Australie en Nieuw Zeeland | Blogs, videos en fotos!

Nieuw bericht!

2012-02-20T23:03:00.002+01:00

Aangezien ik zie dat onze blog tot op de dag van vandaag nog best vaak bezocht wordt, is het hoog tijd nieuwe berichten te gaan schrijven :).
We zijn inmiddels alweer bijna een jaar terug in Nederland en het "gewone" leven heeft zich dus al een tijdje hervat. Hier en daar is het een en ander veranderd voor Stefan en mij...maar natuurlijk blijf ik nog genoeg nadenken over Australie (en Nieuw Zeeland). Hoe het daar nu is..wat de mensen doen..hoe de temperatuur is...en wat ik zou doen als ik er nu zou zitten.
Niet te lang bij stilstaan natuurlijk, want daar word je alleen maar ongelukkig van...
Ikzelf heb net Carnaval gevierd in mijn hometown Den Bosch...het feest gaat op dit moment nog in volle glorie door, maar ik ga morgen braaf weer aan het werk:). In Zevenbergen (Brabant) bij Pelikaan Reizen, waar uiteraard ook bijna alle medewerkers morgen nog even Carnaval gaan vieren. Leuk is dat wel weer, in Brabant werken...dan ben je gelijk ook weer eerder in de Carnavals mood.
Maar ja, ik ben dus begonnen met werken na terugkomst uit Australie en Nieuw Zeeland bij een reisorganisatie! Ideaal als je nog weleens weg wilt dromen van een reisje naar Down Under, of andere mooie bestemmingen.
Brengt me trouwens nog wel op een idee om dit hier even te vermelden, mocht er iemand nog serieus plannen hebben om naar Australie af te reizen en graag een kort gesprekje te willen hebben over wat je nou het beste kan bezoeken binnen een bepaalde periode...kom even langs! Ik zit tegenwoordig met de marketing afdeling letterlijk in de winkel in Zevenbergen, dus je kan zo aanschuiven aan mijn werktafel.

Maar genoeg over werk! Terug naar het "leukere" onderwerp...Australie.

Lees verder!

Het laatste interview in Australie, Joost de Koster.

2011-06-09T17:25:00.003+02:00

Joost de Koster en Bibi

Ergens in het begin van mijn tienerjaren, kan ik me herinneren dat mijn moeder mij voorstelde aan een of andere meneer. Op de Pasar Malam in Den Haag (tegenwoordig de Tong Tong Fair), was mijn moeder actief in het uitvoeren van performances in een van de theaters daar. Dat jaar was ene Joost ook onderdeel van haar optreden.
Waar het allemaal over ging op dat moment, is eigenlijk een beetje langs me heen gegaan (ik rende liever rond over de markt). Maar Joost is net als mijn moeder, Bianca Tangande, een beeldend kunstenaar en dichter. Daarnaast heeft hij boeken geschreven.."Voor degene die het interessant vindt"..met zo'n instelling laat Joost je graag kennismaken met zijn herinneringen en ervaringen.
Ik vond het maar een vreemde meneer, maar voor mijn moeder werd hij een soort surrogaat vader en dus voor mij de opa die ik nooit heb gehad.

Lees verder!

West Australie, hotels en campings, Prijzen en tips.

2011-05-19T16:38:00.000+02:00

Tijdens de reis door het Westen van Australie (van Perth richting Esperance en weer naar boven tot aan Broome) hebben we bijgehouden waar we allemaal overnacht hebben. Speciaal voor mensen die nog dezelfde route af gaan leggen en graag een indruk willen krijgen waar je goed kan overnachten, kan dit handig zijn. En weet je ook gelijk waar je bijvoorbeeld niet moet overnachten!;)
Bij de campings of hotels die een website hebben, zijn de namen hieronder aanklikbaar. Zo kom je op hun eigen website uit, of een site die je meer informatie levert.
Vooral de hotels heb ik via lastminute sites of special deals sites geboekt. Zoals Lastminute.com.au en Booking.com. Voor een overzicht van meer sites, kijk dan even hier.

Lees verder!

De Oz-list..hoe het afliep.

2011-05-18T14:24:00.003+02:00

Voor de lezer die nog nooit van de OZ-list gehoord heeft: het is de lijst die we op hadden gesteld, voordat we op reis gingen naar Australie en Nieuw Zeeland. Zo'n 30 punten waren interessant of grappig genoeg om toe te voegen...in de hoop dat we ze ook echt uit konden gaan voeren.

Maar hoe is het afwerken van de lijst verlopen? (Hoor ik je denken.)

Lees verder!

Avocado's en mandarijntjes.

2011-05-17T11:46:00.000+02:00

Nederland, Nederland...we zijn er weer. Bijna twee maanden zijn we alweer op vertrouwde bodem.
Stefan is weer begonnen met werk, ik ben aan het solliciteren en tegelijkertijd met van alles bezig wat me nog herinnert aan Australie. Filmpjes uitzoeken, omzetten, foto's uitzoeken en mezelf telkens vervloeken dat ik de blog nog moet bijhouden. Die dag is dus vandaag aangebroken.

Lees verder!

Interview 3 | Een kopje koffie met...Bep

2011-03-28T01:00:00.001+02:00

Er was eens een meisje, 27 jaar, woonachtig in Roelofarendsveen. Op de kermis kwam ze een jongen tegen, die haar vertelde dat hij ging emigreren naar Nieuw Zeeland. Dat leek haar wel wat....

Dit was echter in 1954/1955.
Bep vertelt haar verhaal, hoe zij in Nieuw Zeeland terecht is gekomen. Hoe het in 'in die tijd' was om te emigreren en dat dit ook een nieuw begrip was in Nederland, "emigreren". Via haar neef (Joop) en zijn vrouw Coby, kwamen we bij haar terecht. Coby en Joop hadden we natuurlijk eerder geinterviewd in Melbourne.
In zo'n 3 uur tijd kletste ze de oren van onze hoofden en gaf ze ons ook nog huiswerk mee! Haar biografie, zelf geschreven en vertaalt naar het Engels door haar dochter, is haar trots en dat laat ze ook graag weten. ;)
Een interessante kijk op het leven van een jonge vrouw die het avontuur tegemoet ging. Maar ook mooi om te zien hoe ze, na zo'n lange tijd niet meer in Nederland te wonen, toch bepaalde Nederlandse trekjes blijft hebben. Ze spreekt overigens ook nog prima Nederlands, maar af en toe schakelt ze snel over naar het Engels. Ik heb geen ondertiteling geplaatst onder zulke gedeeltes, dat ging voor nu teveel tijd kosten. ;)

Laatste blogbericht UIT Australie :(

2011-03-27T14:57:00.001+02:00

Morgen vliegen we alweer terug naar Nederland. Jeetje wat is de tijd gevlogen! Vooral deze laatste maand in Sydney is echt niet normaal snel voorbij gegaan. Natuurlijk gaan we weer weg, met het idee teveel dingen niet gedaan te hebben. Dat blijft altijd toch lastig..je wilt zoveel dingen doen...maar stiekem ook vakantie vieren natuurlijk.

Terug in Nederland zal ik nog vertellen wat we in Sydney hebben gedaan, hoe de reis in het algemeen is bevallen en vertellen over de de ups en de downs. Dit alles is teveel om nu de avond voor vertrek even te gaan samenvatten, dus ik bewaar nog wat leuks voor als ik weer in Nederland ben.
Terwijl ik dit schrijf, wordt het derde interview (dus een nieuwe video) in mijn bewerkingsprogramma opgeslagen. Het interview was met Bep en Bep was een echte kletskous, dus het interview is een stukje (!) langer geworden dan de voorgaanden. Maar het verhaal was zeker de moeite waard om te filmen. Hopelijk krijg ik die binnen de komende uren nog online (als het internet hier meewerkt).
Ik heb in totaal 4 interviews kunnen afnemen met mensen in Australie en Nieuw Zeeland. Dus lang niet zoveel mensen als ik had willen interviewen. Misschien nog een idee voor in de toekomst? Net als zoveel andere dingen op onze lijst was het af en toe moeilijk om iets in te kunnen plannen. Juist om ook de spontane toeristische dingen te kunnen doen.

Ik wil in ieder geval iedereen heel erg bedanken voor het volgen van onze blog en het lezen van alle verhalen. Ook de leuke reacties waren erg fijn om te lezen, tijdens de reis:). De blog blijft gewoon bestaan en ik zal (zelfs in Nederland) nog genoeg te schrijven hebben over Australie, Nieuw Zeeland en onze reis. Het zal in opbouw of vormgeving wel veranderen, zodat het meer een website wordt met tips voor andere reizigers. Maar dat zal allemaal de komende maand(en) gebeuren.

Wij drinken nog ons laatste Australische wijntje op en gaan dan slapen. Morgen begint weer de ellende van de lange vlucht naar huis, ik hoop dat de terugweg beter verloopt als de heenreis.... :)

8 - 25 februari 2011 | New Zealand!

2011-03-21T07:44:00.002+01:00

Wowwwww! Nieuw Zeeland was echt zo mooi!

Het Zuider eiland

Alhoewel we maar bijna 2 weken de tijd hadden voor het zuider eiland en 4 dagen voor het noorder eiland, konden we wel snel een conclusie trekken dat het echt een geweldig land is.
Nieuw Zeeland begon voor ons in Christchurch (waar helaas zo'n 2 weken later een verwoestende aardbeving plaats heeft gevonden). We kwamen rond vijf uur aan op het vliegveld en hadden een auto gehuurd bij Apex rental cars. Voordeel van Apex rental cars is dat ze geen borg vragen, ik snap nog steeds niet helemaal waarom...maar wij hebben er graag gebruik van gemaakt :). Een budget (maar zeker grote) auto konden we gebruiken om het zuider eiland te verkennen.
We overnachtten die nacht in het centrum van Christchurch in een hotel wat bij het rondzoeken vanuit Nederland nog SO hotel heette. Tegenwoordig heet het het All Seasons hotel. Het deed ons een beetje denken aan Citizen M in Nederland, kleine kamers maar met super voorzieningen. Je moet wel elkaar goed kennen ;) want je hebt een douche cabine en toilet in de kamer...weinig privacy dus. Voor stellen of enkele reizigers is het prima in zo'n kamer. Een flat screen tv, gratis internet, mood lightning en gratis koffie en thee. Ik hoop echt van harte dat dit hotel de aardbeving heeft overleefd.
Erg goed hebben we Christchurch niet leren kennen, want na het uitchecken en een ontbijtje..reden we gelijk verder het binnenland in. We wilden uiteindelijk een paar dagen later in Queenstown eindigen, dus tijdens het rijden zouden we wel ervaren wanneer we het zat waren.

Lake Tekapo werd onze volgende stop. Een meer zo mooi blauw (lag eraan hoe de weersomstandigheden waren natuurlijk) was de grote toeristische trekker. Bij het info huisje vroegen we of er ergens een hotel was met kamers voor een gangbare prijs. Die waren er niet...
Gelukkig bleek de mevrouw zelf een Bed and Breakfast te hebben, met uitzicht op het meer. Achteraf zijn we ongelofelijk blij dat we haar aanbod hebben aangenomen, want het was echt een onvergetelijk verblijf. Het gehele onderhuis (waar je met een heel gezin in kan) verhuurde ze voor de nacht aan ons en wij konden die avond dineren in de tuin, met uitzicht op Lake Tekapo.
De echtgenoot van de vrouw wees ons die dag nog op de heldere top van Mount Cook in de verte. Hij zei als je hem vanaf hier kan zien, dus niet bedekt in wolken, dan is een bezoek zeker de moeite waard.

De volgende dag vertrokken we weer met helder weer, richting de bergen.
Een hostel aan de voet van Mount Cook werd onze eindstop voor die dag. Frisse berglucht, wat poppende oren van het omhoog rijden, maar een ongelofelijk blauwe lucht zorgde voor een fantastisch uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Voor de rest was alles groen om ons heen en de zon scheen gelukkig. De resorts die verder in het gebied zaten waren niet te betalen en tot onze verrassing was een prive kamer in het "hostel" gewoon een wat verouderde hotel kamer. Inclusief bad. Niets mis mee dus.
Je kon mooi wandelen in de omgeving en we zetten koers naar een uitzichtpunt waar je het begin (of juist het einde) van de gletsjer kon bekijken. Wat een klim! Blijkbaar hadden we geen goede conditie meer na al het gereis en gezit. Na wat stops onderweg (doen alsof je van het uitzicht aan het genieten bent) bereikten we het eindpunt.

We zagen wat grote brokstukken (ijs) van de gletsjer drijven in een meer van smeltwater. Erg dichtbij de gletsjer waren we verder niet, maar het gaf ons wel een indruk.
Een bezoek aan de bar, in de bovenverdieping in het grote hostel/ hotel verliep goed....mede door het Happy Hour. We lagen die avond vroeg, moe en voldaan in bed.
De volgende ochtend werden we wakker en bij het openen van de gordijnen zagen we dat de gehele omgeving inclusief bergtoppen bedekt waren in een dikke mist. Gniffelend bedankten we het weer van Nieuw Zeeland, we hadden zeker geluk gehad met de dag ervoor en het heldere weer.

bewolkt of blauwe lucht, je moet maar geluk hebben!

In Queenstown hadden we via Lastminute.com een ander hostel geboekt, met prive kamer en badkamer. Eenmaal aangekomen hing er een bepaalde schimmel lucht in de kamer, waar we spontane niesbuien van kregen. Na even te overleggen, toch maar gevraagd om een andere kamer...en gelukkig...er was er nog een vrij zonder apart luchtje. Queenstown bleek een erg leuke stad te zijn. Toeristisch wel, maar een erg goede plek om eigenlijk je trips over het zuider eiland te plannen. Op aanraden gingen we nog langs misschien wel de bekendste plek in Queenstown; Fergburger. De lekkerste hamburgers (van misschien wel de hele wereld), dus wij moesten dat ook maar even proberen. Inderdaad, beiden hebben we nergens anders nog zulke lekkere hamburgers gegeten. Dat valt niet uit te leggen, dat is een...gevoel ;)

een scheve straat in Queenstown

Hoogtepunten tijdens de reis na Queenstown was onder andere de tocht op het water door Milford Sound. In Te Anau sliepen we twee nachten, zodat we de toer konden doen. In Te Anau is vrijwel niets behalve hotels en een meer.
De autorit naar de haven in Milford Sound alleen al is zeker de moeite.Via een slingerde weg rijd je door regenwouden en doordat je steeds hoger de bergen in gaat hangt de bewolking en mist laag over de weg. Bergtoppen en afgronden omringen je en zorgen voor spectaculaire plaatjes. Het voordeel van een boottocht in de ochtend (zeg tot 11 uur) is dat je de grote bussen met toeristen voor bent. Wij zaten denk ik met een man of 50 op een boot waar zeker een paar honderd man op kan. Lekker rustig dus. Milford Sound is een van de fjorden aan die kust van het zuider eiland. Fjorden zijn lange smalle inhammen in het bergenlandschap aan de kust uitgesleten door gletsjers.

Je kan er tussendoor varen, totdat je bij het begin van de Tasmaanse zee komt. Onderweg zie je watervallen, groen, veel water, mensen in kano's...en zeeleeuwen. Vooral dat laatste was erg leuk om te zien. Ze lagen te slapen of speelden wat met elkaar in het water.

Na een nacht weer in Queenstown te hebben gezeten (je komt er weer langs als je vanuit Te Anau terug rijdt) reden we richting de westkust van het zuider eiland. Een aanrader is Puzzling World in Wanaka. Ook voor 'grote mensen' als wij erg leuk!

Je kan je vermaken (in ons geval..anderhalf uur) in het doolhof. Het leek zo makkelijk, maar met het warme zonnetje boven ons..raakten we toch aardig geirriteerd, we konden de uitgang niet vinden! Uitgedroogd en uiteindelijk valsspelend door een nooduitgang te gebruiken, kwamen we weer aan in het gebouw. Puzzling World test al je zintuigen, intellect en (geestelijk) uithoudingsvermogen. Afhankelijk van je eigen geduld natuurlijk ;).

