Spokój Odnajdziesz w Prostocie

Tygrys w klatce

2024-12-30T11:56:00.001+01:00

To taki siurek jest
armatowo-rzeczny

Proszę Państwa

tak to wygląda

Tu ktoś wszedł nam na wizję

tu są pondy

A u zameczek

z drugiej strony

No chodź, no chodź

ale jesteś...

Ten oto osobnik

wywinął mi się spod kamery

Szkoda....

Z dystansu

2016-01-13T15:21:00.001+01:00

W życiu są różne chwile. Te złe, czegoś nas uczą. Te dobre, trzeba pamiętać.

Coś z mojej bajki

2014-05-23T00:55:00.001+02:00

Za Andrzejem Pilipiukiem..."wyimek"

Praca zaliczeniowa czy to maturalna, czy licencjacka czy też magisterska to odpowiednik egzaminu. Tak jakby „prawo jazdy na bycie inteligentem”. Musi być wykonana samodzielnie, bo jak tu słusznie zauważono jej wartość poznawcza zazwyczaj jest nikła, ale stanowi test czy dany osobnik potrafi skojarzyć 3 fakty i wyłożyć swoje skojarzenia w sposób zrozumiały dla otoczenia.

Już mam dość czytania "dzieł" literatury studenckiej pisanych "na kolanie", ściągniętych z sieci i jeszcze gorzej przetworzonych - tak aby się tylko załapać na tytuł. Ludzie jest tyle pięknych zawodów, po co się męczycie i przy okazji mnie? Przecież bez tytułu można żyć.

2012-12-28T00:01:00.001+01:00

Każde, mijające Święta pozostawiają smutek po oczekiwaniu na Nie.

Trudność pisania

2012-11-25T11:43:00.001+01:00

Aby coś napisać, musi się to - przynajmniej autorowi - wydawać ciekawe, wyjątkowe. A gdy jest tak dużo informacji wokół mnie, co można wyjątkowego, ciekawego napisać? Pisanie dla samego pisania jest stratą czasu lub zwykłą próżnościa.

Pułapka Poszukiwacza

2012-02-22T12:55:00.000+01:00

"Radość życia [na ziemi] rodzi się z poczucia, że zarówno uciecha, jak i strapienie trwają krótko, a biada nam, jeśli się dowiemy, że czeka nas wieczna szczęśliwość"

Umberto Eco, "Wyspa dnia poprzedniego", rozdział 35

Poszukiwacz patrzy...

2012-02-11T15:58:00.005+01:00

"...Ludzie, nie chcąc przyjąć do wiadomości, że są twórcami swego losu, często patrzą na ten los jak na romans, obmyślony przez autora, który jest łotrem z wyobraźnią."

Umberto Eco, "Wyspa dnia poprzedniego", rozdział 8

Prawda dla Poszukiwacza

2012-02-09T16:54:00.001+01:00

Spisek, jeśli ma być spiskiem, trzeba otoczyć tajemnicą. Musi istnieć tajemnica, która
uwolni nas od frustracji dzięki temu, że ją poznamy, albo bowiem zapewni nam
zbawienie, albo poznanie jej będzie równoważne zbawieniu.
...
Ludzie są spragnieni planów i jeśli podsuniesz im
plan, rzucą się jak zgraja wilków. Ty zmyślasz, a oni wierzą. Nie należy powoływać
do życia więcej tworów wyobraźni niż jest to potrzebne.

Umberto Eco "Wahadło Foucaulta", rozdział 118

Dla poszukiwacza

2012-02-03T16:41:00.000+01:00

"Zaprzestań swoich daremnych poszukiwań, naiwny człowieku. Nie znajdziesz prawdy w istocie dobra lub zła. Jesteś niczym błyskawica, krótki błysk, ślad na niebie zrodzony między ziemią na bezkresem. Nie pojmiesz kim jesteś i istoty tego co cię powołał do życia. Prawdę znajdziesz w trójkącie, którego nie zobaczysz, w pierścieniu, którego nie ucałujesz. Zdradliwe są Nasze imiona stworzone dla maluczkich, widzących tyle co robak najmarniejszy. Patrz nie postrzegając, tam gdzie nic nie znajdziesz. Tam Jesteśmy i twoja droga będzie dopełniona".

Elias Maier [?], Nur so devot Mann auf der Suche nach die verlorene Wahrheit, Magdeburg 1611

Pan Szkiełko i miłość

2011-04-26T12:46:00.001+02:00

DPP_0013, a photo by TomaszC on Flickr.

Uważaj gdy chcesz oddać komuś swoje serce!

Róże

2011-04-26T11:49:00.001+02:00

DPP_0005, a photo by TomaszC on Flickr.

Są chwile, kiedy we wszystkim co nas otacza można znaleźć piękno. Nawet zimny, mglisty wieczór może ukazać swoje piękno, ponieważ "piękno jest w oczach tego, który patrzy".

Moje Córki

2011-03-01T12:21:00.004+01:00

Mam dwie córki, młodszą i starszą.
Starsza uczy mnie tego, co potrzebuje młodsza.

Młodsza, uczy mnie tego co potrzebuje starsza - czyli tego, o czym już zdążyłem zapomnieć.

Każdego dnia, moje córki uczą mnie co znaczy prawdziwa miłość - miłość bez żadnego "ale", miłość którą kocha dziecko swojego rodzica.

