STAVROvelonies

Ο τρόμος του inbox !!!

2018-12-28T10:04:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Ο Αρμαγεδώνας των πληκτρολογίων

Ο Τρίτος Παγκόσμιος θα είναι πόλεμος των σχέσεων

και θα αρχίσει από το διαδίκτυο

Φοβάται την Αποκάλυψη των inbox. Τρέμει μια διαδικτυακή έκρηξη, μια πτώση των τειχών ασφαλείας του Ζούκερμπεργκ, του Γκέιτς και των άλλων, φρίττει στην ιδέα μιας δηλητηριώδους διάχυσης του τοξικού πολτού των μυστικών που κρύβονται στα ιδιωτικά κουτιά της προσωπικής ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Θα διαλυθούν, τότε, φιλίες, οικογένειες, επαγγελματικοί δεσμοί, πόλεις, έθνη. Νιώθει απειλή από αυτά που έχει γράψει και αυτά που του/της έχουν γράψει. Ριγεί στην ιδέα ενός μυστηριώδη δαιμονικού ιού που θα οδηγήσει στο φεϊσμπουκικό Μπιγκ Μπανγκ και θα σκορπίσει στον αέρα του πλανήτη, σαν πυκνή ηφαιστειακή σκόνη που θα καλύψει τους ουρανούς του με προδοσίες, συνωμοσίες, απιστίες, παρανομίες, παράπονα, κακίες, γελοιότητες που έχουν μασκαρευτεί και κρυφτεί στην κανονική ζωή. Φοβάται ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι Πόλεμος των Σχέσεων και θα αρχίσει από το Διαδίκτυο. Θα είναι ο Αρμαγεδώνας των Πληκτρολογίων. Θεός φυλάξοι...

Μπλόγκερ

---

harddog

---

Ήταν μια χώρα που την έλεγαν «Σοβιετική Ένωση»…

2018-12-27T09:11:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

του Νίκου Μπογιόπουλου

Συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.

Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία.

Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»:

Τη λέσχη της «Ένωσης Σαχλαμάρας Σπουδαιοφανών Δοκησίσοφων».

Είναι αυτοί που πρωτοστάτησαν σ’ ένα τρελό πανηγύρι «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «ευημερίας» πάνω στα «ερείπια του σιδηρού παραπετάσματος»… Μιλάμε για τους θαμώνες στο κλαμπ του «επιστημονικού κομπογιαννιτισμού», για τα εκλεκτά δείγματα του υβριδίου της γελοιότητας που προκύπτει από τη σύζευξη του πρωτόγονου αντικομμουνισμού με την ιδεολογική τύφλωση.

Ένας από τους τελάληδες του χυδαίου αναθεωρητισμού της Ιστορίας σε εγχώριο επίπεδο (σε σημείο δικαιολόγησης ακόμα και των δωσίλογων της Κατοχής που τι να κάνουν οι καημένοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ΕΑΜ και τους κομμουνιστές γι’ αυτό… αναγκάστηκαν να γίνουν δωσίλογοι) είναι ο Μαραντζίδης. Ο εν λόγω πριν λίγα χρόνια μας χάρισε τα φώτα του και στο θέμα της «απελευθέρωσης» που επέφεραν στον κόσμο και ειδικά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οι ανατροπές του ’90.

Θαυμάστε:

«Αν κάτι εντυπωσιάζει πραγματικά τα τελευταία χρόνια είναι πως ο μετακομμουνιστικός κόσμος, οι χώρες δηλαδή που εξήλθαν ή εξέρχονται από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, σημαδεύουν όλο και περισσότερο με την παρουσία τους τις διεθνείς εξελίξεις. Περίπου το ένα τρίτο του πλανήτη, που μέχρι πρότινος βρισκόταν στο περιθώριο, τώρα καταλαμβάνει νέα θέση. Η κατάρρευση του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση έφερε τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής (…) Τελικά, από μια παράξενη ειρωνεία της ιστορίας, είναι ο καπιταλισμός που απελευθέρωσε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τις αλυσίδες τους (…) Οι μετακομμουνιστικές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς»… (Μαραντζίδης,«Καθημερινή», 26/8/2012)

Αφού, λοιπόν,

παρακάμψουμε το γεγονός της φτώχειας και της λεηλασίας που υπέστησαν αυτές οι χώρες με το πέρασμά τους στον παράδεισο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης,
κλείσουμε τα μάτια στον περικυκλωμένο από τις φλόγες του πολέμου μεταψυχροπολεμικό κόσμο της «ειρήνης»,
προσπεράσουμε το ντελίριο δημοκρατίας που θριαμβεύει με σημαιοφόρους τους ναζί, τους φασίστες και τους ακροδεξιούς από Ουκρανία μέχρι Ουγγαρία και από Πολωνία μέχρι Βαλτικές χώρες,

ας έρθουμε να δούμε τώρα, στα 27 χρόνια μετά, το είδος της «εντυπωσιακής μετάβασης» για την οποία πανηγυρίζουν οι «σοφοί» πέριξ των καθεστωτικών σαλονιών. Πάμε να δούμε πώς μετριέται η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» της ανατροπής που συντελέστηκε το 1991, πρώτα και κύρια στην ίδια την πρώην Σοβιετική Ένωση, στη σημερινή Ρωσία, εκεί όπου οι Πούτιν και Μεντβέντεφ έχουν διακηρύξει την «οριστική ρήξη» με το σοβιετικό παρελθόν:

***

1ο) Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ , ο πληθυσμός της Ρωσίας, λόγω της εκτίναξης της θνησιμότητας, μειώθηκε (σύμφωνα με την επίσημη στατιστική υπηρεσία της χώρας – Rosstat) κατά 7 εκατομμύρια, από τα 149 εκατομμύρια το 1993 στα 142 εκατομμύρια σήμερα. Υπολογίζεται, δε, ότι η μείωση του πληθυσμού μέχρι το 2025 θα φτάσει τα 18 εκατομμύρια και μέχρι το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια.

Ήταν ο ίδιος ο Πούτιν που τον Μάρτη του 2012, σε άρθρο του στην «Komsomolskaya Pravda», ενόψει των προεδρικών εκλογών ομολογούσε ότι «σήμερα ζουν στη Ρωσία 143 εκατομμύρια άνθρωποι σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων. Αν οι παρούσες συνθήκες παραμείνουν ίδιες, το 2050 ο πληθυσμός θα είναι 107 εκατομμύρια».

Ήδη μια δεκαετία νωρίτερα η 10η Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας, δημοσίευσε τα συμπεράσματά της σε άρθρο υπό τον τίτλο… «Αργός θάνατος». Όπως σημειωνόταν «οι διαστάσεις και η άνευ προηγουμένου αύξηση της θνησιμότητας και η χειροτέρευση της υγείας του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι τόσο σημαντικές που εμφανίστηκε η απειλή της εθνικής ασφάλειας της χώρας».

Το ποσοστό θνησιμότητας στη Ρωσία είναι τόσο υψηλό ώστε να συγκρίνεται με εκείνο χωρών της Αφρικής. Τα αίτια της αυξανόμενης θνησιμότητας αποδίδονται στην κατάρρευση του συστήματος Υγείας, της Πρόνοιας, στην κακή διατροφή και στην υπαγωγή των Ρώσων σε καθεστώς στρεσογόνων καταστάσεων, όπως η ανεργία.

***

2ο) Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε στην «LeMonde» ο Ανατόλι Βισένσκι, διευθυντής του δημογραφικού ινστιτούτου της Μόσχας, στη Ρωσία «ο ένας στους τρεις άνδρες πεθαίνει μεταξύ 20 και 60 ετών. Οι Ρώσοι άνδρες έχουν σήμερα προσδόκιμο επιβίωσης τα 61,4 έτη. Ο μέσος όρος ζωής των Ρώσων είναι κάτω από πολύ φτωχότερες χώρες, όπως π.χ. το Μπαγκλαντές». Δηλαδή το προσδόκιμο ζωής των ανδρών στη Ρωσία λίγο απέχει από τα επίπεδα που ίσχυαν την εποχή του τσάρου!

Ανάμεσα στα άλλα αίτια σημειώστε κι αυτά:

α) Σύμφωνα με τους επιστήμονες γιατρούς της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας «οι συνέπειες των γκορμπατσοφικο-γελτσινικο-πουτινικών μεταρρυθμίσεων οδήγησαν στο γεγονός ότι μέσα σε 10 χρόνια (1989 – 1999) όλες οι κατηγορίες ασθενειών στη Ρωσία αυξήθηκαν κατά 15,4%».

β) Στη χώρα που επί ΕΣΣΔ υπήρχε το καλύτερο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον κόσμο, σήμερα έχουμε το φαινόμενο της κατάρρευσης του συστήματος Υγείας με τη Ρωσία να παρέχει για την υγεία το 4,2% του ΑΕΠ έναντι 8%-10% κατά μέσο όρο στη Δύση.

γ) Ακόμα ένας αριθμός «ελευθερίας» και «ευημερίας»: Μόνο από τη μαζική έξαρση του αλκοολισμού που σημειώθηκε μετά την ανατροπή, σε διάστημα μιας 20ετίας στη Ρωσία έχασαν τη ζωή τους πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι! Σήμερα υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο 500.000 Ρώσοι πεθαίνουν από το αλκοόλ! Ας κάνουμε μια σύγκριση: Στα 10 χρόνια πολέμου στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν 12.000 στρατιωτικοί. Με άλλα λόγια, από το αλκοόλ πεθαίνουν κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία 40 φορές περισσότερα άτομα από όσα σκοτώθηκαν στις στρατιωτικές απώλειες που είχε σε 10 χρόνια η Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με την έκθεση της «Εστίας πολιτών της Ρωσίας» η επιδημία αλκοολισμού έχει οδηγήσει στο εκπληκτικό φαινόμενο η θνησιμότητα των ελευθέρων ανδρών να είναι τριπλάσια εκείνων που είναι κρατούμενοι στις φυλακές…

δ) Μόνο τη δεκαετία 1999 – 2009, όπως καταγράφεται από την υπηρεσία του ΟΗΕ, ο αριθμός των ναρκομανών αυξήθηκε κατά 60%. Στη σημερινή Ρωσία (στοιχεία της ρώσικης ομοσπονδιακής υπηρεσίας – FSKN) υπάρχουν πάνω από 5 εκατομμύριο άνθρωποι εθισμένοι στα ναρκωτικά. Πάνω από 800.000 Ρώσοι έχουν πεθάνει από το 2001 λόγω της χρήσης ναρκωτικών. Τα κέρδη των εμπόρων ναρκωτικών υπολογίζεται ότι ξεπερνούν ετησίως τα 75 δισ. δολάρια, αφού η Ρωσία έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη αγορά ηρωίνης με το 20% του παγκόσμιου εμπορίου του συγκεκριμένου «προϊόντος» να διενεργείται στο έδαφός της. Μόνο από το Αφγανιστάν εκτιμάται ότι διακινείται ετησίως στα εδάφη της Ρωσίας ηρωίνη αξίας 4,5 δισ. ευρώ…

***

3ο) Τρομακτικά διαμορφώθηκαν τα στοιχεία για τη θνησιμότητα των παιδιών και μητέρων μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Η θνησιμότητα των παιδιών στον πρώτο χρόνο της ζωής τους έφτασε να είναι έως και 2 φορές υψηλότερη απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.

Ο παιδικός πληθυσμός, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2009, είχε μειωθεί τουλάχιστον κατά 12%. Η μητρική θνησιμότητα στη Ρωσία καταγράφηκε έως και κατά τουλάχιστον 5 φορές υψηλότερη απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.

Σημειώστε: Από τα μεγαλύτερα θύματα της ανατροπής στη Σοβιετική Ενωση, και όχι μόνο, ήταν τα παιδιά. Η ίδια η διευθύντρια της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ, η Κάρολ Μπέλαμι, είχε αναγκαστεί να παραδεχτεί, παρουσιάζοντας την έκθεση του 2004, ότι «η οικονομική ανάπτυξη (σ.σ. μετά το 1990) στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην ΕΣΣΔ απέκλεισε τα παιδιά».

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία (και πάλι της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ), ένα στα τρία παιδιά έφτασαν στην «μετακομμουνιστική» Ρωσία να ζει κάτω των ορίων της φτώχειας. Στις ρωσικές πόλεις να κυκλοφορούν πάνω από 2 εκατομμύρια «παιδιά του δρόμου», ενώ πάνω από 700.000 παιδιά να βρίσκονται σε ιδρύματα, «παρατημένα» από τις οικογένειές τους.

Και κάτι ακόμα: Κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία εξαφανίζονται πάνω από 30.000 παιδιά, τα οποία είτε καταλήγουν στη «βιομηχανία» λευκής σαρκός, την παιδική πορνεία, είτε θυσιάζονται στο εμπόριο οργάνων…

***

4ο) Η «σπουδαία», κατά ορισμένους, μεταβατική διαδικασία από το σοσιαλισμό στην άγρια «οικονομία της αγοράς» και στους «δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς», συνοδεύτηκε, κατά την πρώτη μόνο δεκαετία, από πρωτοφανή στην ιστορία αύξηση των κοινωνικών νοσημάτων, όπως είναι η φυματίωση, η σύφιλη, η ναρκομανία, οι μολυσματικές ηπατίτιδες.

Η θνησιμότητα από φυματίωση σε σύγκριση με το 1990 αυξήθηκε κατά 2,5 φορές. Από το 1990 έως το 1997 η νοσηρότητα από σύφιλη αυξήθηκε κατά 64 φορές.

Εν έτη 2015 μια ασθένεια που θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί, η φυματίωση, εμφάνισε 10,4 εκατομμύρια νέα κρούσματα παγκοσμίως. Όπως εξήγησε πριν από λίγο καιρό στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της ελληνικής Βουλής ο κ. Μιχάλης Κουμπής, (πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας)

«ένα μεγάλο πρόβλημα επανεμφάνισης της φυματίωσης ήταν και η κατάρρευση υγειονομικών συστημάτων. Για παράδειγμα, η πρώην Σοβιετική Ένωση με τη διάλυσή της είχε και κατάρρευση του υγειονομικού της συστήματος και, εν συνέχεια, χιλιάδες κόσμου από τις χώρες αυτές όδευσε προς την Ευρώπη, κουβαλώντας μαζί και το πρόβλημα της φυματίωσης».

Μια ματιά στα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας πείθει ότι στο πλαίσιο του σοβιετικού κράτους, στα πρώτα μόλις χρόνια της νεαρής Σοβιετικής Ένωσης, εξαλείφθηκαν οι μολυσματικές ασθένειες. Αυτές που αναβίωσαν στη Ρωσία ακριβώς την επόμενη μέρα από την… «απελευθέρωσή της».

***

5ο) Ας μιλήσουμε, τώρα, για την «ελευθερία» της.. φτώχειας:

Σύμφωνα με τη ρωσική στατιστική υπηρεσία «Rosstat», εντός του 2015 ο αριθμός των Ρώσων, τα εισοδήματα των οποίων δεν ξεπερνούσαν το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, αυξήθηκαν σε σχέση με το 2014 κατά 6,7 εκατομμύρια άτομα και ανήλθαν στα 23 εκατομμύρια! Δηλαδή 1 στους 6 Ρώσους «ζούσε» – επισήμως – σε συνθήκες φτώχειας, που σημαίνει ότι δεν διέθετε ούτε καν τα 123 ευρώ μηνιαίως που έχουν ορίσει οι ρωσικές αρχές σαν όριο της φτώχειας στη χώρα…
Τρία χρόνια μετά, φέτος, εν έτει 2018, ο Ρώσος υπουργός Εργασίας Μαξίμ Τοπίλιν παραδέχτηκε ότι κάτω από το όριο της φτώχειας ζουν 20 εκατομμύρια Ρώσοι .
Η αλήθεια, όμως, είναι ακόμα χειρότερη: Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα (Δεκέμβρης 2018) του Ινστιτούτου Κοινωνικής Ανάλυσης & Πρόβλεψης της Ρωσικής Ακαδημίας Εθνικής Οικονομίας & Δημόσιας Διοίκησης (σημείωση: υπάγεται στο Κρεμλίνο) α) το 22% των Ρώσων βρίσκεται στην κατηγορία των φτωχών, στην οποία ανήκουν τα άτομα τα εισοδήματα των οποίων δεν τους επιτρέπουν να αποκτήσουν τίποτα περισσότερο από τα βασικά είδη διατροφής, β) το 35,6% των Ρώσων εντάσσεται στην κατηγορία του καταναλωτικού κινδύνου.

Σύμφωνα, δε, με τον διευθυντή του Ινστιτούτου Οικονομίας της ρωσικής Ακαδημίας Ρουσλάν Γκρίνμπεργκ «μόνο το 20% του ρωσικού πληθυσμού ζει άνετα. Για το ήμισυ σχεδόν του πληθυσμού η ζωή είναι απλώς μια μάχη επιβίωσης»…

***

6ο) Πάμε τώρα στην άλλη όχθη της… «ελευθερίας»: Σύμφωνα με την έκθεση (GlobalWealthReport) της CreditSuisse για το 2014:

Το 10% των πλουσιότερων ανθρώπων στη Ρωσία κατέχει το 85% του πλούτου της χώρας και από αυτούς το 1% των πλουσίων της χώρας κατέχει το 74% του συνολικού πλούτου της Ρωσίας! Η «επίδοση» κατατάσσει τη Ρωσία στη χώρα με τη μεγαλύτερη κοινωνική ανισότητα στον πλανήτη.

