Spacery Fordoniaka

Góra Wiatrów

2015-10-26T23:41:00.003+01:00

W zeszłym tygodniu ogłoszono, że kolarski klasyk czyli podjazd pod Mont Ventoux wraca na Tour de France. Kolarze do tej pory zmagali się z tą zabójczą górą 15 razy podczas tego największego na świecie kolarskiego wyścigu etapowego. Ja sam górę zdobywałem trzy razy, choć jeszcze ani razu na rowerze i tylko dwa razy na piechotę.

Słynne schronisko na szczycie Mont Ventoux

Ostatnie metry zmagań kolarzy

Można powiedzieć, że ta góra mnie prześladuje. Znałem ją na długo zanim postanowiłem jechać do Francji na winobranie. Czytałem legendy, artykuły, oglądałem ją w telewizji podczas kolarskich relacji. Przeżywałem jej trudy razem z Sylwestrem Szmydem, który wygrał na niej etap Critérium du Dauphiné Libéré w 2009 roku.

Kiedy na samym początku naszej francuskiej przygody dojeżdżaliśmy do Orange, miasta leżącego na północ od miejsca gdzie mieliśmy spędzić 2 miesiące Gizi, którego busem jechaliśmy powiedział, że za chwilę zobaczymy Mont Ventoux. Byłem bardzo zaskoczony bo jakoś nie zdawałem sobie wcześniej sprawy z tego, że leży ona w tym regionie. Okazuje się, że góruje ona nad całą okolicą i nawet będąc 80 km od niej, wciąż ją widzieliśmy. Odtąd miała mi towarzyszyć prawie każdego dnia pobytu w Prowansji. Zdarzały się dni kiedy zbieraliśmy winogrona obserwując jak zza góry wiatrów wyłania się wschodzące słońce. Piękny widok, niestety na zdjęcia trzeba będzie poczekać do przyszłego roku jak wrócę tam z dobrym obiektywem.

Zachód słońca na górze Wiatrów

Oczywiste było, że prędzej czy później się na nią wybiorę. I choć nie miałem ani formy, ani dobrego roweru to sposób znalazłem. W sumie byłem na niej trzy razy. Pierwszy był wesoły, ale nie stanowił żadnego wysiłku. Wystarczyło złapać stopa i wjechać elegancko na pace pick-upa z piątką (ok, liczę jeszcze Marzenę, która jechała w środku) znajomych.

fot. Mateusz Gizler

Za drugim razem nie udało nam się zdobyć szczytu. Szliśmy z Kamilem i Michałem i polegliśmy na czytaniu oznaczeń francuskich szlaków (skrzyżowane linie oznaczają, że tędy nie wiedzie droga!). Tak pechowo wyszliśmy, że trzeba było wracać bardzo kamienistym wąwozem, gdzie każdy krok groził skręceniem nogi, a o zdobywaniu szczytu mowy nie było. Zdjęcia z tego wypadu niestety są beznadziejne, ale komórka lepszych nie robi..(są jeszcze jakieś na negatywach, ale te wciąż niezeskanowane).

Tak się oznacza szlaki we Francji [sic!]

Owszem, zgubiliśmy się i wracaliśmy na oślep,

ale jak się później okazało, tamtędy serio biegł szlak.

Owocne okazało się dopiero drugie podejście na szczyt. Wyruszyliśmy zdobywać górę dwunastoosobową grupą jednak już na samym początku dalszą wędrówkę odpuściły dwie koleżanki, które dotarły na górę stopem. Podejście okazało się bardzo trudne. Treking zajął nam około 6 godzin w ciągłym słońcu. Góra wzięła swoją nazwę od wiejących tam silnych wiatrów. Jak na złość tego dnia wiało tylko na szczycie. Było bardzo gorąco i naprawdę sporo się napociliśmy, żeby dotrzeć do końca. Zajęło nam to sporo czasu bo podejście zaczynało się na 400 metrach, a szczyt znajduje się na wysokości 1916 metrów.

Droga z początku wiedzie przez winnice malowniczo położone na stokach u podnóży szerokiej na cały widnokrąg góry. Większość trasy przez zbocze góry wiatrów jest bardzo kamienista. Sporo na niej lasów cedrów i kiedy tylko udaje się wyjść na otwartą przestrzeń oczom ukazują się zapierające wdech w piersiach widoki.

Mont Ventoux stanowi pierwszy szczyt Pre-Alp. Jeśli nie ma chmur to widać dobrze Alpy, w tym szczyty mające po cztery tysiące metrów, przy naprawdę rewelacyjnej widoczności widać jeszcze morze Śródziemne i Pireneje. Warto się tam wybrać, nawet jeśli tylko samochodem. Choć polecam wędrówkę bo zbocza góry kryją wiele tajemnic natury.

To właśnie na tej górze zaczął się alpinizm. W 1336 roku zdobył ją Franscesco Petarka opisując później swoją wspinaczkę.

Sam na pewno wrócę tam z kolarzówką w 2016 roku, kto wie - może nawet uda mi się kibicować Michałowi Kwiatkowskiemu i Rafałowi Majce podczas Tour de France?

Wam jeśli zamierzacie zdobyć górę na piechotę polecam zacząć wędrówkę w miejscowości Sainte Colombe. Stąd szukajcie żółtych kreseczek oznaczających szlak. Są mocno pochowane więc musicie być bardzo uważni. Szlak zaczyna się koło restauracji leżącej na przeciwko dużego parkingu, zaraz obok krzyża ze zdjęcia poniżej. Koniecznie zabierzcie ze sobą dużo wody bo po drodze nie ma strumieni. Nawet jeśli na dole panuje upał to na szczycie będzie bardzo zimno. Polar i kurtka przeciwwiatrowa, oraz czapka są niezbędne.
A jeśli chcecie wjechać na górę samochodem to lepiej przemyślcie, czy jest wystarczająco mocny. Podjazd to dwudziestu kilometrowa ściana o nachyleniu od 8 do 12 stopni. Potężny wycisk dla silnika i hamulców.

Pre-Alpy

Obiad zdobywców

Kapliczka na szczycie, w tle dolina Rodanu

Szukając alternatywy dla WTR z Bydgoszczy do Torunia

2014-06-01T23:25:00.003+02:00

W internecie pojawia się coraz więcej opinii, że Wiślana Trasa Rowerowa jest wielką pomyłką. Została wyznaczona w oparciu o już istniejące szlaki rowerowe, nie stworzono dla niej oddzielnej infrastruktury i często zamiast poprowadzić ją nad rzeką przez długie kilometry ucieka wgłąb lądu.

Do tej pory odnosiłem się dość ostrożnie do tych opinii. Po przejechaniu trasy z Ostromecka do Grudziądza uznałem nawet, że po za kilkoma miejscami gdzie dałoby się poprowadzić trasę bliżej rzeki, wszystko jest ok.

Moim zdaniem to dobrze, że zamiast jechać non stop nad rzeką, można poznać historię terenów jej otaczających. W końcu obecny kształt rzeka zawdzięcza wszystkim tym, którzy zamieszkiwali jej dolinę. Warto więc poznać ich historię. Jednak musi to być zrobione z głową i powinno być to zrównoważone.

Wszystko wywróciło się o 180 stopni kiedy dowiedziałem się, że tzw. "Polska B", przez media ogłoszona tę biedniejszą częścią kraju, zamierza wybudować 2 tys. km bitumicznej ścieżki rowerowej, która połączy całą ścianę wschodnią. Link.

Zacząłem się zastanawiać, czemu nie zrobiono tego nad Wisłą ( te pytanie niestety pozostanie bez odpowiedzi).

________________________________________________________________________

Sprostowanie (22:15, 2 czerwca 2014):
Dostałem ciekawą wiadomość od Marcina Wasilewskiego, który jest założycielem portalu Wirtualne Szlaki, o którym często wspominam kiedy mówię o wytyczaniu szlaku moich wycieczek. Odpowiada mi na pytanie dlaczego WTR nie została u nas zrobiona porządnie, tak jak ma to miejsce w przypadku ściany wschodniej o której wspomniałem wyżej.

"Jeśli chodzi o finansowanie trasy w Polsce wschodniej, to mogła ona powstać właśnie dzięki temu, że jest to biedniejszy region i ma dodatkowe środki z Unii. Poczytaj o programie "Rozwój Polski Wschodniej". Właśnie z niego jest finansowany tej projekt."

Wyjaśnia to, skąd są pieniądze na tamten szlak. Nam pozostaje mieć nadzieję, że uda się wyznaczyć WTR na nowo, szczególnie teraz kiedy otworzono dla rowerzystów wały przeciwpowodziowe. Tym bardziej, że nie potrzeba na to dużych nakładów finansowych, więc nie powinno to nadszarpnąć budżetów gmin.

Koniec

________________________________________________________________________

Do tego wszystkiego doszła kwestia WTR do Torunia i z powrotem. Prawym brzegiem leci do Zamku Bierzgłowskiego, który zdecydowanie nie leży nad Wisłą. Owszem, warto się tam wybrać, ale sama droga jest na maksa nudna. Pola i...pola, zero rzeki.

Lewy brzeg różni się od prawego tym, że zamiast asfaltu i pól dostajemy pustynne drogi i lasy. Tragiczna, nieprzejezdna dla rowerów (Road To Nowhere donosi, że nawet na góralu nie da się tego przejechać) droga ma ładne pomarańczowe znaczki trasy, ale powinno się ją zamknąć dla ruchu i to nawet pieszego.

Postanowiliśmy więc z Filipem i Justyną, że wybierzemy się poszukać alternatywnej trasy. Jechaliśmy trochę zygzakiem i czasami kończyło się na pchaniu roweru, ale co się okazało?

Da się poprowadzić szlak nad rzeką. Wały są przejezdne i nawet bez nakładów finansowych da się zrobić trasę z widokiem na jej temat przewodni.

W tym poście nie będzie jeszcze dokładnego przebiegu trasy alternatywnej. Muszę jeszcze raz się nią przejechać i w paru miejscach znaleźć lepszą opcję, ale możecie spodziewać się ściągawki w pdfie.

Z Bydgoszczy pojechaliśmy jeszcze WTR. Szlakiem dojechaliśmy do stacji kolejowej w Przyłubiu gdzie zaczęło się kombinowanie. Zamiast jechać w głąb Puszczy Bydgoskiej szukaliśmy możliwości jechania wzdłuż torów. Szybko znaleźliśmy drogę, która poprowadziła nas nad brzeg doliny Wisły. Tutaj niestety się urwała i rowery musieliśmy poprowadzić wzdłuż piaszczystego rowu przeciwpożarowego. Był to jednak krótki odcinek i widoki jakie ujrzeliśmy wynagrodziły nam ten trud.

Niestety nasza leśna ścieżka wróciła szybko na drogę krajową nr. 10, którą musieliśmy się poruszać przez około 2 km. Kiedy udało nam się z niej ponownie zjechać dotarliśmy znowu nad rzekę. Tutaj zaczęła się piękna trasa środkiem wału przeciwpowodziowego, który aż do Torunia (po za kilkoma krótkimi odcinkami) jest przejezdny. Widoki piękne, pogoda idealna, nic tylko cieszyć się jazdą!

Po drodze minęliśmy jeszcze miejsce, które wygląda jak dawny zjazd do promu rzecznego. W tym też miejscu zobaczyliśmy po raz pierwszy most w Toruniu. Byliśmy blisko.

Kolejnym miejscem, które poświadczyło, że jesteśmy u celu był stary magazyn, element twierdzy toruńskiej. Z wału też było widać zabudowania Torunia po drugiej stronie Wisły. Po dojechaniu do mostu się rozdzieliliśmy. Filip pojechał na obiad, a ja z Justą na punkt widokowy koło klubu wioślarskiego, po przeciwnej do starówki stronie rzeki. Potem ona uciekła jeść, a ja wybrałem się zobaczyć stary polski zamek, który niegdyś służył obserwacji krzyżackiego Torunia.

