Spiellust.net | gry planszowe i karciane | Brett- und Kartenspiele

Masters of Commerce (recenzja)

noreply@blogger.com (woj_settlers) — Thu, 19 Jan 2012 11:57:08 PST

W co zagrasz jeśli masz przy stole siedmiu lub więcej graczy? Większość gier jest maksymalnie do 5 osób, co oznacza, że zwykle wyciągasz jakąś grę imprezową. A może da się inaczej?... – takie pytanie zadało sobie amerykańskie wydawnictwo Grouper Games i jako odpowiedź postanowiło wydać grę wykraczającą poza konwencję tylko party game, a konkretniej taką, w której aż do 11 osób będzie mogło toczyć zaciekły pojedynek o zyski i powiększać swoją fortunę. Tą grą jest Masters of Commerce autorstwa Brittona Roney’a, pierwszy zresztą tytuł w programie Grouper Games.

Czy zamiar się udał i czy Masters of Commerce aby na pewno realizuje marzenie o, powiedzmy, ekonomiczno-strategicznej grze imprezowej (z naciskiem na ekonomiczno-strategiczną) – to zdradzę w zakończeniu recenzji. Teraz zaś zapraszam do obejrzenia filmu prezentującego zawartość pudełka i zasady samej gry.

Masters of Commerce jest grą niezwykle dynamiczną. Rundy przebiegają płynnie, a ograniczona do dwóch minut część negocjacyjna sprawia, że cała rozgrywka nie będzie trwała dłużej niż 45 minut przy maksymalnej liczbie grających, a 30 minut przy 5 lub 6 graczach.

Wrażenia z rozgrywki są bardzo pozytywne, choć trzeba przyznać, że część graczy bawi się dużo lepiej od pozostałych, co akurat wynika nie tyle z wady, co po prostu z charakteru gry, która wymusza szybkie reakcje, przekrzykiwanie się, zażarte negocjacje i nieustanną walkę z czasem. A jak wiadomo, nie każdy odnajduje się w takich sytuacjach tak samo dobrze. Różnice w odbiorze gry pogłębiają się szczególnie w zależności od tego, po której stronie - kupców czy właścicieli nieruchomości – przyszło nam grać. Dlatego warto wiedzieć z góry, czego wymagają od nas poszczególne role w grze i wybrać sobie tę bardziej pasującą do naszej osobowości. Ja zdecydowanie lepiej czuję się w roli kupującego, bo lubię, gdy pośpiech i presja czasu oraz konkurencji wzmagają emocje. Gra po stronie właścicieli jest dużo bardziej statyczna, daje możliwość spokojnego oglądu sytuacji, co wcale nie oznacza jednak, że jest nudna, bo i w tej roli można poczuć, jak budzi się w nas ekonomiczna bestia.

Oczywiście nie sposób, żeby gra o takiej dynamice przeznaczona dla tak wielkiej liczby graczy nie miała swoich wad. Pierwszy problem, który widać od razu jak na dłoni, pojawia się przy liczbie graczy zbliżonej lub równej maksymalnej obsadzie. Niemożliwe jest posadzenie wtedy wszystkich w taki sposób, żeby każdy miał równy dostęp do informacji i ofert każdego z pozostałych graczy. Zawsze ktoś siedzi na rogu i jest nieco poszkodowany, a ktoś siedzi w środku i ma szerszą perspektywę. Najlepiej byłoby oczywiście grać przy okrągłym stole, ale ilu z nas ma w domu okrągły stół na 11 osób?

Drugi drobny mankament Masters of Commerce to te niektóre partie, gdzie ceny nieruchomości przez większą część rozgrywki pozostają na minimalnym poziomie. Kupcy obstawiają je wtedy znacznie mniej chętnie, przez co rozgrywka oferuje dużo mniej emocji.

I trzecia, najpoważniejsza chyba wada Masters of Commerce to wariant dla minimalnej liczby graczy, w którym każdy jest zarówno kupcem jak i właścicielem nieruchomości. Wyraźnie widać tu jakąś sztuczność rozgrywki…

Nie zapominając o tych trzech słabszych punktach mechaniki, można mimo wszystko powiedzieć, że Masters of Commerce, zgrabnie i trzymając się w ramach gry ekonomicznej i ambitnie pozwalając graczom na budowanie własnych strategii, wciąż w udany sposób pozostaje w grupie gier lekkich. Tej lekkości nadaje jej spora doza losowości, choć ta w praktyce jakoś zupełnie nie przeszkadza i nawet przeciwnicy mechanik kostkowych znajdą tu świetną zabawę.

Trudno byłoby mi wskazać inną grę dla tak dużej ilości graczy, która z jednej strony trwałaby do 30-45 minut, a z drugiej potrafiła na równi zaangażować wszystkich grających, pozwalając im jednocześnie poczuć się rekinami finansjery i mistrzami negocjacji. Bez dwóch zdań, Masters of Commerce doskonale spełnia postawiony sobie przez wydawnictwo cel i jako udaną imprezową grę ekonomiczno-strategiczną z czystym sumieniem można go polecić do rozgrywek w liczniejszym gronie znajomych, i to nawet tych, którzy o nowoczesnych planszówkach niewiele jeszcze słyszeli .

Dziękujemy wydawnictwu Grouper Games

za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 8/10
strategia / taktyka: 6/10
losowość: 8/10
interakcja: 9/10
wykonanie gry: 10/10
stosunek cena do jakości: 8/10

(na dzień 20/01/2011 gra nie do kupienia)

moja ocena dla "Masters of Commerce" w serwisie BGG: 8

Podstawowe informacje o grze:

tytuł: Masters of Commerce
Liczba graczy: 3 - 11
Wiek: od 8 lat
Czas gry: 30 min
Wydawca: Grouper Games
Projektant: Britton Roney
Instrukcja: angielska

Zawartość pudełka:
* plansza rynku
* 4 znaczniki rynku
* 60 znaczników kupców
* 46 plansz nieruchomości
* 4 kostki
* klepsydra
* 5 markerów
* banknoty
* instrukcja

Masters of Commerce w serwisie BGG

Friedrich Anniversary Edition (recenzja)

noreply@blogger.com (clown) — Wed, 18 Jan 2012 08:55:41 PST

Wojna siedmioletnia (1756-1763) jest według historyków pierwszym konfliktem o zasięgu światowym, w którym wzięła udział większość mocarstw ówczesnego świata, nawet jeśli gros działań rozegrał się na kontynencie europejskim. Jej wybuch wywołało wkroczenie wojsk pruskich pod dowództwem Fryderyka II do Saksonii. Spowodowało to reakcję Austrii, chcącej odzyskać Śląsk, a potem, niczym w dominie, pozostałe państwa europejskie przystąpiły do wojny opowiadając się to po stronie Prus, to po stronie Austrii. Efektem wojny na Starym Kontynencie było przyznanie ziem śląskich Prusom i ugruntowanie ich silnej pozycji na kontynencie. Oprócz zmagań w Europie, walki toczyły się w Ameryce Północnej, Indiach i na Wyspach Karaibskich. W czasie wojny siedmioletniej zginęło w sumie od 900 tysięcy do półtora miliona ludzi. Umocniła ona także pozycję Wielkiej Brytanii, jako mocarstwa opartego o dominację na morzach.

W 2004 roku nakładem wydawnictwa Histogame pojawiła się gra „Friedrich” Richarda Sivela, której tematem są właśnie europejskie zmagania w trakcie wojny siedmioletniej. W roku 2011, z okazji trzechsetnej rocznicy urodzin Fryderyka Wielkiego, miała miejsce reedycja gry w postaci wydania jubileuszowego. To dobra okazja, by przybliżyć ten niezwykle interesujący tytuł.

„Friedrich” jest grą przeznaczoną dla trzech lub czterech osób, które wcielają się w role monarchów Prus, Austrii, Francji i Rosji i walczą o dominację na kontynencie europejskim. Oprócz głównych mocarstw mamy do czynienia także z mniejszymi podmiotami, takimi jak Hanower, Szwecja, czy armia Rzeszy Niemieckiej - wszystkie one wspomagają główne mocarstwa w walce.

Plansza-mapa - nasze pole bitwy - przedstawia region Europy Środkowej z roku 1756 z Prusami w centrum oraz wiankiem sąsiadujących z nimi państw. Miasta połączone są drogami, ponadto na mapę nałożona została siatka oznaczona kolorami znanymi nam z kart – kierami, karo, treflami i pikami. Oprócz tego do dyspozycji mamy pionki, reprezentujące generałów – dowódców naszych armii i tabory oraz karty taktyczne, które stanowią serce mechaniki gry. Karty te podzielone zostały na cztery talie po 50 sztuk i ponumerowane od 1 do 13 plus tzw. karty rezerwy, które traktowane są jak dżokery. Zmienne koleje losu wynikające ze zdarzeń od nas niezależnych symuluje 18 kart losu. Grę określiłbym jako wydaną solidnie i klimatycznie – do tego poszczególne elementy są nie tylko funkcjonalne, ale też bardzo czytelne. Wpływ na poziom wykonania mają oczywiście poprawki względem pierwszego wydania gry - dość wymienić te najważniejsze: uściślenie zapisów na kartach losu, przydział niektórych miast do konkretnych sektorów oraz poprawienie geografii w postaci dodania miast już istniejących w tym okresie. Pisaliśmy o tych zmianach swego czasu w artykule przedessenowym. Wszystkie okazują się w zasadzie kosmetyką, gra dobrze broniła się już w swojej pierwszej edycji.

pionki edycji jubileuszowej

Instrukcja, licząca osiem stron, łączy w sobie zalety prostoty i przejrzystości. Zasady gry łatwo można wytłumaczyć nawet osobom, które z grami historycznymi czy wojennymi nie miały do czynienia, a to ze względu zarówno na fakt abstrakcyjności mechaniki, jak jej i atrakcyjności.

Gracze poruszają po planszy pionki generałów oraz tabory, a ich celem jest zajmowanie kluczowych miast przeciwnika względnie obrona własnych pozycji.

W przypadku bitew niezwykle istotny jest teren, na którym się znajdujemy, gdyż używamy w niej kart taktycznych w kolorze odpowiadającym położeniu naszego generała. Bazowa liczba regimentów w armii (tę oczywiście zna tylko dowodzący nią gracz) stanowi wyjściowy stosunek sił, który jest następnie modyfikowany przez zagrywane karty taktyczne. Generał tej strony, która nie może (bądź nie chce) zagrać kolejnej karty, przegrywa starcie i traci tyle regimentów, ile wynosi różnica punktowa pomiędzy kartami zagranymi w bitwie przez obu przeciwników. Ta sama różnica punktowa wskazuje, o ile pól na mapie jego armia zostanie odrzucona przez armię wygrywającą. Istotne więc jest to, żeby iść do bitwy przygotowanym w odpowiednią ilość kart taktycznych, abstrakcyjnie pojmowanych jako wszelkiego rodzaju zaopatrzenie oraz unikać bitew w sytuacji, kiedy nasza wygrana stoi pod znakiem zapytania. Efektem tego jest wysoce manewrowa rozgrywka, która odpowiada rzeczywistej taktyce armii XVIII wieku.

żetony edycji jubileuszowej

Grę zwycięża ta strona konfliktu, która zdobędzie wymagane miasta kluczowe i zabezpieczy je własnymi pionkami (trzeba pamiętać, że generałowie chronią miasta znajdujące się w odległości trzech pól od nich). Z kolei tylko Prusy mogą zwyciężyć także w momencie, kiedy Rosja, Francja i Szwecja zostaną wyłączone z rozgrywki na skutek wystąpienia zdarzeń losowych. Ten ostatni aspekt jest dość dyskusyjny, z uwagi na niemożność przewidzenia tych wydarzeń, co jakoby sprowadza graczy prowadzących wyżej wymienione mocarstwa do roli podrzędnej. Z drugiej strony ma to swoje odzwierciedlenie w historycznym przebiegu wojny, kiedy to tzw. cud domu brandenburskiego, powodujący wyjście Rosji z wojny uratował armię pruską od całkowitej zagłady.

„Friedrich” jest grą o czasie rozgrywki mieszczącym się w przedziale od czterech do pięciu godzin, czyli mniej więcej dwukrotnie dłuższym niż wydana niedawno przez tego samego autora „Maria”. Nie znaczy to jednak, że rozgrywka nam się dłuży. Wręcz przeciwnie – napięcie jest wyraźnie wyczuwalne i stopniowa eskalacja zmagań prowadząca do nieuchronnego finału po prostu wciąga. Ciekawa jest też niesymetryczność pozycji i celów poszczególnych stron konfliktu – Prusy, otoczone ze wszystkich stron, starają się wytrwać, ale na niektórych frontach potrafią także przejść do ofensywy. Ich przeciwnicy z kolei swoje działania uzależniają od postępów „sojuszników”, bo w tej grze zwycięzca może być tylko jeden. Zdarzać się będzie więc tak, że Francja wstrzyma swoje wojska tylko po to, żeby armie austriackie otrzymały bolesną nauczkę od wspólnego, pruskiego wroga – to również świetnie odwzorowuje specyfikę i umowność sojuszy ówczesnej Europy.

plansza-mapa edycji jubileuszowej

„Friedrich” to niewątpliwe gra o dużym potencjale, która zainteresuje zarówno fanów gier wojennych, jak i eurograczy, a to dlatego, że jej mechanika jest typową hybrydą gatunków, podobnie jak to ma miejsce na przykład w „Struggle of Empires” czy „Bożym Igrzysku” Martina Wallace’a. Jej wykonanie oraz przyjemność z rozgrywki rekompensują niewielką w sumie wadę w postaci możliwości szybszego wykluczenia z rozgrywki Rosji lub Francji, co może skutecznie ograniczyć możliwości gracza kierującego tymi mocarstwami.

Poza tym „Friedrich” udanie wpisuje się w gatunek gier historyczno–wojennych o uniwersalnych cechach, przyjaznych dla szerokiej rzeszy graczy, o łatwych do przyswojenia zasadach i sporej grywalności. Najlepiej moim zdaniem sprawdza się przy czterech graczach i taki wariant rozgrywki szczególnie polecam.

Herzlichen Dank an Histogame-Verlag
für die freundliche Bereitstellung desRezensionsexemplars

Dziękujemy wydawnictwu Histogame
za przekazanie egzemplarza gry do recenzji

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 8/10

strategia / taktyka: 8/10

losowość: 6/10

interakcja: 9/10

wykonanie gry: 8/10

stosunek cena do jakości: 8/10

Histogame.de 41,90 €

Moja ocena dla "Friedrich" w serwisie BGG: 7

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Friedrich Anniversary Edition

Liczba graczy: 3 - 4

Wiek: od 12 lat

Czas gry: 240- 300 min.

Wydawca: Histogame

Projektant: Richard Sivel

Instrukcja: angielska/niemiecka

Zawartość pudełka:
* plansza
* 24 pionki generałów z imiennymi naklejkami
* znacznik etapów
* 4 talie kart taktycznych, po 50 kart w każdej
* kart przydziału wojsk

* 11 pionków taborów

* 18 kart losu

* 2 karty pomocy

* instrukcja

Friedrich w serwisie BGG

Pewnego razu (recenzja)

noreply@blogger.com (fizbach) — Sat, 14 Jan 2012 00:21:48 PST

Pewnego razu były sobie małe zwierzątka: Osiołek, Królik, Świnka i Krówka. Lubiły się razem bawić i miały szalone pomysły. Jednak gdy zrobiły się śpiące i postanowiły pójść spać, okazało się że w ich pokoju panuje straszny bałagan. Nie mogły znaleźć ani szczoteczki do zębów, ani piżamki, ani misia. Świnka wpadła więc na pomysł, aby każdy zamknął oczy i podnosił pierwszą rzecz, jaka wpadnie mu w łapki. Jeśli ktoś znajdzie przedmioty niepotrzebne do spania, jak piłkę lub rakietę, wymyśla o nich historię. To był bardzo dobry pomysł i zwierzątka świetnie się bawiły. W końcu wszystkie znalazły swoje szczoteczki, piżamki i pantofle, i uśmiechnięte zasnęły.

“Pewnego razu” jest grą wydaną przez wydawnictwo Hobbity.eu, znane przede wszystkim ze znakomitej gry “Dixit”. W konkursie Świat przyjazny dziecku, organizowanym przez Komitet Ochrony Praw Dziecka , “Pewnego razu” zdobyła w 2011 r. główną nagrodę w kategorii Zabawki dla dzieci w wieku 3–7 lat. Przyjrzyjmy się bliżej temu coraz popularniejszemu wśród rodziców tytułowi i zobaczmy, co sobą oferuje.

Wykonanie

Grę zapakowano w kwadratowe pudełko, które dość łatwo daje się otwierać nawet dwulatkom. Na jego zawartość składają się: cztery plansze, przestawiające pokoje zwierzątek - bohaterów gry i ich samych stojących przy swoich łóżeczkach, 40 żetonów, płócienny woreczek oraz instrukcja z opowiadaniem wprowadzającym do zabawy, które zostało przytoczone we wstępie tej recenzji.

Żetony i plansze wykonane są solidnie, z grubego kartonu niepodatnego na gniecenie. Producent uwzględnił również bardzo młody wiek graczy, bo łatwo można je wyczyścić (sic!) z zabrudzeń.

Ilustracje utrzymane są w przyjemnych pastelowych kolorach. Na pierwszy rzut oka mogą wydawać się mało efektowne, ale ciepłe barwy i jakby odręczna kreska sprawiają, że postacie zwierzątek budzą sympatię dzieci. Przy tym obrazki nie są przesłodzone ani - a tutaj to akurat ważne - nadmiernie pobudzające.

Zasady gry

Celem gry jest ułożenie na swojej planszy z bohaterem-zwierzakiem pięciu brakujących żetonów (misia, szczoteczki do zębów, kapci, koszulki i spodni od piżamki). Pierwszy gracz, który skompletuje swoją planszę, zaczyna opowiadanie wspólnej bajki. Miejsce żetonów na planszy zaznaczono specjalnymi ramkami, trochę jak w książeczkach z naklejkami.

Na początku gry każdy z graczy wybiera lub losuje swoje zwierzę i kładzie jego planszę przed sobą. Żetony zostają wrzucone do woreczka. Zaczyna najmłodsze dziecko. Z woreczka, bez podglądania, losuje jeden żeton.

W grze występują żetony w czterech kształtach, przyporządkowanych poszczególnym przedmiotom: 10 prostokątnych, 10 kwadratowych, 10 okrągłych i 10 owalnych. I tak: bluzka to żeton prostokątny, spodenki - kwadratowy, szczoteczka - owalny, a przytulanka - okrągły. Wyjątek stanowią kapcie, które pojawiają się na żetonach we wszystkich kształtach, więc wkładając rękę do woreczka, można starać się szukać konkretnego przedmiotu.

Jeśli na kartoniku znajduje się jeden z pięciu szukanych obrazków, umieszcza się go we właściwym miejscu na planszy; można również podarować go innemu graczowi. Jeżeli zaś żeton przedstawia przedmiot niepotrzebny do spania, wtedy układany jest na „torze wspólnej opowieści”. Gracz ma też prawo odłożyć żeton po prostu z powrotem do woreczka.

W grze pojawiają się także żetony specjalne: usta (gracz, który go wyciągnie, musi dać całusa na dobranoc pozostałym graczom), klaun (przed położeniem go do na torze opowieści gracz musi zrobić śmieszną minę) czy żetony zwierząt (gracz naśladuje odgłos wylosowanego zwierzęcia).

