spacewalk

การหายตัวไปของ ชายเรื่องมาก

noreply@blogger.com (thueng) — Wed, 25 Jul 2007 00:36:00 +0000

เป็นเวลา อยู่หลายเพลา ที่ผมห่างหายไปจากการบ่นในหน้าเพจ ไม่ว่าจะเหตุผล กลใด ก็ตามที่ ทั้งข้อแก้ตัวทั้งหลาย แหล่ ที่ขนออกมาพูดกับตัวเอง และ และ ด่าทอ ความไม่มี วินัย และ จิตใจ ที่ไม่แน่วแน่
ตอนนี้ ข้าพเจ้า ขอสัญญาว่าจะ พยายาม กลับมา อย่างน้อย เดือนละครั้ง ก็ยัง ดี มี หนึ่ง entry ถือว่า ดี มากแล้ว สำหรับ คนที่ ต้องใช้ การรวบรวม กำลัง ใจ และ อารมณ์ กลั่นกรอง ออกมา ( ขนาดนั้นเชียว )

หลายเดือน ที่หายไป ชีวิต วุ่น วาย อยู่กับ เรื่องราว มากมาย กับ การดำเนินชีวิต และ การเริ่มต้น ธุระกิจใหม่ พร้อมๆ กับ ภาระทางสังคม การพบ เจอ และ จากลา......

ชีวิต คือ การค้นหา ทั้ง ความ หมาย และ คำตอบ
วันหนึ่งเราเคยเข้าใจบางอย่าง แต่ หลายวันผ่านไป ความเข้าใจนั้น อาจ แปลเปลี่ยนเป็นไม่เข้าใจ , เรื่องบางเรื่อง ใน ทางธุรกิจ ยังไงๆ ก็ ไว้ใจกันไม่ได้ , หรือ แม้แต่ ใครบางคน ที่เราคิดว่าเขา เข้าใจเรามากสุด แต่ วันหนึ่ง กลับ กลายเป็นว่า เหมือนเขาจะไม่เข้าใจเราเลย
ความแน่นอน คือ ความไม่แน่นอน
สุดท้าย คือ การยึดติด ผม ยัง ไม่แน่ใจเลยว่า คำๆนี้ มัน หมายความว่าอย่างไรกันแน่ ในการนำมาใช้ในการดำรงชีวิต ในทางปฏิบัติ บาง ที มันใช้ได้ดี กับ บางเรื่อง แต่กลับอีกเรื่อง บางที เป็นการ ไม่ไว้ใจ , บางอย่าง กลายเป็นว่า เราไม่รักษา หรือ หวงแหน สิ่งของ หรือ รวมไปถึง ผลประโยชน์
( รู้สึกจะนอกเรื่อง กับที่จั่วหัวมาจังนะ )

ตอนนี้ วัยผมเองก็กำลังก้าวเข้าใกล้เลข 3 ทุกทีแล้ว แต่ผมยังคงไม่เจอกับคำตอบหลายอย่าง ว่า จริงๆ แล้ว ชีวิต ผมต้องการอะไร งาน ความสำเร็จ ความรัก ชื่อเสียง เงินทอง ยศฐาบันดาศักดิ์ ซึ่ง ทุกสิ่ง ยังไม่ใช่ คำตอบที่ผมต้องการซักอย่างเลย

ผมว่าบางที ความสุขของผมคงหายไป หรือ โดนขโมย ( ผมไม่แน่ใจว่า มันหล่นหายไป ในช่วงเวลาใดของ อายุ )
พวกพี่ๆ น้องๆ เป็นกันหรือไม่.....
:)

My studio

noreply@blogger.com (thueng) — Tue, 10 Apr 2007 21:46:00 +0000

Room is everything where

Number 50

Volume 05 / 04 -2007

***ขอออกตัว - ขอแนะนำ office ของพวกผมนะครับ ( พอดีได้ลงนิตยสาร ครับ เลยนำมาแนะนำ คงไม่ว่ากันนะ )

หน้า 130 Showcase *Handmade studio

" งานตกแต่งเกือบทั้งหมดจะช่วยกันคิดและลงมือทำกันเอง"

แนวคิด : "ดัดแปลงทาวน์เฮาส์ธรรมดาให้ดูสดใสด้วยการเลือกใช้สี และปรับเปลี่ยนมุมมองให้ดูแปลกตา "

( ด้วยต้นทุนที่ประหยัด )

A."ทุบราวกันตกด้านหน้าออกเพื่อให้ห้องโปร่งขึ้น แล้วขึงลวดสลิงจากขั้นบันไดถึงเพดานเป็นราวกันตกแบบโปร่ง"
B. "สะสมเครื่องเสียง วิทยุ และกล้องภาพยนตร์เก่าไว้มาก จึงทำชั้นโชว์แบบเจาะช่องให้ลึกเข้าไปในผนัง ก็ดูเรียบร้อยเป็นระเบียบ"
C. "ทำกรอบรูปอะลูมิเนียมสำหรับใส่การ์ดและของที่ระลึกจากงานเปิดตัวภาพยนตร์ที่สะสมไว้ "
D. "ปูพื้นขั้นบันไดด้วยพรมอัด เพื่อให้เดินแล้วสบายเท้า โดยเลือกใช้สีเข้มอย่างดำและเทา จะได้ไม่เปื้อนง่าย"
E. "สร้างความสดใสด้วยการทาอีพ็อคซี่สีแดงทับบนพื้นไม้ดูเข้ากับการตกแต่งสไตล์โมเดิร์น"

หมายเหตุ ผู้ชายในภาพ เป็นพี่ ใหญ่ ในบ้าน หรือ office ของพวกผมครับ ( ตาม link room )

ตัวกูของกู

noreply@blogger.com (thueng) — Sun, 08 Apr 2007 09:54:00 +0000

ตัวกู-ของกู

ถ้าจะอยู่ ในโลกนี้ อย่างมีสุข
อย่าประยุกต์ สิ่งทั้งผอง เป็นของฉัน
มันจะสุม เผากระบาล ท่านทั้งวัน
ต้องปล่อยมัน เป็นของมัน อย่าผันมา
เป็นของกู ในอำนาจ แห่งตัวกู
มันจะดู วุ่นวาย คล้ายคนบ้า
อย่างน้อยก็ เป็นนกเขา เข้าตำรา
มันคึกว่า "กู-ของ-กู" อยู่ร่ำไป
จะหามา มีไว้ ใช้หรือกิน
ตามระบิล อย่างอิ่มหนำ ก็ทำได้
โดยไม่ต้อง มั่นหมาย ให้อะไรๆ
ผูกยึดไว้ ว่า "ตัวกู" หรือ "ของกู