Puzzling World achterlatend wilden we die nacht in Haast overnachten. Heb geen Haast wanneer je naar Haast gaat...er is niet zo heel veel hehe. Een World Heritage gebied, wat me een beetje deed denken aan onze waddeneilanden (op een positieve manier dus :)). Vlakbij de zee, veel groen, vlak land, meeuwen en geluiden van meer zee vogels in de verte. Wadlopen kon je hier vast ook wel ergens doen. De nacht daar was voor ons puur als noodzakelijke stop en de volgende dag reden we weer vroeg verder.
Iets waar we naar uit hadden gekeken was het bezoeken van een bekende gletsjer in Nieuw Zeeland, de Franz Josef Glacier. Een klein stadje met veel hotels, gezellige bars en restaurants. Een verzamelplek van helicopter tours en wandeltochten naar de gletsjer. We boekten snel onze wandeltoer voor de volgende dag, een tocht die om 10 uur begon en ons pas deed terugkeren rond 6 uur. Best lang dus!
Maar zeker de blaren en spierpijn waard. Verrassend is nog hoever het lopen is totdat je onderaan het begin van de gletsjer staat. Eenmaal op het ijs heb je je clamp-ons (spikes) onder je schoenen gebonden en oefen je wat onwennig niet over je eigen voeten te struikelen.

De gids nam ons op sleeptouw en hakte als het nodig was trapjes uit in het ijs. Soms moesten we door spelonken tussen het ijs klouteren en glijden. Als je claustrofobisch was hoefde je niet overal te volgen gelukkig. Het ijs was op sommige plekken lichtblauw en net zoals bij Mount Cook was het weer die dag geweldig. In een koude omgeving konden we grotendeels zonder jas en met korte broeken rondlopen. De blauwe lucht en warme zon gaven ons een welkom gevoel.
Het mooie was doordat we de toer hadden geboekt, we na terugkomst gebruik konden maken van de buiten spa in het stadje. Verschillende baden met een temperatuur van 36 tot 42 graden, waren ideaal om je pijnlijke kuiten en voeten doen ontspannen. Na 20 minuten gleden we zowat uit ons huidje, dus helemaal klaar om lekker na een drankje in bed te kruipen.

Punakaiki, een plek aan de kust waar de Pancake Rocks te vinden zijn.
Een eigenaardige naam voor een stad en een nog eigenaardiger fenomeen om te bezoeken. Veel mooi groen, met inheemse planten en fantastische uitzichtpunten aan de kust.

De dagen na de Franz Josef Glacier verstreken aardig snel en overal waar we kwamen konden we nog maar kort zijn. In Punakaiki verbleven we ook 1 nacht en reden de dag erop in rap tempo naar Nelson. Twee dagen later moesten we namelijk de ferry (boot) nemen vanaf Picton naar Wellington (op het noorder eiland). De B & B in Nelson hadden we voor een super goede deal kunnen boeken en gastvrij werden we ontvangen. Het voelde alsof we bij familie bleven logeren, wat erg fijn was..na weer een tijdje zo te hebben gewisseld van locaties en hotels.
Nabij Nelson ligt het Abel Tasman Park. Ook zeker een bezoek waard voor lange wandeltochten of kampeeravonturen. Kano's of fietsen huren is er ook mogelijk. Nou moet ik eerlijk toegeven dat toen wij er waren, we een overkill hadden aan 'al het moois wat NZ te bieden heeft'. We waren moe en konden gewoon niet meer zien wat een plek nou extra mooi maakte. Mooier dan de voorgaande speciale plekken...op die manier. Voor natuurliefhebbers is het denk ik wel een must-do, ook door te kamperen kan je dagenlang in tentjes en hutten lekker vertoeven binnen het park.

Bijna vertrokken we naar het noorder eiland. De auto moesten we in Picton terugbrengen en gelukkig zat Apex ook bij de haven. De bootreis verliep gelukkig erg rustig en de zon scheen (alweer!). Soms kan de overtocht daar blijkbaar erg ruig zijn, met hoge golven.
Jammergenoeg zagen we geen dolfijnen naast de ferry, maar het varen tussen de rotsen en stijle wanden was ook erg mooi.
In Wellington op het noorder eiland gingen we aan wal en doordat we de volgende middag al zouden vliegen naar Auckland, checkten we snel in hotel in. Het was toen 6 uur en na wat eten te hebben gehaald wandelden we nog een klein rondje door het centrum. Wellington, zo bleek, was ook weer een erg leuke stad. Gelegen aan het water, met een zakencentrum, maar toch hing er een gezellig dorps gevoel. Ook leken er best wat uitgaansgelegenheden te zitten. Wat we eerder onderweg van iemand hadden gehoord was, dat het hier "helemaal geweldig was in het weekend". Jammer dat wij er op een maandag zaten.
De volgende dag na het uitchecken, lieten we onze tassen nog even staan en liepen richting het Museum Te Papa. Van vrienden hadden we de tip gekregen zeker dit museum te bezoeken als we tijd hadden. Onze vlucht vertrok pas over een paar uur en we maakten graag gebruik van het GRATIS museum. In het uurtje dat we er waren (veeeeel te kort) hebben we 1 verdieping kunnen bezoeken. Het museum is echter wel wat verdiepingen groter, dus helaas hebben we niet alles kunnen bekijken. Geweldig dat een stad zo'n voorziening heeft.
Toevallig en een ook beetje luguber, bezochten we die dag ook het gedeelte in het museum wat ging over aardbevingen in Nieuw Zeeland. We stonden in een klein kamertje waar je kon ervaren hoe een aardbeving aanvoelde, met enge geluiden etc. Een dag later vond de aardbeving in Christchurch op het zuider eiland plaats...

Het Noorder eiland

Met een strak schema zaten we maar 5 dagen op het Noorder eiland, voordat we terug zouden vliegen naar Sydney, Australie. We konden tot uiterlijk Lake Taupo rijden binnen deze tijd.
Via eerder geinterviewde Nederlanders Coby en Joop (in Melbourne) kwamen we uit bij de tante van Joop (Bep), ergens op het noorder eiland. We hebben haar geinterviewd over haar emigratie een hele lange tijd geleden vanuit Nederland naar Nieuw Zeeland. Het interview zal snel op deze site terug te vinden zijn.
Daarnaast kon ik weer een puntje afvinken op mijn Oz-list (de to-do-list) voor tijdens onze reis. Een half jaar voor onze reis had ik al contact gemaakt met een tatoeerder in Auckland die gespecialiseerd was in typische Maori tatoeages. Let wel: tatoeages die de Maori cultuur respecteren. Ze zijn daarom geinspireerd op hun tatoeages, maar bevatten niet hun eigen tekens..behorend tot hun familie of stam.
Pijn deed het wel, maar ik ben erg blij met het eindresultaat en ook de omstandigheden en de plek waar ik het heb laten zetten. Tijdens onze reis:)
Nog vermoeider van het reizen en het constant inpakken van de backpacks, verlangden we stiekem naar het weerzien met Sydney. Lake Taupo redden we niet, maar wel kwamen we tot de vreeeeselijk stinkende omgeving van Rotorua. Als je een daar fikse verkoudheid hebt, heb je best geluk!
Het zag er wel mooi uit, maar het stonk echt vreselijk naar rotte eieren. De vulkanische omgeving zorgde voor warmwaterbronnen, moddervelden die constant scheten lieten en verkleurde meren.
Mooi voor foto's, maar al te lang wil je er niet blijven haha.

alsof je op de wc zit...

We reden in een keer terug naar Auckland, waar zojuist de spits was aangebroken. Wat te laat brachten we onze campervan terug en probeerden in de drukte nog een taxi te vinden naar ons hotel. We hadden een hotel vlakbij het vliegveld geboekt (voor echt een prikke van 25 euro), we vlogen de volgende ochtend al om half 9 richting Sydney.

In een rap tempo vloog de Nieuw Zeeland reis voorbij. We hebben echt genoten van de landschappen, de rust en de frisse lucht die het land te bieden heeft. De mogelijkheden van activiteiten zijn zeer uiteenlopend en daarom is het land erg aantrekkelijk voor mensen van alle leeftijden. Ach het is een stukje vliegen vanaf Nederland, maar dan heb je ook wel wat! Ik zou er zeker nog een keer naar terug keren, vooral als we daarvoor niet al 2 maanden rond hebben gereisd. Er is nog zoveel meer moois te zien op de eilanden, dan de vluchtige indrukken die wij hebben opgedaan.
Maar zelfs die...die waren al geweldig.

30 januari - 8 februari 2011 | Mighty marvelous Melbourne

2011-03-12T01:32:00.001+01:00

Nou was ik natuurlijk altijd al een grote fan van Sydney, maar door ons tweede bezoek (in ons leven) aan Melbourne heb ik ook een grote waardering voor deze stad ontwikkeld.
Uiteindelijk hebben we hier zo'n 5 dagen gezeten en tussendoor de Great Ocean Road voor enkele dagen bezocht.
Melbourne en de Great Ocean Road hebben we zo'n 3 jaar geleden op een tempo gedaan waar de meeste Chinezen en Jappanners nog "U" tegen kunnen zeggen...erg snel dus. We scheurden binnen 1 dag van Adelaide naar Melbourne en stapten onderweg even uit om wat foto's te maken van de 12 Apostles en dergelijke.
Dit jaar hadden we gelukkig wat meer tijd ervoor uitgetrokken, dus we leerden Melbourne ook wat beter kennen.

12 (of wat minder ;)) Apostles

We kwamen aan het eind van de dag na een tocht wat lange vlucht vanuit Broome (west Australie) in Melbourne aan. Vic Hall (nu blijkbaar veranderd van naam in Space hotel) had ik al een half jaar ervoor geboekt en wat ik erover had gelezen was dat het een simpele, hostel achtig verblijf zou worden. Wel konden we gelukkig ook kiezen voor een prive kamer, dus wat dollars extra hadden we daar wel over. De badkamers en toiletten deel je dan wel, ook waren er voorzieningen als een keuken en een kleine bioscoop.
Goed, wij kwamen aan op Melbourne Airport..en reden met een extra grote taxi (mede door de meegesleurde surfplank) richting het centrum. Zo'n 80 dollar armer (ja het was blijkbaar best een afstand vanaf het vliegtuig, dus wees gewaarschuwd) stopten we voor het hotel/hostel.
Houten schotten, uitstekende electriciteits draden en het uiterlijk van een huis uit de krottenwijken van Sri Lanka.. ging er ineens een lampje bij me branden dat er op de website van het hotel had gestaan: Werkzaamheden vanaf januari 2011!
Dat hield dus blijkbaar in dat de gehele receptie was getransformeerd tot alleen een balie met een beteuterde werknemer erachter en het plafond en de rest van de hal totaal gestript waren.We kwamen uiteindelijk in onze kamer terecht, wat over het algemeen prima maar basic was. In de nacht bleek blijkbaar dat de gemiddelde leeftijd in Vic Hall 20 jaar was...en waarschijnlijk allemaal voor de eerste keer alleen op reis waren...Als een oud besje heb ik de hele nacht wakker gelegen door het rennende grut en hun geschreeuw over de gang. Ik besefte dat ik toch misschien wat te oud werd voor een hotel als dit. Steef slaapt als altijd overal doorheen dus die is nooit te oud om in een hostel te slapen;).

Toen om klokslag 8 uur in de ochtend (wanneer de kinderen allemaal eindelijk lagen te slapen) de werkzaamheden in het hotel weer begonnen (geboor direct onder onze kamer) besloten we maar te gaan klagen. Gelukkig hebben we de twee nachten erna in een kamer helemaal boven in het gebouw kunnen zitten. Voor hetzelfde budget bedrag inclusief (schone) badkamer en luxere kamer en exclusief kinderachtig gedrag op de gang.
Je raadt het al, ik werd ook weer een jaartje ouder;) dus ik vierde mijn 29e verjaardag in Melbourne wat Nederlandse oud huisgenoten uit Sydney. Ook onze voormalige huisbaas uit Sydney, die nu in West Australie woont, kwam speciaal over voor ons...en zo konden we een vluchtige 24 uur met elkaar doorbrengen.

Enkele hoogtepunten in Melbourne waren zeker het bezoeken van de Melbourne Gaol (wat je dus uitspreekt als jail gewoon, maar waar we na 10 keer het woord letterlijk als g-a-o-l te hebben uitgesproken pas achterkwamen). Echt een indrukwekkende omgeving, met verhalen over veroordeelden...sommigen onterecht en anderen welverdiend.

Als je ooit nog de film "Ned Kelly" kan gaan kijken (kopen/ downloaden) dan zie je het verhaal van de meest bekende veroordeelde die in de Melbourne Gaol heeft gezeten (en is opghangen). De nu overleden Australische Heath Ledger speelt erg goed de rol van Ned Kelly in deze film. Wij ervaarden ook hoe het was om een gevangene te zijn in een klein rollenspel met een beambte (die het angstwekkend goed speelde).
De gratis tram die een rondje door het centum rijdt brengt je gemakkelijk naar de main touristic spots, super dat zoiets bestaat in zo'n grote stad. Het aquarium lieten we toch maar even voor wat het was, omdat de prijzen voor zo'n uitstapje altijd een beetje tegenvallen helaas. Met de Nederlandse vrienden bezochten we nog het Eureka Skydeck, een erg hoog gebouw waar je uitzicht hebt over bijna heel Melbourne. Ook kan je ervaren hoe het voelt om ineens de grond onder je te zien wegvallen....en je de auto's heeeel klein onder je door ziet rijden.

Melbourne heeft erg veel toeristische, culinaire, bezienswaardige en muzikale attracties en ik moet zeggen dat een kleine week nog veel te kort was om een goede indruk van de stad te krijgen. Met pijn in mijn hart moesten we Melbourne inruilen voor de nieuwe reis naar Nieuw Zeeland. De volgende keer als ik weer in Australie terugkeer zal ik zeker voor een langere tijd in Melbourne verblijven, omdat ik voor mijn gevoel zoveel meer in de stad had kunnen doen!

Nogmaals; www.thatsmelbourne.com.au is een super site waar je veel informatie en leuke tips uit kunt halen als je in Melbourne bent. Ook staan daar de podcasts op, zodat je door middel van de mp3 files te downloaden en op je mp3 speler te zetten...je een prive rondleiding door verschillende delen van de stad kan krijgen..GRATIS. Ik baal er persoonlijk wel van, want ik heb ze gedownload maar uiteindelijk niet de wandeling gedaan, omdat we er gewoon geen tijd voor hebben gehad.
Ook hebben we door te mailen naar een Australisch tv programma wat ik altijd kijk in Nederland (door de afleveringen te downloaden), bij een live tv uitzending gezeten! The 7PM project is een dagelijks nieuwsprogramma en wordt iedere dag opgenomen in Melbourne met een live publiek (waar wij er die dag twee van waren :)).
Zo zie je maar, door gewoon te mailen kun je echt hele leuke dingen doen...als het maar in je opkomt en je actie onderneemt. Helaas mochten we geen foto's maken en onze telefoons moesten gelijk uit bij binnenkomst van de studio's, dus het is alsof we er nooit zijn geweest. ;) Toch heb ik enkele (voor mij) bekende Australiers gezien...wat helemaal bizar is omdat ik ze normaal gesproken vanuit ons huisje in Zwijndrecht op de computer zag. Voor hun waren we gewoon wat Australiers die naar de studio waren gekomen...toch grappig.

Ja, Melbourne heeft wel een speciaal plekje gekregen en ik hoop dat ik er ooit weer terug zal keren om er weer heerlijk uit eten te gaan..of ergens op een rooftop mijn verjaardag te vieren met een drankje. Met uizicht op het zakencentrum en de verlichte hoge gebouwen uiteraard.... ;)

Korte Update vanuit New Zealand

2011-02-24T07:50:00.001+01:00

Op speciaal verzoek van ons vriendinnetje Au3, die ineens 3 berichten naar de blog stuurt ;) schrijf ik even een korte update op de blog. Helaas alleen niet een heel vrolijk bericht...
We zitten nu in een hotelletje vlakbij het vliegveld in Auckland, morgen vliegen we namelijk al om half 9 in de ochtend terug naar Sydney. Weer erg leuke dingen gezien en gedaan hier in Nieuw Zeeland (wat nog terug gaat komen in een blog bericht natuurlijk). Maar voor nu wil ik nog even inhaken op de vreselijke aardbeving in Christchurch.