Kiedy pierwszy z graczy umieści na swojej planszy 5 żetonów, rozpoczyna opowieść od pierwszego obrazka znajdującego się na torze opowieści. Następnie kolejny gracz kontynuuje opowieść używając do tego kolejnego obrazka, aż w powstającą historię zostaną wplecione wszystkie.

Wrażenia z rozgrywki

„Pewnego razu” jest grą przeznaczoną dla dzieci i, tak jak różnią się charaktery maluchów, tak różne dzieci będą ją różnie przeżywać.

Na pewno w każdym przypadku bardzo wesołymi i sympatycznymi momentami stanie się naśladowanie odgłosów zwierząt, robienie min, tulenie i buziaki. Również samo losowanie i układanie żetonów jest dla graczy ciekawe, choć niemal zawsze na początku pojawiło się u dzieci pytanie, gdzie można układać kapcie, bo one - w przeciwieństwie do innych przedmiotów - nie mają osobnego miejsca na planszy. Część dzieci, zwłaszcza młodszych, była tym mocno zdezorientowana.

W założeniu przygotowanie zwierzątek do nocy ma stanowić pretekst do tworzenia historyjek. Grałam w „Pewnego razu” z dziećmi w wieku 2-8 lat i zauważyłam, że im młodsze dziecko, tym ważniejsze jest „ubieranie” bohatera do snu, a mniej samo opowiadanie. Za to starsze chętniej konstruują opowieści, ale przywiązują też dużą wagę do porządku na planszy, a nawet dążą do dobierania elementów pod względem kolorystyki, co jednak jest trudne do uzyskania, jeśli gra się ściśle według zasad.

Muszę zresztą przyznać, że w żadnej rozegranej przeze mnie grze nie przestrzegaliśmy precyzyjnie zaproponowanych w instrukcji zasad, traktując je - zgodnie chyba z zamierzeniem autorów - tylko jako punkt wyjścia, przede wszystkim z myślą, żeby każdy mógł się dobrze bawić. Tym bardziej, że podczas rozgrywki można się na przykład natknąć na problem nie przewidziany w instrukcji - zwykłą dziecięcą ambicję. Kiedy jedno z dzieci skończy kompletowanie zestawu do spania, pozostałe również chcą mieć przyszykowane do snu zwierzątko i żądają prawa do losowania żetonów aż do skutku. Część naszych maluchów wpadła poza tym na pomysł wymieniania się między sobą żetonami, aby skompletować swój zestaw kolorystycznie, w efekcie na torze opowieści pojawiły się prawie wszystkie obrazki.

Podsumowanie

Zastanawiając się nad przydatnością “Pewnego razu” w naszym domu, warto wiedzieć, że nie jest to typowa planszówka, gdzie liczy się przede wszystkim wygrana. To ciekawa gra na te wieczory, kiedy dziecko chce się jeszcze bawić, a rodzic chciałby już, aby powoli szykowało się do snu. Jest właśnie wspaniałym pomysłem na wyciszenie dziecka i miłe zakończenie jego dnia.

Poza tym wspólne opowiadanie bajek to nie tylko rozrywka, ale też terapia. Układając opowieści maluch może przemycać w nich swoje lęki i niepokoje, zwierzać się z nich w bezpieczny sposób. „Pewnego razu” w ogóle jest grą mocno rozwijającą inteligencję emocjonalną, wyobraźnię, wzmacniającą pewność siebie i poczucie bliskości z rodzicem (opiekunem). Ważne jest również to, że w centrum zabawy nie stoi tu rywalizacja tylko współpraca.

I na koniec jeszcze dwie uwagi

Pierwsza: Kiedy zaczynałam grać w “Pewnego razu”, zastanawiałam się, czy 20 żetonów do tworzenia historyjek to nie za mało. Wiele osób zapewne wpadnie na pomysł, aby własnoręcznie dorobić żetony, kiedy zaproponowane przez wydawcę obrazki się opatrzą. Szkoda, że producent nie dołączył chociaż jednego zestawu czterech kształtów na którym można by narysować lub nakleić własne obrazki. Z drugiej strony dzięki temu będzie miał może pretekst do wydania dodatku.

Druga: Na okładce jest informacja o tym, że gra jest dla dzieci od 3 roku życia. Ja poleciłabym ją nawet rodzicom dwulatków, szczególnie takich które już lepiej mówią i lubią gry związane z układaniem elementów.

Dziękujemy wydawnictwu Hobbity.eu
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: nie dotyczy
losowość: 7/10
interakcja: 7/10
wykonanie gry: 9/10
stosunek cena do jakości: 8/10

Hobbit.net.pl (56.89 zł)

Moja ocena dla "Pewnego razu" w serwisie BGG: 9

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Pewnego razu
Liczba graczy: 2-4
Wiek: od 3 lat
Czas gry: 10-15 minut
Wydawca: Hobbity.eu
Autorzy: Sylvie Barc, Yves Renou
Ilustracje: Magdalena Fajfer
Instrukcja: polska

Zawartość pudełka:
* 4 plansze
* 40 żetonów
* płócienny woreczek na żetony
* instrukcja

"Pewnego razu" w serwisie BGG

Hier und da: Bangkok Klongs auf Boitajeux.net

noreply@blogger.com (pomimo) — Fri, 06 Jan 2012 03:15:43 PST

Bangkok Klongs von dlp games kann ab sofort auf der französischen Webseite Boitajeux online gespielt werden. Damit ist das Spiel von Martin Schlegel bereits auf zwei Webportalen präsent, nachdem es im vergangenen Jahr für die deutsche Webseite Yucata programmiert wurde.

Boitajeux ist ein französisches Portal für Brettspiele, die dort nach Registrierung zugbasiert gespielt werden können. Die Seite ist in den Sprachen Französisch und Englisch verfügbar und insgesamt können dort bisher 25 Spiele gespielt werden.

Bangkok Klongs ist ein strategisches Spiel für 2-4 Spieler, das 2010 von dlp games veröffentlicht wurde. Aus unserer Spielvorstellung (08.2010):

Die thailändische Hauptstadt ist durchzogen von Kanälen, den sogenannten Klongs, die dem Spiel den Titel gaben. Auf diesen Klongs sind jeden Tag Händler mit ihrer frischen Ware unterwegs zu den Schwimmenden Märkten. Dieses bunte Treiben wird im Spiel nachempfunden. Auf dem zunächst leeren Spielplan trudeln im Laufe der Partie die Händler mit ihren Booten ein. Der Markt füllt sich, bis am Ende das Gewusel perfekt ist.

Reihum setzen die Spieler Boote in den Schwimmenden Markt ein. Dabei gilt es, die besten Anlegeplätze auszuwählen, denn die sind maßgeblich für die Wertungen an den Markttagen. Nur Anlegeplätze, um die sich genügend Boote geschart haben, lohnen sich, der Rest geht leer aus. Doch nicht nur die Markttage zählen für den Erfolg, auch die abschließende Bewertung des Warenlagers ist wichtig. Wer beim Sammeln der Waren Schwerpunkte gesetzt hat, schneidet besonders gut ab.

Das Spiel ist für Spieler ab ca. 10 Jahre ausgelegt. Wie bei einem echten Schlegel nicht anders zu erwarten, muss man schon ein wenig die grauen Zellen anstrengen, wenn man nach ca. 60 Minuten Spieldauer die Nase vorn haben möchte. Ebenfalls typisch für ein Schlegel-Spiel: recht kurze und leicht verständliche Spielregeln. Stimmungsvoll in Szene gesetzt wurde das Spiel von Klemens Franz, der auf eine anschauliche Reihe an Spieleillustrationen blicken kann.

Infos: www.boiteajeux.net
Link Bangkok Klongs: http://www.boiteajeux.net/jeux/klg/klg_aide_en.php
dlp games: www.dlp-games.de

Quelle: Presseinfo, dlp-games

The Kingdoms of Crusaders (recenzja)

noreply@blogger.com (Franc) — Mon, 02 Jan 2012 15:11:25 PST

Pojęcie ‘wyprawy krzyżowe’ kojarzą chyba wszyscy. Zdawałoby się - temat jak znalazł na planszówkę... A jednak, ze zdziwieniem odkryjemy, jak niewiele gier powstało w oparciu o ten epizod historii średniowiecza. Jakoś sporo atrakcyjniejsza okazuje się starożytność, bo gry w niej osadzone od dawna cieszą się i wielką popularnością i znacznymi nakładami. Podobnie zresztą rzecz ma się z epoką napoleońską, nie wspominając o obu wojnach światowych.

Mimo wszystko krucjaty kuszą jednak swoim romantycznym blaskiem i co jakiś czas ktoś sięga i po ten temat. Tak właśnie jest w przypadku gry The Kingdoms of Crusaders (Królestwa Krzyżowców), której autorami są dwaj Rosjanie, Danila Goryunov i Sergey Machin, a za której produkcję odpowiada wydawnictwo RightGames.

W pierwszej kolejności gra zaskakuje formą. Planszówkę o krucjatach wyobrażalibyśmy sobie raczej jako solidną grę bitewną, z mnóstwem figurek i żetonów, tutaj zaś dostajemy wyłącznie plik 56 kart, dwa tekturowe paski oznaczające umownie strefy, o które toczą się zmagania i 15 żetonów.

Wykonanie

Niestety podobnie jak poprzednia gra wydawnictwa RightGames, którą recenzowałem niedawno - Evolution: The Origin of Species, także The Kingdoms of Crusaders wydana jest w wielu aspektach zdecydowanie słabo. Krytyki nie wytrzymuje przede wszystkim liche pudełko - standard, który RightGames po tegorocznej swojej bytności w Essen na pewno wkrótce zmieni. Nie przekonało mnie też opracowanie graficzne gry. Karty - same w sobie solidne i pasujące do standardowych koszulek - mają na awersie stylizowaną postać rycerza przedstawioną w formie witraża, na rewersie zaś ozdobione są monstrualnymi grafikami z XIX-wiecznego dzieła Gustava Dora, poświęconego krucjatom. Sam pomysł użycia takich a nie innych ilustracji jest całkiem ciekawy, ale zajmują one aż 90% powierzchni karty, przytłaczając w ten sposób niewielkie symbole umieszczone u jej szczytu. A właściwie tylko te symbole mają jakieś znaczenie w grze. Paski prowincji wykonane są z cienkiej tektury i na pierwszy rzut oka przywodzą na myśl zakładki do książki. Są podzielone na pięć części, odpowiadające prowincjom, a więc kolejno: Antiochii, Cyprowi, Jerozolimie, Edessie i Trypolisowi, nad którymi kontrolę starają się przejąć gracze. Jako smaczek dodam, że w mojej egzemplarzu gry - skądinąd wydanym po angielsku - nazwy prowincji były po rosyjsku. Ot tak, żeby nie było graczom zbyt łatwo... Jeśli zaś o żetony zwycięstwa chodzi, to są zasadniczo zupełnie zbędne - punkty można spokojnie policzyć w głowie i spamiętać. Żetony przydadzą się dopiero w rozgrywce dla więcej niż 2 osób, do której jednak potrzebny będzie drugi egzemplarz gry.

fot. RightGames

Zasady

W rozgrywce z wykorzystaniem jednego egzemplarza "The Kingdoms of Crusaders" siada naprzeciw siebie dwóch graczy. Każdy dobiera najpierw pięć kart z talii, po czym ten, który będzie graczem rozpoczynającym dobiera szóstą i natychmiast wykłada jedną kartę do wybranej prowincji. Analogicznie postępuje jego oponent. W każdej prowincji mogą znaleźć się cztery karty, a gra kończy się, gdy po obu stronach zostanie wyłożona dwudziesta. Nie ma pasowania, gracz musi za każdym razem dobrać i zagrać kartę.

Cel gry jest prosty: zdobyć dominację w większości prowincji. Wystarczy więc kontrolować trzy z pięciu regionów, aby wygrać. A jak to osiągnąć?

Przy górnej krawędzi każdej karty widzimy symbole oddziałów - symbole występują w różnych kombinacjach i w różnych liczbach od 1 do maksymalnie 5. Oddziały najbardziej po lewej, oznaczone włóczniami, są najsłabsze, zaś te najbardziej po prawej, z symbolem sztandaru krzyżowców - najsilniejsze. Dokładając karty do prowincji tworzymy z tych oddziałów regimenty, bataliony i grupy. Regiment to cztery takie same oddziały, batalion trzy, a grupa - dwa. Gdy wszystkie prowincje będą już zapełnione, kontrolę nad danym obszarem zyskuje posiadacz większej ilości regimentów, a jeżeli obaj mają ich tyle samo - właściciel najsilniejszego. Jeśli porównanie siły regimentów nie daje roztrzygnięcia, porównuje się ilość batalionów, potem ewentualnie ich siłę, itd. Całość sprowadza się wiec do szczęśliwego dobrania kart i zbudowania z nich armii silniejszej niż wysłana przez przeciwnika do tego samego obszaru zmagań.

Wrażenia

Przy tak prostych zasadach nie należy oczywiście oczekiwać jakiś wielkich zawiłości czy głębi rozgrywki. Naszym jedynym zadaniem jest dokładanie kart i tworzenie odpowiednich układów, co pozostawia niewiele miejsca na bardziej rozbudowaną strategię i nie oferuje praktycznie żadnej interakcji pomiędzy graczami. Losowość dobieranych kart daje się mocno we znaki i często można spotkać się z sytuacją, kiedy przeciwnik dobiera karty z licznymi i silnymi oddziałów, podczas gdy my mamy wyraźnie mniej szczęścia. Nic z tym nie można zrobić, co z jednej strony budzi frustrację i zniechęca do gry, a z drugiej prowokuje do tworzenia własnych zasad i ulepszeń. Daje to jednoznaczny sygnał: Ta gra - mówiąc oględnie - mogłaby być choć odrobinę bardziej dopracowana i rozbudowana. Że można się oprzeć na podobnym koncepcie i uzyskać bardzo zadowalający efekt pokazał chociażby Reiner Knizia w swoich Zaginionych miastach czy Battle Line/Schotten Totten...

Wielu z moich graczy porównywało partie w The Kingdoms of Crusaders do zwykłej, karcianej wojny, w której rządzi ta sama zasada - wykładamy atuty po czym silniejszy bije słabszego. Niewiele w tym polotu i spontaniczności. Porównanie do wojny na króle i asy jest tym bardziej trafione, że gra - wbrew naszym oczekiwaniom i mimo jednoznacznej oprawy graficznej - nie ma zupełnie żadnego - poza warstwą graficzną - związku z tematem. Zamiast oddziałów chrześcijańskich armii moglibyśmy, równie dobrze, mieć do dyspozycji piki i kiery, albo (dla co bardziej bardziej wyrafinowanych) eskadry kosmiczne podbijające planety czy kurczaki wędrujące do kurnika.

W tym kontekście największą zaletą The Kingdoms of Crusaders jest krótki czas rozgrywki. Znając już zasady partię z powodzeniem można ukończyć w ciągu 10 minut. Tym samym gra nadaje się na upartego jako przerywnik między konkretniejszymi tytułami, na przerwę w pracy lub rozrywkę przed pójściem spać. Nie obciąża umysłu, a daje trochę frajdy, o ile nie wymagamy od fillera zbyt wiele.

Podsumowując: The Kingdoms of Crusaders to gra bardzo przeciętna w porywach do słabej, w którą zagrać ostatecznie można - bo jakoś tam na proponowanych przez autorów zasadach działa, ale której mieć wcale nie trzeba.

Dziękujemy wydawnictwu RightGames
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 4/10
strategia / taktyka: 4/10
losowość: 8/10
interakcja: 2/10
wykonanie gry: 4/10
stosunek cena do jakości: 4/10

eBay.com - z odwołania na stronie wydawcy: 20$

Moja ocena dla "The Kingdoms of Crusaders" w serwisie BGG: 4

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: The Kingdoms of Crusaders
Liczba graczy: 2
Wiek: od 12 lat
Czas gry: 30 - 40 min
Wydawca: RightGames
Projektanci: Danila Goryunov, Sergey Machin
Instrukcja: angielska

Zawartość pudełka:
* 56 kart
* 2 paski prowincji
* 15 znaczników
* instrukcja

The Kingdoms of Crusaders w serswisie BGG

Mare Balticum – mit dem Fischkutter über die Ostsee

noreply@blogger.com (Kinjiro) — Sun, 01 Jan 2012 10:46:07 PST

Fische fangen in der Ostsee? Ein Kinderspiel. Hier gibt es Lachse, Flundern, Heringe und Dorsche zu angeln, und obendrein bleibt im Netz auch öfter mal ein Brocken Bernstein hängen, der sich schnell versilbern, d.h. in Siegpunkte verwandeln, lässt. Der Fischverkauf jedoch ist lukrativer. Allerdings ziehen die Tiere selten in Schwärmen über den Spielplan, und zudem tauchen die Vertreter der einzelnen Gattungen im Laufe der (Spiel-)Zeit ganz unberechenbar an verschiedenen Stellen zwischen den Wellen auf, so dass auch eine gewisse Portion Anglerglück gefragt ist.

Am Haken der Optik

Das Erste, was bei Mare Balticum ins Auge springt, ist die graphische Gestaltung nicht nur der Spieleschachtel, sondern des kompletten Spielmaterials. Alles – inklusive des Spielplans – ist zunächst mit Fimo modelliert und dann abfotografiert worden, so dass sich eine einzigartige Optik ergibt, die einen sehr farbenfrohen und verspielten Eindruck macht und damit besonderen Reiz auf die Zielgruppe ausüben dürfte. Diese umfasst, wie die Altersangabe von 6+ auf der Schachtelrückseite andeutet, in erster Linie Kinder und mitspielende Eltern. Doch auch Gelegenheitsspieler haben ihre Freude an diesem schnell erklärten und schnell gespielten Titel.

In See stechen

Bevor die Spieler ablegen können, muss zuerst auf und um den Spielplan herum klar Schiff gemacht werden. Das bedeutet im Einzelnen, dass jeder Spieler eine Farbe wählt, in der er (je nach Mitspielerzahl) drei bis fünf Kutter, ein Ablagetableau und fünf Betriebsmarken an sich nimmt. Außerdem werden auf dem Spielplan 27 Warenmarken (Fische und Bernstein) zufällig auf die hell- und dunkelblauen Wasserfelder verteilt, wobei die dunkleren Felder jeweils mit zwei Marken bestückt werden, die helleren hingegen nur mit je einer. Die restlichen Warenmarken wandern gemeinsam mit den Zeitmarken, die den Ablauf eines Dreivierteljahres markieren (vom Frühling bis zum Herbst, denn im Winter haben die Fischer frei), in den beiliegenden schwarzen Beutel. Aus diesem werden sie später nach und nach herausgelost – und zwar immer dann, wenn ein Feld auf dem Spielplan komplett leer geworden ist, d.h. sich weder Warenmarken noch Kutter darauf befinden.

Zu guter Letzt müssen noch die acht Nachfragemarken ebenfalls im Losverfahren auf die fünf Häfen – Kopenhagen, Stockholm, Sankt Petersburg, Riga und Danzig – verteilt werden, so dass ersichtlich ist, in welchem Hafen, man welche Ware abliefern kann. Dabei gilt, dass in den drei Städten, in denen je zwei Nachfragemarken ausgelegt werden, diese nicht dieselbe Fischsorte zeigen dürfen. Wenn dann auch noch der Startspieler bestimmt ist (derjenige, der zuletzt einen Fisch gesehen hat) und jeder Spieler einen seiner Kutter in einem beliebigen Hafen platziert hat, ist die Spielvorbereitung abgeschlossen.

