Splecione światy

C.Eastwood czyli Kot EastCOON - kot z blizną

2012-01-17T07:24:00.000-08:00

Ach te stare seriale o Dzikim Zachodzie... Któż nie pamięta pojedynków w słońcu i ogorzałych twarzy westernowych bohaterów, na których mienią się ostre sierpy blizn? No cóż, pewnie nikt z obecnego młodego pokolenia, którym bliższy Darth Maul z Gwiezdnych Wojen, oj przepraszam - Star Wars, niż kultowi ŻYWI aktorzy tasiemcowych westernów.
Ale jaki to ma związek z Julianem?!
Julian jest kotem, ale bywa czasem aktorem a nawet miniDarth Maulem ( trudno, ale lubi czasem swoje emocje wyrażać gryzieniem - uzyskuje szybko zamierzony efekt). Mały Człowiek mówi: "KOT Z PRZEMOCĄ" :-). Julian także od 3 dni hoduje bliznę na opuszce prawej przedniej łapki. No cóż, Julek lubi zabawy w ogródku. Ludzie czasem zostawiają sąsiadom różne paskudne prezenty, więc Julian pewnego wieczoru wrócił ranny. Był bardzo dzielny i pozwolił nawet DOTKNĄĆ ŁAPY, co w julianowym kodeksie graniczy z cudem! ( pkt 1-szy NIE TYKAĆ NOGI!!! Pkt ostatni - patrz pkt 1szy). Na szczęście Człowiekomama potrafi wiele rzeczy, więc Julianowa opuszka została zszyta, a on oglądał w tym czasie w narkotycznym transie różowe latające koty ( no...chyba?).
Dzisiaj Julian wie, że prawdziwy mężczyzna...hm ...przepraszam koty ... prawdziwy KOT Dzikiego Centrum nie wstydzi się blizn. Szczególnie jeśli te są na WIELKIEJ WŁOCHATEJ KRÓLEWSKIEJ STOPIE JULIANA.
( P.S. Dla zaniepokojonych wyjaśniam - Człowiekomama posiada niezbędne uprawnienia do zabiegów szycia królewskich stóp Juliana i zapewniam zrobiła to bezboleśnie :-)

Julianowe SPA, czyli Kot Polski Błotny

2011-12-28T03:01:00.000-08:00

Zima... Piękna, śnieżna, puszysta i mroźna..
Kulig...
Dzieciaki na sankach i mamy w czapkach....
Damy w futrach....
Polska Biała Zima.

Mamaaaa, a jak ty byłaś mała, to w Polsce JESZCZE była zimaaa??

No, tak takie obrazki tej "zimy" są tylko marzeniem....
Co Julian robi zimą?
Julian uwielbia spacery bo ostatecznie uznał, że w dobie kryzysu dodatkowe wydatki na piasek do kuwety są zbędne i w ramach oszczędności nawozi ogródek. Julian korzystając z uroków tej " zimy" udowadnia wszystkim, że koty po spacerze są albo czyste albo... szczęśliwe.
Stał się Kotem Polskim Błotnym ( w skrócie nazwijmy go KPB).
Najlepsza pogoda na tropienie w ogródku, to lekka mżawka o 23ciej lub 6 tej rano. KPB wie, że ma wspaniały telent wokalny i jędrne struny głosowe, więc ZAWSZE jak chce wyjść, to wyjdzie.
Zaśpiewa i wyjdzie, a jak nie wyjdzie to....
zaśpiewa głośniej i ...
WYJDZIE NA PEWNO.
KPB wie, że tajemnicą dobrego wyglądu ssaka jest korzystanie z dobrodziejstw natury. Naturalne kosmetyki są ekologiczne i bardzo zdrowe. KPB nawilża więc futerko areozolem delikatnej mgiełki o świcie, a stąpając po mokrej, zmęczonej trawie pobudza też do regeneracji naskórek pod stopami.
Po takiej wprawce pora na "zarośla". Kilka krzewów na pewno kryje jakieś dzikie tajemnice i potwory, których ludzie się boją i należy je wypędzić, przy okazji fundując sobie masaż pleców i czesanie ogona.
Po kilku dodatkowych ćwiczeniach wysokościowych na świeżym powietrzu KPB wraca do domu. Człowiekomama wtedy próbuje zaatakować go ręcznikiem, ale na szczęście Julianowi udaje się często uciec do sypialni. Jest przecież dorosłym kotem i w żadne małe szmatki nie będzie się wycierał, skoro na łózku jest tyle miękkiego materiału.... Człowieki owijają się nim kiedy śpią, więc dlaczego niby KOT nie mógłby się tym też owinąć?!?
Zima.
Piękna pora roku...

MOŻE KIEDYŚ W KOŃCU NADEJDZIEEEE!!!!!!

Wszystkiego NAJzimowego na Nowy Rok!!!!