พุทธทาสภิกขุ

น้องหมาหาบ้าน

noreply@blogger.com (thueng) — Sat, 07 Apr 2007 16:38:00 +0000

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่

noreply@blogger.com (thueng) — Fri, 06 Apr 2007 09:26:00 +0000

กระแสที่กำลังมาแรงที่สุดในบ้านเราไม่แพ้เรื่องร้อนๆทางการเมืองในตอนนี้ก็คือ กระแสเหรียญ จตุคามรามเทพ ไม่ว่าจะเป็นสื่อ ทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์แทบทุกวัน ข่าวการปลอมแปลง การปล้นจี้ แจ้งจับ การแย่งชิงเหรียญมีให้เป็นกันแทบทุกวี่วัน ไม่แน่ใจว่าคนที่อยากได้มาครอบครอง หรือ เรื่องราวต่างๆนาๆนั้น เกิดจากศรัทธาในตัวท่านขุนพันธ์ หรือ ศรัทธาในอิทธิปราฏิหารย์นานัปการณ์ที่คาดว่าตนจะได้รับกันแน่

หากเป็นเช่นนั้นจริง ข่าวการเสียชีวิตของคนหลายต่อหลายรายที่เกิดขึ้น เพราะเหรียญจตุคาม ไม่แน่ใจว่าเป็นปาฏิหารย์ที่เกิดขึ้นเพื่อลงโทษคนที่คิดไม่ดี หรือ เป็นความพิการของสังคมไทยที่บอกว่าตัวเองเป็นเมืองพุทธ แต่ ใช้ชีวิตสวนทางกับวิถีพุทธที่ปากพร่ำบ่นออกมา

ตั้งแต่เด็กจนโตมา จากการเล่าเรียน บอกต่อ และ ผ่านพบเรื่องราวต่างๆมา ในศาสนาพุทธ หรือ พุทธประวัติ ยังไม่เคยเห็นส่วนไหนในช่วงเวลาใด ก่อนที่พระพุทธเจ้าจะเสด็จปริพนิพพานท่านได้บอกได้กล่าว ได้ประทานวัตถุมงคลให้เชื่อถือ บูชา ยึดถือเป็นแนวทางให้ผู้คนได้พ้นทุกข์ไม่ กลับมีเพียงคำสอนที่เกิดจากการปฏิบัติที่รู้แจ้งเห็นจริงแล้วทั้งนั้น ที่ท่านได้ให้ไว้

แต่สิ่งเหล่านี้กลับถูกละเลยมากที่สุดในประเทศที่บอกคนอื่นๆว่าเราเป็นเมืองพุทธ ถ้าถามกันจริงๆ แทบจะไม่รู้อะไรเลยนอกจากศีล 5 ที่ตัวเองปฏิบัติไม่ได้เลยทุกข้อ โกหกกันเป็นว่าเล่น สร้างภาพกันตลอดเวลา เด็กปัจจุบันมีเซ็กกันตั้งแต่ขึ้นชั้นมัธยมต้น ( มีแนวโน้มต่อไปจะเป็นชั้นประถม ) ผับ บาร์ ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด เด็กๆวัยรุ่นเข้าไปนั่งดูด ดื่ม ( บารากุ ที่บอกว่าเป็นสมุนไพรทั้งๆที่ มันก็ยาเสพติดอ่อนๆ แท้ๆ ได้อย่างเปิดเผยไม่ผิดกฏหมาย ) คอรัปชั่นกันทั่วบ้านทั่วเมือง ตั้งแต่คนไม่มีจะกิน ข้าราชการ จนถึงนักการเมือง เบียดเบียนคนด้วยกันเอง สัตว์ แม้แต่ธรรมชาติ ( โลกถึงได้ร้อนอย่างทุกวันนี้ไง )

แล้วอย่างนี้ยังจะมีอะไรดีๆ กล้าพอจะมาคุ้มครอง พาไปค้นพบกับความสุขจริงๆได้อีกหรือ

ตัวผมเองกลับคิดว่า วัตถุมงคลต่างๆในอดีต ( รวมถึงของ ขุนพันธรักษ์ ) เกิดขึ้นจาก การที่ผู้คนห่างไกลวัดไกลวา สิ่งที่เหล่านี้เกิดขึ้นเพื่อให้คนได้พึงระลึกถึง การมีอยู่ของศาสนา การระลึกถึงคำสอน การมีสติ การมีอยู่ของกรรมดี การเชื่อในพลังของความดี คำสอน การปฏิบัติ จะช่วยให้เราคลาดแคล้วปลอดภัย ด้วยการมีสติ รู้ตัวตลอดเวลา

เป็นเพียงสัญลักษณ์หนึ่งซึ่งเป็นตัวแทนของศาสนา เช่นเดียวกับพระสงฆ์เอง ท่านก็เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์ของการมีอยู่ของศาสนา บทบาทหน้าที่ของท่านจริงๆก็คือ สืบทอด เผยแผ่ หลักคำสอนของพระพุทธเจ้า หาใช่การแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์ ชื่อเสียง หรือแข่งกันสร้างความโอ่อ่าของวัดวาอาราม
จากกระแสดังกล่าว ( รวมถึงอื่นๆที่ผ่านมา ) แทบจะฟันธงได้เลยว่า สังคมไทย ยังคงห่างไกลกับความเป็นพุทธ หลงระเริงกับกระแสนิยม บูชาวัตถุ เงินทอง ดำเนินชีวิตที่ผิดๆ ไม่มีความเชื่อมั่นในตนเอง หวังลมๆแล้งๆกับโชคชะตา บ้าหวย กราบไหว้ของแปลก ( วัวสามขา หมาสองหัว หรืออะไรต่างๆนาๆที่มันพิกลพิการเกิดขึ้นมา )

