Springtij

Kinderen en geheimen

2013-01-11T11:48:00.000+01:00

Wat leer jij je kinderen over geheimen? Praat je eigenlijk met ze over geheimhouding, privacy, grenzen en respect, of vind je dat lastig?

Aan de ene kant vind ik het belangrijk dat kinderen de grenzen van anderen leren respecteren. Anderzijds wil ik de kinderen in mijn omgeving er van doordringen dat ze er niet alleen voor staan in het leven.

Lees er meer over op mijn website, ik schreef vandaag de blogpost Kun je een geheim bewaren?

Ik zou het erg waarderen als je mee wilt praten over dit onderwerp. Reageren kan natuurlijk onderaan het bericht op mijn website. Als je reactie te persoonlijk is voor een openbare online plek, dan kun je me natuurlijk ook altijd mailen: Je vindt mijn mailadres door op deze link te klikken. Met aan mij gemailde informatie ga ik vanzelfsprekend heel zorgvuldig om; ik weet hoe en wanneer ik een geheim moet bewaren...

Ik wens je een dag vol vertrouwen!

Goede voornemens

2012-12-31T10:11:00.001+01:00

Wil je weten wat mijn goede voornemen is voor 2013? Ik ben er eind november al mee begonnen en schreef er op mijn website een blog over, je kunt het lezen via onderstaande link:

Positief het nieuwe jaar in....

Onder mijn blog op mijn website lees ik graag wat je van mijn voornemen vindt!
Op een mooi 2013!

Klaartje

Een kop koffie zetten is belangrijker dan je denkt...

2012-05-15T18:56:00.001+02:00

Ik heb 2 weken terug een nieuwe blog geschreven, over wat we de kinderen in onze omgeving ongemerkt allemaal meegeven.
Het blog is te lezen op mijn website:

Opvoeden en koffiedik kijken

Je kunt je daar ook opgeven voor mijn nieuwsbrief of voor mijn RSS-feed, zodat je geen update meer hoeft te missen... ;-)

Over leren zwemmen en de rest van het leven...

2012-04-05T09:45:00.002+02:00

Ik heb een nieuwe blog geschreven, te lezen op mijn nieuwe webadres:

Leren zwemmen is zoveel meer dan je hoofd boven water kunnen houden....

Ik hoop je daar weer te ontmoeten.
Als je geen volgende berichten wilt missen, kun je je opgeven voor de RSS-feed of voor mijn Nieuwsbrief op mijn site www.springtijcoaching.nl

Hartelijke groet,

Klaartje

Verhuizing van mijn blog

2012-03-05T13:36:00.002+01:00

Het is zo ver, ik heb een eigen website!
Sinds 17 februari blog ik op Springtij Coaching.
Ik heb al mijn oude blogposts daarheen verhuisd en zal hier niet meer posten.
Langzaam zal ik ook de rest van mijn website meer invullen.
Natuurlijk blijven de oude portretten hier wel leesbaar.

Fijn als je me volgt op mijn nieuwe virtuele adres :-)

Altijd bereikbaar, nergens echt aanwezig...

2012-02-08T10:27:00.000+01:00

Kort geleden was ik een heerlijke lange dag in de sauna met een goede vriendin.
Naast mijn dagelijkse #vakantievaneenuur is zo'n Thermenbezoek voor mij een manier om de balans tussen voor anderen en voor mijzelf zorgen goed te houden.

Tijdens ons derde rondje zweten zaten we met vijf anderen in de saunakabine.
Er heerste een lome, ingekeerde stilte. Die werd onverwacht verstoord door het keiharde geluid van een mobiele telefoon.
Dat geluid was zo niet kloppend op die plaats, dat er een wat lacherig sfeertje ontstond (Waar is de banana-split- camera?) .
Maar tot verbazing van de rest begon één dame driftig in haar berg badstof te graven, waardoor het geluid alleen maar harder werd. Vervolgens viste ze haar Blackberry uit de zak van haar badjas en drukt de beller geïrriteerd weg.
Natuurlijk belde degene die haar wilde spreken nog twee keer, en nog twee keer drukte zij het gesprek met veel bombarie weg, om vervolgens IN de sauna terug te gaan zitten bellen...luidkeels haar ergernis meldend aan de beller.
Het kwam niet in haar op om de sauna te verlaten!
En de zes mensen om haar heen waren te verbijsterd om haar te vertellen dat ze naar buiten moest.

Dit voorval zette me weer eens aan het denken over het continu bereikbaar willen en moeten zijn waar veel mensen aan lijden.
De reacties van deze dame waren voor mij naast lachwekkend ook interessant; hoezo wordt ze geïrriteerd als iemand haar stoort op het kanaal dat ze daarvoor beschikbaar stelt? Als je mensen niet laat weten dat je soms niet bereikbaar bent, als je je telefoon meeneemt de sauna in én opneemt, wie valt er dan eigenlijk iets te verwijten?
Je zult je eigen rustmomenten moeten creëren en beschermen.

Nou ben ik zelf niet bepaald heilig als het om dit onderwerp gaat; nog niet zo lang geleden checkte ik om het half uur mijn mobiel op mail of andere berichten. Tijdens een saunadag hield ik me rustig en checkte ik 'maar' 2x tussendoor mijn berichten -daarmee het ontspannende effect van de sauna meteen weer om zeep helpend...

Tegenwoordig zet ik mijn mobiel uit voor ik de sauna in ga en pas als ik afscheid van mijn vriendin genomen heb zet ik hem weer aan. Dit geldt ook voor andere afspraken met mensen, mijn telefoon gaat op stil.

Ik werk dagelijks blokken tijd zonder interruptie van telefoon en internet. En krijg daardoor veel meer gedaan in kortere tijd. Zodat ik daarna even op Facebook kan kletsen...

Als ik met mijn bonuskind op stap ben, verdwijn ik niet meer in mijn mobiel. Zelf vind ik onverdeelde aandacht zo fijn om te krijgen, ik wil hem dat ook geven. Niet slechts lichamelijk aanwezig zijn en eigenlijk met mijn energie op Facebook zitten!
(En het grappige is, omdat ik hem volledige aandacht geef als hij daar behoefte aan heeft, heb ik daarna weer tijd voor mijzelf, want gaat hij tevreden iets voor zichzelf doen!)

Ik ben nog steeds veel online te vinden. Ik bel daarnaast veel met mijn vriendinnen.
Omdat het voor mij een vorm van ontspanning is.
Andere mensen kijken TV... :-)

Maar dat gevoel van altijd bereikbaar moeten zijn, dat heb ik gelukkig overwonnen.
Het leeft een stuk ontspannener!

Hoe doen jullie dat?
Hoe houden jullie het evenwicht tussen bereikbaar zijn en ongestoorde tijd,
tussen afleiding/ontspanning en focus?
Ik hoor het graag!

Nieuwjaarswens met lange inleiding van een 'Recovering Perfectionist'

2012-01-02T17:15:00.000+01:00

Jarenlang heb ik ondergepresteerd.
Alles moest meteen goed, en dat kon ik niet.
Nogal logisch als je niet mag oefenen en geen fouten mag maken van jezelf.
Gevolg was dat ik niks nieuws deed en bleef zitten in de wachtkamer van het leven.

