Stargazer

Farewell

2013-01-17T08:14:00.002-08:00

Веќе одамна ја осеќам меланхолијата во воздухов околу мене. И за чудо не ме гуши, не ме поттиска, туку само ја апсорбирам, ја вкусувам и си продолжувам да ја вдишувам неколебливо и помирливо. Во шолја на кафе ми видоа една рамна оптегната површина, негибната, чиста од прашинки, штеточинки и настани. Е баш ваков ми е периодот. Недефиниран, непостоечки, бездимензионален. Веќе не го осеќам ни времево што минува, порано имаше навика да жуља и да пече како што минува бришејќи се она што е смртно, или пак да остава белези после подолг период, неисчистливи и неизбришливи.

Сега а постои, а не постои - исто ми се фаќа. Луѓето доаѓаат и си одат од мојот живот, а сега се е толку обратно, чинам гравитацијата отишла во спротивна насока па сите сега стоиме обесени upside down, или нашки кажано главечки како љиљаци со свиснати косишта. Порано бев слепа за новите личности што сум ги среќавала, што ќе разменам збор-два, мислење или противречност; а фамозниот акцент на сето мое внимание го ставав на луѓето кои си одеа од мојот живот – најчесто алтернативно, своеволно и по желба; поретко поради судбинската пресудба за крај на нечиј живот – фала богу! Тие луѓе кои се оддалечиле од мене и одлучиле да го пресечат веќе тенкиот конец на познанство и блискост, јас ги оплакував и жалев по нив. Се каев и се прашував што грешка сум направила за да се одалечат од мене, обидувајќи се да ги вратам сите до еден, притоа незабележувајќи ги оние кои веќе ме чекале пред една нова врата, кои се самокласифицирале како мои пријатели и блиски бидејќи ме прифатиле таква каква што сум, ме виделе во светло кое според нив најверојатно е добро и одлучиле да ги продлабочат познанствата со мене.

Денес сум обратната личност. Насмеано и гостопримливо ги пречекувам новите познаници во мојот живот, комуницирам со нив, барам да најдам и најмала заедничка трошка за да најдам заеднички муабет (а не да дремам со намрштена и намќореста фаца), се обидувам да бидам комуникативна, yet not нападна, упиклива и досадна. Додека пак личностите кои сметале дека не се вредни да бидат дел од мојот живот и обратно, им посакувам среќен пат по овој стрмен и ѓаволски зае*ан живот и желба да си најдат некој посоодветен на нив, зашто и при најмазен и најблаг пат потребен ти е барем еден придружник со кој ќе ја делиш осамата.

I just ride

2013-01-16T17:42:00.002-08:00

I was in the winter of my life — and the men I met along the road were my only summer. At night I fell asleep with visions of myself dancing and laughing and crying with them. Three years down the line of being on an endless world tour and my memories of them were the only things that sustained me, and my only real happy times. I was a singer, not a very popular one, who once had dreams of becoming a beautiful poet — but upon an unfortunate series of events, saw those dreams dashed and divided like a million stars in the night sky that I wished on over and over again — sparkling and broken. But I didn’t really mind because I knew that it takes getting everything you ever wanted and then losing it to know what true freedom is.

When the people I used to know found out what I had been doing, how I had been living — they asked me why. But there’s no use in talking to people who have a home, they have no idea what it’s like to seek safety in other people, for home to be wherever you lie your head.

I was always an unusual girl, my mother told me I had a chameleon soul. No moral compass pointing due north, no fixed personality. Just an inner indecisiveness that was as wide and as wavering as the ocean. And if I said that I didn’t plan for it to turn out this way, I’d be lying — because I was born to be the other woman. I belonged to no one — who belonged to everyone, who had nothing — who wanted everything with a fire for every experience and an obsession for freedom that terrified me to the point that I couldn’t even talk about — and pushed me to a nomadic point of madness that both dazzled and dizzied me.

Every night I used to pray that I’d find my people — and finally I did — on the open road. We had nothing to lose, nothing to gain, nothing we desired anymore — except to make our lives a work of art.

Live fast. Die Young. Be Wild. And Have Fun.

I believe in the person I want to become.I believe in the freedom of the open road. And my motto is the same as ever — I believe in the kindness of strangers. And when I’m at war with myself — I ride. I just ride.

Who are you?

Are you in touch with all of your darkest fantasies?

Have you created a life for yourself where you’re free to experience them?

I have.

I am fucking crazy.