Link naar nieuwsbericht: Christchurch quake toll rises to 98 (foto: Getty Images, Hannah Johnston)

Vandaag is het de derde dag dat er naar overlevenden wordt gezocht, maar de kans wordt steeds kleiner dat er daadwerkelijk nog mensen levend worden gevonden. Bizar dat we zo'n twee weken terug in Christchurch begonnen met onze Nieuw Zeeland reis. Rustig haalden we de auto op en reden richting hotel richting het centrum (wat nu een groot rampgebied is). Ik wilde nog het hotel aanbevelen waar we die nacht zaten hier op de blog. Maar nu hoop ik alleen dat hij nog overeind staat en dat iedereen ongedeerd is gebleven daarbinnen.
Via onze mailing, sms en facebook hebben we toen we het nieuws hoorden gelijk iedereen laten weten dat wij ongedeerd zijn en op het Noorder eiland zaten. Ver weg van Christchurch en de naschokken van de aardbeving. In de dagen erna zijn er namelijk honderden naschokken geweest varierend van klein tot weer redelijk groot. Op de tv verslaan non-stop de kanalen het laatste nieuws en of er nog overlevenden zijn gevonden. Ook zien we delen van het centrum en de straten waar we hebben gereden, wat nu opengescheurd asfalt is en auto's die bedolven zijn onder gebouwen. Hoeveel mensen daar nog onder liggen...durft niemand te zeggen.
Mensen met huizen die direct aan de rand van een afgrond woonden (en daar ook flink voor hadden betaald om te kunnen wonen met dat uitzicht op de natuur) werden opgeschrikt door landverschuivingen. Hun huizen balanceren nu gevaarlijk op de rand.
Wat ons gelijk opviel is dat (net als de Aussies en de rampen in Australie) de kiwi's keiharde doorzetters zijn. Alsof het jaren kamperen, in de bush wonen en leven hun heeft voorbereid op dit soort rampen. Verstanding zoeken ze de veiligere gebieden op en vormen kleine gemeenschappen, waarmee ze koken, praten..een borrel drinken tegen de schrik en tenten opzetten...totdat ze weten waar ze naar toe moeten en kunnen wonen.

Het blijft een soort van ver van je bed show...maar dit keer toch heel dichtbij voor ons. Een beetje onwerkelijk om het nieuws op tv te zien ook. Ik hoop dat er nog veel mensen levend onder het puin vandaan komen en dat er nog wonderen bestaan, ook al geven de hardwerkende reddingswerkers de hoop stiekem een beetje op na de derde dag.

Volgende keer een wat vrolijker bericht! Morgen zijn we zoals ik al eerder meldde weer in Sydney en dan kan ik eindelijk rustig alles wat we de afgelopen weken hebben gedaan, op een rijtje zetten en de foto's uitzoeken :)
Be safe everyone.

Tweede interview met Nederlanders: Joop en Coby in Melbourne

2011-02-18T22:10:00.001+01:00

Door zelf te Googlen naar Nederlanders die in Melbourne wonen, kwam Coby uit bij mijn oproep voor het interview. Een mail volgde en gelukkig konden we het interview inplannen tijdens ons verblijf in Melbourne.
Coby en Joop zijn al zeer ervaren in het wonen en werken in een 'vreemd' land en met veel passie vertellen ze over de periode dat ze voor het eerst vertrokken uit Nederland. Na jaren wonen in Azie, kwam min of meer met toeval Australie op hun pad. Hoewel de reden om naar Australie te verhuizen het werk van Joop was en niet een verborgen verlangen, beginnen ze nu hun draai in Melbourne te vinden.

Bekijk het gehele interview met Coby en Joop!

18-30 januari 2011 | Cape Range National park-Exmouth-Onslow-Karratha-Port Hedland-Broome

2011-02-17T07:14:00.001+01:00

De laatste loodjes van de West Kust...

Snorkelen aan de west kust van Australie is perfect vanaf Coral Bay tot Exmouth.
Na een nacht in Coral Bay te hebben gezeten, reden we het aangrenzende National Park in. Het Cape Range National Park staat bekend om de vele strandjes en plekken waar je gratis kan kamperen. Als je door blijft rijden kom je dan vanzelf bij Exmouth uit, de eerstvolgende grotere plaats met onder andere hotels en een supermarkt.
Direct na de omheining van het park te zijn binnen gereden, zagen we rode kangeroes en wallaby's wegspringen die schrokken van onze auto, wilde emu's een beetje verbaasd hun kop omhoog steken tussen de struiken en af en toe een verdwaalde geit wegrennen. Ook de planten en het uitzicht wat we hadden op de wanden van de Gorge (een soort vallei), maakten een veel indruk op ons. In plaats van een wildlife park te bezoeken om de beestjes in gevangenschap van dichtbij te bekijken, kan je veel beter een dagje hier doorheen rijden om ze in hun daadwerkelijke leef omgeving te zien. Zoveel mooier en specialer.

kangeroe in het national park

Wat wel even vermeld moet worden is dat de route door het park wat wij reden vanaf Coral Bay, zeker met 4 wheel drive gereden moet worden. De zandwegen zijn namelijk zo slecht en laten je auto stuiteren en zwoegen dat je met een normale auto (of een normale camper) zeker stil komt te staan. Uiteindelijk kom je wel weer op een verharde weg uit die je verder richting Exmouth brengt (en ook nog langs de mooiste strandjes), maar je mist zeker wel een stuk mooie natuur.
Na de auto nog een laatste keer scheurend door een laagstaande kreek met modder te hebben gedwongen, kwamen we weer mensen (toeristen) tegen. We hadden onze HEMA reiskaarten bij ons en onderweg ook nog wat andere kaarten opgepikt, zodoende konden we zien hoeveel strandjes er hier aan de kust het bezoeken waard waren. Bij sommigen mocht je ook kamperen dus we besloten hier te overnachten. Het T-Bone Bay strand was onze eindbestemming voor die dag en met nog 2 andere kampeergroepjes stonden we een beetje eenzaam in het uitgestrekte landschap geparkeerd. Er waren maar 3 plekken voor kampeerders beschikbaar bij T-Bone Bay dus we hadden geluk!

T-Bone Bay campsite

Direct aan ons kamp lagen wat duinen met daarachter het strandje aan de zee. Steef besloot te gaan vissen en toen hij net weg was en ik met mijn Ipod en een boek bij de auto achter bleef, zag ik uit mijn rechter ooghoek wat bewegen. Een nieuwsgierige Wallaby keek me aan en stond inmiddels naast de voorkant van de auto. Ik zat aan de achterkant en schrok in de eerste instantie dat ze zo dichtbij kwam. Toen zag ik dat ze een kleintje in haar buidel had, ik werd daarop nog wat zenuwachtiger omdat je niet weer hoe aggressief ze kan zijn om haar baby te beschermen. Zo rustig mogelijk bleef ik zitten en bekeek op mijn beurt haar weer en het kleintje wat soms ondersteboven in de buidel een pootje naar buiten stak. Voorzichtig kwam ze steeds dichterbij, totdat ze zelfs aan mijn teen begon te snuffelen. Inmiddels was Steef klaar met vissen en kwam weer aanwandelen. Snel gebaarde ik hem stil te zijn en ook hij kon de nieuwsgierige wallaby bekijken. Steef had trouwens ook een vis in zijn handen, die hij zojuist had gevangen (avondeten!).

cheeky wallaby met baby

Later hebben we de Wallaby wat water gegeven (ze bleef maar drinken, dus we hebben zeker een hele fles water gedoneerd denk ik). Ik gaf haar liever geen eten, want ze kwam achteraf redelijk tam over en waarschijnlijk gewend aan de vele kampeerders. Ze zou maar mensen tegenkomen die haar kwaad willen doen...
Het gebied waar we zaten was over het algemeen erg druk bezet met Wallaby's die soms best dichtbij kwamen en je een beetje aan zaten te staren. So mister Wallaby...it seems the tables have turned.. ;)
Onze nachtrust werd abrupt verstoord, doordat het Australische zachte weer ineens veranderde in een hevige regenbui met bliksem. Wij sliepen gelukkig in de auto, de andere kampeerders in tentjes (hehehe). Nog nooit hadden we zoveel bliksems achter elkaar en tegelijkertijd gezien. Mooi maar ook best eng, alleen in een national park.

Na de nacht overleefd te hebben, het koelde gelukkig een stuk af door de regen, pakten we al vroeg onze spullen in en reden rond een uur of 7 weer verder langs de kust. Turquoise Bay samen met Coral Bay zijn denk ik wel onze favoriete snorkelspots geweest. Een langgerekt strand, met een ondiep stukje zee en daarna het diepere gedeelte met stukken van het Ningaloo Reef. Wederom perfect voor mensen zoals ik die wat bang zijn in de grote zee. Grote Stingrays zagen we voorbij zwemmen (toen we aan de kant stonden gelukkig haha) en af en toe zag je ook in de verte een schildpadden hoofdje boven water verschijnen. Een school met grote vissen had ons weer gevonden in het ondiepe water en ze waren zo nieuwsgierig dat ik ze zelfs kon aanraken. Er staat een sterkte stroming bij deze baai, dus lees vooral het bord voordat je het strand oploopt met de uitleg waar je het beste het water in kan gaan.

Turquoise Bay

We hadden best wat verwacht van Exmouth, maar het was voor de zoveelste keer niet erg veel. Hotels, motels, backpackers en een klein winkelcentrum. Doordat we in het laagseizoen er waren, konden we gemakkelijk een budget kamer huren (met airco) voor een paar dagen om wat bij te komen van de hitte. Vanaf Maart tot November is hier blijkbaar hoogseizoen en kan je allerlei leuke dingen doen, zoals zwemmen met whale sharks en fishing trips. Nu was zelfs het kantoortje voor het boeken van de activiteiten gesloten en was het restaurant wat bij de camping hoorde aan het verbouwen. Nou ja, dan maar lekker in het zwembad liggen en genieten dat er geen gillende kinderen om je heen rennen ;).
Steef heeft in de dagen dat we hier waren nog gesurfd aan een strand vlakbij Exmouth en we hebben geprobeerd schildpadden te bekijken op het strand in het donker. Maar helaas hebben we er geen een kunnen ontdekken terwijl ze eieren aan het leggen was.
De auto was weer wat opgeruimd, de was was gedaan dus we konden weer op weg. Broome kwam steeds dichterbij en we zouden nog maar een paar stops nodig hebben totdat we er waren. De eerstvolgende grotere stad, met campings, was Karratha...alleen was dit wel een stuk rijden, vandaar dat we bij Onslow zouden kamperen.
Mensen....Onslow.....niet doen..haha...veel werkend publiek (voornamelijk vissers en zoutmijn medewerkers) en een Aboriginal nederzetting, waar je langs moet rijden als je naar 'het centrum' gaat. Op de een of andere manier hing hier gewoon een hele suffe maar ook dreigende sfeer, ik keek alweer uit naar de volgende ochtend. Ook de camping was voornamelijk bezet door de mannen die werkzaam waren in de omgeving, dus als vrouw voelde ik me ook al niet heel erg op mijn gemak.
Mooi, de volgende ochtend! In de auto en rijden maar :). De zon was die ochtend weer gaan schijnen, dus zelfs Onslow kon ook nog wel glimlachen. Ja dat stond hem wel.....maar toch bleven we niet langer.

veel 'niets' en een zebrapad in de Outback :)

Karratha was weer een paar uur rijden vanaf Onslow en daar kregen we de schrik van ons leven....alles was zoooo duur!! Doordat het in dit gedeelte van West Australie nu zo warm was, waren we gedwongen in een hotelkamer te overnachten in plaats van in de auto. Karratha zal voor 90 procent bestaan uit (zout) mijn werkers en aangezien die een aardige duit verdienen, zijn de hotelprijzen hier onaangenaam hoog. Zo kregen we bij een Best Western (wat naar eigen zeggen het goedkoopst in de stad was) een prijs van 280 dollar mee. Voor zo'n prijs kan je in een grote stad als Perth of Sydney in een 5 sterren hotel overnachten! Wat gekrenkt in onze trots, maar nu ook gebrand om een goedkopere overnachting te vinden keken we verder. De enige Backpackers zat helemaal volgeboekt (ja vind je het gek met die prijzen in de stad) en zelfs het nabijgelegen plaatsje was of vol of had belachelijke hoge prijzen.
Gelukkig had ik op internet nog het telefoonnummer gevonden van een camping keten in Karratha. BIG4 heeft door heel Australie goede campings, met plaatsen voor tenten en caravans maar verhuren ook Cabins. Gelukkig, zij hadden nog plek in een budget cabin en eenmaal aangekomen kreeg de vrouw door dat we toeristen waren. Dat scheelde namelijk weer wat in de prijs (vooral zeggen dus als je naar Karratha gaat en wat zoekt). Pfffff...toch nog wat gevonden zonder ons scheel te hebben betaald. Nou ja..180 dollar is nog steeds veel, maar we hadden wel een tv, lekker bed, badkamer en koffie en thee.
Met deze ervaring achter de rug reden we de volgende ochtend naar Port Hedland. Weer een stadje met werkers en weinig toerisme " Het is nu laagseizoen weet u...." (jaaaaa ik weet het inmiddels wel!!). Om wat geld te besparen gingen we op zoek naar het BIG4's zusje van Karratha, in Port Hedland. De temperatuur was inmiddels wat gedaald doordat het bewolkt en regenachtig was. Prima, kamperen dus!
De tent die vriend M. nog had achtergelaten kwam nu ook van pas, zo konden we alle spullen op z'n plek in de auto laten liggen en in de tent slapen. Tent opgezet en we gingen koken in de camp kitchen dichtbij onze plek. Toen........werd het verdacht donker boven ons...en ging het nog verdachter harder waaien. Bliksem in de verte en gigantisch donkere wolken die dreigend onze kant op kwamen beloofden niet veel goeds. Steef besloot heeeeel snel de tent weer in te pakken en de auto slaap klaar te maken. Toen net de laatste voorbereidingen getroffen waren begon de ellende. Bakken met regen, keiharde donder en bliksem raasden over ons heen. En wij stonden in open keuken, wat alleen een dak had haha. Het leek ons beter daar te blijven dan in de auto te gaan zitten. Zeiknat en tegelijkertijd ons avondeten naar binnen werkend, zo stonden we daar voor zeker een half uur. Nu is het best grappig, op dat moment af en toe niet;). Mooie foto's en video's hebben we wel nog kunnen maken van het hele gebeuren!

bliksem in Port Hedland

Overigens prima in de auto geslapen die avond ....

Tja, de plaatsen waar we eigenlijk zijn geweest vanaf Exmouth hebben we eigenlijk niets verder gedaan dan een plek zoeken om te overnachten. Meestal was er ook niet echt wat boeiends te ontdekken, behalve een supermarkt. Daarom waren we ook extra blij dat Broome steeds dichterbij kwam.
Van Karratha tot Broome is ook nog een stuk rijden, dus we wilden in de eerste instantie halverwege weer ergens overnachten. We kwamen op een camping uit, waar gewoon echt bijna niemand was...en het verlangen naar wat mensen om mee te kletsen groeide daarmee nog meer. Doorkarren naar Broome dus maar.
Een last-minute besluit en samen met het snel doorrijden naar Broome moesten we rekening houden met de avondklok van half 8 (want dan is de zon onder). Daarbij werden we ook nog eens op de hielen gezeten door een fikse stormbui. Wat eerder dan gepland kwamen we dus in Broome aan en de eerste indrukken (met de ondergaande zon erbij) waren prima. Het leek hier wel een groot resort, met luxe hotels, normale hotels en backpackers allemaal omringd door palmbomen. Ook zagen we voor de eerste keer weer de aboriginals doelloos rondhangen bij de winkelcentrum. We zochten een backpackers hostel op en konden een prive kamer krijgen. Het voelde subtropisch aan in Broome en kort na het inchecken kwam de regenbui langs. Blij dat we binnen en droog waren, dronken we nog wat bij de bar...om vervolgens heerlijk in ons bedje te kruipen.