In 2000 was ik wanhopig genoeg en besloot ik het avontuur dat leven heet aan te gaan; ik ging een jaar intensief in therapie. ( 3 dagen per week op locatie en daarbij een fikse berg thuis te verwerken - het was een fulltime job!)
Ik ruimde heel wat blokkades, angsten, belemmerende overtuigingen en gewoontes op, stapte uit de slachtofferrol, leerde net zo mild te zijn voor mijzelf als voor mijn omgeving en kreeg en passant mijn vrijheid, vreugde en autonomie terug.
Het werd een geweldig jaar!

Met de fantastische begeleiders daar stelde ik aan het einde van mijn traject een stappenplan op om voor mijzelf te beginnen; eerst zou ik kraamverzorgende worden, later ook als life coach mijn diensten aanbieden. Ervaringsdeskundige zijn is één ding, goed opgeleid zijn en professioneel hulpverlener worden kost nu eenmaal tijd en energie.

Sinds ik de confrontatie met mijzelf en mijn verleden ben aangegaan is mijn leven alleen maar mooier geworden.

Ik mag nu van mijzelf fouten maken tijdens het leerproces.
Wel zo fijn als je allerlei opleidingen doet waar ook veel tijd aan zelfreflectie en zelfonderzoek besteed wordt... Maar ook praktisch bij het leren van een nieuwe ingewikkelde salsa-draai of een nieuw bordspel :-)

Ik mag genieten van hoe de dingen nu zijn, zonder me blind te staren op wat er nog niet perfect is.
Goed is goed genoeg, en ik streef nog steeds altijd naar verbetering, maar het onhaalbare streven naar perfectie heb ik godzijdank losgelaten!

Bovendien mag ik van mijzelf parttime werken, omdat ik alle delen van mijn leven aandacht wil geven, niet alleen het professionele deel.
Dit maakt dat ik tijd heb om vrienden te zien, te spelen, te studeren, te dansen, te sporten. Wat een rijkdom!

Dagelijks stap ik nu uit mijn comfortzone en doe iets wat ik nog niet goed durf, nooit eerder gedaan heb of denk niet te kunnen. Toen ik hiermee begon waren de stapjes over mijn comfortabele grens heel klein. Maar ook dapper zijn went; de stappen worden steeds groter en duidelijker zichtbaar voor anderen.
Zo stond ik, die in het verleden nooit in de schijnwerpers of voor een groep wilde staan, afgelopen december op een trainingsweekend van Open Circles op het podium te dansen om de rest van de deelnemers te 'energizen' na de lunch... En ik vond het nog leuk ook!

Voor komend jaar heb ik heel wat spannende nieuwe stappen op stapel staan.
Achter de schermen ben ik al druk aan het werk; binnenkort gaat als eerste stap mijn website eindelijk de lucht in.

Wat mij zoveel vreugde, kracht en vrijheid heeft gegeven, gun ik een ander natuurlijk ook:

Ik gun je een jaar waarin je gaat experimenteren, misstappen durft te maken, mag leren van je fouten. Een jaar waarin je grenzen overschrijdt en voluit leeft!

Ik wens je een mooi en avontuurlijk 2012.

Tot ziens, buiten de comfortzone,

Klaartje

Ingeslikt verdriet

2011-12-15T16:56:00.000+01:00

Angstig wacht ze mijn oordeel af.
Ze heeft net verteld hoe vreselijk alles mis ging vannacht.
Haar zoontje van 3 dagen oud huilde maar en huilde maar en ze wist niet wat te doen.
Uiteindelijk is ze in paniek de slaapkamer uitgestormd, tegen haar man gillend dat ze dit dus niet kon en dat hij het maar moest oplossen.

Ze schaamt zich rot voor haar reactie.
En nu zit ze klaar om het label 'unfit mother' van mij uitgereikt te krijgen...

Ik kijk haar aan en voel haar verdriet. De enorme onzekerheid. Het oordeel wat ze over zichzelf heeft, de schuld en schaamte die daarbij horen. Haar eenzaamheid en haar gevoel van onvermogen.

(Bij de intake voor kraamzorg heeft ze al aangegeven meer dan gemiddeld onzeker te zijn over haar aanstaande moederschap. Dat was het moment dat het kraambureau mij belde, om te vragen of ik deze speciale begeleiding te zijner tijd wilde gaan doen.
Graag natuurlijk! Wat ik het allerliefste doe is vrouwen begeleiden naar balans in hun leven en zelfvertrouwen in hun moederrol. Het huishouden doe ik er bij...)

Ik zeg haar dat het heel verstandig van haar was om weg te lopen toen haar emoties haar overspoelden. Dat het huilen van baby's door merg en been kan gaan en dat je van pure machteloosheid soms de raarste dingen kunt doen.
Omdat je denkt dat het aan jou ligt.
Omdat je niet wilt dat je kindje lijdt.
Omdat het huilen na een tijdje als aanklacht tegen jou kan gaan klinken.
Omdat je niet begrijpt wat er is, en dat je razend of bang maakt, of je je superstom voelt.

Ongelovig kijkt ze me aan. Ze dacht er van langs te krijgen, ze krijgt een compliment.
Dit accepteert ze natuurlijk niet zonder slag of stoot, ze probeert me te overtuigen van haar onacceptabele gedrag.
Ik laat haar vol vuur vertellen waarom ze fout is.
Niet omdat ik die mening deel, maar omdat ik graag wil weten met welke overtuigingen over haarzelf we hier allemaal te maken hebben...
Je kunt geen emoties en onderliggende overtuigingen opruimen voordat je ze onderkent!

Na een tijdje valt ze stil. Ze weet het niet meer en begint te huilen.
Ik nodig haar uit om alle tranen die ze in zich heeft gewoon te laten stromen, het huilen niet te onderdrukken.
Ze verklaart me voor gek en zegt dat ze dan over twee weken nog jankt.

Dat is het moment waarop ik háár tegen spreek; ik leg haar uit dat het steeds wegdrukken van emoties ze veel langer laat bestaan.
Dat ingeslikte tranen een blokkade gaan vormen.
Dat je voor het niet willen voelen van pijn en verdriet een prijs betaalt.
Dat je dan gevoelens van vreugde, verbondenheid en liefde ook minder diep kunt beleven.
Dat ik nog veel meer over de kracht van emoties kan vertellen, maar dat dit niet het moment is, want ze doet nu iets heel belangrijks: huilen!

Vervolgens laat ik haar zonder verder commentaar het volgende youtube-filmpje zien:

Ze huilt ongeveer 10 minuten hartverscheurend en haalt daarna opgelucht adem.
Waarna ze haar zoontje knuffelt en wij een heel verhelderend eerste gesprek over haar onzekerheid hebben.

Het wordt een mooie kraamtijd. Met prachtige, intense gesprekken.

In de 3e en 4e maand na de geboorte van haar zoon komt ze nogmaals bij me, om wat oude emoties op te ruimen.
Ze voelt zich nu lichter én zekerder dan dat ze voor mogelijk hield.

-------------------------------------------------------------------------------

De kracht van het uiten van emoties en het omvormen van je onderliggende overtuigingen blijft mij verbazen. Zelf heb ik jarenlang alles binnen gehouden en dat heeft me heel wat levensenergie en tijd gekost.
Gelukkig heb ik nu de tools, expertise en levenservaring om mijzelf en anderen bij dit proces te begeleiden!

Zelf iets te melden over de kracht van emoties? Ik ben benieuwd naar jouw verhalen.
Dat kan natuurlijk onder de deze blog.