Επίσης: Σύμφωνα με την αξιολόγηση και κατάταξη των πλουσιότερων ανθρώπων της Ρωσίας, ο αριθμός των Ρώσων δισεκατομμυριούχων σε σχέση με το 2004 τριπλασιάστηκε και από τους 36 πήγε στους 111. Αυτοί οι 111 άνθρωποι – σε ένα πληθυσμό 143 εκατομμυρίων – κατέχουν το 20% σχεδόν του συνολικού πλούτου. Οι 20 πλουσιότεροι εξ αυτών διαθέτουν περιουσία άνω των 227 δισ. δολαρίων.

Επίσης: Το 2013 η αξία των περιουσιακών στοιχείων των 200 πλουσιότερων Ρώσων επιχειρηματιών είχε καταμετρηθεί στα 488,3 δισ. δολάρια, δηλαδή κατά 42 δισ. δολάρια περισσότερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

***

Αν μη τι άλλο, τα παραπάνω στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Εντούτοις, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ποτέ δε θα γίνουν τόσο «εντυπωσιακά» όσο «εντυπωσιακή» είναι η «επιστημοσύνη», η «αντικειμενικότητα» και η σαχλαμάρα εκείνων που τα βαφτίζουν μετάβαση στην… «ελευθερία» και στη… «δημοκρατία».

Υστερόγραφο: Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση που διενήργησε πριν λίγες μέρες το ανεξάρτητο ερευνητικό κέντρο Levada-Centr το ποσοστό των Ρώσων που νοσταλγούν την Σοβιετική Ένωση έχει εκτιναχθεί σήμερα στο 66%. Είναι το μεγαλύτερο ποσοστό που καταγράφηκε την τελευταία δεκαετία. Το 2017 το ποσοστό των Ρώσων που εξέφραζαν την λύπη τους για την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έφθανε το 58% , ενώ επί δέκα συνεχή χρόνια δεν είχε υπερβεί το 61%. Η πρόσφατη αυτή δημοσκόπηση του Levada-Centr έδειξε επίσης ότι το 60% των Ρώσων πιστεύουν ότι η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί (αυτό το ποσοστό είναι το μεγαλύτερο των τελευταίων 13 ετών). Η πλειοψηφία αυτών που νοσταλγούν την Σοβιετική Ένωση είναι άτομα ηλικίας 55 ετών και άνω, ωστόσο από τα εντυπωσιακά στοιχεία της έρευνας είναι ότι τα τελευταία δύο χρόνια αυτού του τύπου οι διαθέσεις αυξάνονται αλματωδώς και μεταξύ των νέων ηλικίας 18-24 ετών.

---

Ημεροδρόμος

---

Τι δουλειά είχε ο Ιωσήφ στη Βηθλεέμ;

2018-12-26T12:42:00.000+02:00

stavrosx1

***

Ευαγγελιστές και καβγάς...

Ανδρέας Πετρουλάκης - Η Καθημερινή

του Πάσχου Μανδραβέλη

Μέγας καβγάς ξέσπασε –πρωτίστως στα social media– για το τι δουλειά είχε ο Ιωσήφ στην Βηθλεέμ και τι έκανε μετά. Ο τσακωμός ξεκίνησε με μια ανάρτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος έγραψε στο Twitter «Μετά τη γέννηση του Ιησού στην φάτνη της Βηθλεέμ, οι Εβραίοι γονείς του τον πήραν και πήγαν, ως πρόσφυγες στην Αίγυπτο για 12 χρόνια, για να γλυτώσει το λεπίδι του, διορισμένου από τους Ρωμαίους κατακτητές, Ηρώδη. Αυτά, για όσους ρατσιστές βρίζουν και αμφισβητούν τα περί προσφυγιάς» (23.12.2018).

Απάντησε ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αδωνις Γεωργιάδης –σιγά μην το άφηνε να πέσει κάτω– ότι «η Αίγυπτος και η Ιουδαία ανήκαν αμφότερες στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αν ήθελαν οι Ρωμαίοι να τους σκοτώσουν μπορούσαν και εκεί. Σταμάτα σε παρακαλώ να γράφεις ανοησίες. Είσαι ικανός σε λίγο να μας πεις ότι είσαι πρόσφυγας στις Βρυξέλλες» (24.12.2018), για να μπουκάρει και ο διαδικτυακός βραχίονας του ΣΥΡΙΖΑ left.gr καταλογίζοντας «χριστουγεννιάτικο θράσος» στον κ. Γεωργιάδη και αναφέροντας την υπενθύμιση Παπαδημούλη ότι «Ο @AdonisGeorgiadi με βρίζει γιατί θύμισα στους ρατσιστές, πως Ιωσήφ, Μαρία, Ιησούς, έζησαν 12 χρόνια προσφυγιάς στην Αίγυπτο για να γλυτώσουν το λεπίδι του Ηρώδη. Μέγα θράσος από τον διαφημιστή του βιβλίου “Οι Εβραίοι-Ολη η αλήθεια” του Πλεύρη! Καλά Χριστούγεννα σε όλες κ όλους!». Μετά μπήκαν κι άλλοι στον καβγά, βάζοντας τους Αραβες, τους «αραβόφωνους», τους Εβραίους και δεν ξέρουμε αν ανακάλυψαν και «εβραιόφωνους».

Είναι, δε, εκπληκτικό πως όλος αυτός ο τσακωμός για τις ιστορικές λεπτομέρειες σχετικά με τη γέννηση του Ιησού γίνεται παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ιστορικά τεκμήρια για τη γέννηση καθ’ αυτή. Υπάρχουν μόνο τα ευαγγέλια (τα τέσσερα επίσημα συν τα απόκρυφα), τα οποία όμως γράφτηκαν μισόν αιώνα μετά τη σταύρωση του Ιησού. Τα περί γέννησης, απογραφής, καταφυγής στην Αίγυπτο κ.λπ. βασίζονται σε πρώτους χριστιανικούς θρύλους, που αναπαρήγαγαν οι ευαγγελιστές χωρίς να το πολυψάξουν. Γι’ αυτό και τα ευαγγέλια εμπεριέχουν τρανταχτές διαφορές σχετικά με τα γεγονότα, όπως αναφέρει ο καθηγητής Ιστορίας Δημήτρης Κυρτάτας στην ενδελεχή μελέτη «Απόκρυφες Ιστορίες. Μύθοι και θρύλοι από τον κόσμο των πρώτων Χριστιανών» (εκδ. Αγρα). Η φυγή στην Αίγυπτο μνημονεύεται από τον Ματθαίο για να γλιτώσει το νήπιο «το λεπίδι του, διορισμένου από τους Ρωμαίους κατακτητές, Ηρώδη», όπως λέει ο κ. Παπαδημούλης. Αλλά ο Λουκάς λέει άλλα: Σαράντα μέρες μετά τη γέννηση ο Ιησούς μεταφέρθηκε στον Ναό της Ιερουσαλήμ.

Τρέχα, γύρευε δηλαδή και σε καβγά να βρισκόμαστε επειδή από τη χριστιανική παράδοση ξεχάσαμε το κυριότερο: Ειρήνη υμίν, τέτοιες μέρες...

---

Η Καθημερινή

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε ο stavrosx1

Ποιος κλείνει λοιπόν τα εργοστάσια;

2018-12-21T20:54:00.002+02:00

Ένωση Προσωπικού
Πρακτορείων Εφημερίδων
Αθηνών

***
*

Εξι χρόνια πριν, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη η μεγάλη απεργία των εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία», η βρώμικη επίθεση που δέχονταν από την εργοδοσία, τους λιγοστούς απεργοσπάστες, την κυβέρνηση και τη συνδικαλιστική πλειοψηφία, είχε για αιχμή το «οι αγώνες κλείνουν τα εργοστάσια». Ηταν η περίοδος που η προπαγάνδα των αφεντικών οργίαζε, έδειχνε τους εργάτες ως υπεύθυνους για το διαφαινόμενο κλείσιμο του εργοστασίου, με τα αστικά κανάλια και τις εφημερίδες να κουνούν το σκιάχτρο των «λουκέτων», απειλώντας τους εργαζόμενους να δεχτούν αδιαμαρτύρητα κάθε θυσία για να «σωθούν οι επιχειρήσεις», δηλαδή τα κέρδη μιας χούφτας καπιταλιστών. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνταν και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, που στο κάλεσμα αλληλεγγύης των απεργών απαντούσε ότι «εμείς δεν θα καταντήσουμε "Χαλυβουργία", αντίθετα θα βάλουμε πλάτη για να μείνουν ανοιχτά τα εργοστάσια...». Αυτά έλεγε και η πλειοψηφία της διοίκησης στο σωματείο της «Χαλυβουργικής», τα ίδια έλεγε και η πλειοψηφία στην Ομοσπονδία Μετάλλου, ρίχνοντας νερό στο μύλο της βρώμικης επίθεσης της εργοδοσίας. Σήμερα μένουν στο δρόμο και οι εργάτες της «Χαλυβουργικής», παρόλο που στο συγκεκριμένο εργοστάσιο εφαρμόστηκαν σχεδόν χωρίς κανένα εμπόδιο όλες οι αξιώσεις της εργοδοσίας: Απολύσεις, διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία, μειώσεις μισθών κ.ά. Ολα εκείνα δηλαδή τα μέτρα που υποτίθεται ότι θα έσωζαν την επιχείρηση και στο όνομα αυτής της «σωτηρίας» οι εργάτες τα αποδέχονταν, με τις ευλογίες των συνδικαλιστών της πλειοψηφίας.

* * *

Γιατί κλείνει λοιπόν η «Χαλυβουργική»; Προφανώς όχι επειδή οι εργάτες αντιστάθηκαν, ούτε επειδή είχαν παράλογες απαιτήσεις ή επειδή η εργοδοσία δεν εφάρμοσε μέτρα «διάσωσης» σε βάρος τους. Το εργοστάσιο κλείνει μετά από πολλές δεκαετίες λειτουργίας, στη διάρκεια των οποίων σημείωσε μεγάλη κερδοφορία, ενώ τώρα, λόγω διάφορων αιτιών (όξυνση του ανταγωνισμού διεθνώς κ.λπ.) η συνέχιση της λειτουργίας της δεν είναι πλέον συμφέρουσα γιατί δεν αποφέρει το προσδοκώμενο κέρδος, είτε επειδή υπάρχει προσανατολισμός να αλλάξουν αντικείμενο παραγωγής, επενδύοντας σε κλάδους που αποφέρουν μεγαλύτερο ποσοστό κέρδος. Αυτός είναι ο σιδερένιος νόμος του καπιταλισμού και σε αυτό το έδαφος έχει διαμορφωθεί ένα πολυπλόκαμο νομικό πλαίσιο, που διευκολύνει αυτήν τη δραστηριότητα: Από τις πολύμορφες επιδοτήσεις για να «μετακομίζουν» επιχειρήσεις στα Βαλκάνια τα χρόνια πριν την κρίση, όταν επιδοτούνταν μέχρι και οι συσκευές φαξ των «εξωστρεφών» καπιταλιστών, μέχρι τις μνημονιακές διατάξεις που αφήνουν πλήρως εκτεθειμένους τους εργαζόμενους σε περίπτωση που ο καπιταλιστής ιδιοκτήτης «χρεοκοπήσει» μια από τις επιχειρήσεις του.

* * *

Η «Χαλυβουργική» δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Παρόμοιες είναι κι άλλες περιπτώσεις εργοστασίων, που μάλιστα οι ορκισμένοι εχθροί της εργατικής πάλης τολμούν να παρουσιάζουν ως «θύματα των αγώνων». Ποιος δεν έχει ακούσει υπουργούς, μεγαλοδημοσιογράφους, ξεπουλημένους συνδικαλιστές και προφανώς τα μαντρόσκυλα της εργοδοσίας, τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, να λένε π.χ. για την «Pirelli», που δήθεν έκλεισε λόγω των «παράλογων απαιτήσεων» των συνδικαλιστών; `Η για τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη που «μαράζωσε», επειδή τάχα γίνονταν πολλές απεργίες και τα μεροκάματα ήταν ψηλά... Το παράδειγμα της «Χαλυβουργικής» προστίθεται στην «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία», που έκλεισε, παρόλο που οι εργάτες αποδέχτηκαν τις εκατοντάδες απολύσεις, με τον ιδιοκτήτη της τελικά να μεταφέρει τον κύριο όγκο της παραγωγής του στα Βαλκάνια, πριν σβήσει κάθε δραστηριότητα στον κλάδο. Η «Ζήμενς Ελλάς», που παρήγαγε τηλεπικοινωνιακό υλικό, έβαλε λουκέτο το 2008 στη Θεσσαλονίκη, γιατί οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να αποσυρθούν από τον κλάδο. Η «ΜΙSKO» έκλεισε το 1999 στην Πάτρα, όταν εξαγοράστηκε από την «Barilla» και οι νέοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν ότι τους συνέφερε να μεταφέρουν αλλού την παραγωγική δραστηριότητα.

* * *

Το καπιταλιστικό κέρδος είναι επομένως το αποκλειστικό κριτήριο με το οποίο ανοίγει ή κλείνει μια επιχείρηση. Και το αποτέλεσμα στην προκειμένη περίπτωση είναι να κλείνει μια στρατηγικής σημασίας βιομηχανία, που σε άλλες συνθήκες, στο πλαίσιο μιας ανάπτυξης με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, θα μπορούσε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευημερία του λαού. Από την πορεία της «Χαλυβουργικής», όπως και συνολικά του κλάδου του Μετάλλου, οι εργαζόμενοι μπορούν να αντλήσουν πολύτιμα συμπεράσματα. Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν ότι η παραγωγή που στηρίζεται στην καπιταλιστική κερδοφορία είναι γεμάτη αδιέξοδα, που φορτώνονται στους ίδιους τους εργαζόμενους και σε όλο το λαό. Είναι εξελίξεις που βοηθούν να συνειδητοποιηθεί πιο πλατιά ότι το δικαίωμα στη δουλειά με δικαιώματα δεν χαρίζεται από κανέναν εργοδότη, από καμιά αστική κυβέρνηση. Και ότι χρειάζεται αποφασιστικός αγώνας, σε σύγκρουση με την εργοδοσία και την πολιτική των κομμάτων της, για να περιφρουρήσουν ή να αποσπάσουν οι εργαζόμενοι ακόμα και τα ελάχιστα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μέσα κι απ' αυτό το παράδειγμα αναδεικνύεται η ανάγκη μιας άλλης μορφής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό, στο πλαίσιο του οποίου θα διασφαλίζονται πλήρως και θα διευρύνονται διαρκώς τα εργατικά δικαιώματα, θα ικανοποιούνται ολόπλευρα οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε ο stavrosx1

Ποινικό αδίκημα η μη καταβολή του Δώρου Χριστουγέννων

2018-12-19T13:15:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Για το Δώρο Χριστουγέννων στους εργαζόμενους η Υπουργική Απόφαση 19040/1981, όπως ισχύει σήμερα, ορίζει ότι:

• Το Δώρο Χριστουγέννων πρέπει να καταβληθεί μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου.

• Το επίδομα καταβάλλεται ολόκληρο, δηλαδή ένας πλήρης μισθός, εφόσον η σχέση εργασίας διήρκεσε ολόκληρη τη χρονική περίοδο από 1 η Μαΐου μέχρι 31 Δεκεμβρίου. Εάν η σχέση εργασίας διήρκεσε λιγότερο, καταβάλλονται 2/25 του μηνιαίου μισθού για κάθε 19 ημέρες εργασίας.

• Το Δώρο Χριστουγέννων υπολογίζεται επί των πράγματι καταβαλλομένων αποδοχών κατά την δεκάτη Δεκεμβρίου, προσαυξάνεται δε με τη νόμιμη κατά Κυριακές και αργίες εργασία, ως και τη νόμιμη υπερωριακή και νυχτερινή εργασία, εφόσον παρέχονται κατά τρόπο τακτικό και μόνιμο.

• Δώρο δικαιούνται αναλόγως του αριθμού των ημερών εργασίας τους όσοι εργάστηκαν τη χρονική περίοδο από 1ης Μαΐου μέχρι 31η Δεκεμβρίου με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου.

• Στον εργάσιμο χρόνο συνυπολογίζεται ο χρόνος αποχής από την εργασία των γυναικών προ και μετά τον τοκετό, ενώ οι εργαζόμενοι που ήταν ασθενείς δικαιούνται του Δώρου ανάλογα με τη διάρκεια της εργασιακής τους σχέσης, αφού όμως αφαιρεθούν οι ημέρες ασθενείας, για τις οποίες έλαβαν επίδομα ασθενείας.

• Η μη καταβολή του Δώρου συνιστά ποινικό αδίκημα, το οποίο διώκεται κατά τη διαδικασία του αυτοφώρου σύμφωνα με τον Α.Ν. 690/45, όπως αντικαταστάθηκε με το αρ.8 παρ.1 του Ν. 2336/95. Με βάση την προαναφερόμενη διάταξη, κάθε εργοδότης ή διευθυντής ή επιτετραμμένος ή με οποιονδήποτε τίτλο εκπρόσωπος οποιασδήποτε επιχείρησης, εκμετάλλευσης ή εργασίας, ο οποίος δεν καταβάλλει εμπρόθεσμα στους απασχολούμενους σε αυτόν τις οφειλόμενες αποδοχές του Δώρου Χριστουγέννων, τιμωρείται κατόπιν μηνύσεως των ενδιαφερομένων ή των οργάνων του Υπουργείου Εργασίας (Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας) ή της οικείας Αστυνομικής Αρχής ή της οικείας επαγγελματικής οργάνωσης των εργαζομένων, με φυλάκιση μέχρι έξι (6) μήνες και χρηματική ποινή.

