Spiellust.net | gry planszowe i karciane | Brett- und Kartenspiele

Tu i ówdzie: Pojedynek robotów czyli shogi dla młodszych

noreply@blogger.com (pomimo) — Sun, 27 May 2012 03:57:51 PDT

Kolejną gra w programie Egmontu będzie „Pojedynek robotów”. Jest to uproszczona wersja tradycyjnej gry japońskiej "Shogi". Produkt zaprezentowany został kilka lat temu na targach w Essen pod nazwą „Let’s catch the lion!”, z grafiką sugerującą prostą grę dla dzieci w wieku trzech lat. Gra przeznaczona jest jednak dla trochę starszej grupy wiekowej (6-106 lat), dlatego polska edycja wydana będzie w nowej szacie graficznej, dopasowanej do wieku graczy.

Celem gry jest zdobycie czerwonego robota przeciwnika lub dotarcie swoim czerwonym robotem na przeciwległy koniec planszy. Każdy robot porusza się w inny sposób, kluczem do zwycięstwa jest więc odpowiednie wykorzystanie cech poszczególnych robotów.

Autorką gry jest Madoka Kitao, która w wieku 20 lat została profesjonalnym graczem Shogi. W 2008 roku, z myślą o młodszych graczach opracowała grę opartą na systemie „3x4 Shogi”, która szybko stała się bestsellerem w Japonii. Obecnie Madoka Kitao prowadzi firmę, której głównym celem jest popularyzacja gry Shogi na całym świecie.

Gra „Pojedynek robotów” dostępna będzie pod koniec czerwca.

Tytuł:„Pojedynek robotów”
Liczba graczy: 2
Wiek graczy: 6-106 lat
Czas gry: 15 min

źródło: informacja prasowa, Egmont

Tu i ówdzie: K2 nominowane do Kennerspiel des Jahres

noreply@blogger.com (pomimo) — Mon, 21 May 2012 07:36:10 PDT

"K2" otrzymało nominację do Spiel des Jahres 2012 w kategorii "Kennerspiel des Jahres" ("Gra dla graczy zaawansowanych", dosł. "dla znawców, koneserów").

Spiel des Jahres jest najbardziej prestiżową nagrodą w dziedzinie gier planszowych przyznawaną najlepszym grom od 1979 roku. Przez lata uzyskały ją takie tytuły jak "Osadnicy z Catanu" (1995), "Ticket to Ride" (2004, na rynku polskim funkcjonująca pod nazwą Wsiąść do Pociągu), "Dominion" (2009), "Dixit" (2010).

Od 2011 roku przyznawana jest też nagroda "Kennerspiel des Jahres" i otrzymała ją wówczas gra "7 cudów świata".

K2 jest pierwszą polską grą planszową nominowaną do tego prestiżowego tytułu w całej historii nagrody Spiel des Jahres. Nominacje, poza "K2", uzyskały gry "Targi" i "Village".

Tłumaczenie uzasadnienia jury dla nominacji K2:

K2 nie jest li tylko grą planszową, przypomina symulację. Realistyczne i konsekwentne odzwierciedlenie przygód alpinistów - obejmujące wpływ zmiennej pogody i inne niebezpieczeństwa - sprawia, że gracze wyraźnie mogą poczuć się częścią wyprawy na szczyt góry liczącej ponad 8000 tysięcy metrów. Udziałem alpinistów jest zwątpienie, lęk, euforia zwycięstwa. Cały teatr emocji, który odgrywa się na tle imponującego masywu górskiego i aż do samego końca trzyma w napięciu.

Wszystkie nominowane i polecane przez jury gry znaleźć można na stronie Spiel des Jahres.

Trailer "K2"

źródło: informacja prasowa, REBEL.pl

Hier und da: Spiel des Jahres 2012 - Nomienierungen und ein neues Logo

noreply@blogger.com (pomimo) — Mon, 21 May 2012 06:55:48 PDT

Heute gab die Jury Spiel des Jahres Bescheid und stellte die jeweiligen Nomienierungslisten ins Netz.

Nominiert für die Wahl zum „Kinderspiel des Jahres 2012“:

DIE KLEINEN DRACHENRITTER von Marco Teubner (Verlag: HUCH! &friends)
SCHNAPPT HUBI! von Steffen Bogen (Verlag: Ravensburger)
SPINNENGIFT UND KRÖTENSCHLEIM von Klaus Teuber (Verlag: Kosmos)

Außerdem veröffentlichte die Jury eine Empfehlungsliste mit 9 weiteren Titeln.

Informationen zu den Spielen finden Sie hier.

Nominiert für die Wahl zum „Spiel des Jahres 2012“:

ESELSBRÜCKE von Stefan Dorra und Ralf zur Linde (Verlag: Schmidt)
KINGDOM BUILDER von Donald X. Vaccarino (Verlag: Queen Games)
VEGAS von Rüdiger Dorn (Verlag: alea / Ravensburger, Vertrieb: Heidelberger Spieleverlag)

Außerdem veröffentlichte die Jury eine Empfehlungsliste mit 8 weiteren Titeln.

Informationen zu den Spielen finden Sie hier.

Nominiert für die Wahl zum „Kennerspiel des Jahres 2012“:

K2 von Adam Kaluza (Verlag: Rebel.pl, Vertrieb: Heidelberger Spieleverlag)
TARGI von Andreas Steiger (Verlag: Kosmos)
VILLAGE von Inka Brand und Markus Brand (Verlag: eggertspiele, Vertrieb: Pegasus Spiele)

(Angemerkt sei hier, dass K2 das erste polnische Spiel auf der Listen der Jury ist. Wir freuen uns mit dem Verlag und dem Autor. - Spiellust.net-Redaktion)

Außerdem veröffentlichte die Jury eine Empfehlungsliste mit 3 weiteren Titeln.

Informationen zu den Spielen finden Sie hier.

In demselben Newsletter, in dem wir die Nomienierungen lesen konnten, findet man auch die folgende Information über die Änderung des Empfehlungslisten-Logos:

Ein neues farbiges Logo ersetzt das bisherige schwarz-weiße Emblem zur Kennzeichnung von Spielen der Empfehlungsliste. Eine Abbildung des Logos - rechts.

Quelle: Newsletter der Jurz Spiel des Jahres

Tu i ówdzie: Abalone i Offboard nakładem REBEL.pl

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 17 May 2012 06:15:17 PDT

Nakładem Wydawnictwa Rebel.pl ukazała się gra logiczna Abalone. Jest to niezwykła gra dla dwóch osób, w której proste zasady łączą się z niezliczoną mnogością możliwości zagrań. Dzięki tej błyskotliwej mechanice oraz fantastycznemu wykonaniu Abalone szybko znalazła rzesze fanów w Polsce. Teraz Abalone wraca w polskiej edycji wraz ze swoją siostrą Offboard.

Offboard odróżnia od swojego znamienitego poprzednika większa swoboda ruchu i różne wartości zbitych kul w zależności od miejsca w którym wypadną poza planszę. Ta subtelna zmiana okazała się bardzo istotna dla całego przebiegu rozgrywki, która jeszcze zyskała na dynamice! Gra świetnie sprawdza się również w podróży dzięki zagłębieniom na planszy, które doskonale utrzymują kule.

Najważniejsze nagrody zebrane przez Abalone:

1990 Mensa Select - laureat
1989 Spiel des Jahres - rekomendacja
1989 Golden Ace (Gra Roku we Francji) - laureat
1988 Concours International de Créateurs de Jeux de Société - laureat

Linki:

źródło: informacja prasowa, REBEL.pl

Tu i ówdzie: 1984: Animal Farm i dodatek do Alcatraz w programie Kuźni Gier

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 17 May 2012 06:07:12 PDT

Kuźnia Gier ujawniła informacje na temat swojej tegorocznej premiery na targi w Essen. Będzie to gra zatytułowana "1984: Animal Farm", stworzona przez zespół odpowiedzialny za "Kingpina" i "Alcatraz" - Krzysztofa Cywickiego, Rafał Cywickiego i Krzysztofa Hanusza. Tytuł ma już swój profil na BGG, który będzie systematycznie aktualizowany

"Wszystkie Zwierzęta-Towarzysze uważają, że 1984 był doskonałym rokiem na Folwarku Zwierzęcym - przynajmniej tak donosi Ministerstwo Prawdy…"

"1984: Animal Farm" przenosi nas do dystopijnej rzeczywistości, gdzie zwierzęta obaliły swoich ludzkich panów. Gdy zgasły ognie rewolucji, rozpoczęła się polityczna gra o ustanowienie jedynego słusznego totalitarnego reżimu. Gracze wcielają się w zwierzęcych dyktatorów, którzy nie cofną się przed niczym, by zdobyć absolutną władzę nad globalnym Folwarkiem.

"1984: Animal Farm" to modularna gra negocjacyjna dla 3 do 5 graczy, oparta na koncepcji wymuszonej współpracy. Z jednej strony graczy łączą tu wspólne interesy z sąsiadami, z drugiej dzieli ich wyścig do zwycięstwa. Mechanika gry nagradza skuteczną strategię, zręczne negocjacje i udany blef. Jednocześnie sprawia, że gracze muszą ciągle formować ulotne sojusze ze swoimi wrogami oraz patrzeć na ręce przyjaciołom. Wszystko to sprawia, że każda tura gry obfituje w gorące rozmowy nad i pod stołem, obietnice, układy i zdrady. Losowane przed rozgrywką specjalne zdolności oraz warunki punktacji gwarantują, że żadna rozgrywka nie będzie taka sama.

"Pamiętajcie przyjaciele rewolucjoniści: Wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych!"

Oprócz wieści o essenowej premierze Kuźniaków pojawiły się też informacje na temat dodatku do "Alcatraz: The Scapegoat" zatytułowanego "Maximum Security". Także ten tytuł ma już profil na BGG. Dodatek przyniesie ze sobą: piątą postać, 3 nowe lokacje, 4 nowe karty szantażu, mechaniki Szefa, Frajera i kart Wyroków.

źródło: informacja prasowa, Kuźnia Gier
(news zilustrowano fragmentem grafiki z dodatku "Maximum Security")

Tu i ówdzie: Caylus i inne tytuły w programie Hobbity.eu

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 17 May 2012 05:54:11 PDT

W minionych dniach otrzymaliśmy informacje na temat nowych tytułów w programie wydawnictwa Hobbity.eu ("Mow", "Dixit', "Vasco da Gama", "Mr. Jack"). Zgodie z nimi jeszcze w maju ukaże się w polskiej wersji językowej - "Caylus". To strategiczna gra – legenda, która powraca teraz w nowej odsłonie.

W czerwcu pojawi się dodruk cieszącej się niesłabnącą popularnością gry "Dixit Odyssey", a zaraz po wakacjach "Dixit 3" - nowy dodatek do bestsellerowej gry "Dixit" z ilustracjami autorstwa Xavier Colette.

W kategorii gier party games ukaże się jeszcze nowość "Karty na stół" - imprezowa gra towarzyska (tylko?) dla dorosłych.

Natomiast w kategorii gier familijnych pojawią się:

"Ami" - rodzinna gra dla miłośników psów;
"Merlin Zin Zin" - kooperacyjna gra akcji o słynnym czarodzieju, rycerzu Lancelocie, Ginewrze i królu Arturze;
"Promptoyo" – zabawna gra refleksu i spostrzegawczości o czarownicach.

źródło: informacja prasowa, Hobbity.eu

Tu i owdzie: Dziś premiera gry Osadnicy z Catanu: Na podbój Europy

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 17 May 2012 05:46:24 PDT

Średniowieczna Europa, w której rozkwita handel. A tam Wy, ustanawiający sieć połączeń oraz placówek handlowych, wszystko w celu zbicia jak największego majątku. Czas ucieka, a konkurencja nie śpi. Komu więc uda się "podbić" Europę?

Właśnie dzisiaj nakładem wydawnictwa Galakta ma miejsce premiera najnowszej odsłony "Osadników z Catanu" - "Osadnicy z Catanu: Na podbój Europy".

W tytule tym gracze wcielają się w role liderów wielkich bractw kupieckich i wysyłają swoich przedstawicieli na szlaki średniowiecznej Europy w poszukiwaniu klientów na swoje towary. Zakładają placówki handlowe i czerpią zyski z surowców pochodzących z terenów leżących w ich sąsiedztwie. Rekrutują nowych kupców, których zadaniem będzie zakładanie kolejnych siedzib. Założenie każdej nowej placówki owocuje zapełnieniem magazynu gracza nowymi towarami, które następnie mogą zostać sprzedane.

Czasu jest niewiele dlatego gracze muszą być szybcy – przynajmniej szybsi niż ich przeciwnicy! Zwycięża gracz, który jako pierwszy wybuduje wszystkie swoje placówki handlowe i sprzeda cały swój towar.

Zawartość pudełka:

* 1 dwustronna plansza
* 120 kart, 2 pojemniki na karty
* 4 zestawy drewnianych pionków
* W każdym kolorze: 30 szlaków handlowych, 12 placówek handlowych, 2 wozy, 2 kupców
* 2 arkusze zawierające: 68 monet,
* 4 karty pomocy, 15 żetonów z cyframi,
* 40 towarów
* 2 kostki, 1 złodziej
* 1 instrukcja (pobierz w formacie pdf).

"Osadnicy z Catanu: Na podbój Europy" to jest samodzielna gra - do rozgrywki nie jest wymagany żaden inny tytuł z serii "Osadnicy z Catanu".

Ceny gry w sklepach internetowych wahają się od ok. 130 - 140 zł.

Hier und da: Der SpieleWahnsinn 2012

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 17 May 2012 05:33:46 PDT

In diesem Jahr findet der SpieleWahnsinn nun zum 31. Mal statt. Im Herner Kulturzentrum hat diese traditionelle spielerische Veranstaltung seit vielen Jahren ihre Heimat gefunden und ist dort auch nicht mehr wegzudenken.

Zwischen 4.000 und 5.000 Besucher, aus ganz Deutschland lockt diese spielerische Veranstaltung, an drei Tagen, auf zwei Ebenen, ins Herner Kulturzentrum - ins KUZ. Auch in diesem Jahr hat das Team des städtischen Spielezentrums sich bemüht, wieder ein umfangreiches Angebot aus der Welt der Spiele zu präsentieren.

Insgesamt werden ca. 40 - 50 Aussteller ihre Spieleneuheiten präsentieren, aber auch Mitmachaktionen und vieles mehr anbieten.

Eingeladen sind alle großen und kleinen Spielefans, der SpieleWahnsinn ist ein Spielspaß für die ganze Familie.

Auf dem SpieleWahnsinn präsentieren sich das "Stadtteil-Team Herne-Mitte" u.a. mit dem Abenteuerspielplatz Hasenkamp, das Steadtteil-Team Herne-Sodingen, "Die Wache" mit ihrem Kletterturm, sowie der der Cirkus "Schnick Schnack"ein umfangreiches Angebot.

31. SpieleWahnsinn - 18. - 20. Mai 2012
im Herner Kulturzentrum am Willi-Pohlmann-Platz

Öffnungszeiten:
Freitag , den18.05.12, 14 - 19 Uhr
Samstag, den 19.05.12 , 10 - 20 Uhr
Sonntag, den 20.05.12, 10 - 18 Uhr

Veranstaltungsort:
SpieleWahnsinn
Kulturzentrum
Willi Pohlmann-Platz 1
44623 Herne

Weitere Infos hier:
http://www.spielezentrum.de/Wahnsinn/spw-home11.htm

Quelle: Presseinfo

The Enigma of Leonardo: Quintis Fontis (recenzja)

noreply@blogger.com (fizbach) — Sun, 13 May 2012 00:54:50 PDT

“The Enigma of Leonardo: Quintis Fontis” to kolejne spotkanie z wydawnictwem Right Games na łamach Spiellust.net. Jest to nowa odsłona gry „The Enigma of Leonardo” (Zagadki Leonarda), nieco bardziej rozbudowana od swego pierwowzoru i wyposażona od razu w dodatek. Tytuł i skojarzenie z głośnym kilka lat temu filmem „Kod Leonarda” sprawiło, że podeszłam do niej z dużą ciekawością.