Trzymaj się z daleka...

2010-02-22T11:05:00.003+01:00

Ucieczka przed bólem, zranieniem, zawiedzionymi nadziejami – moje sekretne miejsce. Gdy nie starcza sił fizycznych do ucieczki z miejsca, które nas zabija, szukamy drogi ucieczki w zakamarki naszej psychiki. Rzeczywiście, zazwyczaj udaje się nam znaleźć ciepłe wygodne miejsce dla naszego zmęczonego Ja.

There’s a secret place I like to go Everyone is there but their face don’t show…

Nurtuje mnie pytanie, jak można się dostać do tego sekretnego miejsca gdzie ukrywa się nasze Ja? Każdy, kto przechodzi trudne chwile i poszukuje sekretnego miejsca, znajduje „pojazd” za pomocą którego może tam dotrzeć. Poszukujący człowiek znalazł parę takich „wehikułów”, jedni posługują się alkoholem, inni korzystają z narkotyków, dla niektórych będzie to seks, a ci co nie mają zdrowia lub wyobraźni wybierają pracę.

Welcome to my hide away, my secret placeHow I arrived I can’t explainYou’re welcome to, if you want to stayBut everyone just runs away…

Wiemy już, jak tam dotrzeć…. Ale jak wrócić z naszego sekretnego miejsca?

If you get inside you can't get out There's no coming back, I hear them shout…

Jak zapomnieć o przytulnym domku z pięknym krytym gontem dachem i ukwieconym ogrodzie, do którego dotarliśmy przed paroma godzinami powożąc szklaną karocę napędzaną magiczną mieszanką opisaną wzorem C2H5OH? Jak wydostać się z naszego bezpiecznego miejsca, w którym jedyną rozrywką, celem i sensem życia była praca? Jak znaleźć bezpieczną przystań z tą jedyną osobą, gdy jeszcze do niedawna miłość traktowaliśmy jako coś śmiesznego i całkowicie zbędnego?

I hide from those that try to find me Scary things that's right behind me I lost myself, I must confess I can't explain how I got this mess.

Z wykorzystaniem tekstu utworu “A secret place” zespołu Megadeth.

Coś z własnego podwórka

2009-04-02T10:35:00.004+02:00

Laureat literackiej Nagrody Nobla z roku 2003, J.M Coetzee, w swojej najnowszej powieści „Zapiski ze złego roku” zawarł następujący tekst:

„Twierdzenie, że uniwersytety są instytucjami samorządnymi, nigdy nie było całkowicie zgodne z prawdą. Ale w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych (w Polsce, zjawisko to przesunięte jest około dziesięciu lat do tyłu. Przyp. C.Net) uczelnie potraktowano haniebnie: pod groźbą obcięcia budżetów kazano im przeistoczyć się w dochodowe przedsiębiorstwa, a zatrudnieni w nich profesorowie, którzy dotychczas prowadzili badania, ciesząc się bezgraniczną wolnością, stali się odtąd uciemiężonymi pracownikami zobowiązanymi do tego, żeby pod nadzorem zawodowych dyrektorów rokrocznie wypuszczać w świat określony umową kontyngent absolwentów.”

Literacka fikcja? Otóż nie! Uniwersytety straciły swoją aurę, profesorowie stracili swoją charyzmę, a to wszystko przez to, że człowieka przestano traktować jako umysł i duszę. Zamiast tego stał się towarem, liczbą, przedmiotem „obróbki” i zastosowania. Uczelnie nie miały odpowiednich środków aby temu zaradzić. Status studenta stracił swój szacunek i zamiast tego pojawił się klient instytucji edukacyjnej. Gdzie teraz jest miejsce dla wolnomyślicieli? Gdzie szukać miejsc, w których prowadzono dyskusje na najwyższym poziomie intelektualnym? Może dojdziemy do takiej sytuacji, że profesorowie zmęczeni traktowaniem ich jak narzędzi wytwórczych „zejdą do podziemia” edukacyjnego i wrócą do rozbudzania umysłów młodych ludzi a nie ich „obróbki”?

Czas, rzeka płynąca pod górę?

2009-03-13T10:32:00.002+01:00

Podobno czas płynie jak rzeka? Więc dlaczego gdy stoisz w wodzie z twarzą skierowaną w dół tej rzeki, szukasz przyszłości przed sobą? Czy „woda” przepływająca pod twoimi nogami była, czy będzie? Dlaczego myślisz, że patrząc przed siebie widzisz przyszłość? Gdzie jest więc zatem przyszłość? Za tobą?

Co więc widzisz patrząc przed siebie? Przeszłość, daleko przed sobą i teraźniejszość tuż przy tobie. Czy więc warto wpatrywać się w jakiś punkt daleko na „widnokręgu”, który już jest przeszłością?

Czy idąc po skalistej ścieżce zwracasz ciągle uwagę na to co jest odległe o parę kilometrów od ciebie? Rzut oka i wystarczy. Gdy chcesz dojść bezpiecznie do celu patrzysz pod nogi.

Z rzeką czasu jest tak samo. Patrz pod nogi - przyszłość już staje się teraźniejszością.

