Spasm

بی هیچ کلیشه ای

noreply@blogger.com (Spasm) — Sat, 21 Mar 2009 23:30:00 +0000

تو اولین کسی بودی که داستان را از زبان من شنیدی. توی آخرین شبهای سال، آن گوشه، پشت آن میز که از این طرف تا آن طرفش آنقدر بود که اگر خم می شدم لبهایم به لبهایت برسد. بعد از دو سال کلنجار رفتن با خودم حالا دیگر بلدم حرف بزنم. آنقدر که لازم است بگویم تا بشناسی ام و همانقدر که تو
می خواهی نگویی و تودار باشی بشناسمت. حواست بود که چه زود نزدیک شدیم؟ انگار که همه چیز از قبل تدارک دیده شده باشد و فقط مانده بود تو آن شب پشت آن میز بنشینی و آن طور خاص نگاه کنی و نگاهت کنم و آن موسیقی نرم نرمک بخزد زیر پوستم و خلسه ی فضا و نگاه های شیطنت آمیز دختر میز پشتی، و تو که برایم مرکز عالم شده بودی انگار. چقدر حرف زدیم؟ اصلن نیازی به حرف زدن بود؟ حواست بود که هیچ کلیشه ای اتفاق نیفتاد؟ ابداً هیچ کلیشه ای و چه لذتی بالاتر از این که تو شبیه هیچ کس نبودی آن شب و من هم، و حالا هم نیستی و دوست دارم بعد از این هم نباشی و من هم. چطور
می شود که آنقدر دوستت دارم و آنطور که می گویی و حس می کنم دوستم می داری و اما هیچ وقت توی دست و پای هم نیستیم؟ اصلن شاید همین که هرکدام تنهایی خودمان را داریم بودمان کنار هم انقدر لذت بخش می شود و پر از تضاد و معنا و شور، حس وصل دارد انگار. تو کنارم هم که نشسته باشی و بخواهی سرت در کار خودت باشد و عالم خودت، می شود انگار. سکوتت آزار دهنده نیست، از بی حرفی نیست، حفره نیست. سکوتت گاه شاید آرامش قبل از طوفان باشد، دعوتی باشد وقتی با نگاهت آمیخته اش
می کنی و باقی حرفها را لا به لای پیچ و تاب خوردن های تن، توی آن گرمای مرطوب پر از بی ذهنی،
نمی گویی، می خوانم، می فهمم، می بلعم. تو ...

بار

noreply@blogger.com (Spasm) — Fri, 13 Mar 2009 10:14:00 +0000

بار ایمان و وظیفه شانه می شکند، مردانه باش ...

Taxi Driver

noreply@blogger.com (Spasm) — Sat, 07 Mar 2009 10:20:00 +0000

من عجله دارم و او در فکر یک لقمه نان برای خانواده اش چشمش مدام به سمت راست... و خیابان هایی که راه نمی دهند.

همیشه

noreply@blogger.com (Spasm) — Mon, 02 Mar 2009 21:11:00 +0000

حرف زده ایم، بافته ایم، کشف کرده ایم، دچار سوء تفاهم شده ایم، خندیده ایم، گریسته ایم و ... و دست آخر چه؟ باز هم اصل ماجرا گم شده. ما "ملاقات" نکرده ایم. "رد و بدل" کرده ایم شاید، خصوصی ترین حرفها را، حس هایمان را، تن هایمان را و باز رسیده ایم به همان حفره، همان عادت، همان همیشه. امروز، حول و حوش 25 سالگیست که می فهمم، من تا حال با هیچ بشری ملاقات نکرده ام.
دلم تنگ می شود گاهی برای تمام آن دوستان ندیده و نداشته ام.

4 تا

noreply@blogger.com (Spasm) — Thu, 12 Feb 2009 21:15:00 +0000

1. امروز داشتم اینجا (که احتمالاً فیل تره البته!) رو می خوندم و فهمیدم که ای بابا منم انگار یه خورده دچار Depression شدم! سریعاً کاسه کوزه رو جمع کردم و یه سر رفتم شهر کتاب نیاوران. "وقتی نیچه گریست" رو گرفتم. شاید خیلی ها خیلی وقت پیش خونده باشنش.