Voor privéberichten - bijvoorbeeld over op dit moment nog geblokkeerde emoties, waarbij je wel wat hulp kunt gebruiken - kun je me natuurlijk mailen op klaartje@springtijcoaching.nl

Relatie-advies van een negenjarige

2011-09-27T21:20:00.000+02:00

We klimmen over de duinen naar het strand.
Zonder inleiding meldt bonuskind me dat hij niet van plan is te gaan trouwen.
Ik zeg hem dat hij dat natuurlijk helemaal zelf mag weten en vraag hem vervolgens of ik mag weten waarom niet?

Hij heeft echt geen zin in een vrouw die hem de hele tijd klusjes laat doen en waarvan hij hard moet werken terwijl zij op de bank zit te relaxen, zegt hij.
Ik geef hem groot gelijk. (En vraag me intussen af hoe hij aan dit beeld komt...)

We raken in gesprek over liefde en relaties, over gelijkwaardigheid, vriendschap naast verliefdheid, elkaar vrij laten om je te ontwikkelen én in elkaar blijven investeren, moeite voor de ander doen.
In eerste instantie denk ik dat ik veel te moeilijke onderwerpen voor hem aansnijd, maar dat blijkt een ongegronde angst; hij praat enthousiast mee, vertelt hoe hij er over denkt en stelt zinnige vragen.

Ineens valt hij stil.
Ik vraag hem wat er is.
"Klaartje, je moet papa vaker laten merken dat je verliefd op hem bent hoor!"
krijg ik als antwoord.

Perplex kijk ik hem aan.

Ik knuffel mijn lief regelmatig als hij er bij is, stuur hem youtube-liefdesliedjes en statusupdates (met hartjes...) op Facebook, heb overal foto's van hem, vertel bonuskind én zijn vader regelmatig hoeveel ik van ze houd.
Er zijn nogal wat mensen om mij heen die zich afvragen of het vlinders-in-buik-stadium ooit ophoudt bij mij, ik houd het al bijna 4 jaar vol om zeer regelmatig intens verliefd te zijn.

Dan realiseer ik me, dat hij nog geen Facebookprofiel heeft, er heel vaak niet bij is als ik een verliefde bui heb én dat ik me enigszins inhoud qua vrijerij als hij er wél is.
Ik wil dat hij ziet en voelt dat er genegenheid en chemie tussen ons is, ik wil niet dat hij gegeneerd raakt over zijn uitgebreid zoenende vader...

"Vind je dat ik papa dat te weinig laat merken dan?" vraag ik schaapachtig als ik van mijn verbazing bekomen ben.
"Ja, veel te weinig", antwoordt hij opgewonden, "straks wil hij een andere vrouw, Klaartje, en dat zie ik echt niet zitten!"

Ik ben ontroerd en aangeslagen tegelijk.
Ontroerd, want dit is niet de eerste keer dat hij me duidelijk maakt dat ik wat hem betreft voor altijd bij zijn vader moet blijven.
Aangeslagen, omdat dit jochie, net als alle kinderen van gescheiden ouders, net als ik zelf op zijn leeftijd, zijn blindelingse vertrouwen in de liefdesrelaties van zijn ouders al is kwijtgeraakt.

Die gevoelens kunnen wel even wachten, ik ben op dit moment tenslotte in een Uitermate Belangrijk Gesprek verwikkeld.
Mijn pogingen om het tobbende mannetje naast mij gerust te stellen, door te vertellen wat ik zoal voor zijn vader voel en doe, komen duidelijk niet aan.
Het is allemaal wel aardig, maar totáál ontoereikend in zijn ogen.
Om de relatie nu en in de toekomst veilig te stellen dient er direct een verleid-plan opgesteld te worden...

Met een frons tussen zijn wenkbrauwen draagt hij me bloedserieus een aantal dingen op:

Geef papa complimenten en applaus voor wat hij goed doet, iedere dag.
Als je iets niet leuk vindt, mag je dat maar 1x zeggen en daarna zeg je dat je hem toch nog lief vindt.
Je moet lachen als papa je iets vertelt!
Kijk verliefd en geef hem knipoogjes, dat vindt hij leuk.
Koop een moppenboek en leer de moppen uit je hoofd; mannen houden van grapjes, dus die moet je ze vertellen...

Terwijl mijn mond langzaam open zakt van dit lijstje, barst mijn lief in een bulderend gelach uit, omhelst zijn zoon en bemoeit zich ineens ook met het gesprek; dat moppenboekje moet er heel gauw komen, zoonlief begrijpt wat mannen leuk vinden!

Vader en zoon rennen naar de waterlijn, mij in gedachten verzonken achterlatend...

-------------------------------------------------------------------

Ben benieuwd of jullie ook wel eens met je mond vol tanden hebben gestaan, na een onverwacht advies van je (stief)kinderen? Laat me meelachen, vertel je verhaal in de reacties alsjeblieft!

Elke dag vakantie!

2011-09-22T12:50:00.001+02:00

Wat hebben we het toch allemaal druk. We kijken met z'n allen uit naar het volgende echt vrije weekend, over een maand, wanneer er geen 3 sociale afspraken in de agenda staan. We rekenen uit wanneer we ons weer een vakantie kunnen veroorloven.

In de tussentijd staan we voor dag en dauw op, om in de 16 á 18 uur die we in een dag proppen zo veel mogelijk lijstjes te kunnen afwerken op zo veel mogelijk gebieden.
Niet alleen geven we onszelf voor de volle honderd procent op ons werk, ook thuis werken we ons een slag in de rondte; was, afwas, taxi-diensten, huiswerk, mantelzorg, maaltijden, broodtrommels...

Een moderne vrouw weet hoe belangrijk vriendinnen voor haar zijn, dus op gezette tijden wordt daarmee afgesproken. Dan willen we nog fit en slank blijven, er dient gesport te worden; met een beetje geluk heeft een goede vriendin dezelfde hobby, dan kunnen we 2 vliegen in één klap slaan en samen gaan hardlopen of zwemmen.

We willen weten wat er in de wereld gebeurt, maar voor de krant hebben we geen tijd; we volgen het nieuws in de auto, als we tenminste niet gebeld worden. Voor onze eigen ontwikkeling volgen we een cursus.

Van alle kanten worden we gewaarschuwd dat partners gemakkelijk uit elkaar groeien, dus ook daar dient quality-time voor gereserveerd te worden; 3 maanden achter elkaar te moe zijn om te vrijen doet de relatie vast geen goed...
Maar van binnen bouwt zich een spanning op, een continu aanwezig gevoel van stress en controle, dat romantiek en intimiteit, maar ook onze levensvreugde in het algemeen behoorlijk in de weg kan staan.

Overdreven?
Was het maar zo!

Veel vrouwen die ik begeleid zijn de balans tussen werken en ontspannen, tussen controle en overgave volledig kwijt.
Daarnaast zijn ze zo druk bezig om voor hun omgeving te zorgen, om een goede werkneemster, moeder, vriendin, dochter en partner te zijn, dat ze hoegenaamd geen privétijd hebben.

Natuurlijk help ik bij het stellen van prioriteiten, leren nee zeggen en delegeren.
Maar om energie aan anderen uit te delen, moet je eigen batterij wel opgeladen zijn.
Mijn grootste aandachtspunt is daarom het systematisch inbouwen van tijd voor jezelf.

Dagelijks werk je hard, loop je stress en vermoeidheid op, ben je heel serieus bezig met je taken en zelfgestelde doelen. Je zou ook dagelijks bezig moeten zijn met plezier hebben.
Ontspannen en genieten wil je niet vooruitschuiven naar vakantie of pensioen!