Οι διατάξεις του θεσμικού πλαισίου για τα δώρα εορτών είναι δημοσίας τάξεως, με συνέπεια να μην επιτρέπεται και να είναι άκυρη κάθε αντίθετη ρητή ή σιωπηρή συμφωνία, καθώς και η παραίτηση του εργαζόμενου από την αξίωση καταβολής τους.

---

Σε είδα εκεί, στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας...

2018-12-16T21:58:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Σε είδα,
Στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Είσαι ψηλή, καστανόξανθη και με τέλειες αναλογίες, όπως αρμόζουν σε μια νεοδημοκράτισσα. Φορούσες στενό γαλανόλευκο ταγέρ στα χρώματα της τιμημένης σημαίας μας, μπλε φουλάρι και καρφίτσα «Η Μακεδονία είναι Ελληνική». Και σικ και πατριώτισσα! Κάτι ανάμεσα σε Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου και Ελίζα Βόζενμπεργκ. Κρατούσες τις δύο εφημερίδες της παράταξής μας, τον Φιλελεύθερο και το Μακελειό. Τι ψαγμένη νέα! Σκέφτηκα. Συνδυάζει τη διανόηση με τη λαϊκότητα, όπως ακριβώς και το κόμμα μας.

Παρακολουθούσες με προσοχή την ομιλία του προέδρου μας, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν στο σημείο που υποσχέθηκε δύο χιλιάδες ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται. Μια σπίθα, ένας ερωτισμός γεννήθηκε αναμεταξύ μας. Καθόλου τυχαία, πιστεύω. Έχουμε χρέος να σώσουμε το έθνος μας από την πληθυσμιακή συρρίκνωση και την αλλοίωση από τους λαθρομετανάστες. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακό για κάθε δεξιά νέα και νέο.

Εκεί όμως που έδειξες τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό ήταν στην ομιλία του Αντώνη Σαμαρά. Ιδίως στα σημεία που τα έχωνε στην επάρατο Αριστερά. Σηκώθηκες όρθια και φώναζες με πάθος πατριωτικά συνθήματα: «Στο Βίτσι και στο Γράμμο σας θάψαμε στην άμμο», «Αναρχικοί και μπολσεβίκοι, αυτή η γη δεν σας ανήκει». Από εκεί κατάλαβα ότι μάλλον ανήκεις στην πατριωτική – λαϊκή πτέρυγα της ΝΔ. Εγώ είμαι της φιλελεύθερης - δημοκρατικής τάσης. Ξεκίνησα από το ΛΑΟΣ, έχω ψηφίσει και τρεις φορές Χρυσή Αυγή αλλά με κέρδισε ο αυτοδημιούργητος αντικρατιστής Κυριάκος Μητσοτάκης με το στιβαρό του πρόγραμμα υπέρ της επιχειρηματικότητας, της αριστείας, του νόμου και της τάξης.

Πιστεύω ότι ταιριάζουμε πολύ, ανέκαθεν άλλωστε η ΝΔ συνδύαζε αρμονικά το λαϊκό – πατριωτικό στοιχείο με το φιλελεύθερο. Από τη στιγμή που σε είδα δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου. Μας φαντασιώνομαι να δίνουμε μαζί τον όμορφο αγώνα κατά της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς. Να κάνουμε πατριωτικό έρωτα υπό τους γλυκούς ήχους της μουσικής του Σταμάτη Σπανουδάκη και του "Μακεδονία ξακουστή" και ύστερα να χαλαρώνουμε βλέποντας εκπομπές του Άδωνι Γεωργιάδη. Να κάνουμε πολλά παιδιά και να τα στείλουμε όλα σε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή τα σκυλάκια μας στο φροντιστήριο του Άδωνι να μάθουν αρχαία ελληνικά. Να καθαρίσουμε τα Εξάρχεια από τους κουκουλοφόρους και να σώσουμε τη Μακεδονία μας από τους εθνομηδενιστές. Όσο το σκέφτομαι τόσο βεβαιώνομαι ότι πρέπει να είμαστε μαζί.

Αν με διαβάζεις στείλε μου μήνυμα στο aristos_autodimiourgitos1453@mail.com. Προσμένω με πατριωτική αγωνία.

---

* από το facebook του Δημήτρη Τσίρκα

---

Η εικόνα της εγχώριας δημοσιογραφίας

2018-12-15T12:25:00.001+02:00

stavrosx1

***
*

«Είναι πολύ αργά, το λάθος έχει γίνει»:

Γιατί φτάσαμε σε τέτοιο σημείο

εκφυλισμού των ελληνικών ΜΜΕ;

Ο καθηγητής του Παντείου Δ. Χριστόπουλος γράφει για την εικόνα της εγχώριας δημοσιογραφίας με αφορμή το βιβλίο «Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας» του Γ. Παντελάκη

Κάτι πήγε λάθος, πολύ λάθος, από τότε που, στα τέλη της δεκαετίας του 80, κάποιοι καλοπροαίρετοι φιλελεύθεροι συμπολίτες μας συνηγορούσαν υπέρ της απαλλαγής από το κρατικό μονοπώλιο της ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.

Το 1986, στο βιβλίο του Κράτος και Ραδιοτηλεόραση ο Ν. Αλιβιζάτος έβρισκε απολύτως φυσικό το ότι ο συντακτικός νομοθέτης της μεταπολίτευσης έθεσε την ραδιοτηλεόραση υπό τον έλεγχο του κράτους καθώς δεν θα μπορούσε να εμπιστευθεί τον ανταγωνισμό των ιδιωτικών φορέων στο τομέα αυτό. Ο Αλιβιζάτος δεν ήταν κρατιστής, αλλά ένας αριστερός φιλελεύθερος δημοκράτης. Τους κινδύνους τους έβλεπε. Σε λίγα χρόνια από τότε που δημοσιεύθηκε το παραπάνω βιβλίο είχαμε την απόλυτη ανατροπή, της οποίας τα αποτελέσματα βιώνουμε σήμερα.

Εδώ νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μια κλασική περίπτωση ετερογονίας των σκοπών, της περίφημης εγελιανής «πανουργίας του Λόγου».

Για την περίφημη αυτή αρχή, ο Ε. Παπανούτσος έγραφε το 1961 σε μια επιφυλλίδα του στο Βήμα:

«Παρά τις προθέσεις των φορέων της μεταβολής και παρά το πρόγραμμά τους, το φανερό ή το αφανές, το ευθύ ή το πλάγιο, το συνεπές ή το ασυνεπές, κ.ο.κ., ενεργούν κάτω από την επιφάνεια των γεγονότων άπειροι άλλοι σταθμητοί και προβλεπτοί ή αστάθμητοι και απρόβλεπτοι παράγοντες που δίνουν άλλη κατεύθυνση στο ρεύμα της ιστορίας και το βγάζουν από την προσχεδιασμένη κοίτη του. Είναι ο περίφημος νόμος στον οποίο ο W. Wundt έδωσε το όνομα της «ετερογονίας των σκοπών». Ο Hegel θα τον έλεγε «Λόγο της ιστορίας» (σοφία ή πανουργία της)¹.

Κοινώς, στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα με αποτέλεσμα η αρχική παρεκτροπή να καταλήξει στον πλήρη εκτροχιασμό της ενημέρωσης. Έτσι σήμερα είναι αφελές -κουτό μάλλον- να μιλάμε για την ελευθερία των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ χωρίς να τη συμπληρώνουμε από τη σύστοιχη σε αυτήν ελευθερία απέναντι σε αυτά τα ΜΜΕ. Μια τέτοια ελευθερία προϋποθέτει τον δημόσιο έλεγχό τους, στο κανονιστικό περιεχόμενο του οποίου μόλις πριν λίγο καιρό καταλήξαμε με οδυνηρή καθυστέρηση.

Τουλάχιστον, εφεξής κάτι έχουμε που μπορεί να υλοποιεί τη ρυθμιστική οδό που ακολούθησε το Σύνταγμα του 2001, διακρίνοντας σαφώς τις εφημερίδες από την ραδιοτηλεόραση. Οι εφημερίδες είναι ελεύθερες (Άρθρο 14) ενώ η ραδιοτηλεόραση υπάγεται ρητά στον άμεσο έλεγχο του κράτους υπό την έννοια της εποπτείας που ασκείται για λογαριασμό του (Άρθρο 15) από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης.

Ο έλεγχος αυτός κρίθηκε απαραίτητος προκειμένου να διασφαλισθούν τρεις βασικές και ρητά αναφερόμενες συνταγματικές αρχές: η ισότητα, η αντικειμενικότητα και η ποιότητα. Αυτή η διάκριση αποδίδεται αφενός στον πιο άμεσο και επιδραστικό χαρακτήρα του μέσου της τηλεόρασης αλλά και αφετέρου στο ότι η συχνότητα από την οποία εκπέμπεται ο λόγος θεωρείται κατεξοχήν δημόσιο αγαθό.

Με άλλα λόγια, κατά το Σύνταγμα μας, οι εφημερίδες μπορούν ως και προπαγάνδα να ασκούν διότι έτσι επιβάλλει η ελευθερία της έκφρασης. Τα κανάλια όμως, δεσμεύονται για την τήρηση των παραπάνω συνταγματικών αρχών. Εδώ λοιπόν η αποτυχία είναι παταγώδης!

Γιατί όμως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε;

Νομίζω ότι με αν κάποιος συνδύαζε την καλή προαίρεση με την αρετή της σωφροσύνης και της προνοητικότητας, τότε στα τέλη της δεκαετίας του 80 όταν όλα ξεκίνησαν, θα προέβαινε σε διαφορετικές σταθμίσεις σε βάρος της καλής προαίρεσης και της πίστης στην ιδιωτική ελευθερία. Και αυτό διότι ένας καπιταλισμός με τα χαρακτηριστικά του ελληνικού κυρίως σε ό,τι αφορά στις σχέσεις ιδιωτικού και δημοσίου δύσκολα θα μπορούσε να βολευθεί με άλλη έκβαση από τον εκτραχηλισμό που ακολούθησε.

Η ετερογονία των σκοπών ως προς την ίδρυσης της ιδιωτικής τηλεόρασης αποδίδεται σε παράγοντες απολύτως "σταθμητούς και προβλεπτούς" και όχι "αστάθμητους και απρόβλεπτους" για όσους είχαν επίγνωση της επερχόμενης τερατογέννεσης, όπως ακριβώς ο Αλιβιζάτος του '86. Τα πράγματα, εντός της δεκαετίας του 90, αλλάξανε και μάλιστα με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου πλέον είχε γίνει σαφές ότι το κρατικό μονοπώλιο στην ραδιοτηλεόραση δεν θα μπορούσε να αντέξει στις πιέσεις του ιδιωτικού τομέα. Ανήκει στις σφαίρα των απρόσφορων ιστορικών υποθέσεων, "τι θα είχε γίνει αν" οι εξελίξεις είχαν προετοιμαστεί διαφορετικά. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι, όπως δρομολογήθηκαν, δύσκολα θα είχαν καταλήξει αλλού.

Ο Γιάννης Παντελάκης στο βιβλίο του Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας – 20+1 ιστορίες κιτρινισμού (Εκδ. Θεμέλιο, 2018) ανθολογεί αυτή την πορεία του δραστικού εκφυλισμού με περιστατικά που, αν μη τι άλλο, δείχνουν τη θλιβερή συνέχεια του φαινομένου. Θέλει σκέψη πόσο χρειάζεται κανείς να επιχειρηματολογήσει ορθολογικά για όλα αυτά που παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Παντελάκης. Από τη μια πλευρά παρέλκει, διότι το αίσχος ξεχειλίζει· από την άλλη όμως είναι αναγκαίο. Διότι αυτές οι ιστορίες κιτρινισμού δεν είναι μόνες τους ή μεμονωμένες, ούτε ακριβώς ενημερωτικά υποπροϊόντα.

Από την εκπομπή ενός Μάκη Τριανταφυλλόπουλου -πρόσωπο που έχει εύλογα την τιμητική του στο βιβλίο- έχουν σουλατσάρει πολλά και υψηλόβαθμα πολιτικά στελέχη, αριστεροί και δεξιοί. Κάποιοι έπιασαν στασίδι εκεί. Αριστεροί και δεξιοί. Κάπως δημιουργήθηκε ο «Μάκης» στον ιδιωτικό τηλεοπτικό ορίζοντα της δεκαετίας του '90. Ο «Μάκης» έγινε, δεν γεννήθηκε.

Από το βιβλίο του Παντελάκη αναδεικνύεται με θλιβερό τρόπο πως αυτές οι πρακτικές δοκιμάζουν τις αντοχές μας, τον εθισμό μιας κοινωνίας στην έξη και στη διαπόμπευση. Σε τελευταία ανάλυση, δοκιμάζουν το πολίτευμα. Εκεί ποντάρουν, εκεί έχουν κερδίσει, εκεί πιθανώς και να χάσουν... Όσο τις αποδεχόμαστε ή τις ανεχόμαστε, ο κανιβαλισμός – του Μάκη, της Αυριανής, των ριάλιτι, της Ράγιου και τόσων άλλων - θα νικάει την πολιτική μας κοινότητα.

Αλλά, πού ακριβώς θα δοκιμαστούμε; Αν διαμαρτυρόμαστε μόνο δείχνοντας αλληλεγγύη στους "δικούς μας", τότε είμαστε αναξιόπιστοι, καθώς αποδεχόμαστε με συγκατάβαση την διαπόμπευση των αντιπάλων. Στη διαπόμπευση αυτών, των αντιπάλων, θα δοκιμάσουμε την ειλικρίνειά μας, τη δύναμή μας να τελειώνουμε με τους ανθρωποφάγους. Όταν, στις δημοτικές εκλογές του 2014, ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος απείλησε με τη δημοσιοποίηση βίντεο του Γ. Σακελλαρίδη, υποψηφίου της Ανοιχτής Πόλης, παράταξης που υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Αθηναίων, η αντίδραση ενός σημαντικού τμήματος του πολιτικού φάσματος ματαίωσε τα σχέδια του εκβιαστή.

Το όχι μακρινό 2008, τα τότε φιλαράκια, Θ. Αναστασιάδης και Μ. Τριανταφυλλόπουλος δημοσιοποίησαν στην εφημερίδα τους ερωτικές περιπτύξεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Ζαχόπουλου. Ως Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, το διοικητικό συμβούλιο της οποίας είχα τότε την τιμή να προεδρεύω, είχαμε εκδώσει ένα δελτίο Τύπου με τίτλο «Φτάνει πια!». Λέγαμε πως "σε δικαιοκρατούμενες χώρες είναι ανεπίτρεπτη η διαπόμπευση οποιουδήποτε ανθρώπου. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της προσωπικότητας, της τιμής, της αξιοπρέπειας και της προσωπικής του ζωής. Καμία σκοπιμότητα, κανένα 'δημοσιογραφικό ενδιαφέρον' δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον δημόσιο εξευτελισμό του". Φτάνει πια με την εξαχρείωση του δημόσιου βίου και την εξοικείωση του κόσμου με τις ευτελέστερες και πιο νοσηρές πρακτικές διαπόμπευσης και ωμού εκβιασμού.

Ο εκβιαστής όμως θα ξαναρχόταν, αν έβρισκε αυτιά ανοιχτά. Ξαναχτύπησε το 2016, δημοσιοποιώντας υποκλαπέντα σπαράγματα συνομιλιών ερωτικού περιεχομένου ανώτατου δικαστή ο οποίος διόλου τυχαία φυσικά, την εποχή εκείνη θεωρούσε αντισυνταγματική την προτεινόμενη τότε ρύθμιση περί των τηλεοπτικών. Και βρήκε δυστυχώς αυτιά ανοιχτά και ανταπόκριση, σε (μικρή μεν αλλά ιστορική) εφημερίδα της Αριστεράς, η οποία τα χρησιμοποίησε, αναδεικνύοντας το υποτιθέμενο"σκάνδαλο. Και ακόμα χειρότερα, θεσμικά, βρήκε ευήκοον ους όταν ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης όχι μόνο διαβίβασε στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τα στοιχεία για να διερευνηθεί αν τελέστηκαν αξιόποινες πράξεις με τη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων, ως όφειλε, αλλά ταυτόχρονα, ως μη όφειλε, διέταξε και πειθαρχική έρευνα, εις βάρος του δικαστικού, δικαιώνοντας ουσιαστικά τον «Ζούγκλα».

Το 2013, ένας μεγάλος Αυστραλός ιστορικός, ο Christopher Clark, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Υπνοβάτες: πώς η Ευρώπη πήγε στον πόλεμο το 1914. Στο βιβλίο αυτό, ο Clark περιγράφει την αμεριμνησία των Ευρωπαίων ενώπιον του κακού σπυριού που σωρεύονταν και έσπασε μολύνοντας τη Γηραιά Ήπειρο και τον κόσμο ένα χρόνο αργότερα.