2. شب ولنتاین بود و گویا همچنان کسی گلوش پیش اینجانب گیر نکرده! هی روزگار!

3. نمی دونم چرا به نظرم میاد بچه های دهه پنجاه و اوایل شصت تا حداکثر سالهای 63، 64 یه جور دیگه بودن. خوش حس ترن انگار. شاید به خاطر سالهای جنگ، شاید به خاطر اینکه با زندگی بیشتر درگیر بودن. درست نمی دونم چرا اما من شدیداً با این جدیدا مشکل دارم هرچند خودم هم یکی از همین جدیدا هستم تقریباً اما معدود دوستانی هم که دارم همه از همین بچه های پنجاه شصتی هستند. می دونم همه مثل هم نیستند اما خب فعلاً که به نظرم این جوریه! بگذریم.

4. گاهی انگار تو تنها آدم زندۀ روی زمین هستی!

Some People

noreply@blogger.com (Spasm) — Tue, 10 Feb 2009 22:36:00 +0000

"Along the way you bump into people who make a dent on your life. Some people get struck by lightning. Some are born to sit by a river. Some have an ear for music. Some are artists. Some swim the English Channel. Some know buttons. Some know Shakespeare. Some are mothers. And some people can dance."

The Curious Case of Benjamin Button

Gaspar Noé

noreply@blogger.com (Spasm) — Thu, 22 Jan 2009 19:26:00 +0000

می دونم کار درستی نیست، اما به شدت دیدن این دو فیلم از گاسپارنو رو توصیه می کنم:

Irriversible (Irréversible) .1
I Stand Alone (Seul contre tous) .2

مخصوصاً در مورد دومی هنوز دارم گیج می زنم. بد جوری معیارهام رو به هم ریخت.

آهسته باز از بغل پله ها گذشت...

noreply@blogger.com (Spasm) — Mon, 19 Jan 2009 15:33:00 +0000

مادرم. مادر عزیزم. این همه نگرانی برای چه؟ گاه به نظرم بیشتر نگران آمده ای تا مهربان! نگران، دلسوز، به فکر، فداکار...! اینها همه رد زمان را بر چهره ات پر رنگ تر می کند. می شکند تو را. نمی خواهم. هربار که می بینمت بی آنکه متوجه باشی غرق کارهایت می شوم و گاه حتی چشمانم تر می شود از این همه. چقدر می توانی؟ چقدر؟ می دانی که قدر ناشناس نیستم. می دانی. اما اینها همه عشق نیست. به جنون می زند گاهی آنقدر که عاشقی.

وقتی که هیچ کس نیست

noreply@blogger.com (Spasm) — Thu, 15 Jan 2009 20:52:00 +0000

وقتی که هیچ کس نیست. وقتی که حتی خود را نمی شناسی. می خواهم جای تمام این کلمات را خالی بگذارم. آنقدر خالی بماند تا تو بیایی. که نمی شناسمت. که گاه انگار حتی بیهوده منتظرم. حتی هیچ کس هم نیست. ای کاش که لا اقل هیچ کس هم نبود تا آسوده فریاد می کردم این همه را. گم شده ام. گم کرده ام. این سطرها چه بیهوده پیچیده می شوند. انگار دست دیگری اینها را در هم پیچ
می دهد تا باز من بمانم و نگفته ها. من و هرچه گفتنش را بلد نیستم. تا باز مجبور شوم خالی بگذارم این سطرها را. خالی برای روزی که بیایی و این همه خالی را بخوانی. که تنها تویی که زبان سکوت می دانی. نگذار شک کنم. درد بدیست. گاه فکر می کنم. به آنها که در این بینهایت ترس آور فریادشان گم شد، چه رسد به زمزمه های من. وادارم مکن که زمزمه هایم فریاد شوند که اگر بفهمم من نیز جزو تکه های گم نام هستی بوده ام که لحظه ای از دور کورسویشان چشمکی زده و باز خاموش از یاد رفته اند لحظه ای نخواهم ماند. مطمئن باش که رفتن را، من، انتخاب خواهم کرد. برایت مهم است؟