Elementy gry

Gra składa się z kart zwykłej wielkości oraz dużo mniejszych znaczników, tzw. Sekretnych Kluczy, których jest aż 12 rodzajów. Dołączony jest również szklany kamyk nazwany ‘veto’.

W grze używa się kart znanych z "The Enigma of Leonardo", w których lewym górnym rogu umieszczone są dwa symbole. Są również nowe karty mające inną kolorystykę i rewers. Na tych kartach można spotkać nawet trzy symbole Kluczy lub opis akcji specjalnych.

Zasady

Celem gry jest zdobycie 7 Sekretnych Kluczy, które otrzymuje się w nagrodę za umiejętne dokładanie kart na stół.

Na początku gry należy potasować wszystkie karty i każdy z grających dobiera ich po 6. Pozostałe tworzą zakryty stos do dobierania.

W trakcie partii uczestnicy tworzą na stole prostokąt 5x5 kart. Pierwsza osoba kładzie odkrytą kartę pośrodku przyszłego prostokąta. Każdy z graczy kolejno dokłada karty na wolne miejsce lub na już wyłożoną kartę. W tym ostatnim przypadku na karcie spodniej i wierzchniej musi być przynajmniej jeden identyczny symbol.

fot. RightGames

Aby otrzymać Klucz, karta która jest dokładana, musi utworzyć ciąg trzech symboli z sąsiednimi kartami w poziomie, w pionie lub po skosie. Od tego momentu kolejny z graczy chcący zdobyć ten sam Klucz musi utworzyć ciąg czterech symboli, a następny już pięciu.

To nie wszystko. Oprócz zagrania karty, można użyć też znacznika veto. Kładzie się go na dowolnej karcie, może więc trafić także na tę właśnie wyłożoną. Sens wykorzystania znacznika veto polega na tym, że kolejny gracz nie może zagrać żadnej karty zawierającej taki sam symbol jak na karcie, na której ten znacznik został umieszczony.

Gracz ma do dyspozycji również karty akcji. Dzięki nim można na przykład odrzucić Klucz któregoś z przeciwników.

Jeśli żaden z graczy nie zdobędzie 7 Kluczy przed wyczerpaniem talii, wtedy zwycięzcę ustala się sprawdzając starszeństwo zdobytych symboli według hierarchii podanej w instrukcji.

Wrażenia z rozgrywki

Moje zdanie o grze zmieniało się, gdy zmieniała się ilość grających osób. W rozgrywce dwuosobowej miałam wrażenie, że układam trochę bardziej skomplikowane domino. Losowość miała większe znaczenie niż planowanie i logiczne myślenie, co dla mnie czyni grę mało ciekawą.

Przy trzech i czterech graczach sytuacja zmienia się na lepsze. Znacznik veto oraz karty akcji sprawiają, że dochodzi element interakcji. Powstają nawet krótkotrwałe “sojusze”. Innymi słowy gra staje się bardziej towarzyska i nie jest tylko mechanicznym wykładaniem znaczników, jak ma to miejsce w grze w dwie osoby.

fot. RightGames

Zarówno przy dwóch jak i przy większej liczbie graczy rozgrywka jest zazwyczaj bardzo wyrównana i ciężko jest jednej osobie zdobyć dużą przewagę, co sprawia że wszyscy walczą do samego końca. Szczególnie w ostatniej fazie gry duże znaczenie ma veto, które może uniemożliwić w ogóle wyłożenie karty, jeśli w danym momencie zupełnie nie mamy szczęścia.

Podsumowanie

Trzeba uczciwie przyznać, ze już pierwsze wrażenia z kontaktu z “Zagadkami Leonarda” są nieciekawe. Przede wszystkim gra jest słabo wykonana. Wysuwane z obwoluty pudełko-szufladka to bardzo niewygodne rozwiązanie, tym bardziej, że często się zacina. Symbole w rogu kart są małe i ich rozróżnianie na dłuższą metę nuży. Nie wiem też, dlaczego rewersy kart dodatku różnią się graficznie od kart gry podstawowej, skoro i tak wszystkie są tasowane razem i używa się ich w taki sam sposób.

Bardzo słaba okazała się instrukcja, jakby autorzy na siłę starali się zmieścić na ograniczonej powierzchni i zmuszeni brakiem miejsca pominęli w opisie ich zdaniem nieistotne szczegóły. Przykładem są klucze, które są wymienione z nazwy, ale bez ich zobrazowania. W przypadku, gdy gra kończy się remisem rodzaj zdobytych kluczy ma znaczenie. Trzeba więc zgadnąć, jak nazywa się dany klucz. Niestety, to też JEDYNA ZAGADKA, z jaką będziemy mieli w tej grze do czynienia.

Jeśli miałabym wymieniać zalety, to są nimi piękne prace Leonarda da Vinci wykorzystane jako ilustracje kart. Część rysunków nosi nawet pieczątki Francuskiej Biblioteki, więc twórcy przyłożyli się do ich znalezienia. Rozczarowujące jest jednak to, że temat przewodni nie ma odbicia w mechanice, nie tworzy „świata gry”, jest jedynie pretekstem do ozdobienia kart. Być może chodziło też o nadanie grze wartości edukacyjnej, tak by zaprezentować szerszej publiczności zwykle nieznane prace i zaprezentować uniwersalność geniusza renesansu.

fot. RightGames

Jeśli tak jest, to zamysł się nie udał, bo trzeba naprawdę dużo dobrej woli, aby odkryć, że symbole są powiązane z obrazkami na karcie. Raczej mało kto spostrzeże, iż takie a nie inne zestawienie kluczy to próba przedstawienia wszechstronności da Vinciego. W instrukcji nie ma niestety ani śladu sugestii, że nie jest to dobór przypadkowy.

Poza powyższymi mankamentami można też w “Zagadkach Leonarda” wskazać elementy wyraźnie niedopracowane. Zabrakło na przykład znacznika pozwalającego ułatwić zapamiętanie, która karta została wyłożona jako pierwsza i jest środkiem, tak aby było wiadomo ile jeszcze kart można położyć z każdej strony. Minusem jest również to, że karty kluczy są dwustronne. Na przykład Katedra ma po drugiej stronie raz gołębia, a raz czaszkę. W czasie gry trzeba więc szukać i obracać niewielkie kartoniki, bo nie ma możliwości posegregowania ich przed rozgrywką.

Patrząc na moje wrażenia z samej już gry w "The Enigma of Leonardo: Quintis Fontis", jest w tym tytule jakiś tam potencjał, ale mam wrażenie, że autorzy niedokładnie przemyśleli sobie, do kogo chcą z tym tytułem trafić. Jego produkcja wpasowuje się nieco w kategorię tzw. chwilerów, ale raczej nie powiem, żeby czyniła to w sposób szczególnie udany. Takie to trochę ni pies ni wydra.

Najszybciej chyba spodoba się miłośnikom gier logicznych, chociaż i tu nie sprawdza się idealnie, bo jak na grę logiczną jest w niej za dużo losowości. Na pewno natomiast nie jest to gra, która zadowoli wytrawnych czy choćby nawet nieco bardziej obytych z nowościami graczy. Rynek gier rozpieszcza od pewnego czasu i w mojej opinii gry tego typu należą już do minionej epoki.

Dziękujemy wydawnictwu RightGames
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 4/10
strategia / taktyka: 6/10
losowość: 8/10
interakcja: 4/10
wykonanie gry: 4/10
stosunek cena do jakości: 5/10 (ok. 19$)

Moja ocena dla "The Enigma of Leonardo: Quintis Fontis": w serwisie BGG: 4

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: The Enigma of Leonardo: Quintis Fontis
Liczba graczy: 2-4
Wiek: od 12 lat
Czas gry: 30-50 minut
Wydawca: RightGames
Autorzy: Sergey Machin, Alexey Pahomov
Instrukcja: angielska

Zawartość pudełka:
* 67 kart
* 36 sekretnych kluczy
* znacznik „weto”
* instrukcja

"The Enigma of Leonardo: Quintis Fontis" w serwisie BGG

Tu i ówdzie: GRApublika - materiał wideo

noreply@blogger.com (pomimo) — Sun, 13 May 2012 00:14:48 PDT

Województwo lubuskie w naszych artykułach pojawiało się do tej pory rzadko i raczej symbolicznie, choć serwis Spiellust.net swoimi korzeniami, a obecnie siłą trzech członków redakcji jest przecież lubuszaninem. Powód tak małej reprezentacji lubuskich spraw był prosty – dotąd gry planszowe nie były tutaj jakoś szczególnej doceniane czy popularne.

Choć jaskółki się pojawiały – jak choćby „Magia Czarnego Sportu”, planszówka o żużlu, niestety wciąż jeszcze niewydana, a szkoda, bo to solidny kawał gry i byłoby się czym pochwalić.

Z takich bardziej spektakularnych działań warto wspomnieć starania Zielonogórskiego Klubu Fantastyki „Ad Astra”, o którego festiwalach gier Spiellust.net od czasu do czasu informował, a które przy okazji swojej głównej działalności próbowało też zachęcać do nowoczesnych gier planszowych.

Najważniejszy wniosek z obserwacji lokalnej społeczności i wysiłków „Ad Astry” był chyba taki, że do promocji planszówek w lubuskim konieczne okazało się specjalnie dedykowane temu celowi stowarzyszenie. I szczęśliwie się złożyło, że zebrała się w Zielonej Górze grupa ludzi, która odpowiednio sprofilowane stowarzyszenie postanowiła utworzyć.

W zamieszczonym poniżej odcinku programu "Kulturalne Puzzle", wyemitowanym 10 maja 2012 w Regionalnej Telewizji Lubuskiej, jeden z pomysłodawców i założycieli Stowarzyszenia Przyjaciół Gier „GRApublika” – Sławek 'Slaw' Baranowski, opowiada i o grach i o pomysłach organizacji.

Dla tych, którzy nie przepadają za treściami wideo - szybki skrót najważniejszych informacji: Stowarzyszenie Przyjaciół Gier „GRApublika” promuje gry planszowe w mieście i jego okolicach. Jedną z akcji „GRApubliki” są Planszówkowe Piątki w Krzywym Kominie, które odbywają się co tydzień na Fabrycznej 13. Cyklicznie, zwykle w odstępach comiesięcznych, odbywają się także sobotnie mini-festiwale gier pod nazwą „Wszystko gra”. Poza tym „GRApublika” angażuje się we współorganizację imprez na terenie miasta i okolic – na przykład w maju br. Były to pokazy gier w bibliotekach w ramach Tygodnia Bibliotek. Pomysłem na przyszłość jest otworzenie grateki.

Linki:
Strona stowarzyszenia
Profil stowarzyszenia na Facebooku

Tu i ówdzie: Village zdobywa Mensa Preference

noreply@blogger.com (pomimo) — Fri, 04 May 2012 00:19:35 PDT

Mensa Schweiz (Mensa Szwajcaria) po raz pierwszy przyznała nagrodę «Mensa Preference». Tegoroczna edycja objęła gry wydane w poprzednim roku kalendarzowym - podobnie będzie z kolejnymi edycjami konkursu. Decyzję o przyznawaniu własnej nagrody szwajcarscy mensanie podjęli w lecie 2011 roku. Wzorem były niemiecka MinD-Spielepreis i nagroda amerykańska Mensa Select.

We wrześniu ubiegłego roku członkowie Mensa Schweiz rozpoczęli testowanie gier, szukając tych, które ze względu na kształt zasad i przyjemność z rozgrywki szczególnie by się im spodobały. 1. stycznia została ogłoszona lista nominacyjna, na której znalazło się 18 tytułów różnych gatunków. Pod koniec marca znanych już było 6 finalistów.

Podczas festiwalu Fête du Jeu, odbywającego się w dniach 20-22 kwietnia w Saxon mensanie zebrali się, aby wybrać zwycięzcę pierwszej edycji Mensa Preference. Nagrodę otrzymała gra Village Inki i Markusa Brandów, która ukazała się pod znakami wydawnictw eggertspiele/Gigamic/Pegasus. Szwajcarscy mensanie z dużym przekonaniem uznali ją za swoją "grę roku". Szczególnie spodobały się im: ciekawy mechanizm upływu czasu, wspaniale przełożony temat gry oraz grywalność tytułu, który za każdym razem zyskuje nową dynamikę. Poza tym zasady Village okazały się łatwe do zrozumienia, przez co ma szansę trafić do szerokiej publiczności.

Kolejna edycja Mensa Preference wystartuje na jesień 2012. Następnego zwycięzcę poznamy znowu podczas Fête du Jeu w Saxon (26-28. kwietnia 2013). Link dla zainteresowanych nagrodą: www.mensa.ch.

źródło: informacja prasowa, Mensa Schweiz przez Pegasus Spiele

Hier und da: Village gewinnt Mensa Preference

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 03 May 2012 23:49:59 PDT

Mensa Schweiz hat dieses Jahr zum ersten Mal den Preis «Mensa Preference» für das beste im letzten Jahr erschienene Gesellschaftsspiel vergeben. Aufgrund der Begeisterung seiner Mitglieder für Gesellschaftspiele hat Mensa Schweiz im Sommer 2011 beschlossen, das bereits in Deutschland (MinD-Spielepreis) und in den USA («Mensa Select») bestehende Konzept auch hierzulande zu verwenden.

Bereits im September haben Mitglieder des Vereins angefangen, die Spiele zu testen, die ihnen besonders gefallen haben oder die es ihrer Ansicht nach verdient haben, für ihre Komplexität und ihren Spielspass belohnt zu werden. Am 1. Januar wurde die erste Auswahlliste vorgestellt, auf der 18 Spiele aller möglichen Genres vorhanden waren. Ende März wurde dann die sechs Finalisten bestimmt.

Während des Fête du Jeu, das vom 20. bis 22 April in Saxon stattfand, haben sich die Mitglieder von Mensa am Samstag getroffen, um den Sieger der ersten Ausgabe des «Mensa Preference» zu bestimmen. Die Wahl ist auf «Village» von Inka und Markus Brand aus dem Verlag eggertspiele/Gigamic/Pegasus gefallen, dass ohne Zweifel das Spiel des Jahres ist: ein einfallsreicher Zeitmechanismus und vor allem ein sehr faszinierend umgesetztes Thema sowie eine Vielfältigkeit, die dafür garantiert, dass jedes Spiel eine neue Dynamik erhält. Da ausserdem die Regeln leicht zu verstehen sind, enthält «Village» alle Elemente, um einem grossen Publikum zu gefallen.

Wegen des Erfolgs der ersten Ausgabe des «Mensa Preference» wird die zweite Ausgabe im Herbst 2012 beginnen. Die Entscheidung wird wieder am Fête du Jeu in Saxon fallen, das vom 26. bis 28. April 2013 stattfinden wird. Wer ebenfalls zur Jury gehören möchte, muss einfach Mitglied von Mensa Schweiz werden. Weitere Informationen sind auf www.mensa.ch zu finden.

