Stefan og Jasper i Trondheim

Lekker glad...

2012-03-20T17:31:00.002+01:00

Afgelopen week kwam er nog even een laatste pak sneeuw naar beneden zetten, met als gevolg spekgladde wegen.

Hier is een filmpje.

Noorderlicht

2012-01-22T21:23:00.001+01:00

Eindelijk! Het is donker, het is helder, er is noorderlicht, en ik heb mijn camera bij de hand… en vind het juiste knopje!

Hoe verder naar het noorden, hoe helderder en kleurrijker het noorderlicht wordt. Voor Trondheimse begrippen was dit een prima avond!

Lofoten

2012-01-22T17:49:00.001+01:00

Wie wil er cursus geven op de Lofoten? Nou, dat wil ik best hoor, vooruit dan. Wel jammer dat het midden in de winter is, en dus behoorlijk donker. Het is inmiddels een bekend ritueel, vliegen naar Bodø en van daar verder met een propellorvliegtuigje naar Leknes, een eind op weg naar het meest westelijke plaatjes op de Lofoten met de onvergetelijke naam Å (spreek uit oh).

De plaatselijke camping was eigenlijk gesloten maar onder zachte dwang vanuit het gemeentehuis ging er toch een vakantiehuisje open. Vanuit de receptie kreeg ik een plastic zak met ontbijtspulletjes, daarna ging de eigenaresse verder met het schoonmaken van de keuken in het restaurant.

Die nacht stormde het en viel er meer sneeuw dan ooit in de afgelopen tien jaar, dus de hele nacht klapperde er van alles en nog wat, schoof er een kuub sneeuw opeens van het dak af, knaagden muizen ondertussen lekker verder onder het huisje, en ik sliep dus eigenlijk nauwelijks. Maar sfeervol was het wel.

De volgende ochtend keek ik uit het raam en zag dat de huurauto was ingesneeuwd onder een half metertje sneeuw. In de lunchpauze heb ik bij daglicht maar in de zure appel gebeten, die auto moest daar toch ooit weg komen… De procedure is bewerkelijk maar simpel: 1) steek je arm in de sneeuwberg en zoek de deur, wrik die open zodat je de motor kunt starten en de boel een beetje kunt laten voorverwarmen – 2) ga tekeer met een sneeuwschep en probeer de wielen vrij te krijgen, en de meeste sneeuw van de auto af – 3) gas op de plank en hoppa. NOT. Vast als een huis, en ik begon het best koud te krijgen ondanks alle inspanningen. Toch had ik geen zin om om hulp te gaan vragen, een beetje Noor wordt hier immers niet warm of koud van. Na nog eens een dik kwartier spitten, en dank zij de automatjes onder de voorwielen, schoot ik uiteindelijk toch nog los. Fijn.

En verder is het mooi daar op de Lofoten. Nou wist ik dat eigenlijk al wel, maar zelfs bij maanlicht, met zwarte bergketens en het maanlicht erachter, zag ik weer hoe mooi het landschap was. Met een beetje mazzel mag ik nog eens terug in de zomer.

Born again

2011-12-10T13:17:00.001+01:00

Zal ik het doen? Weer een beetje gaan bloggen als het zo uitkomt? Ok, waarom niet. Eerst maar even een update. Het is nu december 2011 en we wonen inmiddels alweer bijna 6 jaar in Trondheim. Een maand geleden zijn we verhuisd naar een mooi huis in de wijk Singsaker, en bijna tegelijkertijd hebben we ook familieuitbreiding gekregen: we hebben nu twee honden. Dexter was toch wel veel alleen, dus nu heeft hij een vriendje met wie hij nu alles deelt. Ze slapen zelfs in de zelfde kooi in elkaars pootjes, lief hoor.

Verder gaan de meeste dingen eigenlijk hun gangetje… Stefan is nog leuk bezig met projecten bij elkaar lobbyen aan de universiteit, en ik reis nog steeds stad en land af.