But I am free.

Затишје пред бурата

2013-01-16T17:34:00.002-08:00

Гласовите повторно одекнуваа во собата. Се одбиваа од високите ѕидови свежо обоени во чадесто розева боја – онаа боја измеѓу бојата на слатките шеќерни лижавчиња и бојата на детските румени обравчиња. Гласовите иако невидливи, имаа облик на нешто заоблено и клопчесто, но не беа нежни, ниту пак меки – далеку од тоа. Едниот ми наликуваше на бесно ѓаволско топче – грубо, подебело, наместа рапаво, а другиот? Другиот глас се одразуваше како ситна и кршлива џамлија, како оние што се плашите да ги држите во дланка од преголемата кревкос; провидна и лесна... токму како воздухот. Нејсе, ни едниот, ниту другиот не беа шарени. Тие всушност, не ни поседуваа некаква боја. Беа безбојни и бледи, замачкани во просторот со немарноста на времето, а сепак толку очигледни и воочливи. Ми ги бодеа очите и ми ги гребеа ушите. Ме уништуваа. Сепак, несвесно! Најверојатно и ненамерно.

Тие повторно се караа.

Петнаесет минути лежев вкочанета на креветот, растргната помеѓу тенденцијата да го дочитам започнатиот пасус на книгата со дебели и рапави корици со лососова боја и наслов со златно изгравирани италик букви и принуденоста да ги слушам нивните караници. Одново и одново, едното исто, се’ по старо! Секојпат кога се обидував да започнам нова реченица со сконцентрирани мисли, низ просторот прошаруваа две-три извикани пцовки, дузина расфрлани клетви и безброј запечатени навреди кои се раскостуваа од агол до агол како сјајно исполиран порцелан на парампарчиња. Ме уништуваа.

По неколкуте неуспешни обиди за навраќање на концентрацијата и мислите кон вртоломните настани на протагонистите чии судбини беа запечатени на хартијата пред мене, исфрустрирано рипнав, ја треснав книгата од масата која тресна со громовидна јачина. Во тој момент собата ми изгледаше толку голема, сепак толку празна. Се’ беше тука, а ништо не гледав, ништо не можев да најдам. Впрочем, не ни знаев што барам, па така го грабнав првото волнено бело нешто што го воочив при рака и молскавично истрчав надвор. Како и да е, Тие не го приметуваа моето постоење или непостоење. Тие не го приметуваа моето присуство, ниту пак моето отсуство.

Одненадеж оглувев. Ги немаше повеќе гласовите во мојата глава, немаше брмчење на надворешните автомобили, немаше отчукувања на моето срце. Тоа беше молк на апсолутноста. Рој муви или оси – сеедно, го напаѓаа мојот слух и неоспорно беа единствената дразба која допираше до мене. Се’ друго беше непостоечко, избришано и исчезнато. Се’ беше глуво, се’ беше немо. Работите се движеа безгласно и успорено, не брзајќи да го постигнат својот нормален тек на остварување. Се движев и јас. Не! Ќе излажам. Се движеа моите нозе, додека јас самата стоев на едно место, не поместувајќи се како што и дотогаш умеев. Можеби ја сакав или скоро обожував таа положба на статичност, постојаност и познатост. Недвосмислено и отворено го негував своето идолопоклонство кон статусот кво зашто љубев да знам како работите ќе завршат.

Најпосле, слухот почна да ми се повраќа. Сега тишината веќе не беше толку тивка. Во густата и црна ноќ, во тој бездимензионален мрак се одзвучуваа само шлапкањата на моите лесни гумени апостолки кои како детски играчки се плескаа по тврдиот димносив асвалт. Овде-онде ќе се чуеше и разочарано очаен плач на некој осамен штурец. Застанав во една точка, збунета и тогаш се фатив себе си како стојам на сред непозната и темна улица. Не беше морничаво, ниту страшно – стравот се беше отселил од моето тело веќе одамна.

Тогаш ги почувствував сите мои сетила речиси опипливо со сета своја врела жестина, а дразбите непокането се населуваа во секоја моја клетка. Во тој бесформен момент јас неоспорно гледав се’, слушав се’, мирисав се... чувствував се’. Чинам дека изненада целиот универзум се отвори пред мене, како вратата на гостопримливите домаќини и не двоумејќи се ми ги покажа сите свои тајни и мистерии. Некаде таму во (не)постоечката бескрајност се наѕираше границата, крајот, како тенко пајажинесто конче на свилена буба. Или барем мене ми се чинеше, или сакав така да мислам верувајќи дека ако така мислам – така ќе биде. Го гледав крајот на се’ и точно знаев како се’ ќе заврши. Коренче на задоволство пркна во моето срце – сега бев мирна.