Zamek jest w dość dobrym stanie (choć nie ma konstrukcji drewnianych). Imponują stare wysokie mury. Zdecydowanie warto się tam wybrać.

Zapomniałem wspomnieć, że przy moście wróciła do nas WTR-ka. Dopiero w Toruniu! Czyli od Solca Kujawskiego, aż do mostu w Toruniu nie dostrzeżemy z niej Wisły. Brawo. Przy okazji zjeżdżając z sakwami we wskazanym strzałkami kierunku łatwo sobie wybić zęby. Jest tak stromo, że mimo rozpędu nie podjechałem. Lepiej przejechać na drugą stronę ulicy i tam zjechać łagodną drogą.

Z Torunia wyjechaliśmy tak jak wiódł szlak. Po krótkim odcinku drogi na Bydgoszcz skręciliśmy na Stary Toruń. Szlak chwilę wiedzie wzdłuż wału, żeby potem definitywnie odbić od rzeki i powrócić do niej dopiero za Ostromeckiem. My pojechaliśmy dalej wałem przeciwpowodziowym, którym dotarliśmy aż na wysokość Czarnowa. Tutaj popełniliśmy błąd i zamiast dotrzeć od razu do drogi krajowej, z której łatwo wjechać na czarny szlak wzdłuż doliny Wisły, brnęliśmy przez pola. Trzeba dodać, że ostatnie 25 km jechaliśmy w ulewnym deszczu i średnio nam się już chciało szukać lepszych dróg. Zaowocowało to ucieczką z lasu (do którego dostaliśmy się przez podmokłe pola) na wspomnianą już drogę krajową, którą dojechaliśmy szybko do domu.

Po drodze przekonaliśmy się, że najlepszymi drogami dla Wiślanej Trasy Rowerowej są właśnie wały. Gdyby można było zrobić na nich ścieżki rowerowe (bez tych wertepów od których bolało w siodełko), to więcej ludzi przekonałoby się w jak pięknej mieszkamy okolicy.

Takich widoków wszystkim życzę! Oby nie skończyło się tak jak u nas. Woźcie ze sobą kurtki przeciwdeszczowe i bądźcie gotowi na każdą pogodę. Lepiej wozić niż się prosić ;)

Przy okazji jednego z postojów, Justa pokazała nam jak się rozciągać, żeby ręce i nogi nie cierpły od roweru.

Kiedy wreszcie dopadła nas burza to zrobiło się mniej miło. Udało nam się jednak pomimo przeciwności dojechać do domu. W lesie było nawet ciężej bo się trochę pobrudziliśmy błotem, ale od czego są gorące prysznice.

Smutny los ptaków wędrownych.

2014-05-30T10:14:00.002+02:00

W miniony czwartek, wraz z Kubą, wybrałem się na spacer z Ornitologiem zorganizowany w ramach Bydgoskiego Festiwalu Nauki. Chodząc po pięknych lasach Leśnego Parku Kultury i Wypoczynku w Myślęcinku, podpatrywaliśmy ptaki w ich naturalnym otoczeniu ucząc się rozpoznawać je po śpiewie jakim zwabiają samice i zaznaczają swoje terytoria.

Mimo złej pogody (ciągle z nieba sączył się kapuśniaczek) udało nam się dostrzec dzięcioła karmiącego młode. Wypatrzyliśmy 2 rodzaje gołębi zamieszkujących lasy. Słyszeliśmy kosy, rudziki i sójki.

Spacer ten zainspirował mnie do lepszego poznania świata tych pięknych zwierząt.

I to chyba zbieg okoliczności, że wczoraj wieczorem, kiedy wciąż byłem pod wrażeniem porannego spaceru trafiłem na artykuł "Koniec pieśni". Ukazał się on w majowym wydaniu National Geographic, jako artykuł dodatkowy tylko w wersji dla prenumeratorów.

Czemu o nim piszę? Ponieważ ma on tak tragiczny wydźwięk, że wciąż trzęsę się ze złości. Opisuje on co się dzieje z naszymi europejskimi wędrownymi ptakami lecącymi na zimowanie do ciepłych krajów. Nie zdawałem sobie nigdy sprawy, że nasze ptaki są tam masowo mordowane. W Egipcie jest to wręcz sport narodowy. Dziennie beduini potrafią zabić około 500 ptaszków. Strzelają do wszystkich gatunków, które nie zamieszkują tych terenów na stałe. Uważają je za swoją zdobycz. Z reguły mordują je, żeby zjeść. Jednak ile taka ważąca około 70 gramów Wilga może dostarczyć mięsa? Jeden kęs?

Jeśli się kiedyś zastanawialiście, czemu nie wróciły bociany, które miały gniazda w Waszej okolicy, to odpowiedź jest prosta - zostały zamordowane dla sportu w Afryce.

Jednak nie tylko na czarnym lądzie masowo się morduje ptaki wędrowne. Europa też ma niechlubny udział w tym procederze. Kiedy w 1997 roku doszło do anarchii w Albanii, rozkradziono wojskowe arsenały. W ręce ciemnej masy (bo inaczej nie nazwę tych pseudo-myśliwych) dostała się pokaźna ilość broni palnej. Popularne zrobiło się strzelanie do wszystkiego co się rusza. Wielu Albańczyków postawiło sobie za cel wytrzebienie wszystkich ptaków przelatujących przez ich kraj. Nic sobie nawet nie robią z obszarów chronionych. Potrafią zajechać samochodami w środek Parku Narodowego i urządzić rzeź.

Nie są jednak w tym odosobnieni.

Przyjeżdżają tam licznie włoscy kłusownicy. U siebie nie mogą sobie pozwolić na takie mordowanie ptaków więc jadą do sąsiedniej Albanii (która była długo pod ich panowaniem, więc czują się jak u siebie) i urządzają sobie "polowania".

Podobnie rzecz ma się w Hiszpanii, gdzie ten zbrodniczy sport też się cieszy sporym uznaniem.

Nóż w kieszeni mi się otwiera. Najgorsze jest to, że na razie nie ma żadnych perspektyw na powstrzymanie tych zbrodniarzy.

Poniżej trochę zdjęć polskich ptaków. Zrobiłem je dawno temu jeszcze w 2007 roku. Tutaj jedynie jako dekoracja do tekstu.

Eliminacje do Wielkiego Wyścigu Butelkowego

2014-05-28T18:38:00.002+02:00

W minioną sobotę wziąłem wraz kolegami udział w eliminacjach do Wielkiego Wyścigu Butelkowego. Jest to coroczny wyścig odbywający się podczas wodnego festiwalu "Ster na Bydgoszcz". Ideą tego wyścigu jest popłynięcie na własnoręcznie zbudowanej łodzi z butelek PET. Wyścig ten łączy promocję ekologii i sportów wodnych, jednocześnie promując wizerunek naszego miasta jako miasta leżącego nad rzeką.

Nasz start wziął się z czystego przypadku. We wcześniejszym terminie zgłoszonych zostało 12 ekip. Brakowało tej szczęśliwej, trzynastej ekipy. Mój przyjaciel, który jest synem jednego z czynnych uczestników tego wyścigu, zaproponował mi wspólny start. Wstawiliśmy się więc na eliminacje wyścigu butelkowego, to znaczy stawiliśmy, bo na butelkach pływaliśmy, a nie je opróżnialiśmy ;)

Pierwszy raz pływaliśmy na takiej ekologicznej łódce i nasz udział w wyścigu skończył się na rozśmieszaniu publiczności. Tak jak jeszcze w pierwszym biegu mieliśmy niezły czas 1 m 50 s, który był tylko o 2 sekundy gorszy od czasu zwycięskiego, to już w drugim biegu udowodniliśmy, że bardziej nadajemy się na komików niż na osadę wioślarską :). Zamiast płynąć prosto do mety postanowiliśmy kręcić się w kółko i omijać niewidoczne przeszkody kręcąc piękne ósemki. Do mety dopłynęliśmy już tylko i wyłącznie po to, żeby wreszcie przestano nam liczyć czas.

Pomimo porażki bawiliśmy się znakomicie i postanowiliśmy, że za rok zgłosimy się do wyścigu z własną łodzią. Szczególne gratulacje należą się wygranej osadzie, której kapitan załogę zwerbował w barze funkcjonującym podczas festiwalu na Wyspie Młyńskiej. W wyścigu głównym będzie płynął łódką nazwaną na cześć swojego zmarłego synka. Tym bardziej nie mieliśmy więc żalu, że przegraliśmy i na pewno stawimy się 15 czerwca by im kibicować!

Poniżej trochę zdjęć wykonanych przez Sławka Piotrowskiego.

Oczywiście kiedy poczułem wodę to musiałem do niej wskoczyć. Dżadżo dał się namówić i popływaliśmy trochę w Brdzie.

Zwycięska osada!

Dumni zwycięzcy zwerbowani w tawernie.

Wielka Woda

2014-05-26T08:59:00.001+02:00

Od lat marzyłem o tym, żeby sfotografować wschód słońca w okolicach Strzelec Dolnych podczas powodzi. W tym roku wreszcie się zmobilizowałem i udało się wstać o 4 rano. Najwięcej wody było w okolicach Chełmszczonki i tam właśnie się udałem dzisiejszego ranka. Efekty mnie bardzo zadowoliły. Pewnie dlatego, że w ogóle udało mi się obudzić. Dawno minęły czasy kiedy bez marudzenia wstawałem na poranne plenery. Może teraz uda się powrócić do starych czasów?

Najzabawniej się zrobiło, kiedy te dwa samochody próbowały przejechać przez pozostałości rozlewiska. Mieli szczęście, że woda szybko opada bo jeszcze wczoraj ten odcinek był nieprzejezdny. Dziś się udało.

Tak było jeszcze wczoraj. Podobno w sobotę nawet traktor miał problem z przejechaniem.

Rowerem nad morze, czyli z Fordonu na wyspę Sobieszewską

2014-05-05T21:47:00.001+02:00

Od pewnego czasu nosiłem się z myślą, żeby dojechać wzdłuż Wisły nad morze. Próbowałem już, na trasie skróconej, pod koniec marca. Wtedy powstrzymał mnie jednak wiatr i słaba forma. Kolejną podjąłem podczas majówki. Tym razem jednak wybrałem się z dwoma kolegami i to na całą trasę.

Starorzecze w okolicach wsi Czarże

Postanowiliśmy, że do ujścia rzeki dojedziemy jej prawym brzegiem, trzymając się Wiślanej Trasy Rowerowej. Choć WTR zostanie otwarta dopiero 10 maja, to już od pewnego czasu jej znaki można zobaczyć na szlakach biegnących wzdłuż Wisły i można z niej korzystać. Niestety, dotyczy to tylko województwa kujawsko-pomorskiego. Nasz północny sąsiad w dalszym ciągu trasę ma wyznaczoną tylko na papierze (co nie oznacza, że jej jasny przebieg można gdzieś znaleźć). Trzeba więc improwizować.

Nad morze jechaliśmy 3 dni. Na takie więc etapy podzielę ten post i każdy odcinek trasy będzie opisany z dołączoną mapką.

Dzień 1

Fordon - Ostromecko - Chełmno - Dorposz Chełmiński

Po przejechaniu przez most Fordoński dotarliśmy do Ostromecka. Jednak znając dobrze te miejsce pojechaliśmy bez przystanków dalej w stronę Kokocka. Tutaj dopiero się zatrzymaliśmy na dłuższe zwiedzanie. Zobaczyliśmy jeden z niewielu domów zbudowanych za wałem, podziwialiśmy stary zbór ewangelicki, obecnie użytkowany jako kościół katolicki, a w prawie każdym domu doszukaliśmy się śladów starych osadników. Praktycznie w każdej od tej pory, mijanej przez nas miejscowości znaleźliśmy domy i cmentarze, które pozostawili po sobie mennonici.