Stopa życiowa

2011-12-20T15:04:00.000-08:00

Świat kocich stóp jest przebogaty.
Są stopy i stópki, stopy włochate i kudłate, stopy leniwe i tupiące, stopy ciekawskie i i lękliwe... Ogólnie rzecz ujmując wszystkie te stopy zaliczamy do stóp życiowych. Juliana stopa życiowa jest silną, solidnie opoduszkowaną włochatą stopą. Stopa jest przecież podstawą kota. A jak wiemy grunt to podstawa. Podstawową podstawą stopy życiowej są poduszki. Miaukunie poduszki są jak na miaukuna przystało bardzo okazałe. Julian wykorzystuje je na wszelkie sposoby. Służą do dreptania, podskoków i zeskoków oraz sprawdzania różnych przedmiotów w połączeniu z pazurkami, które to są wyposażeniem dodatkowym. Stopa życiowa Juliana posiada wyposażenie bojowe w postaci pazurów. Julian już wie, iż mając taką broń, nie dość że nie musi mieć na nią zezwolenia, to ma ona magiczny dar.
Dar przekonywania.
Julian przekonuje nimi różne przedmioty do tego, by przytulały się do kociej stopy i robiły to co zechce ich właściciel. Przekonać mozna także człowieków, że stopy życiowe wraz z resztą kota BĘDĄ LEŻEĆ tam gdzie zechcą. Julian lubi przekonywać nimi człowiekotatę, ale ostatnio rzadko ma do tego okazję, bowiem człowiekotata przekonał się już tak skutecznie, że ostatecznie.
A teraz najważniejsze zalecenie dotyczące stóp Juliana:
NIE TYKAĆ STOPY!!!
Julian nie znosi, gdy ktoś dotyka jego stóp. Cała obfita reszta kota jest do głaskania, ale stopy... STOP!!! Stopa życiowa Juliana jest jego prywatną sprawą. Każdy z domowników to rozumie i szanuje.
A niech by spróbował zrobić inaczej....

Zazdroszczę...

2011-12-19T10:18:00.000-08:00

Zazdroszczę kotom....
Zazdroszczę kotom pięknych oczu i dumnego spojrzenia. Piękne mądre oczy dumnie patrzą nawet wtedy, gdy nikt ich ( kotów) nie chce, nawet wtedy gdy spoglądają zza śmietnika, bezdomne i zziebnięte... Dumne są nawet wtedy, gdy jakiś tzw. "człowiek" z pogardą i wstrętem wyrzuca je ze swojego ogródka...
Zazdroszczę...
Zazdroszcze kotom spokoju.. Nawet wtedy gdy nie wiedzą co przyniesie im kolejny dzień i noc spędzona na zimnym podwórku, w starej rozpadającej się kamienicy, czy w starej, brudnej zapomnianej rurze leżącej na czyjejś działce..
Zazdroszczę...
Zazdroszcze tej wielkiej nadziei w pięknych oczach nawet wtedy, gdy nikt wokół już tej nadziei nie ma...
nawet wtedy, gdy nadzieja zniknęła wraz z kociakami, które tzw. "człowiek" zabrał matce o świcie i których ona już nigdy nie zobaczy...

Zazdroszczę KOTOM tego, że NIE SĄ ludźmi...
Bo wstyd mi....
Wstyd mi za NAS...
ludzi..
I żal mi...
Żal, że nigdy nie będziemy tacy jak ONE....

Opowieść o Wannie co nie chciała ... Juliana

2011-12-11T13:44:00.000-08:00

Julian lubi wodę.
Pić.
I NIC poza tym z wodą nie chce mieć do czynienia brrrr!!! Ale Julian uwielbia też uczestniczyć we wszystkich czynnościach, które wykonuje człowiekomama. Julian doskonale radzi sobie z wieszaniem firanek, co było już przedmiotem opowieści. Lubi też pomagać przy porcjowaniu kurczaka. No tak, Julian odurza się wręcz zapachem świeżego ciałka drobiowego i upaja muzyką trzaskających kawałków tego stwora, na desce do krojenia. Chętnie sam by go poporcjował, ale nie wiadomo dlaczego człowiekomama uważa, że zrobi to lepiej. Jest w błędzie. Juliardo lubi też mycie okien. Musi mieć przecież jakiś wkład w porządki przedświąteczne. Stojąc po drugiej stronie szyby puchatą łapką wyciera plamy na szybach, które zostawiła mama. Ach te kobiety! Tak się spieszą a tu trzeba cierpliwości i bystrego oka. Kociego oka ma się rozumieć.
Po całym dniu pracy człowiekomama zaszywa się w łazience. Oczywiście Julian musi też tam być, żeby wszystkiego dopilnować. Kiedy w wannie jest już dużo wody ( Julian twierdzi, że zdecydowanie za dużo) człowiekomama zanurza sie w gorącej kąpieli. A w tym czasie... Juliana ... trafia koci szlag!!! Jest to jedyne miejsce, którego nie cierpi!!! Ale zaraz zaraz, piana tak fajnie musuje i takie milutkie są te bąbelki!!! Zbliża nos do brzegu wanny i pozwala bąbelkom zbliżyć się do niego. Musują . Musują i syczą. Julian siedzi jak posążek i wielkimi sowimi oczami wpatruje się w człowiekomamę miaukuniąc przy tym i gruchając na zmianę. Wyraża zdziwienie nie mogąc zrozumieć, co tak fajnego jest w wylegiwaniu się w tej mokrej substancji!? Walczy ze sobą wewnętrznie, bo chciałby też zasmakować tych człowieczych przyjemności, ale kocia natura bierze górę. Zdruzgotany tym poczuciem wyższości wanny wypełnionej wodą, pociesza się myślą, że kiedyś wanna bedzie pusta. A w pustej wannie miło jest poleżeć . Julek przechadza się wtedy po jej krawędzi niczym zwycięzca i z gracją wskakuje do środka.
A człowieki?
Cóż z tego!!
Julian wie, że małpa też była szczęśliwa w kąpieli, a jak to się dla niej skończyło? No jak?
Koty wiedzą jak myśleć, żeby to myślenie dało im satysfakcję.
Ludzie niestety nie zawsze...

fotoKOTeria cd.