Во воздухот надвор ,како мастило во вода, се прелеваа ароми на разобличени карикатури и илузии, длабоки ровки стремежи, недостижни фиктивни амбиции и лузни кои се’ уште сурово печеа. Тоа го издишував труејќи го воздухот.

Не сакав! Не сакав јас да бидам зачеток на полуцијата и сквернавењето на ова општество, иако скриено и уверено знаев дека тоа не е вистина. Општеството веќе одамна беше загадено, гнасно и одвратно; а јас бев само еден милијардити дел од масовниот извор на гадости. Сето тоа течеше незапирливо, неуништливо и нескротливо.

Најпосле, тоа беше посилно од мене и од тебе и од сите нас, зашто сите ние заедно бевме општеството, а општеството не креираше нас.

Напоредно, непосредно, наизменично.

Тоа беше таа неизбежна паралелност во перспективата на постоењето.

Вредноста на семејството

2012-10-03T14:56:00.002-07:00

Додека човекот го полираше својот нов автомобил, неговиот четиригодишен син зеде камче и изгреба неколку линии од една страна на автомобилот.

Човекот се налути, ја зеде раката на детето и многу пати го удри со големиот клуч, не размислувајќи што прави. Во болницата, детето ги изгуби сите негови прсти на раката како последица на многуте скршеници.

Кога го посети детето во болницата, со болни очи тоа го праша: "Тато, кога моите прсти ќе пораснат повторно?"

Човекот беше многу повреден и без зборови, со солзи во очите тргна назад кон автомобилот и многу пати го удри со ногата. Уништен од своите постапки... седна пред автомобилот.

Во тој момент ги виде гребнатинките. Детето имаше напишано:

„ТЕ САКАМ ТАТО“

Пикадо

2012-09-30T03:12:00.001-07:00

Фрчат стрели од сите агли

Доколку немаш среќа и некој нож ќе те погоди,

Грбот твој, јасна цел им е на сите

Играат пикадо, а ти си играчката.

Центар да бидеш

Понекогаш е болно.

Новости

2012-09-30T03:10:00.002-07:00

Меки бранчиња ме нишаат леко

Во водите на љубовта, зар тоа јас пловам

Кој би рекол дека токму онаа безимена лика во светот

го нашла својот одамна загубен одраз во боја,

во тоа време на дивите бели цветови

што како млади бразилски танчерки треперат на ветрот,

во тоа време на првите топли зраци што лицето го печат

и тие искри на љубов што од очи и зрачат.

Непознато многу, се’ туѓо е тоа

Свртена нова страница бела

Среќата текстот го пишува, со злато го кова

Ново поглавје, не! Нова приказна цела.

На продажба

2012-09-30T03:07:00.001-07:00

Некоја фигура ене таму се движи

Патот и е матен, чекори нижи

Непознато е дали во далечината бега

Дали брза, или одот бавно го стега.

Во огледалото на срамот заробен образот и спие

И остра вијулица со презир го вие,

Ја витка ја крши таа слика страдна

Телото и го продала судбината ладна.

Она што духот надежно го чува

Набргу ќе пресуши како во пустина сува,

Кога повторно во непозната постела ќе падне

Иста приказна, болката во срцето ја знае

Кога грам за живот ќе добие од тоа

Нема сила умот, не може да се кае.

...или нешто повеќе?

2012-09-30T03:04:00.000-07:00

Кој го рече она

дека пеперутки летаат во стомакот?

Тие пеперутки кај мене се слобода

поле им е моето тело, жариште – срцето.

Насмевката на усните ги тегне очите

такви брчкосани да се смеат и тие.

Придружба.

Ги гледам рачињата што ги пружа усната, горе, детски

да ги дофатат балонските мориња, ех зошто не ми се сини,

моите како твоите очи?

Да ми дадеш делче, да го засадам во себе

зашто сакам да погледнам низ твоите очи,

да видам се’, синило, светлина.

Можеби тогаш ќе станам дел од тебе,

онака врзани, судбински...

И се прашувам:

Ќе ми речеш ли тогаш чао?