Nun heißt es also: Leinen los!

Auf hoher See

Ist ein Spieler an der Reihe, darf er drei Aktionen ausführen, wobei er aus folgenden Alternativen wählen kann: Kutterfahrt, Fischfang und Abladen.

Wenn das Ziel ist, hinaus aufs Meer zu fahren, darf der Spieler entweder einen neuen Kutter auf den Spielplan stellen oder – wenn bereits all seine Boote zu Wasser gelassen sind – einen Kutter versetzen. Dabei ist jedoch stets zu beachten, dass die eigenen Kutter im Verband unterwegs sind und eine ununterbrochene Kette bilden, d.h. auf benachbarten Feldern stehen müssen. Es ist allerdings möglich, dass sich auf einem Feld mehrere Kutter verschiedener Farben befinden.

Ebenfalls auf hoher See findet der Fischfang statt. Dieser besteht ganz einfach darin, dass sich der Spieler eine Warenmarke (Fisch oder Bernstein) von einem Feld nimmt, auf dem sich einer seiner Kutter befindet. Diese Marke legt er dann auf sein Ablagetableau, das in drei Teile untergliedert ist – ganz oben befinden sich die „Laderäume“ (Abbildungen kleiner Fischkutter), auf denen man insgesamt bis zu fünf Fischmarken sammeln kann, bevor man einen Hafen ansteuern muss, um diese ins „Lager“ an Land zu verfrachten. Bernstein hingegen darf sofort im Lager abgelegt werden und bringt am Spielende je einen Siegpunkt. Der unterste Teil des Tableaus schließlich stellt den „Markt“ dar, auf dem pro Spieler nach und nach die Preise für die einzelnen Fischsorten festlegt werden.

Die dritte mögliche Aktion ist das Abladen der Fische aus den Laderäumen im Hafen. Dazu gilt es, seine Kutterflotte so auszurichten, dass ein Schiff in einem Hafen ankert, in dem es möglich ist, die dem Meer entrissene Fracht auch loszuwerden. D.h. hat man beispielsweise Heringe an Bord, sollte man einen Hafen ansteuern, an dem diese Fischsorte nachgefragt wird. Was in einem Hafen nicht gewünscht wird, muss an Bord verbleiben. Die ausgeladenen Warenmarken hingegen werden verdeckt ins Lager gelegt und dort bis zum Spielende gesammelt.

Man kann so süß im Hafen schlafen...

... oder rasch Fische ausladen und schnell wieder in See stechen, um weitere fette Beute zu machen. Mare Balticum ist kein Spiel für lange Überlegungen und Kontemplation. Die Runden spielen sich flott, meist liegt auf der Hand, welche Aktion die sinnvollste ist, und vorausschauende Planung ist schwierig – gerade bei hoher Mitspielerzahl ändert sich das ausliegende Fischangebot meist zu rasch, als dass man mehr als maximal einen Zug vorausplanen könnte. Zudem tauchen nach und nach die sechs Zeitmarken auf, die jedes Mal den Spielfluss kurz unterbrechen.

Werden die ersten fünf Zeitmarken aus dem Beutel gelost, müssen die Spieler jeweils eine ihrer Betriebsmarken spielen. Vier davon (mit den Werten x0, x1, x2, x3) werden verdeckt auf dem Markt des eigenen Ablagetableaus platziert, womit der Spieler jeweils festlegt, wie viel seine einzelnen Fischsorten am Ende wert sein werden. Eine wird ihm keine Punkte einbringen (x0), während die beste Sorte sogar pro Fisch drei Punkte bringt (x3). Die fünfte Marke schließlich zeigt einen Tresor, der für die Staatskasse steht – d.h. einmal im Verlauf des Spiels muss jeder Spieler Steuern zahlen und zwei Warenmarken abgeben (das sollten idealerweise solche sein, die wenig oder keine Punkte einbringen).

Taucht die sechste Zeitmarke auf, wird das Spielende eingeläutet. Eine volle Runde wird noch gespielt, dann werden die Warenmarken in den Lagern sowie die Betriebsmarken auf den Märkten umgedreht und der Punktestand pro Spieler ermittelt. Fische, die sich noch in den Laderäumen befinden, bringen nichts ein. Es gewinnt natürlich, wer den dicksten Fisch (also die meisten Punkte) an Land gezogen hat.

Und noch ein Köder

Wem der einfache Fischzug nicht (mehr) reicht, für den hat der Autor Filip Miłuński den Regeln noch zwei optionale Module beigefügt, die einzeln oder kombiniert ins Spiel aufgenommen werden können und für etwas mehr taktische Überlegungen sorgen.

Das Modul 1 „Nachfrageverwaltung“ ersetzt das Auslosen der Nachfragemarken durch ihr gezieltes Platzieren in den Häfen durch jeweils den Spieler, der dort zuerst Fische abliefert. Außerdem wird in zwei Häfen die zweite Sorte quasi besteuert, d.h. man muss dort beim Abladen dieser Fischsorte einen Warenmarker abgeben. Somit stellt sich die Frage, ob man nicht lieber den Weg über die Ostsee auf sich nimmt und die betroffenen Fische lieber kostengünstiger in einem anderen Hafen verhökert. Auf diese Weise kommt auch noch etwas mehr Bewegung ins Spiel.

Das Modul 2 „Handelsabkommen“ schließlich führt eine vierte Aktionsmöglichkeit ein, nämlich eine Karte zu ziehen (oder sie auszutauschen), auf der zwei Fische verschiedener Sorten und zwei Bernstein abgebildet sind. Am Spielende kann der Spieler dann entscheiden, ob er seinen Fang auf dem normalen Weg abrechnen oder die auf der Karte angegebene Kombination abgeben möchte (das geht auch mehrfach), wofür er (jeweils) 7 Punkte kassiert, was ein lohnendes Geschäft sein kann. Auf diese Weise werden die Spieler dazu verleitet, sich nicht nur auf ihre Lieblingssorte zu spezialisieren, sondern eine größere Fischvielfalt an Land zu bringen. Und auch der Bernstein, dessen einziger Vorteil ist, dass er direkt ins Lager gelegt werden kann, gewinnt so an Wert.

Anglerlatein

Als Absacker lässt sich auch in Vielspielerkreisen einmal ein Fischzug einschieben, doch wie schon zuvor angedeutet, richtet sich Mare Balticum in erster Linie an Kinder und ihre Mitspieler. Darüber hinaus kam es in unseren Spielrunden besonders bei Gelegenheitsspielern sehr gut an, die sich für die einfach zu merkenden Regeln und den flotten Spielablauf begeistern konnten. Während es Vielspielern an Planbarkeit und taktischen Möglichkeiten mangelt und das Glückselement zu hoch ist, ist für jüngere Spieler ein ausreichendes Maß an Sammelspaß, Bluff und Interaktion vorhanden: Wer spezialisiert sich auf welche Fischsorte(n), wo liegen die +3-Marker, konzentriere ich mich lieber auf meine Lieblingssorte oder versuche ich auch, anderen ihre vermeintlich ertragreichste Sorte vor der Nase wegzufischen?

Ein bisschen Memory (wer sammelt was?) und eine Portion Glück, dass die richtigen Fische zur richtigen Zeit auf der richtigen Welle auftauchen, machen Mare Balticum zu einem unterhaltsamen Zeitvertreib für Kinder. Und am Ende übt man sogar noch zwei Grundrechenarten.

Wir bedanken uns herzlich beim Gry Leonardo-Verlag
für die Bereitstellung eines Rezensionsexemplars.

Dziękujemy wydawnictwu Gry Leonardo
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Spielinfos:

Titel: Mare Balticum
Spielerzahl: 2-4
Alter: ab 6
Spieldauer: 30 min
Verleger: Leonardo Games
Autor: Filip Miłuński
Spielregel: polnisch, englisch, deutsch

Spielmaterial:
* 1 Spielplan
* 1 Stoffbeutel
* 25 Fischkutter-Spielsteine
* 5 Ablagetableaus
* 25 Betriebsmarken
* 6 Zeitmarken
* 8 Nachfragemarken
* 1 Startspielermarke
* 6 Karten Handelsabkommen
* Spielanleitung

Mare Balticum w serwisie BGG

Résumé recenzji

Pierwsze co rzuca się w oczy w kontakcie z Mare Balticum to graficzna oprawa tej gry. Wszystkie elementy najpierw ulepiono z plasteliny, a potem dokładnie sfotografowano. W efekcie powstały grafiki jedyne w swoim rodzaju, barwne, które w szczególny sposób przemawiają do grupy docelowej tego tytułu. A tę tworzą, jak sugeruje zamieszczona na pudełku informacja o wieku graczy - „6+”, przede wszystkim dzieci oraz ewentualnie grający z nimi rodzice. Poza nimi gra spodobać się może jeszcze niedzielnym graczom – tym bardziej, że raz: ma proste zasady, i dwa: pozwala się szybko rozegrać.

W Mare Balticum zadaniem graczy jest łowienie ryb. W sieciach pojawiają się łososie, flądry, śledzie i dorsze, ponadto czasami zawieruszy się też w nich grudka bursztynu, którą da się zamienić w punkty zwycięstwa. Poza rybami pływającymi całymi ławicami, czasem - tu czy tam - pojawi się na planszy również pojedyncza rybka, tak że graczom na pewno przyda się przy okazji jakaś porcja szczęścia...

I

Jak zwykle przed rozgrywką trzeba poczynić pewne przygotowania. Każdy z graczy wybiera sobie kolor i otrzymuje w nim – w zależności od liczby grających – od 3 do 5 kutrów, małą planszę gracza i pięć żetonów przedsiębiorstw. Potem rozkłada się losowo na planszy 27 żetonów towaru, czyli ryb i bursztynów – po jednym na jasne pola morza, po dwa na ciemne. Pozostałe żetony towaru wrzuca się razem z żetonami czasu do woreczka, z którego będzie się je losowało w czasie rozgrywki za każdym razem, gdy któreś pole głównej planszy zostanie opróżnione z żetonów i kutrów.

Na koniec przygotowań należy jeszcze rozdzielić losowo 8 żetonów popytu pomiędzy 5 portów – Kopenhagę, Sztokholm, Sankt Petersburg, Rygę i Gdańsk. Oczywiście w pięciu z nich znajdą się po 2 żetony – tu zawsze oba z innym gatunkiem ryby. Gdy te żetony zostaną rozdzielone, wybrać należy gracza rozpoczynającego, po czym każdy kolejno ustawia swój kuter w wybranym porcie. Teraz już można wyruszać na połów w morze.

II

W swojej turze gracz może wykonać do trzech akcji, przy czym do wyboru ma: żeglugę, połów i rozładunek.

Jeśli gracz chce poruszyć się po morzu, wystawia nowy kuter na planszy, a – gdy ma już je tam wszystkie – przestawia jeden z nich na inne pole - nie całkiem dowolnie, bo zasada obowiązująca przy poruszaniu kutrów gracza wymaga, żeby tworzyły one na planszy jeden nieprzerwany łańcuch.

Decydując się na połów, gracz zabiera jeden żeton z pola, na którym stoi jego kuter. Żeton odkłada na swojej planszy, która podzielona jest na trzy części. Na górze znajduje się ładownia, w której można zgromadzić do pięciu żetonów ryb, zanim popłynie się do jakiegoś portu, żeby je tam sprzedać. Bursztyn z kolei gracz odkłada w środkowej części planszy, czyli w magazynie – taki żeton przyniesie mu na koniec gry jeden punkt zwycięstwa. Przy dolnej krawędzi planszy jest targ, na którym zaznacza się zmiany cen dla poszczególnych gatunków ryb.

Trzecią z możliwych akcji jest rozładunek ryb. W tym celu trzeba najpierw dotrzeć flotyllą kutrów do portu, w którym jest popyt na dany gatunek. Rozładowane ryby gracz przekłada do magazynu na swojej planszy, gdzie pozostają już do końca gry.

III

Mare Balticum nie jest grą, która wymaga długich rozważań nad swoim ruchem. Rundy przebiegają szybko i najczęściej jasne jest, jaka decyzja będzie tą najsensowniejszą. Długofalowe planowanie jest trudne – szczególnie przy rosnącej liczbie graczy zasób ryb na planszy zmienia się zbyt szybko, żeby można było zaplanować sobie coś na więcej niż jeden ruch do przodu. Do tego raz po raz pojawiają się żetony upływu czasu, które przerywają płynność rozgrywki.

Za każdym razem gdy z woreczka zostanie wylosowany któryś pięciu pierwszych żetonów upływu czasu, gracze muszą zagrać jeden z posiadanych żetonów przedsiębiorstw (te mają w grze wartości x0, x1, x2, x3, a jeden oznaczony jest symbolem). Cztery z nich, te z wartościami liczbowymi, trafiają zakryte na targ na planszy gracza i pozostają tam do końca gry. W ten sposób grający określa, ile będą warte złowione i sprzedane przez niego gatunki ryb. (Tak więc ryby jednego gatunku przyniosą mu w efekcie 0 punktów, podczas gdy innego nawet 3.) Piąty żeton przedsiębiorstwa oznaczono sejfem, reprezentującym tutaj, powiedzmy, kasę miejską, do której gracz odprowadza podatek – dwa żetony towarów ze swojej planszy.

W momencie, gdy z woreczka wylosowany zostanie szósty żeton upływu czasu, jasne jest, że gra dobiega końca. Rozgrywa się jeszcze jedną rundę, po czym wszystkie żetony w magazynach oraz na targach graczy zostają odsłonięte i każdy gracz oblicza swoje punkty zwycięstwa. Wygrywa naturalnie ten z największą ich liczbą.

W przypadku gdyby graczom nie wystarczały już zasady podstawowe rozgrywki, można skorzystać – razem albo osobno – z dwóch opcjonalnych modułów, które wprowadzają do Mare Balticum nieco taktyki.

Moduł 1, Zarządzanie popytem, zastępuje losowe rozkładanie żetonów popytów w portach ich celowym tam układaniem – zawsze przez tego gracza, który pierwszy rozładowuje w danym porcie ryby. Poza tym w dwóch portach na drugi gatunek nałożony zostaje ‘podatek’, to znaczy - przy jego rozładunku gracz musi odrzucić jeden z żetonów. W ten sposób przed graczami pojawia się dylemat, czy nie lepiej byłoby nadłożyć drogi przez morze i sprzedać drugi gatunek w innym porcie.

Natomiast moduł 2, Kontrakty handlowe, wprowadza czwartą akcję, pozwalając graczowi dobrać albo wymienić kartę. Na kartach kontraktów przedstawiono po dwa gatunki ryb i dwa bursztyny. Na koniec gry gracz decyduje, czy swoje ryby podliczy na normalnych zasadach, czy odrzuci kombinację żetonów pokazaną na karcie, za co otrzyma 7 punktów. W rozgrywkach z tym modułem gracze nie skupiają się tylko na swoich ulubionych gatunkach ryb, bo opłaca się im sprzedawać w portach także inne gatunki, wymagane przez kontrakty. Poza tym na znaczeniu zyskują żetony bursztynów, które w grze podstawowej były raczej dodatkiem do całości.

IV

Jak już zostało to wspomniane na początku, Mare Balticum nie jest grą dla doświadczonych graczy – ci mogliby potraktować ją ewentualnie jako mały filerek, choć raczej na jednej rozgrywce by się skończyło. Mare Balticum nadaje się przede wszystkim jako gra dla dzieci i ich dorosłych współgraczy. W naszych rozgrywkach przypadła też do gustu niedzielnym graczom, którym podobały się łatwe do zapamiętania reguły i szybkie tempo gry. Podczas gdy doświadczonym graczom brakuje w tej grze możliwości planowania, zbyt mało znajdują w niej taktyki i przeszkadza im zbyt wysoki czynnik losowy, młodszych graczy przekonuje ona tym, że daje sporo radości ze zdobywania i kolekcjonowania żetonów, oferując przy tym sporo okazji do blefu i wystarczająco dużo interakcji. Trzeba tu zdecydować, w połowie jakich gatunków ryb specjalizować się będzie nasze przedsiębiorstwo, to znaczy zwrócić uwagę, gdzie położyliśmy żetony „+3”. Ważne jest też, czy skoncentrujemy się na łowieniu konsekwentnie naszych upatrzonych gatunków, czy będziemy też usiłowali przeszkodzić w tym naszym konkurentom.

Nieco elementu memory (Kto co zbiera?), łut szczęścia, który sprawi, że właściwe gatunki ryb pojawią się we właściwym momencie na właściwych polach planszy – to czyni Mare Balticum ciekawym pomysłem na zajęcie dzieciom ich czasu wolnego. A do tego na końcu gry można poćwiczyć dwa matematyczne działania – mnożenie i dodawanie.

Resume: pomimo

Echa tygodnia (12-18.12.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 20 Dec 2011 09:36:07 PST

INFORMACJE Z KRAJU

"Serdeczna" nagroda dla K2

Stowarzyszenie miłośników gier planszowych DINX z południowego Tyrolu już od 2009 roku przyznaje nagrodę "Spiel der Herzen" (“Gra serc”). Zwycięską grę wybierają wszyscy członkowie stowarzyszenia, a jest ich ok. 200. Głosować mogą na tytuły, które ukazały się na rynku w ostatnich trzech latach. W tym roku nagrodę główną zodbyła gra K2 Adama Kałuży, wydana przez REBEL.pl, a w Niemczech dystrybuowana przez Heidelberger Verlag. Za K2 znalazły się: Jäger der Nacht (Kosmos) i 7 Wonders (Repos Production).

Wybrano także najlepszą grę dla dzieci, "Spiel der kleinen Herzen" (“Grę małych serc”) - w tym roku według nowego modelu: Dzięki współpracy z licznymi szkołami podstawowymi z regionu południowego Tyrolu gry oceniały dzieci. Następnie jury podliczyło punkty w nadesłanych ankietach.

Nagrodę główną w tym konkursie otrzymała gra Kissenschlacht (Amigo), drugie miejsce przyznano grze Da ist der Wurm drin, a na trzecim uplasowały się ex aequo: Das große Kullern, Monsterfalle und Zwerg Riese.

Premierowy odcinek programu Boardgames factory

W minionym tygodniu pojawił się w sieci premierowy odcinek programu Boardgames factory, dotyczący gry Twilight Imperium wydanej przez Fantasty Flight Games.

Boardgames factory oglądać można zarówno na Youtube jak i w serwisie Dailymotion.

Dawno, dawno temu...

Dawno, dawno temu... to bajkowa gra, w której gracze - przy pomocy zagrywanych kart - wspólnie opowiadają wspaniałą historię. Ich opowieść może być pełna niezwykłych wydarzeń, pięknych księżniczek, dzielnych rycerzy, złych wiedźm, czarów, uroków, miłości, magii... Jedynym, co ogranicza graczy podczas rozgrywki jest ich własna wyobraźnia!

Premierę polskiej edycji tego tytułu wydawnictwo Galakta zapowiedziało na dzień 28.12.2011. Sugerowana cena detaliczna gry to 49,90 zł.

