scientific evaluation of deterrence effect of the capital punishment. Ehrlich’s model challenged the Sellin’s statistical study but was no free than critiques due to its validity. Ehrlich, in the 1970s conducted a research with controlled data including unemployment, age distribution, and per capita income that are accepted as the factors for homicide. His study was covering the homicide rates between 1930 and 1970. This cross sectional analysis from various American states brought Ehrlich into a conclusion that each execution deterred between seven and eight homicides.

However Ehrlich model was criticized due to its complexity and validity. Manski here indicates that;

“[b]ecause the data likely to be available for such analysis have limitations and because criminal behavior can be so complex, the emergence of a definitive behavioral study lying to rest all controversy about the behavioral effects of deterrence policies should not be expected.”[9]

One other leading defense for the death penalty is the retribution. Since the retribution has its roots in religion, the balance in the justice is achieved to punish the committer in the severity of his/her punishment. The defenders of the death penalty often cited the word “eye for an eye” for restoring the balance. However there are many concerns regarding to the use of retribution as a source of revenge. There is no doubt that there should be more standardized approach to the wrongdoers else then seeing that they had the same pain. Because it is temporary and as discussed somewhere in this document, open to the risk for taking lives of the innocent people. As indicated by Michigan State University notes on death penalty,

“The emotional impulse for revenge is not a sufficient justification for invoking a system of

capital punishment, with all its accompanying problems and risks. Our laws and criminal justice system should lead us to higher principles that demonstrate a complete respect for life, even the life of a murderer. Encouraging our basest motives of revenge, which ends in another killing, extends the chain of violence. Allowing executions sanctions killing as a form of 'pay-back.”[10]

On the other hand Michigan State University notes also indicate that “many victims' families denounce the use of the death penalty.”[11]

The main risk for the execution of death penalty is the risk for errors and mistakes. That is the death penalty itself is an irrevocable process. If one considers that no legal system is free from mistakes and errors, the absolute risk for the killing innocents can be seen. At this points persuasively Michigan State University notes provides that;

“Since 1973, at least 88 people have been released from death row after evidence of their innocence emerged. During the same period of time, over 650 people have been executed. Thus, for every seven people executed, we have found one person on death row who never should have been convicted. These statistics represent an intolerable risk of executing the innocent. If an automobile manufacturer operated with similar failure rates, it would be run out of business.”[12]

One other ascertainment is also indicates the same fact;

“Our capital punishment system is unreliable. A recent study by Columbia University Law

School found that two thirds of all capital trials contained serious errors. When the cases were retried, over 80% of the defendants were not sentenced to death and 7% were completely acquitted.”[13]

The man governed justice system as indicated above can not be out of mistakes. The attitudes of the judges, policeman even outside from the justice system, the witnesses’ behaviors are the determinant factor for the establishment of the justice. Within all these variable factors, the risk for sentencing innocent people is seen quite high. One remark at this point made as;

“Recently, journalism students in Illinois were assigned to investigate the case of a man who was scheduled to be executed, after the system of appeals had rejected his legal claims. The students discovered that one witness had lied at the original trial, and they were able to find the true killer, who confessed to the crime on videotape. The innocent man who was released was very fortunate, but he was spared because of the informal efforts of concerned citizens, not because of the justice system.”[14]

It is sure that there are many safeguards in the criminal justice such as appeals, and one might consider that all these arguments against to the death penalty is pessimistic. However as we examined in the previous part, in the thoughts of the Haag, the risk is not might be the gambling with the lives of people. The long term imprisonment if gives no less deterrence than the capital punishment, the rationality should vote or bet on the rational, less risky position. Prisons, at the end can be emptied.

“There is no proof that any innocent person has actually been executed since increased safeguards and appeals were added to our death penalty system in the 1970s. Even if such executions have occurred, they are very rare. Imprisoning innocent people is also wrong, but we cannot empty the prisons because of that minimal risk.”[15]

One last thought in regard to the capital punishment is its arbitrariness. It is most often happens in the United States and even in the international arena. There is a fact that, there is no common agreement internationally about which crime is capital crime. A crime can be capital crime in Iran but not in London. Moreover a crime can be capital crime in Texas but not in another US state. Thus a discretionary power of the prosecutors in the societies where the crime receives that penalty but comparable crime does not receive death penalty in other state creates inequalities. This arbitrariness has been captured as;

“It is arbitrary when someone in one county or state receives the death penalty, but someone who commits a comparable crime in another county or state is given a life sentence. Prosecutors have enormous discretion about when to seek the death penalty and when to settle for a plea bargain. There is no doubt with this bargaining power vested in their hands, the prosecutors might be vulnerable to the outside influences such as race, ethnicity, economy and so on. “[16]

One last remark is held by Jesse L. Jackson, when he claims that;

“The death penalty is essentially an arbitrary punishment. There are no objective rules or guidelines for when a prosecutor should seek the death penalty, when a jury should recommend it, and when a judge should give it. This lack of objective, measurable standards ensures that the application of the death penalty will be discriminatory against racial, gender, and ethnic groups.”[17]

CONCLUSION

The capital punishment and its deterrent effect have been evaluated throughout the paper. It has been seen that there is no solid record that the existence of the death penalty de jure or de facto has a negative effect in the diminishment of the homicide in a given society. There is common indicator for the abolishment of the death penalty in a given society boomed certain types of homicide. However either there is no such ground that indicating the capital punishment has no deterrent effect. Since all types of punishment consequently aimed to have deterrence. The papers at this point go through the analysis of whether more severe punishment results with more deterrent behaviors in a given society. There absolutely a crystal clear dividing line between two. More severity of the state sanctioned punishment will lead authoritarian state in the expense of controlling crime. The severity, on the other hand, is very vulnerable to the corruptions, political and cultural inequalities, racist discrimination, and execution of weakest parties. Here the unequal justice and equal injustice of discourses of Haag remains inconclusive. Where he pointed out that if there is a discrimination in the legal system, this nothing to do with the functionality of the death penalty. However this risk theory becomes invalid if there is an argument, like Sellin’s which indicates capital punishment is not more deterrent than the long imprisonment.

BIBLIOGRAPHY

Dane Archer, Rosemary Gartner, Marc Beittel, Homicide and the Death Penalty: A Cross-National Test of a Deterrence Hypothesis The Journal of Criminal Law and Criminology (1973-), Vol. 74, No. 3 (Autumn, 1983), pp. 991-1013

Walia, Ivneet Kaur, Reference of Deterrent Theory in Capital Punishment (December 18, 2009). Available at SSRN: http://ssrn.com/abstract=1525415

Michigan State University Comm Lab and Death Penalty Information Center, Arguments for and Against the Death Penalty, available at http://deathpenaltyinfo.msu.edu/

Ted Goertzel, Econometric Modeling as Junk Science, The Skeptical Inquirer, Volume 26, No 1, January/February 2002, pp. 19-23 available at http://crab.rutgers.edu/~goertzel/mythsofmurder.htm

Pojman, Louis P. and Jeffery Reiman. The Death Penalty: For and Against. Lanham, MD: Rowman and Littlefield, 1998.

Ernest Van Den Haag, On Deterrence and the Death Penalty, Ethics, Vol. 78. No. 4 (July 1968) pp.280-288

Ernest van den Haag, from "The Death Penalty Once More," U.C. Davis Law Review Summer 1985, available at http://www.mhhe.com/socscience/english/allwrite3/seyler/ssite/seyler/se04/capital2.mhtml

[1] Dane Archer, Rosemary Gartner, Marc Beittel, Homicide and the Death Penalty: A Cross-National Test of a Deterrence Hypothesis The Journal of Criminal Law and Criminology (1973-), Vol. 74, No. 3 (Autumn, 1983), p. 999

[2] The idea of deterrence has two components: (1) specific punishment dispensed to the wrong doer to prevent them from recommitting the crime and (2) the presumed affect that fear of punishment will prevent others from committing similar crimes. ”Walia, Ivneet Kaur, Reference of Deterrent Theory in Capital Punishment (December 18, 2009). Available at SSRN: http://ssrn.com/abstract=1525415 “ p. 5

[3] Ernest van den Haag, from "The Death Penalty Once More," U.C. Davis Law Review, Summer 1985, available at http://www.mhhe.com/socscience/english/allwrite3/seyler/ssite/seyler/se04/capital2.mhtml

[4] Pojman, Louis P. and Jeffery Reiman. The Death Penalty: For and Against. Lanham, MD: Rowman and Littlefield, 1998. p.39

[5] Ibid

[6] Ernest Van Den Haag, On Deterrence and the Death Penalty, Ethics, Vol. 78. No. 4 (July 1968) p.286

[7] Ibid. at.286

[8] Supra Note 2. at.4

[9] Ted Goertzel, Econometric Modeling as Junk Science, The Skeptical Inquirer, Volume 26, No 1, January/February 2002, pp. 19-23 available at http://crab.rutgers.edu/~goertzel/mythsofmurder.htm

[10] Michigan State University Comm Lab and Death Penalty Information Center, Arguments for and Against the Death Penalty, available at http://deathpenaltyinfo.msu.edu/

[11] Ibid.

[12] Ibid.

[13] Ibid

[14] Ibid

[15] Ibid

[16] Ibid

[17] Ibid

RATIONALE FOR THE RIGHT TO DEROGATE – ARTICLE 15 OF THE EUROPEAN CONVENTION ON HUMAN RIGHTS

2010-06-18T21:06:00.000-07:00

"The European Convention on Human Rights, as well as its interpretation by the Strasbourg bodies, is so riven with exceptions, derogations and state 'get-outs' that the protection afforded by it has been far inferior to what one would have anticipated at its inception."