วิกฤติการณ์ต่างๆนาๆที่เกิดขึ้น และ กำลังจะเกิด ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงความอ่อนแอของสังคม ผู้คน ที่นับวันจะมากขึ้นๆ แต่เรากลับมัวแต่โทษนั่นโทษนี่ ไม่หันมามองดูตัวเองว่าทำอะไรอยู่ คิดอะไรอยู่ เกิดอะไรขึ้น และไม่เคยคิดจะแก้ปัญหา มัวแต่หวังว่าจะมีเทวดามาช่วยจากกรรมดีที่ทำไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

แม้แต่ตัวผมเองยังไม่รู้เลยว่ามีความดีพอที่จะไปบนบาน หรือ วิงวอนขอให้ใครหน้าไหนมาช่วยคุ้มครอง ให้ประสบผลสำเร็จในชีวิตอยู่บ้างหรือเปล่า หรือ จริงๆอาจจะไม่มีความดีอยู่เลยก็ได้ ว่ามะ..

thueng

6 / 04 / 50

*****************************************************************

**เคยมีคำหนึ่งผ่านหูผ่านตาผมมา ประมาณว่า
ไม่มีอะไรคุ้มครองเราได้ เท่ากับความดี

ใครสนใจอ่านข่าวเพิ่มเติม เกี่ยวกับจตุคาม ตาม link นะครับ

http://www.matichon.co.th/matichon/matichon_detail.php?s_tag=01p0129080350&day=2007/03/08&sectionid=0101

วิถีชีวิตสมัย ร. 5

noreply@blogger.com (thueng) — Fri, 09 Mar 2007 15:11:00 +0000

วิถีชีวิตสมัยรัชกาลที่ ๕

ขบวนพยุหยาตราทางชลมารคในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ตลาดวัดเกาะย่านสำเพ็ง เป็นแหล่งร้านเจียระไนและจำหน่ายเพชรพลอย

ถนนเจริญกรุงบริเวณสี่กั๊กพระยาศรี ถ่ายในสมัยรัชกาลที่ ๕

สะพานผ่านพิภพลีลา สร้างในสมัยรัชกาลที่ ๕ เพื่อเชื่อมถนนราชดำเนินในและราชดำเนินกลาง ราวลูกกรงสะพานเป็นเหล็กดัดมีลวดลายงดงาม

รถยนต์เมื่อแรกมีในสมัยรัชกาลที่ ๕

ตลาดสดท่าเตียนยามเช้า ผู้คนจับจ่ายกันอย่างคึกคัก

การแต่งกายของสตรีสูงศักดิ์ในราชสำนัก

ผู้ชายสยามในยุคนั้น นิยมไว้ผมทรงมหาดไทย

สาวชาวบ้านสยาม

ที่มา

http://www.watarun.org/

***************************************************************

ปี 2534 ยายผมเสียชีวิต ขณะที่ท่านอายุประมาณ 111ปี วันที่เผาศพท่าน ผมไม่ได้ไปงานศพ ทั้งๆที่ ตัวผมเอง น้นควรที่จะไปเป็นอย่างยิ่ง แต่เนื่องจาก ผมติดเรียน และ ไม่มีใครอยู่ดูแลบ้าน ขณะนั้น ผม อยู ม.3 ได้

ยายผมรู้สึกว่าท่านน่าจะอยู่ปลายๆ ร.5 น่าจะได้ แต่ผมเป็นเด็กที่ไม่ค่อยสนใจอะไรมากนักในช่วงนั้น สมัยก่อนที่ยายยังเดินได้ ผมยังหาเรื่อง ทะเลาะกับท่านอยู่บ่อยๆ ด้วยความที่เราเป็นเด็ก และ ปัจจุบันผมเอง ก็ยังไม่แน่ใจว่า ทำไมถึง ต้องหาเรื่องทะเลาะกับท่านอยู่บ่อยๆ

จำได้ว่า น่าจะสมัยที่ผมอยู่ ชั้นประถม ( ไม่แน่ใจว่าประถมที่เท่าไหร่ ) ผมเคยทะเลาะกับยายด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง น่าจะด้วย ภาษาที่ท่านใช้ เราไม่เข้า ว่า มันคืออะไร

จำได้ว่าเหตุการณ์นั้น ผม กับยาย ปลุกปล้ำกันอยู่นานสองนาน ( คิดแล้วบาปมาก ) จนแม่ต้องเข้ามาแยกเราทั้งคู่ ไม่แน่ใจว่า หลังจากเหตุการณ์นี้หรือเปล่านะ ที่ทำให้ยายไม่ได้มาอยู่บ้านเรา ต้องไปอยู่บ้าน ลุง ( พี่ของแม่ ผมเรียกว่าลุง ไม่รู้ว่าถูกหรือเปล่า ) มาคิดดูตอนนี้แล้วเสียใจเหมือนกันนะที่ ทำไปอย่างนั้น

ก่อนที่ยายจะเสีย ช่วงที่อยู่บ้านลุง แม่บอกว่า ยาย หกล้ม คนแก่ถ้าล้มแล้ว ก็เจ็บหนักเลย เพราะปกติ ยายก็หลังค่อมอยู่แล้ว ไปไหนมาไหน ต้องใช้ไม่เท้าเดิน หลังจากนั้น ยายก็เดินไม่ได้ ผมได้เจอยายอีกครั้งก็ ช่วงที่ย่ยป่วย ออดๆ แอด ช่วงที่ไป เยี่ยมบ้านลุง

หลังจากนั้น ไม่นานมากนัก ข่าวว่ายายเสีย ผมนึกดูว่า ผม แทบ ไม่ได้ ทำอะไรให้ยายเลย ใน ตอนนั้น และ ตอนนี้ ได้แต่มานึกเสียใจ ว่าอยากดูแลท่านดีๆ แต่ มันก็ สายไปแล้ว