Лик од меѓупросторот

2012-09-30T03:01:00.001-07:00

Бледа сенка ту се пoјавува

Ме прогонува страшно, како мртво лице

усните и трепрерат, осцилираат.

Дали тоа некој говори?

Го губам слухот, притисок ме обвива

чувство како да сум затворена во вакуум

стравот ме разгмечува, тешки и гломазни чевли носи.

Што ли ми прави,

се прашувам сега.

Лик што не го знам.

...

Непознатото пече

непознатото боли.

Тоа гори како врело жарче,

Надразнува,

лузносува.

Тој лик се почесто се појавува,

страв, а можеби и копнеж

сениште со луда боја, те исмејува зад грб,

лудорија.

Се појавува, не без едно „ПОП!“

мислам дека на уво ми пука

детенце со устето ко топ.

Ликот доаѓа, доаѓа и си оди.

Но е секогаш тука.

Обликот го нема, во просторот помалку,

меѓупросторот го населува,

не се знае кога на вратата ќе чука.

Утро

2012-09-30T02:58:00.003-07:00

А, некој ѕирка?

Очиња = сончеви зраци блескави.

Светлите очи - сјајници

го облажуваат светот мој.

Светот мој велам

зашто можам да го допрам

и да го прегрнам со една рака.

Далечен звук

чинам ги гледам нотите

на таа мистична мелодија,

некој најавува

нешто ново пристига

дур спијат душите

тоа се раѓа

во срцето на сонот.

Лесно како здив

лебди во воздухот

струи во водата,

ги буди ненаспаните

со песната на петелот.

Носи новост

почнал нов ден,

ни дава шанса

да отпочнеме се одпочеток.

Порака

2012-09-30T02:55:00.002-07:00

Пиши нешто

Од кај ќе знаеш што ќе искочи

Ради реда ете

Акни неколку реченици

Кажи си гласно:

А пораката што е?

Невреме за вистината

2012-09-30T02:53:00.003-07:00

Леле гледај

што е бучно таму,

па и мракот боде

ги пече очите.

Стисни очи

како пуцки-кесиња

види подобро

силуета.

Низ таа темна маглина

што како мртва болест натежнала

густа и тешка за дишење,

ете таму на крајот се гледа

бело знаме развиорено.

Не чекај!

Не е тоа знаме!

Бело едро меша,

чинам стомачен танц

бурата е музичарот

грмотевиците барабани, тарабуки.

Го мрда мевот, уште да е накинџурен

ѕвечки,

парички,

тропалки.

Страшна рака и замава шамар

мевот го опекува, ќе се црвеноса

водата го поклопува

белото едро.

А јас тука така,

едрото сакам да го крстам вистина,

за песната да ми одговара со насловот:

Невреме за вистината!

Делче од небото

2012-09-30T02:50:00.002-07:00

Мало дете сум

чекорам со мали

наивни

безгрижни

чекори.

Гледам живот

низ посебни очила

очила на детството.

Се има поинаква боја

од онаа како што ќе гледам во иднина,

барем така ми говорат

мора да е вистина.

Фрлам насмевки

ги џиткам околу мене

нека се тркалаат и тумбаат

по шарениот асвалт,

ширам рачиња и распуштам дланки

оп, балончињата

ми отидоа во небото.

Лесни ми се ноџињата

глеј стојам на прсти,

гледам нагоре,

подавајќи ги рацете

да ги дофатам балоните слободни

сакам,

ама кога подобро ќе размислам

тегла ќе си побарам

за да украдам едно

делче од небото.

Вина на времето

2012-09-30T02:48:00.002-07:00

Лази како бубачка, крај секого минува

нема форма математички искажана, просторно опишана

како богартот во филмовите безформно се оформува.

Живее минувајќи, никогаш запирливо, на часовник впишана (со ноџиња – стрелчиња).

Око водлесто разнолико ја гледа

ко производ, резултат

на тесен агол на перспективата, открива еден дел – ѕирка како грешник –

дал брзиот ил спориот.

Некој го гледа магливо, брзо го шиба по вратот,

некој го анализира, како трупот – човечката анатомија.

Но и тоа минува, нема знак Стоп!

не можеш да го фатиш и да го заробиш во тегла

и никогаш да не го испушташ,

да го чуваш скржаво

само за себе,

како светулките фатени во ноќта...

Минува и носи се’, крадец е на емоциите,

љубовта и животот,

зашто секоја смрт

е вина на времето.