Tu zagrasz

Za nieco ponad miesiąc, bo w dniach w dniach 28-29 stycznia 2012 odbędzie się IV Brzeski Festiwal Gier Planszowych. Organizatorzy zapraszają jak zwykle do sali stropowej brzeskiego Ratusza. Więcej informacji pojawi się wkrótce na stronie internetowej festiwalu.

Planszosfera recenzuje

recenzje gier Trio, Arcana, Skubane kurczaki, Księstwo i City Tycoon na Polter.pl
recenzje gier The Great Fire of London, Alien Frontiers oraz Księstwo na Esensja.pl
wideorecenzje gier Qwirkle i Pictureka: Gra w karty na Gryplanszowe.net
recenzja gry Confusion na Gry bez prądu.pl
recenzja gier Trio, Unikat i Kolorowy kod na stronie Świata Gier Planszowych
recenzje gier Last Will, Drako, Czarne historie oraz rozszerzenia do K2 - Broad Peak na Gamesfanatic.pl
w naszym serwisie - recenzja gry Evolution: The Origin of Species

INFORMACJE ZE ŚWIATA

Z noworocznych zapowiedzi Fantasy Flight Games

Fantasy Flight Games zapowiedziało wydanie reedycji gry Fortress America, która po raz pierwszy ukazała się w 1986 roku. Jej temat jest dość kontrowersyjny - nadchodzi bowiem Trzecia Wojna Światowa, w której Stany Zjednoczone stają przeciwko całemu światu w walce o wolność i przetrwanie. Heroiczni bohaterowie Ameryki Północnej dają opór Sojuszowi Narodów Azji, Federacji Ameryki Centralnej i Paktowi Eurosocjalistów. Wszystko to ma się rozegrać na kolorowej, znakomicie zaprojektowanej planszy i przy użyciu ponad 300 szczegółowo opracowanych figurek. Gra trafi do sprzedaży w pierwszym kwartale 2012 roku.

Kolejną pozycją wydawniczą, zapowiedzianą przez FFG na 2012 rok, jest RockBand Manager - gra, w której wcielamy się w manadżera początkującej grupy rockowej. Naszym celem jest uczynienie z typowej garażowej kapeli zespołu dającego największe (i najdroższe) koncerty świata. Sabotujemy przeciwnika, promujemy swoich muzyków i stale zbieramy decybele, a osoba, która na koniec zgromadzi ich najwięcej - zwycięży.

Gra jest przewidziana jako szybki, rodzinny filler z prostymi zasadami i w sytym wydaniu, jak zwykle u FFG.

Mondo Sapiens na wiosnę

Wygląda na to, że wydana w tym roku gra Mondo Michaela Schachta (ocena 10/10 w recenzji na Spiellust.net) to początek rodziny gier wykorzystujących koncepcję układania świata na czas. Na wiosnę 2012 zaplanowana jest premiera samodzielnej gry Mondo Sapiens. Jej pierwsze grafiki można już zobaczyć na stronie internetowej autora.

Przy okazji wspomnijmy, że Michael Schacht - do kilku wcześniejszych, międzynarodowych nagród i nominacji dla Mondo - może dopisać sobie teraz także tytuły Najlepszej Gry Rodzinnej w Danii i Norwegii.

W A Few Acros of Snow zagrasz teraz online.

Na Yucata.de można zagrać w A Few Acres of Snow online, w systemie turowym i całkowicie za darmo! Serwis Yucata.de dostępny jest w języku niemieckim i angielskim.

Marka MB znika z rynku

Po 150 latach marka MB zniknie z półek. Firma Miltona Bradleya (od jego inicjałów właśnie: MB) została w 1984 przejęta przez koncern Hasbro. Mimo tego przejęcia logo MB wciąż kojarzyliśmy z wieloma grami, które dzisiaj są już klasykami, jak np.: Slotter, Twister, Incognito, Stratego, itd. - bo po prostu pozostawało na pudełkach. Teraz zastąpi je logo Hasbro.

Evolution: The Origin of Species (recenzja)

noreply@blogger.com (Franc) — Wed, 14 Dec 2011 13:29:43 PST

"Prawdopodobnie wszystkie formy życia organicznego, jakie kiedykolwiek istniały na tej Ziemi, pochodzą od pierwotnej formy, w którą po raz pierwszy tchnięto życie (…). Jest coś wspaniałego w takiej wizji życia (…) albowiem podczas gdy ta planeta krążyła zgodnie z niezmiennym prawem grawitacji, z tak prostych początków rozwinęły się nieskończone formy, najpiękniejsze i najcudowniejsze, i dalej się rozwijają." - napisał w swoim sławetnym dziele “O pochodzeniu gatunków” Karol Darwin, kreśląc główną myśl teorii ewolucji. Ja chcę Wam opowiedzieć o grze, która darwinowską teorię - w udany jak myślę sposób - podejmuje i tematyzuje. Mowa o grze karcianej “Evolution: The Origin of Species”.

Tytuł ten pochodzi zza naszej wschodniej granicy i jest pierwszą rosyjską grą towarzyską z jaką w ogóle miałem do czynienia. Przyznam zresztą szczerze - nie wiem zupełnie nic na temat sceny planszówkowej w Rosji, nie znam nawet plotek stamtąd i do tej pory nie spotkałem się z rodzimymi wydaniami tamtejszych gier. Może to świadczyć zarówno na niekorzyść Rosjan, że tak słabo promują się w naszym kraju, ale z drugiej strony źle świadczy i o nas samych.

Grę wyprodukowało wydawnictwo RightGames, po raz pierwszy w tym roku obecne na targach w Essen, a jej autorem jest Dmitry Knorre, którego głównym zajęciem jest działalność naukowa w moskiewskim Instytucie Badań Biologii Psychochemicznej (cokolwiek miałoby to oznaczać). W chwilach, gdy Dmitry odrywa się od mikroskopu, projektuje planszówki.

W związku z pracą autora nie dziwi wyraźne osadzenie "Evolution" w tematyce naukowej. Bardziej zaskakujący jest za to fakt, że mimo trzymania się naukowych pryncypiów, sama gra jest lekka, szybka i nietrudna.

Wykonanie

"Evolution" zapakowana została w niewielkie i mało trwałe pudełko - jakąś dziwną szufladkę z tektury falistej wysuwaną z obwoluty zrobionej ze zbyt miękkiego kartonu. 84 karty, które znajdziemy w środku są co prawda solidne, a nawet mają standardowe rozmiary i dadzą się wygodnie opakować w koszulki. Niestety pod względem graficznym to niewykorzystany potencjał. Zielonkawa kolorystyka miała zapewne przywoływać skojarzenie z przyrodą, ale działa raczej przygnębiająco. Rzucona na rewersy kart jaszczurka wypada mało ciekawie, ilustracje cech na awersach - smętnie. 25 plastikowych żetonów w bladych, pastelowych kolorach, to 25 zmarnowanych okazji na dodanie do gry czegoś, co by ją ożywiło i nadało jakiegoś kolorytu. Mogłyby wnieść do zabawy wiele uroku, a tak stanowią element wyłącznie praktyczny - podobnie jak dwie małe sześcienne kostki.

fot. RightGames

Zasady

Temat poważny, ewolucja i takie tam trudne sprawy - należałoby spodziewać się jakiejś rozbudowanej mechaniki - a tu proszę: jedynie kartka A4, która jasno i w zwięzły sposób prezentuje sposób na szybkie osiągnięcie szczytu łańcucha ewolucji. Jakie są zasady tej gry?

Po pierwsze - każda karta w “Evolution” działa dwojako. Możemy położyć ją jako stworzenie - jaszczurką do góry. Możemy też dołączyć do własnego stworzenia jako cechę - wtedy wsuwamy kartę pod leżącą już na stole istotę. Cechy mają krótki opis i z reguły wspomagają po prostu przeżycie gatunku.

Karty zagrywamy na zmianę z przeciwnikami do momentu, aż wszyscy spasują. Jest to pierwsza faza każdej tury, zwana fazą rozwoju, po której następuje faza określania ilości zasobów jedzenia. W tej fazie używa się dwóch kości sześciennych przy trzech lub czterech graczach, a jednej przy dwóch. Wynik rzutu informuje, ile żywności jest do rozdysponowania w bieżącej turze. Gdy już się tego dowiemy, przechodzimy do kulminacji każdej tury - czyli do fazy żywienia.

żetony żywności

Każde "typowe" zwierzę, żeby przeżyć, potrzebuje jednego żetonu żywności. Żetony żywności pobieramy z puli na zmianę z innymi graczami, co sprawia, że zanim kolejka znowu do nas wróci, pula będzie już pokaźnie uszczuplona. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej w przypadku zwierząt "niestandardowych" - czyli posiadających cechy zwiększające ich apetyt. Może to być cecha Duży Rozmiar (jak u dinozaurów), cecha Mięsożerca lub cecha Pasożyt - w takiej sytuacji zwierzak wymaga jednego lub nawet dwóch żetonów żywności więcej! Jak sobie z tym radzić?

Możemy na przykład parować istoty, aby łatwiej było im przeżyć dzięki współpracy lub symbiozie. Ale możemy też pozwolić oddać się im przyjemności polowania. Raz na turę jeden (i tylko jeden) z naszych Mięsożerców ma prawo zaatakować dowolną istotę w grze. Jeżeli atak się powiedzie, ofiara zostaje pożarta, a drapieżnik otrzymuje dwa żetony pożywienia spoza puli. Gorzej, gdy istota zaatakowana posiada jakieś cechy defensywne, których w grze jest spory repertuar - od pływania, przez umiejętność mimikry aż po zrzucanie ogona. Całkiem możliwe, że nawet drapieżnik będzie musiał obejść się smakiem. Co wtedy?

Po fazie żywienia przechodzimy do smutnej fazy wymierania. Każda istota, która nie jest najedzona, czyli nie posiada wymaganej ilości żetonów żywności, umiera z głodu. Jej łańcuch ewolucji zostaje przerwany - trochę może przez ślepy los, trochę przez inne, lepiej przystosowane organizmy. Kartę wymarłego gatunku wraz z powiązanymi z nią kartami cech usuwa się z gry. Na koniec za każde z naszych zwierząt, które przeżyły, dobieramy po jednej karcie z talii, do tego dobieramy jeszcze jedną dodatkowo i zaczyna się kolejna tura.

przykładowe karty

Gra dobiega końca w momencie wyczerpania się talii. Rozgrywa się jeszcze bieżącą rundę, po czym sprawdza, który z graczy ma najwięcej punktów. Ten właśnie zostaje zwycięzcą. Punktacja jest prosta: po dwa punkty dostajemy za każdą własną żywą istotę, a po jednym za każdą cechę, o którą wzbogaciliśmy nasze gatunki.

Wrażenia

Wytłumaczenie zasad “Evolution” trwa w praktyce zaledwie kilka chwil. Sporą pomocą są przy tym ilustrowane przykłady z instrukcji, do których można się odnieść. Sama rozgrywka też nie jest długa i z reguły mieści się w dwóch kwadransach. Przy czterech osobach pojawiają się wprawdzie drobne przestoje, za to dość szybko kończy się talia - więc ten mankament nie urasta do rangi jakiegoś problemu. Grając w 2 osoby rozegramy więcej tur, przez co możemy nieco głębiej zanurzyć się w grze, ale i tutaj tempo rozgrywki jest bardzo dynamiczne.

“Evolution” okazuje się znakomitym fillerem o prostych zasadach i bardzo zróżnicowanej, pełnej zwrotów i wyraźnych emocji rozgrywce. Dobrze nadaje się zarówno dla dwóch jak i czterech osób. Gra toczy się płynnie i pozostawia pozytywne, zachęcające do ponownego zagrania wrażenie.

Najbardziej godnym docenienia walorem tego tytułu jest fakt, że karty - i to mimo ich niewielkiej liczby - dają się kombinować w naprawdę różnych konstelacjach, pozwalając szukać coraz to innych dróg do zwycięstwa.

Interakcja pomiędzy graczami potrafi być dość bezpośrednia - bo jak inaczej nazwać pożarcie czyjegoś zwierzęcia czy zainfekowanie go pasożytem.Z drugiej strony nie ma też tej interakcji jakoś przesadnie wiele, a drapieżniki i tak nie żyją w “Evolution” zbyt długo, co powinno uspokoić osoby obawiające się nadmiaru negatywnych emocji.

fot. RightGames

Warto też wyraźnie podkreślić, że autor wspaniale poradził sobie z bardzo przecież konkretną i wymagającą tematyką. Gra wykorzystuje naukę o ewolucji w bardzo finezyjny sposób, pozwalając świetnie bawić się osobom nie związanym z nauką, a przy okazji popularyzować fundamentalą zasadę nauk biologicznych.

Dla niektórych słabszymi elementami gry będzie na pewno jej losowość.Ostatecznie gramy przecież w karty, więc zdarzy się raz lepsze raz gorsze rozdanie. Także ilość jedzenia determinowana jest rzutem kostkami i może nastąpić kilka tur pod rząd, które zupełnie wyczyszczą pulę znaczników. Nawet jeśli taka sytuacja bywa frustrująca, nie jest niczym, co nie mogłoby się wydarzyć w rzeczywistej historii ewolucji - myślę, że spokojnie można te momenty potraktować jako element tła gry.

Jedyny tak naprawdę poważny zarzut wobec “Evolution: The Origin of Species” dotyczy wykonania. Gra mogłaby być o wiele bardziej atrakcyjna dzięki lepiej skrojonym grafikom i większej fantazji przy projektowaniu komponentów. Być może kiedyś dojdzie do kolejnego wydania, w którym "Evolution" przejdzie na wyższy poziom oprawy artystycznej. Ale nawet w obecnej edycji jest to gra, którą na pewno warto poznać - bo jest spora szansa, że dołączy do grona tych naszych bardziej lubianych.

Dziękujemy wydawnictwu RightGames
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 7/10
strategia / taktyka: 6/10
losowość: 8/10
interakcja: 6/10
wykonanie gry: 4/10
stosunek cena do jakości: 4/10

eBay.com - z odwołania na stronie wydawcy: 30$

Moja ocena dla "Evolution: The Origin of Species" w serwisie BGG: 7

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Evolution: The Origin of Species
Liczba graczy: 2 - 4 Wiek: od 12 lat
Czas gry: 30 - 60 min
Wydawca: RightGames
Projektant: Dmitry Knorre
Instrukcja: angielska

Zawartość pudełka:
* 84 karty
* 25 plastikowych żetonów
* 2 kostki
* instrukcja i skrót zasad

Evolution: The Origin of Species w serswisie BGG

Hier und da: Siberia ab heute im Handel

noreply@blogger.com (pomimo) — Wed, 14 Dec 2011 13:27:53 PST

Siberia, das innovative Familienspiel von dlp games ist ab sofort lieferbar.

Das Spiel entführt in die Weiten Sibiriens, wo es darum geht, Rohstoffe abzubauen und möglichst gewinnbringend zu verkaufen. Zunächst zieht jeder aus einem Stoffbeutel Aktionsplättchen, die man auf dem eigenen Tableau auf verschiedene Weise einsetzen kann. In der Planungsphase agieren alle gleichzeitig. Anschließend werden reihum Aktionen ausgeführt. Arbeiter oder Verkäufer einsetzen, bewegen, Rohstoffe abbauen oder investieren. Jetzt heißt es aufpassen, dass einem kein anderer die heiß begehrten Diamanten vor der Nase wegschnappt.

Rund 50 bis 60 spannende Minuten dauert eine Partie, Zeit, die im Flug vergeht. Die Spielregeln sind dreisprachig: Deutsch, Englisch, Französisch.

Siberia ist geeignet für 2 bis 4 Spieler ab 9 Jahren. Autor ist Reiner Stockhausen. Die Illustrationen stammen von Klemens Franz.

Quelle: Presseinfo, dlp-games

Echa tygodnia (05. - 11.12.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 13 Dec 2011 15:00:43 PST

INFORMACJE Z KRAJU

Dzisiaj w kilku akapitach i naprawdę krótko, bo w sumie nie wydarzyło się w minionym tygodniu nic wielkiego.

Instrukcje do gier Galakty i Rebela

Na stronie Galakty pojawiły się instrukcje do grudniowych nowości w programie tej firmy: Gears of Wars, Rune Age, Blood Bowl: Menedżer drużyny.

Wydawnictwo REBEL.pl opublikowało instrukcję do mającej mieć niebawem swoją premierę gry Pupule Podziemii, polskiej edycji Dungeon Lords Vlaady Chvatila. Przy okazji na stronie wydawcy ogłoszono konkurs, w którym można zdobyć egzemplarz tej gry.

Świat Gier Planszowych #20 w sklepach

Najnowszy numer Świata Gier Planszowych wyruszył już do sklepów i właściwie dzisiaj już powinien być dostępny w sprzedaży. Spis treści udostępniono na stronie internetowej magazynu.

Gwiezdny Pirat poszatkowany

Z kolei wydawany przez wydawnictwo Portal cyfrowy periodyk Gwiezdny Pirat traci swoją konkretną postać wydawanego w mniej więcej regularnych, miesięcznych odstępach zeszytu i będzie się pojawiał częściej, za to w częściach, które dopiero potem mają być co jakiś czas zmontowane w cały numer. Dla zainteresowanych - link do pierwszej odsłony tak rozczłonkowanego magazynu.

Nowy numer biuletynu Gra

W sieci i we wszystkich dobrych sklepach z grami, można znaleźć i inną publikację o planszówkach - ostatni w tym roku numer bezpłatnego biuletynu GRA, wydawanego przez firmę G3 z Konina. W środku recenzja gry Qwirkle i wywiad z jej autorką. Poza tym wiele innych ciekawych podpowiedzi na prezenty pod choinkę.

Planszosfera recenzuje

recenzje gier Osadnicy z Catanu: Szybka gra karciana i Guards! Guards! A Discworld Boardgame na Polter.pl
recenzje gier Eminent Domain oraz Mr. Jack na Esensja.pl
wideorecenzje gier City Tycoon, Tabu i Let’s Take a Hike na Gryplanszowe.net
recenzja gry Piraci: Karaibska flota na Ogryplanszowe.pl
recenzje gier Tournay i Get Bit na Gry bez prądu.pl

INFORMACJE ZE ŚWIATA

Mata do Friday

Wydawnictwa 2F-Spiele udostępniło na swojej stronie plik PDF zawierający matę do gry Friday Friedemanna Friese. Mata pomaga uporządkować elementy gry podczas rozgrywki.

Gone Cardboard powrócił na BBG

Na stronie głównej serwisu BoardGameGeek pojawiła się z powrotem lista Gone Cardboard pokazująca terminy minionych i zbliżających się premier gier. Za jej aktualizację odpowiedzialny jest W. Eric Martin, człowiek, któremu zresztą od jakiegoś już czasu zawdzięczamy sporą część nowych treści w tym serwisie.

Specjalny, bezpłatny numer WIN The Games Journal / WIN Das Spiele Journal

W sieci pojawił się bezpłatny, specjalny, poessenowy numer magazynu WIN Das Spiele Journal, który pobrać można w wersji niemiecko- i angielskojęzycznej. Na 108 stronach znajdują się krótkie prezentacje 1137 gier 689 autorów z 372 wydawnictw. Warto pobrać, chociażby po to żeby mieć w przyszłości katalog wszystkich prezentowanych na zeszłych targach nowości

Tu i ówdzie: W przyszłym tygodniu rusza program Boardgames factory

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 08 Dec 2011 07:35:51 PST

Polska Telewizja Internetowa TVNET stworzyła nowy program o grach planszowych - Boardgames factory. Jest on adresowany do fanów tego rodzaju rozrywki, a także do osób dopiero rozpoczynających swoją przygodę z planszówkami. Program będzie miał dwie wersje językowe: angielską i polską - dla lepszej promocji gier.