ขอให้ยายไปดีนะครับ แม่ผมก็สบายดี และ คิดถึงยายนะ ยาย เผือก ครับ

เวลา กับ ชีวิต

noreply@blogger.com (thueng) — Fri, 09 Mar 2007 12:27:00 +0000

จะมีใครสักกี่คนที่ทราบว่าตัวละครหลายๆตัว แท้ที่จริงแล้วมีนามสกุลปรากฏในเรื่องด้วย เช่น มานี มีนามสกุลว่า รักเผ่าไทย, ปิติ พิทักษ์ถิ่น, วีระ ประสงค์สุข, ดวงแก้ว ใจหวัง และชูใจ เลิศล้ำ

ภาพประกอบในเรื่องมีคนวาดทั้งหมด 3 ท่าน หนึ่งในนั้น คือ คุณเตรียม ชาชุมพร นักวาดการ์ตูนและนิยายภาพชื่อดังแห่งชัยพฤกษ์การ์ตูน ซึ่งได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว

ครูประจำชั้นที่ปรากฏในเรื่องมี 2 คน คือ คุณครูไพลิน เป็นครูประจำชั้นตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง ปีที่ 3 อีกคน คือ คุณครูกมล เป็นครูประจำชั้นตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึงปีที่ 6แบบเรียนนี้ไม่ได้มีเฉพาะเรื่องราวของเด็กๆ เท่านั้นแต่ยังมีพระเอกกับนางเอกด้วย ซึ่งก็คือ เกษตรอำเภอที่ชื่อว่า "ทวีป" และคุณครู "ไพลิน" สองหนุ่มสาวพบกันครั้งแรกเมื่อคราวไฟไหม้ตลาด เด็กๆ เป็นตัวเชื่อมให้ได้รู้จักและแต่งงาน ทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกัน 1 คน

โดยปกติแล้วหมากับแมวมักจะเป็นคู่อริกันเสมอ แต่ในแบบเรียนเล่มนี้ "เจ้าโต" กับ "สีเทา" หยอกเล่นกันด้วยความเป็นกันเองเหมือนไม่มีพรหมแดนแห่งความเป็นศัตรูครั้งหนึ่ง "ปิติ" เคยถูกสลากออมสินเป็นเงินจำนวน 1 หมื่นบาท ซึ่งเงินส่วนนี้เขาได้นำไปซื้อลูกม้าตัวใหม่และตั้งชื่อให้ว่า "เจ้านิล" ซึ่งทดแทนเจ้าแก่ที่ตายไปนอกจากเนื้อเรื่องที่สนุกน่าติดตามแล้ว
ในส่วนท้ายของแบบเรียนยังมีประมวลคำศัพท์ที่อธิบายที่เข้าใจง่ายและเหมาะสมสำหรับเด็ก ยกตัวอย่างเช่น

ภรรยา (พัน-ระ-ยา) หมายถึง ผู้หญิงที่อยู่กินกับผู้ชาย
ผัว หมายถึง ชายที่มีผู้หญิงอยู่กินด้วย

"เจ้าจ๋อ" ลิงของวีระเป็นลิงแสม ชอบถอนขนลูกไก่ และยังเกลียดกลิ่นกะปิวีระจัดเป็นเด็กที่ค่อนข้างอาภัพ พ่อของเขาเป็นทหารและตายในสนามรบตั้งแต่วีระยังอยู่ในท้อง ส่วนแม่ของเขาก็ตรอมใจตายตามพ่อเขาไปหลังจากที่คลอดวีระได้ 15 วัน ชีวิตทั้งหมดของวีระจึงอยู่กับลุงตั้งแต่เกิด

"เพชร" มีบ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี ส่วนบ้านเกิดของ "ดวงแก้ว"อยู่ที่จังหวัดสุพรรณบุรีบทบาทของ "จันทร" ที่คนส่วนใหญ่จำได้คือ เด็กหญิงที่มีขาพิการ แต่มีใครทราบบ้างว่าในตอนท้ายของเรื่อง เธอได้รับคัดเลือกให้ร้องเพลง"ความฝันอันสูงสุด" และยังอ่านทำนองเสนาะหน้าพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จนได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าให้แพทย์หลวง! รับตัวไปรับการผ่าตัดขาที่กรุงเทพฯ จนหายเป็นปกติในงานกาชาดของจังหวัด

ห้องของครูกมลนำขนมออกขายเพื่อเอากำไร โดยตั้งชื่อขนมเสียใหม่ ซึ่งแสดงถึงความช่างคิดของผู้ประพันธ์ดังนี้ กล้วยฉาบ ตั้งชื่อว่า เหรียญทองชวนลิ้มข้าวเม่าหมี่ ตั้งชื่อว่า สาวน้อยเลือกคู่ทองม้วน ตั้งชื่อว่า ม้วนเสื่อนางพญาทองหยอด ตั้งชื่อว่า น้ำค้างทองถั่วอบเนย ตั้งชื่อว่า ถั่วอบโอชาขนมกง ตั้งชื่อว่า ล้อรถพระอาทิตย์

"ชูใจ" อยู่กับย่าและอามาตั้งแต่เล็ก โดยที่เธอไม่รู้รายละเอียดใดๆ เกี่ยวกับพ่อและแม่แท้ๆ ของเธอเลย ความจริงก็คือ พ่อของเธอเสียชีวิตตั้งแต่ชูใจอายุ 1 ขวบ ส่วนแม่ก็อาศัยอยู่ต่างประเทศ ในตอนท้ายของแบบเรียน แม่ของชูใจบินกลับมารับให้ชูใจไปอยู่ด้วยกัน แต่ชูใจเลือกที่จะอยู่กับย่า ซึ่งเลี้ยงตนมาตลอดตั้งเด็ก

นอกจากเรื่องที่ "เจ้าแก่" ตายจะเป็นตอนที่เรียกน้ำตาของเด็กๆ แล้วยังมีตอนหนึ่งซึ่งเศร้าไม่แพ้กัน นั่นคือ "แม่จ๋า" เป็นตอนที่แม่ของ"เพชร" ตายเพราะถูกงูกัด ขณะไปเก็บหน่อไม้

"มานะ" เป็นเด็กเรียนดี และเป็นคนเดียวในเรื่องที่ได้ไปเรียนต่อระดับมัธยมศึกษาที่กรุงเทพฯ ส่วน "มานี" ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6ได้รับคัดเลือกให้เป็นรองประธานนักเรียนของโรงเรียน