INTRODUCTION

Individual rights are not absolute. This very clear assertion assumes that, the individual rights are subject to some reasonable restriction for the sake of community interests. The international conventions, covenants, treaties reflects this rationality with the some ‘derogation clauses’ where accepts restricting individuals rights to preserve national security, public order, moral values. The authors of the European Convention on Human Rights also guaranteed this rationality in the convention. The very rationality of protecting public interest and national security in line with individual rights in the most international conventions has brought a compromise between state parties of the conventions and the international organs. While the state parties to the international instruments protecting human rights in one hand attempting to retain their sovereign powers, the international organs are in the tendency to achieve maximum application of treaty or convention terms. This compromise between states and the international organs has long been achieved by the so called derogation clauses. These clauses in the international instruments, mainly, provides states with a wide discretion to determine whether there is a threat to their national security or public order and provides a right to derogate from their treaty obligations. Sure each treaty safeguards some main rights as non-derogable rights. And obligations under international law also secured in the treaty terms. One of the oldest and effective international instruments, European Convention on Human Rights also contains such clause. Article 15 of the ECHR precisely deals state right to derogate. The article put forwards the main requirements that should be satisfied and a notification procedure should be followed. The main concern with the derogation article is that window of vulnerability in the application of article. The very clear assumption that international organs’ lack of supervision powers especially in the time of emergencies strengthened the concerns regarding the abuse of the derogation articles. The wide margin of appreciation provided states in the assessment of emergencies on the other hand creates another important excuse to claim that there is insufficient human rights protection. Nonetheless there are also many advantages of the derogation articles, which at least provide temporary limitation of international conventions rather than total abandonment of treaties or wide reservations of treaty terms. This paper will analyze the ECHR article 15 in accordance with subsequent case law. On the other hand pros and cons of derogation articles will also be discussed in the second part of the paper.

DEROGATION CLAUSE ARTICLE 15:

The convention provides state parties exceptional right for derogation. Convention permits derogations of from the obligations prescribed in the text of convention however this exclusive right firstly limited to the certain situations and this right is not exclusive in the time of emergencies as well. Article 15[1] puts forwards that States Parties do not have any right to derogate from Article 2, "except in respect of deaths resulting from lawful acts of war". On the other hand the second paragraph does not permit any derogation form article 3, 4 and 7. The third paragraph of the article 15 reads the procedure applicable. Accordingly the State Party should keep the Secretary General fully informed of the measures taken and the reasons behind it. It should be noted that the measures taken by the state parties should be exceptional and temporary.

Thus what that it mean to derogate from certain human rights in the time of emergency? It is very clear that the Human rights in essence subject to vast violation in the time of emergencies and should be protected well enough than the time of peace. It is sure that the article 15 can be used to extend the state of emergency and crises as well. The very answer of this question is firstly relies on defining the state of emergency. In the Lawless case[2] after IRA’s declaration of war to Great Britain, Irish government issued 1940 act for giving detention powers to the ministers of state. When IRA attacks intensified during 1956-1958, Irish government acted according to 1940 act and informed Secretary – General of the Council of Europe for the invocation to the article 15, the derogation clause. Lawless arrested according to 1940 act fro being member of the IRA, after his release he took the case before Strasbourg Court. The court in this first case before it found an opportunity to discuss the terms of article 15. Whether there was a public emergency threaten the nation? The very definition of this requirement for the satisfaction of article 15 held by Judge Maridakis, in his individual opinion. He stated that;

“By ‘public emergency threatening the life of the nation’ it is to be understood a quite exceptional situation which imperil the normal operation of public policy established in accordance with the lawfully expressed will of citizens, in respect alike of the situation inside the country and of relations with foreign powers.”[3] The commission identified the public emergency within four main topics; accordingly; “it must be actual or imminent; its effects must involve the whole nation; the continuance of the organized life of the community must be threatened; and the crisis or danger must be exceptional, in that the normal measures or restrictions, permitted by the Convention for the maintenance of public safety, health and order, are plainly inadequate.”[4]

In he Lawless case, the Court unanimously concluded that the Irish government satisfied the requirements under article 15, the right to derogate from the treaty obligations. However one of the most important points here that should be underlined is the paragraph 27 of the case;

Whereas the Commission, following the investigation carried out by it in accordance with Article 28 (art. 28) of the Convention, expressed a majority opinion in its Report that in "July 1957 there existed in Ireland a public emergency threatening the life of the nation within the meaning of Article 15, paragraph 1 (art. 15-1), of the Convention"[5]

The commission’s investigation can be conducted after the cease of emergency situation so its fact finding ability is obviously limited. Thus the convention’s ability to protect what it ought to protect in the time of emergency seems limited. A more precise description n the terms of defining and determining the emergency situation is held in the Ireland v. United Kingdom case where the court held that;

“it falls in the first place to each Contracting State, with its responsibility for ‘the life of [its] nation’, to determine whether that life is threatened by a ‘public emergency’ and, if so, how far it is necessary to go in attempting to overcome the emergency. By reason of their direct and continuous contact with the pressing needs of the moment, the national authorities are in principle in a better position than the international judge to decide both on the presence of such an emergency and on the nature and scope of derogations necessary to avert it. In this matter Article 15(1) leaves the authorities a wide margin of appreciation.”[6]

Then in the Lawless case, court turned to the question of as whether the measures taken in derogation from obligations under the convention were ‘strictly required by the exigencies of the situation’. Article 15 of the treaty provides that the state parties may derogate from their obligations only ‘to the extent strictly required by the exigencies of the situation’. This requirement to use the derogation clause is rest on the principle of proportionality. Courts first focus in the Lawless case was on the whether the ordinary law is able to check the growing danger which threatened the Nation. Court concluded that;

“In 1957 the application of the ordinary law had proved unable to check the growing danger which threatened the Republic of Ireland; whereas the ordinary criminal courts, or even the special criminal courts or military courts, could not suffice to restore peace and order.”[7]

The second point of the proportionality was does the measures taken is proportional with the situation. This requirement has been discussed in the Greek case.

In the Greek Case; Commission in one hand find that the circumstances did not satisfied the conditions for public emergency, on the other hand concluded that ‘even on the assumption that an emergency existed, the sweeping and unspecified derogations and the measures taken went beyond what was strictly required’[8]

One other center of focus in the application of article 15, the derogation clause, is the court’s attention to the so called “alternative safeguards”. In the Lawless case court found that if the detention commission (which is established according to Act 1940); ‘reports that no reasonable grounds exist for the continued detention of the person concerned, such person shall, with all convenient speed, be released.’[9] That is establishment of a check and supervision body also required essential for the legitimate application to the derogation clauses.

In order to be applicable the measures taken under the derogation clauses should be inconformity with the international law, that is should not be inconsistent with the other obligations of international law. In regard to other obligations of international law, the article 15 provides a safety mechanism in which violation of other international obligations also violates the treaty obligations. In the case of public emergencies, most importantly the provisions of international humanitarian law, precisely the international humanitarian law has been mentioned.[10] On the other hand the state parties’ derogation from the convention terms should not be in conflict with the states other obligations under international law. At the last point the article 15 continues with the notification requirement. Accordingly; “Any High Contracting Party availing itself of this right of derogation shall keep the Secretary General of the Council of Europe fully informed of the measures which it has taken and the reasons.”[11]

AKSOY V. TURKEY[12]

Turkish government due to PKK terrorist activities in South- East of Turkey announced public emergency and noticed the Secretary General in 1990. The applicant Aksoy had been arrested on 26 November 1992 for being member of PKK terrorist organization and held in custody for fourteen days. The Turkish law was permitting thirty days custody in the emergency regions.

After Aksoy’s detention for fourteen days, the applicant brought the case before the Strasbourg on the basis of Turkish government’s violation of article 3 of the convention. As described above, the convention and the case law provides a wide margin of appreciation to the state to determine the existence of public emergency. However Aksoy case illustrated that this wide margin of appreciation does not mean the state parties have unlimited discretion. In the Aksoy case court emphasized that the most important limit applied to the states is Court’s ability to rule [w]hether inter alia, the states have gone beyond the ‘extent strictly required by the exigencies’[13]. It is thus [t]he domestic margin of appreciation is…accompanied by a European supervision. On the question of whether the measures were strictly required by the states; the Court considered that the detention period of the Aksoy which was undeniably long and could not be justified on the basis of article 15. In this instant case; Court held that “[t]he investigation of terrorist offences undoubtly presents authorities with special problems; it can not accept that it is necessary to hold a suspect for fourteen days without judicial intervention. This period is exceptionally long and left the applicant vulnerable not only arbitrary interference with his right to liberty but also to torture.”[14] In this instant case Turkish governments’ allegation was necessity of police investigation in the time of terror in the South East of Turkey. However the Court held that the length of the unsupervised detention was not legitimate and proportional under the convention, article 15.

On the safeguard matters, court held that Turkish state on the lawful detention against torture was inadequate. The applicant allegation at this point was “unsupervised detention together with the lack of safeguards…facilitated the practice of torture”[15]. Moreover Court found that “the reports of Amnesty International (Turkey; a policy of denial, February (1995)) the European Committee against torture and United Nations Committee against torture showed that the safeguards contained in the Turkish criminal code, which were in any case inadequate, were routinely ignored in the state of emergency region.”[16] In considering notification procedure described in the paragraph 3 of article 15, Court’s main focus was on the whether there was sufficient information about the emergency and the measures taken noticed to the Secretary General. Court at this point held that although the notice of derogation contained sufficient information, the long tern unsupervised detention does not meet with the requirement described under paragraph 3 of article 15.

THE MARGIN OF APPRECIATION

One other limitation may be regarded as “margin of appreciation” whereby the doctrine developed as a balancing mechanism between the international protection of human rights and the states sovereign actions. Application of doctrine[17]introduced on three basic steps. First an essential phase of the doctrine is to investigate if there are common existing state practices among the state parties. Thus a European consensus is sought for the application of margin of appreciation doctrine. On the second phrase some narrow margin of appreciation is granted to the state governments for the sake of protecting democratic governments and basic liberties such as freedom of press in the Sunday Times case. On the third occasion, Court advocates using ‘the textual analysis of relevant convention provisions to determine the breadth of the margin in different cases’[18]

Although the margin of appreciation doctrine mainly assumes the use of the convention in a realistic way and renders it generally applicable there are some skeptical views for the application of doctrine in a way to escape form the state obligations. For instance Judge Macdonald expressed once that;

“The argument assumes that there is still a need for some pragmatic device which can accommodate the sovereignty concerns of the Contracting States. But perhaps the Convention system is now sufficiently mature to be able to move beyond the margin of appreciation and grapple more openly with the questions of appropriateness which that device obscures…The margin of appreciation should not permit the court’s evasion of its responsibility to articulate the reasons why its intervention in particular cases may or may not be appropriate. Until this responsibility is taken more seriously, the principled reasons which both justify and limit the Court’s role will remain buried beneath the pragmatism of the margin of appreciation, and the emergence of a theoretical vision of its role in the European legal order will continue to be limited.”[19]

WHY DEROGATION CLAUSES ARE NEEDED IN THE ECHR

It is not only European Convention on Human Rights but other international instruments related with the human rights protection also have such derogation clauses which permit state parties temporary suspension of the treaty terms in the time of emergencies which threaten the public order and national security.