نشئۀ کشف

noreply@blogger.com (Spasm) — Fri, 02 Jan 2009 12:43:00 +0000

مدتهاست که وقت نکردم وبلاگ بخونم. دوست دارم اینجا رو. بعضی نوشته های قدیم خودم رو مرور می کنم و نویسنده رو نمی شناسم. بعضی احساس ها رو به یاد نمی آرم. نوشتن همینش خوبه. این که تغییر رو پیش چشمهات، جوری که نتونی بزنی زیرش بهت نشون میده. جزییات دردناک هستن و در عین حال شیرین و توجه به این جزییات، یک اعتیاد و حاصل : نشئۀ کشف!

صف زندگی

noreply@blogger.com (Spasm) — Sun, 07 Dec 2008 21:14:00 +0000

پشت چراغ قرمز بودم. سیکل سبز و قرمز شدن چراغ قدری کوتاه بود و چیزی که به نظرم جالب اومد این بود که هربار چراغ می خواست دوباره قرمز بشه ماشینهای جلویی به طرز دیوانه واری پشت سر هم بوق و نور بالا و ... می زدند تا جلوتری ها رو تقریباً هل بدند و تا چراغ دوباره قرمز نشده رد بشن. اما برعکس، توی آخرای اون صف که تقریباً منم اونجا بودم کسی عجله ای نداشت. یعنی در واقع اگر عجله ای هم بود به طور منطقی پاسخی براش وجود نداشت چون طرف یا باید از روی 10، 12 تا ماشین پرواز می کرد یا صبر! برداشتتون چیه؟!

آب، رنگ . دومین

noreply@blogger.com (Spasm) — Sat, 22 Nov 2008 17:34:00 +0000

I N S I D E
WATERCOLOR . WET in WET
BY : SPASM
AUTUMN 08

پ.ن: جداً وقت نمی شه!

Terminal

noreply@blogger.com (Spasm) — Thu, 06 Nov 2008 20:27:00 +0000

چهار روز مانده به پروازم به ایران. پنجم شهریور هزار و سیصد و هشتاد و هفت.
طبق معمول همه کارها را موکول کرده ام به دقایق آخر. هنوز بلیط استانبول را نگرفته ام. لیست پروازها را چک می کنم. ایرانی بازی ام کار دستم می دهد. شلوغ ترین زمان است. تنها پرواز موجود را رزرو می کنم و این یعنی باید دو روز در استانبول بمانم.

دو روز مانده به پروازم به ایران، 12 شب هفتم شهریور هزار و سیصد و هشتاد و هفت، فرودگاه استانبول.
تصمیم می گیرم این دو روز را همین جا بمانم. همین جا، یعنی بخش پروازهای بین المللی فرودگاه استانبول. چهره های جور واجور، زمزمه هایی که به زبانهایی سخت نا آشنا به گوشم می خورند، خداحافظی ها، اشکها، انتظارهای شیرینی که گوشه و کنار می بینی.
می خواهم همه را ثبت کنم...

12:30 دقیقۀ شب
چرخ دستی برنداشته ام. چمدانم را لحظه ای روی زمین می گذارم. اطراف را نگاهی می اندارم. دخترک از ته راهرو با چرخ دستی اش نزدیک می شود:
...Excuse me, do you know how could I get
چمدانم را در چرخ دستی او می گذارم.
!please, let me handle this, I am a man
به طرف سالن انتظار می رویم. 5 ساعت به پروازش مانده. پیش خواهرش می رود. استکهلم و سپس کالیفرنیا. مسافتها برایم غریب است. از اینجا تخته نرد خریده. با ذوق و شوق تخته اش را از لای کلی لباس و خرت و پرتهای توی چمدانش بیرون می کشد.