Z miłości do Miłości

2009-03-02T10:30:00.001+01:00

Gdy pragniesz, dostajesz, lecz za chwilę znów pragniesz.
Gdy marzenie przestaje być marzeniem, w łzach traci swój czar.
Gdy Kochasz - pragnij, jednak nie posiadaj, bo wszystko co posiądziesz ma swój początek i bolesny koniec.

Naiwność nieświadomości

2009-02-16T10:29:00.000+01:00

Ktoś zapomniał, że życie składa się z Rodziny i Domu. Zamiast tego człowiek ma obejść się pracą, pieniądzem, seksem, nowym samochodem i mnóstwem rzeczy, których nigdy dalej ze sobą nie zabierze niż do drzwi kostnicy.

Ktoś nam kazał wierzyć, że wszystko się uda i będziemy szczęśliwi gdy tylko będziemy mieli dobrą pracę i piękny dom. Nie powiedział nam o tym, że trzeba Rozmawiać z tą najbliższą osobą, być obecnym w jej życiu. Dał przepis na życie jak na biszkopt z polewą – weź jego i ją, włóż do łóżka, zamieszaj trzy razy, poczekaj parę chwil aż coś urośnie, potem połącz to na zawsze i czekaj…

Czekaj, aż co? Pojawi się Miłość, Nadzieja? Aż ona zobaczy w nim Człowieka a on w niej Duszę? Czekać ale po co?

Rozwód
Dla dzieci pierwszy w życiu koniec świata.
Dla kotka nowy Pan.
Dla pieska nowa Pani.
Dla mebli schody, łomot, wóz i przewóz.
Dla ścian jasne kwadraty po zdjętych obrazach.
Dla sąsiadów z parteru temat, przerwa w nudzie.
Dla samochodu lepiej gdyby były dwa.
Dla powieści, poezji – zgoda, bierz co chcesz.
Gorzej z encyklopedią i sprzętem wideo,
no i z tym poradnikiem poprawnej pisowni,
gdzie chyba są wskazówki w kwestii dwojga imion -
czy jeszcze łączyć je spójnikiem „i”,
czy już rozdzielać kropką.

Wisława Szymborska
Wiersz pochodzi z tomiku „Tutaj”.

Urok Białej Kartki

2009-02-12T10:20:00.001+01:00

Przemierzając kilometry kroków po pustym mieszkaniu, myśli nie dają mi spokoju i koniecznie chcą być zapisane. Jednak gdy siadam przed czystą, białą kartką, jej doskonała pustka przepędza myśli z mojej głowy i nie wiem co już miałem zapisać. Gdy odrywam się od doskonale zapisanej, pustej strony, myśli znowu mnie atakują i błagają, aby nie pozostawiać ich tak ulotnych bez formy. Jednak jak mogę sprostać ich prośbie, skoro pustka jest tak doskonała?

Krytyka poszukiwacza

2009-02-08T10:55:00.004+01:00

O dłuższego czasu nie daje mi spokoju myśl, skąd u obecnie żyjących ludzi Zachodu taki pęd do szukania religii, zwyczajów i sposobu życia stworzonych i ugruntowanych przez społeczeństwa azjatyckie?

Czy naprawdę kultura zachodnia już nic nie ma dla nas do zaoferowania i trzeba koniecznie sięgać gdzieś w nieznane obszary aby znaleźć przepis na swoje szczęście?

A jeśli Zachód już rzeczywiście nie ma już nic do zaoferowania to co się takiego stało, że już nie mamy nic co może dać nam spokój duchowy?

Jeszcze wiele tym podobnych pytań nurtuje mnie każdego dnia, gdy widzę nastolatków, którzy poszukują radości w narkotykach, tracących swoją godność i własne Ja. Myślę o upadku ideałów, o które jeszcze w latach 80 XX wieku duża część ówczesnej młodzieży walczyła. A co się stało z tą młodzieżą teraz? Część straciła swoje rodziny, ich dzieci są od nich daleko. Część oddaje swoje zdrowie i godność aby tylko utrzymać się na „stołkach”, wykorzystując bezlitośnie innych. Znowu są tacy, którzy utracili nadzieję na szczęście i szukają radości w butelce alkoholu. Są również tacy, którzy całkowicie zrezygnowali z tego co kultura Zachodu im „ofiarowała” i teraz poszukują nowej drogi dla siebie pod postacią nowo wymyślonej religii, życia we wspólnotach duchowych lub poszukiwania zbawiania w istotach pozaziemskich.

Odpowiedź - bardzo prymitywna - jaka pojawia się na wstępie to, to że każdy szuka dla siebie ratunku (z beznadziejnej w jego mniemaniu sytuacji) jak potrafi. Można powiedzieć i dobrze, niech się tak dzieje i zamknąć sprawę. Czy jednak takie postawienie sprawy rozwiąże problemy? Nie wydaję się to prawdą. A czy pozostawienie tych problemów bez próby ich rozwiązania może je jeszcze spotęgować? Wydaje się, że tak.