Autorzy programu pokażą widzom m.in. z czego składa się gra, jak jest zrobiona, opowiedzą o taktykach i strategiach, pokażą fragmenty rozgrywek, omówią zasady, a co najważniejsze podzielą się swoją opinią o grze.

Bohaterem pierwszego odcinka programu, który ukaże się już na początku przyszłego tygodnia, będzie gra Twilight Imperium. W kolejnych odcinkach poznamy oba dodatki do Twilight’a, Twilight Struggle, a także coś na co wszyscy planszówkowicze czekają: Eclipse i Game of Thrones 2nd edition.

Boardgames factory będzie można oglądać na kanale Youtube oraz Dailymotion telewizji TVNET.

Zainteresowanym podajemy ponadto adres nowego programu TVNET na Twitterze: http://twitter.com/BGFactory

źródło: informacja prasowa, TVNET

Echa tygodnia (28.11. - 04.12.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 06 Dec 2011 10:56:32 PST

INFORMACJE Z KRAJU

CD Projekt dystrybutorem produktów Wizards of the Coast

Od stycznia 2012 r. nowym polskim dystrybutorem takich produktów wydawnictwa Wizards of the Coast jak Dungeon & Dragons oraz Magic: The Gathering stanie się firma CD Projekt. Pierwszych tytułów w programie tego nowego dystrybutora spodziewać się można w lutym przyszłego roku.

Pierwsza z zapowiedzi Granny na rok 2012

Na marzec 2012 wydawnictwo Granna zaplanowało premierę polskiej edycji gry Die guten und die bösen Geister. Autorem tej planszówki, która w naszym kraju pojawi się z tytułem Dobre i złe duchy jest Alex Randolph, jeden z najwazniejszych niemieckich projektanktów gier. Die guten und die bösen Geister zostały po raz pierwszy opublikowane w roku 1980 i od tej pory ukazały się już w wielu edycjach narodowych.

W grze każdy z graczy dysponuje 8 duchami - czterema dobrymi, czterema złymi. Jego celem jest zbicie dobrych duchów przeciwnika, pozbycie się własnych złych duchów albo dotarcie swoim dobrym duchem do przeciwległego rogu planszy. Dobre i złe duchy są grą dla 2 graczy w wieku od 6 lat. Premiowane w niej będą dobra strategia połączona z blefem, ponieważ tożsamość poszczególnych duchów znana jest tylko prowadzącemu je graczowi.

Kuźnia Gier we współpracy z polskim Senatem

Kuźnia Gier na zamówienie Kancelarii Senatu Rzeczypospolitej Polskiej stworzyła grę planszową Proces legislacyjny. Celem projektu jest przybliżenie graczom uproszczonego schematu obowiązującego w Polsce procesu uchwalania ustaw.

Gra jest nieskomplikowaną edukacyjną produkcją przeznaczoną dla 2 do 5 graczy. Zostanie wydana jeszcze w tym roku, a rozpowszechniana będzie - głównie wśród młodzieży - przez Kancelarię Senatu.

Kuźnia Gier była odpowiedzialna za koncepcję gry, opracowanie graficzne i produkcję. Więcej informacji o grach na zamówienie tworzonych przez Kuźnię Gier na stronie: www.GryNaZamowienie.pl

Planszosfera recenzuje

recenzje gier Munchkin z Karaibów 2: Bryknij Rekina, Munchkin Cthulu, Na Grunwald, Munchkin 5: Łowcy głów na Polter.pl
recenzje gier Mare Balticum, The New Era oraz Zgadywanka na Esensja.pl
wideorecenzje gier Get Bit! na Gryplanszowe.net
recenzje gry Polowanie na robale, Polly Pocket i Drum Roll na Gamesfanatic.pl

INFORMACJE ZE ŚWIATA

Bo Norymberga już (względnie) niedługo

Jedną z pierwszych zapowiadanych na norymberskie targi gier i zabawek 2012 jest gra rodzinna Grill Party. Jej autorami są Jordi Gené i Gregorio Morales, a wydawcą Kosmos. Oto krótki opis tego tytułu:

Czas na grillowanie, więc zadzwoń po znajomych i powiedz im, żeby przynieśli niezbędne składniki!

W Party Grill każdy gracz otrzymuje komplet drewnianych żetonów (ryba, kukurydza, kiełbasa i steki) oraz talię dwudziestu kart przedstawiających wytyczne dla posiłku, jaki ma w efekcie powstać. Mogą to być na przykład karty “Więcej steków niż kukurydzy”, "Więcej ryby niż steków", "Żadnej ryby", "Więcej kiełbasy niż czegokolwiek innego".

W swojej turze gracz może wymienić jeden znacznik z ręki na jeden znacznik z zasobów innego gracza, a następnie zagrać dowolną liczbę kart, dla których ma już spełnione warunki posiłku. Kto pierwszy pozbędzie się wszystkich kart z ręki, wygrywa.

Dodatek do Galazy Truckera znów opóźniony

Czech Games Edition poinformowało na swojej stronie, że premiera Galaxy Trucker: Another Big Expansion musi zostać ponownie odsunięta w czasie z przyczyn od wydawnictwa niezależnych. Nowy termin pojawienia się gry to pierwsze miesiące roku 2012.

Nowa gra w realiach World of Warcraft

Wydawnictwo Cryptozoic Entertainment zapowiedziało na drugi kwartał roku 2012 premierę gry wykorzystującej mechanizm tworzenia talii, zatytułowanej World of Warcraft: Clash of Champions. Jej autorami są Mike Donais, Matt Hyra i Paul Sottosanti. 2-4 graczy wcieli się tu w rolę bohaterów z WoW i korzystając z talii 400 kart, rzuci się w wir przygód pełnych walki z potworami i czekających na śmiałków skarbów.

China Online - teraz w Japonii

W serwisie z grami online Michaela Schachta od dawna już można zmierzyć się z innymi w jego grę China. Od niedawna zaś na coraz to nowej planszy - w tym miesiącu nową opcją jest mapa Japonii.

Tu i ówdzie: Wojna o Pierścień od Galakty

noreply@blogger.com (pomimo) — Wed, 30 Nov 2011 09:14:57 PST

Wydawnictwo Galakta poinformowało o nawiązaniu współpracy z włoskim wydawnictwem Ares Games, w wyniku której już w przyszłym roku ukaże się polska wersja językowa drugiej edycji gry War of the Ring, czyli Wojny o Pierścień.

Wojna o Pierścień to gra dla dwóch do czterech graczy oparta na bestsellerowej trylogii „Władca Pierścieni” autorstwa J.R.R. Tolkiena. Podczas rozgrywki w Wojnę o Pierścień gracze biorą udział w zmaganiach armii Wolnych Ludów, wspieranych przez odważnych członków Drużyny Pierścienia i mrocznych zastępów Cienia, z potężnymi Sługami Czarnego Władcy na czele.

Autorami gry są: Roberto Di Meglio, Marco Maggi oraz Francesco Nepitello, natomiast za oprawę graficzną odpowiada John Howe.

Premiera polskiej edycji Wojny o Pierścień zaplanowana jest na wiosnę przyszłego roku, równocześnie z premierami niemiecką, hiszpańską oraz włoską.

Polska edycja Wojny o Pierścień przygotowywana jest we współpracy z wydawnictwem Ares Games. Wydawnictwo Ares powstało w 2011 roku i za zadanie stawia sobie przygotowanie najlepszych hobbystycznych gier planszowych. Druga edycja wielokrotnie nagradzanej Wojny o Pierścień jest pierwszym tytułem w programie tej firmy.

Oficjalna strona wydawnictwa Galakta: www.galakta.pl

Oficjalna strona wydawnictwa Ares Games: http://www.aresgames.eu/

Echa tygodnia (21.-27.11.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Wed, 30 Nov 2011 12:24:36 PST

INFORMACJE Z KRAJU

Premiera Ora et labora

Jak poinformowało na swojej stronie wydawnictwo Lacerta, produkcja polskiej edycji gry Uwe Rosenberga Ora et Labora będzie zakończona w środę, 30 listopada 2011. Jeśli nic się nie wydarzy w trakcie transportu, już od poniedziałku lub wtorku (5/6 grudnia) gry powinny być dostępne w sklepach z planszówkami. Sugerowana cena detaliczna gry Ora et Labora wynosić będzie 145 zł.

Premiera Zagłady Atlantydy na gliwickim Pionku

W najbliższy weekend, 3-4.12.2011, w Gliwicach odbędzie się XVIII już edycja Pionka, czyli gliwickich spotkań z grami planszowymi.

W sobotę, o godzinie 13:00 w Gliwicach właśnie, będzie miała miejsce premiera Zagłady Atlantydy autorstwa Marcina Wełnickiego - czyli pierwszej w pełni polskiej gry opracowanej przez wydawnictwo Galakta.

Mniej więcej w tym samym czasie w programie Galakty i w handlu pojawią się gry: Gears of War, Rune Age, Blood Bowl: Menedżer Drużyny oraz Dust. Można już je zakupić w przedsprzedaży w sklepiku internetowym wydawcy.

Alcatraz: The Scapegoat za wschodnią granicą

Kuźnia Gier ma powody do radości. Ich tegoroczna nowość, gra Alcatraz: the Scapegoat, ukaże się nakładem rosyjskiego dystrybutora i wydawcy, firmy Mosigra w Rosji, Kazachstanie, na Ukrainie i Białorusi.

Neuroshima Hex! Duel wraca do sklepów

Wydawnictwo Portal zakończyło dodruk drugiego dodatku do Neuroshimy Hex! – Duel. Gra autorstwa Michała Oracza miała być dostępna ponownie po 27.11.2011 r.

Zombie i Krasulhu na Gwiazdkę!

W okolicach 7 grudnia swoją premierę będą miały dwa, nowe Munchkinowe produkty- Munchkin Zombie oraz Munchkin Cthulhu 2 "Zew Krasulhu" - pierwszy dodatek do Munchkina w świecie Mitów Cthulhu.

Munchkin Zombie to kolejna, czwarta już, "podstawka" do gry karcianej Munchkin. Tym razem autorzy przenoszą graczy do świata zombie apokalipsy. Munchkini - jako tytułowe zombie - wyważają drzwi, penetrują pomieszczenia i pożerają mózgi nie zawsze niewinnych i bezbronnych ludzi.

Dla jeszcze większej ilości Potworów, Skarbów i Poziomów, Munchkin Zombie, który sam w sobie jest samodzielną grą, może zostać połączony z Munchkinem Edycją Rozszerzoną i dowolnymi innymi podstawkami lub dodatkami do Munchkina.

W pudełku Munchkin Zombie znajduje się 165 nowych, kolorowych kart, kostka i instrukcja.

Z kolei Munchkin Cthulhu 2 "Zew Krasulhu" wprowadza do gry 55 nowych, potwornych kart, które każdego gracza pozbawią poczytalności. W grze pojawia się nowy typ kart Obłędu, które są swego rodzaju pozytywnymi klątwami. Na dokładkę znajdziecie jeszcze więcej potworów z Mitów Cthulhu, potężnych artefaktów oraz klątw. Do gry niezbędna jest edycja podstawowa Munchkina Cthulhu.

Obie nowości są już dostępne w przedsprzedaży w sklepie wydawcy (www.sklep.munchkin.pl), który do każdego zamówienia dodaje specjalne gadżety.

Świat Gier Planszowych w prenumeracie?

Tak, od nowego roku będzie możliwość zamówienia w ramach prenumeraty sześciu kolejnych wydań Świata Gier Planszowych. Abonenci otrzymają gwarancję stałej ceny magazynu (8,90 PLN) oraz darmową wysyłkę.

Rebel Times #50...

pobrać można ze strony sklepu Rebel. W numerze m.in. recenzje gier Olympos, Mare Batlicum czy Rune Age.

Planszosfera recenzuje

recenzje gier Corsari, Smok Diego, Tańczące jajeczka oraz Master of Economy na Polter.pl
recenzje gier Daję głowę, Nogi stonogi oraz Zooloretto na Esensja.pl
wideorecenzja gry Qwirkle na Planszolandia.pl
wideorecenzje gier Ninjato oraz The Dwarf King na Gryplanszowe.net
recenzje gry Nogi stonogi na Gamesfanatic.pl

INFORMACJE ZE ŚWIATA

W poszukiwaniu prezentu pod choinkę...

… może warto zajrzeć po inspirację do serwisu BoardGameGeek, gdzie opublikowany został Board Game Gift Guide 2011 poradnik dla planszówkowych mikołajów i gwiazdorów. W linkach pod przewodnikiem kolejne ciekawe adresy.

Firenze na Yucata.de

O Firenze pisaliśmy - bardzo pozytywnie zresztą - jakiś już czas temu. O ile się nie mylimy, grę tę można w Polsce dostać tylko w jednym jedynym sklepie, więc szanse na zdobycie w naszym kraju jakiejś większej popularności miał ten tytuł zgoła żadne. Tymczasem od minionego weekendu w Firenze można zagrać, i w ten sposób poznać tę dobrą eurogrę, online - w wielokrotnie już wspominanym przez nas serwisie Yucata.

Rozbójnicy z Catanu

W Catan Shop pojawił się kolejny gadżet do Osadników z Catanu. Tym razem są to pluszowe figurki rozbójników. Pan Teuber życzy sobie za nie 16,90 Euro. W cenie bardzo “rewolucyjne” zasady do gry z wykorzystaniem rzeczonych pluszaków. Gracz posiadający jednego takiego rozbójnika musi w momencie wyrzucenia “7” oddać karty tylko wtedy, gdy ma ich na ręce więcej niż 10 (zamiast zwykłego limitu 7 kart). Posiadacz dwóch pluszaków jest całkowicie bezpieczny przed rabunkiem.

IN PROPRIA CAUSA

Ech tygodnia dni policzone?

Z końcem grudnia, czyli równo rok po rozpoczęciu publikacji Ech tygodnia, ten cykl artykułów najprawdopodobniej zniknie z łam Spiellust.net. Najprawdopodobniej, bo sprawa nie jest jeszcze przesądzona - podobnie jak kwestia tego, w jakiej formie (i czy w ogóle) będziemy wtedy publikować newsy.

Wprawdzie formuła Ech tygodnia sprawdza się całkiem dobrze, szczególnie dla tych co bardziej ciekawych, nawet jeśli mniej istotnych informacji, niemniej w praktyce i tak zabiera nam, a ostatnio właściwie piszącemu te słowa mi, pomimo, sporo cennego czasu, który chyba jednak wolałbym przeznaczyć na pisanie recenzji. Poza tym zwyczajnie po ludzku męczące stało się dla mnie dyżurowanie w każdy poniedziałek i wtorek przy komputerze, żeby złożyć i zredagować Echa. Początkowo mogłem liczyć na pomoc reszty współtworzących tę stronę, ale z czasem - jak w każdej normalnie funkcjonującej redakcji, którą (nie licząc pudełek gier do recenzji) napędza li tylko zapał do swojego hobby - okazało się, że każdy ma tak zwane inne obowiązki. Zmuszać nikogo nie chcę, bo i nie mogę. Tu nikt przecież nikomu nie płaci. A jak wiadomo - usługi świadczone za darmo, mogą zostać w każdej chwili zawieszone. Idąc za przykładem reszty - być może mądrzejszej ode mnie, bo mniej idealistycznie nastawionej do życia - sam składam się powoli ku temu, żeby się "zawiesić" ;-)

Jest też inny powód, czysto pragmatyczny. W porównaniu z naszymi recenzjami Echa tygodnia są na Spiellust.net rubryką względnie mniej poczytną. Przekładając czas poświęcony na ich opracowanie na popularność tych artykułów (fakt, że w różnych tygodniach często diametralnie różną) i przykładając to do popularności naszych recenzji, chyba jednak wolałbym postawić na recenzje.

Na przemyślenie tej sprawy zostawiam sobie, jako tzw. redaktorowi naczelnemu, cały grudzień. A ponieważ wiem, że dla niektórych z naszych Czytelników Echa tygodnia były ciekawą i pożyteczna, chętnie posłucham Waszych sugestii na ten temat, czy to wyrażonych w komentarzach na tej stronie czy to przesłanych na adres mailowy redakcji.

Tu i ówdzie: Planszówkowe Mikołajki w Zielonej Górze

noreply@blogger.com (pomimo) — Mon, 28 Nov 2011 12:55:33 PST

Za niecałe dwa tygodnie, 10 grudnia, w Zielonej Górze odbędą się Planszówkowe Mikołajki. Zarówno całkowitych nowicjuszy jak i weteranów gier planszowych zaprasza do wspólnego grania powstałe niedawno Stowarzyszenie Przyjaciół Gier Planszowych GRAPUBLIKA, któremu przewodzi piszący na naszych łamach Franciszek 'Franc' Szczepaniak.

Organizatorzy przygotowali się solidnie, więc dla każdego znajdzie się coś ciekawego.

Coś dla dzieciaków

dla tych zupełnie małych: gry o zwierzętach, układanki, puzzle i malowanie twarzy
dla tych trochę większych: zgadywanki, gry logiczne i familijne, konkursy z nagrodami

Coś dla dorosłych

prezentacje najnowszych gier logicznych
pokazy gier bitewnych
warsztaty malowania figurek
otwarte stoły z grami o tematyce wszelakiej (od Cyklad bo zdobywanie K2)

Coś dla maniaków planszówek

prezentacje Derad Fleet i Posiadłości Szaleństwa
kilkadziesiąt różnych gier do obejrzenia i zagrania
nauka gry i turniej w Warhammera Inwazję
nowości z wydawnictwa G3 wraz z możliwością gry na miejscu

Ponadto wszyscy wezmą udział w mikołajkowej loterii o główną nagrodę ufundowaną przez wydawnictwo G3 – grę Linie Lotnicze Europa!

Wstęp wolny

Wyświetl większą mapę

Echa tygodnia (14.-20.11.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 22 Nov 2011 09:17:01 PST

INFORMACJE Z KRAJU

Ora et labora z opóźnieniem

W związku z problemami technicznymi produkcja polskiej, włoskiej i japońskiej edycji Ora et Labora została przesunięta na koniec listopada - poinformowało wydawnictwo Lacerta. Mimo to być może uda się grze dotrzeć do polskich sklepów jeszcze przed Bożym Narodzeniem.

Lista zmian między I a II edycją Pret-a-Porter

Na stronie wydawnictwa Portal pojawił się plik PDF prezentujący zmiany na kartach oraz planszy pomiędzy I, a II edycją gry Pret-a-Porter.

Nowe FAQ do Władcy Pierścieni

W dziale poświęconym grze karcianej Władca Pierścieni na stronie Galakty, opublikowany został nowy plik z FAQ do tej gry w wersji 1.2.

W stosunku do poprzedniego pliku, nowa wersja zawiera najnowsze erraty i wyjaśnienie działania kart. Zmianie ulega także sposób podliczania punktów uzyskanych przez graczy podczas rozgrywki.