Om heel goed te worden in vrij zijn en leuke dingen doen, legde ik mijzelf een jaar geleden de 'verplichting' op om iedere dag een uur vakantie te vieren.
Na de eerste onwennige weken wil ik nu niet anders meer. Daarnaast raad ik het iedereen aan. (Sommige mensen zouden zeggen 'dringt ze het iedereen op' :-))

Een paar voorbeelden van mijn #vakantievaneenuur activiteiten?
*een rondje fietsen en mijn hoofd lekker leeg laten waaien
*een (strand)wandeling met mijn fototoestel mee, om mooie luchten te fotograferen
*een uurtje lezen (géén studieboek, hoe graag ik die ook lees) met een kopje thee
*lekkere muziek opzetten en in de kamer dansen terwijl ik meezing
*een collage van foto's maken
*met mijn mp3speler op de bank liggen en naar muziek luisteren

Voor mij vallen sociale activiteiten niet onder mijn #vakantievaneenuur, omdat ik introvert ben en het beste oplaad van tijd alleen, hoe graag ik me ook met anderen omring.
Dat wil zeggen dat een vriendin bellen voor mij niet telt, terwijl iemand anders er compleet van wordt opgeladen. Het is even puzzelen wat voor jou persoonlijk het beste werkt...

Ik ben benieuwd hoe anderen zich op dagelijkse basis opladen.
Wat zijn jouw favoriete vakanties van één uur?
Ik hoop het te lezen bij de reacties, wie weet doe ik nog wel een paar fantastische nieuwe vakantie-ideetjes op!

Portret van een parttime gezinsleven

2011-09-07T15:34:00.000+02:00

De drie weken gezinsvakantie met vriend en bonuskind zitten er alweer op; ze zijn voorbij gevlogen en zoals altijd kost het me wat tijd om af te kicken van de interactie, intimiteit en gezelligheid die we met z'n drietjes delen.
Het voelt wat leeg, zo zonder dat lieve joch om ons heen...
Tegelijkertijd hoef ik me nu niet meer steeds af te vragen of wat ik doe wel pedagogisch verantwoord is en heb ik meer tijd voor mijzelf, dat is ook wel weer lekker.

Omdat in onze situatie de afstand te groot is voor co-ouderschap, is er geen andere mogelijkheid dan het vormen van een weekend- en vakantiegezin. Gelukkig kan mijn vriend aan het begin van 'onze' weekends zijn zoon wel vrijdags van school halen, zodat hij nog wat contact houdt met zijn dagelijkse leven.
En sinds zoonlief oud genoeg is, zijn we regelmatig op Skype te vinden met z'n allen.
De mogelijkheden van videogesprekken zijn eindeloos; bijkletsen, gekke bekken trekken, spelletje met papa doen, huiswerk maken... en twee weken geleden gaf hij zijn moeder een virtuele rondleiding door ons -op dat moment niet erg opgeruimde- vakantiehuis... :-)

Weekendvaders vallen nogal gemakkelijk in de 'pretpark-en-sinterklaas-relatie-valkuil'.
Hoe logisch dit ook is ( je hebt tenslotte maar weinig tijd samen, dus waarom zou je die niet zo leuk mogelijk besteden?), wij willen dit juist niet. We streven naar een zo normaal mogelijk gezinsleven binnen de beperkte tijd en ruimte die ons gegeven is.
Mijn vriend wil vader zijn, geen speelkameraadje.
Dat klinkt mooi, maar is niet gemakkelijk te realiseren; de dagelijkse routine van het naar school en sportclubs gaan, gaat volledig aan ons voorbij. Iedere 14 dagen opnieuw blijkt dat een weekend erg kort is.

Vakanties zijn heerlijk, want dan is er meer tijd.
Ik heb dit keer de eerste 2 delen van Harry Potter voorgelezen. Vader en zoon hebben meerdere levels van een computerspel kunnen uitspelen (vraag me niet welk spel, hun game-tijd is mijn privé-tijd!).
We hebben dagelijks kunnen zwemmen, vliegeren en fietsen.
Neefje en nichtje kwamen 5 dagen logeren (bonuskind door het dolle heen en wij na die tijd behoorlijk moe, maar het was een geslaagde logeerpartij!).

In drie weken tijd komen er natuurlijk ook heel wat 'was je haren, poets je tanden, ruim je troep op'-momenten voorbij. De laatste week kwam daar nog iets anders bij; meneer ging iedere dag een kwartiertje vroeger naar bed, om zijn moeder niet op de eerste schooldag op te zadelen met een kind met een vakantie-jetlag.
We waren best tevreden met onszelf; zaterdagavond leverden we een fris gewassen, uitgerust, enthousiast en gebruind kind bij zijn moeder af, met een tas vol schone kleren. Maar ja, bepaalde routines die hebben wij dus gewoon niet. Zo kon het gebeuren dat zijn nagels drie volle weken lang niet geknipt zijn...

hoop voor de toekomst

2011-07-06T12:05:00.000+02:00

Met een bosje bloemen bezoek ik de kraamvrouw van vorige maand. Niet iets wat ik normaal gesproken doe, maar zij had het net na de geboorte van haar kind zo moeilijk, dat ik nog even aanwaai nu.

Haar zoontje werd geboren met 2 klompvoetjes. Hoewel dit tijdens de laatste echo al geconstateerd was, konden de ouders het niet geloven totdat hun kind er was.
De eerste dag raakte moeder haar kind niet aan, behalve om te voeden.
Bij het verschonen van zijn luier, dat ik bewust bij haar op bed deed, durfde ze niet naar zijn vervormde voetjes te kijken. Terwijl ik zachtjes tegen hem sprak en over zijn voetjes aaide begon zij stilletjes te huilen.

Al snel kwam het hoge woord er uit; in haar geboorteland hebben kinderen met klompvoetjes nog steeds nauwelijks toekomst. Ze was er van overtuigd dat haar zoon geen soort van leven zou krijgen door zijn handicap.

Later vertelde ik haar dat de behandelmethodes in Nederland goed zijn én dat de behandeling vergoed wordt door de ziektekostenverzekering. Liet haar foto's van ingegipste babybeentjes zien. Foto's van lopende kleuters...
Ze durfde nog niet te hopen.

De eerste afspraak in het ziekenhuis was fantastisch; naast een baby met twee beentjes in het gips kregen de ouders veel informatie en het vertrouwen dat hun zoon in goede handen was.

Nu ik terug ben in dit gezin zie ik een tevreden baby, bij zijn moeder op de arm. Ze trekt zijn broek uit en laat me vol trots zijn nieuwe gips zien; de dokter heeft vanmorgen gezegd dat de stand van de voeten al verbeterd is en met dat nieuws is ze dolblij.

Ik vraag haar hoe het met haar is, ze antwoordt me stralend dat ze nog een beetje moe is, maar dat is niet belangrijk. Het gaat goed met haar zoon, hij heeft geen pijn van het gips, hij drinkt goed en slaapt lekker, dat is wat telt! Dan geeft ze hem een dozijn kleine kusjes.

Ik krijg tranen in mijn ogen van ontroering.
Met dit kind komt het wel goed, of hij nou orthopedische schoenen nodig heeft of niet...

Weg met die to-do-list!

2011-04-07T12:38:00.001+02:00

Het leven als student was heerlijk overzichtelijk; een lees- en studeerschema, een tentamenplanning, wat blokken in de week gereserveerd voor je bijbaan en de rest van de agenda kon gevuld worden met sociale afspraken.