Mennonici wywodzą się z Holandii. Ich nazwa pochodzi od założyciela protestanckiego nurtu wyznaniowego, Menno Simmonsa. Do Polski zostali sprowadzeni na niezagospodarowane dotąd tereny nadrzeczne. Wykazali się niesamowitym wręcz kunsztem w uprawianiu podmokłych terenów. To właśnie im zawdzięczamy obecny kształt krajobrazów nadwiślańskich. Osuszyli bagienne tereny i posadzili wierzby, które teraz tak pięknie wyglądają kiedy Wisła występuje ze swoich brzegów. Pobudowali czyste i schludne wioski i już na zawsze wprowadzili życie w Dolinę Dolnej Wisły.

Jeśli kogoś interesują stare cmentarze (między innymi mennonickie) to znajdziecie dokładną mapę z ich lokalizacją pod tym linkiem: http://lapidaria.wikidot.com/

Wracając do Kokocka (znanego głównie z Areny Kokocko), polecamy zatrzymać się przy miejscowym sklepie. Sprzedawca sporo wie o historii i topografii terenu. Sam jest zapalonym rowerzystą i zawsze z chęcią służy dobrą radą.

Udając się dalej na północ w stronę Chełmna, polecam zatrzymać się na chwilę na punkcie widokowym przed wsią Borówno. Znajdują się tutaj podstawy i nasyp po dawnej przeprawie przez Wisłę. W pobliżu znaleźć można głaz na którym ktoś wyrył napis "Weich sel Wasserstand 1829". Upamiętnia on powódź, która przerwała groblę w tym samym roku.

Naszym kolejnym przystankiem było Chełmno. Spotkaliśmy się tam z moim kolegą Maćkiem, który zabrał nas na organizowane przez jego drużynę KS Nine Hills Chełmno zajęcia "Frisbee Day". Specjalizują się oni w stosunkowo nowej i prężnie rozwijającej się dyscyplinie ultimate frisbee, gdzie zamiast piłki używa się plastikowego dysku.

Patrząc na ilość osób przyglądających się prezentacji, oraz ilości zawodników można dojść do wniosku, że to dobra forma integracji. Brawo za takie inicjatywy!

Wszystkim, którzy jeszcze nie byli w Chełmnie polecam wizytę w tym malowniczym miasteczku. Położone jest na dziewięciu wzgórzach. Posiada doskonale zachowane mury miejskie. W chełmińskiej farze przechowywane są relikwie św. Walentego. Dlatego na Chełmno mówi się "Miasto Zakochanych". Sporo tutaj serduszek i różnych elementów związanych z zakochanymi.

Jeśli ktoś planuje dłuższy pobyt w tym pięknym mieście to polecam zaprzyjaźniony Dom Gościnny "Pod Górą". Znajduje się on zaraz obok WTR, więc łatwo tam trafić :)

Po wyjechaniu z Chełmna trafiliśmy na zaporowy wiatr z północy. Okazało się, że miał nam już towarzyszyć aż do Tczewa. Wiało tak mocno, że więcej niż 15 km/h jechać się nie dało. Po dojechaniu do Dorposza Chełmińskiego znaleźliśmy naturalną plażę leżącą na przeciwko Sartowic. Widać, takie miejsca jak wały leżące wzdłuż biegu rzeki są idealne do biwakowania. Oniemiali zaczęliśmy śpiewać "Tutaj jest ściernisko, ale będzie San Francisco!".

Miejsce było piękne i przestałem żałować, że przejechaliśmy tylko 65 km. Rozbiliśmy namiot i przygotowaliśmy ognisko. Byliśmy tak zadowoleni z tego miejsca, że nie chcieliśmy go rano opuszczać, tym bardziej, że wiatr się wzmógł i zapowiadał się długi i zimny dzień. O tym, jak wiało może świadczyć poziom wzburzenia wody na Wiśle.

Trasa:

link 1: do Mozgowiny, dalej wiedzie szlak przez las do Pienia, ale google nie widzi tam drogi

http://goo.gl/maps/Kpnwj

link 2: Pień do Dorposza Chełmińskiego (google pokazuje, że ta wieś leży po drugiej stronie Wisły, ale to bzdura bo tam są Sartowice Dolne).

http://goo.gl/maps/DZ4WB

Dzień 2

Dorposz Chełmiński - Grudziądz - Zakurzewo - Korzeniowo

Ten dzień jak już pisałem był bardzo trudny. Wiało strasznie i było zimno. Pedałowaliśmy niemrawo do przodu i nie bardzo myśleliśmy o zwiedzaniu. Na dłużej zatrzymaliśmy się tylko w Sosnówce, gdzie zjedliśmy śniadanie i zwiedziliśmy stary mennonicki cmentarz.

I tutaj po raz kolejny okazało się, że Polak potrafi. Łukaszowi strasznie doskwierało twarde siodełko i przy pomocy taśmy izolacyjnej (niezbędnej na każdej wycieczce) ulepszył sobie siedzisko.

WTR-ka siłą rzeczy musi wieść pod autostradą A1. Ilekroć widzę mosty przerzucone przez Wisłę, zawsze zatrzymuję się oniemiały. Są potężne!

Wjeżdżając do Grudziądza musimy trzymać się oznaczeń WTR. Szlak wiedzie najpierw ostro pod górę, a potem znowu na dół, na stare miasto. Warto jednak pokonać te wzniesienia bo widok na miasto rozciąga się stamtąd niesamowity. My próbowaliśmy przejechać dołem i skończyło się to dla nas bolesnym podejściem pod strome zbocze, kiedy okazało się, że ścieżka przez chaszcze jest nieprzejezdna.

W Grudziądzu po raz pierwszy widziałem malowane oznaczenia szlaku. Do tej pory wszędzie spotykałem metalowe tabliczki. Szlak wiedzie tam przez stary las.

W mieście jest sporo zabytków i jeśli planujemy zatrzymać się tam na dłużej to można pokusić się o zwiedzenie Twierdzy Grudziądzkiej. Niestety jest ona normalnie zamknięta dla zwiedzających, bo wciąż działa tam jednostka wojskowa. Jednak po umówieniu z przewodnikiem istnieje szansa jej spenetrowania. Zdecydowanie warto!

Ja byłem tam w zeszłym roku. Zdjęcia możecie zobaczyć pod linkiem: http://www.spaceryfordoniaka.pl/2013/09/feste-courbiere.html

Na chwilę obecną budowana jest nowa ścieżka rowerowa, którą zostanie poprowadzona WTR przez Grudziądz. Teraz radzę zboczyć ze szlaku i podjechać do miasta bramą od strony rzeki, bo szlak właściwy jest nieprzejezdny. My żeby wydostać się z miasta trochę lawirowaliśmy, ale kierując się czarnym szlakiem natraficie na tabliczki WTR.

Tą bramą warto wjechać do miasta, żeby uniknąć wspinaczki po schodach.

Po drodze można zwiedzić linię obronną z września 39 roku wzdluż rzeki Osa w okolicach Zakurzewa. My tam jednak mimo trzymania się szlaku, nie dojechaliśmy. Widać trzeba popytać miejscowych, żeby tam trafić.

Niestety nie ominęły nas problemy techniczne i Filip musiał nabyć klej do metalu, żeby jakoś umocować odpadającą korbę. Bardzo nas to spowolniało, a w połączeniu z ostrym wiatrem sprawiło, że udało się przejechać tego dnia jedynie 60 km.

Po drodze widzieliśmy jeszcze typową dla rejonów dolnej Wisły chatę podcieniową.

Na nocleg zatrzymaliśmy się niedaleko ruin starego mostu drogowo kolejowego przez Wisłę w miejscowości Grabówko. Jak się dowiedzieliśmy od miejscowych "Ci cholerni ruscy ukradli nam most i postawili go w Grudziądzu". Tak więc, zaraz po wojnie zdecydowano, że most pod Kwidzynem jest niepotrzebny, a bardziej się przyda w Grudziądzu. I tak, aż do zeszłego roku mieszkańcy tych okolic, żeby przekroczyć rzekę musieli korzystać z promu. Ale wiadomo, prom cały rok nie może pływać. Więc w okresie od jesieni do wiosny musieli jeździć na "swój most" do Grudziądza. Najbliższy most na północ znajdował się aż w Tczewie. Pod Gniewem jest tylko przeprawa promowa.

Tak jak nocy poprzedniej rozstawiliśmy namiot na plaży i mimo, że ostro wiało to ustawiliśmy namiot bokiem do wiatru, żeby mieć piękny widok na podpory starego mostu :) a co tam, namiot dobry więc nie było zimno!

Wschód słońca.

Ja poczułem nagłą odwagę i wlazłem do wody. Ciepła była, ale te dno! Ohyda.

Filip za to został kosmitą.

Trasa:

link 1: i jak zwykle brakuje dróg w google, ale szlak wiedzie do tego miejsca co na mapie i leci dalej tak jak na następnym linku

http://goo.gl/maps/jLTgv

link 2: Jak już wspomniałem WTR kończy się w naszym województwie i dalej trzeba się kierować czarnym szlakiem rowerowym.

http://goo.gl/maps/gNvKw

Dzień 3

Grabówko - Kwidzyn - Tczew - Wyspa Sobieszewska.

Trzeci dzień okazał się dla nas łaskawszy. Nie wiało już tak mocno i wyszło w końcu słońce. Rano okazało się, że na plaży na której spaliśmy ustawiło się kilku wędkarzy. Pogadałem z nimi trochę o wędkowaniu nad Wisłą, a oni dopytywali co nas pokusiło, żeby spać nad rzeką. Uznali, że jesteśmy surwiwalowcami, bo w nocy podobno był mróz. My jednak nic nie czuliśmy bo w dwuosobowym namiocie spaliśmy we trzech. Więc co jak co, ale ciepło było :)

Do Kwidzyna nawet nie wjechaliśmy. Zrobiliśmy sobie tylko zdjęcie z zamkiem w tle i pomknęliśmy dalej w stronę Tczewa. Naszym planem minimum na ten dzień było dojechanie za te miasto. Po cichu marzyliśmy o tym, żeby wieczorem dotrzeć nad morze. I wszystko wydawało się sprzyjać naszym zamierzeniom do momentu kiedy zatrzymaliśmy się na drugie śniadanie w wiosce o pięknej nazwie Jarzębina. Atmosfera pod sklepem przyjazna, jak to na wsi. Ławeczka dla pijących piwo. Pani sklepowa się nawet zgodziła kawę zaparzyć (choć miejscowi stwierdzili, że pierwszy raz się coś takiego zdarzyło). Trochę pogadaliśmy, podjedliśmy i ruszyliśmy dalej.

Niestety, nie ujechaliśmy nawet 500 metrów. Filipowi ostatecznie odpadła korba. Usiedliśmy załamani w rowie i zaczęliśmy dumać co robić. Wziąłem do ręki feralną korbę i co? Olśnienie!

Przecież to się da wymienić! Ruszyliśmy z Łukaszem z powrotem pod sklep gdzie zaraz jeden ze stałych bywalców "ławeczki" zgodził się pomóc. Zabrał kolegę samochodem do siebie do stodoły, a ja zostałem pilnować rowerów. Po pół godzinie okazało się, że mamy prawie identyczną nową korbę :D Zamontowaliśmy ją co prędzej w rowerze Filipa i szczęśliwi, wciąż powtarzając sobie, jak to cudownie jest na polskiej wsi, wszyscy tacy uczynni i mili, pomknęliśmy na północ.