Singsaker is wel een beetje een aparte wijk. Het staat bekend als villa-wijk en er is zelfs een apart dialekt. Het trønderske ‘æ’ (=ik) wordt in Singsaker ‘jæi’; ‘etter’ (=na) wordt heel sjiek Zweeds-achtig ‘efter’, en heel bijzonder, in een aantal woorden is de g vervangen door een v. Dus niet hage maar have, en mave in plaats van mage… Singsaker wordt bewoond door rollator-gebruikers, maar ook families met jonge kinderen en een aantal studenten.

The end

2011-05-02T15:08:00.003+02:00

Aan alles komt een eind, zelfs aan dit blog. Ik heb er een tijd over nagedacht, maar na een ontdekkingsreis van 5 jaar merk ik dat ik een beetje door de stof heen ben. De afgelopen jaren vond ik het heel leuk en praktisch om op te schrijven wat voor moois we beleefden in ons tweede vaderland, en ik leid uit de vele positieve reakties af dat veel mensen in Nederland het ook een prettige manier hebben gevonden om een beetje mee te leven met ons.

Inmiddels zijn we bekomen van de grootste verbazing, en vinden het zo langzamerhand normaal dat je rottende vis kunt eten, laarzen van zeehondenleer kunt kopen, we weten hoe de bloemen van jordskokk eruit zien, we hebben grote delen van het land gezien (ok, ik een beetje meer dan Stefan); soms denken mensen dat we uit Stavanger komen als ze ons horen praten in plaats van uit het buitenland... dus met andere woorden, de nieuwigheid is er een beetje van af.

Dat betekent niet wat we klaar zijn met Noorwegen - het is hier nog steeds prachtig - maar wel dat ik bij deze het blog afsluit. Het blijft gewoon bestaan, maar ik zal het niet meer bijwerken.

Voor foto's en het laatste nieuws ben ik digitaal bereikbaar op Facebook. En natuurlijk per mail, telefoon, MSN, SMS, en LinkedIn, dus we houden kontakt.

Hartelijk bedankt voor het lezen van het blog en voor de leuke reakties, en tot ziens.

Jasper

Måsøy

2011-05-02T14:59:00.004+02:00

Måsøy is een van de noordelijkste gemeentes in Noorwegen. Niemand stond echt te trappelen om erheen te reizen op kantoor maar mij leek het wel wat om eens te zien hoe de boel er daar uit ziet. Dat werd dus vliegen naar Alta (al 1200 km ten noorden van Trondheim), en daarvandaan verder naar Måsøy - een rit van 3 uur. De heenreis duurde een dag, de vergadering op het gemeentehuis een dag, en de terugreis nog eens een dag.

Na 3 uur gereden te hebben temidden van weinig anders dan onbegroeid gebergte, mos, rendieren en een enkele auto bereikte ik opeens de hoofdstad van Måsøy, Havøysund. In dit dorp wonen ongeveer 1000 mensen die leven van visserij of van werk als leraar, brandweerman etc.

Conclusie: heel mooi, maar je moet wel erg houden van stilte en eenzaamheid...

Panama

2011-04-10T11:12:00.007+02:00

De sneeuw die vorig jaar op 1 november viel lag er nog steeds toen we op 11 maart op het vliegtuig stapten naar Panama. Ook nog trouwens toen we weer terug kwamen, maar goed. De vakantie was in ieder geval heel geslaagd. Hier komen de mooiste foto's:

Snorkelen op Coiba (met schildpadden, walvishaai, andere haaien en enorm veel vissen).

Een pijlgifkikkertje.

Nog een.

Luiaarden zijn ideaal om te fotograferen.

Panama city - oud en nieuw.

Sneeuwschoenen

2011-01-21T20:40:00.001+01:00

Christophe kwam laatst met het briljante voorstel dat ik zijn sneeuwschoenen kon lenen terwijl Stefan en C’s wederhelft Desiree aan het langlaufen waren. Goed idee!