Ние

2012-09-30T02:44:00.001-07:00

Ние:

песок на брегот

целина од милиони зрна

секое засебно и само за себе

различни јадра, центри, чувства.

Едно само зрно, побегнато на страна

не гради песок.

Ние:

облаци на небого

пајажина од густ памук

испукан во небото, врзан со нишки

бело, меко оро.

Првиот облак дувнат од ветрот,

не го остава брата си зад себе.

Ние:

поток длабоко во шумата,

бистра вода, засјајува очи

мие нежно лице, пои млада душа,

свежина…

Една молекула безпросторна,

не прави вода.

Ние:

Песна напишана

длабоко од душата,

состанок на зборови и помлади букви,

испишана хартија.

Еден збор осамен

не гради песна.

Многу ми е страв!

2012-09-30T02:42:00.003-07:00

Морбидно лебди сениште

Над секоја душа ранлива

Огласувајќи се мрачно ечи

Гроза во движење која

Усмртувачки дејствува, печи.

Марионетка и е човекот,

Игра со него како сака.

Егзистира вечно.

Созрева молскавично,

Таа нема милост.

Работи со благовремено утврден план

Алиби има секогаш

Во душата тихо се населува.

Шшш! – молчи да ја чуеш!

Нарцисоидност

2012-09-30T02:40:00.002-07:00

Ненаситност е другото алтер его

на таа творба свторена,

торба без дно како компарација,

(при)лика со груба црта повторена.

Позитивата ја вшмукува,

исцицува,

негативата ја плука,

вбризгува.

Осамено совршенство е едно,

љубов ги дарува само клетките во сопственст,

егото има приватно мени,

а нај на крај живее подолу од бедно.

Желна само за фалење,

гладна секогаш за величење,

тоа е душа осамена,

способна само за себе-фетиширање.

Неукост/глупавост

2012-09-29T16:57:00.000-07:00

Точка мала,

ситна, мравчеста

седи така полулебдачко

атоми на идиотизам ја држат ете

не потонува, плови тапаво.

Хемиски гледано,

електронот е со молскавична брзина,

како и мислата,

близнак на идејата,

деструктивна на општеството,

глупавоста.

Па и какви хемиски реакции очекуваме,

однесување по психа во превод,

ако двојниког – физичка восприемност – го нема?

Никогаш не било, сомнеж е и дали ќе има

егзотермија во отсуство на ендотермија,

во човековото општење,

сфаќање.

Сенки

2012-09-29T16:54:00.001-07:00

Воздухот трепери,

нешто се бранува

во темнината што е останата

исто како вакум.

Крцнува едно,

пукнува друго.

Очите ги стискам

сакам да видам,

да забележам.

Можеби во моментов

смртта ми се смее в лице,

или пак самиот живот.

Издишувам,

со зрно останато надеж

дека некогаш јас

ќе ја совладам оваа темнина

заробена во моите очи.
Оваа темнина што ми става ортоми
цврсто врзани
отежнати.

Често ми велат

дека имам мило лице,

светли очи,

и невина насмевка.

Ме облекуваат во бојата на сонцето

барем така ми велат,
бојата на среќата.

И сега тука

можеби на прагот од мојата смрт

повторно се сеќавам на зборовите на мама

како изгледа сонцето,

како изгледа снегулката,

исушениот лист паднат долу.

Сето тоа може да се замисли,

нели,

иако никогаш ги немам видено,

но те молам
обиди се барем на момент

објасни ми ја бојата на сонцето.

Ослободете ме од овој темен свет каде ни сенките не постојат.

Несекојдневна љубов

2012-09-29T16:50:00.002-07:00

Најсурова е болката

од раната направена

од најблискиот.

Од неа тече

и најмногу крв,

па ко за беља,

сипаат сол.

Ретко да се најде

некој сега,

кој барем ќе се обиде

да ја измие раната

со чиста вода,

да ја намачка

со мевлем,

да ја заврзе

со љубов,

и да ја обвие

со топлина.

Таквите раце се најдраги,

најблаги,

топли и најпосакувани.

За таквите раце

вреди да се живее,

таквите раце

кои живеат за тебе.

Молба за прошка

2012-09-29T16:45:00.001-07:00

Крцна нешто.

Дали тоа вратата се подотвори?

Низ неа побегнаа

сите мисли,

како човечиња

со ноџиња,

се лизнаа по патосот,

некои со скејтборди,

заедно со стравот.

Празна соба

празно чувство,

дали тоа воопшто постои?