Der Hochbegabtenverein Mensa Schweiz ist Teil eines internationalen Netzwerks mit über 110 000 Mitgliedern aus allen Bevölkerungs-, Alters- und Berufsgruppen. Eintreten kann, wer bei einem anerkannten, überwachten Test ein besseres Ergebnis erreicht, als es 98 Prozent der Bevölkerung erzielen würden. Mitglieder gehen keinerlei Verpflichtungen ein, können jedoch an verschiedensten Treffen, Parties und Ausflügen teilnehmen.

Wenn Sie mehr über das Gewinner-Spiel «Village» erfahren möchten, finden Sie einen Artikel dazu in der «Gazette» des Fête du Jeu http://blog.lafetedujeu.ch/?p=367.

Quelle: Presseinfo, Mensa Schweiz über Pegasus Spiele

F3 - For Fame & Fortune (recenzja)

noreply@blogger.com (woj_settlers) — Tue, 01 May 2012 14:15:36 PDT

Jeszcze w zeszłym roku, podczas targów w Essen, otrzymałem do recenzji niewielkie pudełko z talią kart, która służyć ma do rozgrywki w grę F3 czyli For Fame & Fortune wydaną przez wydawnictwo Black Dove Games. I choć od tego momentu minęło ponad pięć miesięcy nieczęsto lądowała ta gra na moim stole. Dlaczego – dowiecie się z tej recenzji.

Zwykłe papierowe pudełko rozmiaru dokładnie zawartej w nim talii, mieści w sobie 65 kart Fortuny (po 13 w pięciu kolorach), 13 dzikich kart Fortuny, 2 karty mnożników, 4 karty modyfikujące oraz rozpisaną na 8 kartach instrukcję. Karty nie są ani grube ani cienkie, ot taki, powiedzmy, standard. I tyle w zasadzie o wykonaniu, bo cóż można by więcej. No może o jakości instrukcji słów kilka. Próba zmieszczenia zasad na kartach nie wpłynęła niestety korzystnie na ich czytelność, do tego instrukcja nie jest zredagowana najlepiej, a same reguły jakoś tak zawiłe i “opisane” tak swoistym metajęzykiem, że przyswoić się dają z niejakim tylko trudem. Z takimże zresztą trudem przyjdzie nam zaznajamiać z nimi współgraczy.

Celem gracza w F3 jest utworzenie i zebranie na ręce jak najlepszego zestawu kart Fortuny. Z grubsza polega to na zbieraniu układów znanych z kilku innych klasycznych gier hazardowych z pokerem na czele. W porównaniu z klasykiem, F3 wprowadza dodatkowy, piąty kolor. Widoczne obok wartości na kartach symbole: czarnego gołębia, miecza, płonącego serca, koniczyny i diamentu nic do gry nie wnoszą poza tym, że rozpatrywane w powyższej kolejności, czyli od najmocniejszego do najsłabszego rozstrzygają o ewentualnych remisach przy porównywaniu rąk graczy.

Przed rozgrywką należy wybrać dealera, który otrzymuje kartę mnożników i układa ją z obowiązującym w tym momencie mnożnikiem “x1” zwróconym ku środkowi stołu. Dealer, tasuje talię i rozdaje graczom po 10 kart. Pozostałe karty stanowią stos do dobierania. Każdy z graczy po zapoznaniu się z otrzymanym zestawem zostawia sobie 5 kart a pozostałe 5 przekazuje graczowi po lewej. Gracz po lewej od dealera staje się graczem rozpoczynającym i musi teraz zagrać 1 kartę, zagrać 2 karty lub spasować. O pasowaniu wspomnę jeszcze później, teraz o sensie zagrywania kart.

Zagrane karty układamy odkryte na stole. Każda z nich ma trzy funkcje:

reprezentuje stawkę gracza w tym rozdaniu, w postaci żetonu nadrukowanego na karcie
może zostać częścią układu kompletowanego przez graczy (również kilku układów naraz)
redukuje liczbę kart, która będzie przekazywana pomiędzy graczami (np. przy odkrytych dwóch kartach, gracze przekazują sobie tylko trzy zamiast pięciu, przy odkrytych czterech - tylko po jednej)

Za każdym razem, gdy kolejka przechodzi na dealera, przekręca on kartę mnożników, ustawiając kolejną, wyższą stawkę.

Sytuacja ta powtarza się do chwili, w której na stole będą leżały cztery karty. Wtedy gracze mogą zagrać jeszcze jedną kartę lub spasować.

Pasując wolno dobrać z talii jedną kartę i odrzucić jedną z ręki. Odrzuconą właśnie kartę może przejąć dowolny z graczy. Wystarczy, jeśli krzyknie „Kradnę!” W takim przypadku musi jednak zdobytą kartę od razu wykorzystać do stworzenia układu zwanego Fortuną (3 karty tej samej wartości lub ciąg trzech kart). Dwie pozostałe karty pasujące do tego układu musi więc mieć już na ręce.

Runda kończy się w sytuacji, gdy na stole leży 5 kart. Gracze formują swoje najlepsze układy z kart na ręce, przy czym wykorzystać mogą także trzy karty Fortuny lub pięć kart widocznych na stole. Odkryte karty zawsze są wspólne dla wszystkich graczy.

Na koniec rundy gracze podliczają swoje punkty. Do stawki bazowej w wysokości 1 dodaje się wartości żetonów stawek ze swoich kart oraz wartości żetonów z kart zwycięzcy (jeśli się jest przegranym) lub przegranego (jeśli jest się zwycięzcą). Całą uzyskaną sumę należy potem pomnożyć przez obowiązujący w tym momencie mnożnik. Uzyskany wynik przegrani liczą sobie jako swoją stratę. Wszystkie punkty przechodzą na własność zwycięzcy rundy.

Po zapisaniu wyników dealerem zostaje kolejny gracz i rozgrywa się następną rundę. Po ustalonej ich liczbie, zwyczajowo tylu, ilu jest graczy, partia kończy się, a zwycięzcą zostaje gracz z największą ilością punktów.

Mimo dużego podobieństwa do udanych klasyków i widocznego dążenia, żeby na podstawie uznanych mechanizmów stworzyć coś nowego i emocjonującego, gra sama w sobie jest niestety słaba. Do klasycznego pokera dodano kilka udziwnień, które w praktyce nie wnoszą nic porywającego, a wręcz przeciwnie – zamieniają płynność rozgrywki pokerowej na żmud nie do strawienia. Ilość kart na ręce, kolorów i symboli, które stale trzeba obserwować, sprawia, że ciężko jest ogarnąć do jakiego układu można i ma się szanse w ogóle zbliżyć. Chaos panujący w kartach na ręce, plus śledzenie kart na stole i pilnowanie mnożników jest bardzo męczące. Nawet jeśli siadaliśmy z nastawieniem zagrania kilku rozdań, nigdy nie dotrwaliśmy do końca. Moi współgracze i ja już po pierwszej rundzie z trudem zmuszaliśmy się do kolejnej. Sytuacji nie ratowały nawet warianty zaproponowane przez autorów, bo (o zgrozo!) jeszcze bardziej komplikują rozgrywkę albo wprowadzają 6 gracza.

Zdarzało mi się już marudzić na gry. które trafiały w moje ręce, ale zwykle mogłem wskazać również pozytywne cechy. F3 nie daje takich możliwości – jest męcząca, nieciekawa i pozbawiona emocji. Jeśli chcę spędzić wieczór z klasyczną talią kart – wybieram pokera. Jeśli chcę zagrać hazardowo – wybieram pokera. Jeśli chcę znajomym pokazać ciekawą grę karcianą – wybieram Haggis lub Zero. Jeśli zechcę kiedyś zmęczyć współgraczy i stracić pół godziny przeznaczone na granie – wybiorę F3 (Czytaj: Ja po tę grę więcej już po prostu nie sięgnę.)

Dziękujemy wydawnictwu Black Dove Games

za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 2/10

strategia / taktyka: 6/10

losowość: 7/10

interakcja: 7/10

wykonanie gry: 7/10

stosunek cena do jakości: 8/10

(podczas targów 5 €)

moja ocena dla "For Fame & Fortune" w serwisie BGG: 2

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: For Fame & Fortune

Liczba graczy: 2-6

Wiek: od 13 lat

Czas gry: 20 min

Wydawca: Black Dove Games

Projektant: Ng Edwin, Terence Lei, Mark Tham

Instrukcja: angielska

Zawartość pudełka:

* 72 karty

* instrukcja

"For Fame & Fortune" w serwisie Boardgamegeek

Kabaleo (recenzja)

noreply@blogger.com (pomimo) — Sun, 29 Apr 2012 13:47:26 PDT

Kabaleo to kolejna z wielu abstrakcyjnych produkcji wydawnictwa Gigamic, tworzonych z prawdziwie designerskim wyczuciem, a które – w zależności od tego, co jest dla nas kwintesencją planszówkowej rozrywki – mogą doskonale sprawdzić się bądź to w roli głównego bohatera wieczoru, bądź to chwilerka.

Pierwsze wrażenie ze spotkania z Kabaleo, to wizualne, jest niezwykle przyjemne. Grę upakowano w nietypowe pudełko w kształcie sześciokąta, w nim zaś, poza instrukcją i płóciennym woreczkiem, znajdziemy wyłącznie sporą garść białych stożków, z trwałego tworzywa przypominającego porcelanę, efektownie podmalowanych tu i tam kolorowymi oznaczeniami. Po przygotowaniach do rozgrywki, które polegają przede wszystkim na ułożeniu na stole części stożków w jedną grupę, a także potem już w trakcie gry, Kabaleo po prostu intryguje i przyciąga - elegancką, a zarazem funkcjonalną prostotą.

Podobnie eleganckie i proste jak sam design grą są jej zasady. Gdyby chcieć je podsumować jednym zdaniem, brzmiałoby ono: „Moje na wierzchu”. W istocie bowiem gracz ma za zadanie nakładać na stożki znajdujące się już na stole stożki ze swojej puli w taki sposób, aby na koniec gry jak najwięcej stożków w jego kolorze było na szczycie powstałych stosów. Sęk w tym, że kolor gracza jest od początku rozgrywki tajny, ujawnia się go dopiero na koniec. To, kto jakim kolorem gra, ustalamy losując sobie jeden z tzw. stożków celu. Te elementy gry z wierzchu są całkowicie białe, kolor ukryty jest wewnątrz takiego stożka. W grze zawsze bierze udział o 2 kolory więcej niż graczy, więc nawet jeśli zdaje nam się, że w trakcie partii domyśliliśmy się kolorów przeciwników, zawsze musimy liczyć się z jakimś marginesem błędu.

Po wylosowaniu swojego koloru i po ułożeniu na stole stożków-podstaw, oznaczonych kolorowym pasem tylko przy ich szerszym końcu, gracze otrzymują pulę stożków-pionków, które poza pasem u dołu mają też kolorowy czubek. Warto wspomnieć, że w instrukcji zaproponowano dwie metody rozdzielenia graczom pionków – przy 2, 3 i 4 osobach może to być przydział losowy, jeśli gramy w dwójkę lub trójkę jako alternatywę mamy przydział równomierny, czyli taką samą liczę pionków w każdym z biorących w grze kolorów. Oba warianty okazują się interesujące, choć ja osobiście wolę równy podział stożków.

Po tych krótkich przygotowaniach można od razu przystąpić do zabawy. Gracze kolejno dokładają po jednym z pionów ze swoich pul. Pionki wykłada się na podstawy albo na pionki – tego samego lub innego koloru. Gdy stożek przykrywa stożek o odmiennej barwie, zmienia się kolor-właściciel całego stosu. Gdy jednak ułożymy pionek na pionek o tym samym kolorze, oba znoszą się, w efekcie czego zdejmuje się je ze stosu i usuwa z gry, odsłaniając kolor stożka pod spodem. Oczywiście stożki-podstawy są bezpieczne, zresztą na nich w ogóle nie wolno układać stożków o tej samej barwie.

Stożki Kabaleo (fot. G3).
Ciekawe zdjęcia gry znajdziecie w galerii serwisu BGG.

W momencie gdy wszystkie pionki zostaną wyłożone na stół, gra dobiega końca. Gracze ujawniają swoje kolory i zliczają, ile stożków w ich kolorze jest na wierzchu. W przypadku remisu decyduje liczba przejętych stosów, tzn. podstaw przykrytych co najmniej jednym pionkiem. Gdyby i to nie dało rozstrzygnięcia, wygrywa gracz, którego pionek jest na szczycie najwyższego stosu.

Kabaleo oferuje szybką rozgrywkę, bo jedna partia rzadko trwa dłużej niż 15 minut. Kluczową rolę przy tym tytule odgrywa umiejętne skrywanie swoich intencji, trochę tak jak to ma miejsce w wyścigu Pędzących żółwi, gdzie też kolory graczy są tajne, ale można próbować je odgadnąć po działaniach przeciwników. Na moje potrzeby nazwałem ją sobie właśnie Pędzącymi żółwiami dla dorosłych, bo i wrażenia podobne i satysfakcja z zabawy porównywalna, choć tutaj – szczególnie przy wspomnianym już wyżej symetrycznym podziale pionków, każdy gracz ma takie same szanse i w tym sensie Kabaleo bije żółwiki na głowę. Poza tym – nawet w porównaniu z ową popularną grą dla dzieci, produkcja Gigamica wyraźniej stawia na minimalizm, i w sensie wykorzystanych elementów i w sensie ilości zasad, wciąż oferując sympatyczną i nieciężką rozrywkę.

Zagrać pozwala się ta planszówka z satysfakcją w zasadzie zarówno w dwie, w trzy jak i w cztery osoby. Koncept jest na tyle nieskomplikowany, a liczbę stożków dobiera się tak dokładnie do liczby graczy, że nic nie ma prawa się tu popsuć, a Kabaleo powinno zadowolić i miłośników 2-osobówek i graczy preferujących po jednej duszy na każdą nogę standardowego stołu. Ja sam subiektywnie większą frajdę miałem z rozgrywkach w troje i czworo, ponieważ dla mnie szczególnie intrygująca była w tej grze możliwość odgadywania kolorów konkurentów i psucia im szyków, co przekładało się wprost na większe emocje.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: 7/10
losowość: 2/10
interakcja: 5/10
wykonanie gry: 10/10
stosunek cena do jakości: 9/10

gryplanszowe.pl 69,90 zł

moja ocena dla "Kabaleo" w serwisie BGG: 8

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Kabaleo
Liczba graczy: 2-4
Wiek: od 8 lat
Czas gry: 15 min
Wydawca: Gigamic
Projektant: Jean-Luc Renaud
Instrukcja: wielonarodowa, w tym polska

Zawartość pudełka:
* 66 stożków
* woreczek
* instrukcja.

"Kabaleo" w serwisie Boardgamegeek

Tu i ówdzie: Pan tu nie stał! w sprzedaży

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 26 Apr 2012 08:15:03 PDT

PRL, lata osiemdziesiąte. Po artykuły luksusowe, takie jak papier toaletowy, cukier, wyroby czekoladopodobne czy herbatę ustawiają się długie kolejki. Wielu z nas pamięta te czasy. Dzięki grze Pan tu nie stał! możemy przeżyć to ponownie, tym razem jednak na wesoło!

Wydawnictwo Egmont przygotowało grę Pan tu nie stał! nawiązującą do czasów centralnego planowania i wiecznych rynkowych niedoborów, symbolem których stały się wszechobecne kolejki do sklepów. Celem gry jest walka o deficytowe towary pojawiające się w sklepach. Nie będzie to jednak takie łatwe, ponieważ wszyscy gracze będą próbować zdobyć buty Relax czy magnetofon szpulowy! Należy obserwować, co pojawia się w sklepach i nie dać się wypchnąć z kolejki.