Natuurlijk zaten we ook hier weer in het verkeerde seizoen in Broome; cyclonen seizoen, het fenomeen staircase to the moon was niet te zien en het was niet echt strandweer. Maar dat mocht onze pret niet drukken, wij genoten van het feit dat we wat langer op een plek konden zijn....
Hiermee kwam een eind aan onze lange reis langs de kust van West Australie, zoveel mooie dingen gezien en meegemaakt. Toch moet ik wel toegeven dat vooral het stuk naar boven vanaf Perth, beter te rijden is vanaf Maart (dit kregen we af en toe ook al te horen van mensen met ervaring). De temperatuur is aangenamer en toeristische activeiten zijn hierop berekend. Het voordeel was af en toe wel weer dat het niet zo irritant druk was met toeristen bij bezienswaardigheden en dat we goedkoper konden overnachten. We hebben best veel tijd gehad om te reizen dus spijt van onze route hebben we natuurlijk nooit!

Nog een laatste tip met betrekking tot onze laatste week in Broome. We hadden een super mooie deal gevonden op www.lastminute.com.au waardoor we voor 5 nachten in een luxe, klein appartement konden overnachten. Voor zo'n 80 euro per nacht hadden we de ruimte en de rust om al onze spullen uit te zoeken, de auto te verkopen en de baggage voor te bereiden op de vlucht naar Melbourne.

frangipani resort, Broome

Ik zal (wanneer er meer tijd voor is) een korte samenvatting met highlights op de blog posten en ook de tips die we uit eigen ervaring met jullie willen delen. Ook een overzicht van de campings en hotels die wij hebben bezocht kan je binnen een bepaalde tijd hier terugvinden. Sommigen erg goed, anderen echt heeeeeel slecht!
Mensen die dezelfde route in West Australie gaan rijden kunnen er hopelijk op deze manier nog wat nuttigs uit halen.

We zijn op dit moment, wanneer ik dit verhaal schrijf, al in New Zealand:) Alweer ruim een week aan het rondreizen en nu aan de West kust van het zuider eiland. Meer verhalen volgen snel; een korte impressie van Melbourne en onze avonturen in New Zealand. Stay tuned!

Nanga Bay - Monkey Mia - Quobba - Coral Bay 13-17 januari 2011

2011-01-29T10:03:00.001+01:00

Rookhoestjes en dolfijnen

Kalbarri National Park lieten we achter ons en reden verder in onze 4WD door West Australie. Het was alweer half januari en voor ons gevoel begon de tijd te dringen om voor eind januari in Broome te zijn. Een van de hoogtepunten waar we de hele reis al naar uit hadden gekeken was het Ningaloo Reef, ten hoogte van Coral Bay en Exmouth. Maar voordat we daar aankwamen, zouden we eerst nog wat dolfijnen kunnen zien bij Monkey Mia.
Nanga Bay, zo'n 1,5 uur voor Monkey Mia, was voor ons weer een eindstation na een lange dag rijden.
Vlak ervoor kwamen we langs de Strombolites. Een van de oudste organismen op deze aarde die ieder jaar zo'n 3 mm groeien, liggen in het ondiepe water aan de kust. We waren al eerder bij zoiets dergelijks geweest vlakbij Mandurah, maar blijkbaar (wist een mevrouw te vertellen) waren die DOOD...en zijn we nu bij de juiste. Oh ok..mevrouw :S.

Het lijken kleine rotsen en zonder de bordjes met uitleg zou je er verder ook niet meer naar omkijken. Dat dachten waarschijnlijk ook de eerste handelaren in Australie, die vanuit de kust hun kamelen wol verscheepten. De karren sporen zijn nog duidelijk te zien tussen de Strombolites. Het opnieuw groeien tot dezelfde hoogte kan namelijk eeuwen duren...OEPS.

Het Nanga Bay Resort was een hele grote camping, met ook cabins en stapelbedden (hostel achtige) kamers. Voor ieder wat wils dus.
Bij het inchecken stond er een verrimpelde mevrouw achter de toonbank, luid hoestend inclusief rochelende ondertoon. Voor de rest was er niemand te bekennen in het restaurant en winkeltje wat in hetzelfde gebouw als de receptie zat.
Het hele park was aardig leeg en behalve 1 gezin en (natuurlijk) "Ze Germans", was er niemand om te bekijken of mee te praten. We konden erg prettig onder wat bomen kamperen en genoten van het zachte briesje wat van het strand afkwam. De camping was namelijk wel gelijk gelegen aan het strand. Ook al was het meer een visstrand dan een zwemstrand, kon je je wel indenken dat wanneer het hier druk is..het erg gezellig kan zijn.
Na weer een avond zweten in de auto (en ons filmpje te hebben opgenomen over de auto) reden de volgende ochtend weer op tijd verder. Op weg naar Monkey Mia!
We wilden 2 avonden proberen te blijven op deze locatie, om even bij te komen van de warmte en ook wat was te doen. Op weg er naar toe kwamen we langs het bekende Shell Beach, overal waar je keek lagen witte, kleine schelpjes en de laag kon wel zo'n 12 meter diep zijn. We betrapten ons erop dat we het eigenlijk niet heel erg boeiend vonden. De avond ervoor bij de camping in Nanga Bay, lagen er langs het strand net zoveel witte schelpjes...en die waren nog niet platgelopen door de vele toeristen. Je gaat je dan afvragen hoe lang zo'n strand nog een toeristische attractie kan blijven, tot het gewoon verpest wordt door de voetstappen van toeristen?

De gebruikelijke foto's genomen van ons in het water en tussen de schelpen, toen weer in de auto richting Monkey Mia.
Natuurlijk kwamen we weer een attractie tegen en ook al heb je geen zin, moet je er toch even stoppen " nu we er toch zijn" ;).
Het was een Marine Centre waar ook ieder uur de haaien gevoerd werden. We kregen een rondleiding en uitleg over vissen, schildpadden en slangen die direct daar aan de kust leefden. Terwijl we aandachtig luisterden, genoten de muggen weer eens van mijn bloed (niet fijn!). We kregen uiteindelijk nog de langverwachte voederactie bij de haaien te zien, wat zo snel voorbij was dat ik blij ben dat ik het heb gefilmd haha. Nou ja....blijkbaar blijven het gelukkig wel wilde dieren en gaan ze niet poseren voor de toeristen;).
We hoorden van de jongen achter de kassa dat door het slechte weer kort ervoor, veel wegen afgesloten waren helemaal naar boven in het puntje van de Peninsula. Erg jammer vond Steef, die wilde wel weer even lekker gaan offroaden. Ik dacht :" gelukkig blijft het servies heel..;)".

Ok, nu ECHT naar Monkey Mia! Je moet entreegeld betalen voor het "park", oftewel als je een poging wil doen dolfijnen te bekijken, maar daarnaast is er ook maar 1 resort met camping wat gelegen ligt net na dit betalingspunt. Wat toevallig.
We besloten in de auto te slapen voor in ieder geval 1 nacht om te bekijken hoe het 's nachts met de warmte op de camping zat . De tweede nacht hebben we overigens in een kamer geslapen...met ventilator...dat was wel nodig!
Direct aan het strand lag het resort en ideaal voor wat gesnorkel en rustig ronddobberen. We zagen schildpadden en Stingrays voorbij zwemmen onder water..en zelfs ik had vriendjes gemaakt met kleine witte visjes.
In de avond toen ik de was aan het ophangen was, kwam er ineens uit de bush net naast de camping (en naast onze plek) een Emu het terrein op.

schone was en nieuwsgierige Emu

Als je er zo naast staat krijg je pas door hoe groot zo'n beest is en hoe scherp zijn poten en bek eruit zien. De Emu scheen mij wel interessant te vinden en bleef om de auto hangen, ik kroop daarop hysterisch in de auto...Stefan lachend achterlatend. Nadat de Emu een kado achterliet in de vorm van een stomende....ja juist ja...ging hij de buren vervelen. Ik heb hem niet meer gezien, misschien is hij wel op de BBQ beland ergens ;).
De volgende ochtend sloten we aan bij de kuddedieren die allemaal om half 8 op het strand staan om het voederen van de dolfijnen te bekijken. We hadden blijkbaar geluk....er stonden met ons zo'n 100 andere mensen (haha ik moet er nu nog steeds om lachen)..de ochtend ervoor waren er maar 15 mensen (aldus onze buurman). We hadden er al niet heel erg veel van verwacht en op zich op internet al veel foto's en verhalen er over gezien en gelezen. Je wacht eerst een tijd aan de kant, dan pas mag je met z'n allen naar voren het water in tot je enkels en daarna vooral niet bewegen. Anders krijgen de dolfijnen namelijk stress. Enkele lucky bastards worden uitgekozen 1 vis te geven aan een dolfijn en dan is de emmer leeg (dit moeten de dolfijnen ook echt kunnen zien, anders blijven ze wachten op meer). Ik denk dat het voor die 4 mensen die uit worden gekozen een super ervaring is, voor de rest..die is toe aan een bakje koffie erna ;).

Het leuke van het resort was wel, dat we de tweede dag heel relaxt konden doen. Een beetje in de bar hangen, dan weer wat zwemmen of even een dutje doen in de kamer. Het snorkelen was op die dag helemaal leuk, omdat wat dolfijnen besloten gewoon gezellig de mensen te laten schrikken terwijl ze in het water lagen. Dat was vooral een leuk gezicht voor ons, wij zagen ze al aankomen maar veel mensen dobberend in het water niet. De eerste reactie is vaak : HAAI??! oh nee...dolfijn ...
Heel schattig was dat een van de dolfijnen een kleintje had en het was alsof de moeder haar kind kennis liet maken met de mensen: " Zo baby, dit zijn al die gekken die nou naar ons komen kijken en gratis eten geven..vooral schattig doen".
Het relaxen was voorbij en we begonnen aan de reis helemaal richting Exmouth. We zouden twee stops maken in de tussentijd en de eerste stop was bij het Quobba Station.

afgebrokkelde weg richting Quobba

Via Geraldton en daarna door het eerder onder water gelopen Carnarvon, zouden we bij Quobba uitkomen. In Carnarvon was duidelijk de nasleep te zien en te voelen van de Flooding (overstromingen). Hele stukken straat waren verdwenen of staken omhoog. Op de muur van het tankstation was duidelijk de lijn te zien van hoe hoog het water had gestaan en bij het gesloten winkeltje hingen de draden uit het plafond.

Best heftig, zelfs zo was te merken hoeveel kracht het water kan hebben bij zo'n overstroming.
Na ruim een uur over een half ondergelopen en hobbelige weg te hebben gereden kwamen we uit bij het Quobba Station. Gelukkig konden we in een van de huisjes (met ventilatoren) slapen voor een lage prijs (zelf beddengoed meenemen en misschien is niet alles schoon, want familie had er gelogeerd). Het uitzicht wat het met zich meebracht was echt geweldig! Direct aan het strand, alsof je de enige was aan dit stukje kust in Australie.

Dolfijnen zwommen in de verte en later zagen we hele grote vissen (misschien tonijnen) zich tegoed doen aan kleinere visjes, al springend uit het water. Zeker een aanrader om een van de twee huisjes te huren als je naar Quobba gaat. Er konden zelfs nog 4 slapers bij in de twee stapelbedden, maar die hadden wij natuurlijk niet nodig. Ja echt een mooie plek.
Het slapen ging voor mij niet helemaal geweldig die nacht, de ventilatoren sloegen 's nachts af en het werd bloedheet. Maar in de ochtend maakte het uitzicht en de opkomende zon veel goed. Nog even langs de Blowholes die Quobba ook zo bekend maken en we waren weer op weg.

Blowholes

We gingen er van uit dat Coral Bay een grotere stad was en op zich is het best fijn af en toe weer in de bewoonde wereld terecht te komen. Coral Bay was echter 1 straat, een klein winkelcentrum, een hostel en 3 resorts/ caravanparks. Wederom zorgde de hitte ervoor dat we besloten uit te wijken naar een hostel in plaats van weg te bakken op de camping. Met een erg basic kamer, maar met een airco waren we zeer tevreden. Hier hebben we denk ik tijdens onze hele West Kust reis het gezelligst gesnorkeld. Grote vissen zwommen met ons mee en we konden over het begin stuk van het Ningaloo Reef zwemmen. Nog meer gekleurde kleine visjes en koraal doemde dan voor je ogen op, heel gaaf. Zelfs ik durfde eens te snorkelen en we hebben er zeker een paar uur ingelegen.
Tja voor de rest is er niet zoveel in Coral Bay, je moet je ook echt aanpassen aan de warmte en gewoon rustig wat eten, drinken, zwemmen, of gewoon niets doen. Zelfs in de avond bleef het buiten erg warm, maar in onze kamer met 23 graden was het heerlijk!

Cervantes -Dongara St. Denison - Kalbarri 9-12 januari 2011

2011-01-28T10:31:00.002+01:00

"Dag hondjes en schaapjes" zeiden we toen we wegreden uit Bindoon. De trip zou dit keer leiden naar een plaats meer naar de kust (en hopelijk met een frisser windje). Cervantes was waar we een camping zouden zoeken en in de buurt van het stadje lagen de bekende Pinnacles. Deze pilaren van limestone steken soms wel een paar meter boven de zandige ondergrond uit en met z'n allen zorgen ze voor een vreemde stille plek.

Wij gingen natuurlijk weer eens op het heetst van de dag daar kijken, dus er werd wat afgezweet. De flessen water die we op elke camping bijvullen, komen daarbij goed van pas :). Er schijnen een heleboel beesten te leven op, in en rondom de Pinnacles. In het bezoekerscentrum aan de rand van het " Pinnacle veld" kun je de achtergrond lezen hoe ze zijn gevormd (gelukkig heb ik foto's genomen, want ik kan zoiets nooit onthouden), hoe oud ze zijn en ook wat voor dieren het huisvest. Vooral de spinnen en slangen maakten indruk op me......en van binnen maar van geluk zuchten dat je er geen bent tegengekomen terwijl je dartelend en foto's makend er tussendoor liep.

Cervantes lag een aantal kilometer boven Lancelin, waar we net na de de kerst een paar dagen hebben gezeten. Wat we echter nog niet in Lancelin hadden gedaan, was het sandboarden. De duinen gelegen in Lancelin zorgen ieder jaar weer voor vele toeristen die sandboards kunnen huren en van de duinen kunnen roetsen. Ze liggen overigens niet gelijk aan zee, maar wat meer het land in. Daarom is het waarschijnlijk ook zo'n goede toeristen attractie, omdat na een paar minuten rijden op een verharde weg, je ineens in een woestijn staat.

OK, wij na een nachtje camping in Cervantes onderweg naar Lancelin om daar eens te gaan sandboarden.

Ik huurde de slee versie en Steef natuurlijk de snowboard versie van een sandboard. We waren expres tussen 9 en 10 in Lancelin, omdat we de hitte voor wilden zijn. Maar in het warme seizoen..is de 'hitte voor zijn' waarschijnlijk om 6 uur in de ochtend haha. Niemand anders was te bekennen in de woestijn en wij werkten ons al zwoegend en (weer) zwetend de duinen op. Met een beetje wax (van een kaars) vetten we onze boards en in daar ging ie dan.....

Naar beneden ging gepaard met veel zand in: ogen, mond, shirt...en onderbroek. Naar boven was nog erger! Het waaide die dag ongelofelijk hard en mijn kauwgom was van zand geworden. Na een stuk of vier keer in het zand te zijn verdwenen gaven we het maar op....dit is een sport wat echt niet in de zomer gedaan moet worden..en vooral niet als het hard waait! ;)

Met zand echt overal............ reden we richting het noorden en besloten we verder te rijden richting Jurien Bay. Dat leek ons een leuke plek om te overnachten. Nou niet dus haha, er was werkelijk niets en tenzij je heeeeeeeeel erg geïnteresseerd bent in een dagje vissen in de zomer...met verder niemand dan zou je vooral moeten gaan. We werden een beetje triest van de rust die hing in het plaatsje en reden daarom maar verder totdat we hopelijk een leuker stadje tegenkwamen.