Tegenwoordig puilen de agenda's van mij en mensen in mijn omgeving -naast concrete werkafspraken- uit van de lijsten:

-een opsomming van urgente werkgerelateerde zaken,
-een ideeën-en-uitzoek-lijst,
-een gezinslijst,
-een sociale lijst,
-een boodschappenlijst...

Als de urgente lijst een bepaalde periode teveel aandacht vraagt, groeien de andere lijsten extra hard aan.
(Soms betrap ik mijzelf er dan op dat ik een zojuist afgehandeld klusje eerst bijschrijf op één van mijn andere lijsten, zodat ik in ieder geval iets kan doorstrepen!)

Het blijft jongleren. Hoe belangrijk werk ook is, het is maar een deel van je leven. De andere aspecten verdienen ook tijd, creativiteit, en energie.
Balans tussen werk, zorgtaken, privétijd en ontspanning is van levensbelang.

Dit weekend kreeg ik op een training van Open Circles Academy een gouden timemanagementtip, die ik graag met jullie deel: Weg met de to-do-lists!!

Ik hoor je denken; maar hoe onthoud ik dan al die dingen die ik moet doen in al de verschillende levenssferen?
Natuurlijk kun je nog wel lijsten maken als geheugensteun, maar voor je dagplanning maak je een andere lijst:
Iedere dag begin je met het vaststellen van de dingen die je aan het einde van je werkdag bereikt hebt.
Vervolgens plan je deze zaken in je agenda. En dan ga je aan de slag. Simpel en doeltreffend.

En nu geen achievementlist met 12 intensieve zaken er op maken, want dat is gedoemd te mislukken!
Meer dan 6 te bereiken zaken inplannen maakt je werkdag wel heel erg lang.
Vergeet vooral niet om wat uren vrij te houden voor onvoorziene klussen, want geen tijd hebben om te reageren op voorbijkomende zaken levert stress op...

Dit is pas de vierde dag dat ik er mee werk, het is dus nog lang geen ingesleten gewoonte, maar het werkt uitstekend. Probeer het vooral uit, zou ik zeggen.

Heb je andere timemanagementtips, die voor jou goed werken?
Meld ze in het reactieveld onder deze blog, ik hoor ze graag!

Nu ga ik lunchen in de zon, zodat ik straks weer gefocust aan het werk kan.
Tot later!

Homebirth in Hungary

2011-03-24T18:27:00.002+01:00

Ik kreeg van Elja Daae een video toegestuurd, met het volgende bijschrift:

"A 25 min documentary about a remarkable midwife. She and others are fighting to improve maternity care & women's rights with regard to labor and home births in Hungary. An issue very close to my heart. Many of the points being made I can confirm and know to be true. In fact, I experienced some of them. Shocking, I think those of you interested will find."

Ik heb met open mond gekeken; Verloskundigen die zonder andere reden dan het begeleiden van thuisbevallingen berecht worden door the Criminal Court, ziekenhuizen waar je niks in te brengen hebt en je kind 's avonds bij je weggehaald wordt en 's morgens in een sorteerbakje weer afgeleverd wordt, brrrr. Er valt nog veel te verbeteren...

Twitter als stamkroeg

2011-03-22T15:41:00.002+01:00

Gisteren bestond Twitter 5 jaar. En was ik van plan om vandaag een blogpost te schrijven over hoe nuttig Twitter bedrijfsmatig voor mij is.
Zo volg ik het Kenniscentrum Borstvoeding @bvpuntcom om altijd op de hoogte te zijn van nieuw onderzoek en nieuwe tips. Mijn timeline wordt regelmatig gevuld met leuke artikelen over de combinatie werken en moederschap door MamsatWork. Van de week stuitte ik op ontwikkelingspsycholoog en gezinstherapeut StevenPont die een schat aan informatie over opvoeden en ontwikkeling van kinderen het web op slingert.
Of het nou over coaching, relaties, gezondheid, tekstschrijven of marketing gaat, ik zou hele lijsten met interessante professionals kunnen ophoesten...

Vandaag begon goed. Lekker geslapen, stralend weer, geen vuiltje aan de lucht. Tot ik de deur open deed om naar kantoor te gaan en zag dat onze deur beplakt was met een executieverkoop-aankondiging van de auto.

RAZEND was ik. De gemeente Rotterdam denkt dat wij weigeren bedrijfsreinigingsrecht te betalen. We hebben betalingsbewijzen gestuurd, bezwaar tegen aanmaningen van al betaalde aanslagen ingediend, ik heb twee keer uren zitten wachten bij de balie om alles op te helderen, het mag allemaal niet baten. Op de één of andere manier gaat er iets fout in hun systeem. Bij ieder contact zeggen ze dat het nu in orde is of komt, om vervolgens een paar weken later een volgend dwangbevel over dezelfde al afgehandelde aanslag te sturen.

Op dit soort momenten is Twitter heerlijk! Altijd iemand in de buurt om even tegen aan te gillen. Mensen die meeleven, je sterkte toewensen of ideeën aan de hand doen.
Natuurlijk, Twitter is een belangrijk netwerk- en kennis-instrument.
Maar als stamkroeg is het onverslaanbaar!

Altijd positief werkt niet.

2011-01-03T16:47:00.002+01:00

Haar zwangerschap werd overschaduwd door een snelgroeiende tumor; de operatie werd uitgesteld tot 3 maanden na haar bevalling. Van nature een binnenvetter en een vechter stopte ze haar emoties weg. Niemand was er tenslotte mee geholpen als ze bij de pakken neer ging zitten.

Haar familie had het jaar voorafgaand aan haar zwangerschap behoorlijk wat te verstouwen gehad. Altijd was zij er voor iedereen. Op haar kon je bouwen.
Nu moest ze eens te meer sterk zijn. Haar kind zou last kunnen hebben van negativiteit, onzekerheid, angst. Dus dacht ze zorgvuldig en fanatiek positief.

Kraamtijd

Na de bevalling -wegens medische indicatie in het ziekenhuis- ontstond er wat ruimte; haar zoon leek kerngezond. Ze begon te voelen hoe moe ze was. Moe van het vechten, moe van het sterk zijn.

Ik -haar kraamverzorgende- voelde een oceaan aan niet geuite emoties bij haar. Begon te vragen, vissen, combineren. Kreeg het hele verhaal stukje bij beetje te horen. Eerst alleen vanuit dankbaar, sterk, optimistisch perspectief. Maar na een paar gebroken nachten werden de eerste barsten in het schild van optimisme zichtbaar.

Tranen

Waar de meeste kraamvrouwen opgelucht ademhalen na een -bijna standaard- huilbui op de vierde dag, voelde zij schaamte. Haar tranen zag ze als een teken van zwakte, verlies van controle. Ik mocht het dan een goede ontwikkeling vinden, haar beviel het niets.

Vol goede moed sloeg ze zich door de eerste week heen. Daarbij geholpen door een lieve partner en een fantastische baby. We verzamelden mooie, lieve, positieve momenten.

Houvast

Met het einde van de kraamzorg in zicht praatten we over de komende operatie. Angst voor kanker was nog geen gespreksonderwerp. Het veel veiligere 'hoe houd ik mijn borstvoeding op peil' wel. Ze had behoefte aan structuur, houvast, planning.

Kolfplan

De laatste dagen van de kraamweek maakte ik dus een kolfplan voor haar. Een kleine moeite voor mij, voor haar een wereld van verschil.
Voor een maximaal gevoel van veiligheid en controle ging het kolfplan uit van de minst gunstige herstelcurve na de operatie. Zo lag er geen enkele druk op snel weer aanleggen en melkproductie hebben, want de vriezer zou vol liggen met pakjes voeding voor zoonlief.