Po drodze przejeżdżaliśmy przez węzeł wodny Biała Góra. Coś niesamowitego! Znajdziemy tutaj śluzę, wysokie wrota przeciwpowodziowe i most obrotowy. W tym miejscu przepłyniemy z Wisły na rzekę Nogat.

Gnaliśmy dalej na północ podziwiając nadwiślane krajobrazy. Skracając sobie drogę, jadąc wałem zobaczyliśmy nawet bociana, który nie chcąc zejść nam z drogi odlatywał tylko parę metrów do przodu. W oddali widać było Pelplin i Tczew. Ach, gdyby rzeczywiście wszystkie wały miały utwardzone ścieżki to cała trasa byłaby piękniejsza.

Po drodze mieliśmy okazję zobaczyć kolejne domy Podcieniowe. Tym razem we wsi Bystrze.

Kierując się na Tczew warto zboczyć z drogi i pojechać prostą drogą gruntową kierując się drewnianą wieżą kościoła znajdującego się w Starej Wiśle. Omijając most na drodze krajowej 22, trafimy na stary drogowy most w Tczewie. Zdecydowanie warto!

W Tczewie zjedliśmy kebab. I o dziwo, pomimo godziny 19, totalnie odzyskaliśmy siły. Zapadła decyzja, że prujemy nad morze. Upewniliśmy się co do najprostszej drogi i pognaliśmy przed siebie. Przestało wiać i jechało się naprawdę dobrze. Niestety czasu na zwiedzanie nie było i po jeździe non stop dotarliśmy o 21 do Gdańska, w miejsce gdzie zaczyna się Martwa Wisła.

Śmiałem się wtedy z Łukaszem, że gdyby Filipowi teraz popsuł się rower, a nie wcześniej na wiosce to już byśmy go dopchali nad te morze. I co?

Ponownie odpadła mu korba. Okazało się, że gwint w suporcie był tak zjechany, że nie trzymał już śruby i korba wciąż się mieliła, aż nic z niej nie zostało.

Stało się to na szczęście przed lasem, który trzeba było przejść nad morze. Przepchaliśmy więc rowery i w końcu mogliśmy otworzyć piwo dla uczczenia naszego zwycięstwa :)

Na plaży zastaliśmy dwa ogniska. Podeszliśmy do pierwszego i musieliśmy zaraz uspakajać siedzącą tam parę. Biedacy przestraszyli się jak nagle zobaczyli nasze latarki na wydmie. Myśleli, że przyjechała policja.

Poprosiliśmy ich, żeby zrobili nam zdjęcie. Opowiedzieliśmy o swojej wyprawie, a ja wyraziłem radość, że od razu po dotarciu znalazł się ktoś, kto mógł nas przywitać na mecie.

Trasa:

link 1: do mostu w Tczewie, nie przejmujcie się tabliczkami, że jest on wyłączony z ruchu. Dla pieszych i rowerzystów jest on otwarty.

http://goo.gl/maps/4aX2Y

link 2:
http://goo.gl/maps/Z4jwC

Kultura na Świeżym do Lubostronia

2014-04-27T22:09:00.000+02:00

Kiedy obudziłem się rano i potwierdziły się deszczowe prognozy pogody nabrałem pewności, że mało kto dziś przyjedzie na Kulturę. Myliłem się jednak. Po dojechaniu na miejsce zbiórki na Błoniu spotkałem pokaźną grupę rowerowych maniaków, którym nie był straszny sączący się z nieba kapuśniak. Na wycieczkę łącznie ze mną pojechały 24 osoby.

Wyjątkowo obyło się bez awarii i w miarę sprawnie przejechaliśmy całą trasę. Pogoda też okazała się w miarę łaskawa bo jedyny deszcz (choć wcale nie ulewny) dopadł nas w Lubostroniu. Przeczekaliśmy go zwiedzając pałac i penetrując jego bogate piwnice. Te nam chyba najbardziej przypadły do gustu bo ciężko nas było stamtąd wygonić. Mnie najbardziej podobały się pomieszczenia do przechowywania wina. Coś w sam raz dla mnie!

Kultura na Świeżym!

Podczas wycieczki zwiedziliśmy też Łabiszyn. Tutaj się zawiodłem, bo spodziewałem się znaleźć synagogę. Jednak wg miejscowych dawno już nie ma po niej śladu. Zatrzymaliśmy się więc na dłużej na wyspie koło młynów. Tam zrobiliśmy sobie śniadanie, a Ci najmniej zmęczeni z nas, mieli okazję poćwiczyć w parku fitness. Podziwialiśmy również okazałe ruiny zamku czternastowiecznego starosty kujawsko-pomorskiego.

Okazałe ruiny zamku, a w tle młyny zbożowe (zdjęcie słoneczne, ale robione 3 dni wcześniej).

Inną atrakcją na trasie były pozostałości przedwojennej wioski leżącej na niebieskim szlaku, między Jakubowem, a Nowym Smolnem.

Tym samym szlakiem dotarliśmy do kamienia oznaczającego miejsce przecięcia 18 południka z 53 równoleżnikiem. Udało nam się również znaleźć stary kamienny krąg, prawdopodobnie pozostałość po Gotach. Są ludzie wierzący, że pełnił taką sama rolę jak wspomniany kamień.

Posiłek na południku i równoleżniku :)

Przedostatnim naszym przystankiem był cmentarz ewangelicki leżący na wylocie z Brzozy. Obejrzeliśmy jeszcze z daleka pałacyk myśliwski wybudowany tak samo jak pałac w Lubostroniu przez ród Skórzewskich. Tą historyczną klamrą zamknęliśmy naszą wycieczkę.

Jeśli ktoś chciałby dotrzeć do tego pałacyku to tutaj proszę link na googlach http://goo.gl/maps/jBiAV

Naszą trasę można prześledzić w serwisie http://wirtualneszlaki.pl/

Do Łabiszyna dotarliśmy szlakiem czerwonym, a z Łabiszyna do Brzozy, szlakiem niebieskim.

Na koniec coś a propos nawigacji. Wprawdzie dotarliśmy do Bydgoszczy cali i zdrowi, to nie obyło się bez błądzenia ;)

Próg wodny w Prądkach na Noteci

2014-04-24T23:34:00.000+02:00

Dziś wybrałem się sprawdzić trasę kwietniowej Kultury na Świeżym. Biegnie ona czerwonym szlakiem do Łabiszyna. Po drodze przecina ją Kanał Notecki oraz rzeka Noteć. Jako, że zawsze mnie fascynowały różne wodne konstrukcje, zaciekawił mnie huk przelewanej wody. Kiedy go usłyszałem robiłem akurat zdjęcia kanału, ale to nie on wydawał takie dźwięki. Zaintrygowany ruszyłem dalej. Po przejechaniu 500 metrów natrafiłem na takie cudo.

Nowe - Duże Wiosło - Gniew - Tczew

2014-04-01T00:04:00.003+02:00

W ostatni weekend marca wybrałem się na trasę z Warlubia do Gdańska.

Celem było sprawdzenie czy wyznaczony już został szlak Wiślanej Trasy Rowerowej.

Postanowiłem, że swoją podróż zacznę w Warlubiu ze względu na brak czasu i formy na przejechanie całej trasy. Sił starczyło jednak tylko na dojechanie do Tczewa, a i tak ostatni odcinek między Gniewem, a Tczewem pokonałem krajową jedynką (obecnie 91).

Pogoda niestety od rana była bardzo mglista i dopiero przed Gniewem wyszło słońce. Na szczęście nie padało i całkiem miło się pedałowało.

Na Wiślaną Trasę Rowerową natrafiłem dopiero w miasteczku Nowe. Podejrzewam, że WTR przebiega też przez Wielki Komorsk, ale nie dostrzegłem nigdzie znaków.

Nowe jest jednym z miast leżących na trasie zamków krzyżackich. Dojedziemy tam od strony Wisły. Czeka nas tam typowy dla doliny rzeki podjazd. Już z dołu widać zabytki miejscowości. Najpierw kościół, a później zamek, który zupełnie nie wywarł na mnie wrażenia i pewnie dlatego nigdy wcześniej o nim nie słyszałem. Po drodze, jeszcze przed podjazdem miniemy starą przepompownię wody.

Jeszcze na podjeździe znajduje się bardzo ciekawa kapliczka. Poświęcona jest św. Wojciechowi, patronowi rybaków. Jeszcze nie spotkałem się z taką dedykacją i bardzo mnie zaintrygowała.

W dużej mierze WTR pokrywa się z czarnym szlakiem Doliny Dolnej Wisły. Ze względu na skąpe oznaczenie tej ogólnopolskiej trasy warto kierować się właśnie znakami czarnego szlaku. Jest jednak wyjątek. Wyjeżdżając z Nowego czarny szlak wiedzie na zachód. Chcąc jechać tylko WTR trzeba skierować się na północ jadąc drogą krajową 91 (przejeżdżamy koło biedronki ścieżką rowerową). Po zakończeniu ścieżki pojawia się szerokie pobocze i szybko dotrzemy nim do polnej drogi w którą skręca szlak. Skręcamy z krajówki koło kapliczki ze zdjęcia poniżej. Kończy się tutaj asfalt i zaczynają się słabe polne drogi. Jeszcze zanim wyjedziemy na dobre z Nowego miniemy po prawej stary pałac. Warto się zatrzymać bo jest bardzo ciekawy (zdjęcie poniżej).

Po drodze miniemy piękną starą wierzbę, wyrośniętą do monstrualnych rozmiarów.

Prze niej też skręcimy w stronę Kozielca (kolejnego po tym podbydgoskim).

Przy wjeździe do Kozielca znalazłem taki pomnik wykuty w kamieniu.

Napis na nim głosi:

"Darz Bór

Hubertus 87

1946-2006

Nowe

Członkowie Koła"

Darz bór jest tradycyjnym myśliwskim pozdrowieniem.

Po wyjechaniu z Kozielca ostatecznie kończy się asfalt i Wiślana Trasa Rowerowa.

Musimy od tego miejsca zdać się na czarny szlak rowerowy i pamiętać o tym, że nie zawsze pokrywa się on z czarnym pieszym. Im głębiej jechałem w las tym gorsze miałem nastawienie do tej trasy. Wynikało to głównie z tego, że zależało mi na dojechaniu do Gdańska tego samego dnia. Jednak moja prędkość wynosiła około 10-15 km/h co było stanowczo za mało, żeby pokonać około 140 km jakie orientacyjnie ustaliłem.

Po dłuższej przeprawie przez las dotarłem do rezerwatu Wiosło Duże.

Zanim jednak tam dojechałem prawie się zgubiłem. Droga będzie zakręcać w lewo i przed samym rezerwatem jest błędne oznaczenie sugerujące jazdę w lewo. Ja pojechałem na wprost i dzięki temu trafiłem do rezerwatu. Można się tam zatrzymać podziwiając widok z wysokiej skarpy na Wisłę. Stamtąd widać już właściwe oznaczenie szlaku. Droga wiedzie przez zapomnianą przez świat wioskę Duże Wiosło. Piszę zapomnianą, bo nie dosyć, że prowadzi tam jedynie kiepska leśna droga, to jeszcze domki wyglądają jakby były letniskowymi siedzibami przeniesionymi z czasów PRL-u. Jedyne życie jakie tam zaobserwowałem objawiło się w postaci złaknionego pieszczot kremowego goldena.

Przez wioskę trzeba przejechać główną drogą i kierować się na zachód. Tam znajdziemy oznaczenia szlaku.

Po takich drogach ja te ze zdjęć powyżej miałem szczerze dość czarnego szlaku. Miałem łyse szosowe opony i średnio mi się jechało. Często koło boksowało w miejscu szukając przyczepności. Uciekłem więc przez Półwieś na krajową 91 w miejscowości Ostrowite.

Warto tutaj zobaczyć stary młyn i zajrzeć do sklepu przy drodze.