2011-12-05T04:45:00.000-08:00

Zatopić się w głębię miaukunich oczu......

Don Juliardo

fotoKOTeria

2011-12-05T04:31:00.000-08:00

Julian I-szy Groźny

Miaukunowa pomoc domowa

2011-12-05T04:16:00.000-08:00

Julian uwielbia pomagać w domu. To niesamowite, że mimo to iż jest facetem pomaga prawie we wszystkim! Ostatnio człowiekomama wieszała firanki. Julian obserwował ze skupieniem, a ponieważ pomagał już w prasowaniu i to bardzo intensywnie, pomyślał: " męczy się biedactwo, więc pora na mnie. Ale zaraz zaraz, jak się do tego zabrać? Przecież człowieki mówią, że firanki trzeba DRAPOWAĆ! Już wiem! Będę DRAPOWAŁ, a przecież TO koty potrafią! Człowiekomama drapuje u góry, a ja będę na dole. Wyjdzie pięknie!" I wyszło. Po wyplątaniu Juliana z firanek, pięknie ozdobione okna będą umilać Miaukunowi obserwację świata. Julian w deszczowe dni ( których prawie w tym roku nie ma) tylko przez okno obserwuje tłuste czarne wrony i myśli. Świat wewnętrzny Julka jest przebogaty. Jest on miliarderem marzeń kolekcjonującym zdarzenia, nad którymi rozmyśla nadając im magiczną moc nadziei. Nadziei, że kiedyś wreszcie człowieki zrozumieją, że to co dla nich jest ważne, tak naprawdę zupełnienie ma znaczenia.
Życzmy wiec sobie spełnienia marzeń..
TYCH KOCICH MARZEŃ...

Don Juliardo

2011-12-02T16:20:00.000-08:00

Julian jest zazdrośnikiem.
Postanowił mieć Człowiekomamę na wyłączność. Na swoją wyłączność.
Używa jej na kilka sposobów. Człowiekomama bowiem ma wiele zastosowań. Jedno z nich to podawanie jedzenia. Istotę tę Julian również wykorzystuje do umilania sobie życia, poprzez szereg odmian przytulanek, trącania barankiem, ZABAWY, NOSZENIA I PODNOSZENIA, SPACERKÓW I DRAPANEK, a także ostrzejszych doznań tzn. gryzienia i drapania. Te dwie ostatnie rzeczy Juliusz robi czasami...
Oj oj no naprawdę rzadko. Z miłością...;-))
Wszystko byloby dobrze gdyby nie to, że w używaniu Człowiekomamy ma konkurenta. To Mały Człowiek (synek człowiekomamy). Julian pozwala mu na na wiele rzeczy, ale wieczory są najtrudniejsze. Otóż Mały zasypia baaaaardzo dłuuuugo. Czyta, ogląda, rozmyśla i gada, gada, gada, a w dodatku przytula się do niej na oczach Juliusza! Julian robi wtedy hiszpańskiego byczka. Zamienia się w Don Juliarda. Zadanie to polega na okazaniu swojego niezadowolenia poprzez "zrobienie" głowy byka. Głowa byka jest uszną figurą akrobatyczną. Julian siedzi na łóżku skupiony, z uwagą wpatruje się w Małego Człowieka i wypręża uszy do przodu prawie zakrywając nimi czoło. Opędzlowane uszy zdają się wtedy sterczeć niczym hiszpańskie zbrodnicze rogi, które za chwilę zatopią się w tarczy nieprzyjaciela. Oczy z usznym nad nimi daszkiem mają za zadanie śledzić każdy ruch konkurenta. PAZURKI WPIJAJĄ SIĘ W MATERAC.
GDYBY W CHWILI NAJWIĘKSZEGO SKUPIENIA PODNIEŚĆ JULKA, MATERAC POFRUNĄŁBY RAZEM Z NIM.
DON JULIARDO JEDNAK MA WIELKIE SERCE.
ROZUMIE, ŻE JEST BARDZO PRZEZ CZŁOWIEKI KOCHANY.
WIE TAKŻE, ŻE W LUDZKOKOCICH RELACJACH PEWNE RZECZY SĄ NIE DO PRZESKOCZENIA.
NAWET DLA KOTA ;-))