ที่มา

ผู้จัดการ Online
http://www.manager.co.th/campus/ViewNews.aspx?NewsID=8083314186929

มานี มานะ ฉบับ ปี 2001

เรื่องมานะมานีในแบบเรียนชั้นประถมเป็นโลกในฝันที่ผู้ใหญ่สร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อเด็กให้หลงเชื่อ เคยนั่งคุยนั่งวิเคราะห์กับเพื่อนเมื่อนานมาแล้ว (สมัยเรียนมหาลัย ปี 3 เอ๊ะก็เพิ่งเร็วๆ นี้เองสิ) ว่าควรต้องมีภาคต่อของเรื่องนี้ในแบบเรียนชั้นมัธยม ให้เด็กที่อ่านได้รู้จักโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น

เริ่มกันที่การเฉลยคำถามว่า แม่ของชูใจเป็นใคร? บทเรียนชั้นประถมไม่ยอมบอก เพราะกลัวว่าจะทำลายโลกในจินตนาการใบน้อยๆอันสวยงามน้ำเน่าของเด็กที่เติบโตมากับละครทีวี มันก็น่าน้ำเน่าอยู่หรอกชูใจซึ่งอยู่กับย่ามมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก จู่ๆ วันหนึ่งแม่ก็ขับรถเก๋งมาขอรับตัวไปอยู่ด้วย แต่ชูใจไม่ไปเพราะอยากอยู่กับย่า

ความจริงที่อยู่เบื้องหลังก็คือแม่ของชูใจเป็นเมียน้อยอาเสี่ยในกรุงเทพฯ นั่นเอง ดังนั้นเนื้อเรื่องในระดับมัธยม (ถ้ามี) ก็ควรจะเป็นว่าชูใจทะเลาะกับย่าแล้วหนีออกจากบ้านไปหาแม่ที่กรุงเทพฯ แล้วถูกอาเสี่ยแฟนของแม่ข่มขืนจึงหนีออกมาเป็นเด็กเร่ร่อนจนถูกพวกมารสังคมหลอกไปขาย ซ่อง (เนื้อเรื่องตอนนี้จะแทรกเนื้อหาวิชาเพศศึกษาและใช้เป็นบทเรียนสอนใจเด็กวัย รุ่นได้เป็นอย่างดี) และถ้าจะให้เน่าสนิทก็ต้องเป็นว่ามีชายหนุ่มลูกนายพลไปเที่ยว แล้วเกิดพบเข้าจึงช่วยชูใจออกมาจากซ่องและแต่งงานกันในที่สุด (หรือถ้าเป็นปัจจุบัน ด้วยอิทธิพลการเมืองอาจมีการบังคับให้กระทรวงฯ เปลี่ยนเนื้อเรื่องเป็นว่ามีท่าน ส.ว. ชราวัยประพฤติธรรมไปพบเข้าจึงช่วยออกมาแต่ถูกสื่อมวลชนใส่ร้ายอะไรยังงี้เป็นต้น)

ส่วนชีวิตสมรสระหว่างครูไพลินและเกษตรอำเภอหนุ่มทวีปก็ไม่ได้ live happily ever after เหมือนอย่างที่อ่านๆ กัน หลังจากแต่งไม่นาน ธาตุแท้ของเกษตรอำเภอคนชั่วก็ปรากฏกินเหล้าเมาทุกเช้าเย็น นอกจากจะเห็นภรรยาเป็นแปลงผักใช้จอบฟันเอาๆ แล้ว ยังเห็นเป็นกระสอบทรายเตะเช้าเตะเย็นอีกแต่ครูไพลินก็กล้ำกลืนฝืนทนเรื่อยมาสมเป็นแม่ ่พิมพ์ที่ดี จนวันหนึ่งเกิดพบว่าผัวรักของเธอแอบไปมีสัมพันธ์กับลูกศิษย์ของตัวเอง (ทายสิว่าใคร) ครูไพลินทนไม่ได้คว้าปืนยิงผัวตัวแสบกับลูกศิษย์ทิ้ง และติดคุกจนถึงทุกวันนี้ (ท้ายบทมีแบบฝึกหัดให้อภิปรายเรื่องสังคมปัจจุบันกับปัญหาความรุนแรงในครอบครัว)

ส่วนจันทร ตายเพราะน้ำมือครูไพลิน ใช่แล้วชีวิตของเธออาภัพนัก ถึงแม้ได้เพื่อนๆ ช่วยกันอุดหนุนเครื่องจักสานที่บ้านเธอจนกิจกรรมเจริญก้าวหน้า แต่จิตใจของเธอนั้นมีรอยแผลลึกเฉกเช่นขาข้างที่ลีบจนยากที่ใครจะเยียวยาชีวิตเธอปรารถนาอะไรมากมาย เกินกว่าใครจะคาดถึง บทสุดท้ายของชีวิตเธอจึงเป็นอุทาหรณ์สอนใจใครได้หลายคน (ช่องเจ็ดสีนำบทเรียนตอนน ี้ไปทำละครทีแรกก็ว่ามีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับกระทรวงศึกษาฯ เจ้าของแบบเรียนแต่ตอนหลังตกลงกันได้ ล่าสุดบทนี้ถูกตัดออกไปจากแบบเรียนแล้ว กระทรวงฯ ได้ลิขสิทธิ์วิดีโอเลยบังคับให้นักเรียนทั่วประเทศซื้อวิดีโอไปดูแทน)

มานะซึ่งเป็นเด็กดีเรียนเก่งจบมหาลัยไปสอบบรรจุเป็นนายอำเภอแต่คบเพื่อนชั่ว ซึ่งเป็นลูกนายตำรวจและนักการเมืองใหญ่คับเมืองจนเสียคน ในที่สุดก็ลาออกจากราชการผันตัวไปเล่นการเมืองท้องถิ่นด้วยแรงสนับสนุนของพ่อซึ่งเป็น ผู้ใหญ่บ้านที่รักลูกอย่างทุ่มเทไม่ลืมหูลืมตา อันที่จริงพ่อของมานะเป็นหัวคะแนนของพรรคการเมืองใหญ่ มีอิทธิพลมากมายแน่นอนว่าลูกไม้นั้นย่อมหล่นไม่ไกลต้น (อ่านในแบบเรียนชั้นประถมดีๆ จะพบว่าพ่อของมานะมีบทบาทในชุมชนอย่างสูงเป็นการปลูกฝังความคิดเด็กให้ยอมรับวัฒนธรรม แบบอุปถัมภ์)