Gra planszowa Pan tu nie stał! wspierana jest przez Dom Spotkań z Historią. "Grając wspólnie możemy przybliżyć historię, która działa się zaledwie 30 lat temu" – mówi profesor Jerzy Kochanowski. – "Dla nas to nie tak dawno, jednak dla pokolenia nastolatków to lata świetlne. Każdy z nas ma własne doświadczenia związane z tamtym okresem. Warto podzielić się tym z najbliższymi. Być może przy planszy łatwiej będzie się nam porozumieć i porozmawiać o tym, co powinno łączyć pokolenia – o historii”.

Gra Pan tu nie stał! to polska edycja wydanej w 2006 roku gry The Great Wall of China, autorem której jest Reiner Knizia. Mechanika gry została zachowana, zmianie uległ jedynie jej temat.

"Zdecydowałem się na zmianę tematu ponieważ w zagranicznych wydaniach gry zupełnie nie czuć klimatu budowy chińskiego muru." – mówi Jarosław Basałyga, wydawca gier w Egmoncie – "Temat nie był dobrze dopasowany do mechaniki gry. Idealnie natomiast pasowała tu walka o towary pojawiające się w sklepach. Mamy tu produkty o różnej wartości punktowej, gracze podejmują decyzje do których sklepów się udać, a w kolejkach trwa ciągła walka graczy o przewagę. Do tego dochodzą karty specjalne, których działanie świetnie pasuje do ikon PRL-u: matki z dzieckiem, towarzysza partyjnego, listy kolejkowej i cwaniaka próbującego wcisnąć się do kolejki. Pudełko polskiego wydania jest większe on wydań zagranicznych ponieważ zdecydowałem się dodać do gry 4 plansze sklepów, w których pojawiają się towary."

Autorem ilustracji jest Marek Szyszko, jeden z najlepszych twórców ilustracji historycznych.

Pan tu nie stał!
Gra planszowa dla 2-5 graczy w wieku 10-110 lat
Autor: Reiner Knizia
Ilustracje: Marek Szyszko
Cena: 59 zł

źródło: informacja prasowa, Egmont Polska

Tu i ówdzie: W Zakładzie. Lubelski Lipiec '80 już w sprzedaży!

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 19 Apr 2012 07:19:36 PDT

Najnowszy i jednocześnie pierwszy produkt Fabryki Gier Historycznych – „W Zakładzie. Lubelski Lipiec '80” właśnie dziś ukazał się na rynku. Gra jest dostępna między innymi w sklepie internetowym wydawnictwa. Serdecznie zachęcamy do zapoznania się z materiałami o „W Zakładzie”, a także do obejrzeniu spotu reklamowego gry.

„W Zakładzie. Lubelski Lipiec '80” jest grą planszową przeznaczoną dla 3-6 graczy, której akcja toczy się w Fabryce Samochodów Ciężarowych w Lublinie podczas tego wyjątkowego miesiąca. Gracze, wcielając się pracowników fabryki, starają się spełnić własne cele jak np. zostanie pracownikiem miesiąca czy doprowadzenie do wybuchu strajku. Rozgrywka nastawiona jest na dużą interakcję pomiędzy grającymi. Poprzez ustawianie żetonów na planszy, zagrywanie kart i dokonywanie inspekcji starają się oni jak najszybciej osiągnąć zwycięstwo, jednak, aby się to udało muszą skutecznie pokrzyżować plany pozostałym graczom.

Jednym z najważniejszych walorów „W Zakładzie” jest historyczność. Aby zasiąść do gry nie potrzeba wiedzy historycznej, ale za to po skończeniu partii gracz ma szanse stać się znacznie bogatszy o informację dotyczące Lubelskiego Lipca '80. Dlatego z jednej strony jest to tytuł dla miłośników gier planszowych, a z drugiej – dla nauczycieli szukających nieformalnych sposobów nauczania, uczniów i ich rodziców.

Gra pozwala na spędzenie czasu w miłej i lekkiej atmosferze oraz na pełną emocji rozgrywkę, zmuszającą do myślenia i sprawiającą, że każdy ruch jest ważny i może prowadzić do zwycięstwa lub porażki.

źródło: informacja prasowa, Fabryka Gier Historycznych

Tu i ówdzie: Świat Gier Planszowych #22 już wkrótce

noreply@blogger.com (pomimo) — Wed, 18 Apr 2012 11:43:54 PDT

W najbliższych dniach pojawi się w sprzedaży najnowszy, 22. numer magazynu Świat Gier Planszowych ze specjalnym minidodatkiem Festum Fatuorum do gry Basilica. Dodatek wprowadza nowe żetony (8 żetonów Katedry, 14 żetonów Ołtarzy oraz 2 żetony Awansu – po 1 na gracza), które rozszerzają pulę strategii stosowanych podczas rozgrywki.

Tematem przewodnim kwietniowego numeru są autorzy gier z ostatnich lat, którzy z powodzeniem wkroczyli do panteonu sław gier planszowych. Dodatkowo w środku znalazło się aż 18 recenzji gier (dwie z oceną 10/10!) , wywiady, konkursy, kolejna porcja historii gier.

Szczegółowy spis treści:

Temat Numeru:

New kids on the board - Autorzy gier z ostatnich lat
Gry są lustrem czasów - Rozmowa z Reinerem Knizią
Dziennik projektanta: Penguins on Ice - Raf Peeters – Jak powstaje łamigłówka
Monsoon Group - Kawiarnia pełna autorów
Poważne hobby - Rozmowa z Touko Tahkokallio
Sztuka projektowania gier logicznych - Rozmowa z Claudem Leroy

Recenzje:

Deadwood - Łap forsę i w nogi
Santiago de Cuba - Cuba rondlem się toczy
Podaj Cegłę - Wybudujmy sobie miasteczko
Neuroshima HEX: Stalowa Policja - Powrót RoboCopa
Blood Bowl - Piłka przejść może. Zawodnik – nigdy
Eaten by Zombies - I tak kolegę zjedzą!
Québec - 400 lat historii miasta Quebec
Rune Age - Deckbuildingowi “hirołsi”?
Eclipse - Fiński kosmos jest mniejszy
Ora et Labora - Modlitwa to za mało
Gyges Classic - Pokochać lub znienawidzić
2019: The ARCTIC - 2 godziny ruchów Browna
Czarne Historie (2, 3, 4, Tajemnice Zaświatów, Głupia Śmierć) - Co słychać u rodziny Adamsów?
Fauna Junior - Jeż, co jesz?
Masters of Commerce - Budzimy w sobie kapitalistę

Wywiady:

Egmont – zapowiada się kolejny dobry rok - Rozmowa z Jarosławem Basałygą

Stałe działy:

Mało znane - Dynasties, Deus Vult
Print & Play - Chunky Fighters
eGry - Forbidden Island
Historia gier - bierki
WC Konkurs - Szósty odcinek zabawy
Łamigłówki - … z liczbami
Sprintem po grach

Tu i ówdzie: W Zakładzie. Lubelski Lipiec '80 - premiera już w kwietniu

noreply@blogger.com (Kraina Gier) — Thu, 05 Apr 2012 03:02:02 PDT

Fabryka Gier Historycznych poinformowała, że premiera pierwszej gry tego wydawnictwa będzie miała miejsce 19 kwietnia tego roku, czyli dokładnie za 2 tygodnie!

„W Zakładzie. Lubelski Lipiec '80” jest grą planszową, przeznaczoną dla 3-6 graczy, której akcja toczy się w FSC Lublin podczas tego wyjątkowego miesiąca. Gracze, wcielając się pracowników fabryki, starają się spełnić własne cele jak np. zostanie pracownikiem miesiąca czy doprowadzenie do wybuchu strajku. Rozgrywka nastawiona jest na dużą interakcję pomiędzy grającymi. Poprzez ustawianie żetonów na plaszy, zagrywanie kart i dokonywanie inspekcji starają się oni jak najszybciej osiągnąć zwycięstwo jednak aby się to udało muszą skutecznie pokrzyżować plany pozostałych graczy. Dzięki wprowadzeniu kart wydarzeń zarówno każda runda jak i każda rozgrywka "W Zakładzie" jest inna.

Gra pozwala zarówno na spędzenie czasu w miłej i lekkiej atmosferze jak i na pełną emocji rozgrywkę, zmuszającą do myślenia i sprawiającą, że każdy ruch jest ważny i może prowadzić do zwycięstwa lub porażki.

Już dziś zachęcamy do zapoznania się z ofertą FGH i przeczytania instrukcji do gry, która jest dostępna na stronie wydawnictwa.

źrodło: informacja prasowa, Fabryka Gier Historycznych

Tu i ówdzie: Polska edycja Mondo

noreply@blogger.com (Kraina Gier) — Thu, 05 Apr 2012 03:02:18 PDT

Wydawnictwo REBEL.pl w drugim kwartale 2012 roku wyda polską edycję gry Mondo.

Mondo to szybka gra kafelkowa, w której gracze wcielają się w budowniczych świata.

Każdy gracz za pomocą kafelków tworzy na planszy swój własny świat pełen egzotycznych zwierząt i różnorodnych krajobrazów.

Wszystko dzieje się równocześnie, a przeciwnicy nie śpią. Czas biegnie nieubłaganie, jeśli ktoś zakończy akt stworzenia odpowiednio wcześnie, może zyskać kilka punktów dodatkowych.

Po trzech rundach wygrywa gracz z największą liczbą punktów. W grze zaawansowanej rozgrywkę urozmaicają cele, do których osiągnięcia dążą wszyscy gracze.

Natomiast poziom ekspercki wprowadza szereg wyzwań polegających na dodatkowych zadaniach.

Na łamach naszego Spiellust.net recenzowaliśmy Mondo już w kwietniu minionego roku - oczywiście na podstawie niemieckiego wydania, ale sama gra jest niezależna językowo.

źródło: informacja prasowa, REBEL.pl

Freitag (recenzja)

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 03 Apr 2012 03:26:37 PDT

Co może zrobić tytułowy bohater gry Friedemanna Friese „Freitag”, czyli Piętaszek, gdy jego spokój i szczęście burzy nagle jakiś niedotopiony rozbitek Cruzoe, Europejczyk, który ni stąd no zowąd, ba! nieomal bezczelnie pojawia się na jego wyspie. No cóż, nic innego, jak tylko pomóc wyprawić mu się jak najszybciej tam, skąd go przywiało. Niestety, oznacza to, że tego niezbyt zaradnego i zupełnie nieobytego z wyspiarską dziczą przybysza trzeba nauczyć najpierw, jak przeżyć, a potem przygotować i wyposażyć go do walki, bo na jedynej drodze z wyspy staną mu aż dwa pirackie statki.

„Freitag” to przygoda solo, gra oparta o mechanizm budowania talii, ogólnie więc można powiedzieć: Aby wygrać, trzeba umieć pozyskać silne karty, a jednocześnie pozbywać się tych słabych.

Na trzech porządkujących stół niewielkich planszach leżą na początku gry trzy rodzaje kart. W środku karty walki – talia, z którą gracz rozpoczyna swoje zmagania, po prawej i po lewej układamy odpowiednio: karty niebezpieczeństw/doświadczenia oraz karty niezdary. Poza tymi trzema stosami musimy jeszcze ułożyć z boku karty etapów gry, a spośród kart piratów wylosować dwie, przeciw którym (jeśli dobrze pójdzie) przyjdzie nam walczyć na koniec rozgrywki. Gdy uporamy się z kartami, przygotowujemy i układamy obok plansz pulę drewnianych znaczników, czyli punkty życia Robinsona – wszystkich jest 20, z czego dwa odkładamy na drugą stronę stołu – jako tzw. rezerwę. W trakcie pierwszych rozgrywek warto mieć pod ręką także instrukcję do gry. Wprawdzie zasady nie są wcale skomplikowane, ale początkowo trudno spamiętać wszystkie szczegóły związane z funkcjami specjalnymi niektórych kart.

W każdej turze gracz odkrywa najpierw dwie karty niebezpieczeństw. Wybiera z nich jedną i tę układa przed sobą. Pokonywanie niebezpieczeństwa polega na odkrywaniu kart walki. Karta niebezpieczeństwa podaje zawsze, ile kart walki gracz może dobrać za darmo – te karty układa się na lewo od karty niebezpieczeństwa. Jeśli po zliczeniu wartości zagranych kart walki gracz osiągnął lub przekroczył wskazaną na karcie niebezpieczeństwa wartość, zadanie uznaje się za wykonane i karta niebezpieczeństwa – od tej pory już jako karta doświadczenia - trafia do talii kart walki gracza.

Może się jednak zdarzyć i tak, że po odkryciu darmowych kart walki graczowi wciąż brakuje do wymaganej wartości. Może wtedy kontynuować swoje zmagania i dobierać kolejne karty ze stosu – tym razem jednak za każdą z nich płaci punktem życia. Płatne karty układa się po prawej stronie karty niebezpieczeństwa.

Inną możliwością jest poddane potyczki, co można uczynić niemal w każdym momencie, bo obowiązkowe jest tylko zagranie pierwszej karty walki. Od tego momentu za każdym razem sam decyduje, czy odkrywa kolejną czy pasuje. Czasem rzeczywiście warto się zaprzeć i wygrać większym kosztem. Trzeba jednak też pamiętać, że szybkie i mało efektywne zgrywanie kart walki rzadko jest dobrym pomysłem – im częściej bowiem będziemy musieli przetasowywać swoją talię, tym częściej pojawiać się w niej będą karty niezdary z sąsiedniego stosu – a te zawsze osłabiają tylko kondycję Robinsona. W efekcie nierzadko lepiej przegrać małą bitwę niż przegrać całą grę w konsekwencji jakiegoś nazbyt pyrrusowego zwycięstwa.

Oczywiście w przypadku poddania potyczki i porażki karta niebezpieczeństwa trafia z powrotem – najpierw na stos kart odrzuconych pod odpowiednią planszą, a potem ponownie do zakrytego stosu kart zadań. Gracz nie pozyskuje zatem żadnej nowej karty walki. Poza tym traci tyle punktów życia, ile punktów walki brakowało mu do osiągnięcia wskazanej na karcie wartości. Jest jednak z tego nieszczęścia jakiś pożytek. Za każdy oddany punkt życia (względnie 2 punkty w przypadku kart niezdary) życia gracz może usunąć jedną z zagranych właśnie kart walki. W ten sposób pozbywa się z talii niekorzystnych kart. Szczególnie w pierwszym etapie rozgrywki będzie to nawet dość często stosowana taktyka.

Jeśli już mowa o etapach gry, to mamy ich trzy. Symbolizują je kolorowe pola (zielone – żółte –czerwone) z naniesioną na nich liczbą wymaganych punktów walki. Gdy stos kart niebezpieczeństw wyczerpie się po raz pierwszy gracz przechodzi z pierwszego, zielonego etapu do drugiego – tasuje karty niebezpieczeństw leżące pod odpowiednia planszą, tworzy nowy zakryty stos i od tej pory obowiązuje go wartość na żółtym polu. Analogicznie wygląda przejście z etapu drugiego do trzeciego, czerwonego. Dla lepszej orientacji i wsparcia pamięci gracza autor dodał nawet do gry 3 karty etapów, przy przejściu do kolejnej fazy gry, każe odkładać do pudełka kartę minionego etapu. W praktyce te karty szybko okazują się zbędne…

Jeśli graczowi uda się przejść wszystkie trzy etapy rozgrywki, następuje wielki finał - walka przeciw dwóm pirackim statkom. Także tutaj podana jest ilość kart bezpłatnych i liczba punktów walki, jakie gracz musi przeciw piratom zagrać. Gracz może co prawda wybrać, przeciw któremu statkowi chce walczyć najpierw, ale tym razem nie może poddać potyczki. W razie potrzeby musi więc dobierać dodatkowe karty. Tutaj kosztuje go to aż dwa punkty życia za każdą.