Thus what is the rationale behind the authors of the convention placed such derogation clauses to the international treaties. The very reason behind this given right to the states to abstain from treaty terms in the times of emergency might be hindered in the term of “temporary.” It is sure that temporary suspension of treaty obligations is much more advantageous than the permanent denouncement of treaty terms. According to Christoph Schreuer;

“In the absence of such a legal safety valve, states might hesitate to join convention or might attach more significant reservations to their accession. Moreover, in situations of actual emergency, such as war, civil strifes or revolution, national elites may regard compliance as a low priority and may resort to broader claims to derogation like “necessity” or may even denounce the convention altogether.”[20]

As Schreuer also indicated, derogation clause of the ECHR (this is also applicable to the other conventions) provides an attractive nature to the convention to become party, otherwise governments’ willingness to join to the convention might diminish. Thus the derogation articles provide an encouragement to the state parties to adhere international treaties to protect the human rights.

Schreuer in his article Derogation of Human Rights in Situations of Public Emergency; the Experience of European Convention on Human Rights, listed six main points where derogation clauses can be used;

Foremost and most fundamental is the principle of reasonable accommodation between the necessities of community interest and justified particular individual interests.
Derogations must be accompanied by official proclamations and notifications giving all relevant details.
Derogations must be subject to effective outside supervision in order to prevent abuse
Derogations must be used only in the situations of absolute necessity in which other means can not be reasonably be expected to safeguard public order.
Derogations must be applied subject to strict proportionality. This means ;(1) that the derogation should only apply to those rights which have to be limited to cope with emergency; and (b) that the limitation should only apply to the extent absolutely required.
Derogation should be withdrawn as soon as circumstances permit.[21]

As all these points listed in the Schreuer’s article illustrates how an effective international protection of human rights can be achieved at national level, does the international organs are empowered likewise?

The derogation articles actually refer to a compromise between national authorities and international bodies for the enactment of the obligations listed in the international instruments protecting Human Rights. International protection of human rights, ipso facto, requires national cooperation. States, in regard to joining to the international human right treaties, most often tends to protect their sovereignty. This tendency, not surprisingly related with their national security and public order. Derogation clauses, also margin of appreciation given to the national authorities in these circumstances are the compromises between the international and national organs for the protection of human rights.

However does the ECHR or other international treaties offers grounds for valid reasons for declaration of emergencies? In analyzing the article 15 of ECHR, the guaranteeing tools for valid application of article 15 will be discussed. However in general does international bodies are really powerful to analyze the legitimacy of the emergency situation? Put simply the emergency situations are those situations where vast violation of human rights occurred. According to Joan F. Hartman; there are five basic reasons why the international bodies are powerless to balance the emergency situations properly. For Hartman “first derogation situations are so sensitive ones …in such situations states concerned with their sovereignty… and not pay heed to, the limits imposed by the international organs”. As Hartman pointed correctly, the sovereignty matters where the states are mostly tend to control in the time of emergency gains tremendous importance and any international limitation to it can be easily disregarded by the states.[22] For Hartman, other two important deficiencies of international organs are their lack of fact-finding ability in the emergency situations and their failure to review derogation claims. On the forth point, Hartman emphasized a fact that;

“the international organs make no sua sponte review of suspected derogations even though massive violations may be occurring, and those derogation notices which are submitted to the organs are scrutinized only through delay-ridden complaint and reporting procedures.”[23] This practical and procedural gap might be the most important deficiency for the international protection of human rights. This fact merely put international conventions into uselessness tool in the times of emergencies. The final point made by Hartman is that lack of efficient sanctions against to the violator states. For Hartman; “the lack of effective sanctions against states breaching their obligations is the most substantial and insoluble deficiency in the treaty system”[24]

CONCLUSION

Article 15 of the European Convention on Human Rights is one of the key articles of the convention. Authors of the convention, there is no doubt, considers the encouragement embodies in the article for the states to join to the treaty with minimum reservations. Although the article 15, the right to derogate from the treaty obligations, as discussed above has many inefficiencies for the superior protection of human rights, the case law have been shown that Courts, and also commission’s assessment criteria for the application of article 15 is relatively high. Although the margin of appreciation provided to the state parties might limit the ECHR’s ability to protect what it intended to protect, the realities and states willingness to participate with the treaty terms can only be achieved with the established compromise. The ECHR is a living instrument, that is should always be interpreted with the days conditions and circumstances, The Court’s activism, as in all articles of the convention,, is also applicable to the article 15 and its requirements.

As the paper in many parts assumed, the tools such as derogation, the margin of appreciation creates a balance between the national and international organs and this balance should not be denied.

BIBLIOGRAPHY

BOOKS AND ARTICLES

Alastair Mowbray, Cases and Materials on the European Convention on Human Rights, Oxford, 2004

Miriam Gani and Penelope Mathew, eds., Fresh Perspectives on the'War On Terror', ANU E-press, Canberra, July 2008, retrieved from the web http://epress.anu.edu.au/war_terror/mobile_devices/ch07s02.html accessed on 28/06/2010

Hartman, Joan F., ‘Derogation from Human Rights Treaties in Public Emergencies--A Critique of Implementation by the European Commission and Court of Human Rights and the Human Rights Committee of the United Nations’, 22 Harv. Int'l. L. J. (1981)

Christoph Schreuer, “Derogation of Human Rights in Situations of Public Emergency: The Experience of the European Convention on Human Rights,” (1982) 9 Yale J. World Pub.

CASES

Aksoy v Turkey (1996) 23 EHRR 553.

Lawless v Ireland (No 3) (1961) 1 EHRR 15

Ireland v United Kingdom (1978) Series A No 35

Greek Case (1969) 12 Yearbook ECHR 1

[1] “Derogation in time of emergency

1. In time of war or other public emergency threatening the life of the nation any High Contracting Party may take measures derogating from its obligations under this Convention to the extent strictly required by the exigencies of the situation, provided that such measures are not inconsistent with its other obligations under international law.

2. No derogation from Article 2, except in respect of deaths resulting from lawful acts of war, or from Articles 3, 4 (paragraph 1) and 7 shall be made under this provision.

3. Any High Contracting Party availing itself of this right of derogation shall keep the Secretary General of the Council of Europe fully informed of the measures which it has taken and the reasons therefor. It shall also inform the Secretary General of the Council of Europe when such measures have ceased to operate and the provisions of the Convention are again being fully executed.”

[2] Lawless v Ireland (No 3) (1961) 1 EHRR 15;

[3] Alastair Mowbray, Cases and Materials on the European Convention on Human Rights, Oxford, 2004

p. 840

[4] Miriam Gani and Penelope Mathew, eds., Fresh Perspectives on the'War On Terror', ANU E-press, Canberra, July 2008, retrieved from the web <http://epress.anu.edu.au/war_terror/mobile_devices/ch07s02.html< accessed on 28/06/2010, See also Greek Case (1969) 12 Yearbook ECHR 1

[5] Supra Note 3. p. 836

[6] Ireland v United Kingdom (1978) Series A No 35, [78]‑[79].

[7] Supra Note 3, p.837

[8] Greek Case (1969) 12 Yearbook ECHR 1, Christoph Schreuer, “Derogation of Human Rights in Situations of Public Emergency: The Experience of the European Convention on Human Rights,” (1982) 9 Yale J. World Pub.p.124

[9] Supra Note 3, p. 838

[10] Christoph Schreuer, “Derogation of Human Rights in Situations of Public Emergency: The Experience of the European Convention on Human Rights,” (1982) 9 Yale J. World Pub .p.130

[11] Aksoy v Turkey (1996) 23 EHRR 553. Supra Note 3, p. 853-857

[12] ECHR, Article 15, Paragraph 3

[13] Supra Note 3, p.854

[14] Ibid, p.855

[15] Ibid, p.855

[16] Ibid, p.856

[17] Supra Note 3, p.630

[18] İbid.p. 630

[19] Ibid. p.631

[20] Supra Note 10. P. 115

[21] Ibid. p.116

[22] Hartman, Joan F., ‘Derogation from Human Rights Treaties in Public Emergencies--A Critique of Implementation by the European Commission and Court of Human Rights and the Human Rights Committee of the United Nations’, 22 Harv. Int'l. L. J. (1981), p. 2

[23] Ibid. p.2

[24] Ibid. p.3

GLOBALIZATION , HEGEMONIC STABILITY AND IMPERIALISM CROSSING ROADS

2010-06-17T11:29:00.000-07:00

Since the end of twentieth century the term of ‘global’ started to use so much in many activities including cultural, economic and political. Global politics, global culture, global economy and so on. All those concepts traditionally attributable to the states (nation-states) slowly become a global matter. From Mc Donald’s hamburgers to education, from trade to crime, nearly everything influenced by the ‘global’ phenomenon. Global! This term has become to something refers to the internationalization of all of these terms or the universalization of the well established norms and regimes. On the other hand globalization for some refers to deterritorialization since it is the abolishment of the artificial state borders for the ease of the global activities such as erect of the trade barriers or barriers against to the free capital flow. No doubt, high technology and revolution in communication and transportation are the main reasons why the things become global. Contemporary globalization has reached levels unseen since before 1914. The main motivations behind the changes associated with globalization unsurprisingly have become one of the most important subjects of academic debate. This in an effort to define this new process will seek answers to the questions; Does the viability of the globalisation process necessarily imply the hegemony of a great power? And Use the analyses of imperialism from the late 19^th to the early 20^th century as the basis for considering whether contemporary globalisation a form of imperialism?