4:00 صبح
این بازی را خوب یاد گرفته. تقریباً همۀ دستها را او می برد! باید خداحافظی کنیم. تا خروجی سالن همراهیش می کنم و بدرود.

4:30 صبح
خوابم می برد.

یک روز مانده به پروازم به ایران، 9 صبح هشتم شهریور هزار و سیصد و هشتاد و هفت، فرودگاه استانبول
صدای داد و بیداد می آید. حدوداً 70 یا 75 ساله به نظر می رسد. از پرواز جامانده. اصرار دارد که هواپیما برگردد!

10:30 صبح
اسمش خاطرم نمانده. هربار که می خندد معنای کنتراست را بهتر درک می کنم! عازم آفریقای جنوبیست. 27 ساله. با صدایی که انگار با افکت از گلویش بیرون می آید! نگاه مهربانی دارد. سه روز است که می آید و می رود و باز جای خالی برای پرواز پیدا نکرده. از خوانواده اش می گوید و از آفریقا. برنامه نویس کامپیوتر است و عاشق آموختن این علم به کودکان سرزمینش. تعصب خاصی روی اپن سورس دارد.

3:00 بعد از ظهر
می گوید برایش خوش قدم بوده ام. بدرود دوست آفریقایی من!

7:30 شب
آقا ببخشید. اکس کیوز می! پسرم شما ایرانی هستید؟! (از کجا فهمید توی اون جمعیت؟!) – می دونید دفتر ایران ایر کجاست؟ ...

9:00 شب
دختر و پسری کنارم نشسته اند. از چهره شان حدس می زنم انگلیسی باشند. از لحظه ای که کنارم نشسته اند کلامی بینشان رد و بدل نشده اما حسی به من می گوید همدیگر را خیلی دوست دارند. شاید همین سکوتشان، همین که از بودن در کنار هم، از همسفر بودن به قدر کافی لذت می برند که نخواهند حرف اضافه ای در میان باشد. شاید بیش از حد تحلیل می کنم. پسر سر گرم کار با مک بوکش است. دختر جعبه ای کوچک از کیفش بیرون می آورد. چند برگ کاغذ بریده شده به ابعاد کوچک و یک قلمو...
به این دو ملحق می شوم. آب، رنگ ... و بیشتر سکوت و بیشتر لذت. آرامشی عمیق.

3:30 صبح
خداحاظ دوستان سوئدی من!

4:15 صبح
از هوش می ... !

روز پرواز به ایران، 10 صبح نهم شهریور هزار و سیصد و هشتاد و هفت، فرودگاه استانبول.
به طرف گیت شمارۀ 203. دلم تنگ شده اما جایی که بدان بازمیگردم این همه ماجرا نخواهد داشت. بی حوصله نشسته ام. دیگر صداها همه آشناست. شاید راحت تر بودم اگر نمی فهمیدم چه می گویند. دیگر صدای فکر کردن خودم را نمی شنوم. تنهایی به پایان رسید. هدفون را در گوشهایم می چپانم. دخترک زل می زند. بی حوصله تر به بیرون چشم می دوزم.

نیم ساعت بعد
مادر دختر گویی چیزی برایش جالب است: شما جوان سالمی به نظر می رسید! می دونید، توی این دوره زمونه ...

3:30 ظهر نهم شهریور هزار و سیصد و هشتاد و هفت، فرودگاه بین المللی امام خمینی
سلام ایران. دلتنگت بودم اما گاهی هم دوری و دوستی لطف خاصی دارد! ؛

Vision

noreply@blogger.com (Spasm) — Fri, 31 Oct 2008 19:21:00 +0000

بزرگترین خیانتی که ممکن است به کسی شود پاک کردن تصویریست که خود و آیندۀ آرمانیش را در آن می بیند. آن هم به خزنده ترین صورت ممکن. چنان آرام که وقتی به خود می آید همۀ آرزوهایش، همۀ هدفهایش، همۀ آنچه را دارد بی ارزش می بیند. آن وقت است که هدف خودت را به او غالب می کنی. تحویلش می گیری و صمیمیت سراسر مصنوعیت را سخاوتمندانه نثارش می کنی. رنجی می کشد که خود دلیلش را نمی داند و تن می دهد به آنچه نمی خواهد و باز نمی فهمد کجای کار خراب است.