Wideotutorial do gry Proch i Stal

Wojciech Wójcik i Wojciech Krupnik nagrali wideo z prezentacją zasad ich gry Proch i Stal. Film podpinamy do naszych Ech tygodnia, a zainteresowanych grą zapraszamy do jej recenzji na łamach Spiellust.net

Planszosfera recenzuje

recenzja gier Quarriors! i Einauge sei wachsam! na Polter.pl
recenzja gry Shanghaien na Esensja.pl
wideorecenzja gry Get Bit! na Planszolania.pl
wideorecenzje gier Trajan i Toc Toc Woodman na Gryplanszowe.net
recenzje gier Monkey businnes, Ankh-Morpork oraz Nogi stonogi na Gamesfanatic.pl
w naszym serwisie recenzje gier Sake & Samurai (ta z wideoprezentacją zasad) oraz Mosaix

INFORMACJE ZE ŚWIATA

InPlay Board Game Reviews Scotta Nicholsona

Scott Nicholson zakończył swoją przygodę z wideocastami Board Games with Scott, ale powraca do sieci z nową, mniej sformalizowaną serią wideocastów - InPlay Board Game Review. To recenzyjki nagrywane na gorąco podczas gry, większość trwa poniżej 5 minut i zawiera też wrażenie współgraczy Scotta. Nagrania znaleść można na kanale Nicholsona na Youtube.

Po Lego Heroica teraz Star Wars

Po udanym wejściu na rynek z serią gier planszowych Lego Heroica, Duńczycy postanowili stworzyć kolejny, podobny co do konceptu produkt, ale odwołać się tym razem do fanów Star Wars. Gra Battle of Hoth pojawi się w sklepach, także polskich, w roku 2012.

Nowy Dixit - Dixit Jinx

Niedawno recenzowaliśmy Dixit Odyssey, tymczasem okazuje się, że to nie jest ostatnie słowo wydawnictwa Libellud w kwestii jego “gry wyobraźni”. Na marzec 2012 roku zaplanowana jest premiera gry Dixit Jinx. Sam koncept zabawy pozostaje bez zmian, za to karty mają mieć kształt kwadratu i... abstrakcyjne ilustracje. Zmienią się także nieco zasady rozgrywki. Sposród 9 leżących na stole kart narrator wybierze w tajemnicy jedną i poda do niej swoje skojarzenie. Pozostali gracze mają za zadanie odszukać właściwą kartę i wskazać ją palcem. Liczy się czas, bo tylko ten, kto pierwszy wskaże prawidłowo - otrzyma kartę w nagrodę. Za pomyłkę w typowaniu trzeba będzie oddać jedną ze swoich wcześniejszych zdobyczy. Kartę stracić może też narrator, gdy poda zbyt oczywiste lub zbyt trudne skojarzenie.

Prototyp gry prezentowany był już na stoisku serwisu BGG na targach w Essen, dlatego obejrzeć go można na zacytowanym tu filmiku.

Mosaix (recenzja)

noreply@blogger.com (pomimo) — Sun, 20 Nov 2011 08:28:44 PST

Mosaix jest częścią serii gier podróżnych w metalowej puszce, wyprodukowanej w roku 2010 przez niemieckie wydawnictwo Schmidt Spiele. Niewielkie rozmiary opakowania i kompaktowość samych gier, zarówno jeśli chodzi o elementy, jak i zasady, to cecha charakterystyczna tej linii produktów, która do Polski dotarła poprzez kanał dystrybucyjny firmy G3. Na łamach Spiellust.net swoją recenzję miała już Penta Reinera Knizii z tej właśnie serii, właściwie bardziej gra niż łamigłówka. Z Mosaix rzecz ma się jakby na odwrót - więcej tu gry, mimo że cały koncept także tu opiera się na koncepcji łamigłówki.

Elementy i przygotowanie gry

Przed grą każdy z graczy otrzymuje pisak oraz niewielką kartonową planszę, która pełni tu rolę tabliczki suchościeralnej. Jedna jej strona jest kolorowa i tej używa się w rozgrywce od 2 do 4 osób; odwrotna, szara strona służy do gry solo. Poza tymi elementami w grze używać będziemy jeszcze czterech kostek z symbolami zamiast oczek.

Wykonanie Mosaix jest jak najbardziej w porządku, choć w całym nakładzie pewnie niekoniecznie całkowicie idealne. W moim egzemplarzu na przykład brzegi jednej z plansz - jak na złość tej w moim ulubionym kolorze - lekko się rozwarstwiają.

Zasady gry wieloosobowej

W kolejno rozgrywanych turach zawsze jeden z graczy rzuca wszystkimi czterema kośćmi i tworzy z nich tzw. układ. Ma przy tym sporą dowolność, pamiętać musi jedynie, żeby każda z kostek stykała się bokiem przynajmniej z jedną inną.

możliwe układy kostek, ilustracja z instrukcji gry

Następnie wszyscy gracze, także ten, który rzucał właśnie kośćmi, wpisują symbole z tego układu na swoją tabliczkę. Formacja przedstawionych symboli musi pozostać taka sama, ale gracze mogą ją sobie inaczej zorientować, a także wpisać symbole w dowolnym miejscu na planszy, oczywiście tylko na pustych jeszcze polach. Gracze starają się w ten sposób utworzyć możliwie jak najwięcej obszarów z możliwie jak największą liczbą takich samych symboli.

Zawartość pudełka-puszki

Gra kończy się po rundzie, w której którykolwiek z graczy całkowicie zapełni symbolami swoją planszę. W tym momencie następuje podliczenie punktów.

Najpierw gracze otaczają na swoich planszach poszczególne obszary pól. Każdy obszar tworzy co najmniej pięć sąsiadujących ze sobą bokiem pól z tym samym symbolem. Gdy obszary zostały już wyznaczone, gracz zlicza sobie liczbę obszarów dla każdego symbolu i mnoży tę wartość przez liczbę pól we wszystkich tych obszarach. Dodanie wyników dla każdego z trzech występujących w grze symboli i porównanie sumy z liczbą punktów osiągniętą przez pozostałych graczy odpowie na pytanie, kto został zwycięzcą.

Zasady gry solo

Gra solo przebiega na podobnych zasadach jak w gra wieloosobowa, tu jednak gracz stara się osiagnąć co najmniej 120 punktów, a wolno mu zakończyć rozgrywkę w dowolnym momencie. W trakcie gry może też - w przeciwieństwie do wariantu wieloosobowego - wpisać na swojej planszy tylko część układu z kości, resztę "pozostawiając" poza ramką obszaru gry. Z tego ułatwienia skorzystać może aż 8 razy, zaznaczając to w specjalnej tabelce, z tym że na koniec gry każde puste pole tej tabelki przynosi mu dodatkowo 1 punkt.

Sromotnie przegrana gra w trybie solo

Ocena

Mosaix jest lekką, bardzo prostą w zasadach, trochę logiczną, trochę losową grą właściwie dla każdego. Dzięki niewielkim rozmiarom, można ją niezobowiązująco zabrać ze sobą wszędzie. Rozgrywka trwa około kwadransa i o ile nie wzbudza jakiś niesamowicie wielkich emocji, to jest jak najbardziej satysfakcjonująca.

Gra dobrze sprawdza się i w wersji solo i w wersji wieloosobowej. W tej pierwszej natychmiast okazuje się, że trzeba być bardzo zdyscyplinowanym graczem, żeby osiagnąć wymagane 120 punktów. W tej drugiej duże znaczenie ma poziom naszych przeciwników, ale nawet jeśli początkowo radzą sobie oni - zwykle ku swemu zdziwieniu - nie najlepiej, to próg trudności w Mosaix jest na tyle niski, że szybko osiagną taką biegłość, że każda partia z nimi będzie sporym wyzwaniem.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 7/10
strategia / taktyka: 2/10
losowość: 3/10
interakcja: 0/10
wykonanie gry: 9/10
stosunek cena do jakości: 10/10

Hobbit.net.pl 24,89 PLN

moja ocena dla "Mosaix" w serwisie BGG: 7

Podstawowe informacje o grze:

tytuł: Mosaix
Liczba graczy: 1 - 4
Wiek: od 8 lat
Czas gry: ok. 20 min
Wydawca: Schmidt Spiele
Projektant:Christof Tisch
Instrukcja: polska i inne europejskie

Zawartość pudełka:
* 4 tabliczki suchościeralne
* 4 kości z symbolami
* 4 pisaki
* instrukcja

Mosaix w serwisie BGG

Tu i ówdzie: Hobbit – fantastyczna gra planszowa od Egmontu!

noreply@blogger.com (pomimo) — Sun, 20 Nov 2011 02:34:02 PST

Zarówno fani książek J.R.R. Tolkiena, jak i filmów „Władca Pierścieni” Petera Jacksona będą zachwyceni nową grą planszową wydaną właśnie przez Egmont. „Hobbit” to pełna przygód rodzinna planszówka oparta na kultowej powieści, której akcja rozgrywa się w pełnym niebezpieczeństw Śródziemiu.

Ponad gór omglony szczyt

Lećmy, zanim wstanie świt,

By jaskiniom, lochom, grotom,
Czarodziejskie wydrzeć złoto.

„Hobbit”, JRR Tolkien

W przyszłym roku czeka nas premiera filmu „Hobbit” Petera Jacksona, kolejnej już ekranizacji osadzonej w magicznym świecie Tolkiena. A już teraz, dzięki wydawnictwu Egmont, na rynku dostępna jest gra planszowa „Hobbit”. Wszystkich fanów powieści Tolkiena ucieszy z pewnością fakt, że oprawę graficzną gry przygotował John Howe, kultowy ilustrator tolkienowskiego świata.

Akcja gry jest ściśle powiązana z powieścią Tolkiena. Hobbit Bilbo Baggins wyrusza z krasnoludami na ryzykowną wyprawę do Samotnej Góry. Celem wyprawy jest odzyskanie skarbu strzeżonego przez smoka Smauga. Podczas rozgrywki gracze wcielają się w role krasnoludów i towarzyszyć będą hobbitowi w jego przygodach. Muszą stawiać czoła groźnym goblinom, trollom i wielkim pająkom oraz zdobywać niezbędny ekwipunek, by móc pokonać przeciwników i odzyskać skarb.

"Dziwnym trafem pewnego ranka, dawno, dawno temu, w czas dla świata spokojny, gdy mniej na nim było zgiełku, a więcej zieleni, gdy hobbici żyli liczni i szczęśliwi, a Bilbo Baggins zjadłszy śniadanie stał pod swymi drzwiami i ćmił olbrzymią, długą drewnianą fajkę, sięgającą mu prawie do kosmatych palców u nóg (porządnie wyszczotkowanych) - przechodził tamtędy Gandalf". - Tak zaczyna się emocjonująca wyprawa Bilbo Bagginsa, przygoda, która zmieniła jego życie. Teraz przeżyć ją może również każdy z nas - wystarczy otworzyć pudełko z grą „Hobbit”!

Podstawowe informacje o grze

Tytuł: Hobbit
Autor: Reiner Knizia
Ilustracje: John Howe
Liczba graczy: 2-5
Wiek graczy 8-108 lat.

Gra dostępna w sklepach: Smyk, Empik, E.Leclerc, Auchan, Selgors, w sklepach z zabawkami oraz w internecie: merlin.pl, agito.pl, empik.com, smyk.com.

Więcej o grach planszowych wydawnictwa Egmont: www.KrainaPlanszówek.pl

Cytaty użyte w artykule pochodzą z powieści „Hobbit”, wyd. Iskry, przekład: M. Skibniewska.

źródło: informacja prasowa, Egmont Polska

Tu i ówdzie: Atlantydę czeka Zagłada!

noreply@blogger.com (pomimo) — Sat, 19 Nov 2011 04:11:34 PST

U zarania czasu, kiedy lud Atlantydów dopiero budował swoją potęgę, starożytni wznieśli trzy ogromne obeliski i, jak głosi legenda, przepowiedzieli zagładę Atlantydy. Teraz, gdy nad znanym światem zbierają się czarne chmury, wszyscy przypomnieli sobie straszliwe to proroctwo: „Gdy ostatni z filarów rozsypie się w proch, po Atlantydzie zniknie wszelki znak”. Przepowiednie nie mogą się mylić. Dni Atlantydy są policzone, przesypują się niczym ziarnka piasku zaciśnięte w skostniałych dłoniach możnowładców. Jaskrawe punkty na niebie, trzęsienia ziemi i tsunami… wszystko wskazuje jednoznacznie na zbliżającą się zagładę. Ludzie porzucają dobytek i czym prędzej ściągają do Atlantydzkiego Portu, gdzie czeka ich jedyna nadzieja, budowana w sekrecie zbawienna flota. Statków jest jednak niewiele, a rzesze chętnych są nieprzeliczone. Ci, którzy nie zdobędą miejsca na pokładach transportowców, pozostaną w przeludnionym, ograbionym z żywności mieście, które niedługo zamieni się w ich grobowiec.

Na początku grudnia swoją premierę będzie miała Zagłada Atlantydy, której autorem jest Marcin Wełnicki. Jest to pierwsza gra planszowa w całości opracowana przez krakowskie wydawnictwo Galakta, znanego dotychczas z wydawania polskich edycji popularnych zagranicznych tytułów.

Zagłada Atlantydy to gra planszowa dla 2-5 graczy opowiadająca o wielkiej ucieczce z mitologicznej wyspy, którą niedługo pochłoną odmęty oceanu. W trakcie rozgrywki każdy z graczy wciela się w rolę przywódcy jednego ze szlachetnych rodów, a jego zadaniem jest uratowanie jak największej liczby swoich krewnych.

Chcąc zrealizować swój cel, musi zręcznie manipulować Senatem, przewidywać posunięcia przeciwników oraz zawiązywać sojusze ze stronnictwami obecnymi na Atlantydzie. Jednak nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli – niezapełnione statki przedwcześnie opuszczają port, sabotażyści niszczą zwodowane okręty, a podstępni zdrajcy wyrzucają naszych rodaków za burtę. W czasie apokalipsy nawet tak wspaniała cywilizacja jak Atlantydzi pokazuje swoje drugie, mniej szlachetne oblicze.

Czy pozwolisz swej cywilizacji odejść w zapomnienie? Zagłada Atlantydy to emocjonująca gra o przetrwanie!

Tytuł: Zagłada Atlantydy
Autor: Marcin Wełnicki
Opracowanie graficzne: Jakub Jabłoński
Liczba graczy: 2-5
Wiek graczy: 10+
Czas rozgrywki: 60-90 min
Sugerowana cena detaliczna gry: 120zł
Wydawca: Galakta

Oficjalna strona gry
Przedsprzedaż gry w sklepie internetowym wydawcy

źródło: informacja prasowa, Galakta

Sake & Samurai (recenzja)

noreply@blogger.com (woj_settlers) — Wed, 16 Nov 2011 14:46:07 PST

Młode włoskie wydawnictwo Albe Pavo co poniektórzy kojarzyć mogli do tej pory jedynie z wydaną rok temu planszówką MUNERA: Famiglia Gladiatoria. Na tegorocznych targach Spiel w Essen pojawił się kolejny tytuł z programu tego wydawcy – gra karciana Sake & Samurai, którą dzięki uprzejmości jej autora możemy tutaj przedstawić i zrecenzować.

Jak nietrudno domyślić się po samym tytule, w Sake & Samurai gracze wcielają się w zawziętych i spragnionych samurajów, gotowych zrobić wszystko za ostatnią miseczkę z sake, tym bardziej, że zwycięzcą zostaje gracz najbardziej pijany, czyli po prostu posiadający na koniec najwięcej znaczników ulubionego napoju japońskich wojowników.

Pić – jak wiadomo – trzeba jednak umieć, także w tej grze, bo im więcej sobie folgujemy tym bardziej słabną nam spryt i zdolność panowania nad mieczem! Każdy łyk sake uniemożliwia graczowi skorzystanie z jednego z posiadanych zasobów, takich jak broni, przedmiotu, a nawet własnej specjalnej umiejętności. Z drugiej strony można po prostu spalić trochę wypitego alkoholu, by zyskać bonusy, które mogą ocalić ci życie.

W tym miejscu zapraszam do obejrzenia zamieszczonego poniżej filmu, w którym – w tej formie na Spiellust.net po raz pierwszy – zaprezentuję krótko zawartość pudełka oraz podstawowe zasady gry.

W Sake & Samurai zastosowano kilka ciekawych elementów i mechanik, tworzących razem tytuł w sporej mierze oryginalny, a do tego okraszony humorem i oprawiony bardzo klimatycznymi grafikami.

Z pewnością pochwalić należy system ikonek. Te są świetnie zaprojektowane, przejrzyste i już po krótkim wyjaśnieniu ich znaczenia, korzystanie z nich nie będzie sprawiać nikomu trudności.

przykładowe karty akcji

Trudniejszym aspektem gry okazuje się za to możliwość zastosowania tej samej karty na kilka, zupełnie od siebie niezależnych, sposobów. Musi minąć kilka rund, zanim nowi gracze przyswoją specyficzną konstrukcję mechaniki Sake & Samurai. Potem już pytań jest co raz mniej, a gra może wreszcie nabrać wyraźnego tempa i dynamiki.

Tę dynamikę gra potrafi zresztą utrzymać. I nie jest tutaj ważne czy zakończymy grę jeszcze jako żywy samuraj czy już w gronie duchów wojowników. Dzięki zmianie sposobu rozgrywania rundy przez duchy Sake & Samurai pozwala cieszyć się rozgrywką wszystkim na równi i do samego końca.

samuraj Ito i jego duch

Słabszą stroną tytułu jest jego skalowalność. Sake & Samurai pozwala na zabawę w gronie od 3 do 8 osób i trwa ok. 10 minut na gracza. Rozgrywka wypada najciekawiej przy 4 lub 5 graczach – wtedy czas jej trwania idealnie bilansuje się z radością z gry. Przy liczbie grających bliskiej maksymalnej partia będzie po prostu nieco przydługawa. Z kolei, w grze w minimalnym, trzyosobowym składzie rozgrywka sporo traci, zwłaszcza na kooperacyjnym wariancie duchów samurajów.

Sake & Samurai, nawet jeśli nie trafiła w moje osobiste preferencje i gusta, przez większość moich współgraczy prawie jednomyślnie została określona jako gra co najmniej interesująca i pod takim stwierdzeniem z całą pewnością też mogę się podpisać. Z pewnością więc polecam grę sprawdzić, bowiem pijani samuraje plasują się dużo ponad przeciętną i mogą spodobać się zwłaszcza tym graczom, którzy stawiają na bezpośrednią interakcję i wyraźnie odczuwalny klimat rozgrywki .

Dziękujemy wydawnictwu Albe Pavo

za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 7/10
strategia / taktyka: 8/10
losowość: 6/10
interakcja: 10/10
wykonanie gry: 9/10
stosunek cena do jakości: 7/10 (Spiele-Offensive.de 22,99 EUR, Planszomania.pl 99 PLN)

moja ocena dla "Sake & Samurai" w serwisie BGG: 7

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Saje & Samurai
Liczba graczy: 3 -8
Wiek: od 13 lat
Czas gry: ok. 10 min na gracza
Wydawca: Albe Pavo
Projektant: Matteo Santus
Instrukcja: angielska i włoska

Zawartość pudełka:
* 102 karty
* 8 kart pomocy gracza
* 8 plansz samuraja
* origami Masu
* 8 znaczników siedzenia
* 28 znaczników kroków
* 20 znaczników Sake
* instrukcja

Sake & Samurai w serwisie BGG

Echa tygodnia (07.-13.11.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 15 Nov 2011 13:51:36 PST

INFORMACJE Z KRAJU

Dokładnie 11. listopada dwie planszówkowe premiery

Wszyscy byliśmy zajęci albo świętowaniem Dnia Niepodległości, albo robieniem względnie obserowaniem na ekranach telewizyjnych awantury w Warszawie... Tymczasem w tym właśnie dniu swoją premierę miała gra o początkach polskiej państwowości Piastowie Narodziny Orła - wydana pod patronatami ministerialnymi i przez Fundację Rodem z Polski. O grze przeczytać można na poświęconej jej stronie. Dostępność tego tytułu będzie - jak podejrzewamy - niewielka.