DEFINING GLOBALIZATION

United Nations General Assembly in the Fifteenth session defined globalization as “Globalization has different meanings to different people. Some analysts prefer to use the more specific term “international economic integration” thereby focusing on the economic and financial aspects. On the other hand, globalization has reached into political, social and cultural dimensions. Modern States need to deal with all dimensions.”[1] Since the end of twentieth century the term of global started to use so much in the many activities including cultural, economic and political. Global, in its term refers to increase in the speed and intense of these activities across the national borders. Scholte distinguished the concept of globalization as; globalization as internationalization; globalization as universalization; globalization as westernization and globalization as deterritorialization.[2] Globalization may be used as the internationalization of cultural, economic and political activities or the universalization of the well established norms and regimes. On the other hand globalization for some refers to deterritorialization since it is the abolishment of the artificial state borders for the ease of the global activities such as erect of the trade barriers or barriers against to the free capital flow. Scholte defined the term of globalization as a process of deterritorialization. He means that territorial location becomes less important to a particular activity. It concerns the growth of supranational relations between people. [3] Also globalization is often described as the westernization as the spread of westernized ideas and the norms. In some respect as the globalization is a process it is the continuance if the imperialism. Its achievement to realize its meaning simply depends on the support of the international institutions after the end of twentieth century. Organizations such International Monetary Fund, United Nations, World Trade Organization has played a pivotal role for the spread of the notion of Globalization. On the other hand the term of globalization often called with term of Liberalization. Especially in the globalization of the economic activities, liberalization of the economic activities such as reducing the power of state in the economic activities and the fostering the role of the supply and demand mechanism or reducing all the barriers for the full and effective achievement of the International trade.

However Globalization can be all of them. As Ravenhill clearly explained; “Globalization is an uneven process whereby the barriers of time and space are reduced, new social relations between distant people are fostered and new centers of authority are created.”[4]

As far as the world becomes globalized, there have been many advantages and disadvantages as the result of this process. Beyond the theoretical discussions about the meaning of globalization, it surely refers to increasing global consciousness to an activity. Shortly when an activity has global effects or it has been started to be used in global manner it become global. Global trade, global culture is the examples to this. On the other hand global warning, global terror is the bad side of story. In short according to me things became global when the members of the globe from different locations agree and ready for the application these things. For example trade may become global when the nations are willing to increase their links. On the other hand terror may become global if the terrorist organizations agreed upon that. Depletion of ozone layer may provide a global effect because it really effects all over the world so it can be named as global warning. On the other hand say American nationalism can not be global because there would be no effect globally nor the people of different nations would agree to behave as an American Nationalist.

Globalization is without doubt is the byproduct of revolution in communication. While the things became more global by the further ease the communication between people. More importantly the increasing interactions between nations and people causes emergence of new concept interdependence. Interdependence is a situation whereby actions and events in one society or part of the world affect peoples elsewhere.[5] The interdependence of nations with the mutual links reduces the likelihoods of wars and leads universally established norms and values which are applicable to all nations.

As it has been observed that the process of increasing interactions between states was termed with internationalization. Thus the main starting point of the globalization is then the internationalization. However the term global refers to one step more than the international. This fact was underlined by OECD in 1994 as

“The word “internationalization”…has proved too limited …Globalization is more recent phenomenon, a more advanced and complex form of internationalization which implies a degree of functional integration between internationally – dispersed economic activities.”[6]

Defining globalization, on the other hand, is not free from its underlying force. Those underlying forces such as hegemonic stability of internationalization through the imperialism, often termed with the globalization as well. In the remaining part of the essay, to come into a clear conclusion for the globalization, these two forces behind the globalization will be discussed.

GLOBALIZATION OR IMPERIALISM

The term “imperialism” often refers to ‘extension of sovereignty or control by one people over another.’[7] The seeds of imperialism thrown by the discovery of America and invention of new sea routes during the rise of colonial and naval powers in Europe, such as Spain, Portugal and Netherlands.

On the other hand the new imperialism refers to empire building process of the European powers and later Japan’s by conquest and domination of new territories in Africa and Asia. The main differentiation point regarding to the old colonial movements and late 19^th century imperialism is the intensification of those colonial movements in the forms of more active conquests. Expansionist strategies of European Powers were mostly depending on three main reasons; first and utmost reason was economic. The implications of industrial revolution necessitated increased trade relations and new markets, moreover cheap raw materials. On the other hand rise of nationalism and consequently increasing militarism among the European empires were accepted as other motivations behind the imperialism.[8] Internationalisation of domination and subordination, within this process let the rise of new international theories explaining implications of new imperialism.

The question of whether the new imperialism during the 19^th and 20^th century is thereby depends on very result of implications of imperialism. No doubt the internationalization of state activities has provided a very fertile ground for the globalization. To understand this fact discussing two important international theories of imperialism has crucial importance.

WORLD SYSTEM THEORY

One famous theory in describing economic interpretation of new imperialism is the World System Theory. This theory is one of the Marxist theories of international relations. It is origins come from the works of Immanuel Wallestein’s and as a critique of imperialism. The main rationale behind the Wallestein’s theory is that, “a dominant core which is exploiting a less developed periphery,”[9] who is called this structural world as a world system. He argues that up to now world empires and world economy and according to him the main distraction between those two systems is how decision about the resource distribution is made.[10] In the former one a centralized political system uses its power to re-distribute resources from peripheral areas to the central core area. This is the imperialism what change to the now is the distributor’s name. There is no more central authority but markets serve as a new re-distributor. In the world system theory thus peripheries backwardness is relational. What we define as periphery is non-democratic governments, raw material exporters, manufacture importers. Wages are below the subsistence there is any more welfare state. However in the core democratic government provide high wages, import raw materials, export manufactures and so provide chance for high investment and welfare states. In the World System Theory the semi-periphery is an area in which some manufacturing occurs, and some capital concentrate but not to extend of most advantages areas in the core. Eastern Europe and Russia are commonly considered to be semi-peripheral”[11]. This unequal trade relationship obviously widens the gap between north and south. According to the Schwartz, in the periphery wages and national income stagnate while the core benefits from low cost inputs that raise the rate of capital accumulation[12]. This is called transfer of surplus by unequal exchange.

LENINIST THEORY OF IMPERIALISM

One of the most important and reliable work in the means of interpretation of economics of new imperial age is developed by the study of Lenin on theory of imperialism. Lenin in his famous work, Imperialism, the highest stage of capitalism, defines the new imperialism as the monopoly stage of capitalism.[13] Leninist theory on imperialism mostly focuses on five important symptoms to describe the monopolistic stage of capitalism. The five common features of this stage are; creation of monopolies in the capitalist societies, thus creation of financial oligarchies, export of capital, formation of international capitalist associations and territorial division of the world by the capitalist powers.[14] Thus for Lenin imperialism is nothing more than result of inherent competition among the capitalist states to divide world territories among them. In his words Lenin defined this highest stage of capitalism as;

"Capitalism has grown into a world system of colonial oppression and of the financial strangulation of the overwhelming majority of the people of the world by a handful of 'advanced' countries."[15]

In establishing such framework for the rationale behind the imperialism, Lenin also indicated that ‘the end of this process would be in any case being the self destruction of capitalism, probably by the way of imperialist wars.’[16] Leninist theory on imperialism that is why shed light to the main reason of World War I. After WWI, imperial policies and capitalist competition let the mercantilist tendencies and resulted with the long world wide economic crises and Second World War. Nevertheless after the control of capitalist competition with the establishment of new regimes in post world war give raise to the globalisation of capitalism.

GLOBALIZATION OF HEGEMONIC POWER

Hegemony may be defined as domination of international system one or more states. The dominant state or states clearly influence the foreign policies of the other state in the system. With the rise of new imperialism British hegemony in the world politics declined by the end of 19^th century, just after consolidation of United States and the Germany as the new import markets. Loss of its import share and related to this export share also new financial institutions undermined the United Kingdoms financial control over the international system. Rise of new powers as a challenger of hegemonic power, let them to instal their own stystm of international relations. Eventually the legitimacy of such system has brought stability. This part of essay will deal with the implications of hegemonic powers in the establishment and maintenance of the globalized international order.

HEGEMON THEORIES

One of the most famous theories is hegemonic stability theory. It argues that hegemony provide stability, thus for international stability existence of a hegemony is necessary. According to Robert Gilpin, “An international system is established for the same reason that any political system is created; actors enter social relations and create social structures in order to advance particular sets of political, economic or other interests. Because the interests of some of the actors may conflict with those of other actors, the particular interest that are most favored by the social arrangements tend to reflect the relative powers of the actors.”[17] Thus all the norms and rules also the international organizations represent the hegemons ideas and values other states due to stability and the benefits provided by hegemon accepts the superiority of the dominant. It was like that in the formation of United Nations and the Bretton Woods System as United Kingdom, United States of America also follows free trade. That’s why Bretton Woods’s international economy was in favor for United States of America. Since it can provide more efficient products by the luxury given it by its technological competitive advantage there was no loss in the free trade competition. Actually one of the main reasons behind the United Kingdom hegemonic decline was loss of free trade before and after the World War One. Hegemons very large import market automatically attracts other countries for following Ricardian Strategies. Otherwise Caldorian Strategies may establish a core or new import market in the periphery of the hegemon. The same process challenged United Kingdom during the industrialization of Germany and United States of America. By the end of World War Two United States began to act as a hegemon and Bretton Woods system provide these fertile environment. Both International Monetary Fond ( IMF ) and the World Bank (1944 ) established with the conference held in Bretton Woods. International Monetary Fund’s objective was promoting international monetary cooperation. On the other hand World Bank established as an agency for the development and construction of Europe. Finally General Agreements Trade and Tariff (GATT ) designed to liberalized trade all these instruments was reflecting the norms and the commitments of hegemons. Another important theory is Long Cycle Theory that argues simply hegemons emergence and decline in the cyclical periods. Thus after every World War or a great war a hegemon emerged as the winner and creates organization. These organizations reflect, values, norms, and laws of new international system afterward hegemon invites other states to the organizations that it created. By joining those organizations other states automatically accepts the very existences of hegemons and its rules. This acceptance may derive from military interests, security interests, political interests or more importantly economic interests. Westphalia Treaty and the emergence of modern nation states reflected international law, and the sovereignty as new international order. Congress of Vienna was the declaration of concert members, United Kingdom, Austria, Prussia, Russia and latterly France domination over Europe and the rules at the some put by British hegemony although not all emerged from a total war. Actually it emerged from industrial revolution, United Kingdom become very powerful after the defeat of France in the Napoleonic Wars. This hegemony also forced other states to follow up United Kingdom’s rules and norms. All of those come from very powerful nature of hegemons. Their military capabilities, their economies and political powers channel remaining the states into the may that hegemon or hegemony pursue. The League of Nations emerged with the some logic that Long Cycle theory has provided League established by victories powers. On the other hand long cycle theory argues that hegemonic decline started with diplomatic challenge of other powerful states. These diplomatic means soon turn the military means and the new war emerged against to hegemon and the states in its sides. Such kind of attitude happened in the beginning of World War II when the revisionist powers challenged the victorious powers of World War I.