Main cartoon

2011-11-28T14:55:00.000-08:00

     O ile Mały Człowiek lubi cartoony ( dla niewtajemniczonych kanał tv cartoon network), to Julian po prostu je UWIELBIA. Ale z małą różnicą. Julian lubi sytuację, kiedy ktoś do domu przytaszczy jakiś cartoon. Wtedy Main cartoon rusza do akcji. Jego wielkie oczy robią się olbrzymie, a smoliście czarne źródełka źrenic zdają się zatapiać w sztywnym i szeleszczącym cielsku kartonowego skarbu. Cartoony mają tyle cudownych zalet! Przede wszystkim Julian pożąda je za szeleszczącą naturę. Przesuwane po podłodze tworzą szalone muzyczne kompozycje. DJ Julian najbardziej lubi "skreczowac" będąc w środku. Po drugie cartoony mają ciekawy zapach. Mają wiele ciekawych zapachów. Zajmujące jest wpijanie czarnego nosa w ścianki tego potwora i wdychanie cząsteczek pozostałych po przedmiotach, które spoczywały w jego wnętrzu. Julek wykazuje się szczególną umiejętnością gry na nosie. Po trzecie cartoony można atakować pazurami bez ryzyka ze Człowieki będą miały jakieś "sapki", że coś im się niszczy.
     W kocim świecie nawet najprostsze przedmioty mają nieograniczone zastosowanie. Szkoda tylko, że człowiek potrzebuje często bodźców tak mocnych jak średniowieczna siekiera, żeby pobudzić swój mózg do działania.
                    Wyobraźniiiiiiiii!!!!!!!!

Dawno temu...

2011-10-24T09:55:00.000-07:00

Dawno temu... pisalam bloga. No tak, minelo sporo czasu zanim znow usiadlam przed klawiatura. Zmienilo sie wiele, ale jedno pozostalo niezmienne - niezwykly byt, koci BYT przez duze B - Julian. Julian rozwinal sie na kazdej kociej plaszczyznie. Okazalo sie ze nadal bedzie decydowal o sobie i nikomu nic do jego planow. Julian przeprowadzil sie do nowego domu. Ze soba zabral nas oczywiscie. Dom podoba mu sie niezmiernie a najbardziej jego otoczenie. Pobyt w dwupokojowym mieszkaniu w dziecinstwie uksztaltowal w nim polityczne spojrzenie na swiat. Obrzydzony zachwalana ludzkja demokracja ktora nieuchronnie prowadzi do warkotow, sykow i gryzanek miedzy Czlowiekami, postawil na kocia dyktature ( Czlowieki mieszkajace z Julkiem maja nadzieje, ze to tylko monarchia z Krolem Julem ;-), Julian decyduje o tym kiedy i co przekasic, kiedy wybrac sie na dlugi spacer i kiedy wrocic, komu wolno go glaskac i gdzie. Julian potrafi juz pokazac swe niezadowolenie oraz caly garnitur zebow w chwili gdy mama czlowiek wyciera ublocone lapy. Julek jest kocurem. Nic to ze pewne drobne modyfikacje w jego ciele zaszly i potomkow miec nie bedzie. I tak jest stuprocentowym kocurem. Prychaczem i zlosnikiem kiedy trzeba tez byc potrafi. No bo Julek niczego absolutnie nie robi na pokaz, a wszystko co robi ma swoje szczere emocjonalne uzasadnienie.
Szczerosci i godnosci Panowie i Panie uczmy sie od kotow.
Coz z tego ze tak patetycznie! Czasami warto i tak. Czasami ;-)

( Przepraszamy za brak polskich znakow - sila wyzsza na razie :-(

Kocie Święta

2011-01-01T15:43:00.000-08:00

Święta.

Choinka.

Człowieki nie wiedzieć czemu raz w roku targają do domu zieloną ( nie zawsze ;-) roślinę, którą nazywają choinką. Krzakodrzewko wydaje się być trudne do zaakceptowania przez kocich mieszkańców.

Na początku.

Tylko na początku.

Julek widział je w tym roku po raz pierwszy w swoim życiu. Wielkie kocurkowe oczy świeciły jak diody atomowe (?!) i obserwowały każdy człowieczy ruch. Kocie oczy cierpliwie obserwowały krzątaninę Mamy Człowieka, będącej jak co roku monterem choinki i aranżatorem świątecznych tradycji. Tylko Mandaryna wiedziała dlaczego mama tak się trudzi.

Nagle w Julkowej głowie zabłysnęło światełko odkrywcy. Już wiem!

Choinka służy do zawieszania przeróżnych zabawek dla kotów!!!

Co za radość i ulga ogarnęła Julka! No to taki numer! Specjalnie dla niego na drzewkokrzewie zawisły kulki błyszczące, dłuuuuugie węże świecidełek i tak bardzo ukochane przez niego kabelki.

Julek uwielkia kabelki! Kabelki Julka już mniej :-(

Koty postanowiły więc intensywnie pomagać przy ubieraniu SWOJEGO DRZEWKA. Człowieki potrafią chociaż raz w roku zdobyć się na taki gest, z kompaktowym placem zabaw w domu.

Kilka dni później Julek z Mandaryną kątem oka podczas całodziennej drzemki obserwowali zatroskane twarze Człowieków, myślących o zbliżającej się Sylwestrowej wojnie wybuchowej.

Co to będzie?! Tyle stresu biedactwa czeka. Tymczasem... Mandaryna od wczesnego popołudnia ze stoickim ( hm, powiedzmy) spokojem obserwowała testy wybuchowej broni na podwórku. Julek nieśmiało, ale też przyłączył się do doświadczonej sylwestrowo Rudej. Ciszej mogłoby być, ale mimo wszystko te hałaśliwe kolorowe swiatełka są takie ciekawe!