Błędem jednak okazało się opuszczenie szlaku. Pewnie musiałbym się jeszcze przemęczyć jadąc tymi polnymi mokrymi po długich deszczach drogami, ale zaoszczędziłbym km. Chociaż kto wie, bo szosą i tak szybciej przejechałem te dodatkowe 10 km.

Dojechałem do miejscowości Stary Młyn i skręciłem w piękną, pachnącą nowym asfaltem, wolną od ruchu drogowego szosę wiodącą do miejscowości Opalenie. Tutaj też dobiegał czarny szlak. Nie było jednak szczególnie żal bo po drodze wstąpiłem do rezerwatu Opalenie Górne.

W Opaleniu wróciłem na czarny szlak i dotarłem nim do wioski Jaźwiska. Znalazłem tutaj zadbany cmentarz. Wydaje mi się, że jest on pamiątką po osadnictwie olęderskim. Sugerują tak nazwiska na grobach i daty na krzyżach. Spodobało mi się, że mieszkańcy wioski pielęgnują pamięć bo byłych osadnikach pielęgnując cmentarz.

W tej samej miejscowości natknąłem się jeszcze na starą Nyskę.

Potwierdziło się też stare porzekadło, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.

Teraz muszę Was przestrzec. Jeśli nie chcecie skończyć z takim kołem jak poniżej to trzymajcie się asfaltu. Nie zbaczajcie z niego bo inaczej będziecie przeklinać na czym świat stoi. Mi się wydawało, że szlak wiedzie dołem zbocza, wzdłuż pola. Niestety był to szlak pieszy, a nie rowerowy. Cała droga była z gliny. Cały poprzedni tydzień padało i już po chwili musiałem pchać rower bo koło totalnie się zablokowało. Pokonanie tych kilku kilometrów zajęło mi ponad godzinę. Zresztą spójrzecie na zdjęcie.

Kiedy wreszcie uwolniłem się z tej błotnistej drogi minąłem kapliczkę poświęconą Księdzu Senatorowi Alfonsowi Shulze. Zainteresowała mnie o tyle, że nie wiedziałem iż księża mogli zostać Senatorami w II RP.

Od tego miejsca trzymałem się już asfaltu i kiedy szlak skręcił z powrotem w stronę Wisły ja się nie dałem i pomknąłem dalej normalną drogą. Przez chwilę jechałem krajową 91, żeby dotrzeć do Gniewu. Tutaj wybrałem się zjeść coś pod zamkiem. Robiło się późno, słońce chyliło się ku zachodowi i jasne było już, że nie dotrę do Gdańska. Podjąłem więc decyzję, że ruszam krajówką do Tczewa gdzie zamierzałem wsiąść do pociągu.

Sam Gniew to zdecydowanie bardzo ważny przystanek na trasie przyszłej WTR. Piękny widok jaki się roztacza ze zbocza zamkowego wynagradza wszelki wysiłek trasy.

Przed wjazdem do Gniewa popełniłem małe przestępstwo. Rower był tak brudny od gliny, że ledwo się toczył. Musiałem więc poświęcić 7 zł na kerszera, ale nie było innej opcji.

Nie jestem tego pewien, ale chyba lepszą trasą do Tczewa jest zielony szlak rowerowy. Ja nie wiedziałem wtedy którędy wiedzie, a nie miałem ze sobą mapy. Wybrałem się więc drogą nr. 91. Pobocze jest tam szerokie i można jechać w miarę komfortowo (o ile nie przeszkadza nam huk TIRów).

Okropnie wiało tego dnia i ledwo dowlokłem się do Tczewa. Zwiedzaniem starego mostu skończyła się moja podróż wzdłuż Wisły.

Szkoda, że WTR wciąż nie jest gotowe. Ciekawi mnie, czy stan ten zmieni się przed wakacjami. Może znalazłbym wtedy czas na kompletną wyprawę lewym i prawym brzegiem od źródeł do ujścia i z powrotem.

Koronowo

2014-03-10T19:44:00.000+01:00

W najbliższą niedzielę 16 marca znów będę miał przyjemność poprowadzić Kulturę na Świeżym.

Tym razem wybierzemy się do Koronowa. Jest to bardzo ciekawa miejscowość i aż dziw bierze, że jeszcze tam nas nie było. W planach wycieczki jest zwiedzenia cmentarzy żydowskiego i ewangelickiego. Zobaczymy dwa wysokie mosty kolejowe i dowiemy się dlaczego obecni mieszkańcy cysterskiego klasztoru nie składali ślubów czystości.

Dla niezdecydowanych przygotowałem, krótką zdjęciową zajawkę. Wybrać się z nami warto, bo i miejsce warte zobaczenia i ekipa warta poznania ;)

Link do wydarzenia na facebooku:
https://www.facebook.com/events/352943134848520/?ref_dashboard_filter=upcoming

Wschód widziany z okna pociągu

2014-03-01T09:55:00.002+01:00

Nocne podróże pociągiem należy przespać kiedy brak towarzystwa. Za to kiedy budzi się nowy dzień to i za oknem robi się ciekawie i znajdzie się ktoś z kim miło się gawędzi.
Pozdrowienia dla miłej rozmówczyni ;)

Azymut 40

2014-01-28T14:54:00.001+01:00

Mamy zimę, co z nią więc zrobić? Jedni mówią, że zimno i chowają się w domach, inni się jej nie boją i wyjmują z piwnic narty i sanki. Ja oczywiście należę do tych co się zimy nie boją więc nie w głowie mi przytulanie się do kaloryfera. Zimę trzeba ujarzmić i pokochać. Taki klimat ;)

Razem z Filipem postanowiłem sprawdzić czy w Borach Tucholskich są dobre warunki na biegówki. Zaplanowałem trasę z Wierzchucina do Tlenia, wsiedliśmy w poranny pociąg i dotarliśmy do ukochanych lasów.

Trasa zaplanowana, można ruszać!

Wytyczona przeze mnie marszruta opierała się na czarnym, niebieskim, zielonym i żółtym szlaku. Jednak gdzieś mi się zaplątał w plecaku notes i musieliśmy improwizować. Wyznaczyliśmy azymut na Tleń i ruszyliśmy przed siebie.

Warunki okazały się idealne. Wprawdzie Filip lekko narzekał na świeży śnieg, który spadł dzień wcześniej, ale nie stanowił on zbyt wielkiej przeszkody. 90% naszej trasy wiodła przez totalnie zaśnieżone drogi leśne i polne. Ludzi praktycznie po drodze nie było i tylko ptaki czasami dawały o sobie znać.

Zima jest tak piękna, że cały czas byliśmy nią oczarowani i cieszyliśmy się z tego, że zamiast siedzieć w mieście możemy szusować po leśnych odstępach. Filip nawet padł na kolana w hołdzie przyrodzie ;)

Z moich późniejszych domowych wyliczeń wynika, że udało nam się przebyć około 22 km. Zmęczony byłem okrutny, ale zdecydowanie warto się zmęczyć w takich okolicznościach przyrody.

Zimą stojaki rowerowe służą narciarzom ;)

Oczarowało mnie te wejście do domu prosto z drogi.
Też bym tak chciał!

Zamek Moszna

2014-01-08T00:17:00.003+01:00

Podobno ma 99 wież i 365 pokoi. Na polowania przyjeżdżał tu sam cesarz Wilhelm II, a został wybudowany dzięki bogactwu czarnego złota. Oparł się barbarzyństwu armii czerwonej i nie dał się zamienić w ruinę za czasów PRL-u. O czym mowa? O zamku Moszna - perełce architektonicznej Dolnego Śląska.

Początkowo w Mosznej, wsi leżącej lekko ponad 30 km od Opola, znajdował się tylko barokowy pałac wybudowany w połowie XVII wieku. Do budowy, widocznego na zdjęciu po lewej stronie, nowego skrzydła przyczynił się pożar pałacu w 1897 roku. Ówczesny właściciel Franz Hubert Tiele-Winckler, potentat górniczy, postanowił rozbudować rezydencję swojego rodu nadając jej bardziej okazały charakter.

W cztery lata powstała zachwycająca zarówno swoim ogromem jak i formą część zamkowa.

Wspomniałem, że do zamku na polowania przyjeżdżał sam cesarz Wilhelm II. Wiąże się z tym ciekawa historia. Otóż kiedy cesarz szykował się do wojny próbował namówić Franza Tiele-Wincklera do wystawienia znacznego oddziału wojska. Ten był jednak przeciwny wojnom i odmówił swojemu władcy, tłumacząc się brakiem pieniędzy.

By udobruchać rozgniewanego cesarza zaprosił go na polowanie. Wiedział, że Wilhelm kochał podróżować swoim osobistym pociągiem. Specjalnie dla niego wybudował istniejącą do dziś (choć już nieczynną) linię kolejową. Kiedy cesarz dojechał na miejsce witały go figury dwóch gladiatorów.

Widokówka ukazująca figury gladiatorów, czterorzędowy park i na ostatnim planie Zamek Moszna.
Poniżej widok obecny.

Polowanie jednak nie było jedynym sposobem na udobruchanie cesarza. Spodobało mu się w Mosznej tak bardzo, że w 1911 roku zaczęto budowę drugiego skrzydła, w którym dziś można wynająć apartament cesarski. Cena za noc? Jedynie 400 zł.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej to polecam zwiedzanie zamku. O pełnych godzinach ruszają wycieczki. Miła Pani przewodnik oprowadza po pałacu opowiadając jego barwną historię. Jest on w bardzo dobrym stanie i poza wyposażeniem takim jak obrazy, żyrandole czy meble, które przepadło podczas wojny, oparł się burzliwej historii XX wieku i naprawdę warto go odwiedzić. Do marca 2013 roku mieściło się w nim uzdrowisko dla chorych na nerwicę i depresję. Obecnie leczy się ich w znajdującym się nieopodal pawilonie wybudowanym w pięknym wiekowym parku. Sam zamek zarabia na swoje utrzymanie przyjmując gości hotelowych. Znajduje się tam również przepiękna sala restauracyjna w której można zorganizować wesele. W zamkowej kaplicy odbywają się koncerty muzyki poważnej, a w dawnym gabinecie właściciela uczestniczyć można w spotkaniach literackich.

Okolice zamku są bardzo lubiane przez koty.

Zamkowa restauracja. W tle oranżeria.

Oryginalne schody z drzewa Sandałowca. Materiał pochodzi z Cejlonu gdzie kolonię posiadał dziedzic zamku.

Sala lustrzana. Podobno jeszcze 15 lat po wojnie leżały w niej potłuczone lustra. Dziś to jedno przypomina o dawnej świetności.

Widok z balkonu biegnącego między biblioteką, a biurem dziedzica.

Zafascynowany katedrą Notre Dame, właściciel kazał pokryć całą budowlę takimi rzeźbami.

Zachowane zdjęcie biura Franza Huberta Tiele-Wincklera
Poniżej obecny stan.

Ponad stuletnie rododendrony znalazły tu wspaniały klimat do wzrostu.

Moja rodzina z którą zwiedzałem zamek.

Nekropolia rodziny Tiele-Winckler.

Mroźny Sylwester

2014-01-02T12:59:00.002+01:00

Zimy jak na lekarstwo, więc każdy mroźny poranek to dobra okazja na dłuższy spacer z aparatem ;)

Kultura na świeżym vol. 20

2013-12-19T21:44:00.001+01:00

W minioną niedzielę, mokrą i brzydką, odbyła się 20 już Kultura na świeżym.
Tym razem naszym przewodnikiem był Filip, który wyśmienicie sprawdził się w tej roli i nie jest to czysta kurtuazja, bo wybrał dla nas naprawdę ciekawą trasę. Jedynie fakt, że ani razu się nie zgubił można mu zapisać na minus, wszak jest to nasza tradycja!
Poprowadził nas z Nowych Marz, to tam gdzie wybudowano most dla A1, aż do Świecia. Razem ponad 20 km wzdłuż lewego brzegu Wisły.
Niestety nie było z nami Dominiki i to też jakoś sprawiło, że było inaczej..