Beyond all of these political explanations obvious economic power of the hegemon should link its hegemony with the economics. Swartz uses the economic cycles as a linkage to the hegemony. In all cases new leading sector clusters first emerge in an existing hegemon or in the country that became hegemonic soon after[18].Those benefits of the leading sectors of course creates obvious and unchallenged economic and military power. Swartz clearly assets that all the hegemon has military superiority like Holland, Britain, us and the Portugal had however, it is also arguing that it is not a sufficient conditions for a hegemony, however it is a necessary condition. “The wealth and purchasing power created by a new cluster of leading sector also creates a form of hegemon that is more durable than military dominance.”[19] Another differentiated part of hegemonies they are mostly lender of last resold. They can credit globally and this is way of maintain global finance. According to Swartz all the new institutionalized innovations such industrial production of machines, unionization, and emergence of taylorist methods of production, electrification of production or Japanese Kanban and Kreitsu, not surprisingly emerges firstly in potential hegemons. For instance British created first mills and mill towns. United States and German entrepreneurs proliferated stock companies controlling multiple plants in the late 19^th century. US firms created the assembly line and conglomerate.[20]

Spread of all these economic innovations, eventually lead the economic and later military superiority of Hegemonic power. Subsequently Hegemonic power gains legitimacy with the applications of these innovations by other states. Thus the term globalization, from this point of view, is the byproduct of internationalization of legitimacy of a Hegemon

CONCLUSION

It is not possible to define the globalization without influencing a number of theories which are stated above. It is also not possible to not share the comments of Scholte when he describes the term as “a new line on an old story.”[21] On the other hand reducing globalization into the imperialism or a hegemonic order would undermine the very existing of a new age. There is no doubt the term global is clearly associated with these two forces. As Mittleman described the “US domestic economy become increasingly enmeshed in international trade as well as host to foreign direct investment, heralding a new mode of global organization and this caused emergence of a series structural changes in the global political economy, called the period of globalization.” [22] However as he also rightfully argued the term globalization is, in fact, much more appropriate the era after the decline of American Hegemony.[23] Thus globalization can be seen as the effects of internationalization resulted form the imperial movements and the stability achieved by the US Hegemony especially after WWII.

[1] United Nations General Assembly, Globalization and State: an overview, Fifteenth session, 8-12 May 2000

[2] Scholte Jan A., Globalization, a critical introduction, Macmillan Press, New York, 2000, pp. 3

[3] Ravenhill, John.Global Political Economy, Oxford University Press, Oxford ;New York, 2005, pp.132

[4] Ravenhill, John.Global Political Economy, Oxford University Press, Oxford ;New York, 2005, pp.132

[5] Viotti, Paul R. and Mark V. Kauppi. International Relations Theory: Realism, Pluralism, Globalism, and Beyond . (Third Edition). Allyn and Bacon: Boston , 1999

[6] OECD, ‘Investment Patterns in Longer Term Perspective’ Worrking Papere on International Investment no. 2000/2 OECD Paris April 2000.

[7] Lecture Notes by Professor Henry, Western Civilization Since 1648, Available at < http://www.wpunj.edu/~history/study/ws2/set10b.htm> accessed on 15 December 2008.

[8] Lecture Notes by Professor Henry, Western Civilization Since 1648, Available at < http://www.wpunj.edu/~history/study/ws2/set10b.htm> accessed on 15 December 2008.

[9] Baylis J, Smith S., The Globalisation of world politics, 2nd edition,Oxford University Press, 2001, P206

[10] Baylis J, Smith S., The Globalisation of world politics, 2nd edition,Oxford University Press p206

[11] Baylis J, Smith S., The Globalisation of world politics, 2nd edition,Oxford University Press p323

[12]Schwartz H. States versus Markets, 2nd ed., Mac Millan Press ltd., 2000, p45

[13] V.I. Lenin, Imperialism: The Highest Stage of Capitalism, Resistance Books, 1999, P. 9

[14] Mommsen J.M., Falla P.S, Theories of Imperialism, University of Chicago Press, 1982, P. 48

[15] V.I. Lenin, Imperialism: The Highest Stage of Capitalism, Resistance Books, 1999, P. 9

[16] Mommsen J.M., Falla P.S, Theories of Imperialism, University of Chicago Press, 1982, P. 49

[17]Pease Kelly, International Organizations, New York, Routledge,1999 P47

[18] Schwartz H. States versus Markets, 2nd ed., Mac Millan Press ltd., 2000, p71

[19] Schwartz H. States versus Markets, 2nd ed., Mac Millan Press ltd., 2000, p72

[20] Schwartz H. States versus Markets, 2nd ed., Mac Millan Press ltd., 2000, p71

[21] Scholte Jan A., Globalization, a critical introduction, Macmillan Press, New York, 2000 pp.34

[22] Mittleman, J., Globalization,Lynne Rienner Publishers, Boulder, London,1996 pp. 231

[23] Mittleman, J., Globalization , Boulder, London,1996 p.217 See also Mittleman, J (1996) p.236 “The US hegemony started with the Bretton Wood system until the end of 1970s. Thus abandonment of gold parity and the fixed exchange rate created a new monetary order, this followed by the United States economical decline as the lender of last resort. While U.S. shares of world output dropped from one third in the 1950s and 1960s.”

Churchill - Into the Storm

2009-11-19T11:49:00.000-08:00

End of world war two in one hand was the official end of British hegemony and the collapse of British Empire was the starting point of the bipolarization of world order for next 45 years with two super powers Soviet Union and United States. On 11 February 1945, Yalta conference agreed the 'Declaration of Liberated Europe' [1] with free elections and friendly governments to Soviets in Eastern Europe. However the notion of 'friendly' was refers not less than controlled communist government for Soviets. When the Churchill drawn the Iron Curtain between East and West, Eastern Europe long since has been under the control of USSR. Going back to 1939, it was the second time when British Prime Ministers disappointed in their agreements which they sacrificed and gave concessions. Munich agreement of Chamberlain was also concluded some similar motivations such Yalta conference, to limit the expansion of threat by providing limited concessions. That is may be regarded as innocent as the Yalta accords. Churchill, as one of the most important figure in its critics against the appeasement, at the end of Yalta indicated his trust to its ally by ‘Poor Neville Chamberlain believed he could trust Hitler. He was wrong. But I don’t believe I’m wrong about Stalin’[2].

However his policies toward Soviets did not prevent eventual unification of Eastern Europe with the soviet bloc. By 1949 his ally turned into a 'wicked but much more formidable' enemy than Hitler. This paper while in one hand compare the Yalta concessions with the 1939 appeasement, on the other hand illustrate the fluctuations in Churchill’s approach to the Soviet Union.

CONCESSIONS TO HITLER OR CONCESSION TO STALIN: WHO IS MORE QUALIFIED?

Speaking in the House of Commons, on 14 April 1937, Churchill announced that; "I will not pretend that if I had to choose between Communism and Nazism, I would choose Communism."[3] That is in such a decision Communism would be the rational choice among the worst cases. In fact it might be argued that the worst case would be a probable alliance between those two which will cause to make theme more powerful. On the other hand the best case would be a war between them which lead eventual destruction of both or at least make them as ineffective as to constitute a threat. Since during Second World War, the best scenario had realized, but contradiction ally soviets left the World War II as a superpower, however the empire of sun never set become an end. 'Poland', the just cause of war, freeing it from a totalitarian regime resulted with only replacement of one totalitarian regime with another.

In calculating the rationality for Churchill; the Bolsheviks, a 'disease'[4] of 1917 became an antibiotic at 1942 with the Anglo-Soviet Alliance. The German troops proposed to be used in an intervention to Bolsheviks at 1919[5] now planned to stop by an Eastern front of Soviet Union. Kettenacker, at this point emphasized that;

"Even before the war Churchill had repeatedly referred to the corresponding interests of Britain and Russia. 'Without an effective Eastern Front,' he had said on 19 May 1939, 'there can be no satisfactory defence of our interests in the West, and without Russia there can be no effective Eastern Front.''[6](Kettenacker)

It is certain that while after Bolshevik revolution the immediate threat was expansionist Bolsheviks so concession might be given to Germany in the expense of Versailles, after Hitler’s come to power, immediate threat was Nazism and concession might be given to the Russia in the expense of their expansionist policies and desires in the Eastern Europe.

Appeasement policy was in fact not so far away from rationality. Merely Hitler's Germany tried to be limited by such concessions. Parker lists the rationale behind the appeasement as; " Purpose of appeasement to keep things broadly as possible as they were, an in particular to keep British empire secure from military threat by making limited concessions to Hitler"[7] The concessions nevertheless was legitimizing the interests of the Hitler's Germany in its expansionism. Churchill himself made a distinction between two types of appeasement between appeasement of legitimate grievances and appeasement resulted from fear. "Appeasement from weakness and fear which we saw as futile and fatal and appeasement form a position of strength which (is) noble" [8]

What he saw the appeasement of Munich treaty as a consequence of relative weakness and fear from Hitler's Germany, on the other hand the concession of Yalta viewed as a response to the legitimate interests of Soviets. The President (Roosevelt) realized that the Kremlin had legitimate interests in Eastern Europe that had to be accommodated if there were to be any hope for post-war cooperation."[9] While in fact the 1939 appeasement was perceived as "A clever plan to selling off your friends in order to buy off your enemies"[10], in the Yalta, Soviets were ally rather than enemy.