Opluchting...

Na 3 maanden kwamen de sms-en met gunstige berichten; de operatie was goed gegaan, de tumor goedaardig en de borstvoeding binnen mum van tijd weer op gang - er was zelfs nog een voorraadje over voor de eerste tijd op het kinderdagverblijf. Vanaf nu kon het zorgeloze genieten gaan beginnen...

De klap

Helaas. Het genieten lukte niet zo goed. Ze was gezond en weer halve dagen aan het werk, maar het opgeluchte, blije gevoel bleef achterwege. Andere, 'negatieve' emoties schreeuwden om aandacht. Parkeren van gevoelens werkte niet meer.

Vraag om hulp

Ik ontving een mail waarin ze me om hulp vroeg. Haar een beetje kennende wist ik dat dit een enorme stap voor haar was. Ik was zo trots op haar als een moeder op de eerste stapjes van haar kind!
En zette haar direct aan het werk: 'Schrijf je verhaal en mail het me vóór ons gesprek.'

In dit verslag werd heel duidelijk hoe ieder gevoel van boosheid, onmacht, verongelijktheid of angst direct omgebouwd werd tot een optimistisch actieplan. Zij liet zich niet kisten, deed niet aan zelfmedelijden en ging niet zitten zeuren en treuren over niet te veranderen zaken!

Emoties zijn niet positief of negatief

Uiteindelijk waren er maar twee gesprekken nodig, want hoefde deze sterke, stijdlustige vrouw maar één ding te leren; Voelen zonder oordeel.
Het is niet zwak om je kwetsbaarheid te voelen, het is niet raar dat je boos bent op je lichaam omdat het een gezwel produceert, je bent geen slecht mens als je af en toe jaloers bent op iedereen met een onbezorgde zwangerschap...

Emoties zijn wat ze zijn, wat je er mee doet maakt ze tot 'goed' of 'slecht'.
Soms is een potje brullen of een uurtje klagen het beste wat je voor jezelf kunt doen! Omdat het je hart lucht geeft. Omdat je jezelf dan serieus neemt. Omdat je daarna sterk en écht optimistisch je leven verder vorm kunt geven.

Handel ondanks...

2010-12-29T09:48:00.002+01:00

Het lijkt zo simpel. Je moet het gewoon doen. Handelen ondanks gebrek aan zelfdiscipline, zin, moed of tijd.
Tien minuten per dag kan iedereen wel gefocust en dapper zijn, riepen ze op de laatste 3-daagse cursus waar ik was. En met die tien minuten per dag verander je je gewoontes, dus je leven.

Ik was sceptisch. Ten eerste over mijn eigen vermogen om het vol te houden. Zodra mijn cursus Portugees afgelopen was, zakte mijn discipline in als een plumpudding, ik heb door iemand anders opgegeven huiswerk nodig om te blijven oefenen.
Maar ook over de impact die tien minuten op je leven kunnen hebben was ik wat lacherig. Wezenlijke verandering bereiken door een paar minuutjes, het zal wel....

Intussen ben ik drie weken verder en heb ik -op één dag na- iedere dag mijn huiswerk gedaan. Het scheelt wel dat ik voor de eerste 90 dagen opdrachten heb meegekregen, ik hoef nog niet helemaal zelfstandig gedisciplineerd te zijn.

Aan de tien minuten heb ik me nog nooit gehouden; het blijkt dat ik alleen moeite heb met beginnen. Zodra ik bezig ben werk ik zonder moeite een half uur tot een uur geconcentreerd aan wat ik me ten doel heb gesteld. Daarna ben ik me toch tevreden over mezelf!

Ik ben benieuwd waar mijn huiswerk-trouw me aan het einde van deze 90 dagen gebracht zal hebben...

Introvert in een extraverte wereld

2010-11-23T15:50:00.000+01:00

Ik ben dol op feestjes, eetafspraken, dagjes uit, dansavonden, bijklets-sessies met vrienden.

Op dansles, maar ook bij een vergadering of nascholing informeer ik naar ieders wel en wee, ventileer ik mijn mening en stel gemakkelijk vragen.

Ook in mijn werk maak ik graag en veel contact.
In mijn rol als coach/counselor luister ik verhoudingsgewijs natuurlijk meer dan dat ik praat, maar als kraamverzorgende haal ik dat ruimschoots in.

Mensen noemen mij vaak extravert; spontaan, betrokken, enthousiast, energiek, nieuwsgierig, bij tijden zelfs een bemoeial.
Kletskous en gezelligheidsmens als ik ben, classificeer ik mijzelf toch als introvert.

Volgens de MBTI wordt het onderscheid tussen introvert en extravert bepaald door hoe je oplaadt, waar je je energie vandaan haalt.
Na een drukke werkdag vol sociale contacten nog met plezier de kroeg in of naar een feestje om te ontspannen? Waarschijnlijk is je voorkeur Extravert.
Liever met een boek op de bank bijkomen, of twee uur niks hoeven zeggen na dezelfde werkdag? Klinkt als een introverte voorkeur...

Mijn hele agenda is opgebouwd rond mijn behoefte om me terug te kunnen trekken na veel sociale contacten.
Als ik bij een kraamgezin werk, een bijzonder intensieve tijd met een overvloed aan contact en emoties, dan plan ik 's avonds geen sociale activiteiten in. Een uurtje naar dansles kan nog net, als ik in vredesnaam maar niet hoef te praten!

Voor en na een coachingsgesprek plan ik ruimschoots 'alleen-tijd' in.
Een 3-daagse training in een grote groep? Hoe leuk en inspirerend ook, daarna ben ik sociaal uitgeput en verheug ik me op twee administratieve dagen achter mijn computer...

Het heeft me heel wat jaren en bergen vermoeidheid gekost voor ik uitgedokterd had hoe ik fit en in balans blijf. Gek genoeg schaamde ik me tot voor kort zelfs voor mijn behoefte om me terug te trekken.

Sinds ik bewust introverte dagen inplan na een drukke tijd balanceer ik niet meer continu op het randje van uitputting. Daarnaast is het rendement van mijn sociale rustdagen ook ineens veel groter.
Waar ik voorheen alleen maar bezig was met uitpuffen, bijslapen en ontstressen heb ik nu tijd voor buiten zijn, bewegen, lezen, studeren, schrijven, nadenken en wegwijs worden in sociale media.
Heerlijk!

Sinds een paar maanden doe ik op mijn introverte dagen online klussen voor 2 bevriende ZZPers. Zaken waar zij niet aan toe komen en die ik met plezier van ze overneem. Rustig achter mijn eigen PC, in mijn eigen tijd.

Dit resulteerde onder andere in een extra VAR-aanvraag voor mijn bedrijfsactiviteiten:
Springtij- Virtual Assistent

Ben ik al volleerd? Welnee! Ik zucht en steun tijdens het leren kennen van alle mogelijkheden van Facebook pages, stoei met Dropbox en andere applicaties, ben nog veel tijd kwijt met wegwijs worden.

Intussen geniet ik met volle teugen.
Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik tijdens mijn oplaad-tijd ook voor Springtij aan het werk zou zijn?

2010-11-17T22:07:00.003+01:00

Op dit moment woon ik niet aan de kust. Hoe vrijwillig en tijdelijk deze situatie ook is, ik mis strand en zee regelmatig. Zo ook gisterochtend.
Tot ik de zon in liep, om foto's van mijn huidige leefomgeving te maken; het spiegelende water van Delfshaven maakt dat ik van Rotterdam zou kunnen gaan houden...