Problem

Wielki kryzys jaki pojawił się w Stanach zjednoczonych w roku 1929 pociągnął za sobą wiele ofiar i był bardzo dotkliwy dla społeczeństwa amerykańskiego przez wiele lat. Po zakończeniu II WŚ powstała koncepcja aby wszyscy Amerykanie mieli zapewnione możliwości korzystania z całej gamy dóbr materialnych: samochody, domy, ubrania, atrakcyjne wakacje itp. Czy była to "świetlana myśl" przywódców narodu amerykańskiego? Otóż nie, ekonomiści dobrze określili możliwości rozwoju gospodarki przez "nakręcanie" popytu wewnętrznego. Nie można oczywiście tylko krytykować takiego stanu rzeczy. Wydaje się, że szukanie w fakcie iż ludziom żyje się lepiej czegoś złego jest dużą przesadą. Jednak pytanie jakimi kosztami się to wszystko odbyło? Amerykanie zostali „nakłonieni” do dobrobytu. Takie działanie tworzyło ogromne majątki koncernów i ich zarządzających. Szary malutki Amerykanin cieszył się swoim nowym samochodzikiem i drewniano-plastikowym domkiem, dzięki czemu nie zastanawiał się nad swoim losem bo miał zapewniony „spokojny” byt. Poszły na bok dylematy moralne, dyskusje nad sensem istnienia, dobrem rodziny i życiem ludzi starych. To wszystko zostało zastąpione kolejnymi potrzebami: nowego jeszcze większego domu, większego samochodu, ładniejszej żony i łatwiejszej pracy. Bolesne procesy myślowe zostały zastąpione procedurami, które należy bezkrytycznie wykonywać. Głos ludzi, którzy jeszcze pamiętali (a na swoje nieszczęścia byli już starzy) został uciszony przez hałaśliwe media promujące kult młodości, jędrności i włosów w kolorze blond. Starców jako przeszkadzających w sprawnym ruch ulicznym zatłoczonych miast zamknięto w ośrodkach odosobnienia – zwanych domami starców. Władze na ulicach oddano – podobnie jak to zrobił wódz Mao w trakcie Rewolucji Kulturalnej w Chinach – w ręce młodych ludzi, którzy byli już tak zajęci swoimi sprawami, że nie mieli już ani chwili na edukację. Oczywiście nad tym wszystkim trzymali pieczę ludzie „trzymający władzę”. I tak dobrobyt amerykański rósł w siłę. System działał perfekcyjnie, aż do pamiętnego roku 2008, gdy okazało się, że niektórzy nagle chcą prawdziwych pieniędzy a nie kolejnych akcji lub zobowiązań kredytowych. I tak okazało się, że pieniędzy nie ma a papiery wartościowe nie mają wartości. Ale co dziwnego się stało? Stany Zjednoczone doprowadziły i wywołały obecny kryzys jednak koszty kryzysu ponosi cały świat i wydaje się, że my wszyscy będziemy płacili za pasibrzuchostwo Amerykanów.

Rozwiązanie

W tym bardzo pobieżnym zarysie problemu, jaki nas teraz dotyka jawi się pewne zjawisko. Na swój własny użytek nazywam to „obżarstwem emocjonalnym”. W społeczeństwie zachodnim potrzeby materialne i nie tylko były ciągle pobudzane przez nowe reklamy, trendy, mody czy „osiągnięcia” typu: nowe opakowanie. Mózgi były tak bombardowane tymi wszystkimi czynnikami, że ludzie zatracili instynkt samozachowawczy, przedkładając dążenie do kolejnego celu wyznaczonego przez gibające się panienki w reklamach nad jakiekolwiek wartości duchowe. Najważniejsze stały się emocje: zadowolenia, spełnienia, „szczęścia” na krótką metę. Takie pytania jak: po co tutaj jestem?, kim jestem?, jaki jest cel mojego życia? odeszły w zapomnienie. Najważniejszym stało się pytanie: kiedy kupię to czy tamto? Nikt już nie pytał po co mi to czy tamto. Ważne stało się posiadanie. Człowiek zapomniał o sobie, stał się narzędziem dla innych do wytwarzania i kupowania.

Gdy człowiek zachodu zdał sobie z tego sprawę, rozpoczął poszukiwania. Odpowiedzi znalazła się w Azji. Szczególnie Środkowy czy Daleki Wschód stał się bardzo atrakcyjny dla ludzi Zachodu. A co jest wspólne dla wszystkich tych kultur? Moim zdaniem ascetyzm, post i prostota. I tego poszukiwacze z Zachodu pragną. Po latach „obżarstwa” i wyjałowieniu duchowym, ludzie Zachodu pragną wartości duchowych, poddają się postom, uciekają od zgiełku i hałasu poszukują religii i guru zaimportowanych z Azji. Jednak czy to wszystko jest rozwiązaniem? Nie jestem przekonany aby zaimportowana religia była w stanie odmienić naturę Zachodu.

Zachód kiedyś posiadał sposoby radzenia sobie z pytaniami dotyczącymi egzystencji. Znane było przecież pojęcie postu, ludzie odchodzili do pustelni, szukali rozwiązania w filozofii. Wszystko to było, jednak Zachód zapomniał o tym i zamiast odkurzyć to co było dobre rzuca się z pazurami komercjalizacji na tą cała wspaniałą odmienność kultury Wschodu. Jednak to co oferuje Wschód jest wschodnie a Zachód ma przecież wspaniałą - już zapomnianą – kulturę, która na nasze nieszczęście została zastąpiona przez amerykański zlepek kultur zwany kulturą amerykańską.

Więc zamiast poszukiwać rozwiązań u innych, może warto lepiej poznać to co swoje?

Gdzie szukać prawdy?