เพชรซึ่งครั้งหนึ่งเคยสร้างวีรกรรมอันกล้าหาญด้วยการใช้ฉมวกพุ่งเสียบคองูเห่าเพื่อช่วยเพื่อนๆ ก็ไปสอบเป็นตำรวจชั้นประทวน เพชรเป็นนายตำรวจตงฉิน เป็นพระเอกจนวาระสุดท้าย เพราะไปขวางทางหากินของมานะเข้าจึงถูกสั่งเก็บมิตรภาพในวัยเด็ก เหลือค่าเพียงแค่กระสุนไม่กี่นัดปิติเสียใจมากกับการตายของเพื่อนรัก ที่จริงปิติแอบหลงรักเพชรมาตลอด คอยสนับสนุนและให้กำลังใจเสมอมา (ในแบบเรียนชั้นประถมก็พยายามบอกใบ้กลายๆ มีอยู่ตอนนึงที่ปิติเพิ่งเข้าโรงเรียนพยายามเลียนแบบเพื่อนหญิงด้วยการแนะนำตัวกับคร ูว่า "ฉันชื่อปิติค่ะ")

ส่วนมานีก็หลงใหลวงการบันเทิงหลังเรียนจบชั้นมัธยมก็เรียนต่อมหาลัยในกรุงเทพฯ ตอนแรกก็ตั้งใจเรียนดีอยู่หรอก แต่หลังๆ เพลิดเพลินกับแสงสี ใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อการเรียนตกต่ำจึงถูกรีไทร์ออกมา พ่อเลยจับส่งไปเรียนต่อเมืองนอกไปชุบตัวกลับมาก็ผันตัวเองเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการ ชักนำของเอเย่นต์ชื่อดัง เริ่มต้นด้วยการเป็นนางแบบ แล้วก็เล่นละครออกเทป ทำแท้งมาแล้วครั้งนึง คิดฆ่าตัวตาย 2 ครั้ง ตอนนี้ใช้ชีวิตลุ่มๆ ดอนๆ กับนายแบบในวงการบันเทิงด้วยกัน

บทสรุปสุดท้ายของเรื่องคือทั้งหมู่บ้านไม่เหลือใครอีกเลย

มานะซึ่งเป็น ส.ส. และได้เป็นรัฐมนตรีในโควต้าพรรคใหญ่อนุมัติให้สร้างเขื่อนชาวบ้านทั้งหมดต้องอพยพไปอยู่ที่อื่น เงินเวนคืนก็โดนพวกของรัฐมนตรีมานะโกง ย่าของชูใจไม่รู้จะไปไหนเพราะอยู่ตัวคนเดียว เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวกลุ่มเอ็นจีโอที่ต่อต้านการสร้างเขื่อน ก็พบคุณย่านอนสิ้นลมอยู่ในบ้านลำตัวเหลืออยู่แค่ครึ่งท่อน ข้างๆ มีสีเทา (แมวของชูใจ) กำลังแทะกินคุณย่าอย่างหิวโหย ยังๆ ยังไม่จบ

มีต่ออีกหน่อยยังเหลือพระเอกของเรื่องอีกคน คือวีระ ที่หลังจากเลี้ยงเจ้าจ๋อ เกลียดกะปิ จนหาทาง กันเจ้าจ๋อไปเล่น ลูกเจี๊ยบตาย ได้ก็เปิดกิจการ ฟาร์มไก่ จนร่ำรวยส่วนปิติ ก็มีจิตกตัญญู ที่ครั้งนึงเกษตรอำเภอเคย ช่วยให้เขามีเจ้านิล ก็เลย รับอุปการะ ลูกของเกษตร อำเภอ กับ ครูไพลินเลี้ยง ดู ขยันทำมาหากิน ทั้งสองต่อต้าน การขายที่ดินทำกิน จนวันหนึ่งปิติถูกสลากออมสิน อีกครั้ง จึงพอมีรายได้เลี้ยงดู ไพศาล ต่อไป ข้างฝ่าย มานี ที่ซมซาน กลับมาบ้านเก่า ได้พบกับ เสี่ยวีระ จากมิตรภาพ วัยเด็ก พัฒนาสู่ความเข้าใจที่ซาบซึ้ง และกลับมาครองรักกันที่หมู่บ้าน ท่ามกลางการแต่งงาน ก็มี นางสาวสมคิด ทอมสาวเศรษฐีนีจาก ภูเก็ตที่กลับมาร่วมงาน กับ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของปิติ เกย์หนุ่ม ผู้ใฝ่ในรสพระธรรม ยืนอุ้มไพศาลของเขา และที่ขาดไม่ได้ ก็ชูใจ คู่หูวัยซนของมานี ที่เป็นแรงดาลให้เกิด โบกับ จ๊อยส์ และโน๊ต ตูน ในทุกวันนี้ ส่วนศพของย่านั้น ได้ถูก เอ็นจีโอ นำไปอ้าง เป็นเครื่องมือ โจมตีรัฐบาล เกี่ยวกับ การละเมิดสิทธิสตรี เด็กและคนชรา ซึ่ง คุณหญิง ภริยาของรัฐมนตรีมานะ จะรับเรื่องไปดูแล

เอามาจากพันทิพย์(แต่จริงๆแล้วเอามาจากหลุดโลกบอร์ด)