Napisałem, że niedziela była mokra i brzydka. Właściwie to głównie gleba była mokra i wcale nie brzydka bo brąz ma wiele odcieni. Warunki te sprawiły, że niejednokrotnie musieliśmy popisać się akrobatyczną wręcz zręcznością, żeby się nie wykąpać w rzece, ale zdecydowanie było warto! Upapraliśmy się błotkiem konkretnie, prawie tak jak na Woodstocku ;)

W okolicach Sartowic wkroczyliśmy na czarny szlak wiodący do Świecia. Trasa jest niezwykle urozmaicona i wiedzie licznymi parowami, często zmuszając do wspinania się po błotnistych górkach. Pewnie stąd miejsce te wzięło swoją nazwę "Czarcie góry". Po drodze znaleźć można sporo ruin dawnych gospodarstw rolnych. To plus dziwnie powykręcane drzewa nadają charakteru temu miejscu. Warto jeszcze wspomnieć, że szlak zaczyna się w przepięknym starym parku pałacowym w którym warto zabawić chwilę dłużej.

Jak było, zobaczycie na zdjęciach. Jedno co mnie najbardziej zaskoczyło to zaparkowana 600 metrów od rzeki wielka barka rzeczna! Jak się ona tam znalazła? Ano Wisła czasami wylewa i robi się szeroka jak Amazonka, wtedy ponoć łatwo zabłądzić i wylądować u kogoś na polu :)

Przebieg i opis szlaku znajdziecie na stronie Wirtualnych Szlaków.

Spacery Podróżne

2013-11-28T10:41:00.000+01:00

Nadrabiając trochę zaległości, bo dawno mnie tu nie było podzielę się zdjęciami z wystawy "Spacery Podróżne". Był to wspólny projekt z moim kolegą Jakubem Burittą.

Od pewnego czasu eksperymentujemy z fotografią otworkową. Jest to technika pozwalająca stworzyć aparat z dowolnego szczelnie zamkniętego pudełka do którego światło dostaje się przez malutką dziurkę nie większą niż taką powstałą po ukłuciu igły.

Kuba wpadł na pomysł, żeby zrobić camerę obscurę (bo tak się to fachowo nazywa) ze starej walizki dziadka. Do środka wsadził papier fotograficzny z bydgoskiego Fotonu, o rozmiarze 50x30 cm.
Zrobiliśmy w ten sposób panoramę Wisły z mostu fordońskiego.
Zdjęcie wyszło przeciętnie bo walizka była mało szczelna i na jakiś czas o nim zapomnieliśmy.

Taki stan utrzymywał się do momentu kiedy Patrycja Jankowska zaproponowała nam wystawę w klubokawiarni 1138. Od razu przypomniałem sobie o walizce i zapaliłem się do działania.
Zupełnym fartem weszliśmy w posiadanie porządnej plastikowej walizki podróżnej. Kuba stworzył "obiektyw" czyli metalową blaszkę z dziurką i zamontował ją w przedniej ściance naszego aparatu.
Ja wymalowałem ją od środka czarnym sprejem i zamontowałem w niej papier.

Na wystawie pokazaliśmy 10 ujęć Bydgoszczy. Są to miejsca, w których potencjalnie zatrzymałby się podróżny w naszym mieście. Zadaliśmy sobie pytanie co opowiedziałby nasz bagaż, gdyby mógł rejestrować miejsca w których się znalazł. Te zdjęcia są na nie odpowiedzią.

Ci wspaniali żużlowcy na swych wspaniałych rowerach

2013-10-20T15:50:00.003+02:00

Trochę zdjęć z Mistrzostw Polski w Speedrowerze - Bydgoszcz, tor BTS "Speedrower" przy ulicy Wiszniewskiego.

Kultura na Świeżym vol.18

2013-10-16T21:34:00.000+02:00

W minioną niedzielę odbyła się osiemnasta już Kultura na Świeżym. Jak zwykle wybraliśmy się na szlaki regionu z wesołą ekipą Bydgoskich Łazęg. Odwiedzili nas również mili goście z PTTKu.

Dla mnie był to debiut jako przewodnik wycieczki. Postarałem się, żeby tradycji stało się zadość i dwa razy się zgubiłem, choć może nie dosłownie bo wiedziałem gdzie chcę iść, ale warunki mnie zaskoczyły :) Za pierwszym razem wywiodłem wycieczkę w pole kukurydzy i musieliśmy się przedzierać przez wysokie rośliny. Za drugim również dałem się zaskoczyć przyrodzie, która zamaskowała drogę do Starogrodu. Wszystko jednak skończyło się dobrze i szczęśliwie dotarliśmy do Chełmna.

Po drodze widzieliśmy Rezerwat w Płutowie, zdobyliśmy zbocza płutowskie, niezwykle strome, a w Starogrodzie obejrzeliśmy ruiny zamku. Udało się nam też zwiedzić tunel kolei wąskotorowej z XIX wieku.
Najpiękniej chyba jednak było nad jeziorem Starogrodzkim, które z jednej strony porastają stare wierzby, zasadzone pewnie jeszcze przez Mnenonitów, a z drugiej przez piękny stary las, który porośnięty jest zjawiskowym skrzypem. Piękna ta Polska nasza!

Warmiński foto Esej

2013-10-08T22:26:00.000+02:00

W pierwszym tygodniu października wybrałem się na Warmię odwiedzić rodzinę. Babcia wraz ze swoim chłopakiem mieszkają w malowniczo położonej pod olsztyńskiej miejscowości "Warkały", a w samym Olsztynie mieszka mój chrześniak z kuzynką oraz moja mama chrzestna.

Do jednego wora wrzucę podzielone czasowo zdjęcia o różnej tematyce.

Wszystkie mają jednak wspólnego ducha jaki panuje w pięknej krainie warmińskiej.

Polecam Wam te strony! Reklamy, które widzicie na banerach nie kłamią ;)

Temat 1 - Jezioro Ukiel, czyli krzywe.

Dotarłem do niego w drodze do Warkał w czwartek, było już po zmierzchu i zachwyciłem się pastelowym niebiem.

Temat 2 - Warkały, mroźny poranek.

Piątkowy poranek ubrany był w urokliwy szron połyskujący w pierwszych promieniach słońca.

Temat 3 - Kamyk

Ot taki kamyczek, piłem piwko i czytałem książkę, aż zachwyciłem się detalem skąpanym w promieniach zachodzącego słońca

a tutaj Czarek

Temat 4 - Garaż Mietka

Trochę sprzętu z garażowego stołu.

Temat 5 - Wycieczka nad Jezioro Bartąg

W sobotę wybrałem się na rowerową wycieczkę wraz z moim chrześniakiem. Uczyłem go robić zdjęcia i chłonęliśmy jesienne krajobrazy.

A tutaj Jeż. Jeż lubi whiskasa i mleko.

W niedzielę przyszło mi pożegnać Warmię i wrócić do domu. Smutno kiedy w przedziale rowerowym jedzie tylko jeden rumak. Latem jest ich więcej.

Feste Courbiere

2013-09-28T21:56:00.001+02:00

W dniu dzisiejszym miałem okazję zwiedzić Cytadelę stanowią główny element Twierdzy Grudziądz. Wycieczkę organizowała Żandarmeria Wojskowa z Bydgoszczy, a naszym przewodnikiem była Pani Marzanna Zalewska.

Budowę Cytadeli wymusiła konieczności obrony prawego brzegu Wisły po tym jak Prusy przejęły Grudziądz w wyniku pierwszego rozbioru Rzeczpospolitej. Lokalizacji fortu dokonał sam król Fryderyk II, który poirytowany faktem, że poprzednie miejsce budowy okazało się niewypałem ze względu na grząski grunt, osobiście zjawił się w Grudziądzu. Z budową uporano się w 13 lat, mimo że pierwotnie miała trwać jedynie 4. Jednak problemem, który wydłużył prace był brak cegieł. Powstała nawet specjalna cegielnia, która produkowała tylko i wyłącznie na potrzeby tej inwestycji.

Z brakiem surowca radzono sobie również rozbierając stare krzyżackie zamki. Cegły z ich murów wykorzystano przy budowie Dzieła Rogowego. Był to zewnętrzny kompleks fortyfikacji skierowany w stronę miasta, mający dodatkowo wzmocnić obronę Bramy Górnej. Niestety po II wojnie światowej, umocnienia te zostały rozebrane, a cegły posłużyły odbudowie domów w Grudziądzu. Stąd do dziś w ich murach można znaleźć nienormatywne cegły, pochodzące z czasów krzyżackich.

Obecnie Cytadela wciąż należy do wojska i dostać się na jej teren można tylko po wcześniejszym umówieniu się z przewodnikiem lub podczas dni otwartych 11 listopada i 3 maja.

Lata świetności fortyfikacji już dawno minęły i na niemal każdej ścianie widać jak niszczycielską moc mają rośliny i ich korzenie, które wypychają cegły z murów. Na szczęście są one tak grube, że oprócz zniszczonej elewacji same konstrukcje są nienaruszone.

Zwiedzanie rozpoczęliśmy od Rawelinu pierwszego (choć wg dawnych oznaczeń byłby to raczej Rawelin piąty). Jest to wysunięta wyspa w której umieszczona jest jedna z dwóch zewnętrznych bram. Była tak dobrze skonstruowana, że nigdy nie została zdobyta. Z obu stron zakończona jest pułapkami kawaleryjskimi. Gdyby kawaleria wroga przedarła się przez pierwszą bramę miałaby wciąż do sforsowania drugą. Miała jednak po lewej i po prawej dwa szerokie otwarte chodniki. W ferworze walki najpewniej ruszyłaby nimi wpadając w pułapkę. Każdy z nich zakończony był ostrym spadem do suchej fosy. I tak rozwiązano ten problem.

Mieliśmy okazję zwiedzić podziemne tunele łączące poszczególne budowle. Są dość niskie więc musieliśmy uważać na głowy. Jednak Prusacy byli od nas dużo niżsi i nie mieli tego problemu co my. Wyobraźcie sobie, że chodzili oni po nich zupełnie po ciemku. Nie było wtedy elektryczności, a gazowe lampy mogły spowodować wybuch prochu, gromadzonego w podziemnych tunelach.

Najsłynniejszym oblężeniem było to z czasów wojny z Napoleonem.
Dowódcą twierdzy był baron Seigneur de Courbiere, który zasłynął tym, że pomimo kapitulacji Prus, on się nie poddał. Na wieść, że nie ma już króla Pruskiego stwierdził, że jest wciąż król Grudziądza. Twierdzy nigdy by nie zdobyto gdyby nie problemy z pitną wodą. Na dyzenterię zmarło 700 żołnierzy. Drugie tyle to byli dezerterzy, Polacy wcielenie do armii Pruskiej. Baron był zmuszony do poddania się nie ze względu na ataki wroga lecz właśnie ze względu na brak żołnierzy zdolnych do stawiania oporu.

W nagrodę za ten czyn baron de Courbiere został po upadku Napoleona mianowany gubernatorem Prus Wschodnich. Po śmierci pochowano go wraz z małżonką i dwójką dzieci na środkowym bastionie Cytadeli wśród kwiatów jakie wypielęgnowała Pani de Courbiere mająca tam za życia ogród. Na ich cześć posadzono dwie lipy rosnące tam do dziś. Grób wprawdzie został rozkradziony z otaczających go metalowych barierek, ale obecnie jest w planach jej odbudowanie.