2008-06-22T11:02:00.003+02:00

"Ludzie głośni pragną nas przekonać to jasne. Ale najpierw chcą przekonać samych siebie. Hałas, jako kompensacja wątpliwości?Człowiek wiary szepcze z uśmiechem, za to niepewny siebie kaznodzieja zdziera sobie płuca."Eric-Emmanuel Schmitt, "Moje życie z Mozartem"

Małe zbrodnie

2008-06-17T10:53:00.002+02:00

Zbrodnia dnia każdego - zabijanie czasu

"Dzisiejszy człowiek uważa, że traci coś - czas -
kiedy nie działa dość szybko, a jednak nie wie potem, co zrobić
z czasem, który zyskał‚ - może go tylko „zabić".
Erich Fromm, "O sztuce miłości"

Błękit nieba

2008-02-27T10:50:00.001+01:00

„By prawidłowo praktykować sztukę pokoju musisz:
Uspokoić swojego ducha i powrócić do źródeł…”
Morihei Ueshiba, „Sztuka pokoju”

Gdy dzień za dniem nakłada ci na barki coraz to nowe zmartwienia i obowiązki, z każdą kroplą bólu zaciskasz zęby i chowasz głowę w ramiona.
Gdy drzewo nie dostaje pożywienia i brak mu dostępu do słońca - umiera. Czy drzewo może poprosić o wodę? Czy może dostać się do promieni słonecznych? Jak myślisz?

Czy jesteś kimś innym w swojej naturze niż drzewo? Bez pożywienia umierasz bez radości więdniesz. Jednak nie jesteś drzewem. Ty możesz wyciągnąć rękę po pożywienie i odgonić ciemne chmury zasłaniające twoją radość. Wszystkie istoty są stworzone do szczęścia. Przychodzimy tu aby mieć wykorzystać daną nam szansę na lepszą przyszłość. Jednak to jak będzie, zależy już od ciebie. To ty wybierasz sobie drogę życia. Nie jest to łatwe – gdyż to co dobre przychodzi z trudem i wymaga wysiłku. Ale czy dobre życie nie jest warte twojego czasu na pracę nad sobą?
Pamiętasz chwile, gdy będąc dzieckiem patrzyłeś na leniwie sunące chmury po błękitnym niebie. Czy masz to jeszcze w sobie? Czy możesz przywołać z pamięci uczucie jedności z niebem, na które patrzyłeś. Czy jeszcze pamiętasz spokój jaki miałeś w sercu?
Możesz wybierać obecny obraz twojego życia - pamiętaj o błękicie nieba.
Gdy dzień za dniem nakłada ci na barki coraz to nowe zmartwienia i obowiązki, z każdą kroplą bólu zaciskasz zęby i chowasz głowę w ramiona.
Gdy drzewo nie dostaje pożywienia i brak mu dostępu do słońca umiera. Czy drzewo może poprosić o wodę? Czy może dostać się do promieni słonecznych? Wydaje mi się, że nie. A jak ty myślisz?
Czy jesteś kimś innym w swojej naturze niż drzewo? Bez pożywienia umierasz bez radości więdniesz. Jednak nie jesteś drzewem. Ty możesz wyciągnąć rękę po pożywienie i odgonić ciemne chmury zasłaniające twoją radość. Wszystkie istoty są stworzone do szczęścia. Przychodzimy tu aby mieć szansę na lepszą przyszłość. Ale to jak będzie zależy od ciebie. To ty wybierasz sobie drogę życia. Oczywiście, że nie jest to łatwe, to co dobre przychodzi z trudem i wymaga wysiłku. Ale czy dobre życie nie jest warte twojego czasu na pracę nad sobą? Przypomnij sobie gdy będąc dzieckiem patrzyłeś na leniwie sunące chmury po błękitnym niebie. Czy możesz to siebie jeszcze przypomnieć? Czy możesz przywołać z pamięci uczucie jedności z niebem, na które patrzyłeś. Czy jeszcze pamiętasz spokój jaki miałeś w sercu? Możesz wybierać jak chcesz aby wyglądało twoje życie - pamiętaj o błękicie nieba.

David Mustaine - jak boli dzieciństwo bez miłości?

2008-02-25T10:58:00.002+01:00

Postać Davida z jego lat 20 można scharakteryzować dwoma słowami: „całkowicie zagubiony”. Dowodem tego jest materiał „Behind the music” gdzie możemy się dowiedzieć wiele szczegółów na temat jego trudnego dzieciństwa. Problemy rodzinne doprowadziły Davida do totalnego zagubienia się w alkoholu i narkotykach. Dlaczego rodzina? Problemy z odnalezieniem swojej drogi pojawiają się już na samym początku naszego życia gdy w rodzinie nie ma miłości (trochę oklepane słowo w tych czasach?).