Als ik denk ‘sneeuwschoenen’ dan denk ik aan tennisrackets om de een of andere reden, maar de afgelopen decennia hebben ook sneeuwschoenen een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. Tegenwoordig zijn het aluminium frames met deels een soort ‘matje’ erin tegen het wegzakken, maar ook een opklapbaar helling-klim-trapje en een set haken tegen het wegglijden. Het idee is dus dat je met die dingen onder probleemloos door de losse sneeuw kunt stiefelen.

Kerst in Trondheim

2011-01-13T14:49:00.001+01:00

Ondanks voorzichtige waarschuwingen over dat het nogal frisjes zou kunnen zijn kwamen mijn ouders op bezoek in Trondheim dit jaar.'

En koud was het: ongeveer –20. Maar goed mijn ouders doen niet moeilijk over een paar minusgraden, dus we hebben vrolijk rondgestiefeld door de stad, en misschien wel het hoogtepunt van de winterpret: we hebben gelanglaufd. Dat is niet echt makkelijk voor de eerste keer, dat wist ik wel, maar het is allemaal zonder brokken afgelopen.

Op een van de wandelingen kwamen we langs het nieuwe Rockheim-museum in de wijk Brattøra – daar gebeurt het op dit moment in Trondheim. Het dak van het gebouw is een soort schoenendoos met een hoop LED-lichtjes die elke dag in een ander patroon licht geven.

Leuk dat jullie nu ook de stad in ijzige winterpracht hebben gezien pap en mam!

Zieltjes winnen

2010-12-19T10:51:00.001+01:00

In gemeente Gildeskål zijn ze inmiddels wel heel desperaat op zoek naar nieuwe bewoners. Ze schrikken er zelfs niet meer voor terug om in landelijke dagbladen een advertentie te plaatsen:

‘Wensen jullie een verandering in jullie leven? Dan zijn jullie welkom in Nordfjord in gemeente Gildeskål’.

Gelet op de ontwikkeling van het aantal inwoners in Gildeskål begrijp ik wel dat extreme measures op zijn plaats zijn, maar toch… de advertentie komt wel heel sneu over. Vooral ook met al die blije (blanke) koppies, zorgvuldig gekozen naar beroepsgroep en gezinssamenstelling, maar wel geheel voorbijgaand aan etniciteit… lekker politiek korrekt.

Een paar jaar geleden was ik in Gildeskål: Link. Het ligt trouwens een dik uur rijden te zuiden van Bodø. Er is in de hele gemeente geen hotel dus we werden ingekwartierd in een zgn. ‘dokterwoning’ waar rondreizende dokters/zakenlieden etc in worden ondergebracht. Het was er wel mooi, zo aan de kust, maar ook heel erg stil. Succes met de immigratie Gildeskål!

Kou in de bouw

2010-12-10T15:27:00.001+01:00

In Noorwegen doen ze niet moeilijk over een beetje vorst in de bouw. Het alternatief om een half jaar lang niets te bouwen is natuurlijk niet echt een optie, dus de bouwvakkers trekken een dik pak aan en klussen lekker verder. Hierboven trouwens het grootste conferentiehotel van Scandinavie dat op dit moment wordt gebouwd vlak naast mijn arbeidsplek.

Bij ons in de buurt wordt er op dit moment gewerkt aan glasvezelkabels in de grond, maar dan vraag je natuurlijk af hoe je eigenlijk kunt graven als de grond bevroren is tot ruim een halve meter diep. Daar hebben ze een oplossing voor gevonden: ‘s nachts staan overal waar gegraven wordt aggregaten te brommen die plastic matten verwarmen waarmee de grond wordt ontdooit. De volgende dag is de vorst dan even uit de grond, kan er gegraven worden, en daarna kan de koeling er weer op.