Noc minęła spokojnie.

Nadszedł Nowy Dzień.

Nowy Rok.

Nowe marzenia.

Każdy z nas ma nową nadzieję.

Koty też ją mają. Ale jakie marzenia są w kocich serduszkach wiedzą tylko one....

I dobrze, że tak jest. Ludzie zbyt wiele odkrywają przed światem. Odzierają swoje marzenia z TAJEMNICY.

Życzę wszystkim nieodkrytych marzeń.... tajemniczych jak kocie ścieżki.

Kot w Butach

2010-11-13T13:00:00.000-08:00

Kot w butach. Kot w butach pozostawionych w przedpokoju przez Człowieków ma nieograniczone pole do popisu. To arena sportowych kocich zawodów. Najprzedniejszym sportowcem w rodzinie jest oczywiście Julian.

Najtrudniejszą dziedziną w/w sportu jest jazda na czas. Jazda na czas wymaga niesamowitej bystrości kociego umysłu i ponaddźwiękowej wręcz szybkości. Do uprawiania tej dyscypliny niezbędne jest obuwie Taty Człowieka. Jego buty po przyjściu najszybciej trafiają do szafy, więc skok na nie musi być błyskawiczny. Julian wie, że długo z nimi nie poszaleje. Buty sznurowane są szczytem marzeń. Długie węże sznurowadeł zdają się żyć swoim życiem w Julkowym pyszczku i łapkach. Można z nich tworzyć przeróżne kombinacje marynistyczne. Julek wie, że w wiązaniu węzłów żeglarskich jest niezrównany!

Inną dyscypliną jest wrzut myszą do kozaków, ewentualnie kaloszy. Wyśmienita zabawa! Julek z zapałem wrzuca różne dziwadła do butów po to, żeby ćwiczyć nurkowanie. Najlepiej nurkuje się jednak w kaloszach. Dlaczego Człowieki nie doceniają tego, że dzięki Julkowi przy zakładaniu obuwia mogą natrafić na przeróżne kocie skarby!!

Kalosze są równiez dobre do przerzutek. Przerzutki z zagryzankami Julian ćwiczy razem z Mandaryną. Mandaryna jest bardzo wyciszonym zewnętrznie kotem, ale z bardzo bogatym wnętrzem. To Kot Obserwator. Uwielbia obserwować wariowanki Julka. Uczestniczy tylko w przytulankach, wspólnej kociej toalecie, zagryzankach, gonitwach i łowieniu pierzastego stwora dyndającego na wędce. W trenowaniu butów specjalizuje się Julek.

Kot jest mistrzem świata w nadawaniu zwyczajnym przedmiotom nadzwyczajnych cech. Kot-Czarodziej. Kot w Butach. Kocia Radość Życia.

No coż, uczmy się...

Trudne życie fotokotów

2010-11-06T15:15:00.000-07:00

A co to tam wisi pod sufitem?!

Kocie marzenia ...

I znowu coś dynda nad głową!

2010-11-02T09:29:00.000-07:00

Psie i kocie duszki...
             Wiele pamiętam z dzieciństwa. Najgłębiej pamięcią siegając wyszperać mi się udaje kotkę mojej Babci. I chociaż kotki nie ma na tym świecie już od trzydziestu lat, wciąż pamiętam ... Pamiętam, że była szarą kotką z niezliczona ilością kocich doświadczeń macierzyńskich. Jej koci los przeplatał się z życiem wiejskich zwierząt na małej spokojnej wsi. Była zawsze zamyślona i zatroskana o los kocich maluchów. Miała to szczęście, że JEJ ludzie nie krzywdzili jej dzieci. Nie musiała przerażona budzić się pewnego dnia SAMA. Sama w towarzystwie rozpaczy po stracie dzieci, które odeszły na zawsze... Kicia była ciągle czymś zajęta, ciągle w drodze. Myślę, że była na swój sposób bardzo szczęśliwa. Na pewno była.
             Szukam w pamięci także moich psów. Szarik był tricolorowym kundelkiem. Imię miał tak dumne jak dumne było jego psie serduszko. Nie lada odwagi trzeba mieć przy przemierzaniu niezliczonych wiejskich zagajników, ścieżek i dróg. Kto wie co może się na nich przydarzyć... Psie łapki przemierzały świat, ale zawsze wracały do domu na obiad i głaskanki. Szarik był wolny. Nikt nie śmiał pomyśleć o tym, patrząc mu w migdałowe oczy, by zamknąć go w czterech ścianach domu odbierając mu psią wolność, w myśl złudnego przeświadczenia, że powinien żyć tak, jak życzą sobie tego ludzie... Miał prawo wyboru. A nie wszyscy je mają....
              Kropka. Tak, Kropka to psia dama. Trafiła do mojego domu wystraszona i zdezorientowana tym, że ktoś znudził się jej towarzystwem. Miała przecież być zabawką. Do dziś pamiętam jej piękne, wielkie orzechowe oczy. Można było się w nich utopić. Pamiętam ciepło jej ciałka i to, że lubiła leżeć na fotelu przy swojej Pani zawsze z lewej strony. Swojej strony. Z lewej!! Domagała się swoich praw nerwowo i hałaśliwie, ale w oczach, pięknych i błyszczących źródełkach było tyle miłości... Pamiętam też, że już jako maleńka psia staruszka nie mogła samodzielnie chodzić. Pamiętam jak bardzo zmieniły się jej oczy. Przed naszym rozstaniem był w nich smutek.. Kiedy zobaczyliśmy w nich cierpienie tak wielkie, jak wielka była nasza wzajemna miłość, Kropka odeszła. Nadal pamietam jej oczy. I zawsze będą takie piękne... I zawsze będę o nich pamiętać....
               A oto wiersz mojego wujka, poety. Dedykuję go wszystkim Kocim i Psim Duszkom, w tak szczególnym dniu:

    "Stary kot"
Na naszym strychu mieszkał kot
Żył blisko poezji i sztuki
Lubił zaśniedziałe ramki, w lampce knot
I pajęczynę w koronkowej sukni
Mieszkał na belkach jak astronom
Przez całe noce patrzył w niebo
We dnie spał zawsze za zasłonką
Za obrazem i poezją
Nikt mu tu nigdy nie przeszkadzał
W kufrze miał swój niewielki świat
Sam sobie bajki opowiadał
Z moich odwiedzin też był rad
I tak mu mijał rok za rokiem
Rozumieliśmy się bez słów
Zżyliśmy się tutaj na dobre
Właśnie ten wiersz poświęcam mu
Na starym strychu stary kot
Jak kustosz zżył się z obrazami
I o nim wie dziś mało kto
Bo tak to jest już z artystami
W obrazach zastygł stary świat
Starzyzną pachnie dawne piękno
Nie wypada strychowi liczyć lat
Bo w kocich oczach wciąż tli się światełko"

Mikołaj Konczalski

No to się porobiło!

2010-10-29T14:10:00.000-07:00

Porobiło się. Jeśli ktoś myśli, że kot to nocny zwierz, to bardzo się myli. Po I-sze określenie "zwierz" wydaje się być anachronizmem, biorąc pod uwagę kocią ewolucję. Po II-gie dwie ostatnie doby zmusiły mnie do głębszego zastanowienia się nad kocim światem wewnętrznym. Otóż Julkowi i Mandarynie rozjechały się biorytmy. Julek stosuje koci model funkcjonowania - spanko w dzień i szpukowanie w nocy. Mandaryna stała się strasznym śpiochem w nocy. Oczywiście w ciągu doby jest wiele prywatnych kocich spotkań, kiedy ich czasoprzestrzenie nakładają się i mogą wspólnie zaszaleć. Julek jednak jest dorastającym chłopakiem i uznał, że najlepiej szaleje się w nocy. Jakaś imprezka z myszą albo pająkiem,a może jakiś spacerek ze żmiją w pyszczku? Nocne balangi są taaaaakie inspirujące... Mam nadzieję, że rudy mandarynkowy puchacz zsynchronizuje zegar z Julaskiem. Chociaż taki stan rzeczy pozwala mi mieć w domu superaktywnego kota cała dobę. Cała doba ściganek, skoków, zagryzanek, mizianek i kocich zaczepek. Cała doba podgryzanych butów i wyciąganych skarpet :-) Sama słodycz.

Miaukun i niemiaukunka mają ostatnio dodatkowe atrakcje domowe. Mały Człowiek zbombardowany medialnymi i przedszkolnymi informacjami, że zbliża się haloween i że Święto Żmarłych to było wtedy, kiedy Mama Człowiek była mała i żyły dinozaury, przygotowuje piekielne atrakcje wszystkim domownikom. Zakupione zostały na zamówienie:

- kapelusz wiedźmy ( hm,ciekawe dla kogo)w złote czachy z rzadkimi czarnymi włosami,

- czerwona peruka vampira z Wiednia (?!) - nie wiem dlaczego akurat z Wiednia, ale mały Człowiek twierdzi, że wystarczy, że on to wie),

- czarna bibuła ( podobno na mumię).

Piżamy w kościotrupa i peleryna księciunia Vlada z Rumunii już były. Piekielną charakteryzację rozpoczął virus. Virus ospy, który zaatakował Małego Człowieka ponad tydzień temu. Wszystkie tysiąc krostek posmarowanych czarnofioletowym lekarstwem, tworzy rewelacyjną (?!) charakteryzację. Mały Człowiek tylko się martwi: Boże, mama żeby mi tylko strupy nie zeszły do Haloween, bo JAK JA BĘDĘ WYGLĄDAŁ?! JAK BIAŁY CZŁOWIEK?!!??!