Również 11.11. premierę miała polska edycja gry Nightfall - tematyka nie bardzo pasująca do święta co prawda, za to jak najbardziej do kontekstu konwentu fantastyki FALCON, gdzie tytuł ten po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowano.

Ogonek na rocznicę wprowadzenia stanu wojennego

Na 13. grudnia, dzień, w którym wspominać będziemy 30. rocznicę wprowadzenia w Polsce stanu wojennego, Instytut Pamięci Narodowej zaplanował premierę dodatku Ogonek do gry planszowej Kolejka.

Ogonek wprowadza do gry nowe kolejkowe emocje. Dzięki rozszerzeniu dla szóstego gracza będziemy mogli zmierzyć się z rzeczywistością lat osiemdziesiątych w jeszcze większym gronie. Codzienne doniesienia „Trybuny Ludu” spowodują zaskakujące zmiany sytuacji na planszy. Zakupiona w sklepie monopolowym „waluta zastępcza” ożywi wymianę na bazarze i pozwoli zyskać sympatię spekulantów. A jeśli wrażeń będzie zbyt mało – karty pola do popisu pozwolą na wprowadzenie do gry własnych wydarzeń i kolejkowych forteli.

Ogonek ukaże się w niewielkim nakładzie 2000 egzemplarzy, z ceną ok. 60 złotych. Informacji o tym, co znajdziemy w pudełku, dostarczy podstrona serwisu IPN poświęcona temu dodatkowi. Zainteresowanym podpowiadamy, żeby już teraz szukali oferty przedsprzedażowej u swoich ulubionych sprzedawców.

Zimna Wojna 1945-1989

Na grudzień zapowiedziano premierę polskiej edycji Twillight Struggle, tymczasem w wielu sklepach z grami już dzisiaj można zakupić ten tytuł w przedsprzedaży. Cena sugerowana gry po premierze wynosić ma ok. 150 zł.

Zimna wojna 1945-1989 jest grą dla dwóch graczy, odwzorowującą czterdziestopięcioletni taniec intryg, wpływów i konfliktów zbrojnych między ZSRR i USA. Cały świat jest szachownicą, na której tych dwóch tytanów przesuwa pionki. Gra rozpoczyna się pośród ruin Europy, kiedy dwa supermocarstwa ścierają się o powojenne zgliszcza, a kończy się w 1989, kiedy na scenie pozostały już tylko Stany Zjednoczone.

Polska edycja posiadać będzie dodatkową planszę z polskim akcentem oraz najnowszą wersję FAQ.

Tu zagrasz

Fundacja Instytut Innowacji we współpracy z Centrum Edukacyjnym IPN „Przystanek Historia” i Fundacją Autokreacja zapraszają 19 listopada 2011 r. do Centrum Edukacyjnego IPN w Warszawie na wydarzenie pt. „Dzień Gracza”.

Kto będzie miał ochotę, będzie mógł wcielić się w rolę kapitana kutra rybackiego grając w Mare Balticum. Na chwilę przenieść się do nękanej wojną Warszawy, służąc w szeregach powstańców w grze Mali Powstańcy: Warszawa 1944 albo po prostu 'stanąć' przed sklepem w kolejce, rodem z PRL i borykać się z problemami zaopatrzeniowymi w grze Kolejka.

Prócz rywalizacji na planszach, przewidziane jest też spotkanie z autorami gier Karolem Madajem i Filipem Miłuńskim oraz przedstawicielem wydawnictwa Egmont Polska. Odpowiedzą oni na pytania dotyczące tworzenia planszówek, swoich doświadczeń jako twórców, funkcjonowania polskiego rynku gier.

Przypominamy, że w dniach 26-27 listopada 2011 można zakotwiczyć w Łodzi na X. Łódzkim Porcie Gier. Link do strony konwentu.

Z kolei 2-3 grudnia będzie miała miejsce XVII edycja gliwickich spotkań z grami planszowymi Pionek. Organizatorzy zapraszają do Młodzieżowego Domu Kultury w Gliwicach przy ulicy Barlickiego 3.

Planszosfera recenzuje

recenzje gier Drako, Dwarf King`s Hold: Green Menace, W ogrodzie, War of Honor na Polter.pl
recenzja gry Get Bit! na Esensja.pl
wideorecenzje gier Last Will oraz Shark Chase na Gryplanszowe.net
recenzje gier Pantheon oraz Bio-Trio na Gamesfanatic.pl
w naszym serwisie recenzje gier Glory to Rome: Na chwałę Rzymu i Dixit Odyssey

INFORMACJE ZE ŚWIATA

Miniony tydzień ubogi był w wydarzenia, które naprawdę warto byłoby tu wzmiankować (ot, coś tam znowu pojawiło się na stronie Fantasy Flight Games i takie tam zwykłe przejawy codzienności wydawniczej), chcielibyśmy jednak podzielić się dwiema znalezionymi w sieci ciekawostkami.

Serial inspirowany grą planszową Clue na amerykańskim kanale Hub

Amerykański kanał telewizyjny Hub wystartował z miniserialem Clue, w którym grupka dzieciaków, świadków morderstwa w wielkim domu przeprowadza śledztwo. Seria to owoc współpracy Hasbro i Discovery Communications. Obie firmy zrealizowały już kilka inspirowanych grami planszowymi show telewizyjnych (Scrabble Showdown, The Game of Life, Pictureka i Family Game Night), gdzie uczestnicy rywalizowali o nagrody.

Miskatonic School for Girls Deck Building Game z Kickstarter.com

Chyba bez przesady można powiedzieć, że Miskatonic School for Girls Deck Building Game to jeden z większych sukcesów planszówek w projekcie Kickstarter.

W tej grze o szkole czarów dla dziewcząt, ociekającej klimatem à la Lovercraft, gracze tworzą nie tylko swoją własną talię, ale mogą też dodawać karty do talii oponentów. Świetne grafiki, obietnica wciągającej rozgrywki i kwota oczekiwana przez autorów przekroczona już 3-krotnie, a do końca projektu jeszcze ponad dwa tygodnie.

Dixit Odyssey (recenzja)

noreply@blogger.com (pomimo) — Sun, 13 Nov 2011 12:30:55 PST

Dixit to gra, która już w momencie pojawienia się na rynku, a było to w roku 2008, natychmiast wzbudziła spore zainteresowanie i entuzjazm graczy. Przede wszystkim dlatego może, że tak wyraźnie odwołuje się do wyobraźni, a co za tym idzie, oferuje zabawę graniczącą z doświadczaniem prawdziwej poezji. W grze centralną rolę odgrywają mianowicie ilustracje na kartach, z których każda stanowić może klucz do pokładów wrażliwości obecnych przecież w każdym z nas.

Autorem Dixit jest Jean-Louis Roubira, lekarz ze szpitala w Poitiers, pracujący z młodymi pacjentami przeżywającymi trudności w środowisku szkolnym i poza nim. Grę zaprojektował z myślą o swoich nastoletnich pacjentach z objawami zaburzeń osobowości. Szybko się okazało, że Dixit jest wspaniałym narzędziem pedagogicznym i terapeutycznym. Podopieczni doktora Roubira’y bardzo szybko otworzyli się, poprawili swoje relacje z otoczeniem, nauczyli się lepiej i skuteczniej komunikować.

Nie do przecenienia dla sukcesu doktora, a potem i samej gry, był wkład ilustratorki kart do Dixit, pani Marie Cardouat, która poświęciła pół roku na stworzenie nie tyle ilustracji, co właściwie obrazów, pełnych symboliki, głębi, a jednocześnie emanujących ciepłem i świeżością, pełnych lekkości – zapraszających do inteligentnej i emocjonalnej podróży do świata na pograniczu marzeń i snów.

Dixit z roku 2008

Nic dziwnego, że już niebawem po swojej premierze Dixit, ta urocza gra zamknięta w sporym kwadratowym pudełku z wbudowanym wewnątrz torem punktacji, po którym skakały śliczne choć nieco nazbyt często wywracające się drewniane króliczki, ukazała się w wielu wersjach językowych, w tym także nakładem Hobbity.eu w edycji polskiej. Nic też dziwnego, że raz po raz słychać było o kolejnych branżowych odznaczeniach i nagrodach dla tego tytułu – włącznie z tym najważniejszym, Spiel des Jahres 2010. Ta gra zachwyciła tak wielu, że nie mogło stać się inaczej.

W dwa zaledwie lata po premierze Dixit ukazał się niesamodzielny dodatek do niej – Dixit 2. W jego pudełku zawarto 84 nowe karty autorstwa Marie Cardouat. Na łamach Spiellust.net wspólnie z wydawnictwem Hobbity.eu, które także ów tytuł przygotowało do wydania na rynek polski, zaprosiliśmy wtedy naszych Czytelników w inspirowaną kartami tego dodatku oraz sławną przygodą Kubusia Puchatka Wyprawę po Biegun Północny.

Niesamodzielny dodatek Dixit 2 z roku 2010

Ponieważ również Dixit 2 spotkało się z zainteresowaniem i znalazło swoich fanów, autor i wydawnictwo Libellud, jednocześnie z wydawcami innych edycji językowych, w tym – jakże by inaczej - edycji polskiej, wydało kolejny tytuł serii. Dixit Odyssey kontynuuje koncept pierwotnej Dixit, zarazem jednak dopełniając go i rozwijając.

To wystarczy słów kilka rozmowy niedługiej,

Abyśmy się zbliżyli.

(Homer, Odyseja, Pieśń XXI)*

Pudełko Dixit Odyssey jest tej samej wielkości co pudełko Dixit. W środku znajdziemy doskonale zaplanowaną wypraskę, która pomyślana została tak, aby pomieścić karty z obu poprzednich odsłon gry. Mamy więc osobne przegródki na karty Dixit oraz Dixit 2. W trzeciej mieszczą się 84 karty Dixit Odyssey – ilustrowane tym razem przez Pierre’a ‘Piérô’ Lechevaliera. (Marie Cardouat zadbała tu jedynie, żeby kolorystyka kart nowego ilustratora nie odbiegała od kolorystyki jej kart.)

Reszta miejsca w wyprasce przewidziana jest na specjalne tabliczki do głosowania, znaczniki głosowania, przypominające małe plastikowe pinezki w kolorach zielonym i czerwonym, oraz na drewniane znaczniki punktacji – czyli sławne dixitowe króliczki. Na szczycie wypraski przewidziano miejsce, w którym umieścić możemy składaną planszę punktacji.

Idealna wypraska

Całości dopełnia oczywiście książeczka z zasadami gry w kilku językach – drukowana w kolorze. Sama instrukcja gry – a są to reguły wszystkich trzech wariantów Dixit Odyssey – mieści się na 2 zaledwie stronicach.

Jakiż to z ust twych wyraz wymknął się nieskładny?

(Homer, Odyseja, Pieśń IV)

Dixit Odyssey rozgrywać można i na zasadach pierwotnej Dixit i według zasad dwóch nowych wariantów: Dixit Party i Dixit drużynowo. Najważniejsza różnica w stosunku do Dixit jest taka, że w Dixit Odyssey zagramy w gronie do 12, a nie tylko do 6 osób. Umożliwia to i odpowiednia liczba króliczków i plansz głosowania, ale także dodane zasady dla 7 i więcej graczy.

Przypomnijmy podstawowe zasady Dixit – głównie z myślą o tych Czytelnikach, którzy o tej grze dotąd jeszcze nie słyszeli.

Przed rozgrywką gracze dostają na rękę kilka losowych kart. Następnie któryś z graczy, zwany tu narratorem – w każdej kolejnej turze będzie to zawsze kto inny – wybiera jedną kartę i, nie pokazując jej pozostałym, wypowiada swoje skojarzenie do niej. Może to być zdanie, słowo, jakieś wyrażenie onomatopeiczne. Można użyć tytułu filmu, fragmentu wiersza, piosenki, znanego powiedzenia, itd. Z kolei zadaniem pozostałych graczy jest wyszukanie pośród swoich kart takiej, która najbardziej pasuje do słów narratora. Wybraną kartę oddają narratorowi.

Dixit Odyssey - prezentacja zawartości pudełka

Teraz nastąpi głosowanie, w którym gracze będą się starać znaleźć pośród wszystkich kart tę wybraną przez narratora. W Dixit do oddawania swojego głosu gracze używali specjalnych żetonów, które umieszczali – niestety właściwie całkowicie jawnie - na kartach ułożonych w rzędzie na środku stołu. W Dixit Odyssey narrator układa otrzymane i potasowane karty przy ponumerowanych od 1 do 12 polach na obrzeżach planszy punktacji. Gracze oddają głosy wkładając swoje znaczniki-"pinezki" w ponumerowane otworki na swoich kartach głosowania. W ten sposób ujawnienie typów wszystkich graczy może nastąpić naprawdę w jednym momencie.

Gdy gracze odsłonią swoje tabliczki, podlicza się punkty. Narrator otrzymuje punkty tylko wtedy, gdy nie podał zbyt łatwego, ani zbyt trudnego skojarzenia. To znaczy, gdy tylko część graczy odgadła jego kartę. Pozostali gracze otrzymują punkty za odgadnięcie karty narratora, albo za jej nie odgadnięcie, ale to tylko w przypadku, gdy nie odgadli jej także pozostali głosujący. Poza tym mogą także otrzymać punkt, jeśli swoją kartą zmylili pozostałych, to znaczy, gdy ktoś oddał swój głos za ich ilustrację zamiast na kartę narratora.

W grze na 7 i więcej graczy – czyli na zasadach wprowadzonych już specjalnie dla Dixit Odyssey – każdy z graczy ma do dyspozycji nie jeden a dwa znaczniki głosowania. Dzięki temu ma większą szansę trafić tę właściwą kartę. Z drugiej strony gra promuje dodatkowymi punktami także tych graczy, którzy odnajdą kartę narratora używając tylko jednego znacznika.

W Dixit Odyssey na zasadach – powiedzmy – tradycyjnych gra się do osiągniecia przez któregoś z graczy 30 punktów. Nieco inaczej czas gry ograniczono w pozostałych obu wariantach rozgrywki. Zarówno Dixit Party, jak i w Dixit drużynowo kończy się w momencie, gdy każdy z graczy wystąpi już raz w roli narratora. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, żeby umówić się na przedłużenie rozgrywki i pozwolić każdemu zabawić się w narratora na przykład dwa albo trzy razy. Tak czy siak wygrywa zawsze osoba czy drużyna z największą liczbą punktów.

To naturalnie nie jedyne zmiany zasad w porównaniu z zasadami podstawowej gry. W Dixit Party, w którą zagramy w gronie od 6 do 12 osób, nie chodzi już o to, żeby odnaleźć kartę wybraną przez narratora – tu celem graczy jest wytypowanie najpopularniejszej karty, czyli tej, którą wskaże także większość graczy. Narrator wypowiada tu swoją kwestię jeszcze zanim obejrzy własne karty. Dopiero potem każdy z graczy, także narrator, wybiera z ręki kartę najbardziej według niego pasującą do wypowiedzianego zdania. Karty tasuje się, układa przy ponumerowanych polach planszy punktacji i wszyscy gracze głosują używając zielonego znacznika głosowania. Jedynie narrator ma poza zieloną także czerwoną „pinezkę”. Tą oznacza kartę, którą chce wyłączyć z punktacji. Każdy więc, kto zagłosowałby na kartę oznaczoną przez narratora czerwonym znacznikiem, nie otrzyma żadnych punktów. Spośród pozostałych kart punkty przynoszą wszystkie, na które zagłosowało co najmniej dwóch graczy.

Chwilę przed kolejnym typowaniem kart

Dixit drużynowo to wariant przeznaczony dla dokładnie 6, 8, 10 lub 12 graczy. Dzielimy się bowiem na dwuosobowe drużyny. W każdej rundzie narratorem jest jedna osoba z innej drużyny. Jej partner najpierw wysłuchuje wypowiedzianego przez narratora zdania, i dopiero wtedy przekazuje najbardziej kojarzącą się z nim kartę. Gracze z pozostałych drużyn ustalają – bez pokazywania sobie swoich kart i opisywania ich zawartości - kto przekaże swoją kartę narratorowi. W głosowaniu nie bierze udział ani narrator, ani nikt z graczy, którzy oddali karty – zależnie od liczby drużyn pada więc od 2 do 5 głosów. Punktacja przebiega według standardowych zasad gry.

Dowiedz się, gościu, z ust mych prawdy bez ogródki

(Homer, Odyseja, Pieśń I)

Dixit Odyssey jest udaną kontynuacją pierwotnej Dixit. Pod względem mechaniki gra nic nie traci, a sporo zyskuje, nawet jeśli rozszerzenie liczby grających i dwa (a jeśli dokładniej liczyć to trzy) nowe warianty zmuszają do pamiętania o kilku nowych regułach i różnych sposobach punktacji. Jako całość nowa, rozszerzona i wzbogacona wersja Dixit jest ciekawą propozycją, choć na pewno nie każdemu i nie w każdym gronie tak samo spodoba się każda z proponowanych odsłon tej zabawy.

Najciekawsza wydaje mi się Dixit Party. To wariant, który świetnie funkcjonuje w różnych gronach, także z tego powodu, że pozwala się skupić na beztroskiej zabawie, a nie wymaga wpuszczania innych w obszar swojej prywatności, jak to ma miejsce w klasycznej Dixit, która jednak bazuje na dzieleniu się własną wrażliwością i życiem wewnętrznym z pozostałymi graczami. Przy tym, emocjonalnie bezpieczniejsza, ma Dixit Party wcale nie mniejszą wartość integracyjną niż Dixit na zwykłych zasadach.

Dixit drużynowo także pozwala na zachowanie emocjonalnego dystansu w kontakcie z pozostałymi graczami i może być naprawdę ciekawą grą-interakcją premiującą umiejętną komunikację w zespole. Tu problemem jest jednak trudny do odegrania w praktyce zapis dotyczący metody wyboru karty, którą drużyna ma przekazać narratorowi. Bo jakże odbyć taką naradę w obecności innych graczy, nie pokazując sobie ani nie opisując swoich kart? No cóż, pewnie, że można, ale tak naprawdę zgrabnie poradzą sobie z tym zadaniem dopiero gracze, którzy potrafią się efektywnie porozumiewać, co – niestety - eliminuje z grona usatysfakcjonowanych tym wariantem sporą większość z nas, a na pewno większość młodszych graczy. Jest w tym mankamencie i zaleta – zawsze można jeszcze do Dixit drużynowo dorosnąć…

Mówiąc już o młodszych graczach, to w mojej ocenie jest Dixit Odyssey pod pewnym względem przystępniejszą dla nich propozycją niż pierwotna Dixit. Ja osobiście bardziej wolę ilustracje pani Cardouat – mają tę niepodrabialną poetykę, tyle powietrza, niedopowiedzeń i otwartości… Obrazki Lechevaliera – nawet jeśli pokolorowane przez Marie – są krokiem w innym kierunku. Z nimi Dixit Odyssey staje się jakieś futurystycznie-industralne, większość tych nowych kart kieruje uwagę w jakimś konkretnym kierunku, koncentruje na jakimś dominującym obiekcie, steruje. O ile Cardouat pozwalała płynąć myślom i wyobraźni, Lechevalier jedynie – mniej lub bardziej udolnie – wyobraźną graczy manipuluje. Trzeba naprawdę silnej samodyscypliny, żeby nie pójść tokiem narzucanym przez ilustracje Dixit Odyssey i nie zacząć używać języka stereotypów, kodów łatwo rozpoznawalnych przez większość przy stole. Młodsi gracze – i mam tu na myśli młodzież w wieku gimnazjalnym i licealnym - z pewnością szybciej się odnajdą w takiej konwencji, wszak lubią poruszać się we wspólnym kodzie komunikacyjnym. Starsi gracze przy Dixit Odyssey może męczyć narzucana przez nowe karty przeczuwalna oczywistość odniesień. Ten problem łatwo jednak łatwo rozmyć, mieszając nowe karty z taliami Dixit i Dixt 2.