Klaar met krukken

2010-10-27T17:30:00.001+02:00

De afgelopen heb ik vooral veel gezeten. Op de bank, in de taxi, in een vliegtuig, en op kantoor. Maar zo langzamerhand kunnen de krukken de hoek in en kan ik weer wat rondhupsen. Dit alles dankzij mijn coole Star-wars kit die mijn voet in een hoek houdt zodat de achillespees niet teveel belast wordt. Over anderhalve week kan ook de ‘laars’ terug naar het ziekenhuis, en dan kan ik weer voorzichtig gaan lopen.

Behoorlijk suf, zoveel stil zitten, maar af en toe is er toch nog wel wat te lachen. Deze weken ben ik veel bezig met zgn. klantendagen, dat betekent in de praktijk dagen doorbrengen met een stuk of honderd klanten, glimlachen en leuk doen enzo. Maar dit jaar wil iedereen helpen met van alles en nog wat. Bord naar tafel dragen, drankje halen, mensen aan de kant duwen enzo – ideaal.

Gisteren op het vliegveld van Oslo leidde een plotselinge gate-change naar het andere eind van het vliegveld ertoe dat ik door kollega Sverre in een rolstoel werd gedirigeerd en binnen twee minuten dwars door de mensenmassa heen racede naar de andere gate. Twee krukken voor me uit zwaaiend had ik vermoedelijk ook wel de Dode zee uiteengespleten.

Vandaag was wel het hoogtepunt van de de lol tot nu toe. De taxi-chauffeur (65, behoorlijk doof, baard, ex-zeeman) plukte een tijdschrift uit 2003 uit de middenconsole met daarin een artikel over hem – Noorwegens beste healer. Met de beste bedoelingen keek hij naar mijn knie (knie, ja – niet achilles) en zei toen dat hij bij aankomst wel even mijn knie zou healen. Ik riep nog: “Het is mijn achillespees hoor, niet mijn knie” en “de boel is al gehealed, ik heb geen pijn meer” maar hij is zoals gezegd behoorlijk doof en zat al helemaal in de heal-modus. Bij aankomst dus afgerekend, en daarna concentreerde hij zich even serieus, en hield toen zijn hand vlak boven mijn knie. 2 minuten oorverdovende stilte, en toen keek hij me hoopvol met grote blije ogen aan en vroeg “en, voel je het?”. Nou, om eerlijk te zijn, neen, ik voelde helemaal niets. Maar ik heb maar gezegd dat het apart voelde en een beetje warm werd, daar nam hij genoegen mee. Tja, je wilt zo’n healer ook niet beschadigen natuurlijk he.

Au!

2010-09-26T16:38:00.001+02:00

Vrijdagavond tijdens een rustig potje badminton liep ik een paar stappen naar achteren toen ik opeens dacht dat ik op iets stond. Ook hoorde ik een geluid van iets dat knapte, en ik voelde opeens niets meer in mijn linkervoet. De pijn daarna was zo intens dat ik misselijk werd en moest gaan liggen, toen pas begreep ik dat er iets niet meer helemaal goed zat in mijn been. Direkt naar het ziekenhuis dus, en na 4 uur wachten (!) was de diagnose afgescheurde achillespees. Vreemd – ik wandel elke dag twee uur, en speel al jaren regelmatig badminton en volleyball, dus ik zou wel enigszins gewend moeten zijn aan beweging. Anyway, inmiddels zit ik thuis in tijdelijk gips en strompel ik onhandig met krøkken door het huis. De komende week word ik geopereerd, en de eerste 3 maanden breng ik door in het gips, zoals het er nu uit ziet. Balen!

Finnmark

2010-09-05T12:21:00.001+02:00

Afgelopen week was ik op reis in het uiterste noorden van Noorwegen – Finnmark. In een poging om de kosten per klantbezoek wat te begrenzen werd het een combinatie van drie gemeenten: Porsanger (D in de kaart), Kirkenes (E) en Nesseby (F).