Jednak miłość ze strony rodziców to akceptacja, zrozumienie, docenienie nas takimi jakimi jesteśmy. Gdy to wszystko mamy ze strony obojga rodziców poruszamy się wypośrodkowaną drogą pomiędzy wymaganiami jakie stawia nam życie a ciepłem rodziny. Ale co się stało z Davidem? Jego rodzice rozwiedli się: ojciec był alkoholikiem (wiec David automatycznie został obciążony na całe życie kolejną dolegliwością jaką jest DDA),a matka nie mogła poświęcić zbyt wiele czasu synowi. Brak czasu i bliskości ze strony matki był spowodowany nie jej charakterem (nie była to żadna gwiazda, która ma po prostu nierówno pod sufitem), ale problemami finansowymi rodziny. Po pewnym czasie od rozwodu matka Davida rozpoczęła nowy związek. Ojczym był nauczycielem WF-u. David z siostrami przeprowadził się do nowego domu i wszystko mogłoby ułożyć się normalnie gdyby nie fakt, że David był nieakceptowany przez swojego ojczyma. I karuzela odrzucenia zaczęła się znowu kręcić, alkohol, narkotyki i ciągle to samo. W międzyczasie David rozpoczął karierę w zespole Metallica, z którego został wyrzucony z powodu alkoholizmu. A jego koledzy z później założonego zespołu Megadeth mówili, że każdego dnia zastanawiali się „jakiego to Davida dziś będziemy mieli? Naszego dobrego przyjaciela czy może chamskiego, wulgarnego typa, z którym nie można nawet zamienić słowa?”. Stan chorobowy pogłębiał się i trwało to bardzo długo. Wiele terapii odwykowych zakończyło się tylko chwilowym sukcesem. David wracał do swoich uzależnień i nadal niszczył życie swoje i bliskich.

Co odmieniło jego życie? Nie wiem. Chyba zresztą trudno znaleźć jakieś konkretne wydarzenie w jego życiu, o którym można by powiedzieć że to było moment przemiany. Nie interesują mnie plotki mówiące, że David doszedł do takiego stanu czy innego, nie chcę powielać informacji z brukowców. To co dla mnie jest zauważalne to jego teksty, w których na pierwszych płytach było wiele nienawiści, potem żalu do tego jak wyglądało jego samego życie (chociażby „Trust”, „Almost honest”, „She-wolf” oraz przejmujący w swojej wymowie „In My Darkest Hour” – może tutaj powiedział czego oczekiwał od swojego ojca?). Od płyty „Risk”, w postawie Davida można zauważyć istotną różnicę, przemianę, w której David odnajduje samego siebie, znajduje także spokój i równowagę. Przykład utworu „Of Mice And Men Mice And Men” z płyty „The System Has Failed” jest dla mnie dowodem na to, że Dave dużo poświęcił czasu na analizowanie swojego dotychczasowego życia i korzystając ze swoich doświadczeń może przekazać słuchaczowi co jest tylko ułudą w życiu. Koronacją przemiany Dave’a jest „Never Walk Alone” z płyty „United Abominations”, gdzie w słowach:

„I’ll shelter you and keep you warm
I’ll never let you walk alone
I loved you when you still hated me”

słyszymy, że liczy się tylko miłość, która jest bezwarunkowa, która nie oczekuje żadnej nagrody, która po prostu jest.

Czy Dave odnalazł swoją równowagę poprzez treningi Karate i Tae Kwon Do (w których to sztukach walki posiada czarne pasy), czy przez medytację, czy dzięki psychoterapii, czy może, w końcu z wiekiem i doświadczeniem mógł spojrzeć na siebie i zaakceptować siebie w całości? Gdzie jest odpowiedź? Tylko Dave to wie. Ale dla mnie liczy się, że odnalazł swoją drogę i dzięki swoim doświadczeniom mówi „dzieciakom”, że warto żyć i swojego czasu nie można zmarnować.

Po co to wszystko? - czyli teoria tworzenia "nowego człowieka"

2008-02-25T10:47:00.003+01:00

“The quiet war has begun with silent weapons
And the new slavery is to keep the people
Poor and stupid, "Novus Ordo Seclorum"…

…Disengage their minds, sabotage their health
Promote sex, and war, and violence in the kindergartens
Blame the parents and teachers; it's their fault, "Annuit Coeptis"
Attack the church dynamic, attack the family
Keep the public undisciplined till nothing left is sacred and
The "have-nots" get hooked and have to go to the "haves" just to cop a fix…”
David Mustaine, “Washington Is Next”

Może to o czym pisze Mustaine dotyczy amerykańskiej stolicy a może tekst ma znaczenie jakie jest zamieszczone w Wikipedii, jednak dla mnie znaczenie zawarte w tym tekście jest o wiele szersze.
Przez długi okres czasu zastanawiałem się jaki ma sens, to wszystko co, jest promowane w mediach ogólnodostępnych. Teorie spiskowe, mówiące że istnieje siła pozaziemska (lub gdziekolwiek indziej umiejscowiona) mająca na celu zniszczenie ludzkości, wydaje mi się – delikatnie mówiąc – przesadzona. Staram się szukać rozwiązania gdzie indziej.