Smutną historią związaną z fortecą jest II wojna światowa. Niemcy urządzili tam więzienie. Do dziś nie przyznają się jednak do bestialstw jakich tam dokonali. W jednym z pomieszczeń służących pierwotnie do prowadzenia ostrzału na pierwszej linii twierdzy urządzono prosektorium. Choć to złe słowo bo w prosektorium dokonuje się sekcji na zwłokach. Niemcy robili to na żywych więźniach. Wprawdzie do dziś wypierają się tych czynów, twierdząc że to nie oni, ale na stole w prosektorium użyto płytek produkowanych w niemieckiej fabryce powstałej w okresie międzywojennym co świadczy niezbicie o tym, że są winni tych zbrodni.

Nie jest to zresztą jedyna ciemna historia związana z tym miejscem. Najprawdopodobniej zakopane są na terenie Cytadeli skarby, w tym złota zastawa pułku kawalerii stacjonującego na terenie jednostki. W latach 90-tych Niemcy dostali zgodę na ekshumację grobów swoich żołnierzy. Pilnowano ich jednak bardzo dokładnie i wyjechali bardzo z tego powodu niezadowoleni. Potem próbowali jeszcze jednokrotnie dostać zgodę na wykopy jednak cel ich jest nieznany, a zgody nie otrzymali. Kto wie co chcieliby odkopać w tajemnicy przed nami.

Polecam gorąco pojawić się w Twierdzy Grudziądz podczas dni otwartych. Przypomnę, że odbywają się 11 listopada i 3 maja.

Stara prochownia, obecnie można do niej wejść z wolnej ręki.

Kultura na Świeżym vol. 17

2013-09-18T22:57:00.004+02:00

Zapowiadana, pisana z ociąganiem, relacja z siedemnastej Kultury na Świeżym.
Dla mnie była to kontynuacja wycieczki w Bory Tucholskiej jaką sobie urządziłem wraz z Filipem i Dawidem dzień wcześniej. Wyjechaliśmy wtedy z Warlubia i czarnym szlakiem wzdłuż Wisły dotarliśmy do Osia gdzie zostaliśmy zaproszeni na ognisko. Relacja tutaj - http://www.spaceryfordoniaka.pl/2013/09/warlubie-osie-przez-grudziadz.html

Wycieczkowicze dotarli pociągiem do Laskowic Pomorskich. Nasza trójka spotkała się z nimi na ścieżce rowerowej łączącej Osie i Tleń. Po wesołym powitaniu ustaliliśmy, że jedziemy nad jezioro bo podobno wyglądałem jakbym potrzebował kąpieli, na którą chętnie przystałem. Dotarliśmy nad dobrze mi już znane z poprzedniej wycieczki jezioro Mukrza.

Dzień był piękny i słoneczny więc miło się nam jechało przez senne lasy i wioski. Klimat Borów, który sprzyja wyciszeniu, poczuliśmy w pełni odwiedzając Darię i Krzysztofa Nowakowskich mieszkających w przepięknie położonym gospodarstwie we wsi Śliwiczki. Opowiedzieli nam oni o psich zaprzęgach.

Podziwialiśmy piękne i niezwykle sympatyczne psiaki słuchając o tym jak niesamowicie wytrzymałe są to stworzenia. Przebiegają setki kilometrów w warunkach w których większość ludzi zwyczajnie nie dałaby sobie rady i zupełnie nic sobie z tego nie robią. Warto odwiedzić blog, który prowadzą nasi mili gospodarze:
http://syberiada-adventure.blogspot.com/ oraz portal o Borach Tucholskich, który tworzą:
http://aktywnebory.pl/

Kolejnym przystankiem było Jezioro Piaseczno. Stworzono tam rezerwat i przyznam, że sam bym tak zrobił. Tak czystej wody jeszcze chyba nie widziałem. Spędziliśmy trochę czasu nad piękną plażą chłodząc stopy. Kto wie czy nie była to ostatnia kąpiel w sezonie letnim?

Celem wycieczki była Stara Rzeka, jednak grupa tak pędziła, że jedynie ja się zatrzymałem by zrobić parę zdjęć. Ładnie tam, a co - w końcu to Bory Tucholskie.

Zataczając krąg wróciliśmy do Osia, gdzie postanowiliśmy dojechać na pociąg do Laskowic. Wprawdzie naszym celem było Warlubie, ale nie byliśmy pewni czy zdążymy na pociąg wybierając trochę dłuższą trasę.

I tak oto skończyła się kolejna, 17-sta już Kultura na Świeżym. Kolejną edycję poprowadzę ja. Wyruszymy z Płutowa i idąc wzdłuż Wisły dojdziemy do Chełmna, wpadnijcie! https://www.facebook.com/events/1409542129272983/

Fordońska Noc Sztuki

2013-09-14T18:25:00.000+02:00

Fordon do 1973 roku był samodzielnym miastem leżącym nad Wisłą. Niestety dużo większa Bydgoszcz upomniała się o te malowniczo położone miasteczko i wcieliła je w swoje granice. Od tego czasu wybudowano tutaj wielką noclegownię dla 70 tysięcy ludzi i nic po za tym. Jest wprawdzie uniwersytet i kilka kebabów pomieszanych ze sklepami, ale miejsca na to by się spotkać ze znajomymi w długie wieczory brak. Do kina musimy jechać z przesiadkami, w pubach dostać można w zęby, a na dobrą kawę czy kolację możecie co najwyżej wpaść do mnie.

A wiecie moi mili, że przed wojną było tutaj 11 restauracji? Plaża i kąpielisko? Wiecie, że w zgodzie mieszkali tutaj Niemcy, Polacy i Żydzi? Działały liczne zakłady produkcyjne, w których sporo pracowników było z Bydgoszczy, a Fordon był pięknym miasteczkiem niczym Kazimierz Dolny, tyle że na północy?

Niestety z dawnej świetności zostały rozpadające się domki, walące ceglane mury i kałuże w brukowanych uliczkach. Teraz nikt się tutaj nie zapuszcza, a miasto podatki fordoniaków inwestuje na inne, odległe nam cele. Szkoda bo te miejsce ma potencjał, można by tu przecież zrobić bulwar nad Wisłą, postawić kawiarenki, wyremontować elewacje i ściągnąć ludzi, żeby w spokoju odpoczywali od zgiełku miasta.

Dziś martwy z reguły fordoński rynek odwiedzili kuglarze, historycy i artyści. W kościele św. Mikołaja można było posłuchać historii Wyszogrodu, Fordonu i pogranicza. W starej synagodze, którą mozolnie próbuje wyremontować fundacja Yakiza odbyły się warsztaty fotograficzne. Na jej murach można było obejrzeć reprodukcje obrazów Leona Wyczółkowskiego i instalację Natalii Wiśniewskiej pt. "Przepraszam".
Na rynku za to odbyły się koncerty, a dzieci mimo złej pogody goniły bańki mydlane puszczane przez ulicznych artystów.

Ilość ludzi, którzy stawili się by wziąć udział w atrakcjach zorganizowanych przy okazji Fordońskiej Nocy Sztuki, niezbicie świadczy, że Fordon potrzebuje takich imprez. Chcemy by coś się działo.
Bo przecież jakie to fajne, kiedy nie muszę jechać 40 minut, a mieszkam na Przylesiu czyli najbliżej miasta, żeby dostać się na stary rynek. Wystarczyło 10 minut rowerem i już byłem na naszym fordońskim starym rynku.

Muszę wspomnieć jeszcze o duchu jaki unosi się w starej synagodze. Byłem tam pierwszy raz, do tej pory oglądałem tylko jak postępuje remont elewacji. W środku okazuje się, że jest to naprawdę spory budynek. Palące się świeczki na menorze ustawionej w centrum głównego pomieszczenia przypominają jaka była pierwotna funkcja tego miejsca. Za to na wejściu dalej stoi barierka prowadząca obok kasy biletowej istniejącego tu od czasu wojny kina. Jaki to kontrast. Niemcy w czasie wojny i Polacy po wojnie mieli tu kino. A przed wojną pokolenia Żydów przychodziło się tutaj modlić. Szkoda, że już nie ma u nas tej wielokulturowości.

Świetnym uzupełnieniem całości jest instalacja Natalii Wiśniewskiej o której już wspomniałem. Cisza jaka tam, w synagodze, panuje nadaje nostalgicznego klimatu Fordonu, miasta którego już nie ma.

Warlubie-Bratwin-Osie przez Grudziądz

2013-09-09T19:42:00.000+02:00

W pierwszą niedzielę września na mapę wydarzeń organizowanych przez MCK w Bydgoszczy powróciła Kultura na Świeżym. Trasa pierwszej po wakacjach wycieczki biegła znowu przez Bory Tucholskie, którymi wciąż nie możemy się nasycić. Jednak jeden dzień dla bydgoskich łazęg to stanowczo za mało. Tym bardziej, że mieliśmy wspaniały słoneczny weekend bez ani jednej chmurki.

Postanowiliśmy więc, że w Bory wybierzemy się już w sobotę. Pociągiem dotarliśmy do Warlubia skąd, zamiast pojechać na zachód wybraliśmy drogę na Grudziądz. Dolina Wisły jest równie atrakcyjnym miejscem na rowerowe wycieczki dlatego poprowadziłem nas zachodnim brzegiem rzeki na odcinku pomiędzy wspomnianym Grudziądzem, a Świeciem. Do obu miast wprawdzie nie zawitaliśmy, ale te pierwsze podziwialiśmy z drugiego brzegu.

Dolina Wisły obfituje w liczne atrakcje o czym przekonałem się w Wielkim Komorsku gdzie zatrzymałem się zrobić kilka zdjęć wodospadu. Przejeżdżająca obok dziewczyna na rowerze pokazała mi wodospad na płynącym obok świątyni strumieniu. Kto by się spodziewał takiego cudu?

Zawsze kiedy wyjeżdżam z miasta zaskakuj mnie spokój, który panuje na wsi. Rowerzysta z sakwami jest tam prawdziwą atrakcją, a samochody praktycznie nie jeżdżą bo mają przecież zaraz obok drogi krajowe. Można się rozkoszować ciszą i świeżym powietrzem, a oko cieszyć krajobrazem i zabudową, którą wydawać by się mogło, że tylko w skansenach można znaleźć.

Dolina Wisły to też nasz Kujawsko-Pomorski spichlerz. Wszędzie są pola, a przy domach stoją niezliczone szklarnie z pomidorami. Tutaj też można spotkać się z prawdziwą niewymuszoną gościnnością.

Kiedy przejeżdżaliśmy przez najstarszą w regionie wieś Bratwin, głód dopadł Filipa. Zobaczył rozłożone stoły biesiadne i postanowił zatrzymać się tam na obiad. Okazało się, że jeszcze tego samego dnia odbędzie się tu festiwal Pieczony Ziemniak, impreza na której głównym daniem są ziemniaki przyrządzone na niezliczone sposoby. My przybyliśmy jednak za wcześnie więc gotowe było tylko ciasto.
Kupiliśmy po kawałku i usiedliśmy przy jednym ze stołów. Wtedy ku naszemu zaskoczeniu przyszła do nas Pani Sołtys i zapytała, czy mam ochotę na zupę "Kartoflankę". Kiszki grały nam marsza więc ochoczo przystaliśmy na ten niespodziewany poczęstunek. Chcieliśmy zapłacić, ale Pani Sołtys się nie zgodziła.

Zupa była przepyszna i kiedy na deser wszedł serniczek mieliśmy problem, żeby się ruszyć. I tutaj gościnność gospodyń z Bratwina przerosła nasze oczekiwania bo poczęstowano nas jeszcze ziemniakami w mundurkach i śledziami. Pierwszy raz smakowały mi śledzie!