Zwycięstwo w grze „Freitag” osiąga się dopiero w momencie, gdy pokonane zostaną oba pirackie okręty. Gracz przegrywa natomiast, gdy w którymkolwiek momencie gry nie wystarczy mu punktów życia.

To co jest szczególnym atutem i urokiem tej karcianki, to – oprócz przejrzystego i dobrze funkcjonującego konceptu – właściwości specjalne poprzypisywane do niektórych kart. Tworzenie talii nie polega dzięki temu li tylko na gromadzeniu co mocniejszych kart. Siła stworzonej talii przejawia się ostatecznie w tym, jak właściwości poszczególnych kart będą współdziałać ze sobą. Dzięki nim gracz może pozyskać na przykład dodatkowe punkty życia, policzyć punkty walki z którejś karty dwukrotnie, albo dwukrotnie skorzystać z funkcji innej. Jedne pozwolą dobrać więcej darmowych kart, inne – posortować pierwsze karty z góry stosu, jeszcze inne – pozwolą pokonać niebezpieczeństwo według wartości z poprzedniego etapu gry. Różnorodność możliwości i opcji, które gracz otrzymuje do dyspozycji dzięki sprawnemu budowaniu swojej tali jest we „Freitag” fascynująca. Także niektóre karty piratów mają dodatkowy tekst modyfikujący sposób walki z nimi, a przez to też wymagają od samego początku rozgrywki specjalnie do nich przykrojonej taktyki w tworzeniu talii, którą im ostatecznie przeciwstawimy.

„Freitag” nie jest łatwą grą i to już na pierwszym poziomie trudności, a tych jest w sumie cztery. Od początku wymaga sporo samozaparcia i dyscypliny. Z wyraźnym mozołem będziemy odkrywać drogę do zwycięstwa, ale – o ile tylko choć odrobinę lubimy gry jednoosobowe – nie będziemy chcieli łatwo dać za wygraną. I słusznie, bo z kolejnymi partiami będzie nam szło coraz lepiej, stopniowo zaczniemy odkrywać zależności pomiędzy naszymi decyzjami, a sukcesami i porażkami.

Podsumowując: „Freitag” cieszy jako oryginalna i intrygująca gra, dobrze zrealizowana i porządnie wydana. Jedyne co może chwilami nieco denerwować, to wada immanentnie obecna w przyjętym przez autora mechanizmie, a więc losowość wynikająca z oparcia rozgrywki o karty. Wprawdzie „Freitag” to pozycja solidnie przetestowana i dobrze wyważona (Friese ogranicza losowość i zwiększa decyzyjność gracza na różne sposoby, pozwala nawet przeglądać odkryte stosy kart.), niemniej tam gdzie są zakryte talie kart, przypadkowości całkowicie uniknąć się przecież nie da. Może to i zresztą dobrze. Bo z trudnej i wymagającej, ale nie przeciążającej gry zrobiłby się wtedy jakiś przyciężki „mozgożer”. A tak otrzymujemy dobrą grę solo, która niejednemu tak zagra na ambicji, że ostatecznie może nawet uzależni.

Vielen Dank an 2F-Spiele

für die freundliche Bereitstellung des Rezensionsexemplars

Dziękujemy wydawnictwu 2F-Spiele

za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: 8/10
losowość: 2/10
interakcja: 0/10
wykonanie gry: 9/10
stosunek cena do jakości: 10/10

planszomania.pl 46,00 zł

moja ocena dla "Freitag" w serwisie BGG: 8

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Freitag
Liczba graczy: 1
Wiek: od 13 lat
Czas gry: 25 min
Wydawca: 2F-Spiele / Rio Grande Games / wkrótce także: Lacerta
Projektant: Friedemann Friese
Instrukcja: zależnie od edycji: niemiecka, angielska, wkrótce: polska

Zawartość pudełka:
* 72 kart
* 20 drewnianych znaczników punktów życia
* 3 tableau na karty
* instrukcja.

"Freitag" w serwisie Boardgamegeek

Deutsches Résumé

Was soll der gleichnamige Held aus Friedemann Frieses Spiel „Freitag” denn tun, wenn sein Glück und seine Ruhe durch den Schiffsbrüchigen Crusoe, einen Europäer (wäre er bloß ertrunken!), plötzlich gestört werden? Es bleibt ihm nichts anderes übrig, als dem Eindringling zu helfen, wieder dorthin zurückzukehren, woher ihn die schlechten Winde angetrieben haben. Das bedeutet aber leider, dass man dem Grünschnabel zeigen muss, wie man mit den Gefahren der Insel umgeht, damit er erst einmal überhaupt überlebt und dann auch bereit sein wird für den Kampf gegen zwei Piratenschiffe, die ihm den Weg in die Heimat erschweren werden.

„Freitag“ ist ein Solo-Abenteuer, das auf dem Mechanismus des Deckbaus beruht. Das bedeutet hier: Um zu gewinnen, muss man gute Karten zusammenbekommen und zugleich die schlechten geschickt loswerden.

Vor dem Spiel legt man verschiedene verdeckte Kartenstapel auf die entsprechenden Ablagetableaus. In die Mitte kommen die Kampfkarten des Spielers. Gerade dieser Stapel wird dann im Laufe der Partie „um-„ und „ausgebaut“. Links davon befindet sich der Tollpatschkarten-Stapel, rechts die Gefahren-/Erfahrungskarten. Neben die Tableaus gehören noch 3 Stufenkarten und zwei zufällig geloste Piratenkarten. Außer Karten gibt es im Spiel noch 20 Lebenspunkte im Form hölzerner Marker. Robinson hat zuerst 18 davon, die zwei übrigen legt man als Reserve beiseite. Bei den ersten Partien empfiehlt sich, noch das Regelhäftchen parat zu haben, denn die Regel sind zwar nicht kompliziert, aber bei den speziellen Funktionen einiger Karten können durchaus Fragen aufkommen.

In jedem Zug deckt der Spieler zwei Gefahrenkarten auf und wählt eine davon, die er offen vor sich auslegt. Um eine Gefahr zu besiegen, deckt man Kampfkarten auf. Die Gefahrenkarte gibt immer an, welchen Kampfwert der Spieler erreichen muss und wie viele Kampfkarten er zu diesem Zweck kostenlos ziehen darf - solche Karten legt er links neben die Gefahr. Addiert der Spieler dann die Kampfwerte seiner Karten und erreicht oder überschreitet er den verlangen Kampfwert, wird die Gefahrenkarte zu seiner Kampfkarte und bereichert seinen eigenen Stapel.

Es kann aber auch passieren, dass der Spieler mit seinen kostenlosen Kampfkarten den verlangten Kampfwert noch nicht erreicht. In diesem Fall kann er zwar weitere Karten von seinem Stapel aufdecken, was ihn aber dann je 1 Lebenspunkt kostet. Diese Karten haben ihren Platz rechts von der Gefahr.

Es gibt noch eine dritte Möglichkeit – den Kampf aufgeben, was der Spieler eigentlich zu fast jedem Zeitpunkt des Zuges tun kann. Die Regel verlangt von ihm bloß, dass er mindestens eine Kampfkarte aufdeckt. Bei jeder nächsten entscheidet er selber, ob er weiter kämpfen oder passen will. Manchmal lohnt es sich wirklich, den Sieg teurer zu erkaufen. Die Erfahrung lehrt aber, dass allzu unbedachtes und uneffektives durchspielen des Kampfkarten-Stapels keine gute Idee ist – denn je häufiger man diesen erneut mischen muss, desto häufiger muss man auch eine Tollpatschkarte in Kauf nehmen – und diese Karten entkräften Robinson. Grundsätzlich ist es also lohnender, einen kleinen Kampf zu verlieren, als das gesamte Spiel – nur weil man zwischendurch mal einen unnötigen Pyrrhussieg erringen wollte.

Selbstverständlich bekommt der Spieler bei Niederlage keine Gefahrenkarte als Erfahrungskarte für seinen Kampfkartenstapel. Und das ist nicht der einzige Nachteil der Option: Er verliert auch so viele Lebenspunkte, wie ihm Kampfpunkte fehlten. Es gibt dennoch auch Glück im Unglück – für jeden abgegebenen Lebenspunkt (bei Tollpatschkarten für jede 2) kann der Spieler eine der gerade gespielten Kampfkarten aus dem Spiel nehmen. Auf diese Weise wird er schlechte Karten los. Besonders in der ersten Stufe des Spiels ist dies eine gute Taktik.

Wenn wir schon bei Spielstufen sind. Man spielt drei von ihnen durch. Auf den Gefahrenkarten sind sie durch farbige Felder markiert, auf denen je der verlangte Kampfwert verzeichnet ist. Ist der Gefahrenkartenstapel zum ersten Mal zu Ende, wechselt das Spiel von der ersten (grünen) Stufe zur nächsten – der Spieler mischt den Ablagestapel und bildet einen neuen Gefahrenkartenstapel, von nun an gilt für ihn der Wert auf dem gelben Feld. Ähnlich sieht der Übergang zur dritten (roten) Stufe aus. Zur besseren Orientierung hat der Autor dem Spiel 3 Stufenkarten hinzugefügt, d.h wenn man auf eine höhere Stufewechselt, kann man die Karte der vorigen Stufe in die Schachtel zurücklegen. Ehrlich gesagt zeigen sich die Karten aber schnell als entbehrlich….

Hat der Spieler alle drei Stufen erfolgreich gemeistert, kommt das große Finale – die Kämpfe gegen die zwei Piratenschiffe. Auch diese Karten geben an, wie viele kostenlose Kampfkarten der Spieler aufdecken kann und über wie viele Kampfpunkte er verfügen muss. Zwar kann der Spieler immer wählen, gegen welches der beiden Schiffe er zuerst antreten will, diesmal aber kann er nicht aufgeben. Wenn nötig muss er also weitere Kampfkarten ziehen – teurer als früher, denn pro Karte zahlt man 2 Lebenspunkte.

Die Partie gewinnt man bei „Freitag“ nur dann, wenn beide Piratenkarten besiegt worden sind. Man verliert dafür sofort in dem Moment, in dem man keine Lebenspunkte mehr hat und deshalb nicht mehr agieren kann.

Was dem Kartenspiel eine besondere Tiefe und Schönheit verleiht, sind – außer dem übersichtlichen und gut funktionierenden Konzept – die speziellen Eigenschaften mancher Karten. Das Bilden des eigenen Decks beruht nicht nur auf einfachem Ansammeln von möglicherweise wertvolleren Kampfkarten. Die Stärke des Spielerstapels drückt sich letztendlich darin aus, wie sich die Eigenschaften der einzelnen Karten ergänzen und was sie dem Spieler effektiv bringen. Dank ihrer kann er zum Beispel zusätzliche Lebenspunkte bekommen oder sich den Kampfwerft einer Karte doppelt anrechnen, oder auch die spezielle Funktion einer anderen erneut verwenden. Es gibt die Karten, die die ersten Karten des Spielersstapels sortieren lassen, andere ermöglichen es, eine Gefahr nach den Bedingungen der früheren Stufe zu besiegen. Die Vielfältigkeit der Möglichkeiten und der Optionen, die aus einem gut gebauten Spielerdeck resultiert, ist bei dem Kartenspiel einfach faszinierend. Auch manche Piratenkarten weisen zusätzlich Kartentexte auf, und verlangen so vom Beginn der Partie an vom Spieler eine gut durchdachte, auf sie ausgerichtete Taktik.

„Freitag“ ist kein leicht zu meisterndes Spiel. Schon das erste Level ist eine Hürde (insgesamt schlägt uns der Autor 4 Levels vor). Man braucht von Anfang an viel Selbstdisziplin, denn der Weg zum Sieg ist mit vielen Rückschlägen gepflastert, aber – zumindest wenn man Solospiele mag – wird man nicht so schnell aufgeben, sondern es wieder und wieder versuchen. Und ganz zu Recht, denn allmählich werden die Abhängigkeiten zwischen den Entscheidungen und Erfolgen bzw. Niederlagen immer klarer.

Das einzige, was manche Spieler stören kann, ist die Tatsache, dass es einen gewissen Glücksfaktor gibt. Zwar ist „Freitag“ richtig durchgetestet und ausgewogen, und Friese schränkt den Glücksanteil ein und verstärkt die Rolle des Spielers auf mehrfache Weise, aber dennoch lässt sich der Zufall dort, wo verdeckte Stapel ins Spiel kommen, doch nicht ganz ausschließen.

Vielleicht ist es auch gut so. Sonst würde aus dem schwierigen und anspruchsvollen, aber immer noch nicht allzu anstrengenden Spiel ein „Gehirnkiller“. Zum Glück hält sich der Schwierigkeitsgrad immer in Grenzen. Im Endeffekt erhalten wir so ein sehr schönes Solospiel, das wirklich anzustacheln weiß und das man unbedingt im Gepäck haben sollte, wenn es einen auf eine einsame Insel verschlägt.

Spiellust-Punktometer

Gesamtnote: 9/10
Strategie /Taktik: 8/10
Glücksfaktor: 2/10
Interaktion: 0/10
Material: 9/10 (die Bilder von dem Spiel befinden sich im polnischen Text oben.)
Preis-Leistungs-Verhältnis: 10/10 (planszomania.pl 46,00 zł)

BGG-Note des Rezensenten für "Freitag": 8

Résumé: pomimo

Tu i ówdzie: Mistrzostwa Polski w Qwirkle!

noreply@blogger.com (pomimo) — Tue, 27 Mar 2012 06:11:30 PDT

Qwirkle to prosta i lekka gra logiczna często porównywana do Scrabble. Polega ona na układaniu płytek w krzyżujących się kolumnach i rzędach, przy czym każdy z tych ciągów musi zawierać ALBO różne symbole w tym samym kolorze, ALBO ten sam symbol w różnych kolorach.

Gratulacje! Właśnie poznałeś większość zasad!

Wykorzystaj to w trakcie zbliżających się amatorskich mistrzostw Polski w Qwirkle. Eliminacje (poprzedzane zawsze szczegółowym wytłumaczeniem zasad) odbywać się będą w całej Polsce, w trakcie konwentów. Na trasie naszego mistrzowskiego maratonu znajdują się

Wrocław (Gratislavia, 31.03),
Poznań (Wielka granda, 21.04),
Trójmiasto (Kostek, 26.05)
Kraków (Nowa Gralicja, 23.06),
Warszawa (Kocioł, 29.09),
Gliwice (Pionek, 03.06) i
Łódź (Łódzki Port Gier, 27.05)

O co gramy?

Trzy pierwsze miejsca na każdym z konwentów premiowane są nagrodami postaci gier planszowych, natomiast zdobywcy pierwszego i drugiego miejsca zapraszani są dodatkowo na…

…Wielki Finał w Poznaniu na Targach Hobby!

Tu stawka będzie jeszcze większa, ponieważ nagrody za trzy pierwsze miejsca to 500 zł, 1000 zł i 1500 zł! A więc jeśli do tej pory nie poznałeś jeszcze Qwirkle, masz jeszcze jeden powód, aby zrobić to jak najszybciej - i zgarnąć nagrody!