Ale wróćmy do kociaków. Kociaki wyjątkowo zaintrygowały się zawieszonymi nad sufitem pająkami, skorpionem i nietoperzem (Długo zastanawiałam się, czy mogę zawiesić pluszowego nietoperza na lince ZA SZYJĘ i czy to nie będzie zbytnio drastyczne dla Małego Człowieka. W końcu nietoperz zawisł. Za szyję.) Julek nie może wykombinować metody, która pozwoli mu ściągnać to całe towarzystwo i zamordować. Skoki nie przyniosły efektu. Potem zastosował metodę na klekotanie. Zauważyłam, że szczególnie czymś zaintrygowany Julek wydaje klekoczące dźwieki. Ale to też nie sprawi, że ofiary zlecą w Julkowe pazurki. Mandaryna stosuje metodę leniwego kota - NA MYŚLENIE. Siada nad wiszącymi sznurkami i wpatruje się tkwiąc w zupełnym bezruchu. Hipnotyzuje. Może siłą woli się uda? Mały Człowiek jednak bardzo pilnuje swojej dekoracji. Ma nawet plany wspólnego haloweenowego przedstawienia: Julek, Mandaryna i On. Ale to już całkiem inna historia.

Żona

2010-10-27T16:22:00.000-07:00

Mandarynka. Nasze rude słoneczko. Mandarynka jest kocicą wybitnie bezkonfliktową. Stoicki spokój. Jedyny moment, który zburzył jej wewnętrzną harmonię to chwila, w której do rodziny dołączył Julek. W Mandarynie obudził się zwierz. Jakaś wewnętrzna siła kazała jej wydawać z siebie prrrrrychy i warrrrrkoty, które ją sama bardzo zadziwiały . Toczyła się w niej walka dzikiej kotki z krainą kociej łagodności. Ale ponieważ mały Julek wymagał wiele miłości, Mandarynka uznała, że jej rola w tym domu jest misją. Misja trwa do dziś. Obudzone instynkty macierzyńskie przywróciły spokój w kociej mandarynkowej duszy. Jej charakter to oaza spokoju. Na wszystko ma czas. Cierpliwość tak ogromną, że nie mam pojęcia jak zmieści się w jej puchatym małym ciałku. Dzisiaj Julek i ona stanowią idealnie uzupełniającą się kocią kombinację. Julek, jak to dzieciak musi mieć wszystko NATYCHMIAST. Mandarynka już wie, że czasem bardziej opłaci się poczekać na ten właściwszy moment. Ona ma wszystkie cechy Żony Idealnej. Żona Idealna nie zadaje zbyt wielu pytań - z tym u Mandarynki akurat nie ma problemu. Żona Idealna ma kosmiczną cierpliwość - Mandarynka potrafi godzinami wyczekiwać kiedy Julek przestanie mordować różowa myszkę, żeby potem skorzystać z Julkowej ofiary. Żona Idealna nie ma kaprysów - jedynym kaprysem rudej jest to, że zażyczyła sobie podawanie jedzenia na parapecie ( tylko wtedy nie jest narażona na czary magika Julka i numerek ze znikającym jedzeniem :-)) Na każdym kroku Mandarynka okazuje Julkowi wielką troskę . Troskę o czyste futerko, o odpowiednia ilość snu i jedzonka. Julek może być pewien, że jest bardzo kochany. I chyba to docenia ;-)

dr Jeff i Mr Julian, czyli podwójne oblicze

2010-10-25T14:41:00.000-07:00

         Jak skomplikowana jest kocia natura wie tylko kot. Julek w wieku 5 miesięcy zaczął intensywnie pracować nad prawidłowym rozwojem swojego życia wewnętrznego.
           Etap pierwszy polegał na udowadnianiu wszystkim wokół, że nie jest nakolankowcem. Jest kotem samodzielnym i samowystarczalnym. Superkotem. Każda zaczepka Człowieków zachęcająca do mizianek i drapanek spotykała się z wyraźnym sygnałem, że teraz to on ma ważniejsze sprawy do załatwienia!!!! Wieczorem po upewnieniu się, że wszyscy poza Mamą Człowiekiem śpią, następowało jego przeistaczanie się w miziankowego potwora. Wygięty w łuk, terkoczący i napuszony udeptywał godzinami (!!) wszystko co ma ludzkie cechy, domagając się głośno pieszczot.Wymiziwał się za wszystkie czasy, w nocy przypominając co chwilę, że teraz WOLNO go czochrać, skubać, drapać, miziać, głaskać i ugniatać.
           Drugi etap, w który Julek wchodzi od niedawna polega na dekonspiracji. Uznał, że pora się ujawnić. Zdekonspirować. Uznał, że Człowieki doskonale nadają się do terkotów i przytulanek również w ciągu dnia. Jednak to zawsze ON decyduje, kiedy Człowiek może pozwolić sobie na chwilę czułości. No bo przecież jest Superkotem i nie każdy może o każdej porze dostąpić tego zaszczytu :-)
           Ach, Kocia natura....

Koci punkt widzenia

2010-10-24T14:49:00.000-07:00

Tytułem wstępu. Splecione światy, ludzki i koci. Chociaż przecież nie mamy pewności, czy to koty żyją w ludzkim świecie, czy też może.... jest zupełnie odwrotnie...

Oto bohaterowie moich wpisów:
Julek, czyli Jeff Julian I-szy to 5-ciomiesięczny kot MCO. Mandaryna to kremowa puchata kotka. Mama Człowiek to ja. Mały Człowiek mój 5 letni syn. Tata Człowiek - mąż. Czy koci punkt widzenia różni się od naszego? Dlaczego koty rozumieją się bez słów, a my słowami nie potrafimy się porozumieć? Dlaczego wstydzimy sie być inni? Dlaczego koty tak bardzo nas potrafią zmienić? Jeśli ktoś nie potrafi dopuścić do swojego świata kota, nigdy nie otworzy się na ludzi. Czego się boimy w kontaktach ze zwierzętami? Siebie? Boimy się porównania. I siebie samych.