That is the fact however the aim behind the appeasement was not to free the Hitler within Europe. Although it gives legitimation by approving its expansionist policies, it was ultimately aiming his further expansion in the era were the diplomatic means for dispute settlement exhausted. According to Parker, Chamberlain used this policy after exhaustion of range of alternatives and in the purpose of [l]imited concession of appeasement could bring peace only if reduced support inside Germany for Hitler and his warlike policies.[11] It is true that appeasement had a considerable influence on legitimating, encouraging the Hitler's goals but it was altogether a strategy, a planned trade-off. Parker points out that They (limited Concessions) did not however succeed in strengthening opposition to Hitler because they seemed to be concessions made to Germany because of Hitler"[12] As Nazi Marshall Keitel in Nuremberg Tribunal announced the purpose of Munich agreement perceived by Hitler’s as "to get Russia out of Europe, to gain time and to complete the German armament"[13]

If the appeasement refers to a sacrifice from the strict values, there is no need for whom you are sacrificing an enemy of an ally; on the other hand as a consequence if the concessions create more powerful enemies, anti-appeaser Churchill would not do so much different from the Chamberlain.

YALTA; MUNICH OF CRIMEA

Yalta Conference, held just before the victory of allies, to ensure the post war world order and arrangements. The existing situation on the date of conference was indicating inevitable victory of the allied powers. Since [i]n so far as the Soviet military grip on Eastern Europe was in large measure established (and) it can not realistically challenged"[14] in regard to Europe, the bargaining power of the Soviets was slightly more than Roosevelt and Churchill. On the other hand western allies only manage to save the France. In Yalta, post war Europe was now under the discussion to prevent further expansion of Soviets and to limit its post war ambitions.

"Roosevelt evidently hoped that Yalta might allow Stalin to safeguard Soviet strategic interests without too overtly violating American principles."[15]

While Roosevelt primarily interesting with creation of post world United Nations and declaration of war by Soviets against Japan, Churchill’s primary concerns were the Poland, German and Balkan questions and their future in the post war era.[16]Most importantly since free Poland was the main reason for the WWII, Churchill especially about the fate of Poland was in trouble. Poland was in that respect in an idealist manner defended by Churchill. Also as it s indicated by Warren "shortly after Roosevelt’s death, Americans viewed the Polish-settlement as "a symbol of our ability to work out problems with the Soviet Union."[17](Warren) In the Yalta a serious progress had been taken; 'Soviets secured Poland’s eastern frontier... they got the better of the bargaining with respect to the composition of provisional polish government...it was agreed that elections eventually would take place in Poland."[18] Although elections in Eastern Europe accepted by Stalin, "they were to be held without allied supervision and under the aegis of provisional governments that were for the most part the creation of Soviet occupation forces. "[19]

In his return to the Britain, in the House of Commons, Churchill announced that; "Marshall Stalin and the Soviets leaders wish to live honourable friendship and equality with western democracies"[20]However the fact was that; soviet interpretation of Yalta agreement was to be bring Poland noting more than a soviet satellite.

CONCLUSION

It can be implied that if the Munich was the beginning of the Second World War, Yalta was the beginning of the Cold war. Both concessions given were more or less has similar motivations as to get some more time and limiting the expansion of threat. In regard to British politics although the Yalta conference held in more favourable conditions than Munich conference, the relative weaknesses of the Roosevelt and Churchill vis a vis Stalin has played important role in the concessions and future of Europe. The result of Yalta was assessed by Roosevelt as; "I didn't say the result was good. I said it was the best I could do."[21] This quote was the main indicator to assess the nature of concessions and their necessity. Bearing in mind Churchill's rationale for appeasements; "appeasement form a position of strength which (is) noble"[22], surely concessions of the Yalta was not noble more than the concession of Munich.

BIBLIOGRAPHY

BOOKS

Carlton, David. 1938- Churchill and the Soviet Union, Manchester: Manchester University Press, 2000.

Kitchen, Martin. British policy towards the Soviet Union during the Second World War, London: Macmillan, 1986.

McDonough, Frank. Neville Chamberlain, Appeasement, and the British Road to War. New Frontiers in History Series. Manchester: Manchester University Press, 1998

Parker, R. A. C. Chamberlain and Appeasement: British Policy and the Coming of the Second World War, New York: St. Martin's Press, 1993.

ARTICLES

L. Kettenacker, The Anglo-Soviet Alliance and The Problem of Germany 1941-45, Journal of Contemporary History Vol.17, No.3. (.July, 1982), pp. 435-458

Melvyn P. Leffler, Adherence to Agreements: Yalta and the Experiences of the Early Cold War, International Security, Vol. 11, No. 1. (Summer, 1986), pp. 88-123.

WORLD WIDE WEB

Warren F. Kimball, Principles and Compromises: Churchill, Roosevelt and Eastern Europe, Annual Churchill Conference; Boston, [Online], 28 October 1995, [Cited 3 Jan. 2008]; available from World Wide Web: <http://winstonchurchill.org/i4a/pages/index.cfm?pageid=62> [one screen]
Schoenherr Steven, Called War Begins, [Online], 28 March 2006, [Cited 3 Jan. 2008]; available from World Wide Web: < http://history.sandiego.edu/gen/20th/coldwar1.html> [one screen]

[1] Kitchen, Martin. British policy towards the Soviet Union during the Second World War, London: Macmillan, 1986. p.193

[2] Warren F. Kimball, Principles and Compromises:Churchill, Roosevelt and Eastern Europe, Annual Churchill Conference; Boston, [Online], 28 October 1995, [Cited 3 Jan. 2008]; available from World Wide Web: <http://winstonchurchill.org/i4a/pages/index.cfm?pageid=62> [one screen]

[3] Carlton, David. 1938- Churchill and the Soviet Union, Manchester : Manchester University Press, 2000.p.57

[4] Ibid. p.20

[5] Kitchen, Martin. British policy towards the Soviet Union during the Second World War, London: Macmillan, 1986. p.60

[6] L. Kettenacker, The Anglo-Soviet Alliance and The Problem of Germany 1941-45, Journal of Contemporary History Vol.17, No.3. (.July, 1982), pp. 435-458

[7] Parker, R. A. C. Chamberlain and Appeasement: British Policy and the Coming of the Second World War, New York: St. Martin's Press, 1993. p.13

[8]McDonough, Frank. Neville Chamberlain, Appeasement, and the British Road to War. New Frontiers in History Series. Manchester: Manchester University Press, 1998, p.2

[9] Melvyn P. Leffler, Adherence to Agreements: Yalta and the Experiences of the Early Cold War, International Security, Vol. 11, No. 1. (Summer, 1986), pp. 88-123.

[10] McDonough, Frank. Neville Chamberlain, Appeasement, and the British Road to War. New Frontiers in History Series. Manchester: Manchester University Press, 1998, p.2

[11] Parker, R. A. C. Chamberlain and Appeasement: British Policy and the Coming of the Second World War, New York: St. Martin's Press, 1993. p.13

[12] Ibid. p.13

[13] McDonough, Frank. Neville Chamberlain, Appeasement, and the British Road to War. New Frontiers in History Series. Manchester: Manchester University Press, 1998, p.122

[14] Kitchen, Martin. British policy towards the Soviet Union during the Second World War, London: Macmillan, 1986. p.193

[15] Melvyn P. Leffler, Adherence to Agreements: Yalta and the Experiences of the Early Cold War, International Security, Vol. 11, No. 1. (Summer, 1986), pp. 88-123.

[16] Carlton, David. 1938- Churchill and the Soviet Union, Manchester : Manchester University Press, 2000.p.128

[17] Warren F. Kimball, Principles and Compromises:Churchill, Roosevelt and Eastern Europe, Annual Churchill Conference; Boston, [Online], 28 October 1995, [Cited 3 Jan. 2008]; available from World Wide Web: <http://winstonchurchill.org/i4a/pages/index.cfm?pageid=62> [one screen]

[18] Carlton, David. 1938- Churchill and the Soviet Union, Manchester : Manchester University Press, 2000.p.129

[19] Melvyn P. Leffler, Adherence to Agreements: Yalta and the Experiences of the Early Cold War, International Security, Vol. 11, No. 1. (Summer, 1986), pp. 88-123.

[20] Carlton, David. 1938- Churchill and the Soviet Union, Manchester : Manchester University Press, 2000.p.130

[21] Schoenherr Steven, Called War Begins, [Online], 28 March 2006, [Cited 3 Jan. 2008]; available from World Wide Web: < http://history.sandiego.edu/gen/20th/coldwar1.html> [one screen]

[22] McDonough, Frank. Neville Chamberlain, Appeasement, and the British Road to War. New Frontiers in History Series. Manchester: Manchester University Press, 1998, p.2

DISPUTE SETTLEMENT UNDER THE UNITED NATIONS CONVENTION ON THE LAW OF THE SEA

2009-11-06T11:50:00.000-08:00

United Nations Convention on the Law of the Sea (1982) is maybe the most important global convention just because it deals with world’s largest resource. Whereas it is most probable and inevitable that, world’s largest resource, its waters is the very potential area for the emergence of disputes. In regard to these disputes, by the virtue of peaceful settlement of international disputes regime created by charter, UNCLOS in Part XV has established a settlement of disputes mechanism. Part XV foresees a wide range of dispute settlement method from diplomatic settlement methods such as diplomatic negotiations, mediation, good office, enquiry or conciliation to binding jurisdictional methods. It is another importance of the UNCLOS is the creation of an International tribunal for the law of the Sea disputes (ITLOS). ITLOS’s main function is to adjudicate disputes arising out of the interpretation and application of the Convention. Beyond ITLOS the part XV recognizes other binding adjudication methods such as settlement of disputes by international court of justice or by arbitration courts. The paper therefore firstly outline the essential features of the dispute settlement mechanism put forward by the UNCLOS III, and then will conclude by questioning why a complex, but flexible dispute settlement mechanism needed under UNCLOS III.