Tabliczki głosowania wraz z problematycznymi znacznikami

Gdybym miał komuś polecać Dixit Odyssey, to przede wszystkim fanom Dixit. Dla nich to wybór oczywisty, dopełnienie serii. Nie odstraszą ich zapewne nawet dwa małe mankamenty tej gry – mało poręczne, bo nieco za małe i o za długich trzonkach „pinezki”-znaczniki głosowania oraz drobny błąd w tłumaczeniu instrukcji, gdzie w zdaniu „Gracz, który zostaje narratorem w pierwszej rundzie, wypowiada zdanie przed obejrzeniem swoich kart” w opisie zasad Dixit Party słów „w pierwszej rudnzie” w ogóle nie powinno być. Nie odstraszą – bo i poza tymi dwoma potknęciamia gra i tak wypada lepiej w porównaniu z pierwowzorem. Raz, że króliczki już się nie przewracają, dwa - otrzymujemy lepiej rozplanowane wnętrze pudełka. A sama jakość i trwałość elementów wciąż bez zarzutu.

Pozostałym zainteresowanym tym tytułem podpowiem, że nie jest to wcale zły wybór na początek przygody z Dixit, szczególnie, jeśli planujemy grać w większym niż 6 osób gronie. To co prawda trochę jak czytanie sagi od końca, ale przecież są i tacy, którzy uważają, że ważniejsze jest jak coś się kończy, niż jak się zaczyna.

Dziękujemy wydawnictwu Hobbity.eu
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: 3/10
losowość: 5/10
interakcja: 7/10 (w sensie raczej psychologicznym)
wykonanie gry: 9/10
stosunek cena do jakości: 8/10

Hobbit.net.pl 119,99 PLN
Planszomania.pl 119,95 PLN

moja ocena dla "Dixit Odyssey" w serwisie BGG: 9

Podstawowe informacje o grze:

tytuł: Dixit Odyssey
Liczba graczy: 3 - 12
Wiek: od 8 lat
Czas gry: ok. 30 min
Wydawca: Libellud / Hobbity.eu
Projektant: Jean-Louis Roubira
Instrukcja: polska i inne europejskie

Zawartość pudełka:
* plansza punktacji
* 84 kart
* 12 tabliczek głosowania
* 24 znaczniki głosowania
* 12 znaczników punktacji
* instrukcja

Dixit Odyssey w serwisie BGG

* Cytaty z eposu Homera - celowo tendencyjne...

Na chwałę Rzymu (recenzja)

noreply@blogger.com (Franc) — Sat, 12 Nov 2011 13:12:48 PST

Do “Na chwałę Rzymu”, będącej polską edycją “Glory to Rome”, podchodziłem z uczuciami mocno mieszanymi. Z jednej strony przepadam za planszówkami karcianymi, do których niewątpliwie ten tytuł się zalicza; z drugiej poprzednie wydanie było tak fatalne, że już samo jego wspomnienie zniechęcało do poznania obecnej wersji. Te uczucia zostały jednak szybko zweryfikowane, Rzym obronił swą chwałę, a nawet zdobył szturmem bardzo wysoką pozycję wśród tytułów, po które ostatnio sięgam.

W zasadzie większość recenzji w pierwszej kolejności porusza temat wykonania gry - bo też jest to cecha dająca się ocenić najszybciej. W przypadku “Glory to Rome” okazuje się, że wykonanie ma jednak znaczenie kluczowe, bo właśnie z powodu obrzydliwych grafik, kłopotliwych oznaczeń i układów treści urągającym wszelkiej logice, pierwsze, angielskie wydanie odstręczało i - tak jak w moim przypadku - utrudniało poznanie się na prawdziwej wartości tego tytułu. W tym kontekście polska wersja gry, zilustrowana całkowicie na nowo, pozytywnie zaskakuje.

Zawartość pudełka składa się z prawie 200 kart i pięciu Plansz Obozów. Plansze są czytelne, co już jest gigantycznym skokiem jakościowym względem poprzedniej edycji. Karty natomiast nie dość, że wykonane są z grubego, matowego papieru, to jeszcze ozdobione zostały znakomitymi grafikami, przypominającymi sceny z dobrych, europejskich komiksów.

Plansza Obozu

Na początku gry gracze kładą przed sobą Plansze obozów. Ich centralną część zajmują informacje o dostępnych akcjach. Ponadto każda krawędź takiej planszy posiada własne oznaczenie, ułatwiające organizowanie gromadzonych zasobów i zatrudnionych klientów - czyli osób pracujących na sukces gracza. Rolę zasobów i klientów pełnią tzw. Karty Rozkazów - serce gry.

W “Na chwałę Rzymu” każda Karta Rozkazu może być użyta na jeden z trzech sposobów: jako Akcja, jako Surowiec lub jako Fundament budowli. Gracz sam decyduje, które z zastosowań w danym momencie jest dla niego najkorzystniejsze.

Karty Rozkazów

Przy lewej krawędzi karty rozkazu odczytamy rodzaj klienta. Może to być: Patron, Cieśla, Kupiec, Tragarz, Murarz i Legionista. Każdy z nich pozwala graczowi na wykonanie innej akcji. Nietrudno się zresztą domyślić, że za pomocą Tragarza będziemy przenosić Surowce, Murarz i Cieśla pomogą nam wznosić Budowle, Kupiec pomnoży nasze bogactwo, Patron pozwoli zatrudnić dodatkowych Klientów, czyli pracowników, zaś Legionista utemperuje troszeczkę zamiary przeciwników - oczywiście ku chwale Rzymu.

Po zagraniu karty wykorzystane jako karty akcji lądują na środku stołu i stają się zasobami, tworząc pulę surowców budowlanych, z której korzystają wszyscy gracze. Analogicznie do liczby zawodów-klientów - mamy w grze także sześć zasobów: Marmur, Drewno, Kamień, Gruz, Beton i Cegła. Informacja o rodzaju surowca umieszczona została przy dolnej krawędzi karty. Surowce można wykorzystywać do wznoszenia Budowli, względnie - te cenniejsze - defraudować, pomnażając swój majątek.

I wreszcie - trzecia możliwość użycia Karty Rozkazu, zasygnalizowana zawsze w jej centralnej części, czyli wykorzystanie jej jako fundament nowej budowli. Jeżeli decydujemy się wznieść budowlę opisaną na karcie, układamy na stolę kartę odpowiedniego Placu Budowy, a na niej kładziemy naszą Kartę Rozkazu. Oznacza to, że budowa ruszyła i będzie trwała tak długo, dopóki nie dostarczymy reszty potrzebnych do jej ukończenia materiałów budowlanych.

W swojej turze gracz ma do dyspozycji jedną z dwóch czynności: myślenie lub rozgrywanie. Jeśli myśli - dobiera karty i jego tura się kończy. Jeśli rozgrywa - zagrywa kartę jako klienta i rozgrywa powiązaną z nim akcję. W tym czasie pozostali gracze także mogą albo myśleć - czyli pasować i dobierać karty, albo podążać, czyli wykonać tę samą akcję, co gracz aktywny. Istotne znaczenie mają przy tym nasi klienci czyli pracownicy. Dzięki ich zdolnościom zyskujemy niekiedy możliwość wykonania dodatkowych akcji nawet bez pozbywania się cennych kart z ręki.

karty Placów Budowy

Gracz może użyć za każdym razem tylko jednej Karty Rozkazów (rozgrywając lub podążając), dlatego bardzo istotne jest korzystanie z ruchów przeciwników. Trzeba uważnie obserwować jakich mają klientów, jakie wznieśli budowle i starać się przewidzieć ich zamiary. Kluczowe jest też śledzenia zmian w puli surowców, do której trafiają zużyte Karty Rozkazów. Czasami będziemy zmuszeni budować to, na co nas stać, a czego niekoniecznie potrzebujemy.

Ilości posiadanych przez gracza klientów oraz zdefraudowanych zasobów określona jest przez punkty wpływu. Początkowo wszyscy mają dwa, jednak kolejne ukończone place budowy podnoszą tę wartość. A właśnie o punkty wpływu toczy się cała rozgrywka - na koniec wygrywa posiadacz największej ich liczby .

Do zakończenia gry może dojść na pięć sposobów. Standardowo - gdy skończy się talia rozkazów lub zostaną zużyte wszytkie tzw. Bliskie Place Budowy; spontanicznie, gdy któryś z graczy ukończy Katakumby lub Forum i spełni odpowiednie wymagania. I wreszcie "w stylu rzymskim" czyli gdy ktoś groźbami lub przekupstwem zmusi pozostałych graczy do poddania partii. Każdy może wybrać najbliższy mu sposób i spróbować wcielić go w życie.

Mimo że zasady nie należą do najprostszych, "Na chwałę Rzymu" jest jednym z najciekawszych tytułów ostatnich miesięcy. Smaczek tej gry leży bez wątpienia w kartach i możliwości wykorzystania siły ich kombinacji. Mechanika przypomina tę z “Race for the Galaxy”, oszczędza nam jednak konieczności żmudnego podliczania punktów na koniec tury. Być może daje nieco mniejsze pole do zagrań strategicznych, za to znacznie podnosi dynamikę rozgrywki, wciąż zapewniając wysoki poziom regrywalności.

Do tego “Na chwałę Rzymu” jest grą bardzo treściwą, nawet jeśli brakuje jej nieco głębi - w czasie zaledwie godziny dzieje się naprawdę wiele, a nade wszystko mamy silne poczucie rywalizacji pozbawionej negatywnej interakcji, bo nawet akcja Legionisty nie jest jakoś przesadnie szkodliwa.

Sama rozgrywka toczy się niezmiernie płynnie, gracze swoje akcje wykonują w zasadzie równolegle, co sprawia, że nikt się nie nudzi, czekając na swoją kolejkę.

Trzeba jednak wspomnieć, że - jak to z grami karcianymi bywa - także i ta gra jest losowa, więc momentami tracimy poczucie kontroli nad wydarzeniami. Nie każdy to toleruje, nie każdemu się to spodoba. Podobnie jak nie każdy będzie się umiał odnaleźć w swoistym chaosie, jaki powstaje na stole w trakcie rozgrywki. Z tego właśnie powodu niekoniecznie jest to propozycja dla początkujących graczy; jednak ci, którzy z planszówkami mają już pewne obycie, bez wątpienia powinni ten tytuł poznać. Jest naprawdę duża szansa, że go polubią i dołączą do swojej kolekcji dobrych planszówek.

Dziękujemy wydawnictwu Boat City
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: 7/10
losowość: 8/10
interakcja: 6/10
wykonanie gry: 10/10
stosunek cena do jakości: 10/10

Rebel.pl 89,95 PLN
Planszomania.pl 79 PLN

moja ocena dla "Na chwałę Rzymu" w serwisie BGG: 9

Podstawowe informacje o grze:

tytuł: Glory to Rome: Na chwałę Rzymu
Liczba graczy: 2 - 5
Wiek: od 12 lat
Czas gry: ok 60 min
Wydawca: Boat City
Projektant: Carl Chudyk
Instrukcja: polska

Zawartość pudełka:
* 144 karty rozkazów
* 36 kart placów budowy
* 6 kart senatorów
* 1 karta przywódcy
* 6 kart premii kupieckich
* 5 plansz obozów
* 1 plansza legionisty
* instrukcja

Glory to Rome: Na chwałę Rzymu w serwisie BGG

Tu i ówdzie: Spiel des Jahres i mroczna trumienka od G3

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 10 Nov 2011 13:33:42 PST

Qwirkle

Qwirkle to rozwijająca gra z dużym potencjałem - stwierdziło jury przyznając jej nagrodę Spiel des Jahres 2011. Wydawnictwo G3 przygotowało polską wersję tej gry. Jest już ona dostępna w ofercie firmy z Konina.

To doskonała gra logiczna zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Proste zasady, które da się wytłumaczyć w kilka minut zmuszają do uruchomienia wyobraźni. Poza tym wymaga Qwirkle także koncentracji i spostrzegawczości.

Gracze zdobywają punkty tworząc ze swoich płytek wiersze i kolumny z symbolami w tym samym kolorze lub kształcie. Nieoceniona okaże się przy tym umiejętność planowania taktycznych posunięć i skutecznych strategii. Przez całą partię należy być czujnym, tym bardziej, że trudności pojawiają się z każdą kolejną turą.

Gra jest bardzo uniwersalna i w zależności od charakteru graczy każda partia wygląda inaczej. Uczestnicy za każdym razem z kolorowych płytek tworzą zupełnie inny układ.

Czarne historie Tajemnice zaświatów - Edycja limitowana

Kolejna odsłona jednej z najpopularniejszych gier znanych na całym świecie to zestaw 50 nowych tajemniczych zagadek, do których dołączyli mityczni i fantastyczni bohaterowie. Na wszystkie opisane na kartach opowieści oddziałują zjawiska nadprzyrodzone. Czarownice, magowie, duchy i inni przybysze z zaświatów za wszelką cenę chcą zaznaczyć swą obecność w rzeczywistości. Niczego nieświadomi ludzie często dają się wciągać w straszną klątwę niezwykłych postaci.

Czarne historie Tajemnice zaświatów to prawdziwa gratka dla wielbicieli niesamowitych i chorobliwie strasznych nadprzyrodzonych opowieści. Uczestnicy muszą nauczyć się odczytywać sygnały wysyłane zza grobu, aby odpowiedzieć na najbardziej nurtujące ich pytania, a w konsekwencji znaleźć rozwiązanie tajemniczych zdarzeń. Dodatkowym dowodem na atrakcyjność tego wydania jest to, że zostało ono spakowane do metalowej puszki w kształcie trumny.

źródło: informacja prasowa, G3

Echa tygodnia (31.10.- 06.11.2011)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 08 Nov 2011 08:47:01 PST

INFORMACJE Z KRAJU

Kingpin na smartfonach

Kuźnia Gier poinformowała nas, że jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia pojawi się cyfrowa wersja Kingpina - taktycznej gry planszowej o mafijnych porachunkach, autorstwa braci Rafała i Krzysztofa Cywickich oraz Krzysztofa Hanusza. Gra dostępna będzie dla użytkowników urządzeń iPhone, iPad i systemu Android. Jest już zresztą pierwsza jej zapowiedź - filmik nakręcony przez producenta, Mobile Wings Software House.

Portalowa broszura z Essen dostępna w sieci

Portal udostępnił w formie pliku PDF broszurę, którą można było znaleźć na stoisku tego wydawcy w Essen. W środku - warianty do następujących gier: Neuroshima HEX, Witchcraft, Stronghold, 51. Stan oraz Pret-a-Porter.

Chaos w starym Świecie - nowy wygląd!

Na forum Galakty pojawiły się uaktualnione, ale jak zwykle raczej orientacyjne daty dotyczące najbliższych premier. Gotowe i w transporcie do kraju są już (w nawiasie terminy premier): Dust Tactic (druga połowa listopada), Gears of War (początek grudnia), Rune Age (początek grudnia) i Blood Bowl: Team Manager (także początek grudnia).

Jeszcze w listopadzie ukażą się najprawdopodobniej: Zagłada Atlantydy i tytuły w programie Druk na Życzenie. Dodatków do Runebounda, Once upon a time oraz Serca Smoka spodziewać się można najpóźniej w grudniu. W drugiej połowie tego miesiąca ma się pojawić też 2. edycja Gry o Tron.

Równolegle z powyższymi drukami - zawsze w momencie premier angielskich - ukażą się kolejne dodatki do gier Władca Pierścieni i Warhammer: Inwazja.

W zapowiedziach na forum pojawiły się poza tym pierwsze tytuły na kolejny rok. Są to:

Chaos w Starym Świecie (styczeń 2012)
Chaos w Starym Świecie: Rogaty Szczur (styczeń 2012)
Talisman: The Dragon (styczeń 2012)
Horror w Arkham - Król w Żółci (styczeń 2012)
Znak Starszych Bogów (styczeń 2012)

Kilka gier z tej listy to gry przesunięte po prostu z terminarza na bieżący rok. Spośród nich najblizej do wydania ma niewątpliwie nowa edycja Chaosu w Starym Świecie. Galakta zaprezentowała właśnie - na swojej stronie internetowej - wygląd pudełka tej gry.

Tu zagrasz

Przypominamy, że do spędzenia z nimi długiego weekendu (dokładniej 12-13.11.2011) zapraszają organizatorzy Wrocławskiego Festiwalu Gier Planszowych Gratislavia. Wszystkie niezbędne informacje na stronie imprezy.

A już tydzień później (26-27 listopada 2011) można zakotwiczyć w Łodzi na X Łódzkim Porcie Gier. Link do strony konwentu.

Wstęp na oba wydarzenia jest bezpłatny.

Planszosfera recenzuje

recenzje gier Activity, Grimoire, 7 cudów świata: Liderzy oraz Catacombs na Polter.pl
recenzje gry Snow Tails na Esensja.pl
wideorecenzje gier Bonbons oraz Eaten by Zombies na Gryplanszowe.net
recenzja gry Pirates 2ed.: Córka Gubernatora na Ogryplanszowe.pl
recenzja łamigłówki 3Traki oraz gry Mare Balticum na Gamesfanatic.pl
w naszym serwisie recenzje gier Szalone małpy oraz Proch i stal

INFORMACJE ZE ŚWIATA

Finaliści konkursu Golden Geek 2011

W serwisie BGG.com podano listę finalistów w organizowanym przez ten portal konkursie Golden Geek 2011. Jakie gry w każdej z 13 kategorii dla gier planszowych doceniono, można sprawdzić pod tym linkiem.

Jumbo próbuje z iPawn

Wydawnictwo Jumbo, znane Polakom ewentualnie z licznych (starszych) wydań Stratego, po 15. listopada wprowadzi do sprzedaży nowy produkt - iPawn. Jest to zestaw elektronicznych pionków, do którego dodana zostanie bezpłatana aplikacja. Na początek w komplecie pojawi się antologia 4 planszówkowych klasyków - gier znanych od lat, jak chociażby Węże i drabiny.

Rozgrywkę prowadzić się będzie na ekranie tabletu, po którym gracze przemieszczać będą swoje pionki. Uroku zabawie mają dodawać efekty widoczne na ekranie. Przykładowe można zobaczyć na załączonym poniżej filmie.

O pomyśle wykorzystania tego nowego sposobu rozgrywania gier planszowych w tytułach dla starszych i bardziej wymagających graczy nic jeszcze nie słychać.