Κάπως έτσι νιώθω κι στο προκείμενο: το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς τα υπο-προϊόντα ως τέτοια. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ηδονοβλεψίες, είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των υπνοβατών. Αυτών που κοιμούνται όρθιοι κι αμέριμνοι περπατώντας προς τον εκφασισμό. Τότε η νόσος δείχνει τις διαστάσεις της: ενταγμένη σε μια κοινότητα η οποία με συγκατάβαση την έχει φυσικοποιήσει.

Να το πω αλλιώς: όσο στην Κέρκυρα σκοτώνεται ηλικιωμένος Αλβανός από Έλληνα με τατουάζ τη σβάστικα και τηλεοράσεις κι εφημερίδες σφυρίζουν αδιάφορα, όσο η δολοφονία Κατσιφά προκαλεί τέτοια ανεμπόδιστη εθνικιστική φρενίτιδα που φτάνει ως και το σημείο ενός λεπτού σιγής στο Κοινοβούλιο μας, τόσο τα φαινόμενα που χρησιμοποίησε ο Παντελάκης ως πρώτη ύλη για το βιβλίο του δεν θα είναι συμπτώσεις, αλλά συμπτώματα μιας κοινωνίας που απλώς από την ηδονοβλεψία γλιστρά ανώδυνα στην υπνοβασία απέναντι στον εκφασισμό της.

Το βιβλίο του Παντελάκη δεν είναι λοιπόν μόνο μια μαρτυρία απέναντι στον εκφυλισμό της δημοσιογραφίας, είναι και μια πρόσκληση να ανοίξουμε τα μάτια μας ανοιχτά διότι υπνοβατώντας πάμε κατά διαόλου. "Είναι πολύ αργά, το λάθος έχει γίνει" έγραψε σε ένα από τα απαισιόδοξα έξοχα τραγούδια του ο Άκης Πάνου που τραγούδησε ο Μενιδιάτης το 1976. Μάλλον έχει δίκιο, επί του προκείμενου. Από την άλλη, δεν βλέπω πάντως τι άλλο μπορούμε να κάνουμε από το να παλεύουμε. Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας είναι ένα όπλο στη φτωχή μας φαρέτρα.

---

Info

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος είναι καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

1. Το απόσπασμα παρατίθεται από το Ν. Σαραντάκο σε "Η ετερογονία και ο Αριστοτέλης": https://sarantakos.wordpress.com/2013/01/23/heterogony/

---

www.lifo.gr

---

H Έλλη Στάη και το γκάλοπ της ALCO

2018-12-12T23:45:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Στο πόδι για το γκάλοπ η Έλλη Στάη

Είχε την πλάκα της η Ελλη Στάη που όρθια με τον Kώστα Παναγόπουλο της ALCO σχολίαζε το γκάλοπ σημειώνοντας κάθε τόσο ό,τι της έκανε εντύπωση. Παρεμπιπτόντως η διαφορά στην πρόθεση ψήφου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, που δίνει το γκάλοπ της ALCO, πήγε στο 5,3% (6,2% επί των εγκύρων).

***

Στο γκάλοπ της Κάπα Research, του «ομόσταβλου» Εθνους της Κυριακής, η ψαλίδα ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ ήταν 4,7%. Στο στούντιο του ΟPEN μαζί της ήταν ο Γ. Κουμουτσάκος από τη ΝΔ και ο Π. Σκουρλέτης από τον ΣΥΡΙΖΑ.

***

Στη δημοσκόπηση της ALCO η συσπείρωση του κυβερνώντος κόμματος εξακολουθεί να βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα σε αντίθεση με αυτή της ΝΔ που έχει πιάσει «ταβάνι». Εντύπωση προκαλεί και το εύρημα ότι μεγάλο ποσοστό επιθυμεί οι επόμενες εθνικές εκλογές να φέρουν... νέες εκλογές, οι οποίες έτσι κι αλλιώς θα γίνουν με απλή αναλογική.

***

Στην πρόθεση ψήφου διαφαίνεται πώς το κλειδί της επόμενης αναμέτρησης έχουν οι αναποφάσιστοι και οι σκεπτικιστές αφού καταγράφονται σε ποσοστά μεγαλύτερα του 20%. Αυτό σε συνδυασμό με την χαμηλή συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ μόλις 54% έναντι 80% της Νέας Δημοκρατίας.

***

Στο ερώτημα ποιον εμπιστεύεστε περισσότερο ως πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα ή τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η πλειονότητα των ερωτηθέντων απαντά κανένας σε ποσοστό 42%, τον πρόεδρο της ΝΔ το 27% και τον πρωθυπουργό το 25%.

***

Στο ερώτημα ποιος πιστεύετε ότι πολεμάει περισσότερο τη διαπλοκή ο Τσίπρας συγκεντρώνει ποσοστό 26% ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης 14%

***

Η πλειονότητα σε ποσοστό 58% θεωρεί τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα ενώ στο ερώτημα αν το 2019 θα είναι καλύτερο για την οικογένεια σας το 36% απαντά ότι δεν εκτιμά ότι θα υπάρξει καμία μεταβολή.

***

Στο ερώτημα «Μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη ποιον θα καλούσατε στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι σας;», το 18% απαντά τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και το 15% τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Το 62% πάλι απαντά κανέναν από τους δύο.

**Η έρευνα έγινε σε σταθμισμένο δείγμα 1000 ατόμων απ όλη την Ελλάδα στο
διάστημα 5 έως 10 Δεκεμβρίου.

---

zoornalistas

---

Πρώην εργαζόμενοι ΔΟΛ Vs Αγγελίδης - Grant Thornton

2018-12-09T16:04:00.001+02:00

Επιτροπή Προάσπισης

Εργασιακών Δικαιωμάτων ΔΟΛ

***
*

ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ &
GRANΤ THORNTON Α.Ε.

Ελληνική δικαιοσύνη

& Δικαστικές Αποφάσεις;

Μετά από τις αυθαιρεσίες της διοίκησης Ψυχάρη, τους φημολογούμενους επενδυτές, τα γεμάτα αμπάρια, τα δυο δεκάδες εκατομμύρια, που τελικά αποδείχτηκαν 8 μήνες δωρεάν/απλήρωτης εργασίας, με τη γνωστή σε όλους συνέχεια, οι πρώην εργαζόμενοι του ΔΟΛ είναι αντιμέτωποι με ένα ακόμη νέο παράδοξο της ελληνικής πραγματικότητας.

Το παράδοξο των εταιρειών Grant Thornton και Αγγελίδης:

Η πρώτη είναι γνωστή για τις συμβουλευτικές ικανότητές της και τα πλάνα βιωσιμότητας προς προβληματικές επιχειρήσεις, τα οποία αφού συνταχθούν και κατατεθούν, ανοίγουν τον δρόμο του δανεισμού αυτών των επιχειρήσεων από τις τράπεζες, ο οποίος δανεισμός είναι σχεδόν (αν όχι πάντα) βέβαιο πως τις οδηγεί στην πτώχευση.

Αν όχι σε πτώχευση, ίσως σε ειδική διαχείριση ή εκκαθάριση εν λειτουργία όπως το λένε τώρα.

Το πρώτο λοιπόν παράδοξο είναι το εξής:

Η Grant Thornton είναι αυτή που κρίνει ως βιώσιμη ή μη μια εταιρεία, παίρνει το ΟΚ για “δανεισμό” από τις τράπεζες, που είναι ανακύκλωση παλαιότερων δανείων με επαχθείς για τον οφειλέτη όρους και εις βάρος των λοιπών πιστωτών, η εταιρεία αργά ή γρήγορα αδυνατεί να καλύψει δάνεια, μισθοδοσίες κλπ. Τίθεται υπό την εξουσία των τραπεζών και εκεί επανέρχεται η Grant Thornton ακόμα και προκειμένου να αναλάβει την ειδική διαχείριση της εταιρείας που χρεοκόπησε και την οποία η ίδια είχε πιστοποιήσει ως βιώσιμη! Κάπως έτσι έγινε σε ΔΟΛ, ΠΗΓΑΣΟ, MEGA κλπ.

Επίσης συχνά πυκνά η Grant Thornton υποκαθιστά στο όποιο νέο καθεστώς προκύπτει, τους απολυθέντες από την χρεωκοπημένη εταιρεία με αποτέλεσμα να χάνουν την εργασία τους οι μη προσληφθέντες στο νέο καθεστώς υπάλληλοι που ασκούσαν τα ίδια καθήκοντα (περίπτωση Alter Ego A.E.).

Το δεύτερο παράδοξο έχει να κάνει με την δικηγορική εταιρεία Αγγελίδης & Συνεργάτες, νομικό γραφείο με το οποίο συνεργάζονται στενά η Grant Thornton και φυσικά οι τράπεζες.

Το γραφείο του κ. Αγγελίδη δείχνει να ερμηνεύει το νόμο υπέρ των πελατών του, ακόμα και όταν δικαστικές αποφάσεις δίνουν σαφείς εντολές και οδηγίες.

Στο πρόσφατο κείμενο που προώθησε η ειδική διαχείριση του ΔΟΛ και συνυπογράφουν Αγγελίδης και Grant Thornton, γίνεται προσπάθεια να παρακαμφθούν οι εκδοθείσες δικαστικές αποφάσεις, να δικαιολογηθούν κινήσεις των θιγόμενων από τις αποφάσεις που εκδόθηκαν τραπεζών και να παραβιαστεί η σαφής εντολή των θεσμών.

Δικαστική απόφαση 1:

Ανακοίνωση Grant Thornton - Αγγελίδη:

Παρόλα αυτά, η Σύμπραξη του Ειδικού Διαχειριστή, προκειμένου να μην υπάρξει περαιτέρω χρονοτριβή, έχει ξεκινήσει τη σύνταξη του Πίνακα Διανομής, λαμβάνοντας υπόψη την πολυπλοκότητα του όλου εγχειρήματος, αλλά και το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει, ούτως ώστε το ταχύτερο δυνατό, ο Πίνακας να κατατεθεί στην Εισηγήτρια των Πτωχεύσεων του Πρωτοδικείου Αθηνών, και να κηρυχθεί εκτελεστός.

Δικαστική απόφαση 2:

Ανακοίνωση Grant Thornton - Αγγελίδη:

Θα θέλαμε να καταστήσουμε σαφές, προς πάσα κατεύθυνση, ότι οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί επί των προσφυγών των πιστωτών, δεν είναι εκτελεστές, καθώς αναφέρονται στην μεταρρύθμιση των εκθέσεων επαλήθευσης της Σύμπραξης του Ειδικού Διαχειριστή και στην επαλήθευση και κατάταξη των πιστωτών, ενώ κάποιες αναφέρονται και σε μεταρρύθμιση του Πίνακα Διανομής (ο οποίος δεν έχει συνταχθεί).

Δικαστική απόφαση 3:

Ανακοίνωση Grant Thornton - Αγγελίδη:

Κατά τα λοιπά θα θέλαμε να ενημερώσουμε άπαντες, ότι για την διανομή του προϊόντος ρευστοποίησης, θα εφαρμοστεί ο νόμος, ήτοι οι διατάξεις του ΚΠολΔ και οι διατάξεις του Ν. 4307/2014.

Και εδώ έρχονται οι απορίες:

Οι δικαστές σε ποιους νόμους, ποιας χώρας αναφέρονται;

Μήπως δεν γνωρίζουν τόσο καλά τη νομική όσο η σύμπραξη Grant Thornton – Αγγελίδη;

Ποιοι είναι αυτοί που αψηφούν την ελληνική δικαιοσύνη και δεν δέχονται να εκτελέσουν τελεσίδικες αποφάσεις, ενάμιση χρόνο μετά τον εκπλειστηριασμό του ΔΟΛ στα 26 περίπου εκατομμύρια ευρώ;

Θα μπορούσαμε να εκφράσουμε ακόμη την απορία μας για τις απαντήσεις που οφείλουν και αφορούν πολλά εκατομμύρια ευρώ, πέραν και πλέον του ποσού του πλειστηριασμού.

Που μπορούν να στραφούν οι εξαθλιωμένοι εργαζόμενοι όταν μετά από ενάμιση χρόνο αγώνων έχουν δικαιωθεί πλήρως από τους Δικαστές αλλά οι δικηγόροι των τραπεζών έχουν αντίθετη άποψη και δεν δέχονται να προχωρήσουν στην εκτέλεση των αποφάσεων;

Μπροστά σε όλη αυτή την αυθαιρεσία που βρίσκεται η Κυβέρνηση;

Που είναι το Υπουργείο Εργασίας;

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης;

Που είναι οι Εισαγγελείς;

---

Επιτροπή Προάσπισης Εργασιακών Δικαιωμάτων ΔΟΛ

---

Το φασιστικό φίδι στα σχολεία

2018-12-01T14:52:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

σκίτσο: Κώστας Γρηγοριάδης / Εφημερίδα των Συντακτών

Οι Αμερικανοί κλειδαράδες λένε αστειευόμενοι πως «οι κλειδαριές στις πόρτες δεν είναι για να σταματούν τους κλέφτες. Αυτό είναι αδύνατο. Κλειδώνουμε τις πόρτες για να μη βάλουμε σε πειρασμό τους έντιμους». Στην περίπτωσή μας οι «κλειδαριές» των σχολείων της χώρας αφέθηκαν ξεκλείδωτες στο φασιστικό φίδι.

Και αυτό δεν άφησε την ευκαιρία χαμένη. Η Δημοκρατία ολιγώρησε υποδειγματικά και αίφνης βρέθηκε κλειδωμένη απ’ έξω. Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο πλέον εύπλαστο κομμάτι του κοινωνικού ιστού έγινε με πρόφαση το Μακεδονικό, ενώ όλοι παρατηρούσαν, συμπεριφερόμενοι ως αδιάφοροι έως επικίνδυνα αφελείς.

Ολα ξεκίνησαν από σχολείο της Κατερίνης, που έδωσε παράδειγμα σε άλλο των Σερρών και ενώ οι φασιστικές ομάδες και ο εθνικιστικός αχταρμάς έπιαναν το μήνυμα, όσοι είχαν «σκοπιά» συνελήφθησαν κοιμώμενοι. Αν πριν από είκοσι μέρες χρειαζόταν απλώς το «κλείσιμο της πόρτας», τώρα θα χρειαστεί πολύς κόπος και χρόνος να εξηγηθούν και τα απλούστερα.

Οι εξηγήσεις δεν πρέπει να δοθούν όμως μόνο στους μαθητές και τις μαθήτριες. Πρέπει να δοθούν ξανά, να επικαιροποιηθούν ακόμη και στους καθηγητές, όπως έδειξε περίτρανα και τόσο οδυνηρά η περίπτωση αυτών της ΔΑΚΕ, οι οποίοι «δονήθηκαν» από τις χρυσαυγίτικες αθλιότητες. Θα πρέπει ακόμη, περιγράφοντας όσα ζήσαμε τις τελευταίες μέρες με σαφήνεια, να δούμε το πρόβλημα κατάματα και να αναζητήσουμε λύσεις.

Ναι, σε πρώτη φάση, τα χρυσαυγίτικα προτάγματα μεταφέρθηκαν μόνο από τους ολιγομελείς πυρήνες κάθε σχολείου.

Ναι, ήταν ελάχιστοι αυτοί που ακολούθησαν στις συγκεντρώσεις. Μόνο που ο χαβαλές της κοπάνας σε συνάρτηση με το δηλητήριο του εθνικισμού και του φασισμού ψέκασε τα μυαλά μιας γενιάς.

Επιπλέον, ποτίστηκε ανοιχτά από κάποιους γονείς, κάποιους καθηγητές (άλλοι ανοιχτά, άλλοι με νεύματα ή με τον φόβο και την αμηχανία -οι λίγοι που προσπάθησαν να αμυνθούν σχεδόν λιντσαρίστηκαν δημόσια), αλλά και τμήμα του πολιτικού προσωπικού. Ενα κομμάτι της Ν.Δ., γνωστών ακροδεξιών πεποιθήσεων, «λιγουρεύτηκε» την εξέλιξη και έσπευσε να δηλώσει παρουσία.
Τα υπόλοιπα κόμματα, των αριστερών συμπεριλαμβανομένων, εγέρθηκαν μόλις ακούστηκαν τα μάνταλα των σχολικών μονάδων που έκλειναν και άφηναν απ' έξω όσους μαθητές είχε σώσει το ένστικτο.

Τώρα ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να σηκώσει τις πεσμένες καστρόπορτες.

---

Εφημερίδα των Συντακτών - Άποψη

---

Άνθιμος: Δεν υπάρχουν άλλοι πλανήτες. Μόνον η Γη

2018-11-29T08:43:00.003+02:00

stavrosx1

***
*

Άνθιμος vs NASA: Σημειώσατε 1...

Την ώρα που το ερευνητικό όχημα InSight της NASA πραγματοποιεί έρευνες στην επιφάνεια του Άρη και κάμποσες δεκαετίες μετά την προσσελήνωση, ήρθε η ώρα για το ποίμνιο της Θεσσαλονίκης να ενημερωθεί ότι όλα αυτά είναι ένα ψέμα (ή απάτη;) αφού δεν υπάρχει άλλος πλανήτης παρά μόνο η Γη!

Τη… διαφώτιση των κατοίκων της συμπρωτεύουσας ανέλαβε -ποιος άλλος;- ο μητροπολίτης Άνθιμος, επικαλούμενος συνομιλία του με «διαπρεπή επιστήμονα» που δεν κατονόμασε (μάλλον είναι από το χωριό, δεν τον ξέρουμε).