Сеедно е, нели,

дали си сам или не,

дали имаш за јадење,

и спиење.

Дали некој скришно те набљудува,

или на никого не му е грижа,

дали некој те озборува,

фали,

или пак не те познава.

Моментот е погледот,

што жари и пече,

што ќе ти биде упатен

по зборовите „прости ми...“:

Заповед без обврска,

молба без дозвола,

прашање без одговор.

Лесно се кажува,

болно се слуша...

По предавство

2012-09-29T16:42:00.000-07:00

Звукот одекнува

длабоко во холот,

во делче од секундата

чиниш

се’ затреперува,

стариот лустер

од ренесансни уметници,

со гердани испозакачени,

светкави бисери,

драги камења,

се затресува.

Материјата се движи

(не)зависно низ просторот,

отворениот прозорец

ги изгасна свеќите,

такви растечени

како старите баби

со пластична операција.

Не е тивко, или е?

Едвај се слуша

звукот на се’,

дали сме глуви

или самиот свет потона

во црната тишина.

Клавирот стои,

дреме сам,

сам оставен

во аголот на собата

со сив мермерен под

и тиркизни завеси

на гигантско високите прозорци.

Некој го оставил

повеќе не му верува,

чинам го предал

со својата мелодија.

Секојдневие

2012-09-29T16:35:00.003-07:00

Ух како го сакам

тој опивачки мирис

на тазе свареното кафе

во сончевото утро

што ме потсетува на некоја приказна

од оние кои баба ми ги кажуваше.

Совршено се вклопува

во моето секојдневие

заедно со весникот

оставен пред вратата

веднаш до шишето

со млеко.

Ух како сакам

кога ги читам најновите трачеви

свежо излезени

како лимон исцедени

со џиновски букви

на насловните страници

и сликите на славните

тајно сликани

на јавноста прикажани.

Ух како го сакам

мојот бел мачор

што ми се мота низ нозете

нежно се гали

гласно преде.

Ух како сакам

да грицнам една бисквита

без грижа на совеста

за некое кило повеќе.

Ух како го сакам,

моето секојдневие,

микроскопски дел

од животната приказна,

како онаа што баба

ми ја кажуваше.

Yin & yang

2012-09-29T16:32:00.004-07:00

Паѓа од небо

едно бело топче,

расте,

бабри,

клокоти

како казанот на вештерките.

Добива чуден облик

четири стапчиња закачени на еден труп

на врвот топка

името му е човек.

Тој е чудо на светот

најсовршена машина

се движи,

размислува,

решава,

создава...

Паѓа од небо

уште едно бело топче

идентично.

Расте,

бабри,

клокоти

како казанот на вештерките.

Добива ист облик

ко она првото

чиниш клон ќе да е,

само има црно јадро.

Црно му јадро злоба,

црно му јадро омраза,

црно му јадро љубомора,

црно му јадро дволичност,

црно му јадро мрзливост.

Името му е нечовек.

Тој е друго чудо на светот

оној подземниот.

Се што е создадено – уништува,

изграденото го урива,

роденото го убива.

Но судено е ете

човекот и нечовекот

заедно да живеат,

ист свет да делат

взаемно да работат,

едниот да создава

другиот да уништува.

Се додека не си подадат рака,

Нечовекот прв попушта

се понизува,

се предава.

Нечовекот се поклонува,

човекот се издигнува,

човекот преовладува.

(Упс) нечовекот го измамува

нож тајно му вденува

неочекувано го убива...

...Ах човекот умира

поради својата добрина.

Моментална смрт

2012-09-29T16:28:00.001-07:00

Молчам на миг

наслушнувам!

Тоа е гласниот вресок

на скршеното срце.

Како огин пишти,

како чајник вришти.

Коси кубе

глава треска

крвта солза му е

пулсира од нервоза

се дур не се умори

не се умори од болка

ужасна болка

намерно сторена

за срце створена.

Срце да уништи

душа да убие

мисли да закопа

уста да зашие.

Кој ја сторил

таа врела болка

добрина не мисли

љубов не осеќа,

празна е шуплина

скапана дупка,

гниеж...

Срцето страда

тоа крвари

никој не му помага

никој не го лекува

никој не го негува.

Тоа потонува

во огнот на депресијата,

темната дупка

безизлезна...

Повторно наслушнувам

вресокот исчезнува

срцето не вришти

срцето не пишти

срцето веќе

не пулсира.