Takiego obiadu się nie spodziewaliśmy i bardzo miło będziemy wspominali Bratwin (wieś która jest starsza od Bydgoszczy!). Pozdrawiamy gorąco Panie, które sprawiły nam taką miłą niespodziankę.
Polska gościnność nie umarła ;)

Po zakończeniu biesiady czekała nas wspinaczka pod górę w Sartowicach. Bez większych przygód dojechaliśmy do Laskowic, gdzie zamierzaliśmy poszukać noclegu. Wtedy Filipowi przypomniało się o znajomym z Osia i po telefonie do niego mieliśmy już zaproszenie na ognisko. To była dopiero atrakcja!
Leśnictwo wpadło na genialny pomysł jak poradzić sobie z nielegalnymi ogniskami i postawiło w środku lasu drewniane wiaty, wytyczono palenisko i doprowadzono prąd. Za jedyne 100 zł można wynająć sobie takie miejsce, w zamian dostaje się drewno na ognisko i dostęp do prądu. Wspaniała inicjatywa godna pochwały! Bory Tucholskie wciąż zadziwiają.

Na ognisku było około 20 osób, dwie gitary i jeden bongos. Ach Ci muzykalni mieszkańcy borów! Było wspaniale i naprawdę byliśmy szczęśliwi, że tak wspaniale udała nam się wycieczka, prolog Kultury na Świeżym.

Tutaj link do trasy:
http://goo.gl/maps/ATt5T

Relacja z Kultury wkrótce.

Wiślana Trasa Rowerowa - Fordon - Płock

2013-09-05T00:07:00.001+02:00

W lipcu wybrałem się rowerem do Płocka. Umówiłem się ze znajomymi na festiwal "REGGAELAND" i postanowiłem, że przy okazji sprawdzę miejsca, którymi ma zostać poprowadzona "Wiślana Trasa Rowerowa".

O samej trasie przeczytałem na portalu Wirtualne Szlaki, który gorąco polecam bo można znaleźć tam rewelacyjne opisy szlaków w naszym województwie. Opis planowanej drogi można znaleźć pod tym linkiem.

Moja trasa nieznacznie różniła się od tej, którą już niedługo będą jeździć rowerzyści z całej Polski, a to za sprawą tego, że nie mając jasno wytyczonych dróg jechałem tam gdzie wydawało mi się to korzystniejsze. Nie zależało mi przy tym, żeby jechać trasą możliwie krótką (choć tylko do czasu). Bardziej chciałem zobaczyć jak najwięcej ciekawych miejsc. Koniecznie chciałem przeprawić się promem w Nieszawie i możliwie często zmieniać brzeg Wisły. Udało mi się to 5 razy zanim dojechałem do celu czyli prawobrzeżnej części Płocka.

Wycieczkę zacząłem dość wcześnie bo jeszcze przed 6 rano. Miałem w planach dojechać na 15 do Płocka, gdzie czekać mieli na mnie znajomi. Wyruszyłem z Fordonu i drogą krajową nr. 80 dojechałem do Torunia. Już na tym odcinku miałem pierwsze odcięcie prądu i musiałem zrobić sobie nieplanowany przystanek po zaledwie 20 km. Po śniadaniu i odpoczynku pognałem w stronę Torunia i po za krótkimi przerwami na zdjęcia nie musiałem stawać bo siły dopisywały. Ranek był ciepły i słoneczny i chciało się jechać do przodu.

Zatrzymałem się przy dwóch pomnikach upamiętniających tragiczne wydarzenia. Pierwszy to miejsce uprowadzenia księdza Popiełuszki. Drugi pomnik upamiętnia najtragiczniejszą w historii Polski katastrofę kolejową. W 1980 roku doszło do zderzenia pociągu pasażerskiego z transportowym niedaleko stacji w Otłoczynie. Zginęło wtedy 65 osób. Miejsce jest niesamowite, bo mimo, że jest to las to panuje tam przeraźliwa cisza, a ciało przechodzą ciarki.

Zdjęcia starego domu zrobione były w Toruniu, przy wylotówce na Włocławek.

Kolejnym przystankiem był Ciechocinek. Po drodze spotkałem wprawdzie bardzo ciekawych rowerzystów, ale o nich pisałem już w innym poście do którego załączam link, dlatego nie będę się powtarzał.

W Ciechocinku nie byłem od lat. Zawsze jeździło się tam na wycieczki w podstawówce i zapamiętałem te miejsce jako dość sporą sanatoryjną miejscowość pełną turystów. Kiedy tam dotarłem ulice były puste i coś mi w tym nie grało dopóki nie spotkałem miłej Pani, która zrobiła mi zdjęcie i wyjaśniła, że przecież jest dopiero 8 rano. Pokręciłem się trochę po miasteczku obiecując sobie, że jeszcze tam wrócę bo spodobała mi się stara zabudowa tego miejsca.

Z Ciechocinka do Nieszawy, która była kolejnym punktem na trasie, prowadzi ścieżka rowerowa wyłożona polbrukiem. Z początku nie chciałem nią jechać bo co chwilę była przecinana zjazdem na pole, ale szybko na nią wróciłem gdyż asfalt zdecydowanie nie nadawał się do jazdy. Prędko dotarłem do Nieszawy i po zorientowaniu się gdzie jest prom i o której odpływa mogłem pozwolić sobie na 40 minutowy postój.

Oczywiście nie traciłem tego czasu na siedzenie na ławeczce.

Zwiedziłem miasteczko i przeczytałem ciekawą historię tego miejsca. Okazuje się, że Nieszawa leżała kiedyś zaraz koło Torunia, ale wredne pierniki przegoniły biednych nieszawian w górę rzeki ;)

W Nieszawie zachwyciła mnie piękna kamienica zaprojektowana i wybudowana przez niejakiego Stanisława Noakowskiego. Mieścina mała, a co za tym idzie bardzo spokojna. Największą chyba atrakcją jest prom, którym można przeprawić się na drugi brzeg Wisły.

Na starym rynku miałem okazję podziwiać starego czerwonego poloneza, cud techniki PRL.

Jadąc znowu prawym brzegiem Wisły podziwiałem wspaniałe krajobrazy jakie się roztaczają z pagórków nad rzeką. Zrobiło się naprawdę ciepło i marzyłem o prysznicu. Na szczęście przed Włocławkiem pozwolono mi skorzystać z węża ogrodowego przy jednym z gospodarstw. Zanim jednak dotarłem do trzeciego największego miasta województwa nieoczekiwanie znalazłem zamek, a właściwie jego ruiny.

Zamek w latach swojej świetności musiał być sporych rozmiarów. Wspaniale położony na górce nad Wisłą na pewno będzie atrakcją planowanego szlaku. Przez Bobrowniki (bo tam się znajduje) przebiega już wprawdzie szlak rowerowy, ale na pewno zostanie on włączony w ten ogólnopolski. O zamku można przeczytać na stronie http://www.bobrownikinadwisla.pl

Kolejnym krótkim przystankiem była wioska Stary Bógpomóż, gdzie musiałem zrobić sobie żartobliwą fotkę. Rower to dobry statyw!

Droga już dawała mi się we znaki i z nadzieją wpatrywałem się w dymiące kominy Anwilu. Jednak jak się okazało wciąż miałem spory kawałek nim dotarłem do Włocławka. Wróciłem na lewy brzeg i spędziłem około godziny kręcąc się po ciekawej starówce tego nadwiślańskiego miasta. Widać, że powoli zmienia swoje przemysłowe oblicze i nabiera kolorów. Remontuje się place i kamienice. Niestety wciąż jest sporo miejsc, które straszą i kontrastują z brukowanymi ulicami. Posilając się na bulwarze poznałem młodą portrecistkę z Włocławka, polecam jej profil - https://www.facebook.com/pseudoPhotography?fref=ts

Włocławek to kolejne warte odwiedzenia miasto na trasie wzdłuż Wisły, polecam się tam zatrzymać i pokrążyć trochę po starym mieście.

Wyjeżdżając z Włocławka musiałem się mocno sprężyć. Robiło się późno, a znajomi donosili, że w Płocku kropi. Nie chcąc zbyt długo jechać w deszczu postanowiłem się sprężyć i porzuciłem plan powrotu na prawy brzeg rzeki i ruszyłem zatłoczoną i wąską drogą krajową nr. 62. Stanowczo jej nie polecam rowerzystom. Lepiej wybrać się prawym brzegiem przez Dobrzyń Nad Wisłą. Wprawdzie nie jechałem tamtędy bo trasa jest dłuższa, ale podobno ruch jest tam dużo mniejszy.

Niestety jeszcze we Włocławku padła mi bateria od aparatu (chyba zapomniałem o ładowaniu) i ostatnie kilometry nie są uwiecznione. Utrzymywałem stałą prędkość 30 km/h i przypłaciłem to odcięciem prądu w połowie drogi do Płocka. Wtedy też minęli mnie Kasia i Michał jadący na stopa z Bydgoszczy. Dodali mi trochę otuchy dzwoniąc do mnie. Bez problemu dotarłem potem do Płocka, który mnie szczerze zdziwił i zachwycił.

Pierwsza rzecz - ten diabelny most. Totalnie nie miałem siły przez niego przejechać, wlokłem się niemiłosiernie bo wiał silny wiatr, a ja już byłem zmęczony (oj gdzie ta forma z przed roku gdzie niewzruszony jechałem na Woodstock).

Jednak widok jaki się z niego roztaczał wynagrodził mi wszelki wysiłek. Gorąco polecam wizytę w tym mieście. Jest bardzo malownicze i sporo tam zabytków. Najlepiej wybrać się tam tak jak ja na festiwal.

Każdy znajdzie tam coś dla siebie, zarówno Audioriver dla fanów muzyki elektronicznej, Polish Hip Hop Festiwal czy wspomniany już Reggaeland. Oj dzieje się w tym Płocku dzieje i jest naprawdę ładnie. Na pewno tam wrócę i zrobię jakąś fotorelację z tego miejsca.

Na liczniku miałem 160 km, jechałem łącznie 10 godzin wliczając 3 godziny przerw. Spotkałem po drodze ciekawych ludzi i widziałem sporo pięknych miejsc. Nie mogę się doczekać kiedy wytyczona zostanie cała Wiślana Trasa Rowerowa. Wybiorę się wtedy na pewno z moimi sakwami i przejadę w górę i w dół rzeki oboma brzegami.

Na koniec kilka zdjęć z Płocka i przebieg mojej trasy na google maps - http://goo.gl/maps/2VLhF

Wikingowie ze Smoczej Łodzi

2013-08-27T20:06:00.002+02:00

Mimo, że lato zmierza ku końcowi i nie jest już tak ciepło jak w środku wakacji to Bydgoskie Łazęgi nie składają broni. Aktywnie wykorzystują każdy wolny dzień i kombinują co by tu zrobić czego jeszcze nie mają na koncie.

Z pomocą przyszedł Kamil, który od niechcenia wspomniał o smoczej łodzi z WSG. Łódź przez pewien czas miała cumować przy tamie na Opławcu, a jej opiekunem miał być nie kto inny jak właśnie Kamil. Szybko narodził się pomysł wykorzystania jej do niecnych planów. Plany były wesołe bo mieliśmy wcielić się w Wikingów, którzy napadają z wody na wioski paląc i grabiąc co popadnie.

Skończyło się wprawdzie tylko na niewinnym ognisku i buszowaniu po starej opuszczonej willi i znajdującej się pod nią garażu, ale było tak wesoło jak chcieliśmy, żeby było!

Sama smocza łódź bardzo przypadła nam do gustu bo okazała się bardzo szybka i pojemna. Zmieściliśmy na niej dwa rowery i kilka namiotów. Idealnie się więc nadaje dla naszej ekipy i kto wie, może za parę lat się takiej dorobimy?

Wyruszyliśmy z Opławca i dopłynęliśmy do tamy w Tryszczynie, pewnie można by więcej przepłynąć, ale naszym celem była sama przygoda. Poniżej tradycyjnie zdjęcia ;)