«Μην ακούτε τι σας λένε, ότι έχουν πάει στο φεγγάρι, ή ότι υπάρχουν άλλοι πλανήτες. Ο συνομιλητής μου μού είπε ότι τα συμπεράσματα των νέων επιστημόνων δεν έχουν κατατεθεί ακόμα», ανέφερε ο μητροπολίτης Άνθιμος, φέρνοντας στο μυαλό συνειρμικά εκείνον τον Σαουδάραβα ιμάμη που επιχειρηματολογούσε γιατί δεν γίνεται να κινείται η Γη.

---

topontiki.gr

---

Πρόβα για «σοβαρή» Χρυσή Αυγή...

2018-11-27T22:58:00.001+02:00

stavrosx1

***
*

...το αίτημα μιντιακών

και επιχειρηματικών κύκλων

Mια σοβαρή «χρυσή αυγή» ήταν το αίτημα μιντιακών και επιχειρηματικών κύκλων εδώ και καιρό ως εφεδρεία μιας νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης χωρίς να είναι είναι τόσο τρομακτική όσο οι νεοναζί του Μιχαλολιάκου. Σε κάτι τέτοιο φαίνεται να απαντά η προαναγγελία για κόμμα τεσσάρων μεμονωμένων ακροδεξιών.

Οι Δ. Καμμένος, Κ. Βελόπουλος, Γ. Καρατζαφέρης. Φ. Κρανιδιώτης φαίνεται ότι θα συγκροτήσουν ένα ακροδεξιό συνασπισμό για τις επικείμενες εκλογές, διεκδικώντας το χώρο ανάμεσα στη Χρυσή Αυγή και τη ΝΔ. Όλοι τους, μεθοδικά και σταθερά «ξεπλύθηκαν» και αναδείχτηκαν από πρωτοκλασάτα ή περιθωριακά κανάλια είτε εκφράζοντας ακραίες θέσεις, είτε πουλώντας υαλουρονικά οξέα και άλλα προϊόντα..

Στην πραγματικότητα η μόνη τους διαφορά από τη Χρυσή Αυγή είναι ότι δεν σφάζουν ανθρώπους στο δρόμο και δεν εκφέρουν ανοιχτά τη ναζιστική ιδεολογία. Το κάνουν όμως συγκαλυμμένα μέσα από τη νοσταλγία της χούντας, τον έντονο αντισημιτισμό, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, το αντιμεταναστευτικό μένος και την αντικομμουνιστική υστερία. Οφείλουν την ύπαρξή τους, και θα επιχειρήσουν να κεφαλαιοποιήσουν, τον «μακεδονικό παροξυσμό», που εξέθρεψαν ανεύθυνα και για μικροκομματικές σκοπιμότητες αρκετές δυνάμεις, όπως μαρτυρά και η διείσδυση της Χρυσής Αυγής στα σχολεία της Β. Ελλάδας με φασιστικά συνθήματα.

Και επειδή ο φασισμός έχει συγκεκριμένο προορισμό, αυτός ο συνασπισμός δεν είναι μόνο συνύπαρξη ακροδεξιών προθύμων. Πρόκειται για τον σταδιακό εκφασισμό της κοινωνίας και την καλλιέργεια του μίσους, που εξυπηρετεί πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα της χώρας, με συγκεκριμένες επιδιώξεις, όπως περιγράφει γλαφυρά και ο Θ. Πάγκαλος που θέλει να δει τους Αριστερούς «κρεμασμένους στο Σύνταγμα». Η δημοκρατία περνά σε δεύτερο πλάνο και με αυτό το δίλημμα θα αναμετρηθεί η κοινωνία.

---

tvxs.gr

---

100 χρόνια ΚΚΕ

2018-11-25T20:53:00.000+02:00

Κομμουνιστικό
Κόμμα
Ελλάδας

***
*

«...Και θα χτίσουμε έναν κόσμο

λέφτερο, ανοιχτό, γεμάτο ελπίδα»

Τα 100 χρόνια του τιμημένου ΚΚΕ, γιορτάζουν σε κλίμα ενθουσιασμού, συγκίνησης και περηφάνειας χιλιάδες κόσμου που βρίσκονται αυτή την ώρα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Το Στάδιο ασφυκτικά γεμάτο, από ανθρώπους κάθε ηλικίας, εργάτες, νέους, συνταξιούχους, γυναίκες που βρέθηκαν στη γιορτή των 100 χρόνων του ΚΚΕ για να τιμήσουν την ίδρυση, την ένδοξη δράση του, τους χιλιάδες νεκρούς κομμουνιστές που έδωσαν τη ζωή τους για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι εκεί και δίνουν υπόσχεση συνέχισης του αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Δυναμική είσοδο μέσα σε χειροκροτήματα και ευφημισμούς έκανε η ΚΝΕ στην αρένα του γηπέδου με τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν και τα συνθήματα να δονούν την ατμόσφαιρα: «Ένας αιώνας αγώνα και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», «Ισχυρό ΚΚΕ αντεπίθεση λαέ», «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος ο σοσιαλισμός». Οι νέοι κομμουνιστές καταχειροκροτήθηκαν από τον κόσμο που ήδη έχει καθίσει στις εξέδρες.

Το γήπεδο στολισμένο από άκρη σε άκρη με κόκκινες σημαίες και πανό που αναγράφουν: «Η δύναμη μας, δύναμή σου, ΚΚΕ», «Με το ΚΚΕ για το δίκιο μας». Στην πλάτη της εξέδρας το σύνθημα δίνει τον τόνο της γιορτής: «Γράψαμε Ιστορία, συνεχίζουμε, θα νικήσουμε».

Παράλληλα, πρωτοκυκλοφόρησε και διατέθηκε στο ΣΕΦ σε ειδικούς χώρους, το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918 - 1949.

Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή, ήταν εκείνη που όταν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρθηκε «στους αιωνόβιους συντρόφους μας, που πέρασαν από φωτιά και σίδερο και βρίσκονται σήμερα μαζί μας, παρά τα προβλήματα υγείας», ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και χειροκροτούσε συγκινημένος παρατεταμένα προς τιμήν τους ενώ όλο το στάδιο φώναζε «Ούτε σε ξερονήσια ούτε σε φυλακές ποτέ τους δεν λυγίσανε οι κομμουνιστές».

---

Ο χουλιγκανισμός της διπλανής πόρτας

2018-11-25T18:41:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Το πρόβλημα
που ακούει στο όνομα Τάκης Τσουκαλάς
δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε περιστασιακό

του Βασίλη Βαμβακά

Η ευγένεια ποτέ δεν υπήρξε χαρακτηριστικό του ελληνικού δημόσιου χώρου τις τελευταίες δεκαετίες. Από την οδική συμπεριφορά και την εκατέρωθεν ανταλλαγή κοσμητικών επιθέτων και της απλόχερης παλάμης, τη συμπεριφορά των επιβατών στα μέσα μαζικής μεταφοράς που ποδοπατιούνται για να μπουν και να βγουν από αυτά, μέχρι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και τα γήπεδα που βανδαλίζονται τελετουργικά, αυτό που τείνει να επικρατήσει είναι η προσβολή. Προσβολή που μπορεί να εντάσσεται στο πλαίσιο μιας άγαρμπης χαριτολογίας, να εμπλουτίζει το πλούσιο ανθολόγιο βωμολοχιών ή και να ασκεί πραγματική σωματική βία.

Οι κώδικες ευγενείας –τουλάχιστον από τη Μεταπολίτευση και ύστερα– σηματοδοτούν είτε τον συντηρητικό καθωσπρεπισμό είτε μια προσποιητή δημόσια (όχι αυθεντική) συμπεριφορά και είναι μάλλον παράδειγμα προς αποφυγή. Σε καμία περίπτωση δεν νοούνται ως αναγκαίοι άτυποι κανόνες συμβίωσης στις δύσκολες συνθήκες συνάθροισης και ανάμειξης στη μεγάλη πόλη.

Το γεγονός ότι αυτές οι προσβλητικές συμπεριφορές και εκφράσεις πέρασαν και στα μέσα επικοινωνίας δεν πρέπει να εξηγηθεί μόνο με τη βάσιμη ερμηνεία του προσπορισμού εύκολου κέρδους. Σημαντικό μέρος της ιδιωτικής τηλεόρασης και του αθλητικού Τύπου αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια το θερμοκήπιο μιας αγενούς δημόσιας σφαίρας, έχοντας σίγουρα οικονομικό όφελος από αυτήν. Μια τάση που πολλαπλασιάστηκε και «εκδημοκρατίστηκε» την εποχή του Διαδικτύου και των social media, στα οποία δεν υφίσταται οικονομικό κέρδος για να εξηγήσει την άνθηση της μισαλλοδοξίας και του αγενούς λόγου.

Αυτό που συνέβη περίπου την τελευταία δεκαετία είναι η μεταμόρφωση της βάναυσης λαϊκότητας, που περιοριζόταν σε τηλεοπτικούς σταθμούς χαμηλής τηλεθέασης και περιθωριακά έντυπα, σε κομβικά σημεία της θεαματικής και πολιτικής κουλτούρας. Το trash από περιθωριακό έγινε mainstream και θεσμικό. Ο χουλιγκανισμός πολιτικοποιήθηκε.

Ο Τάκης Τσουκαλάς, ο ηγετικός χούλιγκαν της Θύρας 7, αποτελεί ξεχωριστό παράδειγμα του φανατικού δημόσιου λόγου που θεωρείται αποδεκτός ή καλτ. Ακόμη και αντίπαλοί του πολλές φορές κάθονται και παρακολουθούν τις εκπομπές του και διασκεδάζουν με τον τρόπο που καθυβρίζει τους πάντες και τα πάντα. Σε άλλες εποχές, το γεγονός ότι προσβάλλει με ρατσιστικό ή άλλον τρόπο κάποιους αθλητές ή παράγοντες που ανήκουν σε ανταγωνιστικές ομάδες ούτε θα ξένιζε ούτε θα ενοχλούσε. Γι' αυτόν το λόγο έγινε γνωστός, γι' αυτόν το λόγο κερδίζει επί χρόνια θέση σε διάφορα τηλεοπτικά κανάλια.

Ο Τάκης Τσουκαλάς είναι ο Νεάντερταλ του αθυρόστομου, προσβλητικού και μισαλλόδοξου σχολιαστή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι το πρότυπο μέσα από το οποίο ο χουλιγκανισμός επεκτάθηκε τα χρόνια της κρίσης εκτός των αθλητικών κερκίδων, στα βουλευτικά έδρανα και στα πληκτρολόγια όλων όσοι αποφάσισαν να πάρουν θέση στις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων με σκοπό να χωρίσουν την πραγματικότητα σε «καλούς» και «κακούς», σε πατριώτες και προδότες, σε ανθρώπους και υπανθρώπους.

Η αντίδραση του Γιάννη Αντετοκούνμπο στην προσβολή που εκστόμισε ο γνωστός «τηλεπαρουσιαστής» για τον αδερφό του δεν φανέρωσε απλώς τον παραδοσιακό βιολογικό ρατσισμό που είναι γνωστό ότι εμφανίζεται, μεταξύ αστείου και σοβαρού, σε πολλές αθλητικές εκφράσεις, εντός και εκτός Ελλάδας. Πιο πολύ αποκάλυψε τον νεο-ρατσιστικό λόγο που έχει αναπτυχθεί στην ελληνική πραγματικότητα πριν και κατά τη διάρκεια της κρίσης και αφορά τον στιγματισμό οποιασδήποτε διάκρισης, οποιασδήποτε περίπτωσης που ξεπερνά τον κανόνα της περήφανης φτώχειας και του εύκολου βολέματος που τείνουν να γίνουν οι κυρίαρχες αξίες.

Το παγκόσμιο μπασκετικό ίνδαλμα που ακούει στο όνομα Αντετοκούνμπο συμβολίζει το μοναδικό ελληνικό success story της τελευταίας δεκαετίας, ένα αθλητικό υπόδειγμα παγκόσμιας εμβέλειας που μέσα στην ιδιαιτερότητά του, αν δεν ενοχλεί, σίγουρα αποσυντονίζει πολλές από τις αρχαϊκές νοοτροπίες του ελληνικού αθλητικού, και όχι μόνο, χώρου.

Αυτό τον αρχαϊσμό, αυτό τον τυφλό φανατισμό, αυτή την τυφλή πίστη σε οπαδικούς ή άλλους φυλετισμούς, εξέφρασε ο Τάκης Τσουκαλάς και ξεσήκωσε μεγάλη αντίδραση εντός και εκτός συνόρων για μια φυσιογνωμία που ακριβώς υπερβαίνει τα σύνορα στην παραδοσιακή λογική τους και τα θέτει σε μια νέα βάση. Η προσβλητική φράση του πιο διάσημου φιλάθλου του Ολυμπιακού, όμως, μας έκανε να σκεφτούμε τον γενικότερο χουλιγκανισμό που με κάποιον τρόπο διακατέχει τη δημόσια σφαίρα. Ακόμη και ο πρωθυπουργός ανάρτησε στα social media φωτογραφία του με τη φανέλα του Θανάση Αντετοκούνμπο ως ένδειξη επικοινωνιακής συμπαράστασης.

Μια κίνηση που θα μπορούσε να εκληφθεί ως πράξη προσωπικού αναστοχασμού, αν δεν είχε προηγηθεί λίγες μέρες πριν η δημόσια δικαιολόγηση που έδωσε στον δικό του Τάκη Τσουκαλά, τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη, που προανήγγειλε δικαστικές διώξεις πολιτικών αντιπάλων για ίδιον πολιτικό όφελος1, ενώ λίγες μέρες μετά τουίταρε «χιουμοριστικό» μήνυμα για τους νεκρούς της πυρκαγιάς στο Μάτι2, χωρίς να υπάρξει καμία κυβερνητική αντίδραση.

Το πρόβλημα που ακούει στο όνομα «Τάκης Τσουκαλάς» δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε περιστασιακό. Είναι σύμπτωμα της κοινωνικής επιθετικότητας, της μιντιακής φαιδρότητας και της πολιτικής μαγκιάς που επικρατούν στον «σύγχρονο» ελληνικό δημόσιο χώρο και λόγο και κορυφώνονται τα χρόνια της κρίσης. Είναι δείγμα ενός γενικευμένου εκφασισμού που γίνεται επιτρεπτός και διασκεδαστικός γιατί σπάει τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας, κάνει τη δημόσια επικοινωνία εκρηκτική, αποδομεί τους συμβιωτικούς κανόνες ευγενείας και ουσιαστικά μάς εξοικειώνει με τις χειρότερες μορφές βαναυσότητας που πλέον μας κυβερνούν.
---
@ Ο Βασίλης Βαμβακάς είναι επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ

---

lifo.gr

---

Δεν τιμωρούν τα fake news

2018-11-24T20:38:00.001+02:00

stavrosx1

***
*

Τα fake news κάνουν δουλειά: δίνουν φύλλα, κλικ, νούμερα. Ερώτημα: αφαιρούν κύρος από τα Μέσα; Θα έπρεπε, αλλά δεν φαίνεται να συμβαίνει. Οποιαδήποτε ασυναρτησία και να γραφεί, δεν αποτυπώνεται με πτώση σε φύλλα, κλικ, νούμερα -τουλάχιστον άμεσα. Οπότε, δεν αποθαρρύνονται οι κατασκευαστές fake για να μην το ξανακάνουν –οι ίδιο ή άλλοι. Οι αναγνώστες έχουν συνηθίσει, δεν ενοχλούνται από τις ειδήσεις που αποδεικνύονται απολύτως ψευδείς ή απλώς αβάσιμες. Τις θεωρούν δικαιολογημένες, σαν κάτι που υπάρχει στη φύση των εφημερίδων (που «όλες τα ίδια ψέματα γράφουν»), των σάιτ, των ραδιοφώνων, των τηλεοράσεων. Συνήθισαν πια. Ένας ιδιότυπος μιθριδατισμός προστατεύει αναγνώστες, θεατές και ακροατές από την τοξικότητα του ψεύδους. Γι’ αυτό και δεν αντιδρούν.

---

harddog

---

Κάποια μάνα αναστενάζει...

2018-11-21T23:34:00.001+02:00

stavrosx1

***
*

Όταν οι τοξικολογικές εξετάσεις

του Ζακ Κωστόπουλου βγαίνουν πεντακάθαρες

του Χρήστου Ξανθάκη

Η είδηση πρώτα, όπως τη διάβασα εδώ στο μαγαζί μας, στο Newpost:
Ούτε Οπιούχα, ούτε Κοκαΐνη, ούτε Αμφεταμίνες, ούτε Μεθαμφεταμίνες, ούτε Βενζοδιαζεπίνες, ούτε Μεθαδόνη κυκλοφόραγαν στο αίμα του Ζακ Κωστόπουλου, εκείνη την αποφράδα ημέρα του περασμένου Σεπτεμβρίου όταν εγκατέλειψε τα εγκόσμια.

Επομένως, αν επιβεβαιωθεί το συγκεκριμένο πόρισμα, ανατρέπονται οι ισχυρισμοί ότι η χρήση ναρκωτικών ήταν η κύρια αιτία θανάτου.