En dat deden we! Op de weg naar het leuke plaatsje Dongora reden we nog langs een zoutmeer, die er in Australie wel vaker te vinden zijn. Door het proces van het zoutwinnen kleurt het hele meer roze..en dat levert wat mooie foto's op.

Dongara- St. Denison was echt een geschenk uit de hemel. Een kleine haven, wat schattige winkeltjes en best veel mogelijkheden qua accommodatie. Zo bleek ook dat we konden onderhandelen over prijzen ("heeeey we doen nog even een rondje stad en kijken even verder is dat goed?"). UIteindelijk kwamen we bij een mooi park uit aan zee en huurden daar een cabin voor twee dagen. Het was ook daar erg warm tot in de avond dus een cabin met airco was zeer welkom. De cabin had een goed bed, een tv, waterkoker en broodrooster, bestek, borden, een koelkast en ook een ruime badkamer. Dat alles voor een goede prijs...en oh wacht je kreeg er ook gratis...MUIZEN BIJ. Muizenkeutels in ons bed..onder ons bed....en toen we goed gingen zoeken...vonden we 6 muizenvallen in de 8 vierkante meter die we hadden gehuurd. Na er 1 nacht te hebben gezeten waarna de "mouse awareness" iets te groot begon te worden, besloten we eens te kijken bij een van de buren. Snel reden we naar een ander park aan de andere kant van het stadje en hier vonden we voor dezelfde prijs een nog betere cabin! Snel reden we terug naar het andere park en Steef confronteerde de vrouw achter de balie nog met de vraag: "Weet u dat u een serieus muizen probleem heeft?"

Waarop zij droog antwoordde: " Ja, maar ja we hebben gewoon geen controle over de muizen..."

Steef:" Vindt u het niet meer dan normaal dit van te voren te melden aan uw klanten?"

"Ja nee, dan komt er natuurlijk niemand meer.." vervolgde de mevrouw, waarna Steef stomverbaasd besloot hier geen woord verder aan vuil te maken.

Ach nou jaaaa, alle irritaties op een stokje konden ons niet deren, want we hadden voor de tweede nacht in Dongara een top locatie om te overnachten. In een roze huisje, met alle voorzieningen en ...AIRCO (en geen muizen;)). Helemaal tot rust gekomen en spelend in de zee (met Steefs surfplank) konden we die dag nog in het blauwe water liggen.

Twee dagen vlogen voorbij en na de auto schoon te hebben gemaakt en alles weer opnieuw een plek te hebben gegeven, gingen we op weg naar Kalbarri. Kalbarri was weer meer naar het noorden en lag gelegen aan het Kalbarri National Park. De kustlijn was prachtig om te zien en hoge kliffen zorgden voor mooie uitzichtpunten. De lichtblauwe en donkerblauwe vlakken in zee had ik nog nooit zo duidelijk gezien.

Door de overstromingen in Carnarvon meer naar boven een paar weken ervoor was het zee water, wat overging in de rivier, helemaal bruin geworden. Waar mensen normaal gesproken lekker konden zwemmen, kon je nu alleen een beetje pootjebaden..of in ieder geval 'niet met je hoofd onder water gaan'. De bruine chocolade golven die uit de zee kwamen waren echt apart om te zien.

We kozen een camping uit en in best opvallend hoog kriebelend gras parkeerden we de auto.

De volgende dag reden we door het Kalbarri National Park. Een uitgestrekt park met lage begroeiing, maar af en toe een uitzicht waar je U tegen zegt. De rivier loopt al slingerend door het dal heen en je kan zo honderden meters naar beneden staren vanaf de uitkijkpunten. De "Natures Window" is wederom een toeristische attractie binnen het park en na een stuk 'offroad' (wat ook te doen is met een normale auto of busje, als je maar rustig rijdt) parkeer je de auto en volg je wandelend wat bordjes. Water meenemen is hier zeker een must (waren wij vergeten), want een tijdje in die hitte ook al is het maar een paar honderd meter lopen maakt je dorstig! Na wat geklauter over rotsen kwamen we bij the Natures Window aan en maakten wat foto's.

Gelukkig biedt het raam ook wat schaduw, dus met wat Duitsers en een Australisch gezin konden we uitpuffen met uitzicht op het Kalbarri National Park.

Nu alleen nog terug naar de auto.......

Farmstay in Bindoon 8 januari 2011

2011-01-20T11:44:00.002+01:00

He heeee, eindelijk kunnen we weer aan een nieuw onbekend stuk beginnen! Na een maand onder Perth te hebben gereisd en wat delen voor de tweede keer te hebben gezien, verlieten we Perth voorgoed.
Ontzettend mooie stukken gezien, maar het vooruitzicht dat we nog zoveel moois gingen zien ging ook wel kriebelen. Omdat ik (Lieve) al wat dagen snipverkouden en met een lichte koorts rondliep, leek het ons nog het beste om ergens binnen te overnachten. Steef kwam met het idee om ergens op een boerderij te overnachten meer het binnenland in, een paar uur rijden vanaf Perth. De Windmill Farm in Bindoon biedt ook kamers aan op hun boerderij, geschikt voor stellen en gezinnen. Niet wetende wat ons te wachten stond, reden we Bindoon binnen....en ook weer uit..zo groot was het daar ;).

De Windmill Farm lag op een paar minuten rijden vanaf de snelweg. Via een rode zandweg bereikten we ons nieuwe slaapadres. Heel rustig, geen andere mensen te bekennen, zagen we we in de verte iemand het gras besproeien. Dat bleek de heer des huizes te zijn en die riep snel dat hij zijn vrouw even ging halen. (Die ging blijkbaar over de reserveringen ;)).
Vrolijk en een beetje chaotisch pratend kwam er een klein vrouwtje naar ons toe en verwelkomden ons op hun boerderij. Blijkbaar hadden ze net een drukke periode achter de rug. Er kwamen in de vakantie periode vooral veel mensen uit Azie om bij hun op de boerderij te verblijven. (Ik voelde me al helemaal thuis...)
Zo'n 7 kleine gedeelde appartementen stonden voor en achter hun eigen huis en wij kregen kamer nummer 1. Echt heel erg leuk zag het eruit, we hadden een mooie veranda (afgedekt met gaas tegen de muggen en vliegen) en vanuit de veranda kwam je bij de slaapkamers en een gedeelde woonkamer met keuken. Wij waren verder hun enige gasten, dus hadden alles voor onszelf.

Ze vertelde ons ook nog dat ze om half vijf in de middag en om half 8 in de ochtend de dieren eten ging geven, dus als we wilden helpen? Een kudde schapen van 30 (voor Australische begrippen erg weinig, maar voor de Nederlandse best veel) stonden achter op het land en rondom het huis liepen er nog twee lammeren luid blatend rond. Verder hadden ze wat kippen, een gekke gans, 2 stieren met dikke horens, 1 koe en een pony staan. Twee hele lieve honden Whiskey en Soda (twee kelpies) liepen braaf maar overactief achter haar aan.

de twee Kelpies, my buddies

Toevallig vertrok die avond een meisje, wat ieder jaar 6 weken bij hun logeert, terug naar Cairns. Het meisje zal zo'n 15 jaar zijn geweest en was van Japanse kom af. Als een echte boerderij chick hielp ze bij het avond voederen mee...en sjouwde ze het voer van de dieren rond. Helaas was voor haar de vakantieperiode bijna afgelopen en moest ze terug naar school in Cairns (Australie). Haar familie woont nog in Japan dus ze reist op en neer tussen de twee landen.
We hadden al besloten om de volgende dag om half 8 mee te helpen met het voederen van de dieren, maar als hoogtepunt van die dag liet Joan nog even de baby kangoeroes zien. Op hun gemak en met z'n tweeën, zaten de kleine "joeys" in hun mand. Gewikkeld in een soort van zakje om de buidel van de moeder kangoeroe na te bootsen keken ze een beetje vreemd en sloom de wereld in. Toen de een aan de ander zijn oor begon te knabbelen, was het schattige plaatje helemaal compleet. Joan vangt om de zoveel tijd de kleintjes op, wanneer een moeder kangoeroe wordt aangereden. Mensen in de buurt en dierenartsen weet dat zij ze graag opvangt dus zo gaat het al jaren. Zo krijgen ze de fles en hun " luier" wordt verschoond. Uiteindelijk worden ze nieuwsgieriger en hopsen ze meer de deur uit om op het omringende land rond te snuffelen. Na een klein jaar zijn ze groot en zelfstandig genoeg om verder de wereld in te springen. Morgen zouden we ze de fles mogen geven... " Stefan, is het al morgen??"
Toen we later op de avond aan het eten zaten bij ons huisje, reed Joan nog even langs om te zeggen dat op het aangrenzende weiland een aantal kangoeroes stonden te 'grazen'. Als we een stukje brood meenamen, konden we nog eens geluk hebben dat er een van de eerder door haar opgevoede kanga's tussen stond. Tessa of Bella heeft namelijk altijd wel trek in wat brood.
Inderdaad, zo'n 10 kangoeroes stonden op hun gemak van het gras te plukken en toen Steef een stukje brood hun richting op gooide, kwam er eentje wel heel dichtbij. Braaf en uit de hand van Steef heeft ze uiteindelijk het hele sneetje brood opgegeten. Luid smakkend en ons met een scheef hoofdje aankijkend werkte ze het brood weg. Toen was het op....en liepen wij teleurgesteld terug naar ons huisje. Tessa (of Bella) met een "ik wil nog meer" blik achterlatend.

De volgende ochtend kwam snel na een goed avondje slapen in de kamer zonder spinnen (gelukkig). Zelfs te vroeg stonden wij al klaar om de beesten te voederen. Joan kwam naar buiten, gevolgd door de Whiskey en Soda en zette ons gelijk aan het werk. " Hier een bak voor de koeien, voor de pony ..en ja..de schaapjes hier..die helpen zich zelf.. " Inderdaad de lammeren en een paar andere schapen deden alsof de voederopslag een lopend buffet was en stopten hun hoofd gewoon in een zak. De lammeren kregen ook nog de fles en met kwispelende staartjes slurpten ze het een beetje agressief naar binnen. OP!
De rest van de beesten kregen hun eten en toen was het moment daar; de kleine Joey's eten geven!
Ach wat was dat lief, terwijl ze nog in hun zakje zaten kregen ze de fles..en met onze vrije hand konden we ze een klein beetje over hun hoofd aaien. Super leuk om dit mee te kunnen maken en gewoon in een woord SCHATTIG.(zie video hieronder)

Ja, onze eerste Farmstay ervaring (ook al was het maar voor 1 nacht), was erg leuk. Het is net alsof je bij familie een nacht logeert en je even een handje helpt. Jammer dat we niet langer konden blijven, maar voor iedereen die nog langs Bindoon komt....zeker doen en geef Whiskey en Soda een aai over hun bol van mij ;).

Farmstay kan ook gratis (werken voor je verblijf), meer informatie en voorwaarden hierover op www.wwoof.com.au

Voor de tweede keer naar Margaret River 3-7 januari 2011

2011-01-20T03:01:00.002+01:00

Nadat we vroeg in de morgen op waren gestaan om W. af te zetten bij het vliegveld voor zijn vlucht terug naar Sydney, en vriend M. als enige verstekeling nog over was, hadden we besloten om naar het noorden te rijden. Na 5 minuten rijden bedacht Lief dat Steve en Mitch (de Australier en zijn zoon die we 2 weken eerder hadden ontmoet) nog in het zuiden zaten en dat het misschien wel gezellig zou zijn om daar langs te gaan. Aangezien we toch geen idee hadden wat we in het noorden gingen doen, maakten we rechtsomkeert richting Margaret River (Gracetown).

Gezien chinaman M. er ook bij was en hij het echt Australie wel eens wilde zien (een quote van hem: “ gaan we nog naar het binnenland naar van die grote rotsen enzo?!”) namen we hem mee naar een bushcamping (Yalgorup National park) voor een overnachting. Dit heeft hij geweten….
Op een gegeven moment zat hij, gekleed als talibanstrijder die zichzelf op elk moment zou kunnen opblazen van frustratie, te genieten van de vliegen die letterlijk zijn neus uitkwamen. Terwijl de avond vorderde werd het alleen maar gezelliger, de muggen kwamen tevoorschijn en staken in alles wat bloed zou kunnen bevatten. Lieve is meerdere malen door haar broek heen gestoken en zelfs toen ze haar broek in haar sokken had gedaan staken ze daar zonder moeite doorheen! Terwijl we in het donker wat biertjes aan het drinken waren werden we opgeschrikt door 2 zwarte schimmen die langs de tafel kropen. Nee geen wilde koalas die op zoek waren naar een restje bier maar 2 possums die kwamen kijken wie er aan hun tafel zaten. Nadat de Kookaburra’s ons in slaap hadden gelachen werden we de volgende morgen wakker met op het veld naast ons 3 kangaroos. Aan het slagveld op M. zijn rug en Lieve haar benen was te zien dat de muggen ook een topavond hadden gehad.

muggen en vliegen vermijden...en "the morning after"...

Na alles ingeladen te hebben zijn we richting Steve gereden, na zo’n 1.5 uur rijden kwamen we aan in Gracetown waar Steve zijn caravan tijdelijk had ingeruild voor een kamer in een huisje aan zee. Het was nog vrij vroeg en we moesten de nodige boodschappen voor de avond doen dus zijn we even richting Margaret river gegaan om een biertje te drinken, oh nee, boodschappen te doen…

Na een pint boodschappen te hebben gedaan wist Steve ons te vertellen dat hij wel een uitermate mooi surfplekje wist, in volle vertrouwen zijn we maar achter hem aangereden en na een kleine 20 minuten off-roading zagen we een heerlijk leeg strand en prachtig blauw water, en niet te vergeten, goeie golven!

Tegen het eind van de middag alle spullen weer van het strand te hebben meegenomen hebben we nog wat gedronken en fotos genomen van de ondergaande zon met z’n zessen (inclusief Buster de hond).

Deze avond zou een illegale camping avond worden, dit betekent dat je er op gokt dat er geen bushranger langskomt en gewoon je kamp opzet. Dit houdt ook in ook dat je ‘s ochtends heel vroeg je spullen weer opruimt, omdat deze ranger je anders $200 boete geeft… per persoon….

Gelukkig waren we om 6 uur wakker en optijd ingepakt voor Mr. Ranger er was, overigens hebben we geen enkele ranger gezien…. Maar het zal je maar gebeuren…
We zijn eigenlijk direct na het ontbijt naar een ander strand gelopen en hebben daar nog wat gesurft en het avond eten bij elkaar gevist waarna we terug naar de auto’s moesten omdat er een beste storm opkomst was.

De regenbui bleef de rest van de dag aanhouden en we zijn gevlucht naar de comfortabele omgeving van een hotel in Margaret River (onze eerste douche in twee dagen). Lieve kreeg de griep en een opgezwolle voet als reactie op haar muggenbeten, dus die bleef de komende twee dagen in en rondom het hotel.
M. zou nog 2 dagen in Australie zijn, voordat hij weer terug vloog naar China. Daarom hebben we nog een poging gedaan om te surfen in Margaret River. De golven waren alleen zo groot, dat we er toch maar foto’s van hebben gemaakt in plaats van er zelf in te gaan ;).

Stefan

Rottnest Island 2 januari 2011

2011-01-18T01:52:00.002+01:00

Bijna vergeten hier wat over te vertellen!

Na oud en nieuw, moesten we vrienden W. en M. natuurlijk nog wat meer laten zien van Perth. Een plek waar we zelf ook nog niet waren geweest, was het eiland Rottnest Island. Een klein half uur met de ferry vanaf Fremantle haven (of vanuit Perth te nemen, maar dat is gelijk 30 dollar meer voor een kaartje). Op een supermoderne ferry (met tv en bar) werden we zodoende op het eiland opgezet. Wat andere vrienden van ons eerder hadden gedaan, was fietsen huren voor de dag. Leek ons ook wel leuk, maar helaas het was een zondag en ook nog eens vakantie voor de Australiers...fietsen op...op het hele eiland. Het eiland is namelijk auto vrij (behalve de tourbussen en normale bussen die er rondrijden), maar je kan niet je eigen auto meenemen naar het eiland.