کمکش خواهم کرد...

انار

noreply@blogger.com (Spasm) — Sun, 26 Oct 2008 15:22:00 +0000

انارا پنج شیش روزی می شد که تو یخچال دست نخورده مونده بودن. انگار هیچ کس دلش نمی خواست بدونه تو دل اینا چی میگذره. پا شدم رفتم یه دونه از اون گندهاشو آوردم و ... به قیافش نمی خورد انقدر دل خونی داشته باشه! بعد با خودم فکر کردم اصن چه جوری شد که ملت فهمیدن یه همچین چیزی به اسم انار وجود داره ؟! یعنی اون کسی که اولین بار به این موجود برخورده چی فکر کرده با خودش؟! لذتش، تعجبش، حسش... این طعم به نظرش چه جوری اومده؟ خودم رو یه لحظه گذاشتم جای اون. انگار که تا حالا اصن همچین چیزی ندیده و نخورده باشم و ندونم انار چه مزه ایه و چی هست... آی چسبید این دفعه! یه چیز دیگه بود، واسه اولین بار تو زندگیم انار خوردم امروز!

آب، رنگ

noreply@blogger.com (Spasm) — Tue, 21 Oct 2008 15:16:00 +0000

اولین نقاشی آبرنگ من (آخر سر رو عکسی که از روش گرفتم با فتوشاپ یه فیلتر mosaic گذاشتم که جالب تر شد!)

گاه نوشت - سومین

noreply@blogger.com (Spasm) — Mon, 20 Oct 2008 20:59:00 +0000

قبل ترها گفتمش، بعد تر ها گفتند بو می ده، ادیت شد... شعرت رو که ادیت می کنی انگار بچه ی خودت رو سلاخی کرده باشی!

یه صدا جیغ زد و باز سرابم نشکست

روی دیوارهای شهر
سایه هایی خموده
سردن و بی اعتنا

قاصدک های سیاه
خورشید کجاست...

پیرمرد ولگرد
کنج دیواری بلند
آتش افروخت چه گرم

خاطراتم یخ می زد...

قلب من در نوسان
مردگی در جریان

خورشید کجاست...

گردش زمونه رو
سالها بین سایه ها
بیهوده...

جستجوی زندگی
درد رهگذرهای سرد

هر صدای آشنا
بی رنگ

هر نوازشی
مثل سنگی رها شده به قلب بی طنین یه باتلاق

تنها
اینجا
گم شدم و ...

بعد از این همه وقت...

noreply@blogger.com (Spasm) — Wed, 01 Oct 2008 09:56:00 +0000

من خیلی وقته که منتظرم. حتی مدتهاست که دیگه دست از جستجو کردن هم کشیدم. فقط منتظرم و دارم راه خودمو می رم. اون بیرون یکی منتظرمه. فقط مونده یه اتفاق که ما رو به ساده ترین و احمقانه ترین شکل سر راه هم قرار بده. و جدیداً حس می کنم اون اتفاق نزدیکه. خیلی نزدیک. بعد از این همه وقت...

هم دل

noreply@blogger.com (Spasm) — Mon, 29 Sep 2008 10:18:00 +0000

یکی باشه که وقتی کنارش نوشیدی از خودت بدت نیاد...

چی میل دارین؟!

noreply@blogger.com (Spasm) — Tue, 16 Sep 2008 13:49:00 +0000

- ببخشید، دستشویی کدوم سمته؟
- فرنگی میل دارین یا ایرانی؟!

* غیبت داشتم، مشکلاتی پیش اومده برام. اگه حل شه دیگه قول می دم...!

ما ایم و موج سودا...

noreply@blogger.com (Spasm) — Tue, 02 Sep 2008 13:47:00 +0000

1. دو سه روزی میشه که برگشتم ایران.