Α, να μην το ξεχάσω, βρέθηκε πολύ μικρή, ασήμαντη ποσότητα αλκοόλ στο αίμα του Ζακ και ανιχνεύθηκε επίσης ουσία που απαντάται στα κοινά αναλγητικά φάρμακα. Αυτά που παίρνουμε για τον πονοκέφαλο δηλαδή, αυτά που παίρνουμε για τα δέκατα, για κάναν πονόδοντο, κάποια τέτοια βλακεία τέλος πάντων. Αυτός ο εγκληματίας ο αδίστακτος που μπούκαρε να κατακλέψει το κοσμηματοπωλείο (;), είχε οπλίσει το θράσος του με Ντεπόν. Με Ντεπονάρες ρε φίλε, που τις πουλάνε φρι στα περίπτερα όλης της χώρας. Να πάει να πάρει το παιδί σου να γίνει Κωστόπουλος δηλαδή. Τι κάνει η Τατιάνα γαμώ την τρέλα μου, όταν την έχεις περισσότερο ανάγκη;

Κάποιο κόλπο υποθέτω θα ψάχνει για να σηκώσει τις θεαματικότητες, ενώ όλοι οι υπόλοιποι και όλες οι υπόλοιπες αναζητούμε ένα κερί να το ανάψουμε στη μνήμη ενός αθώου ανθρώπου. Ενός θύματος της ακατάσχετης καφρίλας που πλημμυρίζει σιγά σιγά το αστικό τοπίο, καθώς το μίσος βγαίνει σαν την ψείρα στο γιακά. Το μίσος για καθετί παράξενο, για καθετί περίεργο, για καθετί διαφορετικό, για καθετί που δεν μπορούμε να καταβροχθίσουμε και να χωνέψουμε ως άλλο τηλεοπτικό ριάλιτι. Για καθετί που μοιάζει να απειλεί τη μακάρια και μακάβρια ύπαρξή μας…

Αύριο κλείνουν δυο μήνες από το φονικό. Πέρασαν τα εννιάμερα, πέρασαν τα σαράντα, κάποιοι ξέχασαν, κάποιες ξέχασαν, μια μάνα ακόμη κλαίει. Η οικογένεια του Ζακ έχει ενημερωθεί για τα ανεπίσημα ευρήματα της τοξικολογικής, έτσι λέει το ρεπορτάζ. Έτσι λέει η είδηση, προσθέτοντας ότι το τελικό πόρισμα των ιατροδικαστών μαζί με τις ιατροδικαστικές εξετάσεις αναμένεται να παραδοθεί το επόμενο τριήμερο. Υπενθυμίζεται δε, ότι στις ιατροδικαστικές εξετάσεις εκτιμήθηκε πως ο θάνατος του Ζακ Κωστόπουλου δεν οφειλόταν στον ξυλοδαρμό του. Τότε κρίθηκε ιδιαίτερα σημαντική η τοξικολογική, τώρα μαθαίνουμε ότι τα αίτια παραμένουν αδιευκρίνιστα. Το μόνο που έχει διευκρινισθεί ως τώρα είναι ότι ο Κωστόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή. Και τον σκέπασε το χώμα.

Δυο μήνες μετά απ’ το περιστατικό, ξέρουμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα. Τόσοι μάρτυρες, τόσα βίντεο, τόσοι γιατροί, τίποτα. Τουλάχιστον μάθαμε ότι δεν ήταν υπό την επήρεια ουσιών που τον είχαν μεταμορφώσει σε κανίβαλο και βρικόλακα. Πού να κρύβονται άραγε όσοι και όσες είχαν βιαστεί να τον βρίσουν τελειωμένο τοξικομανή και κακοποιό του κοινού ποινικού; Έχουν χωθεί στις τρύπες τους τα τρωκτικά ή ψάχνουν για το επόμενο θύμα της χυδαιότητάς τους; Αν κρίνω από μούρες και προθέσεις, μάλλον το δεύτερο συμβαίνει…

Κι εμείς δεν ξέρουμε τίποτα. Περπατάμε σε ένα νέφος πληροφοριών, που απλώς θολώνουν την εικόνα. Ο τάδε είπε αυτό, ο δείνα είπε εκείνο, ένας τρίτος δεν έβγαλε λέξη. Το μόνο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς είναι η εικόνα του Ζακ Κωστόπουλου, πεσμένου στο τσιμέντο, να τον κλωτσάνε δυο γενναίοι Έλληνες στο κεφάλι. Πεσμένος, αβοήθητος, στο έλεος των νοικοκυραίων. Των διπλανών μας, των συγγενών μας, των φίλων μας στο διαδίκτυο. Στο έλεός τους και στα νύχια τους. Ο ξένος, ο άλλος, ο άνθρωπος που δεν μας μοιάζει. Ο άνθρωπος που δεν αξίζει να ζει. Πριν από δυο μήνες, ο Ζακ Κωστόπουλοςσταυρώθηκε στο τσιμέντο. Οι κλωτσιές έγιναν τα καρφιά του, τα σπασμένα γυαλιά έγιναν το στεφάνι του. Αν υπάρχει σωτηρία της ψυχής, αν υπήρχε ποτέ, η θυσία του μας δείχνει το δρόμο να τη συναντήσουμε.

---

newpost

---

Τα "βρόμικα" καθαρίζουν;

2018-11-18T19:51:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Σε ποια φάση άραγε η εφημερίδα «Το Βήμα»
αποφάσισε ότι το 1989 ήταν βρόμικο;
Επί Λαμπράκη, επί Ψυχάρη ή επί Μαρινάκη;

Για τη θεμελίωση του πολιτικού επιχειρήματος ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας δεν οφειλόταν καθόλου στο φαγοπότι και στη σπατάλη δημόσιου χρήματος κι ότι όλα τα σκάνδαλα είναι μία σκευωρία της σημερινής κυβέρνησης, η εφημερίδα ανατρέπει (ξανά) την ιστορία της.

Η «ανένδοτη» εκστρατεία του ΔΟΛ το 1988-89 για κάθαρση και δικαιοσύνη και μόνο με την υιοθέτηση σήμερα του όρου «βρόμικο» -αλλάζοντας απλά τη χρονολογία- αποτελεί την εκ των υστέρων πλήρη δικαίωση της εφημερίδας «Αυριανή».

---

Α.Ψ., Παρασκήνια/efsyn.gr

---

Γιάννης Αντετοκούνμπο - Ο Έλληνας

2018-11-17T11:59:00.001+02:00

stavrosx1

***
*

10 + 1 λόγοι γιατί
ο Γιάννης Αντετοκούνμπο
είναι πιο Έλληνας από σένα

Σαφώς πιο δικό μας παιδί ο μεγάλος μπασκετμπολίστας

από διάφορα γίδια που παριστάνουν τους εθνικόφρονες

του Χρήστου Ξανθάκη

Μπαίνω στο γραφείο σήμερα, βλέπω παλαβωμένη την Ντία την αρχισυντάκτρια να τρέχει με την Ιεραρχία. Ακούω δεξιά αριστερά για τις συντάξεις που δόξα τω Θεώ δεν κόβονται, για το Πολυτεχνείο που δεν αφήσανε το Φίλη να καταθέσει στεφάνι, για το πιτσιρικάκι που έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, ακούω ένα σωρό πράγματα, ειδησεογραφία είναι, τρέχει.

Αλλά εμένα θα μου επιτρέψετε να μην ασχοληθώ με την επικαιρότητα. Θα μου επιτρέψετε να επιμείνω σε ένα θέμα που τρέχει μέρες τώρα:

Την κατάπτυστη ρατσιστική επίθεση από τον τηλεοπτικό σχολιαστή (;) Τάκη Τσουκαλά, στον Θανάση Αντετοκούνμπο. Για το χρώμα του δέρματός του φυσικά, με μια βρισιά που δεν έχω καμία όρεξη να την επαναλάβω εδώ πέρα. Άλλο πράγμα θα επαναλάβω! Ένα κείμενο που είχα ποστάρει προ ολίγων μηνών εδώ στο Newpost για το πόσο πιο Έλληνας είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο από διάφορα γίδια που παριστάνουν τους εθνικόφρονες.

Απολαύστε υπεύθυνα:

1) Γιατί μιλάει καλύτερα ελληνικά από τους περισσότερους Έλληνες και, σίγουρα, από όλους τους Ελληνοαμερικάνους και «Ελληνοαμερικάνους» που έχουν πατήσει κατά καιρούς τα παρκέ στη χώρα μας.

2) Γιατί δεν είπε ούτε μια φορά, ούτε μια φορά (ούτε μια φορά, το ξαναγράφω), «τι κάνει το κράτος;»

3) Γιατί πήγε στρατό (έστω αυτό το λίγο που πήγε) και δεν την έψαξε να πάρει Ι5.

4) Γιατί όταν τον καλεί η εθνική δεν έχει λείψει ούτε μια φορά. Ούτε εκείνο το καλοκαίρι που είχε μπροστά του το εννιαψήφιο συμβόλαιο και υπήρχε κίνδυνος να τραυματιστεί και να χάσει μια κατοστάρα μύρια.

5) Γιατί ο αδερφός του φόρεσε τη γαλανόλευκη χωρίς βύσμα.

6) Γιατί όταν πείναγε πήγε και πούλαγε CD, αντί να γραφτεί σε κομματική νεολαία.

7) Γιατί άμα τον ρωτήσεις τι είναι το Τζήμερο, θα σε ρωτήσει κι αυτός αν χωράει στο microwave.

8) Γιατί δεν έχει φωτογραφηθεί ούτε μια φορά αγκαλιά με παπάδες.

9) Γιατί δεν ξεχνάει την παλιά του γειτονιά και την παλιά του ομάδα και κάθε καλοκαίρι πάει στο γηπεδάκι το ανοιχτό και χαζολογάει (όσο γίνεται…) με τα παιδάκια.

10) Γιατί δεν έκανε ποτηρόπανο την ελληνική σημαία, όπως διάφοροι μπαγλαμάδες που παριστάνουν τους πατριώτες.

10 + 1) Γιατί τώρα που πήγε Αμερική δεν γύρισε να δηλώσει ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.

Υ.Γ. 1: Ναι, ναι το ξέρω ότι πέρυσι το καλοκαίρι ο Γιάννης δεν έπαιξε τελικά με την εθνική στο Ευρωμπάσκετ γιατί ήταν τραυματίας. Ως εκείνη τη στιγμή όμως δεν είχε λείψει από καμία πρόσκληση. Και θα επιστρέψει!

Υ.Γ. 2: Όταν είχα γράψει ότι ο αδερφός Αντετοκούνμπο δεν έπαιζε με βύσμα στην εθνική, πέσανε διάφοροι να με φάνε. Φέτος το καλοκαίρι που ο Θανασάρας παράτησε τις παραλίες για να είναι ο πρώτος παίκτης της εθνικής στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου (ενώ κάποιοι άλλοι συνάδελφοί του διαπραγματεύονταν τα συμβόλαιά τους…), αναρωτιέμαι τι είχαν να πούνε οι καλοθελητές.

---

newpost

---

Πως "καταπίνονται" τα fake news

2018-11-13T23:07:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Άλλη μια πλαστή είδηση

έγινε viral στην Ελλάδα

Δημοσίευμα εφημερίδας, η οποία κυκλοφόρησε το Σάββατο 10 Νοεμβρίου, ισχυρίστηκε στο πρωτοσέλιδό της ότι η Ελληνική Αστυνομία, με μυστική επιχείρησή της, «έκανε έφοδο σε σπίτι πολιτικού τού ΠΑΣΟΚ και βρήκε 19.000.000 ευρώ». Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να υποστηρίζει ότι οι αστυνομικοί ακινητοποίησαν τους φύλακες που φρουρούσαν το εν λόγω σπίτι – πλήρες ρεπορτάζ…

Αργότερα, την ίδια ημέρα, η Ελληνική Αστυνομία έβγαλε ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται πως «καμία υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας δεν πραγματοποίησε επιχείρηση σε οικία στο Παλαιό Ψυχικό», όπως επικαλέστηκε το δημοσίευμα αυτής της εφημερίδας.

Αλλά, τι τα θέλετε; Η συζήτηση είχε ανάψει -και, σε κάποιες περιπτώσεις, «ξέφυγε»- στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με πύρινους λόγους για τους «κλέφτες πολιτικούς», για «όλους εκείνους που έφεραν την Ελλάδα μας σε αυτά τα χάλια», για κρεμάλες - και όλα τα σχετικά, ανθρώπινα και πολιτισμένα σχόλια.

Ο δημοσιογράφος Νίκος Μποζιονέλος, στο facebook προφίλ του, έδωσε μια ψύχραιμη διάσταση του φαινομένου “fake news” το οποίο αποτελεί τη νέα μάστιγα, το νέο junk food της ενημέρωσης των πολιτών. Το οποίο δε, καταπίνεται αμάσητο…

«Το θέμα των fake news είναι σοβαρό, πια. Σοβαρότατο.

Δεν είναι μόνο ότι μια εφημερίδα μπορεί να γράψει ό,τι θέλει. Π.χ. σήμερα η πρωτοσέλιδη είδηση περί 19 εκατ. ευρώ σε κρύπτη σπιτιού πρώην πολιτικού του ΠΑΣΟΚ, διαψεύστηκε από την Αστυνομία. Επίσημα. Ούτε καν ότι έκανε ‘’ντου’’ δεν επιβεβαίωσε.

Δεν είναι μόνο ότι ένα σάιτ μπορεί να ποστάρει ό,τι θέλει. Π.χ. ότι ο Εντι Ράμα έβρισε τους Ελληνες, που μόνο υβρεολόγιο εναντίον των Ελλήνων δεν έκανε, αλλά γιατί μια λεπτομέρεια (π.χ. σωστή μετάφραση από τα Aλβανικά ενός comment στο Facebook) να μας χαλάσει μια ωραία, εθνικιστική ιστορία;

Δεν είναι μόνο ότι μια page, με χιλιάδες likes, στο FB μπορεί να ανεβάζει ό,τι θέλει. Όπως τις προάλλες, περί Αλβανών που κατέβασαν τη σημαία. Και αποδείχθηκε ότι ήταν… Γάλλοι. Λεπτομέρειες, είπαμε…

Είναι όλα αυτά μαζί. Ο κόσμος τρώει τα fake news αμάσητα. Διαβάζει, κλικάρει.

Πρόχειρο παράδειγμα: Θυμάμαι κάποιον, πριν καιρό, που από τα ερτζιανά είχε εκστομίσει ότι πρωθυπουργός είχε αγοράσει σε πλειστηριασμό σπίτι τού οποίου ο ιδιοκτήτης είχε αυτοκτονήσει. Fake news, φυσικά. Κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Κατά τα άλλα, οι δημοσιογράφοι να απαλλάσσονται από το αυτόφωρο…», καταλήγει την ανάρτησή του ο Νίκος Μποζιονέλος.

Εν προκειμένω, δεν χρήζει κοινωνιολογικής ανάλυσης και κάποιας εξειδικευμένης μέτρησης-γκάλοπ για να γνωρίζουμε από τώρα πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω, ανάμεσά μας, οι οποίοι δεν θα διαβάσουν ποτέ την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας.

Έτσι, θα συνεχίσουν να πιστεύουν πως όντως «υπάρχει πολιτικός ο οποίος είχε στο σπίτι του 19 εκατ. ευρώ».

«Κρυμμένα στον απορροφητήρα», προσθέτουμε, στο υπέροχο ρεπορτάζ. Ναι, προφανώς και χωράνε…

---

ethnos.gr

---

Οι καημένοι οι παπάδες...

2018-11-10T18:29:00.000+02:00

stavrosx1

***
*

Βαθύς θρήνος και ταύτιση

των φιλελέδων με τα ράσα!

του Χρήστου Ξανθάκη

Παιδιά το ζήσαμε κι αυτό! Να βγαίνουν άτομα που χειροκροτάγανε όταν έχανε κόσμος και ντουνιάς τη δουλειά του, που ανοίγανε σαμπάνιες όταν πέφτανε βροχή οι απολύσεις, που σκάγανε πλατύ χαμόγελο όταν διπλασιάζονταν τα ποσοστά της ανεργίας και να κλαίνε για τους δόλιους τους παπάδες που θα φύγουν απ’ το καλό, το χρυσό, το άγιο Δημόσιο και θα πέσουν στα νύχια του κάθε ανάλγητου Μητροπολίτη. Ματημπαναγία, στο σταυρό που σας κάνω, οι φιλελέδες κάνανε το ράσο σημαία τους και το καλυμμαύχι σύμβολό τους…

Πήρανε γραμμή οι δόλιοι από τον Ιερό Σύνδεσμο Κληρικών Ελλάδος, που κήρυξε Τζιχάντ (Θε’ μου, σχώρα με!) κόντρα στη συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου. Και βγήκε λαύρος με ανακοίνωσή του να δηλώσει:

«Ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος θα δώσει αγώνες για να παραμείνει ως συμβατική υποχρέωση του κράτους η μισθοδοσία του Ιερού Κλήρου ως έχει, ως αντάλλαγμα για τα όσα έχει προσφέρει η Εκκλησία προς την πολιτεία».