Jammer...geen fietsen dus. Gelukkig kan je er ook de normale bus nemen...binnen 3 kwartier kan je het rondje op het eiland hebben gemaakt, maar tussendoor spring je er gewoon bij de halte uit waar je wilt zijn. Het enige wat belangrijk hierbij is, is dat je in de gaten houdt wanneer je ferry terug vertrekt en wanneer de bus bij je halte weer vertrekt. Die komt bij een halte maar twee keer in het uur langs namelijk.

Rottnest Island is echt een leuk eiland voor een dagtrip als je dus wilt fietsen (van te voren reserveren kan ook ;)), de natuur bekijken vissen, zwemmen en ...snorkelen! Overnachten is ook mogelijk, je hebt huisjes en een hostel op het eiland. Als we meer tijd hadden gehad (en het was geen hoogseizoen) hadden we denk ik dat ook nog wel gedaan.

Voor de rest heb ik er niet zoveel erover te vertellen, de foto's spreken voor zich...dus vandaar hierbij een fotoselectie...dan wil je vast ook wel naar het eiland :).

OH JA..en de Quokka's die typisch zijn voor het eiland...een beetje slome beestjes, die in de schaduw lagen op die hete dag. Je mag ze niet voeren, want ze hebben de neiging buikkrampen te krijgen van ons eten ;) ofzoiets... Hele schattige beestjes, te grote van een flink konijn (zie foto's).

Snorkelen op Rottnest Island

geweldige blauwe zee, rotsen en witte stranden

de Quokka!

Oud en nieuw in Perth 27 december 2010- 1 januari 2011

2011-01-14T13:52:00.001+01:00

Na de kerstdag(en) in Perth te hebben gevierd, hadden we nog tot 29 december om op wat campings te overnachten. De 29e kwam namelijk een van de twee vrienden van ons aan op het vliegveld, die oud en nieuw met ons zouden gaan vieren. Om de stad weer een beetje te ontvluchten, besloten we daarom wat naar boven te rijden richting Lancelin.

Lancelin was een paar uur rijden vanaf Perth centrum en de weg er naar toe was wederom door uitgestrekte landschappen. Erg warm was het die dag, zo'n 41 graden. Lancelin staat bekend om haar goede windkrachten waarvan veel windsurfers graag gebruik maken. De kust van de plaats Ledge Point tot Lancelin is daarom ieder jaar in begin januari de plek waar een grote windsurf wedstrijd wordt gehouden. Wij waren er net een week te vroeg, jammer.

De camping was, zoals we al vreesden, erg vol..het was immers nog vakantie voor de Australiers en velen hebben sta-caravans op parken zoals deze. Compleet met flatscreen tv, uitklapbare slaapcabines en eigen BBQ's komen ze de vakantie weken wel door. Behalve wat langs de kust te lopen en dat ik daar naar de kapper ben gegaan, hebben we voor twee dagen niet zoveel gedaan. Het was er ook veel te warm voor! Steef deed nog een poging om te surfen, alleen waren de golven te wild en 'soppig'.

Toen was het tijd om vriend M. van het vliegveld in Perth te gaan halen. We stonden die ochtend om 5 uur op, omdat hij al om kwart over 7 in de ochtend aankwam vanuit Hong Kong. M. stond te wachten buiten toen we aan kwamen rijden en toevallig (toeval bestaat niet;)) was hij buiten een Afrikaanse zakenkennis tegengekomen. Op het vliegveld in Perth....om 7 uur in de ochtend....what are the odds....?

Nadat we deze meneer helaas moesten teleurstellen dat we hem niet ergens konden afzetten (met koffers), konden wij op weg. Daar zaten we dan, 3 mensen gepropt in een bomvolle 4WD met bed en camping toebehoren. M. kwam namelijk ook met een grote koffer en 2 stuks handbagage aanzetten haha. Ach...het was even passen en meten, maar het kwam goed.

Quinns Rocks Caravan Park

Om weer even uit Perth te ontsnappen en M. gelijk al kennis te laten maken met het goede Australische weer en de mooie blauwe zee, reden we eerst naar North Beach bij Perth. Surfplank gehuurd en de heren konden de komende 10 dagen heerlijk samen spelen.

Die avond hebben we op een camping gestaan in Quinns Rocks en M. viel zeker met zijn neus in de boter, want we hadden een geweldige plek aan zee. M. stortte overigens eind van de dag redelijk in met een jetlag, dus die hebben we in zijn tentje laten liggen tot het avondeten.

30 Januari, kwam vriend W. uit Nederland aan, waarmee ik stage heb gelopen in Sydney twee jaar terug. W. had al een weekje in Sydney gezeten, dus die had gelukkig geen jetlag meer. Grappig om ook weer samen in Australie te zijn :) Hij zou alleen vroeg in de ochtend aankomen, maar had zijn vlucht gemist en kwam daarom pas heel laat in de avond aan...... wij hadden daarom nog een dagje over om wat cultureels te doen!

In Fremantle heb je het " Marine Museum " en ook het Scheepvaartmuseum. Vooral voor Nederlanders erg interessant dat laatste, want er ligt een stuk van de Batavia in de tentoonstelling. Die liep zoveel jaar geleden tegen de klippen in West Australie. M. hees zichzelf nog in een schandpaal en dat stond hem best goed vonden wij ;).

We konden vanaf 2 uur inchecken in ons hotel en in de avond reden we naar het vliegveld om W. op te halen.

restje Batavia

Mooi, de beide heren waren er, dus in een nog vollere auto reden we richting ons hotel. Hotel Northbridge, in de buurt Northbridge in Perth had ik maanden terug al geboekt voor oud en nieuw. De website liet wat foto's zien, van een heel mooi koloniaal houten gebouw. Met een groot balkon die langs het hele gebouw liep (een soort veranda, maar dan op de eerste verdieping).

hotel Northbridge

Wij hadden de budget kamers geboekt voor 4 nachten, heerlijk om weer even binnen in een kamer te kunnen zitten zonder vliegen. Het budget gedeelte klopte aardig, alhoewel de kamers echt prima waren. We hadden een tv..een AIRCO..en voor de rest moest je alles delen. Vooral de "common room" ( de keuken in dit geval) was echt hilarisch. Geen gasstel of elektrisch kookstel, geen oven, wel een magnetron die het helaas niet deed. Wel een tv, een bankstel, een broodplank die al jaren niet was schoongemaakt en ja...de gootsteen daar kwam wel water uit ;). Helaas helaas, er zou dus in ieder geval niet gekookt kunnen worden in het hotel..of wacht eens... wij bedachten ons dat we onze gasstelletjes ook nog hadden! Uiteindelijk hebben we op het balkon gezellig kunnen koken haha, tja kamperen deluxe noemen we dat dan maar.

Maar ok, Hotel Northbridge was zeker een goede plek om 4 nachten te zitten als je budget wilt reizen.

met z'n vieren voor Perth CBD

Met oud en nieuw was Northbridge (de buurt) DE plek om deze avond te vieren..zo bleek. Een aantal podia met muziek, dans en optredens van artiesten zorgden voor entertainment en 1000en mensen kwamen hier op af. Om de avond maar even kort samen te vatten; gezellig gegeten samen,wat gedronken samen, gelachen om dronken mensen in het hotel, oud en nieuw in Sydney met vuurwerk om 9 uur alvast op de tv kijken, klaar maken om uit te gaan...en uiteindelijk was Lieve weer de partypooper..want ja...ik voelde me niet lekker :(. We hebben het nog wel gered tot in de stad, maar om 12 uur stonden we uiteindelijk met z'n 4en op straat in Northbridge. Aan onze linkerkant was een gevecht losgebarsten tussen wat aboriginal vrouwen (best heftig om te zien) en aan de rechterkant waren ze met een paar honderd man aan het aftellen voor het nieuwe jaar.

HAPPY NEW YEAAAAR! We hebben het met een grouphug van vier personen gevierd als een stelletje zwervers op straat in Northbridge, Perth. Ach je kan niet alles hebben in het leven en dit was op dat moment ook wel een speciaal moment. 4 Nederlanders weer samen in Perth. M. ging daarna nog even de bloemetjes (of de: flowers) buitenzetten en wij zijn met z'n 3en rustig terug naar het hotel gelopen. Onze rustigste oud en nieuw ooit .

Om 7 uur in de ochtend werden we nog wakker gebeld door het broertje van Steef, die was ' vergeten' dat het al zo laat bij ons was...Tussen het vuurwerk, wat door te telefoon te horen was, kon Steef zich nog net verstaanbaar maken:

" ja Rut, jij ook een gelukkig nieuwjaar...welterusten jongen"

75% van Queensland staat onder water...

2011-01-12T13:10:00.002+01:00

Even een serieus bericht zo tussen onze reisberichten door. Volgens mij was het in Nederland ook al veel in het nieuws geweest dat een maand geleden in Wagga Wagga in de staat New South Wales, een grote overstroming het plaatsje had getroffen.
Daarop volgde aan de West Kust Carnarvon, die blijkbaar 1 keer in de zeg 6 jaar met zo'n overstroming te maken hebben. De Australiers zijn taaie, veel al postief ingestelde mensen en het feit dat daar de oogst van veel fruitsoorten nu naar de knoppen waren was daar wel de grootste zorg. ( De huizen kwamen op de tweede plaats.)
Wat er precies in Queensland gebeurde in de periode dat wij weinig contact met de buitenwereld hadden, weet ik niet precies. Vanuit Nederland hoorden we wel berichten dat we moesten oppassen voor krokodillen haha, maar wij zaten natuurlijk niet in Queensland. Wel hoorde ik op de radio en tv dat er een geld inzamelactie werd gestart, om daar de mensen in ieder geval de draad weer op te kunnen laten pakken. Afgelopen zondag werd op tv een grootschalige nationale actie gehouden en dat heeft toen al miljoenen opgeleverd.

Toen ze net dachten dat het 'ergste voorbij was', is er van maandag op dinsdag een Flash Flood het gebied boven de stad Brisbane doorgeraasd. Een flash flood houdt in dat er een muur van water door een gebied stroomt afkomstig van een rivier of dam, overbelast door de vele regenval.
Het stadje Toowoomba werd als eerste getroffen, totaal onverwacht en al snel stond alles onder water. Helaas vielen er daarbij doden en er worden nog steeds veel mensen vermist.
Wij zetten dinsdag ochtend de tv aan (toevallig zaten we die dag ergens met tv) en de hele dag door ...en volgens mij nu nog steeds (woensdag)...is er een doorgaand journaal. Het slechte weer zorgt er voor dat het waterpeil nog steeds stijgt. In de hoofstad van Queensland, Brisbane, staat het centrum momenteel onder water en de rivier die door Brisbane loopt stijgt nog steeds. Steeds meer buitenwijken en gebieden lopen onder water.
Tot zover de informatie wat ik her en der heb opgevangen. Het mooie is dat je nog steeds geld kan doneren om de mensen te ondersteunen in de wederopbouw. Ook al zitten ze nu nog steeds in de crisis van het ontruimen van de gebieden.
Via http://www.qld.gov.au/floods/donate.html meer informatie over hoe of wat, ook voor degenen die op de hoogte willen gehouden worden. Hopelijk is er verder niemand van onze lezers die familie heeft in het gebied! Meer informatie ook via Australie.nl http://australie.nl/id/1/7387/watersnood_in_queensland.html
Wij doneren zelf ook nog een kleinigheidje, al is het maar 20 dollar...het is een bijdrage die volgens mij erg welkom is.

Tja, zelfs in het mooie land Australie zijn de gevolgen van de Global Warming te voelen. Doordat de oceanen te warm zijn voor de tijd van het jaar, valt er als gevolg teveel regen.

Zelf rijden we volgende week door Carnarvon wat laatst onder water heeft gestaan. In het plaatsje Kalbarri waar we nu zijn, is nog steeds merkbaar hoe groot de overstroming is geweest. Het water van de rivier wat over gaat in de zee is donkerbruin en de golven van de zee lijken hierdoor wel van chocolade! Morgen zal ik er eens een foto van maken.
Verder is er bij ons in het gebied een Cycloon (Vince) onderweg, over een paar dagen zal boven Exmouth (A in het plaatje) meneertje Vince van zich laten horen. Wij zitten dan bij Monkey Mia (letter B, net wat meer onder Exmouth) en hopelijk hebben we er weinig last van...

To be continued ;)

Hyden (Wave Rock) - Perth (Kerst) 24-26 December 2010

2011-01-06T08:54:00.001+01:00

Na de nacht in Esperance in het YHA hostel, konden we na een vlug ontbijtje onze spullen terug in de auto gooien en aan de 400 km voor die dag beginnen. Op zich is 400 km niet zo ver (helemaal niet voor de Australiers die lange afstanden gewend zijn), maar als het zo warm buiten is en je airconditioning er mee kapt.......dan duurt het te lang! Gelukkig is Steef een kleine monteur in de dop en weet wat er op dat moment aan de auto mis was (iets met een snaar), maar die kon later pas worden vervangen.
Zwetend in de auto en wederom in het grote Niets, reden we richting Hyden. De weg er naar toe deed ons denken aan de rit door de Outback van twee jaar geleden. Toen reden we van Alice Springs helemaal naar Adelaide (en Melbourne), maar het landschap leek er weer veel op. Als je ook maar even de auto uit hopt voor een korte benen strek actie, zitten er alweer 1000 vliegen op je rug, in je oren, neus en ...ja eigenlijk overal.

Redelijk gesloopt en klaar met het auto rijden kwamen we halverwege de middag aan in Hyden, waar ook het typerende rossige zand alle wegen bedekt. De camping was prima gelegen aan de voet van de bekende Wave Rock, een gedeelte van een grote monoliet wat door erosie is gevormd tot een grote stenen golf. Ook de prijs voor onze plaats op de camping was maar 35 dollar, best laag vonden we dat.. terwijl je toch bij een toeristische attractie staat. Met stroom en een goede bbq in de buurt konden we voor die nacht ons eten klaarmaken en genieten van de warme, zachte wind die over de camping waaide. Ja...hier kregen we echt weer even het gevoel dat we echt in Australie waren..met de dierengeluiden, de temperatuur, het zand en een gigantische bak waar iedereen de lege bierblikjes in kon gooien.

Duizenden mieren kropen onze voeten heen terwijl we probeerden te koken, alleen kwamen we er al snel achter dat deze mieren (die precies op de Nederlandse kleine mier lijken) keihard kunnen bijten!! Onder begeleiding van onze mierendans maakten we wat biefstukjes en worstjes klaar voor de avondmaaltijd. Gelukkig werd het al snel donker en dat hield in dat zowel de mieren als de vliegen een pauze inlassen.

Wave Rock after sunset

Toen de zon bijna onder was zijn we nog snel even naar de Wave Rock toegelopen, waar we de laatste Japanners voor die dag tegenkwamen. Daarna waren we helemaal alleen bij het vreemde verschijnsel en in het donker werd het zelfs een beetje eng daar. We hebben nog wel wat coole foto's kunnen maken die avond.
Het begon harder te waaien en zoals we al eerder in Australie hadden geleerd, is dit vaak een "10 (-isch) minute warning". Dat houdt in dat je snel je spullen binnen moet leggen en zelf moet gaan schuilen, want een regenbui komt je kant op. Steef besloot nog wat aan de snaar te sleuten om de airco weer op gang te krijgen in de auto en kort nadat we onze tanden waren gaan poetsen in de gemeenschappelijke doucheruimtes, regenden het.
Na een nacht waarin het soms weer hard regende, dit zorgde voor een lekkere bries door de open raampjes in onze auto, werden we om 7 uur wakker. Voor de lange tocht terug naar Perth wilden we natuurlijk wel de Wave Rock nog in het daglicht bekijken. Een stuk vriendelijker als de nacht ervoor lag hij er deze ochtend bij en liet zich gewillig door alle toeristen beklimmen en fotograferen.
Ja, een indrukwekkend geval die Wave Rock. Maar misschien nog wel het idee dat al vele jaren voordat wij als toeristen er kwamen kijken....het al werd bezocht door andere volkeren is nog interessanter. Als wij het al bekijken met een vreemde blik, wat hebben zij wel niet van gedacht van een golf zomaar in de outback?