*************************************************************

ร่วมสมัย ดีแท้.....ชีวิต มีแต่เรื่องหักมุม

เศ้ราโคตร...อิ อิ

เด็กหาย อดีต และ ปัจจุบัน

noreply@blogger.com (thueng) — Fri, 09 Mar 2007 10:12:00 +0000

เด็กหาย’ ภัยช่วงปิดเทอม-
ตัวเลขพุ่งผู้ปกครองต้องระวัง
ศูนย์ข้อมูลคนหายเพื่อต่อต้านการค้ามนุษย์ มูลนิธิกระจกเงา ออกมาเตือนพ่อแม่ผู้ปกครอง ให้ระวังเด็กหายในช่วงปิดเทอมอย่างช่วงนี้ ทั้งนี้ สถิติของศูนย์ข้อมูลคนหายเพื่อต่อต้านการค้ามนุษย์ พบว่า ในช่วงระหว่างเดือน มี.ค. - มิ.ย. ปีที่แล้ว ซึ่งเป็นช่วง ปิดเทอม มีเด็กที่อายุต่ำกว่า 18 ปี หายตัวออกจากบ้านมากถึง 82 ราย ในขณะที่ตัวเลขเด็กหายในช่วงเดือนอื่น ๆ ในรอบปีมีตัวเลขที่ต่ำกว่ามาก จนกล่าวได้ว่าช่วงปิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่มีเด็กหายตัวออกจากบ้านมากที่สุด

ข้อมูลจากศูนย์ข้อมูลคนหายฯ ระบุว่า ตั้งแต่ต้นปี 2547 จนถึงปัจจุบัน ได้รับเหตุกรณีเด็กหายตัวออกจากบ้านมากถึง 400 ราย โดยสาเหตุของการหายออกจากบ้านจำแนกออกได้ราว ๆ 10 ประเภท ประกอบด้วย

ลักพาตัว
ล่อลวงเพื่อทางเพศ
ติดแชตไลน์ทางโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต
ติดเกม
ล่อลวงเพื่อแรงงาน
โรคสมองเสื่อม
ชู้สาว
สมัครใจ
ขาดการติดต่อ
และ กรณีการหายตัวไปประเภท อื่น ๆ

แต่ประเด็นที่น่าสนใจและเป็นเรื่องที่น่ากลัวสำหรับพ่อแม่ผู้ปกครองก็คือ การลักพาตัวเด็ก จากการวิเคราะห์เหตุการณ์การลักพาตัวเด็กพบว่า มีวัตถุประสงค์อยู่ราว 3 ประการ คือ ลักเพื่อการค้ามนุษย์ ซึ่งก็จะมีทั้งเด็กเล็กและเด็กโต โดยเด็กเล็กจะถูกส่งออกให้ไปเป็นบุตรบุญธรรมของชาวต่างชาติ หรือถ้าเด็กโตขึ้นมาหน่อยก็ถูกนำไปเป็นขอทาน “แก๊งขอทาน” ถือเป็นธุรกิจอย่างหนึ่ง อย่างที่เคยเป็นข่าวว่าการขอทานถือเป็นอาชีพอย่างหนึ่งและทำเป็นขบวนการ โดยจะมีการรวมตัวของพวกเร่ร่อนทั้งเด็กและผู้ใหญ่อยู่กันเป็นครอบครัว เช้าก็จะออกไปขอทานตกเย็นก็จะกลับมาอยู่รวมกัน และที่ร้ายไปกว่านั้น ในอดีตก็เคยมีข่าวว่ามีเด็กถูกลักพาตัวไป พ่อและแม่มาเจอลูกอีกครั้งก็พบว่า เด็กถูกตัดแขนตัดขาเป็นขอทานอยู่บนสะพานลอยแห่งหนึ่ง หรืออาจจะถูกบังคับให้ใช้แรงงานทาสตามโรงงานนรก ขายพวงมาลัย รวมไปถึงการนำเด็กมาเข้าแก๊งโจรกรรม เช่นการสอนเทคนิคการกรีดกระเป๋า การล้วงกระเป๋า เพื่อให้เด็กขโมยเงินหรือโทรศัพท์มือถือ และจะสอนการขโมยแบบทีม และนำไปสู่การเป็นโจรมืออาชีพ การลักพาตัว ยังมีวัตถุประสงค์เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ทางเพศ ส่วนใหญ่จะบังคับให้ค้าประเวณี ซึ่งจะเกิดกับเด็กทั้งชายและหญิง อายุระหว่าง 5-12 ขวบ หรืออาจจะลักพาเพราะความเสน่หา ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเรื่องของความผิดปกติ ทางจิต อาจจะเป็นผู้ใกล้ชิดหรือญาติสนิทของเด็ก โดยผู้ลักพาตัวเด็กอาจจะรักใคร่เด็กเป็นพิเศษ และต้องการนำเด็กมาเลี้ยงดูเอง

การลักพาเด็กจะเกิดขึ้นกับเด็กอายุไม่เกิน 12 ขวบ เนื่องจากเด็กยังไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ ถูกชักจูงได้ง่ายกว่า เด็กชายยังมีความเสี่ยงในการลักพาตัวมากกว่า เพราะเด็กชายจะไม่ค่อยมีอาการร้องไห้ฟูมฟายมากเท่าเด็กหญิง เด็กหายจากการถูกล่อลวงทางอินเทอร์เน็ต หรือ การแชตไลน์ทางโทรศัพท์ ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง ที่กำลังได้รับความสนใจจากผู้ปกครอง โดยเด็กเหล่านี้มักจะถูกล่อลวงไปเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ทางเพศ ปัญหายาเสพติด หรือ เด็กมีปัญหาทางบ้านและเห็นว่าการใช้ชีวิตนอกบ้านมีความสุขมากกว่า ทำให้กลายเป็นเด็กเร่ร่อน

นอกจากนี้ยังมีข่าวออกมาอีกว่า มีการล่อลวงเด็กเพื่อนำไปเป็นเครื่องมือในการก่อความไม่สงบในภาคใต้ โดยนำเด็กไปล้างสมอง และปลูกฝังอุดมการณ์ผิด ๆ ให้ ฝึกสอนให้เด็กกลับมาสร้างปัญหา เช่น การเผาโรงเรียน เป็นต้น ประเด็นนี้ยังไม่ทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่ที่รู้ ๆ ช่วงปิดเทอมนี้ หากพ่อแม่ดูแลบุตรหลานให้ดี ปัญหา “เด็กหาย” ก็จะไม่เกิดขึ้น...???.