INTRODUCTION

There is no doubt that seas and oceans which cover enormous parts of the earth surface has very important role in the economic, social and political life of the human. That is why the importance of the rule of law governing these resources of the world can not be underestimated. UNCLOS III therefore clarifies those rules and norms, and outlines the rights and obligations in regard to use of world’s largest resources. From territorial sea to internal waters, from oceans to Exclusive economic zones, from fishing to scientific research, from sea bed to high seas, it covers every potential usage areas of the world primary resources; Waters. Besides providing a control mechanism on waters, the UNCLOS also provides a dispute settlement mechanism by taking into consideration the very potential nature of the seas for disputed claims. If one considers that most of the global wars fought in the seas, a dispute settlement mechanism developed by the UNCLOS III can be easily rationalized, in the era when the use of force formally prohibited. Part XV of the convention, in this means provides dispute settlement mechanisms that may be invoked by the state parties. Simply the section I of the part XV lists the diplomatic means and section II provides adjudication methods for the dispute settlement mechanisms. Moreover the Section III of the Part XV provides exceptions and Limitations to the adjudication methods provided by the convention.

DIPLOMATIC MEANS OF DISPUTE SETTLEMENT

Under the dispute settlement procedure of the UNCLOS, states are allowed to use their own initiatives for the settle their disputes. There is no doubt this could be in a peaceful way which has been developed and prescribed by the international law. That is in one hand while states may invoke to compulsory jurisdiction mechanism created by the UNCLOS III, they may also use the traditional methods for the peaceful settlement of dispute. it is known that besides the judicial settlement of disputes, diplomatic means for the resolution of dispute might be more preferable. On the other hand sometimes might be more efficient and practical just because it provides compromise opportunity among the disputed states. Moreover UNCLOSIII also allowed states to solve their disputes in particular regions by concluding some bilateral or multilateral treaties.[1] For instance the Montreux Convention might be a good example for this. On the other hand the UNCLOS III embodies a compulsory procedure with its binding decisions for the dispute settlement. The main reason for this mandatory system can be understood if one considers the fact that, the primary aim of the UNCLOS III is to protect the compromise reached in the conclusion of treaty. UNCLOS III is a product of long historical debates. Therefore its effective application and interpretation is essential.

Nevertheless before invoking these compulsory procedures provided by the UNCLOS III, states are encouraged to resolve their disputes in their own decided means which is comfort to international law. That is the first section of the Annex XV gives states an opportunity to settle their disputes through diplomatic means prior to invoking to the procedures laid down under section II.[2] As underlined the chosen method should be in conformity of the rules of international law. In this respect the article 279 of the UNCLOSS III refers to the article 33(1) of the United Nations Charter.[3] Moreover the article 280 also confirms and reinforces states flexibility in their choice of ‘consent-based’[4] diplomatic methods.

Rather than imposing a valid solution to a dispute; given consent to a solution by a state might be more reliable, effective and practical. Article 283(1) of the UNCLOS III also emphasises this fact by starting “When a dispute arises between states parties concerning the interpretation or application of this Convention, the parties to the dispute shall proceed expeditiously to an exchange of views regarding its settlement by negotiation or other peaceful means”[5]

Therefore UNCLOS III requires at least ‘exchange of views’ about a dispute is essential before invoking any kind of judicial settlement method. This exchange of vies in particular can as mentioned in the art 283 be negotiation, also can be advance to the other recognized methods such as inquiry, mediation and conciliation.

JUDICIAL MEANS OF DISPUTE SETTLEMENT

When states by invoking to the methods described under section I, could not managed to reach any settlement, section II of the part XV is put into use. Since the states by ratifying the UNCLOS III have given their consents to the convention, the consent of the states is not a precondition for the compulsory mechanism. To this end Article 287 of the UNCLOS III established varity of forums that to be invoked for the use of compulsory mechanisms. Article 287(1) mention that the forums might be one of the followings;

(a) the International Tribunal for the Law of the Sea established in accordance with Annex VI;

(b) the International Court of Justice;

(c) an arbitral tribunal constituted in accordance with Annex VII;

(d) a special arbitral tribunal constituted in accordance with Annex VIII for one or more of the categories of disputes specified therein.[6]

The UNCLOS III also created a new permanent international court for the compulsory settlement of disputes. Moreover one of the distinguishing feature of the ITLOS is, it may also hear the cases coming from the ‘other entities’ rather than states.[7]

Other than the forums laid down in the article 287, arbitration is also constitutes another means for the judicial settlement under the UNCLOS III. That also provides flexibility to the states; when one considers the fact that by enabling states a kind of control over the settlement procedure and mechanism, arbitration itself provides a flexile way than the adjudication. Annex VII in regard to arbitration requires that; arbitration court should be composed with the ‘persons experiences in maritime affairs and enjoying the highest reputation for fairness, competences and integrity’[8] Furthermore Article 287(3) states that; If the parties to a dispute have not accepted the same settlement procedure, the dispute may be submitted only to arbitration in accordance with Annex VII, unless the parties otherwise agree.^{^[9]}

That is in a situation where states had chosen different forums for the adjudication for the settlement of a dispute; arbitration constitutes a very alternative and reliable forum for the settlement of disputes.

A) Exceptional Circumstances – Limits of Compulsory Jurisdiction –

In some areas where the historical disputes are continuing states mostly reluctant to bind themselves with the compulsory binding decisions of the international tribunals. Malanczuk, here points out that; “in areas which are traditionally sensitive from the viewpoint of territorial sovereignty and military activities, or with regard to fishing and research (from perspectives of developing countries), states have shown themselves unwilling to accept binding third party decisions.”[10]

In this respect the convention itself provides some opportunities to opt-out jurisdictional clauses in some specific circumstances. These exceptional disputes are determined in the article 298 of the convention. Accordingly, disputes related with the ‘sea boundary delimitations’, related to ‘historic bays or titles’, disputes concerning ‘military activities’, ‘disputes concerning law enforcement activities in regard to the exercise of sovereign rights or jurisdiction’ and ‘disputes in regard to Security Council of United nations is exercising the functions assigned to it’[11]

B) Compulsory Conciliation in the Exceptional Disputes

UNCLOS II provides an opt-out regime on specific dispute areas by considering sensibility of the disputes especially historical disputes. However some of these exceptions are subject to mandatory conciliation under the UNCLOS II regime. According to article 297(3b) that in the disputes related; to the management of living resources in EEZ or fishing mandatory conciliation is required.[12] However the mandatory conciliation mechanism does not provides binding decisions. The main reason for its compulsory nature is may be explained as to put pressure on the states in order to prevent arbitrary acts. According to Natalie Klein; “Compulsory conciliation can be viewed as an appropriate compromise in light of the broad discretionary powers granted to coastal states and the lack of substantial law on particular question.”[13] On the other hand Article 298 (1a), which is discussed above, also requires compulsory conciliation. According to Judge Rüdiger Wolfrum, the president of International Tribunal for the Law of the Sea; “The fact that a State has excluded maritime delimitation disputes from compulsory procedures by virtue of article 298, paragraph 1(a) of the Convention does not mean that the dispute is entirely exempted from settlement under the Convention The State concerned will be bound to refer the dispute to compulsory conciliation.”[14]

CONCLUSION

It is also discussed above that the UNCLOS III with itself also created an international court with compulsory jurisdiction arising from the application of the convention. However in the dispute settlement mechanisms, it is also clearly discussed that UNCLOS III provide a very flexible environment to the state parties for their choice on the settlement of disputes. Nonetheless this flexibility can be rationalized when one considers the huge application area of the convention. One of the main significance of the convention is the creation of ITLOS. Main function of the International Tribunal for the Law of the Sea is ‘to adjudicate disputes arising out of the interpretation and application of the Convention.’^{^[15]} However the flexibility of choice between the parties among the determined forums and conditions to exhaust the remedies provided under section I, clearly limits the adjudication of the tribunal created by the convention itself. However this does not reduces the significant of the tribunal. For example in comparison to the International Court of Justice, the tribunal have more expertise composition. According to Alan Boyle;

“Most obviously, the composition of the Tribunal is different. The judges must have ‘recognised competence in the field of the law of the sea’ .They may thus have greater expertise in that area than some judges of the Court”[16]

Another important example may be, as discussed above, access to the tribunal is also open to the entities else than states. This feature provides the tribunal with an important distinction than such adjudication of the International Court of Justice. Article 20 of the convention states that: “The Tribunal shall be open to entities other than States Parties in any case expressly provided for in Part XI or in any case submitted pursuant to any other agreement conferring jurisdiction on the Tribunal which is accepted by all the parties to that case.”[17]

REFERENCES

Peter Malanczuk, Akehurst’s Modern Introduction to International Law, (7th ed.) , London: Routledge, 1997

Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005

Alan E. Boyle Dispute Settlement and the Law of the Sea Convention: Problems of Fragmentation and Jurisdiction, International and Comparative Law Quarterly, 1997; 46: 37 - 54.

H.E. Judge Rüdiger Wolfrum, The competence of the Tribunal in maritime delimitation cases, New York, [online] 23 October 2006 ttp://www.itlos.org/news/statements/Wolfum/Wolfrum%20Statement%20Legal%20Advisors%2023.10.06%20E.doc, accessed on 12-12-2007

United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982

Statute of the International Tribunal for the Law of the Sea

International Tribunal for the Law of the Sea General Information – Overview - Introduction [Online] 26.11.2002, http://www.itlos.org/start2_en.html, accessed on 12-12-2007

[1] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 30

[2] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 31

[3] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 32

[4] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 26

[5] United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982, Art 283

[6] United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982, Art 287

[7] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 52

[8] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 53

^{^[9]}International Tribunal for the Law of the Sea General Information – Overview - Introduction [Online] 26.11.2002, http://www.itlos.org/start2_en.html, accessed on 12-12-2007

[10] Peter Malanczuk, Akehurst’s Modern Introduction to International Law, (7th ed.) , London: Routledge, 1997, p.300

[11]Peter Malanczuk, “Akehurst’s Modern Introduction to International Law”, (7th ed.) , London: Routledge, 1997, p.300

[12] United Nations Convention on the Law of the Sea of 10 December 1982, Art 297

[13] Klein Natalie, “Dispute Settlement in the UN Convention on the Law of the Sea”, Cambridge: Cambridge University Press, 2005, p 122

^{^[14]}H.E. Judge Rüdiger Wolfrum, The competence of the Tribunal in maritime delimitation cases, New York, [online] 23 October 2006 ttp://www.itlos.org/news/statements/Wolfum/Wolfrum%20Statement%20Legal%20Advisors%2023.10.06%20E.doc, accessed on 12-12-2007

[15] International Tribunal for the Law of the Sea General Information – Overview - Introduction [Online] 26.11.2002, http://www.itlos.org/start2_en.html, accessed on 12-12-2007

[16] Alan E. Boyle Dispute Settlement and the Law of the Sea Convention: Problems of Fragmentation and Jurisdiction, International and Comparative Law Quarterly, 1997; 46: 37 - 54.