Wave Rock

Ok, terug in de auto! De airco deed het gelukkig weer en wij gingen op weg naar Singleton, terug naar surfboard shaper Darryl Wilkes..die de plank van Steef klaar had liggen.
Inmiddels heb ik al het filmpje van 'the making of' online geplaatst op onze blog, maar wij gingen dus de dag voor kerst bij de beste man langs. Grappig was dat toen wij eenmaal aangekomen bij hem, de werkplaats en winkel inliepen maar hem niet konden vinden. De plank hadden we al gevonden en bekeken, maar Darryl was nergens te bekennen en niemand reageerde ook op onze "hallo?" kreten.
Na een paar minuten keken we eens het hokje in waar hij de surfboards schuurt en daar stond hij, met zijn oorbescherming op haha. Hij had helemaal niets gehoord, goed van vertrouwen die Australiers..lekker de deur open laten staan kan in die kleine dorpjes.
De plank zag er super uit, Stefan blij, Darryl blij...ik minder blij...want die plank moest nu met ons mee de auto in. Ok,Ok, het pastte wel uiteindelijk.

Singleton lieten we achterwegen en reden door (met kerstmuts op) naar Perth. Een kleine week ervoor hadden we een camping gebeld en een plek gereserveerd voor de kerstdagen. Met de kennis dat hier het kerst en nieuwjaar hoogseizoen was aangebroken, leek het ons slim iets te reserveren.
Perth reden we voorbij en gingen iets verder naar boven langs de kust. Bij Yanchep lag het resort met camping waar we zijn moesten. Alleen nu was het geval toen we er eenmaal waren, dat het gedeelte waar wij 2 nachten zouden moeten staan..eruit zag alsof je op een parkeerplaats stond bij de MacDonalds. Enkele bomen moesten denk ik nog het 'natuurlijke' gevoel geven..maar tevergeefs. Toen ik (Lieve) nog naar het toilet ging en een mevrouw mij waarschuwde dat de avond ervoor spullen werden gejat van mensen daar..en dat ik op moest passen..had ik het redelijk gehad.

Kerst in Yanchep?? yeah...not

Moe, hongerig en geirriteerd over de camping besloten we (gelukkig) snel online met onze Vodafone dongel en laptop te kijken of we ergens een leuke hotel deal in Perth konden vinden. Als we onze kerstavond en dag op een parkeerplaats moesten vieren, zaten we toch liever op een plek waar je misschien een klein kerstboompje tegen kan komen.
Via Wotif.com hebben we binnen een korte tijd (en de tijd tikte wel door daar op die camping) een hotel gevonden in Perth die voor 87 dollar (p/nacht) met de kerst een mooie kamer MET keukentje aanboden. Wel wat duurder dan de camping natuurlijk, maar alles was beter dan de kerst als De Flodders te moeten vieren haha (die woonden trouwens nog in een Villa). Had ik al verteld dat de camping ook nog een aan een openbare weg lag, waar iedereen dus zo op voorbij kon rijden en het onbeveiligde terrein op kon komen? Nee? Nou dat dus..

uitzicht vanuit het Goodearth hotel, Perth

Het geld hebben we trouwens ook niet teruggekregen voor de twee gereserveerde nachten, want dat zou je 7 dagen van te voren moeten cancelen. Best knap als je minder dan 7 dagen ervoor opbelt om iets te bespreken.....
Eind goed al goed, na een kort ritje naar de stad hadden we een prima kamer in het zakencentrum..met bad, douche, keuken en een prachtig uitzicht over de Swan River.

Echt kerst hebben we niet gevierd, behalve wat familieleden bellen en lekker gekookt voor onszelf ;).

Albany - Bremer Bay - Esperance 20-23 December 2010

2011-01-06T06:32:00.008+01:00

Zoals jullie misschien al hebben gemerkt, kunnen we niet direct na het beleven van 'nieuwe avonturen' blogberichten plaatsen. Dus vandaar telkens een nieuw verhaal wat alweer een week (of twee ) heeft plaatsgevonden.

Nadat we in het National Park bij Broke Inlet hadden overnacht, waren we wel aan een lekkere douche toe en even ontsnappen aan het bed in de auto (en al de inhoud die onze slaapkamer/ vervoersmiddel met zich meebracht). We besloten daarom in het stadje Albany een slaapplek te zoeken, dit keer een budget hotel.

Op weg naar Albany namen we een afslag, zodat we bij Walpole uitkwamen. In Walpole was weer een mooi National Park, waar dit keer de bomen ook de daadwerkelijke attractie waren. Een Tree Top Walk was hier gerealiseerd en je kon op zo'n 40 meter boven de grond wat wiebelig en onwennig van boom tot boom lopen. Deze bomen zijn eeuwenoude, typisch Australische (Karri) bomen waar in, onder en boven veel dieren leven. Het fijne was dat je door deze boom-loopbruggen heen kon kijken, dus als je ook maar een klein beetje last van hoogtevrees hebt....succes ;).

Tree Top Walk in the Valley of the Giants, Walpole

Wel was het een aparte ervaring om op zo'n hoogte een beetje te ervaren wat vogels kunnen zien, wanneer ze zo hoog in de boomtoppen zitten of er tussendoor vliegen.

Het rook heerlijk naar de bomen en planten in de omgeving en de vogelgeluiden maakten de hele ervaring af. Na een korte wandeling op grote hoogte was ik blij weer op vaste grond te staan en hebben we in het souvenirs winkeltje nog wat gekocht. Een kaart waarmee we 's nachts eindelijk eens de sterren konden gaan bekijken, lag toevallig in het winkeltje op ons te wachten. Erg leuk, want we wilden graag eens naar de sterren staren in Australie...je kan er namelijk zoveel zien hier wanneer je in de afgelegen gebieden zit. Met de kaart konden we terugkijken hoe de formaties heetten.

avonddrukte in Albany

Maar, een avond even weg uit de auto was alles wat we wilden. Dus na een warme douche en na de antenne van de tv wat heen en weer te hebben gewiebeld..hadden we iets minder sneeuw op het tv kanaal en konden we uit eten gaan.

Albany was in de avond al gauw uitgestorven en toen bleek dat in de bar van hotel ook niemand aan de bar zelf hing, hebben we ons maar teruggetrokken naar de hotelkamer om wat tv te kijken en vroeg in slaap te vallen.

De volgende dag gingen we naar een van de highlights in Albany, het Walvissencentrum. Dit was in werkelijkheid tot 1978 nog een werkend station geweest voor de walvissenvangst. Als laatste actief in Australie, maar nu omgedoopt tot museum en informatiecentrum voor alles wat je wil weten van het station, (het vangen van) walvissen, de boten en de arbeiders.

Hoewel het best een trieste plek was, doen ze er wel alles aan om nu iedereen zoveel mogelijk te informeren over hoe het eraan toe ging tijdens de walvissenvangst. Het proces van het opjagen, vangen, slepen, snijden en opslaan van de blubber wordt stapsgewijs en duidelijk uitgelegd door vrijwillgers en door middel van interactieve media. Op deze manier is het toch nog "leuk" om in een grote martelkelder te staan ;). Grote skeletten van walvissen, hun blubber en zelfs een... enorm geslachtsdeel...vind je terug in de barakken. Met het geluid van de zee op de achtergrond, kan je er niets aan doen dan je toch wel een beetje schuldig voelen naar de arme walvissen toe.

de kaak van een Walvis

Al met al toch zeker wel de moeite waard om eens te bezoeken als je langs de Zuid West kust van Australie rijdt!

Na de afstand van de reis die volgde wat verkeerd ingeschat te hebben, verlieten we Albany en reden we richting Esperance. Deze weg bestaat voornamelijk uit Niets en het was aardig op temperatuur terwijl we door het bush en outback landschap reden. We beseften dat we door het bezoek aan het Walvissen centrum wel iets te laat weg waren gereden uit Albany. Esperance zouden we niet op tijd voor het donker halen en in de bush of outback in het donker rijden is zeker af te raden, vanwege ongelukken die kunnen ontstaan met overstekende kangaroes. We sloegen af en gingen daarom naar Bremer Bay. In onze ervaring was het overnachten meer aan de kust altijd aangenamer dan in het binnenland, meer wind en minder muggen. Bremer Bay bestond uit vrijwel niets, enkele winkels..een tankstation...twee caravanparks maar blijkbaar wel een geweldige kust met wat strandjes! De camping was boven verwachting erg netjes en groen.

De volgende ochtend, voordat we verder naar Esperance reden, bezochten we nog twee strandjes in Bremer Bay..en wat was dat geweldig! Helemaal alleen stonden we op een strand met wit, knisperend zand..en een super blauwe zee. Na wat foto's te hebben gemaakt moesten we daarna echt weer verder helaas.

Na nog meer Niets onderweg, reden we Esperance binnen. De hitte van de outback werd ingewisseld voor bewolking en een sterke wind. In plaats van op een camping te staan en dit trieste weer reden we daarom door naar een hostel. Hier konden we ook weer even binnen relaxen of op de veranda zitten...en koken in een echte keuken. Het deed ons zelfs een beetje denken aan het Stagehuis in Sydney...behalve dat er zoveel Duitser rondliepen dan ;).

Achteraf vragen we ons eigenlijk af waarom we helemaal naar Esperance zijn gereden, want de ochtend daarop moesten we al vroeg verder rijden richting Hyden (zo'n 400 km het binnenland in). We hebben dus vrijwel niets gezien in en om Esperance en het gure weer maakte het ook niet meer zo aantrekkelijk er langer te blijven.
Maar ja...we ZIJN er in ieder geval geweest..kan je dan zeggen ;).

Prevelly - Augusta - Windy Harbour - Banksia Camp 17 - 19 December

2010-12-26T03:46:00.002+01:00

Doordat we dus de surfplank van Steef binnenkort moesten gaan ophalen, hebben we onze dagen iets anders moeten inplannen. Dit hield in dat we ook iets minder tijd hadden om te trip naar Esperance te kunnen maken. We hadden met Darryl afgesproken om net voor de kerst weer langs Singleton te rijden en de plank mee te nemen, daarna zouden we langs Perth naar boven rijden om in Yanchep tijdens de kerst op een camping te staan. Voor de zekerheid hebben we al vooruit gebeld en gereserveerd, want blijkbaar gaan veel Australiers zelf vanaf de kerst kamperen.
Na Prevelly en Margaret River was het een korte rit naar Augusta, met wederom een kust waarvan je alleen maar " oooooh" kan zeggen.

Historic water wheel in Augusta

Nog beter was dat op de camping, direct aan een van de strandjes, je een briljant uitzicht had over de zee. Stond je lekker je avondeten te bbq'en dan keek je zo over een blauwe zee uit en hoorde je de meeuwen boven je hoofd langsvliegen (gelukkig stonden we onder een afdak). Steef heeft in Augusta nog verlekkerd in een visserswinkel gestaan om een hengel en bijbehorende dingen te halen.

Stefan doet een poging met vissen

Vervolgens in een te harde wind ergens zijn lijntje uitgegooid, maar het mocht niet baten. Ooit zullen we een lekker visje kunnen bbq'en ;).

Via Augusta kwamen we aan in Windy Harbour, ach dat windy namen we nu maar voor lief, de camping lag ook weer aan de kust en zorgde voor een lekkere frisse zeelucht. Ook houdt dit over het algemeen de muggen tegen, helaas hadden we die avond de koning der muggen in onze auto die zich niet liet vangen.

Wat leuk was aan deze camping was dat het een erg simpele, maar open camping was. Niet heel druk en om de paar meter een stenen bbq. Waar je dan uit een bak hout kon halen en lekker zelf een vuurtje stoken, altijd gezellig!

Koken op de bbq

Na snel wat gegeten te hebben,
wilden we perse nog langs Salmon Beach daar in de buurt...want daar had je een super mooi uitzicht over..jawel...de kust. Alleen op het laatste moment staken de wolken daar een stokje voor, dag zon...hallo wind.

zonsondergang..met een beetje zon

Toch blijf het daar ongelofelijk mooi qua uitzicht en is het verfrissend om in Australie lege stranden te zien, als je Bondi Beach en de drukke Oost kust gewend bent.

Mandalay Beach bij Broke Inlet

Een nieuwe dag, nieuwe uitdagingen...vandaag zouden we voor de eerste keer echt offroad gaan met onze 4WD. De eindbestemming zou bij Broke Inlet zijn, links van Walpole in een National Park. Het mooie is dat deze National Parks, hier zijn er een heel wat te vinden in Australie, vaak bushcampings hebben. Vaak zijn deze routes alleen te rijden met een 4WD, dus laat nou net het geval zijn dat wij er een hebben!
Nadat we eerder op de reis ergens een paar uur in de bush hadden gereden op zoek naar een meer, zag ik er een beetje tegenop weer bijna ergens te gaan verdwalen. Maar Steef de ontdekkingsreiziger, niemand houdt hem tegen ;-). We zijn ook wel goed voorbereid aan onze auto tocht begonnen moet ik zeggen; verbandtrommeltje, gereedschap, genoeg eten en water, walkie talkie, luchtcompressor voor de banden en met een heus overlevingsboek voor in de outback zijn we niet de doorsnee toerist in een huurauto. Maar toch als we telkens 'off the beaten track' gaan..dus van de snelweg af...word vooral ik een beetje zenuwachtig.
Uiteindelijk was het de hobbelige tocht door bergen zacht zand zeker waard, want de plek waar we overnacht hebben (in het Banksia Camp) was echt geweldig. Weer direct aan de kust met uitzicht over een baai, grote rotsen en de auto paste mooi verscholen tussen wat bosjes.

Ook hebben we hier een Nederlandse vrouw met Engelse vriend ontmoet. Kleine wereld ook nu weer, sta je in een National Park in Australie op een bushcamping..kom je altijd weer een Nederlander tegen :). Zij woont en leeft zo'n 4 jaar al in Australie samen met haar vriend en zelfs nu dat ze zwanger is waren ze gezellig samen op roadtrip. Erg bewonderingswaardig vond ik dat, want altijd glimlachend liep ze rond terwijl haar vriendje de mooiste verhalen aan ons vertelde.
Na een nachtrust waar je u tegen zegt ( zo goed en vast hebben we die nacht namelijk geslapen) reden we samen met het andere koppel naar de Broke Inlet zelf, weer een hobbelige tocht verder naar beneden. Erg grappig was dat achter hun auto nog een klein rubber bootje hing, die soms een metertje de lucht in sprong wanneer de sterke Landcruiser gas gaf over een hobbel. Het gehobbel was het wederom weer waard, want we kwamen bij een strandje aan waarbij je het gevoel kreeg aan het einde van de wereld te staan. Zo vredig...en zo mooi geplaatst met stenen en groen....het was bijna nep!

Broke Inlet strandje

Inmiddels was het bijna 12 uur in de middag en we wilden die dag nog naar een Tree Walk in Walpole, om vervolgens nog een nieuwe slaapplek te gaan zoeken. Helaas moesten we daarom afscheid nemen van het vredige park en ook onze nieuw gemaakte vrienden. Wij gingen verder naar het oosten en zij gingen terug naar huis in Perth.

Onze auto verscholen in de bosjes in het Banksia Camp

Om te kunnen kamperen in een National Park, is het vaak handig een 4WD te hebben. Soms is het zelfs een must, omdat je anders niet ver kan komen in het park. Om er te kunnen overnachten lees je voor het binnenrijden van het park altijd even het mededelingen bord en wordt er van je gevraagd een kleine fee te betalen voor je overnachting. Er zit verder niemand die het geld van je aanneemt, maar je stopt het samen met wat informatie over jezelf in een brievenbusje. Meestal zal een Ranger later een kijkje komen nemen bij het kamp, maar in ons geval is dat niet zo geweest...we hadden dus ook gratis kunnen overnachten ;). Nu hebben we 7 dollar per persoon betaald.