Finnmark is enorm groot, enorm leeg, en er gebeurt enorm weinig, dat is me inmiddels wel duidelijk. Maar om er per propellorvliegtuigje overheen te vliegen is echt fascinerend. Je hebt er de Finnmarskvidda (hoogvlakte) waar hordes rendieren rondrennen achtervolg door Lappen, en er zijn enorme canyons… er groeit bijna niets meer, alleen berkeboompjes en mossen. Als je op zoek bent naar leegte en rust dan ben je in Finnmark op de juiste plek.

Om een idee te krijgen van de afstanden: op dinsdag vlogen we van Trondheim via Tromsø (=1100 km), verder naar Alta (C) en Lakselv (D) waar we eerste vergadering hadden. Daarna terug naar Tromsø (B, 500 km) en door naar Kirkenes (800 km). Woensdag een vergadering in Kirkenes, en donderdag per huurauto naar Nesseby (140 km, 2 uur). Hieronder trouwens North cape airport (Lakselv), en een rendier in de departure hall in Lakselv. Vanuit deze enorme luchthaven vertrekken er vluchten uitsluitend naar Tromsø en Alta.

Taal is ook iets interessants in Finnmark. Noors is de hoofdtaal, maar de meeste mensen spreken een van de 7 Samische talen, en ook Fins en Russisch worden veel gesproken. Zelfs sommige straatnamen staan gespeld in Cyrillisch schrift, zoals Kirkegata hieronder… en waar het archief te vinden is staat gespeld in Noors, Fins en Samisch.

Dexter - alive and kicking

2010-08-30T20:49:00.002+02:00

Vanmiddag heb ik gewandeld met Dexter, en aangezien hij nu leuk naar me toe komt rennen als ik hem roep (zolang hij niet wordt afgeleid door bv andere honden, mensen, of grassprieten enzo) kan hij af en toe los. Had ik mooi even tijd om een videootje van hem te maken.

In een zomerboerderij (seter)

2010-08-22T15:57:00.001+02:00

Vroeger woonden boeren het grootste deel van het jaar beneden in het dal waar ze wat akkers hadden en de stal etc – maar in de zomer trok de hele familie de bergen in om de koeien, schapen en geiten te laten grazen. In het zomerseizoen woonden ze dan in een wat eenvoudigere en kleinere variant van de hoofd-boerderij, genaamd ‘seter’ (of sæter, of seterhus). Tegenwoordig zijn de meeste seters in gebruik als weekendhuisje (hytte), maar er zijn nog steeds een paar enthousiastelingen die echt nog wat landbouw bedrijven (en daarnaast genieten van het betere buiten-de-stad wonen). Zoals mijn collega Vidar bijvoorbeeld, die een tijdje geleden een seter heeft gekocht anno 1900. De seter heeft 20 jaar lang leeg gestaan, dus het was heel bijzonder om even een kijkje te kunnen nemen op de boerderij op weg terug van een bezoekje aan Oppdal (2 uur ten zuiden van Trondheim).

Zoals gezegd, de tand des tijds heeft behoorlijk geknaagd aan de eenvoudige gebouwen, dus Vidar heeft voorlopig zijn handen vol. Boven Vidar naast de boerderij, en hieronder de 2e verdieping in de stal (fjøs).

Bart en Sander op bezoek… en hoe is het eigenlijk met Dexter?