Cała Polska gra w Qwirkle! A Ty?

Więcej informacji: http://zagrajmy.org/qwirkle/.

Organizatorem Mistrzostw Polski w Qwirkle jest powstająca właśnie poznańska Fundacja Zagrajmy. Inicjatywę wspiera finansowo wydawnictwo G3, wydawca polskiej edycji Qwirkle.

Serwis Spiellust.net, który objął Mistrzostwa patronatem medialnym, będzie Wam przypominał o poszczególnych eliminacjach, tak abyście niczego nie przegapili.

Jeśli nie znacie jeszcze gry Qwirkle, zapraszamy do przeczytania jej recenzji na naszych łamach.

Regatta (recenzja)

noreply@blogger.com (pomimo) — Thu, 22 Mar 2012 00:03:47 PDT

W 2010 roku francuskie wydawnictwo Gigamic wyprodukowało kilka gier w charakterystycznym pudełku o kształcie sześcianu. Ta swoista seria zawiera tytuły szybkie i lekkie, raczej rodzinne, z potencjałem - a niekiedy wręcz wyraźnie profilem - wyraźnie imprezowym.

Zasadniczo popularność i rozpoznawalność tej linii produktów Gigamica jest w Polsce niewielka, a szkoda – bo pojawia się wśród nich chociażby taka Coyote (czyli Pow Wow, która powróciła w ten sposób do swojej pierwotnej nazwy), jest dynamiczna, losowa i sympatycznie wkurzająca Wazabi, jest przyciągająca oko runiczna RÖK- niby tylko garść bakalitowych kamieni, a w rzeczywistości bardzo sympatyczna gra typu wypatrz-znajdź-złap. I jest wreszcie najbardziej może z nich wszystkich oryginalna Regatta, o której właśnie chciałem dzisiaj napisać.

Regatta to gra wyścigowa niekoniecznie tylko dla fanów żeglarstwa. Już na pierwszy rzut oka przyciąga uroczymi łódeczkami w roli pionków i jednocześnie dziwi brakiem planszy. Obszar gry wyznaczymy po prostu na naszym stole .W tym celu przed rozgrywką rozmieszczamy na nim cztery boje. Dwie wyznaczają linię startu-mety, dwie pozostałe dystans wyścigu, który uzgadniamy wspólnie z innymi graczami. Gra opiera się na kartach ruchu, więc każdy grający otrzymuje ich po pięć. Po takich przygotowaniach można już ustawić łódki na linii startu i dać sygnał rozpoczęcia regat.

łodzie i boje, fot. G3

Zasady są banalnie proste. W swojej turze gracz zagrywa po prostu jedną kartę, przemieszcza swoją łódź, po czym uzupełnia rękę, dobierając nową kartę z talii. Niezwykły jest za to sposób użycia karty ruchu. Gracze układają karty przed dziobem swoich łodzi i przesuwają je wzdłuż narysowanych na kartach strzałek.

Oprócz zwykłych kart ruchu talia zawiera też karty specjalne, które dają dodatkowe możliwości. Karta ‘Doskonałe wyczucie wiatru’ pozwala na zagranie od razu kolejnej, dowolnej karty. ‘Zaklinanie wiatru’ zagrywamy dwukrotnie. ‘Flauta’ hamuje łódź innego gracza, odbierając mu turę.

Żebyście mogli zobaczyć, jak w praktyce działają karty i jak tury gracza łączą się w wesoły wyścig żaglówek, podpinam filmik prezentujący grę zrealizowany przez wydawnictwo Gigamic:

To czego nie pokazuje wideoprezentacja gry to alternatywa dla akcji zagrania karty. Kto nie chce lub nie może zagrać karty, ma prawo wymienić od 1 do 3 kart z ręki na nowe karty z talii albo zwrócić łódź w bardziej pożądanym kierunku. Co prawda w rozgrywce korzysta się z tych opcji raczej rzadko, niemniej są momenty, że te wybory okazują się korzystne. I ostatecznie dzięki temu obchodzi się nieco losowy charakter rozgrywki.

Bo że Regatta jest grą odczuwalnie losową, nie da się zaprzeczyć. W praktyce jednak nie bardzo to przeszkadza. W stosunku do czasu rozgrywki, który wynosi ok. 15-20 minut, stosunek decyzyjności graczy jest całkiem w porządku. Zresztą to przecież nie wyścig o złote kalesony. Gra została pomyślana w taki sposób, żeby przynosiła sporo frajdy i w udany, a do tego niebanalny sposób to czyni. Do tego jest dynamiczna i budzi pozytywne emocje, bo poza zagraniem ‘Flauty’ nie ma tu żadnej negatywnych interakcji.

Na mnie osobiście Regatta zrobiła bardzo pozytywne wrażenie. Jak na planszówkowe wyścigi to duże dokonanie, bo wyścigówek nie darzę jakąś szczególną estymą – poza może klasyczną Mississippi Queen (ale tam bardziej niż charakter gry przyciąga mnie mechanizm napędzania stateczków) i Pędzącymi żółwiami (tu zaś zdecydowanie plusuje element humorystyczny i megakrótki czas rozgrywki). W porównaniu z obiema tymi tytułami Regatta wypada nawet ciut lepiej. W Mississippi Queen człowiek żmudnie przedziera się tym swoim powolnym parowcem z heksa na heks planszy, to zresztą zupełnie inny charakter gry, sporo kalkulowania i szacowania – w Regatta można poczuć wiatr w żagle, powietrze, przestrzeń, fale, czysty relaks. Z Pędzącymi żółwiami tytuł Gigamica wygrywa u mnie większym wpływem gracza na tok gry – w obu tytułach gramy z pięcioma kartami na ręce, ale Knizia nie dał graczowi możliwości ich wymiany. Pewnie, że gra Knizii to tytuł przeznaczony typowo dla dzieci i dlatego nie chcę obu tych gier zbytnio porównywać, nawet jeśli i gra Gigamica jest od 5 lat. Po prostu Regatta z punktu widzenia dorosłego bardziej do mnie trafia. Także z powodu oprawy wizualnej.

karty i książeczka z instrukcjami, również polską, fot. G3

Kto nie miał okazji pościgać się tymi sympatycznymi łódeczkami, temu serdecznie polecam spróbować. Podejrzewam, że wielu z Was uzna tę grę za ciekawe uzupełnienie domowej półki z planszówkami. Szczególnie jeśli szukacie akurat sympatycznego fillerka, którego spokojnie można zaproponować nawet tym (jeszcze) niegrającym krewnym i znajomym.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: 6/10
losowość: 4/10
interakcja: 2/10
wykonanie gry: 10/10
stosunek cena do jakości: 9/10

planszomania.pl 59,90 zł
gryplanszowe.pl 56,00 zł

moja ocena dla "Regatta" w serwisie BGG: 8

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Regatta
Liczba graczy: 2 - 4
Wiek: od 5 lat
Czas gry: 20 min
Wydawca: Gigamic
Projektant: Emmanuel Fille, Martine Moisand
Instrukcja: międzynarodowa, w tym także po polsku

Zawartość pudełka:
* 55 kart
* 4 łodzie
* 4 boje
* płócienny woreczek
* instrukcja.

"Regatta" w serwisie Boardgamegeek

Drako – Jäger im Drachental

noreply@blogger.com (Kinjiro) — Sat, 17 Mar 2012 02:07:54 PDT

Beginnen wir bei den Zombies. Nein, bei Drako kommen keine solchen vor, doch auf den ersten Blick weist die Drachenjagd ein paar Gemeinsamkeiten mit einem anderen polnischen Spiel auf, das bei uns auch gerne für 2er-Partien auf den Spieltisch kommt, nämlich Zombiaki. Wem Zombiaki gefallen hat, der sollte unbedingt auch einmal einen Blick auf Drako werfen, denn beide Spiele richten sich an eine ähnliche Zielgruppe, ohne dass Drako dabei in irgendeiner Form eine Kopie des Zombie-Spiels wäre.

Was Zombiaki und Drako verbindet ist, dass sie nicht nur beide reine 2-Personen-Spiele sind, sondern vor allem, dass es sich um sog. asymmetrische Spiele handelt. D.h. die Spieler schlüpfen in unterschiedliche Rollen mit unterschiedlichen Zielvorgaben. Während bei Zombiaki ein Spieler die Menschen hinter den Barrikaden spielt, die versuchen, bis zum nächsten Morgen zu überleben, übernimmt der zweite Spieler die Rolle der Zombies, die versuchen, eben diese Barrikaden zu stürmen, bevor die Karte ‚Sonnenaufgang’ aufgedeckt und damit das Spiel beendet wird.

Ein ähnliches Spielende ist auch bei Drako möglich. Während ein Spieler hier die Rolle des Drachen übernimmt, der von drei Zwergen in einem Tal in eine Falle gelockt wird, schlüpft der andere Spieler in die Rolle der Zwerge, die als Drachenjäger Beute machen wollen. Gelingt ihnen das nicht, bevor sie ihre letzte Karte gespielt haben, endet das Spiel mit der Flucht des Drachen. An dieser Stelle enden allerdings auch die Gemeinsamkeiten mit dem Straßenkampf der Zombies gegen die Menschen - und das Abenteuer im Drachental beginnt.

Auf in den Kampf

Zwar besitzt auch bei Drako jeder Spieler einen eigenen Kartenstapel, aber er verfügt darüber hinaus im Gegensatz zu Zombiaki auch noch über Spielfiguren – davon gibt es jedoch nicht allzu viele. Während der Zwerg-Spieler immerhin mit drei Figuren auf Beutezug gehen kann, muss sich der Drachen-Spieler mit einer einzigen begnügen und diese bis zum Ende des Spiels oder zur vollständigen Vernichtung der drei Angreifer verteidigen. Damit sind auch die Zielvorgaben schon umrissen: Der Zwerg-Spieler muss seine Karten sinnvoll nutzen, um beim Drachen insgesamt 11 Treffer zu landen und diesen somit zu erlegen. Der Drachen-Spieler auf der anderen Seite hat zwei Möglichkeiten – entweder er versucht, den Angreifern so gut es geht auszuweichen und bis zur letzten Zwergen-Karten zu überleben, oder er nutzt seine eigenen Waffen wie Krallen und Feuerstoß, um die Zwerge ihrerseits in Jenseits zu befördern.

Die Story

Wie bei jedem Spiel gilt es auch bei Drako zunächst einmal die Regeln zu studieren. Diese liegen dem Spiel in englischer und polnischer Sprache bei und beginnen mit einer vergleichsweise langen Einleitung, die man zwar nicht unbedingt gelesen haben muss, um das Spiel zu spielen, die aber eine schöne Einführung in die Spielwelt darstellt und quasi die Vorgeschichte des Spielgeschehens erzählt. D.h. zum einen stellt sie jeden der drei Zwerge (Brüder übrigens) kurz mit seinen individuellen Charakteristika vor und zum anderen wird die spannungsgeladene Situation beschrieben, in der die Zwerge darauf warten, dass ein Drache in ihrem kleinen Tal landet und ihnen in die Falle geht, was dann auch geschieht. Nun heißt es, schnell und entschlossen zu handeln, denn auch der Drache ist nicht wehrlos.

Diese Geschichte, deren Beginn hier der Anleitung vorangestellt wird, wird an ihrem Ende wieder aufgenommen und abgeschlossen. Hier wird ein mögliches Ende beschrieben, bei dem der Drache noch einmal davon gekommen ist, aber bei dem die Brüder ihrer Verwundungen zum Trotz schon neue Pläne schmieden – also zur nächsten Partie einladen.

Die Kämpfer

Neben Karten und Figuren gibt es bei Drako auch noch einen Spielplan, der das kleine Tal, in dem die Zwerge ihrer Beute auflauern, darstellt. Dieser besteht im Wesentlichen aus 19 Hex-Feldern, die das enge Territorium, auf dem sich der ungleiche Kampf zwischen Drachen und Zwergenbrüdern abspielt, beschränken. Schließlich gibt es noch pro Spieler eine Tafel, auf der die Verwundungsmarker der einzelnen Figuren platziert werden. Dabei gibt es wiederum jeweils eine Besonderheit zu beachten.

Auf der Tafel der Zwerge ist jeweils pro Zwerg angegeben, wie viele Treffer sie vertragen und welche besondere Fähigkeit sie ins Spiel bringen – Morin etwa besitzt eine Armbrust, mit der er den Drache auch über einige Felder Entfernung treffen kann. Wird er jedoch seinerseits fünfmal durch den Drachen getroffen, scheidet die Figur aus dem Spiel aus. Noch weniger Treffer, nämlich nur vier, verträgt Urpen, der dafür über ein Netz verfügt, mit dem der Drache an der Bewegung gehindert werden kann. Gut gepanzert hingegen ist Brald, der erst beim sechsten Treffer zu Boden geht. Seine besondere Fähigkeit ist, einmal im Spiel in Rage zu verfallen und in seinem Zug eine Extraaktion auszuführen. Tötet der Drache einen der Zwerge, ist aber natürlich auch dessen Fähigkeit nicht mehr nutzbar.

Die Tafel des Drachen auf der anderen Seite ist in vier Bereiche eingeteilt. Zunächst muss er viermal von den Zwergen verwundet werden, bevor diese gezielt angreifen können, um etwa die Fähigkeit des Drachens, an eine andere Stelle des Spielplans zu fliegen oder Feuer zu speien, zu unterbinden. Erst wenn der Drache weder laufen noch fliegen noch Feuer spucken kann, haben die Zwerge ihr Ziel erreicht und den Kampf gewonnen.

Zum Angriff

Die Spieler beginnen jeweils mit vier Karten auf der Hand, und der Drache eröffnet das Spiel. Ist ein Spieler an der Reihe, hat er zwei Möglichkeiten – entweder zieht er zwei Karten oder er spielt eine. Da er insgesamt zwei Aktionen ausführen darf, kann er also entweder 4 Karten ziehen oder zwei plus eine Aktion oder zwei Aktionen durchführen.

Als Aktionen gibt es „Bewegung“ und „Angriff“. Die Symbole auf den Karten zeigen dabei an, welche Möglichkeiten man genau hat. Die Zwerge können laufen und per Axt angreifen (je nach Symbol einzeln oder auch zu zweit). Morin kann Pfeile verschießen und Urben sein Netz werfen (um dieses loszuwerden, muss der Drachen-Spieler eine Runde aussetzen).

Der Drache kann fliegen, beißen oder eine ganze Hexfeldreihe mit einem Feuerstoß überziehen. Karten mit einem Schild-Symbol dienen sowohl beim Drachen als auch bei den Zwergen zur Abwehr von Angriffen.

Taktik

Damit wären die Regeln schon grob umrissen. Jetzt braucht es etwas Kartenglück und vor allem gute Taktik, um das jeweils angestrebte Ziel zu erreichen. Generell lässt sich dabei sagen, dass der Zwerg-Spieler offensiv zu agieren hat, denn er verliert auf jeden Fall, wenn die Karten zu Ende gehen und der Drache noch am Leben ist. Der Drachen-Spieler auf der anderen Seite sollte vorsichtiger sein und nicht zu sehr auf Konfrontationskurs gehen. Zwar zahlt es sich aus, Gelegenheiten zu nutzen, den Zwergen eins auf die Mütze zu geben und diese möglichst kampfunfähig zu schlagen, doch ist es tendenziell ratsamer, sein Heil in der Flucht zu suchen und den Zwerg-Spieler zu nötigen, seine Handkarten für Bewegung auszuspielen anstatt für Angriffe. Auch sollte der Drachen-Spieler darauf achten, dass er nicht zu sorglos mit seinen eigenen Handkarten umgeht, denn wenn er am Ende ohne Karten dasteht, während der Zwergen-Kartenstapel noch nicht aufgebraucht ist, wird er zur ‚sitting duck’. D.h. er muss aktionsunfähig zusehen und abwarten, ob die Zwerge ihm noch den Garaus machen, bevor auch sie keine Karten mehr haben.