[17] Statute of the International Tribunal for the Law of the Sea, Art. 20

TORTURE ARTICLE OF THE ECHR

2009-05-16T15:49:00.000-07:00

Article 3, the most precise article of the convention reads that "No one shall be subjected to torture or to inhuman or degrading treatment or punishment." Within this short article neither the definition of torture or inhuman or degrading treatment or punishment is given nor does the article provide the exact limits with us to define the torture and other forms of mal-treatment. On the other hand article itself provides an absolute right in which no derogation is permitted even in the war times.[1] Simply “No One” generalization while encompasses everyone, neither does exclude any matters nor any kind of necessity or circumstances. Thus in one hand the nature of article 3 is open ended in the terms of answering what constitutes torture or other forms of mal-treatment, on the other hand it is absolute and specific in the terms of providing absolute guarantee to those it protects. These two important features of the article 3 provide the European Court of Human Rights (Hereafter the Court) with a very broad sense of discretionary interpretation power in the application of article. It’s the Court’s judicial discretion determines the standards and criteria for what constitutes torture or other forms of ill-treatment.

In regard to article 3, The Court has developed a very comprehensive case law. The Court’s case law is the primary source for the analysis of Court’s interpretation of torture and other forms of ill-treatment. In such analysis however an inconsistency easily may be noticed. The Court itself has recognised this fact in the Selmouni v. France case by the reading that “Court considers that certain acts which were classified in the past as “inhuman and degrading treatment” as opposed to “torture” could be classified differently in future.” [2]

However such inconsistency should not be understood as a result of lack of limited and narrow article on the subject. On contrary, this inconsistency may be the inevitable and the positive result of constantly changing definition of nature of the article and as a result the most significant indicator of the dynamic nature of the Court’s interpretation. Therefore the inconsistency in the Court’s interpretation while is the result of a pragmatic and practical approach of the Court to enable the article to be workable and functional to cope with its changing and difficult nature, but also is the most important proof to show us how the convention is a living instrument.

DYNAMIC NATURE OF ARTICLE 3

Article 3 reads mainly four types of abuses: torture, inhuman treatment, degrading treatment and degrading punishment. That is the article deals with variety of wide range of acts those from Palestinian hanging to corporal punishment, from rape to poor detention conditions. In the article 'degrading treatment or punishment' is the most general and 'torture' the most specific form of abuse.[3] In regard to torture the Court, still not so specific, has put forward some main standards. Beyond all torture should involve very intense suffering and also intention. The Court defined torture as “a deliberate inhuman treatment causing very serious and cruel suffering” [4]

However the dividing line between torture and inhuman and degrading treatment and degrading punishment is so indefinite. Determination of either an act constitutes torture or in human or degrading treatment depends on variety of conditions. Court’s case law in regard to this difference provides that;

“The Court also recalls that ill-treatment must attain a minimum level of severity if it is to fall within the scope of Article 3. The assessment of this minimum is relative: it depends on all the circumstances of the case, such as the duration of the treatment, its physical and/or mental effects and, in some cases, the sex, age and state of health of the victim.”[5]

For example in the Price v. UK case the detention conditions for an applicant who is four-limb deficient as a result of phocomelia and also suffers from problems with kidneys, is constituted degrading treatment contrary to Article 3, although Court also stated in its judgement that `there is no evidence in this case of any positive intention to humiliate or debase the applicant`.[6] There is no doubt that without any evidence for the intention to humiliate applicant, the same conditions would not constitute a degrading treatment for a healthy applicant. In an analysis of Court’s case one can easily increase the number of such examples. Such as, one comparison may be made between the Tyrer and Costello-Roberts cases.[7] On these two similar cases the Court made different conclusions. About this comparison Michael K. Addo and Nicholas Grief stated that; “The one real difference between the two cases lay in the fact that Tyrer was sentenced by a Court and Costello-Roberts by his headmaster. The other factors were either similar or only superficially different.”[8] Another good example may be the comparison between the Soering V UK case and Cruz Varas V. Sweden case. Where in the former case reasoned that extradition of the applicant would violate the article 3 on the other hand the Court the latter case reasoned that there is no real risk that the applicant would be ill treated in his return.[9] It is seen that Court’s application of article 3 may change form case to case. As Clare Ovey pointed out “expulsion to a country with poor medical facilities may constitute "inhuman or degrading treatment" for a man dying of AIDS, but not for someone in good health.”[10]

Thus it is seen that the Article 3 itself is flexible enough which may be applied differently to different persons under different conditions or in different times. Its dynamic nature inevitably does not accept formative standards. Court’s discretion is the most important determinant in the application of article to the cases.

ECHR as a Living Instrument

“…the convention is a living instrument which…must be interpreted in the light of present day conditions.”[11]

In the Tyrer V UK case, Court reasoned that corporal punishment whether was acceptable by the inhabitants for years (Isle of Man), is not suitable with the present day conditions and should be regarded as degrading punishment. Whereas the Court as called in the Ireland V. UK case an inhuman and degrading treatment could be classified differently in the future, just like an act which was even legal, in the light of present circumstances may be regarded as illegal and may constitute a breach of the convention. Thus what may present day conditions encompasses, determines the operation area of the article 3. The Court’s case law in one hand consistently follows its precedents, on the other hand modernises itself by setting up new precedents for the future in the light of present day conditions. Thus as A Mowbray mentioned “…the living instrument doctrine has enabled the Court to creatively update the interpretation of a number of convention articles in varied situations.”[12]

CONCLUSION

Article 3 of the convention, as mentioned has unclear and general terminology. It is not certain that whether the authors of the convention thought about the Court’s creativity in the interpretation of this article, but it is also sure that article itself provides the Court with an excellent opportunity to use its creativity and interpret the article in conformity with the rising contemporary standards of Human Rights. As it is argued in the paper, the inconsistency in the case law of the Court may be understood by the impacts of two important reasons. First one is the changing nature of the article according to conditions and circumstances which are like those mentioned in the Ireland v. UK case.[13] Second one is the changing nature of the article according to present day conditions (thus according to rising contemporary human right standards as well) Simply the dynamic nature of the article causes dynamic interpretation of the Court which results in an inconsistency among decisions of the Court. However this does not mean that inconsistency has an effect on the legal quality of the article. Contrary, the article itself by providing ‘everyone’ with an absolute freedom from torture and other forms of ill-treatment, ‘irrespective from victim’s conduct’ [14]constitutes one of the strictest prohibitions in the convention.

Therefore paper put forward an argument by claiming the inconsistency of the Court’s decisions is the cause of dynamic nature of the Torture Article of the convention. The justice and legal quality of article accordingly depends on whether the degree of inconsistency in the decisions of the Court is compensated by the degree of the efficiency of the application of the article in those decisions.

REFERENCES

Alastair Mowbray, “The Creativity of the European Court of Human Rights”, Human Rights Law Review. 5: 1 (2005) p:57-79
Ovey, C. (2001) Prohibition of Refoulement: The meaning of Article 3 of the ECHR, ELENA International Course on the European Convention on Human Rights in relation to Asylum, 26-28th January 2001, Strasbourg, [cited 7 Nov. 2007]; available from World Wide Web: <http://www.ecre.org/elenahr/art3.pdf > [one screen].
M. O'Boyle, C. Warbrick, D.J. Harris, Law of the European Convention on Human Rights (London: Butterworths, 1995)
Michael K. Addo and Nicholas Grief, “Does Article 3 of The European Convention on Human Rights Enshrine Absolute Rights?” European Journal of International Law 9 (1998) p:510-524

[1] Art 15(2), ECHR, No derogation from Article 2, except in respect of deaths resulting from lawful acts of war, or from Articles 3, 4 (paragraph 1) and 7 shall be made under this provision.

[2] Selmouni v. France (25803/94) [1999] ECHR, para 101

[3] Michael K. Addo and Nicholas Grief, “Does Article 3 of The European Convention on Human Rights

Enshrine Absolute Rights?” European Journal of International Law 9 (1998) p. 515

[4] Ireland V. UK (5310/71) [1978], para 167, Aksoy v. Turkey (21987/93) [1996] ECHR, para 63

[5] Ireland V. UK (5310/71) [1978], para 162

[6] Price V. UK (33394/96) [2001], para 30

[7] Michael K. Addo and Nicholas Grief, “Does Article 3 of The European Convention on Human Rights

Enshrine Absolute Rights?” European Journal of International Law 9 (1998) p. 518

[8] Ibid. p.518

[9] M. O'Boyle, C. Warbrick, D.J. Harris, Law of the European Convention on Human Rights (London: Butterworths, 1995) p.75-78

[10] Ovey, C. (2001) Prohibition of Refoulement: The meaning of Article 3 of the ECHR, ELENA International Course on the European Convention on Human Rights in relation to Asylum, 26-28th January 2001, Strasbourg, [cited 7 Nov. 2007]; available from World Wide Web: <http://www.ecre.org/elenahr/art3.pdf > [one screen].

[11] Tyrer V. UK (5856/72) [1978], para 69

[12] Alastair Mowbray, “The Creativity of the European Court of Human Rights”, Human Rights Law Review. 5: 1 (2005) p. 69

[13] “…such as the duration of the treatment, its physical and/or mental effects and, in some cases, the sex, age and state of health of the victim.” (Ireland V. UK (5310/71) [1978], para 162)

[14] Ireland v. UK (5310/71) [1978], para 163