„Splecione światy, czyli koci punkt widzenia”

24.10.2010r.

„Julian i pajak”

Pewnego dnia Mały Człowiek wrócił z Mamą Człowiekiem z zakupów razem z pająkiem. Zabawkowym pająkiem. Pająk niezbędny i cudowny w sklepie w domu nabrał pospolitych barw. Ale nie dla Julka. Julek odkrył nowy cel. Dorwać owada i zamordować. Zbrodnicze myśli kołatały się po kociej uszatej głowie aż do wieczora, kiedy to następuje cudowny moment. Moment gdy szybki jak błyskawica hałaśliwy mały Człowiek ląduje w łóżku i przestaje się ruszać. Wtedy można realizować tysiące zbrodniczych planów na zabawkach. Julek wykonał przyczajkę żeby nie spłoszyć owada i potężnym skokiem rzucił się na potwora. Po krótkiej walce okazało się, że pająk jest cudowniejszy niż można by było pierwotnie przypuszczać. Jest śliski, miękki i można mu wyciągać odnóża we wszystkie strony. Co więcej można je wyciągać i puszczać a one wracają na swoje miejsce, potem znowu i znowu puszczać i wyciągać. Beztroską zabawę Julkowi przerwało dziwne uczucie, że jest obserwowany. No nie!! W kącie pokoju jak puchacz na gałęzi stał posąg kota. Rudego kota. To Mandaryna. Julek od razu pomyślał, że jego owad jest w strasznym niebezpieczeństwie. Zastosował więc najgroźniejszy pomruk – odgłos rosyjskiego niedźwiedzia. Mandaryna jednak stosuje zawsze swoją metodę . Metodę na wytrzymałość wzrokową. Siedzi i hipnotyzuje wzrokiem. Julek bawi się. Ona siedzi. Julek bawi się. Ona siedzi .Julek bawi się. Ona siedzi. Po pewnym czasie Julek ma dosyć jej obsesyjnego wpatrywania się i pozwala jej się pobawić . Przez kilka sekund. Zasadą w domu Człowieków i Kotów jest to, że wszystkie zabawki należą do Julka. Człowieki też. No może z wyjątkiem Człowieka Taty. Na razie ;-)

Kolejny moment zapisany w pamięci. Kolejny dzień mija w splecionym kocioczłowieczym świecie. Szkoda, że nie wszyscy ludzie chcą uwierzyć, ze tak naprawdę to wcale się od siebie nie różnimy…

„Splecione światy, czyli koci punkt widzenia”

24.10.2010r.

„Budzik”

Jutro poniedziałek. Bez komentarza. Wszyscy poza Mamą Człowiekiem śpią. Cudownie i cicho. Cicho i spokojnie. Komórka przy łóżku grzecznie czeka na swój moment. Moment budzenia. Mama Człowiek wstaje pierwsza i to właśnie ją zaskoczy monotonny dźwięk złośliwego urządzenia. Ale od kilku miesięcy komórkowy budzik ma konkurencję. Żywą i młodą. Pełną kociego zapału. Jeff Julian I-szy. Julek uwielbia wczesne śniadanka. Mama Człowiek zawsze rano przyrządza smakołyki. Tylko żeby smakołyk znalazł się w misce, trzeba go tam włożyć rękami Mamy. A mama śpi. Nic prostszego - budzimy!!!! Julek stosuje kilka metod budzenia Człowieków. Zaczyna od metody biednego kotka z ochronki. Siedzi na łóżku i wpatruje się w śpiącą Mamę Człowieka robiąc minkę najsmutniejszego, zagłodzonego kota na świecie. Metoda mało skuteczna przy zamkniętych oczach śpiącej człowieczej mamy. Drugą metodą jest spacerniak. Julek zwany wtedy Julasem z miną groźnego skazańca spaceruje w kółko po łóżku. Raz, drugi, trzeci i …. Metoda skuteczna, ale ile trzeba się nachodzić! Pora więc na arsenał ciężki. Trzecia metoda. Skuteczna i błyskawicznie działająca. Na każdego. Człowieki nie wiedzieć dlaczego poddają się jej idealnie i budzą błyskawicznie. Metoda na skunksa. Julek przyjmuje miaukunową (?) postawę z przepięknie wyprostowanym ogonem. Końcówka oczywiście zagięta. Jakże by inaczej. I taką artystyczna pozę przyjmując, z wysoko uniesiona głową, Julek przechadza się pod nosem Mamy Człowieka. Najpierw powoli, potem nieco szybciej i szybciej, żeby złapać odpowiedni wiatr w żagle tzn. pióropusz ogona. Zawsze działa. Człowiek wreszcie wstaje. Mniaaaammm.
Ile to kot musi się napracować, żeby nie umrzeć rano z głodu!!! Okrrrropność!!!

P.S. Dla wyjaśnienia. Bezwzględne Człowieki codziennie oprócz weekendów wstają o 6.30