Der Zwerg-Spieler hingegen muss versuchen, möglichst oft mit einem Angriff zum Zuge zu kommen und nach und nach bestimmte Fähigkeiten des Drachen lahm zu legen, so dass diesem z.B. seine Feuerstoßkarten nichts mehr nützen (umgekehrt kann der Zwerg-Spieler beispielsweise nach Urbens Tod die Netz-Karten nicht mehr gebrauchen). Außerdem sollten die Sonderfähigkeiten der einzelnen Zwerge im richtigen Augenblick zum Einsatz kommen (was allerdings auch wieder abhängig vom Kartenglück ist). Unabhängig von den Karten ist die Fähigkeit Bralds, einmal im Spiel eine Extraaktion zu machen, was eine wichtige taktische Möglichkeit darstellen kann.

Fazit

Eine Anmerkung, die nur für Neueinsteiger relevant ist, wäre die folgende: Schön wäre es noch gewesen, wenn die Anzahl der Symbole, die im Spiel vorkommen, jeweils in der Regel vermerkt wäre – z.B. dass es nur 3 Karten mit dem Netz-Symbol gibt. Da dies nicht der Fall ist, ist es ratsam, sich vor Spielbeginn die Karten einmal genauer anzusehen und sich mit ihrer Bedeutung und jeweiligen Anzahl vertraut zu machen, da das Wissen darum, wie viele Feuerstöße etwa der Drache insgesamt abgeben kann, im Spiel durchaus nützlich sein kann.

Zusammenfassend ist jedoch zu sagen, dass Drako grundsätzlich ein schnelles Spiel ist. Schnell erklärt, schnell aufgebaut, schnell gespielt. Allerdings erfordert es auch einiges an taktischen Überlegungen. D.h. das Glück spielt außer beim Kartenziehen keine Rolle, sondern überlegtes Vorgehen ist gefragt. Die Asymmetrie ergibt dabei für die Spieler je einen unterschiedlichen Blickwinkel auf das Spielgeschehen, so dass Drako schon allein durch die Möglichkeit, die Rollen in der nächsten Partie zu tauschen, eine gewisse Abwechslung bietet. Das gilt ebenso für die Option, die Startaufstellung der Figuren zu variieren, sowie die jeweils unterschiedliche Kartenzusammenstellung. Das begrenzte Spielfeld andererseits und die letztlich doch eingeschränkten Möglichkeiten der Protagonisten können allerdings dennoch zu einem gewissen Wiederholungseffekt führen.

Doch bereits durch seine Kürze ist Drako ein schönes 2-Personen-Spiel für Zwischendurch, das eine gewisse Herausforderung für die grauen Zellen darstellt, ohne anstrengend zu sein. Die Miniaturen, die echte Liebhaber noch farbig anmalen können (wie etwa bei Boardgamegeek zu bewundern), werten das Spiel weiter auf, sind detailliert gestaltet und decken sich mit den Zeichnungen auf Spielmaterial und Anleitung, so dass ein durchdachter Gesamteindruck entsteht.

Wir bedanken uns herzlich beim REBEL.pl-Verlag

für die Bereitstellung eines Rezensionsexemplars.
Dziękujemy wydawnictwu REBEL.pl
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Spielinfos:

Titel: Drako
Spielerzahl: 2
Alter: ab 8
Spieldauer: 15-45 min
Verleger: REBEL.pl
Autor: Adam Kałuża
Spielregel: polnisch, englisch

Spielmaterial:
* 1 Spielplan
* 3 Zwergen-Figuren
* 1 Drachen-Figur
* 1 Zwergen-Tafel
* 1 Drachen-Tafel
* 38 Zwergen-Karten
* 38 Drachen-Karten
* 25 Wunden-Marker
* 1 Netz-Marker
* 1 Rage-Marker
* 2 Anleitungen (polnisch und englisch)n

Drako auf BoardGameGeek

Résumé recenzji

Zacznijmy od Zombi – pisze Britta na początku swojej recenzji. W Drako Zombi naturalnie nie występują, ale sama gra wykazuje kilka podobieństw z innym polskim tytułem, który na stole Britty także się pojawia – z Zombiakami. Podobnie jak Zombiaki także Drako jest asymetryczną grą dla 2 graczy – to znaczy, że także i tu gracze mają różne cele. W przypadku Zombiaków umarlaki starały się przebić przez barykady ludzi, zanim skończy się gra; ludzie musieli ten pochód powstrzymać. W Drako po obu stronach (przysłowiowej) barykady stają: gracz dysponujący trzema krasnoludzkimi braćmi, którzy zasadzają się na smoka oraz drugi, wcielający się w rolę osaczonej bestii. Także tutaj chodzi o osiągnięcie swego celu (pokonanie smoka/wyrwanie się z pułapki) przed końcem partii.

Fani Zombiaków, czy gier asymetrycznych w ogóle, powinni odnaleźć w Drako kolejny ciekawy dla siebie tytuł. Tym bardziej, że Drako obiecuje i ciekawą przygodę (w którą wprowadza gracza dość obszerny wstęp fabularny zawarty w instrukcji) i przyciągające oko komponenty: ciekawie zilustrowaną planszę główną z 19 heksagonalnymi polami - miejsce zasadzki i potyczki smoka z krasnoludami, osobne talie dla obu graczy i wreszcie robiące świetne wrażenie figurki smoka oraz łowców, jak również powiązane z nimi plansze, gdzie gracze zaznaczają odniesione przez poszczególne postaci obrażenia.

Na planszy obrażeń krasnoludów zaznaczono - dla każdego z nich z osobna - ile trafień mogą znieść i jaką mają szczególną zdolność. Morin zatem wytrzyma 5 trafień i walczy kuszą, dzięki czemu może atakować smoka z dystansu. Urpen dysponuje siecią, ale ponieważ walczy z bliska zniesie tylko 4 trafienia. Dobrze opancerzonemu Braldowi niestraszne będzie i 6 obrażeń. Poza tym raz w czasie gry może wpaść w szał bitewny i wykonać dodatkową akcję.

Plansza obrażeń smoka z kolei podzielona jest na 4 obszary. Krasnoludy muszą zadać bestii najpierw cztery rany, zanim w ogóle będą mogły zacząć pozbawiać go umiejętności latania, plucia ogniem czy walki za pomocą pazurów.

Każdy z graczy rozpoczyna grę z 4 kartami na ręce. Partię zaczyna zawsze smok. W swojej turze gracz ma dwie akcje, przy czym za każdym razem może zdecydować, czy dobiera 2 karty na rękę czy zagrywa jedną.

Symbole na zagrywanej karcie wskazują jakie działanie gracz może wykonać. Może to być „Ruch” albo „Atak”. Poza tym że Morin może strzelać, a Urben użyć sieci – odbierając smokowi jedną turę, krasnoludy mogą także zmieniać pozycje na planszy i atakować toporami (pojedynczo lub parami). Smok może latać, gryźć albo zalać całą linię pól planszy ogniem. Są tż w taliach karty z tarczą, które obu stronom służą do obrony przed atakami.

Ponieważ Drako to gra oparta o karty, graczom przyda się oczywiście nieco szczęścia, ale to czego będą potrzebowali przede wszystkim, to dobrej taktyki. Grający krasnoludami musi grać zdecydowanie ofensywnie – atakować tak często jak się da i raz po raz odbierać smokowi jego atuty. Ważne jest też używanie zdolności postaci w odpowiednich momentach – na ile to tylko jest możliwe.

Smok natomiast może grać bardziej zachowawczo, ostrożnie, bardzie opłaca mu się unikać walki i odwlekać ją w czasie. Nie oznacza to wcale, że nie zdarzą się momenty, gdy o wiele lepszym rozwiązaniem będzie zaatakowanie krasnoludów, ale generalnie lepiej jest ratować się ucieczką przed ich ciosami i zmuszać przeciwnika do marnowania czasu na gonitwę za smokiem po planszy. Poza tym smok musi uważać, żeby nie marnować swoich własnych kart, bo jeśli te mu się skończą, podczas gdy przeciwnik będzie jeszcze miał swoje, może się znaleźć na straconej pozycji – bez szansy na jakąkolwiek reakcję na działania krasnoludów.

Drako to dynamiczna i szybka gra. Jest nietrudna, ale wymaga od graczy zmysłu taktycznego, bo poza samym dobieraniem kart, wszystko opiera się na decyzjach. Asymetria rozgrywki pozwala widzieć wydarzenia na planszy z zupełnie innych perspektyw, przez co już tylko zamiana ról przy następnej partii niesie za sobą nowe wrażenia. Gracze mają też możliwość zmiany ustawienia figur na początku partii, a także modyfikowania talii. Z drugiej strony ograniczony obszar gry i ostatecznie niewielkie pole manewru poszczególnych figur mogą z czasem powodować, że gra będzie sprawiała wrażenie powtarzalnej.

Z punktu widzenia początkujących graczy pewnym mankamentem może być brak wyszczególnienia w instrukcji liczby kart z poszczególnymi symbolami. W efekcie trzeba sobie przed pierwszą partią dokładnie obejrzeć obie talie graczy, żeby mieć ogląd ile razy na przykład pojawiają się karty z symbolem ataku ognistego czy sieci. W rozgrywce ma to bowiem znaczenie.

Mimo tych niewielkich mankamentów Drako to udana 2-osobówka, która przekonuje krótkim czasem rozgrywki, stawiając przed graczami wyzwanie, a jednocześnie nie przemęczając ich. Figurki, które zapaleńcy mogą sobie pomalować (na Boardgamegeek są tego przykłady) to dodatkowy atut tego tytułu – jak zresztą cała, pięknie dopracowana szata graficzna gry.

Resume: pomimo

Tu i ówdzie: Uga Buga - nowość od REBEL.pl

noreply@blogger.com (pomimo) — Fri, 16 Mar 2012 09:40:44 PDT

Wydawnictwo REBEL.pl zaprezentowało właśnie swoją najnowszą grę imprezową Uga Buga - szaloną grę bijącą rekordy popularności na świecie. Gracze wcielają się w prehistorycznych jaskiniowców wybierających nowego przywódcę plemienia. Przekonaj innych, że to Ty jesteś godzien tego, by być głosem plemienia!

Za pomocą kart, na których zawarto sylaby, składamy pełne zdania starając się zapamiętać, jakich słów użyli przeciwnicy. Zadanie nie jest łatwe, gdyż nie widać jakie karty zostały użyte wcześniej, a zapamiętać trzeba cały ciąg sylab:

- Uga Iga Ha!

- Uga Iga Miti Ha!

- Uga Iga Miti Cza Ha!

- Uga Iga ...mi... eee..

Oprócz sylab w grze występują specjalne gesty. Wystawiony język, uderzenie ręką o stół, klaskanie - to może skutecznie wybić z rytmu wszystkich zgromadzonych przy ognisku!

Czy podejmiesz wyzwanie i poprowadzisz za sobą plemię?

Premiera konwentowa gry odbędzie się na Pyrkonie.

Uga Buga, autorzy: Bony le Ludonaute, Daniel Quodbach, liczba graczy 3-8, wiek graczy: od 7 lat, czas gry ok. 20 minut, cena: ok. 44,95 zł.

źródło: informacja prasowa, REBEL.pl

Vanuatu (recenzja)

noreply@blogger.com (Franc) — Sun, 11 Mar 2012 16:05:39 PDT

Vanuatu, gra francuskiego autora Alaina Eprona, która swój debiut miała na zeszłorocznych targach w Essen, przenosi nas w odległy zakątek Pacyfiku. Będziemy więc przemierzać statkami wody pomiędzy wyspami tytułowego archipelagu, nurkować za skarbami, przewozić turystów i prowadzić handel - czyli wieść typowe życie vanuatańskich wyspiarzy, którzy podobno są najszczęśliwszym ludem na świecie. Do tego wieczorami, w promieniach zachodzącego słońca zdarzy nam się rysować na piasku wspaniałe obrazy, stanowiące vanuatańskie dziedzictwo narodowe.

Wykonanie gry

Po otwarciu pudełka rzuca się nam w oczy bogactwo żetonów, zatrzęsienie pionków, itd. - ogólnie gra niesie z sobą wielką radość dla wszystkich miłośników dużej ilości akcesoriów.

Dla każdego z pięciu graczy przeznaczono osobny zestaw elementów w odpowiednim kolorze. Składa się on z: ośmiu niewielkich drewnianych chat, jednej także drewnianej łódki, pięciu dużych cylindrycznych pionków używanych przy licytacji oraz dwóch małych, pomagających zaznaczać na odpowiednich torach planszy posiadane pieniądze (waluta Vanuatu to vatu) i punkty zwycięstwa zwane tu Punktami Dobrobytu..

Poza zestawami dla graczy z z pudełka wyjmiemy garść małych, białych pionków symbolizujących turystów oraz sporą pulę kolorowych kostek,czyli eksportowanych z archipelagu towarów. Z kolei niewielkie, drewniane żetoniki to skarby (brązowe) oraz ryby (różowe). Różnorodność pionków i żetonów dopełnia poza tym jeszcze kilka innych drewnianych elementów o różnym przeznaczeniu, ale przy wprowadzaniu do gry można je na razie pominąć.

Przejdźmy do elementu centralnego rozgrywki, czyli planszy. Pośrodku jest obszar z miejscami na duże heksagonalne kafelki wysp i oceanu, układane systematycznie w trakcie rozgrywki. W ten sposób rozkład wysp archipelagu, łowisk oraz miejsc ukrycia skarbów przy każdej partii wyglądać może inaczej.

plansza

Bezpośrednio wokół obszaru przeznaczonego na kafelki terenu biegnie tor punktacji, nazywany w grze torem dobrobytu. W górnej części planszy znajdziemy obszar zatytułowany Bank Vanuatu, który kryje po prostu tor zasobów, gdzie w trakcie gry zaznaczany jest aktualny majątek każdego uczestnika zabawy. Po prawej od niego w jednym rzędzie przedstawiono pola wszystkich akcji, o jakie będzie się można licytować w każdej rundzie. Poniżej toru zasobów i pól akcji rozmieszczono: po lewej pole biura turystycznego Wysp Vanuatu oraz doki Izby Handlu Zagranicznego, gdzie kotwiczą zawsze okręty czekające na zatowarowanie, po prawej natomiast widzimy Targ, gdzie podane są aktualne ceny ryb, co będzie mieć dla nas znaczenie w momencie, gdy będziemy chcieli spieniężyć to, co złowiliśmy.

Obok planszy przyda się nieco miejsca - na wspomniane już wyżej kafelki wysp i oceanu, pulę żetonów ryb i skarbów, żetony statków handlowych i żetony turystów oraz dziesięć kart czy raczej żetonów Ról, spośród których będziemy mogli wybierać jakieś co rundę, aby zyskać dodatkowe akcje lub bonusy.

kafelki oceanu i wysp

Przy całej tej mnogości i różnorodności żaden komponent nie jest w Vanuatu zbędny, wszystkie mają swoje dokładnie przeznaczone funkcje. Do tego nie można nic zarzucić jakości wydania i estetyce opracowania graficznego. Ilustracje cieszą oko, a bogactwo kolorów doskonale oddaje tropikalną atmosferę archipelagu i czekającej nas zabawy.