2010-08-02T22:48:00.001+02:00

Broer Bart en man Sander bezochten ons alweer een paar weken geleden. Halverwege de driehoek Oslo – Trondheim – Bergen waren de heren een paar dagen bij ons op bezoek, en we bezochten een nieuwe hytte aan de zuidoever van Samsjøen. Dat ligt tussen de gemeentes Melhus en Holtålen, twee van ‘mijn’ klanten. In de net nieuw gebouwde hytte was alles zo nieuw dat er nog niet eens de gebruikelijke restjes zout, peper, suiker en koffie stonden van vorige bezoekers. Verder lag er een prachtige oude boot in het boothuisje bij het meer. De boot was zo oud en zwaar dat we hem met z’n vieren maar net in het meer geplonst kregen. Daarna bleek dat de wind en de stroming zo sterk waren dat we niet zonder lijf en leden te riskeren het water op konden dus de boot kon weer terug het boothuisje in… wat een gedoe voor precies 1 forelleke…

Verder was het wel allemaal weer erg mooi daar bij Samsjøen. Na een paar jaar krijgen we steeds meer gevoel voor de subtiele verschillen tussen de berglandschappen rondom ons. Samsjøen is goedgekeurd.

En, hoe is het eigenlijk met puppy Dexter? Nou, dat gaat prima. Inmiddels is hij redelijk zindelijk, al gebeurt er nog steeds af en toe een ongelukje als hij zich erg druk heeft gemaakt. Dexter is inmiddels gediplomeerd puppy, hij kan zitten en liggen enzo, en af en toe keurig aan de lijn lopen. En hij begint inmiddels een lokale bekendheid te worden. Gisteren nog riepen twee mensen opeens aan het andere eind van de straat ‘Deeeeeeeeeeeeeexter!’. Geen idee wie ze waren maar blijkbaar had Dex een verpletterende indruk op ze gemaakt… hij is ook wel erg onweerstaanbaar schattig. Hier een paar mooie foto’s van bij Samsjøen (bedankt Sander en Bart!).

Hier is ie net iets op het spoor. Dit soort gedrag zit echt in z’n genen… in rotsspleten kruipen om papegaaiduikers op te sporen enzo.

Dexter! Dat is mijn regenjas!

Holtålen

2010-07-06T14:02:00.001+02:00

Holtålen ligt een kleine 2 uur rijden ten zuidoosten van Trondheim, vlak bij Røros. Deze zomer ben ik er zo ongeveer wekelijks vanwege mijn werk. Wat heeft Holtålen zoal te bieden? nou, eigenlijk helemaal niets. Geen mooie oude gebouwen of mooie dorpjes, slechts 2000 inwoners… En daardoor is het juist zo mooi! Het is echt een oase van stilte waar beren, wolven, de superzeldzame bergvossen (fjellrev) en alpenhoen (rype) voorkomen, plus natuurlijk de minder zeldzame elanden, veelvraten en herten. Verder stroomt een van de beste zalmrivieren van Noorwegen (Gaula) door de gemeente en staan er in het zalmseizoen (nu!) talloze Duitse en lokale zalmvissers te vliegvissen.

Ik denk niet dat ik lang zou kunnen wonen temidden van zo’n overdonderende stilte, maar om zo af en toe even langs te wippen is het prachtig. De laatste keer dat ik erheen reed kwam ik vanaf het moment dat ik de ‘snelweg’ E6 verliet geen enkele auto meer tegen totdat ik parkeerde bij het gemeentehuis – ongeveer drie kwartier rijden. Even een slok koffie halverwege bij het geluid van een van de weinige ‘sights’, een waterval, en ik was al snel vergeten wat ik eigenlijk ook alweer kwam doen in Holtålen…

Dexter!

2010-06-22T20:19:00.001+02:00

De allerhoogste tijd om te schrijven over de grootste verandering in ons leven sinds de verhuizing: Dexter, lundehund-puppy. Een hond, dus, en daarmee is de huisje-boompje-beestje-idylle voorlopig voltooid. Dexter kwam twee weken geleden ons huis binnen, en binnen een dag waren we stapelverliefd op hem. We zijn niet de enige trouwens, Dexter is een echte ‘damemagnet’ zoals dat in het Noors heet. Ongeveer iedereen wil hem even knuffelen als hij langs loopt. Niet zo gek want hij ziet eruit als een groot bolletje wol op pootjes, is razend nieuwsgierig en wil iedereen even besnuffelen.