2. علت غیبتم توی این یکی دو هفته : تو اتاق ما یه انسان خورۀ بد قلق وجود داشت که هر روز ور می داشت پسوورد کامپیوتر رو عوض می کرد! یه بار هم که ازش پسوورد رو پرسیدم برگشت صاف صاف تو چشه من نگا کرد و با کمال وقاحت گفت نمی دونم! منم خب طبیعتاً دیگه نپر سیدم!

3. شدیدا سر در گم شدم! این دو ماه خیلی تجربه با خودش آورد. شاید اگه بگم تمام این 23، 4 سال زندگیم یه طرف، این دو ماه هم یه طرف بد قیاس نکرده باشم. اتفاق و داستان برای تعریف زیاد دارم که باشه برای فرصتی دیگه. چیزی که بیشتر از همه درگیرم کرد، رو به رو شدنم با یه حقیقت بود. چیزی که سالها بود، هنوز هم هست. اما شدیداً همرنگ و پنهان لا به لای لایه های زندگی و روزمرگی، جوری که تا وقتی تو هواش نفس بکشی نمی فهمیش. فقط هر شب حس می کنی امروز یه جای کار خراب بود و الخ... این دو ماه من رو حسابی دور کرد از اونجا که بودم. و از اون دور یک بار دیگه نگاه کردم همه چی رو. تنها چیزی که دیدم خلأ بود. خلایی بزرگ، عمیق و به وسعت تمام زندگیم. یک بار که این خلا را ببینی دیگر فراموش کردنش، نادیده گرفتنش ممکن نیست. می شود تمام زندگیت. تمام فکرت. روز و شبت را پر می کند این خلأ. حالا حتی گاهی فکر می کنم که چرا زود تر، مثلا توی 18 ، 19 سالگی ندیدمش؟! چطور 5، 6 سال زندگیم به هدر رفته انگار! راضی نیستم اصلاً. چرا فکر نکردم که چه می خواهم واقعاً از این زندگی؟ می دانم البته، ولی فقط مقصد را ! راه رسیدن را نه. حالا اینجا، روی خط 24 سالگی ایستاده ام. می خواهم 8 یا حداکثر 10 سال زمان بگذارم برای ساختن. برای اونچه که دوستش دارم. باید تا حداکثر 34 سالگی رسیده باشم و بعد شروع کنم به چیدن میوه ها. حالا تمام این سردر گمی سر این موضوعه که از کدوم طرف باید برم. بین این همه چیز که دوستشون دارم کدوم ها رو بردارم و برم... چون برخلاف اونچه که قبلاً فکر می کردم انگار برای همشون جا نیست. باید انتخاب کرد. این آخرین باره که می تونم حتی از صفر شروع کنم. حتی از صفر... آخرین بار. و همین تصمیم گرفتن رو سخت کرده. دیدن آدم هایی که پشت میزها خاک می خورن، آدمهایی با آرزوهای مرده و فراموش شده توی خیابونا نگرانم می کنه. کسایی که حتی دیگه نمی دونن و یادشون رفته که از زندگی چی می خواستن و چنان غرق این روزمرگی و مسخ و با چشمهایی بی حالت... می ترسم از اینکه یک روز جزو اینها باشم و حتی خودم هم نفهمم. می ترسم که بی هنر شم، بی سلیقه شم، ماشینی شم، آروم برم، آروم بیام... نه اصلاً نمی تونم اونجوری زندگی کنم. حالا تمام فکرم این شده که اصلا من چی می خوام، چی دوست دارم، کجا می خوام برم... سخته.

جیگرتو!

noreply@blogger.com (Spasm) — Thu, 21 Aug 2008 07:02:00 +0000

واقعا فکر نمی‌ کردم در عرض دو ماه بشه یه زبون جدید یاد گرفت! یعنی‌ من الان تقریبا اونقدری ترکی‌ استانبلی بلدم که خیلی‌ راحت ارتباط برقرار کنم، کارام رو رفع و رجوع کنم و یه بگو بخندی هم با طرف داشته باشم! حالا این وسط یه سری اتفاقات جالبی‌ هم افتاد.