นภาพร พานิชชาติทีมเดลินิวส์ 38

y_38@dailynews.co.th

*****************************************************************

เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่สมัยที่ผมยังเด็ก ต่างจังหวัดข่าวการลักพาตัวเด็กหายไป มีอยู่เป็นช่วงๆ สร้างความตื่นตระหนก แก่พวกเราๆในสมัยนั้นพอสมควร ในหมู่เด็กๆผู้ชายอย่างผม บางทีอาจมองเป็นเรื่องตลกเล็กน้อย ตามประสาเด็กๆ สมัยนั้นมักมีข่าว แก็งค์รถตู้ กระจกดำ เอาเด็กไปเจาะตา อะไรอย่างนี้

ตามโรงเรียนต่างจังหวัดจึงมีการแก้ปัญหาด้วยการเข้าแถวเดินทางกลับโรงเรียน ตามเส้นทางต่างๆ ตามถนนจะเป็นแนวยาว พร้อมกับธงนำขบวน มีสารวัตรนักเรียนคอยควบคุมแถวบ้าง จดชื่อคนแตกแถว มองย้อนกลับไป มันสร้างทั้งความสวยงาม และความเป็นระบียบ และอย่างว่านะครับ เด็กต่างจังหวัด คนต่างจังหวัด เขาไม่ได้มีรถ รา อะไรเยอะแยะ พ่อแม่ไม่ได้มีเวลา มาคอยรับคอยส่งมากมายนัก แต่ก็มีบ้าง แต่โดยส่วนมาก ก็คือ เท้า นี่แหล่ะครับ คือ พาหนะ สำคัญในการเดินทาง

ธงเหล่านั้นก็จะมี สี ต่างๆ แยกแยะออกไป ตามเขต ฐาน หมู่บ้าน การเดินทางนั้นๆ การดูแลธง ก็ แบ่งแยกไปตาม ความใกล้ไกลของคนในหมู่บ้าน อาจจะสมมุติว่าบ้านไกลสุด คนนั้นอาจจะต้องเก็บธงไปเป็นคนสุดท้ายก็ได้ ประมาณว่าพรุ่งนี้ต้องเอาธงไปคืนที่โรงเรียน การเดินแถวนี้ ทำให้ทั้งเด็กปลอดภัย และ สร้างความเป็นระเบียบ เช็คจำนวนเด็ก ทั้งในโรงเรียน และ ในชุมชน ว่ามีมากน้อยเท่าไหร่ จำนวนครบไม่ครบอย่างไร

สมัยนี้ ผมเองยังคิดว่า โรงเรียนต่างจังหวัดบางโรงเรียนอาจจะยังคงใช้ระบบนี้อยู่ก็เป็นได้นะ

ปัจจุบันข่าวการหายตัวไปของเด็กก็ยังคงมีอยู่ และยิ่งไปกว่านั้นเด็กๆเองต้องเดินทางปะปนกับผู้คนมากหน้าหลายตา โรงเรียน อาจจะควบคุมดูแลไม่ได้ทั่วถึงเหมือนดังแต่ก่อน เด็กสมัยนี้ บางที่ก็มักไปเตรดเตร่อยู่ตามที่ต่างๆมากกว่าที่จะตั้งใจกลับบ้านเพื่อไปทำงานช่วยที่บ้าน พฤษติกรรม การเลี้ยงดูที่เปลี่ยนไป และ กิจกรรมของเด็กเองนั้นแหล่ะที่เปิดโอกาศให้เกิดเหตุการณ์มากยิ่งขึ้น แต่ทั้งหมดทั้งมวล มันก็เป็นไปตามกระแสสังคม ค่านิยมต่างๆ ที่สังคมเป็นตัวสร้างขึ้น และ สาเหตุการล่อลวงเด็กปัจจุบันก็มีมากหลายสาเหตุ ไม่ได้จำกัดอยู่ที่การขอทาน หรือ การเอาอวัยวะ แต่บางทีอาจนำเด็กไปใช้ประโยชน์ในทางอุดมการณ์ต่างๆที่ซับซ้อนมากยิ่งขึ้น และ คาดการณ์ว่า แนวโน้มอาจจะมีจำนวนมากยิ่งขึ้นก็เป็นได้

การดูและมันจึงไม่ใช่แค่ ครอบครัว โรงเรียน เพื่อนฝูง หากแต่เป็นตัวเด็กเอง ที่ต้องระมัดระวังตัวเองจากภัยรอบตัวมากขึ้น เพราะกิจกรรมต่างๆที่เด็กๆทำอยู่ เช่น การเล่นเกมส์ อินเตอร์เนต แชท ต่างๆ การนัดหมาย ที่ล่อแหลม และ เสียงอันตราย เหล่านี้ ล้วนแต่เป็นตัว ส้รางโอกาศให้กับตัวเองเป็นเหยื่อของอาชยากรรมเหล่านี้

จำได้ว่าสมัยเรียน อาจารย์ และใครต่อใคร พูดนัก พูดหนาว่า " อย่าไว้ใจคนแปลกหน้า " หรือ แม้แต่ในตำราเรียนยังมีสอนอยู่เลย หลายต่อหลายตอนในหนังสือภาษาไทยสมัยนั้นยังพูดถึงเรื่องนี้เลย ผมไม่แน่ใจ ลางว่าตอนที่ ปิติ หรือ ใครไม่แน่ใจ ที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นในบ้าน จำได้แต่ว่าเขาใช้ตัวเลขใน ธนบัตร เป็นรหัส ส่งตัวเลขขอความช่วยเหลือมาถึงเพื่อนๆ ตอนนี้ น่าจะเกี่ยวกับการไว้ใจคนแปลกหน้านะ ผมจำไม่ได้

และอีกตอนที่ มีขโมยขึ้นบ้านพักครู หรือ อะไรเนี่ยแหล่ะ โจร มันทิ้งรอยเท้าเอาไว้ และการสืบหาคนร้าย รวมไปถึง การตัดสินคนจากภายนอกด้วย รู้สึกว่าหนังสือจะสอนว่าอย่างนั้น ( จำไม่ได้ดีนัก ) แต่สิ่งเหล่านี้ มันอยู่ในความทรงจำ และ เตือนเราเสมอ ในการใช้ ชีวิต และ การไว้ใจคน และ ทำให้เรารอดพ้นจากเหตุการณืสำคัญๆในชีวิตมาได้...