Muziek voor donkere dagen

2010-10-14T12:07:00.005+02:00

Er zijn van die momenten in je leven dat positief voorwaarts streven er even niet inzit. Geen wilde plannen, geen gerichte actie, geen hoopvolle gedachten, eigenlijk is optimistisch de dag doorkomen al teveel gevraagd...

Dagen waarop je verdriet je overspoelt, je woede in je maag brandt , je angst je ademhaling opjaagt, je eenzaamheid je recht in het gezicht kijkt.

Op die emotionele-moeras-dagen draai ik vaak wel 15 keer achter elkaar een zelfde nummer, een muziekje dat mijn emoties verzacht of waaruit ik kracht put. Rond de 5e keer begint het meezingen.

Het hangt van het type druildag af welk lied hoog scoort, een krachtnummer of juist een balsem-lied;

I Won't Back Down van Johnny Cash of Sweet Streams van Kirtana bijvoorbeeld.

Een snelle rondvraag bij vrienden en cliënten gaf me veel verschillende songs, ik heb ze gisteren in een afspeellijst Verduren en Kracht putten geplaatst op YouTube.

Ik weet zeker dat deze lijst nog lang niet compleet is.

Wat is jouw Muziek Voor Donkere Dagen?

Hoeksteen van de Samenleving 2.0

2010-10-04T22:00:00.001+02:00

Ik stap binnen in een gezin waar een kleintje met een spoedkeizersnee ter wereld gekomen is. De afgelopen dagen zijn behoorlijk spannend geweest.
Moeder krijgt nu nog 4 dagen zorg, om de overgang van ziekenhuis naar de thuissituatie te begeleiden.

Van de zorgplanner kreeg ik de volgende informatie:
'Haar vriend is niet de vader van het kind, ik weet ook niet hoe het zit hoor, ze woont ook alleen geloof ik'.
Ik knoopte dit goed in mijn oren; door mij zouden er geen automatische papa-opmerkingen richting vriend gemaakt worden!

Wat blijkt?

Hij heeft een kind uit een eerdere relatie.
De breuk is al jaren een feit, het litteken nog vers.
Hij wilde pertinent geen kinderen meer.
Te veel pijn rondom geen full-time vader kunnen zijn.

Toen zij hem ontmoette had ze al jaren een grote kinderwens.
Ze was dolblij met haar nieuwe lief.
Haar verlangen naar een kind werd sterker.

Zij wilde hem noch haar kinderwens opgeven, beide waren haar te dierbaar.

Een onmogelijke situatie... of toch niet?

Ik stap binnen bij een stel met een LAT-relatie, waar de vrouw door middel van IVF en een donor haar lang gewenste kind gekregen heeft.
Haar vriend heeft de eerste uren na de geboorte met dit meisje op zijn blote bast gezeten, haar kind met warmte en huidcontact op deze wereld verwelkomd terwijl zij onvoorzien lang op de uitslaapkamer lag.
Een prachtige serie intieme foto's van de geboorte en de eerste dagen van moeder en dochter gemaakt.
Een week vrij genomen om voor hen te zorgen.
Nu ik er ben gaat hij een paar dagen naar zijn eigen huis, neemt hij tijd voor zijn eigen kind.

Ik zie een hoop onbegrip, vragen en meningen van anderen in het verschiet.
Mensen oordelen met borreltafel-psychologie over de door dit stel gemaakte keuzes, praten over bindingsangst en een in hun ogen onvolwaardige relatie.

Ik zie iets anders.
Ik zie twee mensen die de ander de ruimte en vrijheid geven om hun diepste verlangens vorm te geven.
Ik zie partners die beseffen dat ze elkaar niet hoeven te veranderen.
Ik zie liefde en dat maakt me blij.

Eb en Vloed

2010-09-15T20:09:00.000+02:00

In het dagelijks leven laat ik mij regelmatig overspoelen. Door intense emoties, veel sociale contacten, een volle agenda. Niks mis mee. Balans haal ik uit meebewegen met het interne getij. Na een periode van vloed of zelfs springtij komt er als vanzelf weer een terugtrekkende beweging op gang.
Zo had ik vorige week een eb-weekje in Zeeland; heerlijk!

Pislink

2010-08-30T21:50:00.002+02:00

Haar zoon werd geboren in deze Ramadan-maand.
Natuurlijk vast Samira dit jaar niet mee, pas bevallen en zogende vrouwen zijn vrijgesteld van vasten.
Wel houdt ze rekening met haar familie, ze eet en drinkt weinig en doet dat buiten hun gezichtsveld.

Ik wil voorkomen dat ze door haar marginale drinken een blaasontsteking ontwikkelt en vraag haar naar eventuele klachten bij het plassen. Ze vertelt me dat ze al 5 jaar chronische blaasontsteking heeft en minstens 8 antibioticakuren per jaar krijgt.

Heimelijk geïrriteerd over de zoveelste slechte intake en overdracht die ik in de zorg meemaak, vraag ik naar haar eerste blaasontsteking. Wat veranderde er 5 jaar geleden in haar leven?
Verlegen vertelt ze me dat ze toen trouwde.
"Kreeg je direct na je huwelijksnacht klachten?" vraag ik ten overvloede en krijg een ferm "ja" als antwoord.

Waarop ik toch even check of ze goed op de hoogte is van alles wat je zelf kunt doen om blaasontsteking veroorzaakt door seks te voorkomen. Ze blijkt van niets te weten!
Mijn irritatie slaat om in boosheid - hoe kan de huisarts deze voorlichting hebben laten liggen?
Maar het wordt nog gekker; de arts heeft de klacht niet eens aan het pas voltrokken huwelijk gekoppeld.
Ze krijgt pijn bij het plassen, ze levert een potje plas in en krijgt een kuurtje- zo gaat het al 5 jaar.
Geen voorlichting, geen screening op eventuele geslachtsziektes bij de zoveelste antibioticakuur in korte tijd...

Toegegeven, het voelt wat vreemd, over seksualiteit praten met een traditionele moslima. Ik zoek naar 'keurige' woorden die toch niets te raden over laten. Heb het over gemeenschap, toiletbezoek, penis en vagina, posities in plaats van het ineens wel erg plat klinkende 'standjes'. Maar ik blijk het lastiger te vinden dan Samira om er over te praten. Zij is vooral bezig met het verzamelen van zo veel mogelijk informatie, reageert open op alles wat ik vraag of zeg. Stuurt en passant een sms naar haar man om hem cranberry capsules te laten kopen op weg naar huis; je kunt het maar alvast in huis hebben tenslotte!

In mijn achterhoofd tuimelen ondertussen zinnen uit dé maatschappelijke discussie van het moment over elkaar heen; 'ze willen zich niet aanpassen aan onze cultuur', 'de islam onderdrukt vrouwen' en ga zo nog maar even door. Ik zie Samira bij de huisarts zitten, met een lange jas aan en een hoofddoek op, beleefd wachtend op advies van de autoriteit op het gebied van gezondheid. Ineens ben ik pislink. Natuurlijk moeten immigranten integreren, de taal leren. Vanzelfsprekend moeten rechten van vrouwen en homo's verdedigd worden tegen fundamentalisten van allerlei pluimage. Maar wij moeten er met z'n allen voor waken om niet alvast voor de ander in te vullen dat het verspilde moeite, taboe of anderszins niet interessant genoeg is om belangstelling te tonen, door te vragen en voorlichting te geven. Anders wordt het nooit wat met die emancipatie...