یک ماه اول رو یه روز در میون می‌ رفتیم حدود ۱۰۰ کیلو متر اونور تر، شهری به اسم Hatay تا از نزدیک پروژه رو ببینیم.از صبح تا حدود ۴ و ۵ بعد از ظهر من اونجا بودم و کارگران محترم هم در حال کار و تلاش و ... خب، اولین مرجع من برای یاد گیری زبان همین برو بچ با حال worker بودن! چند هفته ایی‌ رو همونجا تو یه هتل نزدیک محل کار موندم. چون پروژه ساخت کانال بود و تقریبا تمام شهر رو پوشش می‌ داد همه جا می‌ شد اینا رو دید که با کامیون و بلدزر و... در رفت و آمد بودن، حتا اون آخریا یکی‌ دو بار با یکی‌ از همین کامیونا یه گشتی تو شهر زدیم، بلدزر هم سوار شدم بلکه عقد ایی‌ نشیم یه وقت!

خلاصه روزی که برگشتم Adana، توی سالن غذا خوری مدیر شرکت رو دیدم و خیلی‌ خونسرد و با اعتماد به نفس شروع کردم به زبون خودش باهاش احوال پرسی‌ و ... نتیجه؟! چهره مبهوت او، انفجار خنده اطرافیان! (گفتم که مرجع من برای یاد گرفتن این زبون کیا بودن!)

بعدن فهمیدم که گفتگوی من و مدیر محترم چیزی بوده تو این مایه ها:
مدیر: سلام اقای ...، روز به خیر، حالتون چطوره؟
من: جیگرتو سیخ سیخ با صفا آ آ...!!!

نه !

noreply@blogger.com (Spasm) — Tue, 19 Aug 2008 12:24:00 +0000

هشت روز دیگر به ایران برمی‌ گردم. این دو ماه رو واقعا نفهمیدم دو سال بود یا دو ماه یا دو روز...

تمام تجربه‌ام در این سفر در یک کلمه خلاصه می‌ شود. این، کلمه ی جادو ایی‌ من است: نه !

بین این نه و آن نه ی مرسوم، البته یک دنیا فاصله است. این نه، تو را در راهی‌ قرار می‌ دهد که دست آخر خودت را در پایانش ملاقات خواهی‌ نمود. اما نه آن خودی که انتظارش را داری، و نه آن راه نیز...

Chokorova University

noreply@blogger.com (Spasm) — Mon, 11 Aug 2008 14:34:00 +0000

بعد از حدود ۱ کیلومتر پیاده روی میرسیم به اینجا، دانشگاه Chokorova

دانشکده هنر و معماری

Ataturk

این منظره رو به روی دانشکدست.

من واقعا نمی‌ دونم اینجا دانشگاس یا جنگله یا دریاس یا ...

هرچی‌ هست خیلی‌ با حاله!

اینجا پر بود از درختای زیتون

اون ته که می‌ بینین، زیر اون درختا کلی‌ صندلی‌ گذاشته بودن که یه سری دانشجو نما اونجا مشغول انجام کارای بی‌ ناموسی بودن! چشم برادرای حراست روشن!

غروب شد دیگه آفتاب لب بومه...!

به خانه برمی‌ گردیم!

Bitter

noreply@blogger.com (Spasm) — Tue, 05 Aug 2008 09:00:00 +0000

دیروز بهم زنگ زد. گفت همین چند روز پیش تو یه کتاب از اشو خونده که : "هر عشقی‌ محکوم به شکست است". نمی دونم اینأیی که اشو می خونن بعد از یه مدت چرا انقدر تلخ می شن. حرفاش به ظاهر درسته، کتاب‌های خوبی داره، اما من هیچ وقت آبم باهاش تو یه جوب نمی ره. اوایل حس می کنی‌ داری یه نگرش تازه پیدا می کنی‌، بهتر تحلیل می کنی‌ اما بعد از یه مدت می بینی‌ شدی یه آدم تلخ مثه همون که می گفت : "من می دونممم...!"