Moim zdaniem źródłem jest chciwość człowieka, a celem zaspokojenie najróżniejszych rządz: władzy, fortuny, władania emocjami innych i można by tutaj wymieniać jeszcze długo nasze niedoskonałości. Ale zastanówmy się skąd w nas tyle negatywnych pragnień, w sumie niszczących nas samych? Sam Dave Mustaine jest doskonałym przykładem na zmianę postrzegania życia, jego wartości i celu (Więcej w artykule). Wracając do tematu. Czy media mają zaspakajać nasze żądze? Oczywiście, że nie. Rolą mediów jest kreowanie , tworzenie naszych potrzeb, także tworzenie pewnego stanu zagrożenia, który pozbawia nas poczucia bezpieczeństwa a w efekcie kreowanie tzw. „nowego człowieka”, „nowego porządku”. „Nowy człowiek” jawi się kimś o ogromnym apetycie na towary (nowy samochód, ciuchy, elektronika), rozrywki (musi być bardzo głośno i dużo okazji na różnego rodzaju emocje), czuje się odpowiedzialny za… za nic – tylko ja się liczę i moje potrzeby. Okrutny obraz? Może i tak, ale taki właśnie typ nowego człowieka jest najlepszym konsumentem, wydaje bardzo dużo i ogromnie dużo potrzebuje, nie za wiele myśli o tym co mu w duszy gra, więc jest łasy na wszelkiego rodzaju podpowiedzi, jak się ubierać, co robić w wolnym czasie, jakich wybierać przyjaciół. Jednak tak naprawdę wewnątrz zieje z niego pustka, którą stara się za wszelką cenę zagłuszyć zabawą, alkoholem, seksem czy narkotykami. Postać „nowego człowieka” - w moim pojęciu – jest bardzo dramatyczna, w głębi serca straszliwie zagubiona, szukająca prawdziwej miłości i ciągle pogrążona w lęku. Ale - powtórzę to jeszcze raz – to świetny konsument, a co najważniejsze łatwo sterowalny konsument. Czy jest przepis na jak stworzyć takiego człowieka? Oczywiście, że tak. Dave opisał jak to wszystko wygląda w cytowanym wcześniej tekście. Co się dzieje jest cichą wojną, nikt się nie chwali, że pracuje nad stworzeniem i narzuceniem nowych wzorców ludziom (szczególnie młodym). To co pokazuje nam historia, już zostało wcześniej przetestowane i wniosek jest następujący: aby zawładnąć masą ludzką należy pozbawić jej jednostek myślących, inteligentnych, dobrze wykształconych i trudno poddających się wpływom innych. W miejsce takich ludzi należy postawić jednostki słabe, o słabym „kręgosłupie moralnym” i bardzo wpływowe. Tak stało się podczas okupacji hitlerowskiej czy sowieckiej. Zapewne każdy zna najgłośniejsze przypadki likwidowania inteligencji polskiej. Rok 1939 dnia 6 listopada, hitlerowcy zwabiają do pułapki profesorów uczelni krakowskich, których następnie wywieziono do obozów zagłady. Druga strona, czyli sowieci mieli podobny pomysł. Do tej pory nie mówi się głośno o akcjach w jakich sowieci po ataku 17 września rozpoczęli akcję „czystki”. Akcja ta miała na celu wyłapanie wszystkich osób, które zajmowała liczące się stanowiska a strukturze administracyjnej Rzeczypospolitej. Uwieńczeniem tej zbrodni został Katyń i inne miejsca zagłady polskiej inteligencji. Sowieci jednak nie zakończyli swojego projektu niszczenia narodu polskiego z chwilą wyniszczenia inteligencji. Po tak zwanym wyzwoleniu, cała struktura państwa polskiego została obsadzona przez bezmyślne marionetki, których rządów, bolesne skutki odczuwamy po dzień dzisiejszy. Może już wystarczy historii.

Mamy więc punkt pierwszy: pozbawić masę (używam specjalnie sława masa, bo tak jesteśmy traktowani) ludzką przywódców, którzy będą dbali o jej prawdziwe dobro. Wynik? Mamy zniewoloną, biedną i ogłupiałą masę ludzi. Kolejny punkt planu to działanie zgodne z zasadą „dziel i rządź”. Jak to zrobić? Należy „namieszać” ludziom w głowach, stworzyć zagrożenia, dać wyimaginowanego wroga, wmówić im, że oni chcą cię ograniczać a my damy ci wolność. W obecnej chwili wydaje się, że wszelkim złem są granice jakie stawia kultura, tradycja, religia (jaka by ona nie była), rodzina czy szkoła. A to co ma wybawić młodych ludzi, to wszystko co im ma dać pozorna wolność znajdowana w alkoholu, braku szacunku do samego siebie, nieposzanowaniu zasad społecznych. Ale czy taka wolność rzeczywiście komukolwiek może dać szczęście? Psychologia daje nam odpowiedź, że nie. Życie bez granic jest bardzo trudne, jest tak zarówno w dzieciństwie jak i w stałym związku czy w małżeństwie. Małe dziecko wychowywane w źle rozumianym nurcie „wychowania bezstresowego” czuje się zagubione, jest nerwowe i często agresywne. Małżonkowie, którzy żyją w małżeństwie bez zobowiązań, tak naprawdę sobie nie ufają i czują się sobie obcy. Zasady i granice są tak naprawdę dla nas, pracują na naszą korzyść i dają nam wrażenie bezpieczeństwa. Tak naprawdę, każdy z nas wyznacza swoje granice wokół siebie i nie lubi gdy ktoś bez naszej akceptacji przekracza tę linię. Mój wniosek: granice i reguły są nam potrzebne, są one dobre dla nas, tylko źle się dzieje gdy ktoś narzuca nam granice i przy tym depcze naszą godność. Co otrzymujemy gdy zostanie naruszony i podkopany autorytet rodziny? A może też użyjmy innego narzędzia aby rozbić rodzinę – zajmijmy męża i żonę ciągłą gonitwą za sukcesem i awansem w pracy, za pieniądzem, za rozrywką. Niech pochłonie ich to wszystko tak bardzo, że nie będą nawet w stanie zauważyć momentu, gdy ich rodzina przestanie istnieć. Jaki jest tego efekt? Młodzi ludzie wychowywani bez autorytetów, nieznający pojęcia szacunku dla starszych, zagubieni emocjonalnie i ciągle poszukujący akceptacji i miłości. Dwa ostatnie czynniki doprowadzają młodych ludzi na skraj, a często są też powodem ich upadku. Nie ma nic w tym dziwnego, że młody człowiek chce być akceptowany, potrzebuje zrozumienia i miłości. Ale złe jest gdy tego nie dostanie od rodziców i potem z takim ogromnym niedoborem uczuć wyrusza w dorosłe życie. To właśnie za tą przyczyną tylu młodych ludzi daje się wykorzystywać przez różnego rodzaje sekty, to właśnie z tego powodu tylu młodych ludzi kończy jako nałogowi alkoholicy czy narkomani.