Zasady gry

Zwycięzcą w grze Vanuatu zostaje ta osoba, która w przeciągu ośmiu rund zdobędzie najwięcej Punktów Dobrobytu. Mając to na względzie gracze podejmować będą różne akcje, starając się z jednej strony na bieżąco zarabiać, a z drugiej zyskać odpowiednio silną pozycję punktową na koniec partii.

żetony

Każda runda podzielona jest na pięć faz. W pierwszej przygotowuje się po prostu stół dodając na planszę nowych turystów i - tam gdzie trzeba - odpowiednie zasoby, odsyłając z portu statki załadowane towarami, przywracając cenę 3 vatu dla ryb sprzedawanych na Targu oraz poszerzając obszar gry o dwa nowe kafle terenu.

Po wykonaniu tych czynności przechodzimy do fazy drugiej rundy, czyli do wyboru Roli. Kart Ról jest dziesięć – przedstawiają one postacie, które mogą nam pomóc w wykonywanych przez nas akcjach. Każdy gracz, poczynając od aktualnego gracza startowego, wybiera najpierw jedną Rolę i kładzie wybraną kartę przed sobą. Tym samym pozostali uczestnicy nie mogą już z niej skorzystać. Następnie gracz zwraca do puli swoją Rolę z poprzedniej rundy - co z jednej strony uniemożliwia mu użycie tej postaci dwa razy pod rząd, a z drugiej czyni kartę niedostępną dla graczy dokonujących wyboru przed nim.

Co konkretnie dają Role? Mogą obniżyć koszt pływania łodzią lub budowy chaty, zwiększyć liczbę punktów Dobrobytu zdobywanych za połowy ryb lub vatu zarobionych na wydobytych z dnia oceanu skarbach, itd. itd. Jednym słowem wyraźnie pomagają - nie są jednak najważniejsze.

karty Ról

Kluczowe bowiem są w Vanuatu akcje, które wywalczymy sobie w licytacjach rozgrywanych w trzeciej fazie. Każdy z graczy ma do tego celu pięć walcowatych pionków w swoim kolorze, które służą do obstawiania. Licytacja obejmuje trzy kolejki. W każdej z nich gracze - jeden po drugim - rozmieszczają swoje pionki na polach akcji w górnej części planszy. W pierwszej można położyć dwa pionki na jednym polu akcji albo po jednym na dwóch różnych. Podobnie w drugiej kolejce, przy czym można dowolnie - albo zwiększać własne stawki albo próbować obstawić inne akcje. W trzeciej kolejce licytacji do dołożenia pozostanie nam tylko jeden, ostatni pionek.

Wiemy już jak licytować, ale nie wiemy jeszcze co - a to najważniejsze. Do wyboru mamy bowiem aż dziewięć akcji. Należą do nich:

żeglowanie (ruch łodzią po kafelkach oceanu, koszt 1 vatu za pole)
budowa (budowa chaty na wyspie, obok której mamy łódź, koszt 3 vatu)
wyławianie skarbów z dna oceanu (uwaga! skarbów jest niewiele)
połów ryb (łowiska też nie są szczególnie obfite)
sprzedaż ryb (niestety, możliwe wtedy, gdy mamy już chatę na najbliższej wyspie... i ryby oczywiście; aha, i liczy się czas, bo ceny ryb na rynku spadają)
skup towarów (po wyspach skupujemy rodzime towary - kave (pieprz metystynowy), wołowinę i koprę (wysuszony miąższ orzechów kokosowych) - i odsprzedajemy kapitanom statków handlowych - za to uzyskujemy Punkty Dobrobytu)
rysowanie na piasku – (narodowa tradycja Vanuatuńczyków, w grze przynosi wprost 3 Punkty Dobrobytu - niestety niewiele jest plaż nadających się do tego celu)
transport turystów (ci chcą dostać na wyspy z chatami, gdzie mogą zamieszkać; za turystów dostajemy od razu vatu, a na koniec gry Punkty Dobrobytu - archipelag turystyką przecież kwitnie)
odpoczynek (czyli pas, w Vanuatu pełna uroku, ale wcale nie bezproduktywna czynność; zamiast akcji, gracz bierze jeden z żetonów odpoczynku, który da mu jakiś przywilej na koniec rundy)

Jak widać, panorama akcji jest spora i jest z czego wybierać. Do tego często trzeba wybiegać myślą w przód, nawet na kilka rund, i połączyć ze sobą kilka działań, aby w ogóle osiągnąć zamierzony sobie cel. Na przykład, żeby sprzedać ryby, a tym samym zarobić vatu, trzeba najpierw dopłynąć na łowisko, następnie dokonać połowu, a przy okazji mieć już lub dopiero zbudować na pobliskiej wyspie chatę - bo ktoś te ryby musi chcieć przecież kupić.

Gdy gracze zakończą licytowanie, przystępują do fazy czwartej, czyli do fazy akcji. Wykonywanie akcji przebiega podobnie jak licytacja w kilku kolejkach, trwa jednak tak długo, jak ktokolwiek jeszcze ma jakąkolwiek akcję do wykonania. Bo co jest specyficzne dla Vanuatu, to zasada, że taką samą akcję może w jednej rundzie wykonać nawet kilka osób. Kluczowym okazuje się więc nie tyle kto, a raczej jak wcześnie względnie jak późno ją sobie wywalczy Pierwszy wykonuje daną akcję gracz z aktualnie największą liczbą pionków na symbolizującym ją polu, a po jej rozegraniu zdejmuje wszystkie swoje pionki z pola i w ten sposób większość, a co za tym idzie, prawo do wykonania potem tej akcji zdobywa inny gracz. Oczywiście (i jest to całkiem pożądana sytuacja) może się zdarzyć, że w momencie gdy następuje nasza kolejka, mamy przewagę przy kilku akcjach – w takiej sytuacji sami decydujemy, którą najpierw wybierzemy. Szczególną sytuacją przy określaniu pierwszeństwa przy wykonywaniu akcji są remisy - te wygrywa zawsze remisujący siedzący najbliżej po lewej gracza, który rozpoczął bieżącą rundę.

Po wykonaniu wszystkich akcji przechodzimy do fazy piątej, czyli do wykorzystania zdobytych ewentualnie żetonów odpoczynku. Zależnie od rodzaju taki żeton może przynieść dodatkowy Punkt Dobrobytu, 1 vatu lub uczynić właściciela graczem rozpoczynającym kolejną rundę.

Jak nietrudno spostrzec sercem Vanuatu jest licytacja, która w praktyce staje się “grą w grze” - z wszystkimi swoimi niuansami, koniecznością przebiegłego manipulowania kolejnością rozgrywanych akcji. Ze względu na wielkie znaczenie tej fazy rundy i na stosunkowo dużą ilość reguł powiązanych z uwarunkowaniami poszczególnych akcji początkowo skazani będziemy na częste posiłkowanie się instrukcją, jednak już po kilku pierwszych rundach zasady gry okazują się na tyle intuicyjne i uporządkowane, że nie stanowią już więcej przeszkody w zabawie.

Przy okazji, skoro już wspomniałem instrukcję, warto zaznaczyć, że ta napisana jest zwięźle i rzeczowo, a mnogość ilustracji i przykładów pomaga zrozumieć wszystkie reguły. Pod względem technicznym jest to jedna z najlepiej napisanych instrukcji, z jakimi miałem ostatnio kontakt.

Wrażenia z rozgrywki

W przypadku Vanuatu dynamika rozgrywki oraz czas jej trwania w sporej mierze zależy od graczy. Na pudełku znajdujemy informację, że jedna partia trwa około 90 minut i jest to dość trafne określenie w warunkach, kiedy wszyscy znają zasady. Przy partiach służących nauce reguł oraz tych z pełnym kompletem (pięciu) graczy, czas może się znacznie wydłużyć. Ostatecznie w grze są momenty wyraźnie wymagające namysłu i szczególnie osoby potrzebujące do tego więcej czasu mogą spotkać się z przejawami niecierpliwości przeciwników.

Gra wymusza dywersyfikację sposobów pozyskiwania Punktów Dobrobytu, głównie poprzez wspomniane wyżej uniemożliwienie graczowi wyboru tej samej roli dwa razy pod rząd, co pozytywnie wpływa na urozmaicenie przebiegu kolejnych rund. Mimo to da się wyróżnić kilka bardziej popularnych strategii graczy. Jedni na przykład nastawiają się bardziej na pozyskiwanie towarów na eksport, uzupełniając to rybołówstwem jako sposobem na zdobywanie pieniędzy. Inni mocniej poświęcają się obsłudze ruchu turystycznego i wydobywaniu skarbów z wraków na dnie morza.

Bardzo charakterystyczną cechą Vanuatu jest ogromna ilość interakcji. Cały czas ścigamy się tu z konkurentami – nie tylko w kwestii punktów, ale również w wyścigu do łowisk czy na polu transportu turystów. Pierwszy ma zawsze lepiej, bo złowi lub zarobi więcej niż pozostali. Jednak jego działania nie szkodzą innym graczom wprost, a ponadto są zwykle obarczone dużym kosztem – aby wygrać licytację gracz na danym polu musi postawić więcej pionków, przez co odpuści inne akcje. Poza taką niekonfrontacyjną interakcją istnieje też możliwość złośliwego blokowania akcji pozostałym, ale to, czy zostanie wykorzystana, zależy wyłącznie od graczy - gra sama z siebie wcale do takich działań nie zmusza.

fot. Grapublika

Istotne jest w tej grze strategiczne planowanie swoich posunięć. Nie dajmy się zwieźć sielskim krajobrazom i łagodnej tematyce - Vanuatu to gra wymagająca całkiem sporego wysiłku intelektualnego i umiejętności mądrego zarządzania swoimi zasobami. Przez źle rozegraną licytację możemy zmarnować sobie rundę – na przykład gdy zabraknie nam pieniędzy, aby dopłynąć na upatrzone łowisko, albo ktoś nas ubiegnie w transporcie turystów. Niedokładnie przemyślana kolejność wykonywanych akcji również może nas wiele kosztować. Czasem okaże się, że oto próbujemy sprzedać ryby, a przecież nie mamy w pobliżu chaty, których mieszkańcy byliby takim zakupem zainteresowani - dopiero po niewczasie orientujemy się, że o wiele lepiej byłoby akcję budowy wybrać najpierw.

W Vanuatu w centrum uwagi są gracze i ich decyzje, ale grę przyprawiono też odrobiną losowości. Prawdziwą odrobiną, bo losuje się tylko żetony statków i pulę turystów na daną rundę. Losowo pojawiają się też co rundę kafelki terenu. Ta dawka losowości to akurat tyle, ile było potrzeba temu tytułowi, żeby nie zesztywnieć w manierze całkowitej przewidywalności - a bynajmniej nie zaprzecza koncepcji gry, która premiuje lepiej i rozsądniej grających.

Podsumowanie

Vanuatu to tytuł, z którym warto się bliżej poznać z wielu powodów. Pierwszym jest sam temat – egzotyczny jak tematy wielu planszówek, a jednocześnie świeży, do tego wyczuwalnie klimatyczny, a przez to zapadający w pamięć. Wielu moich współgraczy przekonała do rozgrywki wyzierająca z pudełka i grafik samej gry łagodna atmosfera pacyficznych wysp.

Drugim argumentem na korzyść gry jest jest wyraźny nacisk na zrównoważoną, pokojową zabawę. Wiele osób lubi współzawodnictwo, ale nie przepada za szkodzeniem innym graczom. Ta gra jest przykrojona jakby dokładnie dla nich. Z drugiej strony gra nie zamyka się przed nikim, tak więc także nieposkromieni zwolennicy twardej walki o dominację i kroczenia po trupach mogą znaleźć w Vanuatu coś dla siebie, a to dzięki możliwości blokowania działań innych.

Rozgrywka jest dynamiczna i czas jej poświęcony będzie pełen satysfakcjonujących momentów. Pod względem skomplikowania reguł Vanuatu plasuje się gdzieś pośrodku skali - nie jest grą prostą, ale nie jest też przesadnie trudna.

Co przy poznawaniu tego tytułu może sprawić niejaką trudność mniej doświadczonym planszówkowiczom to nie tyle spora ilość zasad, co raczej fakt, że poszczególne mechanizmy gry silnie się ze sobą zazębiają. Vanuatu, oferując wiele dróg zdobywania punktów, wyraźnie promuje tych, którzy planują swoje działania na kilka tur naprzód oraz uwzględniają przy tym dążenia przeciwników. Tymczasem dość trudno wyrobić sobie od razu po wysłuchaniu czy przeczytaniu zasad całkowity ogląd na wszystkie możliwości. W efekcie nowi gracze mają symptom „mogę tak wiele”. Po wprowadzeniu w reguły gry są oszołomieni ilością dostępnych akcji i zwykle chwilę im zajmuje wypracowanie własnej, skutecznej drogi do zwycięstwa. Ta drobna uciążliwość nie powinna nikogo zrażać, warto się trochę pomęczyć na początku, bo gra potrafi to wynagrodzić.

Dużo większą wadą tego tytułu, o której warto być uprzedzonym, jest niższy poziom regrywalności niż przy grach o większym elemencie losowym. Jak zwykle coś za coś. Naturalnie autor Vanuatu stara się zapobiegać rutynie, pozwalając graczom na niejakie pole manewru przy wykładaniu nowych kafelków planszy oraz bardzo dynamiczną, kształtowaną bezpośrednio przez graczy licytację – ale ostatecznie przestrzeń tej gry jest ściśle określona i jeśli będziemy grać w nią częściej, w pewnym momencie zauważymy wyraźne granice.

Niemniej jednak Vanuatu to świetny tytuł średniego kalibru, doskonale opracowany i wydany, do tego z ciekawą mechaniką i bardzo oryginalnym tematem. Potrafi zapewnić zabawę na bardzo wiele godzin - z tym tylko zastrzeżeniem, że od czasu do czasu zagramy też w coś innego, żeby się nam Vanuatu nie przejadła.

Dziękujemy wydawnictwu Krok Nik Douil Editions
za udostępnienie egzemplarza gry do recenzji.

Punktometr Spiellusta

ocena ogólna: 9/10
strategia / taktyka: 8/10
losowość: 3/10
interakcja: 8/10
wykonanie gry: 10/10
stosunek cena do jakości: 7/10

milan-spiele.de 36,20 €
spiele-offensive.de 38,99 €

moja ocena dla "Vanuatu" w serwisie BGG: 9

Podstawowe informacje o grze:

Tytuł: Vanuatu
Liczba graczy: 3 - 5
Wiek: od 12 lat
Czas gry: 90 min
Wydawca: Krok Nik Douil Editions
Projektant: Alain Epron
Instrukcja: francuska, (dostępne też instrukcje: niemiecka, angielska)

Zawartość pudełka:
* 1 plansza
* 15 kafelków terenu,
* 10 okrętów handlowych,
* 33 żetony zasobów (ryby i skarby),
* 10 kart Ról,
* 4 żetony odpoczynku,
* 5 pionków łodzi,
* 25 pionków akcji (5 w każdym kolorze),
* 15 znaczników graczy,
* 14 żetonów ryb,
* 10 żetonów skarbów,
* 9 żetonów rysunków na piasku,
* 24 kostki towarów,
* 18 pionków turystów,
* 1 znacznik rundy,
* 1 znacznik ceny ryb,
* 1 pionek pierwszego gracza,
* 1 instrukcja.

"Vanuatu" w serwisie Boardgamegeek