Μπερδεύτηκα προς στιγμήν εκεί που διάβαζα την ανακοίνωση και νόμισα ότι έγραφε «Ιερή Μισθοδοσία» αντί για «Ιερός Κλήρος», αλλά συνήλθα σύντομα απ’ τη ζάλη μου. Και αναρωτήθηκα ποια ακριβώς είναι αυτά τα ωραία που έχει προσφέρει η Εκκλησία στην πολιτεία. Το Κρυφό Σχολειό είναι, που λέει κι ο Αμβρόσιος, τα Μοναστήρια, η Αγία Λαύρα, το Μέγα Σπήλαιο; Γιατί αν είναι η περιβόητη εκκλησιαστική περιουσία που υποτίθεται ότι τσούρνεψε το Δημόσιο, αφήστε το καλύτερα παλικάρια μου. Πάνω από εβδομήντα χρόνια τους πληρώνουμε τους παπάδες (βλέπε νόμο του 1945 που δημοσίευσα χθες), ακόμη και το πιο ζουμερό μπριζολίδι επί γης θα είχε ξεκοκαλιστεί ως τώρα. Ιδίως όταν η εκκλησία ανέβαζε κάθε τρεις και λίγο τον αριθμό των κληρικών…

Πράγμα το οποίο μας ξαναφέρνει στον σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, που βρήκε την ευκαιρία με αφορμή τη συμφωνία να σολάρει ως άλλος Τζίμι Χέντριξ. Απολαύστε υπεύθυνα:

«Οι θέσεις των σήμερα μισθοδοτούμενων Εφημερίων έχουν μειωθεί πολύ, πάρα πολύ, επειδή σήμερα ένας μεγάλος αριθμός από τις θεσμοθετημένες οργανικές εφημεριακές θέσεις είναι κενές! Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η κυβέρνηση των “ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ” από τη στιγμή που ανέλαβε το καταστρεπτικό της έργο μας απαγόρευσε να διορίζουμε έναν νέο κληρικό σε μια Ενορία της οποίας ο Εφημέριος κοιμήθηκε, δηλαδή απέθανε»!

Είδες τι παθαίνει γέροντα ο ιερωμένος με το Μνημόνιο, που απαγορεύει τις προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων; Υπό αυτές τις συνθήκες, βεβαίως, θα έπρεπε να πανηγυρίζετε κι εσύ και οι όμοιοί σου για τη συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου. Τώρα πια κανένα λόγο δεν θα έχουν το κράτος, η τρόικα, το Δ.Ν.Τ., κανένας κερατάς στον αριθμό των παπάδων και οι απανταχού Μητροπολίτες θα μπορούν να προσλαμβάνουν όσους γουστάρουν. Με λιγότερα λεφτά; Με λιγότερα λεφτά, γιατί όχι; Κι αν στριμωχθεί κάποιος ιερωμένος, θα τον συνδράμει το χριστεπώνυμον πλήθος, οι λαϊκοί. Γι’ αυτούς τρέχουν οι παπάδες 24 ώρες το 24ωρο, όπως πολύ σοφά μας διαβεβαιώνει ο Αμβρόσιος!

Πέρα από πλάκα όμως, να δούμε και λίγο τις στατιστικές. Σύμφωνα με μελέτη που πόσταρε χθες φίλος μου στο φέιζμπο, η Ελλάδα είναι η νούμερο ένα χώρα της Ευρώπης σε πυκνότητα παπάδων. Ήτοι, σε κάθε εκατό χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες αναλογούν 87,7 ιερωμένοι, ενώ στην Ιταλία του πανίσχυρου Βατικανού η αναλογία πέφτει στους 82,8, στην Πολωνία όπου η εκκλησία κάνει κουμάντο διολισθαίνει στους 71,1, στην θεοσεβούμενη Ισπανία κάνει βουτιά στους 54,3 και στη Δανία κατακρημνίζεται στους 42,9 παπάδες ανά εκατό χιλιάδες πολίτες!

Ας κόψουν λοιπόν τις μαγκιές και τις εξυπνάδες ο Αμβρόσιος και ο ιερός Σύνδεσμος Κληρικών γιατί μας έχει κοστίσει ο κούκος αηδόνι η πάρτη τους. Για δύο Πατερημά και πέντε Κυρελέησα, πλατίνα τους πληρώσαμε. Αλλά γι’ αυτό σκούζουν τώρα που χάνουν τον μπερντέ τον βαρβάτο, τον σίγουρο του Δημοσίου. Γιατί ήρθε η ώρα να αποδώσουν επιτέλους λογαριασμό…

---

newpost

---

Η συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου δεν λύνει τίποτα...

2018-11-07T17:17:00.001+02:00

stavrosx1

***
*

ΚΚΕ: Ανακοίνωση

για την συμφωνία Τσίπρα - Ιερώνυμου

Η συμφωνία Τσίπρα - Ιερώνυμου δεν λύνει ιστορικές εκκρεμότητες, αλλά αντίθετα τις διαιωνίζει και τις ενισχύει. Γιατί η βασική ιστορική εκκρεμότητα που θα έπρεπε να είχε λυθεί εδώ και δεκαετίες και η οποία λείπει από τη συνταγματική αναθεώρηση που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι το ζήτημα του πλήρους διαχωρισμού Κράτους – Εκκλησίας. Ένας διαχωρισμός, ο οποίος σε τίποτε δεν εμποδίζει τα θρησκευτικά πιστεύω και την όποια θρησκευτική συνείδηση του ανθρώπου.

Άλλωστε, ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας και η εκκοσμίκευση του κράτους, της εκπαίδευσης, όλων των θεσμών, συντελέστηκε σε πολλές χώρες από την ίδια την αστική τάξη και το κράτος της, από την περίοδο ακόμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789 και σε συνέχεια τον 19ο αιώνα, πριν ακόμα την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και την εμφάνιση των σοσιαλιστικών κρατών, κατά τον 20ο αιώνα.

Με τη συγκεκριμένη συμφωνία Τσίπρα – Ιερώνυμου, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται ο συνταγματικός εναγκαλισμός Κράτους-Εκκλησίας, αλλά προστίθεται και ένας επιχειρηματικός εναγκαλισμός, στο πλαίσιο του Ταμείου Αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, που ήταν νόμος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και το οποίο ταμείο περιέχει αρκετά σκοτεινά σημεία, όπως η πρόβλεψη ότι σε αυτό θα περιλαμβάνονται και αμφισβητούμενες εκτάσεις.

Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση επιδιώκει να αποσπάσει τη συναίνεση της Εκκλησίας στις περιορισμένου χαρακτήρα συνταγματικές αλλαγές.

Το ΚΚΕ θεωρεί ότι για την Ελλάδα είναι υπερώριμο ζήτημα ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εκπαίδευση, τις τελετουργικές διαδικασίες σε δημόσιους θεσμούς, τον πολιτικό γάμο, την πολιτική κηδεία, τη δυνατότητα αποτέφρωσης νεκρών, την ονοματοδοσία, το περιουσιακό ζήτημα της Εκκλησίας.

---

Αθλητική δημοσιογραφία, ένα βαρέλι δίχως πάτο...

2018-10-23T07:34:00.000+03:00

stavrosx1

***
*

Έχει χαθεί η μπάλα, το μέτρο, η δημοσιογραφία, οι (όποιες) ηθικές αξίες, το λειτούργημα, το επάγγελμα, το σπορ, το χόμπι, η ομορφιά του ποδοσφαίρου. Στην Ελλάδα μπορεί να μην έχουμε αθλητική παιδεία ή φίλαθλο πνεύμα, όμως σχεδόν πάντα, υπήρχαν όρια σε παραβατικές συμπεριφορές, δηλώσεις, πράξεις αθλητών, παραγόντων, δημοσιογράφων και όλων όσοι εμπλέκονται με τον αθλητισμό. Υπήρχαν άγραφοι νόμοι και κανόνες που -έστω και κουτσά, στραβά- τηρούνταν. Πάνω από όλα, υπήρχαν τα ΜΜΕ που κρατούσαν ένα κάποιο επίπεδο απέναντι στον φανατισμό, τα μίση και τα πάθη…

του Αντώνη Φουντή

Από την δεκαετία του ’80 που το ποδόσφαιρο πέρασε σε επαγγελματικό επίπεδο, το πράγμα άρχισε να αλλάζει. Προς το χειρότερο. Το χρήμα μπήκε για τα καλά στις ζωές των αθλητών και των παραγόντων, οι οργανωμένοι οπαδοί άρχισαν να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα ποδοσφαιρικά δρώμενα και οι επιχειρηματίες που ανέλαβαν ομάδες στο βωμό του κέρδους άρχισαν να μην καταλαβαίνουν τίποτα και να ζουν μέρα με τη μέρα ανεξέλεγκτα. Κι αν αδίστακτοι ιδιοκτήτες βρήκαν στο ποδόσφαιρο βήμα για διαπλοκή, δύναμη, χρήμα κι εξουσία, το μεγάλο κακό ήρθε όταν σε όλα αυτά, μπλέχτηκαν τα ΜΜΕ.

Αθλητικοί συντάκτες που έγιναν φερέφωνα κάθε ιδιοκτήτη. Άλλοι γιατί φοβήθηκαν το καθεστώς τρόμου, άλλοι για να έχουν απλά τη δουλειά τους κι άλλοι γιατί βρήκαν την μεγάλη ευκαιρία να αποκτήσουν τη δική τους δύναμη στον κόσμο της ομάδας, να γίνουν αρεστοί στους οργανωμένους και στον πρόεδρο. Ελάχιστοι πάλι, επειδή βρήκαν ευκαιρία να οικονομήσουν και άλλοι γιατί βολευτηκαν στην ιδέα ότι έτσι όπως γίναμε ας δημοσιεύουμε τα non papers να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Στο μυαλό κανενός, το επάγγελμα, η δημοσιογραφία δηλαδή, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός στον κόσμο και στους ίδιους τους εαυτούς μας...

Ώσπου φθάσαμε στη σημερινή εποχή που έχουν εκφυλιστεί και ισοπεδωθεί τα πάντα!

Παράγοντες που αλληλοβρίζονται με λεξιλόγιο δρόμου, παράγοντες που βγάζουν μέσω των ΠΑΕ τους, χυδαίες ανακοινώσεις σε βάρος όσων τους ασκούν κριτική. «Δημοσιογράφοι» που εκτελούν εντολές άνωθεν και στοχοποιούν συναδέλφους. «Δημοσιογράφοι» που αλληλοβρίζονται στα social media με φόντο τις αγαπημένες ομάδες τους. «Συνάδελφοι» που στο όνομα του… πατρός (βλέπε ιδιοκτήτες) ξεκατινιάζονται πάντα… αντικειμενικά. «Συνάδελφοι» που σου κρύβουν την αλήθεια για την ομάδα, που στρεβλώνουν οποιαδήποτε σοβαρή κριτική γίνει στην αγαπημένη τους ομάδα, που σε κρεμούν στα… μανταλάκια για να νιώσουν και να γευτούν την αποθέωση των οπαδών. Και λειτουργούν πιο χούλιγκαν από τον χειρότερο χούλιγκαν!

Δεν τολμάς πλέον να γράψεις το παραμικρό για την ομάδα τους και αμέσως σου έρχονται απαντήσεις, άλλοτε ειρωνικές κι άλλοτε εμετικές. Είσαι εχθρός. Δεν τους ενδιαφέρει αν αυτό που γράφεις είναι αλήθεια, δεν το εξετάζουν καν, δεν μπαίνουν στον κόπο να το ελέγξουν. Ασχολούνται μόνο με τι ομάδα είσαι! Δεν είσαι δικός μας, είσαι εχθρός μας. Σαν να πρόκειται για άτυπη… αστυνομία Τύπου κάθε ΠΑΕ.

Τίποτα δεν μένει αναπάντητο από τους… θεματοφύλακες των ΠΑΕ. Έχουν φθάσει οι «αθλητικογράφοι» σε σημείο να λειτουργούν πια ως… συνιδιοκτήτες των ΠΑΕ και όχι για επαγγελματίες δημοσιογράφους που βρίσκονται απέναντι από όλους και όλα, καταγράφουν, κριτικάρουν, λένε τις απόψεις τους με επιχειρήματα χωρίς φόβο. Όχι. Η αθλητική δημοσιογραφία πέθανε και τον λόγο έχουν οι χούλιγκαν με γραβάτες και πλήκτρα. Ποτέ δεν θα μάθεις την αλήθεια. Όλα κάτω από το χαλάκι. Και αν τολμήσεις να αναρωτηθείς για κάτι, πρώτα οι «αθλητικογράφοι» θα σε βάλουν στη θέση σου και μετά οι ίδιες οι ΠΑΕ. Όλοι αντικειμενικά πάντα…

Κάθε φορά λέμε ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. Και κάθε φορά αποδεικνύεται ότι όντως δεν έχει. Όσο η κοινωνία φθείρεται, τόσο και ο δικός μας χώρος θα διαλύεται. Φύγαμε πια από το «ποιος τα παίρνει» και φθάσαμε στο αν υπάρχει κάποιος που κάνει πραγματική δημοσιογραφία. Όλοι και όλα ανεξέλεγκτα, ξεδιάντροπα, ελεεινά. Και μένεις να αναρωτιέσαι αν τελικά αξίζει να παλεύεις μέσα σε όλη αυτή τη χαβούζα και τη διαφθορά.

Φθάσαμε, πρωτοσέλιδο οπαδικής εφημερίδας να βρίζει αισχρά τους αντιπάλους λες και πρόκειται για λογομαχία σε καφενέ της γειτονιάς και να μην κουνιέται φύλλο! Βγήκε μια νέα οπαδική εφημερίδα στη Θεσσαλονίκη, παραμονή του ντέρμπι Αρη - ΠΑΟΚ να έχει βασικό τίτλο «Η.Μ.Ν.Σ.Γ.» (Ήρθαμε Μ... Να Σας Γ...) και δεν παρεμβαίνει κανείς. Στην εφημερίδα γράφουν επαγγελματίες ρεπόρτερ, όχι συνδεσμίτες. Όμως, ούτε αθλητικός εισαγγελέας, ούτε άλλος αρμόδιος δημοσιογραφικός φορέας, ούτε οι ίδιοι οι συνάδελφοι ενοχλήθηκαν. Κι αν αύριο η εφημερίδα βγει με τον ίδιο τίτλο, αλλά αντί αρχικών, τον έχει ολογράφως, πάλι δεν θα νοιαστεί κανείς.

Μέχρι μήνυμα α λά… Εσκομπάρ κατήγγειλε μια αθλητική εφημερίδα ότι έστειλε σε δημοσιογράφο της, ιδιοκτήτης ομάδας και δεν κουνήθηκε φύλλο. Όχι από τις αρχές (δεν περιμέναμε άλλωστε κάτι τέτοιο), αλλά από τους ίδιους τους δημοσιογράφους-συναδέλφους των άλλων ΜΜΕ. Πλήρης αδιαφορία. Που να μπλέκεις τώρα…

Μπράβοι, νόμοι της νύχτας, «νονοί», αδίστακτοι επιχειρηματίες που δεν διστάζουν ορισμένοι, να σε παίρνουν τηλέφωνο οι ίδιοι και να σε απειλούν. Στρατοί αλητείας που οργώνουν κάθε φωνή που προσπαθεί να πει την γνώμη της. Τάγματα εφόδου σε αθλητικούς –κανονικούς (ναι, υπάρχουν ακόμη)- συντάκτες προς γνώση και συμμόρφωση. Χυδαίες φωνές από υποτιθέμενους VIP, που λένε ο,τι τους κατέβει στο κεφάλι και τα ΜΜΕ τους δίνουν βήμα να εκφράζονται ή αναπαράγουν τις αθλιότητες τους στο όνομα της είδησης.

Τώρα τι σόι είδηση είναι να βρίζει χυδαία κάποιος έναν δημοσιογράφο που δεν του άρεσε η κριτική που του έκανε, ρωτήστε τους «δημοσιογράφους» που του έδωσαν το βήμα λόγου. Είναι οι ίδιοι που αύριο μεθαύριο όταν γίνουν επεισόδια, θα μιλήσουν για ντροπή, θα σου πουν ότι «δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράματα», θα… τραβήξουν αυτιά και θα συμβουλεύσουν όλους τι πρέπει να κάνουν για να μη ξαναγίνουν τα ίδια. Παράλληλα θα ρίξουν το ανάθεμα σε όλους, αφήνοντας εκτός κάδρου τους εαυτούς τους, γιατί πιστεύουν ότι δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για όσα στραβά συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι ας έχουν ένα πολύ μεγάλο μέρος ευθύνης, που η ποδοσφαιρική Ελλάδα έγινε η… Κολομβία της Ευρώπης.

---

koutipandoras.gr

---

Σαουδική Αραβία: η πελάτισσα έχει δίκιο

2018-10-22T15:24:00.000+03:00

*
stavrosx1
***
*

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΒΟΜΒΩΝ - ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ

Η ζωή και η «διπλωματία της βίας» γράφουν σενάριο προχωρημένης φαντασίας με τον Τζαμάλ Κασόγκι. Φρικιαστικό σενάριο που απομένει να γίνει αληθινό στις λεπτομέρειές του. Ο κόσμος φρίττει και οι κυβερνήσεις κάτι ψελλίζουν για επαρκείς εξηγήσεις. Ο Τραμπ δηλώνει, πιεζόμενος από τις ερωτήσεις μπροστά στην κάμερα, ότι ο Σαουδική Αραβία θα υποστεί τις συνέπειες. Ποιες θα είναι δεν τον λέει. Ούτε πότε θα αναγγελθούν οι «συνέπειες». Προφανώς επειδή πρόκειται για ιδιάζουσα περίπτωση καθώς η Σαουδική Αραβία είναι καλή πελάτισσα. Με τις ΗΠΑ υπάρχει ανοικτό εξοπλιστικό πρόγραμμα δεκαετίας, συμφωνημένο από την εποχή του Ομπάμα και ανανεωμένο επί των ημερών Τραμπ, ύψους 110 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι πολλά τα λεφτά, Ντόναλντ!