Przepis już chyba gotowy. Otrzymaliśmy człowieka zagubionego, bez autorytetów i ufności do starszego pokolenia, nieuznającego żadnych granic (bo wmówiono mu, że to działa na jego niekorzyść), bojącego się spojrzeć w głąb samego siebie, za to posiadającego ogromy apetyt konsumpcyjny.
Czy mi się to wszystko podoba? Oczywiście, że nie. Nie chcę aby moje dzieci wyrosły na takich ludzi. Nie chcę żyć w otoczeniu takich ludzi. Więc co robić? Czy można coś zmienić? Uważam że tak. Rozwiązanie jest w nas samych. Po pierwsze należy przestać bać się samego siebie. Musimy spojrzeć w głąb siebie i odrzucić fałszywe wyobrażenie o swoim „ja”. Koniecznością jest przyznanie się przed samym sobą do swoich ograniczeń, ale także powiedzieć sobie jakie mamy silne strony. Odrzucić potrzebę akceptacji nas samych przez postawę wobec nas innych ludzi. Wyciszyć się, przestać zagłuszać swój głos wewnętrzny zgiełkiem klubów, czy hałasem dyskotek. Usiądź i zacznij słuchać siebie, swojego ciała, analizuj swoje wewnętrzne potrzeby i doceń to co zostało ci dane. Każdy z nas jest ważny i nie może być wartościowany poprzez ilość pieniędzy w portfelu, markę samochodu czy strój. Nie daj się podpuszczać tym, którzy twierdzą, że twoje szczęście zależy od najnowszego modelu telefonu komórkowego jaki posiadasz. Nie łudź się tym ze zapełnisz w sobie pustkę uczuć nowymi ciuchami z firmową naszywką. Nie daj się zwieść tym, którzy chcą cię odciągnąć od rodziny w imię gonitwy i kariery zawodowej. Bądź szczery ze samym sobą, tylko Ty wiesz jak chcesz aby wyglądało twoje życie. Nie wierz fałszywym prorokom, nie daj się złapać na piękne słowa poprzez które inni chcą zawładnąć twoim umysłem. Drogę masz w sobie tylko musisz bardzo uważnie słuchać siebie.

2008-02-03T10:40:00.004+01:00

"Zastanów się nad tym, jak działa świat,
posłuchaj słów mędrców
i weź sobie wszystkie dobre rzeczy do serca.
Bazując na tym, otwórz się na prawdę.
Nie przeocz jej, stojącej tuż przed Tobą."
Morihei Ueshiba, "Sztuka Pokoju"

Każdego dnia życie przynosi Ci nowe radości i czujesz się wtedy szczśliwy. Ale niejednokrotnie życie układa się tak, że masz dość każdej chwili, która ma nadejść i nic nie jest Ci w stanie pomóc - przynajmniej tak Ci się wydaje. Ale czy to wszystko nie jest tylko pozorem? To jakie jest życie zależy wyłącznie od tego jak je odbierasz. A to jak je odbierasz zależy od Twojej siły, przeżyć, które masz za sobą, doświadczeń i stanu w jakim się obecnie znajdujesz.

To co przeczytałeś zapewne wydaje Ci się truizmem. A czy jest inaczej? Czy to co się dzieje obecnie w Twoim życiu nie było już wcześniej udziałem wielu milionów ludzi przed Tobą? Ktoś już na pewno odbierał rzeczywistość jak Ty, ktoś już miał podobne lub nawet identyczne problemy lub radości w swoim życiu. W końcu, ktoś już zapewne poznalazł odpowiedzi na pytania nurtujące Cię dzisiaj. Dlatego niezależnie od tego jak Ci się układa życie, zawsze możesz robić jedną rzecz – możesz słuchać. Zawsze możesz uczyć się od innych, ludzi, którzy mają dar poznawania prawdy.

Moim szczęciem, jakie miałem w życiu była szansa spotkania paru osób, które posiadły dar znajdowania drogi, która pozwala spojrzeć na świat bez niepotrzebnego balastu. A gdy nauczyłem się w ten sposób patrzeć na swoje życie, stało się ono proste.

Tutaj dzielę się z Tobą moimi myślami, na temat postrzegania rzeczywistości…