Dexter is een Noorse lundehund, in het engels Norwegian puffin hound – letterlijk Noorse papegaaiduikerhond. Vroeger werd op de Lofoten op deze vogels gejaagd, en dan zorgden lundehunden ervoor dat de vogels uit rotsspleten werden gesleurd. Gelukkig zijn papegaaiduikers tegenwoordig beschermd en kunnen lundehunden gewoon leuke familiehond spelen. Ooit waren er nog maar 50 lundehunden over, die zich door zorgvuldig fokken weer hebben vermeerderd tot ongeveer 500 honden tegenwoordig. Als Dexter de puberteit voorbij is wordt hij waarschijnlijk ook opgeroepen voor de reproductie… Als D volwassen is dan komt hij ongeveer tot aan kniehoogte dus het is een praktisch formaat voor ons huis.

In de praktijk draait ons leventje de laatste paar weken zo ongeveer rond Dexter. Naar buiten om te plassen, eten, spelen, slapen, weer naar buiten, meer spelen, rondje lopen samen, slapen, eten, slapen… favoriet uitstapje is als Dexter in de branding kan rondneuzen. Rottend zeewier, krabbetjes, visseresten – da’s allemaal bereinteressant. Inmiddels durf ik wel te beweren dat naar een rondsnuffelende pup kijken terwijl je zelf een paar meter verderop in de zon ligt toch wel in de top 10 van meest aangename aktiviteiten staat wat mij betreft.

Op je gezondheid Dexter!

Mo i Rana

2010-05-30T09:42:00.001+02:00

Per bovenstaand vliegtuigje reisde ik deze week naar Mo i Rana, ook wel bekend als de Poolcirkelstad. Best een ongewone gemeente, want Mo i Rana kombineert een van de grootste industrieparken van Noorwegen met een van de bekendste nationale parken: Svartisen. En het is de op drie na grootste stad van Noord-Noorwegen met maar liefst 25.000 inwoners. Ongeveer het hele centrum is gebouwd in de jaren 70 en het ziet er vandaag de dag dus nogal tragisch uit, helaas. Mo heeft ook een eigen vliegveld ter grootte van een kleine supermarkt. De bagageband is ongeveer 5 meter lang en is niet geautomatiseerd dus de passagiers moeten zelf de koffers voortduwen over band.

Het vliegtuigje van de firma Widerøe is een De Haviland Dash 400 met plaats voor maximaal 50 mensen. Ik heb nu al een aantal keer gevlogen met dit model, en het is ook al meerdere keren gebeurd dat de stewardesse vroeg of mensen zich alstublieft beter wilden verdelen over het vliegtuig anders konden we ivm de gewichtsverdeling niet opstijgen. Op de weg terug maakten we een tussenlanding in Brønnøysund, waar de laatste Noorse vliegramp heeft plaatsgevonden. Inmiddels begrijp ik wel waarom – de ‘approach’ lijkt wel op een soort U-bocht om een berg heen, waarbij het vliegtuigje af en toe vol in de remmen gaat om de krappe bocht te kunnen nemen, en dan het laatste stukje steil naar beneden in de hoop om de landingsbaan te treffen. Nouja het zal mijn gevoel wel zijn geweest maar ik vond het nogal een interessant stukje vliegwerk.

København

2010-05-23T11:03:00.001+02:00

Dit jaar ontvluchtten we de 17 mei drukte door middel van een lang weekend in København. Daar logeerden we bij Helmuth en Rita die we in Oman hadden leren kennen. Rita is nogal een fenomeen; op haar 64e besloot ze de rest van haar leven te gaan doen waar ze zin had: reizen. Na een jaar als au-pair in de USA sprak ze genoeg Engels vond ze zelf en begon ze aan haar wereldreizigersbestaan. Inmiddels is Rita 79, vitaal als wat, en zijn er weinig landen meer over waar ze niet geweest is.