Cockburn - Mandurah - Prevelly 14 - 16 December

2010-12-25T01:58:00.002+01:00

Op onze eerste camping net onder Fremantle, in het plaatsje Cockburn (tja....what's in a name he?) hadden we een leuke vier-kerst-in-de-zomer ervaring. Toen we de eerste dag in kwamen checken zei de medewerkster dat vanavond "Caroling" zou plaatsvinden. Oftewel, kerstliederen zingen vanaf 7 uur, op het veldje aan het begin van het park. Rond 7 uur waren we het alweer vergeten, totdat we in de verte een zacht gezang hoorden. Iets wat overigens snel harder werd, want er stonden drie medewerksters van het park met versterkend soundsystem uit volle borst te zingen. Begeleid door een kleine band waaronder 3 blazers.
We besloten maar even een kijkje te nemen en om wat vast te leggen op film, aangezien het een voor ons een best apart schouwspel was...zo in de zomer met ondergaande zon. Kinderen van de camping liepen met kerstmutsen op door het publiek en ook de senioren (inclusief rollator en kerstmuts) hadden een VIP rij vooraan. Na een kwartier hielden we het wel voor gezien, de liedjes waren allemaal in het Engels haha...en aangezien wij van de meesten alleen de Nederlandse versies kennen...was er al gauw niets meer aan.

Het was tijd om te vertrekken uit Cockburn (blijft een belachelijke naam) en op weg te gaan naar Singleton. Daar had Stefan bij een Surfboard Shaper een surfboard besteld, waarvan we het ontwerp eerder in Sydney naar de man hadden gemaild.
Blij als een kind kon Steef niet wachten om het eigen surfboardje in zijn handen te houden. Helaas bij aankomst bleek het een geval van een true blue Aussie....hij was er wel mee bezig maar het was zeker nog niet af. Wel zagen we in grote lijnen hoe tof de plank zou worden, dus dat maakte al een hoop goed. Na een globale nieuwe afspraak te hebben gemaakt met Darryl (" Bel ons maar als hij af is..." ) besloten we een slaapplek te gaan zoeken voor de nacht. Mandurah leek wel een geschikt plaatsje om de tussenstop te maken en we vonden er gelukkig snel een simpele, maar ok camping. De eigenaresse, een hele aardige mevrouw (vind vooral ik ;)) vroeg aan Steef hoe hij aan zo'n mooie vriendin kwam? Maar zei er gelukkig giechelend snel bij: "You're not too bad yourself ;-)".
Die avond was er een kerstparade in het dorp, niet dat wij van de partij waren maar we werden wel door de parade gedwarsboomd omdat we niet bij de drankenzaak konden komen met de auto. Een lekker wijntje of biertje voor het slapen gaan hoort er wel bij op de camping natuurlijk. Lopend richting de winkels kwamen we wat inwoners tegen, die wederom met kerstmutsen, Rudolph geweien en slingers rondliepen. Grappig.
Wat we trouwens op de camping ervoor al hadden gehoord is dat we precies goed getimed in het El Nino seizoen zitten. Iets wat 1 keer in de negen jaar voorkomt...dusssss. Dit houdt in dat het af en toe gigantisch waait en dat het 's avonds flink kan afkoelen, daarnaast regent het op sommige plekken overdreven veel. Op zich wel fijn, dat we 's nachts niet zwetend in een slaapzakje in de auto liggen...maar de wind is af en toe echt too much. Ik weet het...het is gelukkig geen 15 cm sneeuw zoals in Nederland op het moment ;). Maar in je korte broek of rokje is het soms even omschakelen.

De volgende locatie waar we onze camping vonden was Prevelly, bij Margaret River. Een wat meer toeristisch en vooral voor surfers populaire plaats. Vanaf de camping was het een korte rit naar het strand en de kust was hier ook weer fenomenaal. Lange kustlijnen met rotsen en helder blauw water.
Surfklasjes zag je bezig in het water in de verte en ook windsurfers waren ver op het water met hoge golven geweldige stunts aan het uithalen. Over het algemeen weinig toeristen en vooral Australiers op vakantie, maar dit geldt wel voor de hele reis de we tot nu toe hebben afgelegd langs de kust. Wij hebben ons er wel op verkeken dat er eigenlijk overal niet zoveel te doen is, de campings liggen vaak buiten het centrum van de stad (als er al een centrum is) en iedereen heeft hier een ritme van slapen rond 9 a 10 uur in de avond en om 6 uur opstaan. Iets wat wij ook snel hebben opgepakt, want de zon gaat al rond half 8 onder hier in de zomer.

Op de camping in Prevelly stonden wij naast een man Stephen (of Steve zoals hij het zelf liever heeft) en zijn zoon Mitchell. Twee nachten zouden wij hier overnachten en gelukkig konden we het al snel goed vinden met de beste man. Gezellig samen de eerste avond bij het kampvuur over het leven praten in Australie en Nederland.
Steve had sinds een paar weken een heel lief en jong hondje bij zich, een Kelpie (een typische Australische hond). Het is een ras wat ook gebruikt wordt voor o.a. het schapen herden, dus hij was echt onvermoeibaar. Buster was vaak aan het rennen en bezig je mouw een maatje groter te maken en op het andere moment lag hij vredig slapend aan je voeten.
Steve was met zijn (jonge) 47 jaar onlangs gepensioeneerd, zijn huis verkocht, gezorgd dat hij geen schulden meer had en besloten om Australie rond te trekken. Zolang het kon en hij zich er fijn bij voelde. Zijn zoon kon hem nu zo'n 4 weken vergezellen vanwege de kerstvakantie en ook hij leek als een vis in het water op de camping. Erg leuk om Steve te horen klagen over de vroegere vrouwen in zijn leven en waar hij naar op zoek was. Wie weet ging hij nog naar Thailand en haalde hij er daar maar een vandaan, want die Australische vrouwen waren maar te complex en keken teveel televisie.
Op een van de ochtenden namen ze ons mee naar een mooi surfstrand in de buurt, zodat we naar hun surfkunsten konden kijken. Helaas waren er geen al te beste golven en hebben we boterhammen met pindakaas en jam gedeeld op het strand. Toen hij vroeg hij oud we eigenlijk waren, zei hij dat hij ons beiden op maximaal 25 jaar had geschat. Stefan knikte hierbij bevestigend, maar aangezien ik over twee maanden alweer 29 word was ik blij verrast. Toen zei Steve dat hij wel had ervaren dat bij mensen zoals wij die rondreizen en gelukkig zijn, het vaak moeilijk is de juiste leeftijd in te schatten. Omdat het gelukkig zijn er al wat jaartjes afhaalt.
Wij vroegen daarop aan Mitchell hoe oud hij was (wij dachten 16) en toen hij zei 14 jaar..maakte hij het een beetje ondeugend af met..." Yeah..I'm just happy.. ;) ".

Na twee avonden met hun bij het kampvuur te hebben gezeten, wijn en verhalen te hebben gedeeld, ik twee gigantische shampoo en conditioner flessen van Steve kreeg (zijn andere zoon was namelijk kapper) moesten we afscheid van ze nemen. Alsof we familie achterlieten in Prevelly reden we weg, hopend dat we ze misschien nog een keertje tegen zullen komen ergens tijdens de reis.

Perth en Fremantle 10 -13 December 2010

2010-12-24T17:40:00.004+01:00

Vliegen van Sydney naar Perth duurt ongeveer 4,5 uur, dus dat is een tijd waar nog wel mee te leven is. Nadat we in Sydney zelf hadden ingechecked, inclusief baggage, konden we door de douane. Dat is trouwens weer een nieuw iets van Qantas, er staat bijna geen personeel meer en je kan heel futuristisch lekker alles zelf doen.
Eenmaal bij de douane vond de beambte het erg grappig een "piep-piep-piep-piep" geluid te maken, toen ik door het controle poortje liep. Waarna ik alleen maar op z'n Haags verontwaardigd: " Nah...!" kon zeggen...en hij op z'n Australisch reageerde met..."Neh..." (en er ook bij lachen). Leuk die communicatie zonder grenzen.
Helaas werd ik wel weer steekproefgewijs door de volgende beambte gevraagd of dat ik mijn bagage even wilde laten doorzoeken op explosieven. Of ik wist hoe het werkte, vroeg ze... Ik antwoordde dat ik het weleens op tv had gezien, in zo'n vliegveld programma. Vervolgens ging er een soort grote wattenstaaf snel en zonder daadwerkelijk contact over mijn lichaam en in de tassen. God...wat zou er toch zijn gebeurd als er Positive was verschenen in het computerschermpje van de vrouw........? De uitslag was natuurlijk Negative dus we konden verder naar de gate.

In Perth kwam weer snel onze baggage over de band, klaar om mee te nemen. Redelijk gaar van de vliegreis, met veel turbulentie, belde Steef Mitch op om te melden dat we aan waren gekomen. Hij zou ons ophalen van het vliegveld met de auto, ONZE auto.

Groter dan ik me kon herinneren van de foto's kwam de zilveren Mitsubitshu Pajero de hoek om. In super goede staat en natuurlijk het stuur aan de rechterkant werd de Pajero aan ons overhandigd. Die nacht zouden we voor laatste keer nog even "luxe" in een hotel slapen, om de volgende dag op jacht te gaan voor alles wat we nodig hadden om er een woon auto van te maken.
Om half 7 ging de wekker en na wat gestuntel met onze tassen en koffer door de smalle gangen van het hotel propten we ze in de auto en gingen we op weg. Steef had een lijstje gemaakt met winkels die we konden bezoeken voor onder andere het hout voor het bed, de matras, de koelbox en gereedschap. Om deze ervaring even heel kort samen te vatten: 30 graden Celcius, volle zon, sjouwen, timmeren, boren, schroeven, winkels kwijt raken op de kaart en voor het gevoel duizend rondjes rijden in de buitenwijken van Perth. Het hele proces van de auto gereed maken, heeft ons uiteindelijk 2 a 3 dagen geduurd. Lachwekkend, helemaal toen we erachter kwamen dat een kwartier van de camping waar we zaten een straat zat met alle winkels die we nodig hadden. Ach...weer wat geleerd. ;)

Op de weg naar een nieuwe camping kwamen we enkele bordjes tegen waar "garage sale" op stond. Bij de derde besloten we maar eens een kijkje te nemen, we waren namelijk nog op zoek naar borden, bestek en pannen. En ja hoor...een aardige oude meneer stond in de garage van zijn zoon wat zooi te verkopen. Een doos was gevuld met oud servies en bestek, dus wij keken elkaar hoopvol aan. 10 Dollar voor de gehele doos, stond erop. Meenemen dus! We konden later wel uitzoeken wat we konden gebruiken en wat we weg zouden doen. Een beetje melig laden we alles in de auto, maar ook trots dat we hier geld op hadden bespaard.
De camping (een Big4, Aspen Park), beviel ons prima en zorgde in ieder geval voor de tweede en de derde nacht (op een camping) voor een rustige beginplek van de reis met de 4WD. Het lag net onder Fremantle, wat een ouder gedeelte is van de stad Perth. Veel relaxter, minder auto's en rennende zakenlui, met ook de nodige restaurants, winkeltjes en bars. Waarschijnlijk een leukere plek om als backpacker te verblijven dan Perth zelf.
Nadat we alles hadden gekocht, Stefan klaar was met timmeren, rechttrekken en alles een plek te hebben gegeven in de auto...waren we travel-proof. Ready to go!

Hoe het verder ging in Sydney ... 3 - 9 December 2010

2010-12-22T12:49:00.001+01:00

Sydney blijft voor ons nog steeds ons tweede huis, helemaal aan de andere kant van de wereld ten opzichte van het kleine Nederland.
Toch merkten we wel de kleine veranderingen nu we voor de tweede keer samen er waren. Er niet meer zitten voor stage en werk zorgde ervoor dat we als verdwaalde toeristen rondwandelden. Niet dat we echt de weg kwijt waren, maar juist het gevoel van het wonen en werken in de stad was toch weg. Zonder vast woonadres, waren we voor de buitenwereld "gewone toeristen", wisten zij echter veel dat we heus nog wel wisten hoe we ergens in het zakencentrum en daarbuiten moesten komen. Naast ons gemopper op de kleine veranderingen zoals wat prijzen van het openbaar vervoer, genoten we zeker van het doelloos rondwandelen. Niet zo gedwongen om alle toeristische hotspots te bezoeken, brachten we aardig relaxt onze dagen door (die overigens zo omvlogen).
Nu ik eraan denk, ik heb het Opera House niet eens op de foto gezet, ach..dat komt in Februari nog wel ;-)...luxe probleem.

Enkele highlights tijdens onze eerste week in Australie, was de reunie met Maret die ook aan het rondreizen is in Australie...en zij gaat waar het voor haar interessant is. Ze kwam twee weken voordat wij allemaal naar Australie zouden vertrekken nog bij ons thuis eten, zodat we alvast wat over Sydney konden kletsen. Erg leuk was het om haar in de stad uiteindelijk te zien, toen we op een warme dag in de Botanic Gardens afspraken.

met Maret

Spontaan en sociaal als ze is had ze al vriendjes gemaakt in het hostel en was haar stem al aardig schor van de avondjes in de kroeg. Wij luisterden er naar als twee gepensioeneerde Sydney-experts en knikten goedkeurend van: "Goed zo chick, zo hoort het in Sydney".

Sinterklaas met de Nederlanders

Ook was het op de zondag na aankomst Sinterklaas (ja ook in Australie natuurlijk, de Sint doet niet zo moeilijk).
Via MeetUp.com was ik in Februari van dit jaar in contact gekomen met vele Nederlanders die nu in Sydney wonen. Af en toe hadden ze al een borrel samen, of een leuke get together wanneer Nederland moest voetballen. Nu hadden we geregeld dat we op zondag 5 December Sinterklaas zouden vieren, in een park met uitzicht op de Harbour Bridge en het stadscentrum. Uiteindelijk kwamen er zo'n 18 mensen naar de meeting (wat overigens een lunch was) en brachten wat lekkere dingen mee en eventueel een klein kadootje om uit te wisselen. Leuk om op deze manier nieuwe mensen te leren kennen en hun achtergrond wat ze naar Sydney heeft gebracht.
Een ander hoogtepunt van die week was het afnemen van het eerste interview met een Nederlander die had gereageerd op onze oproep. Semra was de gelukkige (of eigenlijk wij, want we hebben het interview helemaal over moeten doen vanwege een "de camera heeft niets opgenomen - geval" ). Semra werkte heel geduldig mee en waarschijnlijk door haar journalistieke achtergrond, stond ze ook erg open voor het gehele project. Uitgebreid gaf ze antwoorden op al mijn vragen en hield dat enthousiasme vast voor wel 2 uur lang.
Zo sukkelden we een beetje verder tijdens ons verblijf in Sydney, op een gegeven moment zelfs aardig verveeld...we waren wel klaar om aan ons West Kust avontuur te beginnen! Stefan had al meerdere malen contact gehad met Mitch, de vorige eigenaar, en die had de auto al helemaal schoon en in tip top conditie klaarstaan.
De avond voor ons vertrek naar Perth spraken we voor het avondeten nog af met Janine, een oud collega van mij die als Canadese al een jaar of 3 nu in Sydney woont en werkt. Woonachtig in Newtown spraken we daar met haar af.

Janine en Lieve in Newtown

Newtown is een buitenwijk van Sydney, waar veel studenten, moderne hippies en alternatievelingen wonen. Veel restaurantjes, tweedehands winkeltjes en muziekwinkels zorgen voor een gekleurd straatbeeld en dan hebben we het nog niet eens over de mensen die er rondlopen;).
In een restaurant met een naam zoiets als Funky House, werd ons eten geserveerd onder het geluid van de live jazz band. Erg luid!..maar funky.
Nadat we elkaar ongeveer een uur niet hebben kunnen verstaan en bijgekletst hadden, zover dat dus kon, moesten Steef en ik alweer afscheid van haar nemen, omdat we al onze spullen nog moesten inpakken voor de volgende ochtend.
Eindelijk zou het nieuwe en nog onbekende onderdeel van ons reis beginnen, waar we al maanden naar uit hadden gekeken!