Ο πληρώνων παραγγέλνει, αυτός είναι νόμος της αγοράς. Το ξέρουν και οι Βρετανοί στους οποίους οι παραγγελίες βομβών από το Ριάντ έχουν αυξηθεί κατά 500% από την αρχή των επιδρομών στην Υεμένη, όπως έχει αποκαλύψει η Ιντιπέντεντ.

Η Σαουδική Αραβία δεν είναι μόνο πολύ καλή πελάτισσα, είναι και μεθοδική επενδύτρια. Έμπειροι διεθνείς αναλυτές έχουν πει ότι σε όποια χώρα διατυπωθούν παράπονα για την πολιτική της, εκείνη με συνοπτικές διαδικασίες πάει και επενδύει. Υπερβολικό; Μπορεί, αλλά όχι αστήρικτο στη βάση του.

Ανεξέλεγκτοι βομβαρδισμοί

Η ανθρωπιστική κρίση που έχει ξεσπάσει στην Υεμένη –ή χειρότερη παγκοσμίως σύμφωνα με τον ΟΗΕ – οφείλεται σε μεγάλο βαθμό (αλλά όχι μόνο σε αυτήν) στη Σαουδική Αραβία. Στην Υεμένη, που είναι ουσιαστικά ακυβέρνητη, καταγράφονται τουλάχιστον 16.000 νεκροί και υπάρχουν 22 εκατομμύρια πολίτες (τα 11 εκατομμύρια παιδιά) που χρειάζονται άμεση ανθρωπιστική βοήθεια. Η χώρα είναι διαλυμένη, βομβαρδίζονται άμαχοι πολίτες της, ακόμα νοσοκομεία και σχολεία από λάθη στους στόχους, δρουν ανενόχλητα μικροί και μεγάλοι στρατοί φυλών, τρομοκρατών και συμφερόντων. Οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονται στους ανεξέλεγκτους βομβαρδισμούς από τη συμμαχία μιας σειράς κρατών της Μέσης Ανατολής της οποίας ηγείται η Σαουδική Αραβία και η οποία εξοπλίζεται, με το αζημίωτο, από τη Δύση.

Η πίεση υπέρ των... βομβών από εργαζόμενους

Όταν τα δεινά της Υεμένης συγκίνησαν κάποια στιγμή τη διεθνή Κοινή Γνώμη, η Ισπανία αποφάσισε, το 2017, να αναστείλει την κατασκευή για λογαριασμό της Σαουδική Αραβίας 400 τηλεκατευθυνόμενων με λέιζερ βομβών που είχαν παραγγελθεί το 2015. Υπήρχαν όμως κάποια «μικρά»εμπόδια για να γίνει αυτό: το πρόγραμμα είναι άξιας πολλών δολαρίων και η Ισπανία έχει προεισπράξει δέκα εκατομμύρια τα οποία έπρεπε να επιστρέψει άμεσα και εν τη παλάμη. Το σημαντικότερο: οι εργαζόμενοι σε ισπανικά ναυπηγεία διαμαρτυρήθηκαν εκφράζοντας τον φόβο ότι αν ακυρωθεί η παράδοση των «έξυπνων» βομβών θα υπήρχαν αντίμετρα από τη Σαουδική Αραβία η οποία θα ακύρωνε την παραγγελία για την κατασκευή πέντε πολεμικών πλοίων αξίας 1,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων! Και, πάλι, είναι πολλά τα λεφτά παιδιά...

Η ισπανική κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμναν, ανακάλεσε την απόφασή της για τις βόμβες και… καθησύχασε. Είναι, λέει, τέτοιας ακρίβειας, με απόκλιση το πολύ ενός μέτρου από τον στόχο, και γι΄ αυτό δεν προκαλούν παράπλευρες απώλειες.

Για μια ακόμα φορά, η «πελάτισσα» είχε δίκιο. Και παρέλαβε ό,τι είχε παραγγείλει.

** Στη φωτογραφία ένα από τα έργα του Μουράτ Σάμπαϊ , καλλιτέχνη δρόμου, που ζωγραφίζει αντιπολεμικές εικόνες στα ερείπια των βομβαρδισμών, στην πρωτεύουσα της Υεμένης, τη Σαναά. «Το κάνω για να δείξω τη ασχήμια του πολέμου», λέει. Ο Σάμπαϊ αποκαλείται ο Μπάνκσι (διάσημος Βρετανός καλλιτέχνης του δρόμου) της Υεμένης, αλλά ο ίδιος αρνείται τη σύγκριση.

---

harddog

---

Δεν την λένε "κάτεργο", την λένε "COSCO"

2018-10-19T23:35:00.001+03:00

stavrosx1

***
*

Ο «Ημεροδρόμος» αποκαλύπτει το εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στην Cosco και αφορά στο 90% και πλέον των εργαζόμενων στην πολυεθνική μέσω των εργολαβικών εταιρειών που ουσιαστικά την «πλαισιώνουν».

Ο «Ημεροδρόμος» αποκαλύπτει τις δεσμεύσεις που υπαγορεύονται στους εργαζόμενους μέσα από τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει με τους εργολάβους, συμβάσεις που τελούν αυτή την ώρα εν ισχύ.

Σημείωση: Η Cosco είναι η πολυεθνική που έχουν επισκεφθεί ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας, δυο πρωθυπουργοί (Σαμαράς, Τσίπρας) και πλειάδα υπουργών, απ’ όπου και φρόντισαν να μιλήσουν για τους «ευτυχείς εργαζόμενούς της» και για την εν γένει… προσφορά της στον τόπο.

«Πίστη και επιμέλεια στις υποθέσεις του εργοδότη»!

Σύμφωνα με την σύμβαση εργασίας που υπογράφουν οι εργαζόμενοι, οι «ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ» είναι μεταξύ άλλων οι εξής:

«Ο Εργαζόμενος υποχρεούται έναντι του Εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικών και πληροφοριών σε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο (…) απαιτείται από τον Εργαζόμενο να συναινεί πλήρως και να υλοποιεί άμεσα και χωρίς την παραμικρή κωλυσιεργία ή πλημμέλεια τις εντολές και οδηγίες του Εργοδότη, καθώς επίσης και να επιδεικνύει ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή της διαχείρισης των καθημερινών υποθέσεων του Εργοδότη (…)».

Μάλλον δεν χρειάζεται κάποιο σχόλιο…

Εργαζόμενοι «από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση»!

Στο εδάφιο «ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ» μεταξύ άλλων διαβάζουμε:

«Κάθε εργασία παρεμφερής με την άνω κύρια απασχόληση του Εργαζόμενου ή εν γένει κάθε απασχόλησή του σε εργασία που θεωρείται συναφής με αυτήν (…) δεν θεωρείται πρόσθετη εργασία και ρητά συμφωνείται ότι δεν θα οφείλεται γι’ αυτήν περαιτέρω αμοιβή για πρόσθετη εργασία (…)».

Το… ειδυλλιακό εργασιακό καθεστώς εξειδικεύεται και λίγο παρακάτω στο εδάφιο «ΤΟΠΟΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» όπου διαβάζουμε:

«Ο Εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ. Ως τόπος (έδρα) της εργασίας του Εργαζόμενου συμφωνείται όλη η Ελλάδα»!

Όποιος, λοιπόν, θέλει να μάθε τι σημαίνει εργαζόμενος – λάστιχο, εργαζόμενος – εξάρτημα, εργαζόμενος – περιουσιακό στοιχείο του αφεντικού, που μπορεί να τον στέλνει σε όποιο σημείο της Ελλάδας θέλει, να τον εκμεταλλεύεται όπως θέλει («από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση»!) και εκείνος, ο εργαζόμενος, να μην δικαιούται όχι να αρνηθεί αλλά ούτε και να σκεφτεί αποζημίωση για πρόσθετη εργασία, τότε ας κοιτάξει εκεί: Cosco.

16 μέρες δουλειά αλλά κάθε μέρα… απίκο!

Στο εδάφιο «ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» αναφέρεται:

«(…) το ωράριο εργασίας του Εργαζόμενου θα είναι τριάντα δυο (32) ώρες την εβδομάδα (…) ήτοι δεκαέξι (16) ημέρες το μήνα (…). Ο Εργαζόμενος θα ενημερώνεται εγκαίρως για τις ώρες και τις ημέρες της εργασίας του (…). Η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης θα λαμβάνει χώρο μόνο κατόπιν προηγούμενης έγγραφης εντολής (…) άλλως θα λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας».

Και παρακάτω:

«Επειδή για κάποια διαστήματα το χρόνο, οι δραστηριότητες της επιχείρησης παρουσιάζουν εποχική αύξηση, για την αντιμετώπιση των αναγκών αυτών, συμφωνείται ότι ο εργαζόμενος εφόσον το επιθυμεί θα παρέχει τις υπηρεσίες του καθ’ όλες τις ημέρες το μήνα (…) χωρίς αυτό να θεωρείται ότι μετατρέπει την εκ περιτροπής σύμβαση εργασίας σε πλήρη απασχόληση»

Με άλλα λόγια,

εκ περιτροπής εργασία,

χωρίς σταθερές μέρες και ώρες,

με τον εργαζόμενο, όμως, να είναι υποχρεωμένος να βαρέσει προσοχή κάθε μέρα και ανά πάσα στιγμή,

και που όποτε τον καλέσουν, αν… ξεχαστεί η «ανωτέρα αρχή» και δεν εκδώσει έγγραφη εντολή, τότε η υπερωρία του θα λογίζεται σαν… οικειοθελής παραμονή στην εργασία.

Δεν ξέρουμε αν το μοντέλο είναι… κινέζικο. Τόσο καπιταλιστικό, όμως, ώστε να το λατρεύουν οι απανταχού της Γης κεφαλαιοκράτες, σίγουρα είναι.

Αποδοχές οι ανώτερες από τις… κατώτατες

Στο εδάφιο «ΑΠΟΔΟΧΕΣ» είναι όλα τόσο ξεκάθαρα που μιλούν από μόνα τους. Διαβάζουμε:

«(…) στο παραπάνω ποσό (συμβατικές αποδοχές), το οποίο είναι ανώτερο από το νομίμως οριζόμενο ως κατώτατο (…) περιλαμβάνεται η αμοιβή για οποιασδήποτε φύσης επιδόματα, καθώς και για κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασία που ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, Αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία, αμοιβή αναπληρωματικής εβδομαδιαίας ανάπαυσης κλπ), η οποία τυγχάνει συμψηφιστέα κατά νόμω οφειλόμενη μισθολογική παροχή και αποζημίωση».

Αυτό είναι το καθεστώς που επικρατεί στην Cosco.

Να, λοιπόν, γιατί είναι αναγκαίος, αλλά και σπουδαίος ο αγώνας των εργαζομένων εκεί. Ενας αγώνας που κόντρα στο αντεργατικό νομικό πλαίσιο, τους αντιαπεργιακούς νόμους των κυβερνήσεων, τα δικαστήρια, κανάλια, εφημερίδες, ακόμα και εργοδοτικά “σωματεία” με στόχο τη διάσπαση των εργαζομένων, κατάφερε ήδη την πρώτη νίκη:

Την κατάκτηση από τους εργάτες της έκδοσης της εγκυκλίου 4151/2018 με την εντάσσονται οι λιμενεργάτες στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ), γεγονός που σηματοδοτεί ότι η εργοδοσία της “Cosco” οφείλει να διαμορφώσει ανάλογα και άμεσα τα μισθολογικά δικαιώματα των λιμενεργατών και τις κοινωνικοασφαλιστικές τους εισφορές.

Να γιατί κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και να γιατί ο αγώνας αυτός πρέπει να συνεχιστεί έχοντας την αλληλεγγύη όλου του εργαζόμενου λαού.

---

Ημεροδρόμος

---

Ο Καμπουράκης των καναλαρχών και του Liberal.gr...

2018-10-16T22:53:00.002+03:00

stavrosx1

***
*

...στα χνάρια του Φορτσάκη:

"Η ΕΡΤ να συνεχίσει να υπάρχει,

αλλά δίχως να παράγει ειδήσεις και ενημέρωση"

Εισαγωγικό σχόλιο απο το pospertblog: Να θυμίσουμε ότι πρόσφατα σε μια δημόσια τηλεοπτική αντιπαράθεσή του με τον πρόεδρο της ΠΟΣΠΕΡΤ Π. Καλφαγιάννη, ο γνωστός και από τη ΝΕΡΙΤ κ. Φορτσάκης είχε προτείνει ακριβώς το ίδιο:

Τότε από όλους μόνο η ΠΟΣΠΕΡΤ είχε αντιδράσει και είχε καταγγείλει δημόσια τον Φορτσάκη (βλ. εδώ) , ενώ η ΕΣΗΕΑ "ξεκούφαινε" με την σιωπή της , αφήνοντας ταυτόχρονα ακάλυπτα τα μέλη της που εργάζονται στην ΕΡΤ στα πυρά του Φορτσάκη. Τότε που τα αντανακλαστικά της Αντωνιάδου (ΝΔ) και του Καπάκου (ΣΥΡΙΖΑ) είχαν ενεργοποιηθεί μόνο στις δυο περιπτώσεις που είχε... θιχτεί η ΝΔ (Καψώχας-εμπάργκο ΝΔ στην ΕΡΤ και αυτόφωρο liberal).

Αν και όλοι καταλαβαίνουν ότι και σήμερα η "συστρατευμένη στην κοινή αντίληψη" συνδιοίκηση Αντωνιάδου - Καπάκου θα κωφεύσει, εμείς θα περιμένουμε να δούμε αν τελικά την ενδιαφέρει πραγματικά το μέλλον των 620 δημοσιογράφων της ΕΡΤ ή απλώς ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό "μέλλον" των 17 δημοσιογράφων που υπερψήφισαν το γνωστό κείμενο της προχθεσινής συνέλευσης των 70 στην οποία φυσικά (δεδομένης της "ατζέντας") είχαν έλθει προθύμως.

Να καταργήσει την ενημέρωση η ΕΡΤ…
προτείνει ο Δημήτρης Καμπουράκης
(από το enimerosi24.gr)

Αν και δεν είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ΕΡΤ αυτή που περιγράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης στο άρθρο του στο liberal.gr, αξίζει προσοχής, διότι προέρχεται από έναν επαγγελματία δημοσιογράφο με πολλά χιλιόμετρα στην τηλεόραση και τα υπόλοιπα Μέσα, με γνώση της πολιτικής κατάστασης και της συμπεριφοράς, αλλά και της νοοτροπίας των Ελλήνων πολιτικών και κυρίως επειδή αυτό που καταθέτει βγάζει νόημα!

Ο Δημήτρης Καμπουράκης προτείνει η ΕΡΤ να σταματήσει να παράγει ειδήσεις και ενημέρωση και να παράγει μόνο πρόγραμμα, δηλαδή ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ κ.α. Γράφει χαρακτηριστικά:

«Παρά ταύτα, υπάρχει λύση για την ΕΡΤ. Ομιλώ για λύση από την επόμενη κυβέρνηση, όχι από τη σημερινή που συμπεριφέρεται στο ζόμπι της ως περήφανη μητέρα κακομαθημένου μονογενούς υιού. Όχι να κλείσει πάλι η ΕΡΤ, δεν θέλω ν’ ακούω τέτοιες σαχλαμάρες. Όχι να μπει υπό διακομματική διοίκηση, μάταιος κόπος θα ναι, τα ζόμπι δεν διχο-τριχο-τομούνται. Η λύση είναι μία και μοναδική: Η ΕΡΤ να συνεχίσει να υπάρχει, αλλά δίχως να παράγει ειδήσεις και ενημέρωση. Να παράγει και να μεταδίδει πρόγραμμα, ταινίες, σειρές, θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος, τοπικά ή διεθνή ζητήματα, ντοκιμαντέρ, πολιτισμό, αλλά -προς Θεού- όχι άλλες ειδήσεις, ενημερωτικές εκπομπές και πολιτικά σχόλια. Τότε ναι, ενδέχεται να ξανανθίσει».

Βεβαίως στο υποθετικό σενάριο που η επόμενη κυβέρνηση υιοθετούσε το παραπάνω μοντέλο, θα αντιμετώπιζε το ερώτημα τι να κάνει με τους δεκάδες δημοσιογράφους που εργάζονται στο φορέα.
Η απάντηση του Καμπουράκη – τουλάχιστον, είναι ειλικρινής:

«Δεν γνωρίζω. Ούτε σκέψη για απόλυση τους βέβαια, δεν χρειαζόμαστε άλλα αστεία μνημεία πεσόντων στην Αγία Παρασκευή. Ας συνεχίσουν να πληρώνονται μέχρι να πάρουν σύνταξη ή ας αξιοποιηθούν –αν το επιθυμούν εθελοντικώς- αλλού. Έτσι κι αλλιώς και τώρα πληρώνονται μόνο και μόνο για να τσακώνεται πάνω στην πλάτη τους ο Φίλης με τον Παππά. Άλλος κανείς δεν τους βλέπει. Ορισμένοι απ’ αυτούς τους συναδέλφους θα απαλλαγούν από ένα ανυπόφορο άχθος που τους καταδυναστεύει εσωτερικώς και εξωτερικώς, άλλοι θα πάψουν απλώς να αυτοεξευτελίζονται».

---

pospertgr

---