Welkom kleine Samira, Senna of Reda...

2010-06-10T13:58:00.000+02:00

...
Welkom in Nederland, via Port of Entry de Geboortekliniek Den Haag!

Je moeder is nog niet zo lang in dit land, maar ze heeft de inburgeringscursus met glans gehaald. Als je een jaar oud bent wil ze bij het ROC de leergang verzorging gaan doen. Plannen genoeg. Vóór haar trouwen heeft ze je vader al duidelijk gemaakt dat ze absoluut wilde blijven werken. Slimme meid.

Maar nu eerst wennen aan het moederschap. Besluiten welke adviezen van wie ze serieus neemt. Balanceren tussen gevoel en verstand, moderniteit en traditie, geluk en bezorgdheid, verliefdheid en slapeloosheid.
Zich afvragen of jij het niet te warm of te koud hebt, of ze wel genoeg borstvoeding voor je heeft, of ze je kan beschermen...

Als ze geluk heeft, dan treft ze een kraamverzorgende die meer in het gezin achterlaat dan instructies over babyverzorging en een punctueel ingevulde temperatuurlijst.

Iemand die haar man betrekt bij de verzorging van zijn dochter, hem tactvol uitnodigt en over zijn terughoudendheid heen helpt.
Iemand die met respect omgaat met andere huiselijke gewoontes, haar schoenen uitdoet bij de voordeur.

Ik gun je moeder een kraamverzorgende die haar een beetje wegwijs maakt in 'Nederland voor jonge moeders'.
Zodat ze weet, dat er koffieochtenden voor moeders en hun baby zijn, of voorleesmiddagen voor peuters en kleuters in de bibliotheek;
Dat ze kan gaan babyzwemmen of naar babymassage of dreumesgym kan met je;
Dat het juist voor kinderen met een donkere huidskleur erg belangrijk is om veel buiten te komen in druilerig Nederland.

Maar ik heb sinds de verkiezingsuitslag van vanmorgen een spookbeeld in mijn hoofd; 15 procent van de Nederlanders koos gisteren voor de PVV. Door alle lagen en leeftijdscategorieën van de bevolking heen.
Ik vrees dat een al lang aanwezige trend in de kraamzorg alleen maar sterker wordt. Het klinkt ongeveer zo:

'Bij allochtonen is 3 uur kraamzorg per dag echt wel genoeg hoor. Ze doen het toch op hun eigen manier. En er is altijd familie in huis. Vaders bemoeien zich niet met hun baby. Ik weet niet wat ik daar in huis moet doen als ik de controles en de was gedaan heb.'

Voor je ouders én voor jou hoop ik dat jullie een kraamverzorgende treffen die open staat voor een ontmoeting, die de tijd neemt om thee te drinken met jullie gezin, die je vader het vertrouwen geeft dat hij zijn dochter in bad kan doen.

Bovenal wens ik je dat je je welkom en geliefd zult voelen in dit land!

Verzorgen of verwennen?

2010-04-22T11:34:00.011+02:00

Tijdens mijn opleidingen tot kraamverzorgende en coach werd er stevig op gehamerd:
Ontneem een mens zijn verantwoordelijkheid niet.
Help alleen daar waar de ander hulp nodig heeft, maak de ander niet afhankelijker van je dan strikt noodzakelijk.
In de verzorging ligt het hospitalisatie-syndroom, met als kenmerken onder andere verlies van initiatief, aangeleerde hulpeloosheid en vervlakking van emoties op de loer.
Tijdens een coachingstraject verstoort het willen helpen van je coachee zijn of haar proces. Daarnaast kun je je rol als waarnemer en begeleider niet goed vervullen als je bezig bent met zorgen voor en oplossingen aandragen voor je coachee.

Willen helpen is een levensgrote valkuil.

Voor veel vrouwen is hun leven nog steeds doordrenkt met automatisch verzorgen en helpen, het overnemen van verantwoordelijkheid.
Een zondagochtend met mijn lief en bonuskind in het zwembad leverde bijvoorbeeld het volgende plaatje op; moeders 'wassen en drogen' hun kinderen van 8 jaar of ouder nog steeds, vaders staan gezellig naast dezelfde leeftijd kinderen terwijl ze beiden hun haren wassen of zich afdrogen en aankleden.
Maar het gaat verder, zit dieper.

Hoeveel vrouwen trekken zonder uitgebreide voorbereiding de deur achter zich dicht als ze een paar dagen weg gaan voor werk of privétijd met vriendinnen? Vol vertrouwen dat hun partner zorgt dat de achterblijvers te eten krijgen, op tijd op school en club aankomen, schone kleren hebben?
Om mij heen zie ik stapeltjes klaar gelegde kleren (voor kinderen én man), koelkasten vol voorgekookte maaltijden, lijstjes met draaiboeken.
Nu heb ik er niks op tegen om het de achterblijvers een beetje makkelijker te maken, zo kun je tenslotte vaker van huis als vrouw ;0). Wat ik wel zorgelijk vind, is de vanzelfsprekendheid waarop vrouwen voor mannen gaan zorgen als waren ze hun kinderen.
Ik betrap mijzelf regelmatig op me verantwoordelijk voelen voor het contact met de moeder van mijn lief, het overnemen van de planning rondom zijn zoon, het beheren van zijn agenda en portemonnee, het bepalen of zijn spijkerbroek in de was moet of niet... om vervolgens verontwaardigd te reageren als hij er van uit gaat dat ik de was en de sociale contacten bijhoud!

Volgens mij werken vrouwen door hun conditionering als verzorgster een vorm van hospitalisatie van hun mannen in stand. Dit patroon bestaat al eeuwen, het doorbreken kost dus tijd en energie. Mij lijkt het een goed idee als iederéén lessen krijgt over eigen verantwoordelijkheid en het hoe en wanneer van overnemen of helpen. Intussen oefen ik vlijtig door met de zaken laten bij wie ze horen.

Betekent dit nu dat ik niks meer voor een ander wil doen buiten de noodzakelijke hulp?
Zeker niet!

Een kraamvrouw wordt door mij verwend, de eerste week. Haar leven staat op z'n kop, nachtrust bestaat nauwelijks meer, hormonen en emoties gieren door haar lijf. Ze kan nog lang genoeg bewijzen dat ze alles zelf kan doen, de eerste 8 dagen krijgt ze ontbijt op bed, fris geurende schone lakens, fotoreportages van haar en haar kind, een bezoek-en-rusttijd-bewaakster, zo veel mogelijk quality-time met haar partner.
De verse vader verwen ik ook. Voor hem is deze periode net zo ingrijpend en vaak hangt hij er maar een beetje bij, alles lijkt te draaien om borstvoedingen, om moeder en kind. Moeder leert haar kind kennen terwijl hij druk is met aangifte doen, geboortekaartjes bestellen, familie informeren, luiers kopen. Hij krijgt dus ook ontbijt op bed, speciale vader-kind-tijd en middagrust. Daarnaast neem ik heel bewust een taak op me die niet in mijn pakket hoort; ik strijk zijn overhemden zodat hij met zijn vrouw kan praten.

Thuis strijk ik zelden. Ik vind het een vervelend klusje en mijn lief kan het beter en sneller.
Maar op dagen waarop hij het moeilijk heeft en ik oefen met het loslaten van mijn automatische neiging tot zorgen en helpen en overnemen, op die dagen strijk ik soms wel.
Als geschenk in de vorm van bewust een beetje verwennen.
.