Lang geleden dat ik hier langs geweest ben. Ik laat hiet wer eens een foto achter, niks bijzonders . . . dakpannen.

Bewerkt als HDR met photomatix en de omlijstimg in Gimp.

Soms verschijnt er zo maar een groep met een fantastisch nummer. Hij wordt af en toe op de radio gedraaid en voor je het weet gooien ze hem uit de lijst en hoor je er nooit meer wat van. En met nooit bedoel ik ook echt nooit.
Totdat ze twintig jaar later op radio 2 een week lang alleen maar muziek uit de jaren tachtig draaien en je uit je stoel opveert als je 'm ineens weer hoort: hé die zat héél diep in mijn herinnering weggestopt. Ik was 'm bijna vergeten, maar hij klinkt nog steeds fantastisch:

Woensdagochtend, het is mistig en ik besloot om naar mijn werk te lopen en de camera mee te nemen. Hier had ik geen spijt van, de mist en de opkomende zon zorgde voor mooie plaatjes. Als je op de vergrote foto kijkt zie je dat het achter de Huiswaarderbrug mistig was en aan de kant waar ik sta niet.
Wonderlijk, vraag je niet af hoe dat komt, maar geniet ervan.

Deze kerstperiode had ik besloten om ook de week na nieuwjaar nog vrij te nemen. En daar heb ik van genoten. Het heldere vriezende weer leverde zo veel fraaie plaatjes op. Zoals hier, n de Oudorperhout. Een groep jongens was met geïmproviseerde sticks aan het ijshockeyen. Foto gemaakt bewerken en daar heb je weer een typisch Hollands plaatje. Dank zij de molen natuurlijk.

Zaterdag een week voor de kortste dag. De zon komt net op.
Inmiddels is de kortste dag weer voorbij, de dagen gaan lengen (al gaan de nachten strengen).
Dit huisje staat in Akersloot, je kan 'm zien vanaf de A9, net voorbij Hotel van der Valk (als je richting Alkmaar rijdt).
Was in vroeger tijd belangrijk voor de electriciteisvoorziening, toen de draden nog in palen hingen. Nu liggen de kabels allemaal netjes in de grond (en met netjes bedoel ik niets meer dan dat je er geen barst van ziet). Het is niet meer in gebruik en heeft de monumentenstatus bereikt, altijd goed voor een mooi plaatje!

Ik ben een bomenmens. Nee, je zal mij niet tegen bomen zien praten, maar ik kan er heel erg van genieten.
Een wandeling in het bos, bomen in de wijk, het park: prachtig.

Ik heb mensen gekend die een bomenfobie hadden: alles wat hoger boven de grond stak dan een grasspriet werd subiet weggemaaid.
Zelfs een tulp kon bij wijze van spreken al de angst veroorzaken dat die het licht zou wegnemen.
Je ziet wel van die vrijstaande huisjes in de polder, omgeven door een steriel grasveld, en verder niks. Dat vráágt toch om een bomensingel?

Ook in de winter zijn ze mooi: kaal en zonder blad zijn ze een pracht in de laagstaande winterzon.

Ik had geen zin om de noordelijke ring te nemen, ga nu eenmaal liever over de A9.
Maar ja, ik had het kunnen weten: slecht weer, de file begon al vroeg.
Het viel uiteindelijk gelukkig mee . . .

Trots als ik was had ik een bonte specht gesnapt in onze tuin. Maar het blijkt dat in een wijk een paar kilometer verderop eenzelfde (misschien wel dezelfde) specht de boel terroriseert. Lees dit artikel maar eens.
Er staan allemaal houten huizen in die wijk, dus een bonte specht waant zich daar in het paradijs met al dat dooie hout. Maar toegegeven, als ik een houten huis had waar een bonte specht een foerageerplek aan het maken was zou ik er ook niet blij mee zijn.

Op een mooie herfstochtend viel hij uit de esdoorn en lag hij daar, samen met zijn broer eenzaam op een Amsterdamse stoeprand, zo een mooie granieten stoeprand met van die rare kringeltjes.
Een haastige roker gooide achteloos zijn peuk neer, zonder acht te slaan op het blad. Of lag die peuk er eerst?

Ja, ik ben ook al en tijdje actief op die andere speelplaats, leef me lekker uit met foto's en geniet van foto's die anderen maken.
Ik zal er hier wat meer van laten zien de komende tijd.

Langs het IJ, Durgerdam op een dag in november.