Botanische tuin

De Carlsberg glyptotheek is een bekende verzameling beelden en afgietsels. Het waren er zoveel dat de museumbeheerders er af en toe blijkbaar ook wel een beetje genoeg van hadden en dan krijg je dus een beeldenzaal als onderstaand:

Vrijstaat Cristiania. Tegenwoordig lang niet meer zo ongeremd als in het hippietijdperk… hippies worden ook een dagje ouder inmiddels.

Nyhavna, een beetje Amsterdammig maar dan wat kleurrijker.

Een nacht in Fauske

2010-04-17T12:37:00.001+02:00

Woensdagmorgen om 4 uur stapte ik mijn bed uit voor een hit-and-run bezoekje aan Skånland, ongeveer 1000 km ten noorden van Trondheim. Na een geslaagde dag stapten collega Cathrine en ik de enorme luchthaven Evenes binnen maar al bij het inchecken werden we gestopt door de incheckmachien. Die verwees ons naar de SAS-servicedesk, waar de eerste berichten kwamen over veel vertraagde vliegtuigen. Na eerst twee uur te hebben gewacht op Evenes vlogen we dan toch nog naar Bodø, maar daar aangekomen voelden we nattigheid. Ons vliegtuig van 20.50 uur kreeg opeens een ‘new time 0000’, net zoals alle andere vluchten die avond. Na een half uur radiostilte melde de eerste luchtvaartmaatschappij dat al haar passagiers naar gate 19 moesten komen voor informatie over de verdere bedoelingen die avond, en uiteindelijk kwam ook SAS met de melding dat alle vluchten waren afgelast in verband met de vulkaanuitbarsting op IJsland.

Het vliegveld van Bodø is een tikje groter dan Evenes, maar natuurlijk werd het een chaos toen er een paar honderd humeurige passagiers met kinderen, huisdieren etcera naar huis werden gestuurd of naar een hotel. Na een uur in een rij gestaan te hebben waar in een uur totaal 0 personen werden ‘behandeld’ hoorden we toevallig dat er een bus zou gaan naar een hotel in Fauske, een uur te zuiden van Bodø, vanwege beperkte hotelcapaciteit in Bodø. Die bus namen we en we kwamen na een dag van 20 uur aan rond middernacht in Fauske.

De volgende ochtend bij het ontbijt probeerden we uit te zoeken hoe we naar huis zouden kunnen komen zonder vliegtuig. Na een zoektocht langs trein, boot, en huurauto schoot uiteindelijk ons bedrijfs-reisbureau te hulp – die hadden een van de laatste huurauto’s kunnen claimen in Bodø. Terug naar Bodø dus, waar we rond lunchtijd begonnen aan de ca 12 uur durende rit naar huis.

De rit verliep eigenlijk best soepel, het is alleen een heel eind over een deels superslechte weg. Ondanks het feit dat de E6 de ‘snelweg’ is die helemaal doorloopt tot Oslo is het gewoon een landweg (zie foto) met flinke kuilen, diepe scheuren, afgebrokkelde kanten, en af en toe zelfs een kudde rendieren die opeens de weg op loopt. Iets voor middernacht kwamen we aan in Trondheim, met kleine oogjes en een enorme portie overuren…

Dubai en Oman

2010-04-05T22:06:00.001+02:00

Na een lange koude winter waren we helemaal klaar voor de warmte. Die vonden we dit jaar in het Midden-Oosten: eerst een paar dagen Dubai, daarna een rondreis in Oman. We hebben enorm veel gezien en beleefd en ook nog geleerd dat vrouwen in burka en mannen in wit gewaad (dishdasha) supervriendelijk zijn en ook gewoon in de supermarkt hun boodschappen doen, met de kinderen spelen, etcera. Hier komen wat foto’s.

De Burj Kalifa in Dubai, de hoogste toren ter wereld.

Uitzicht op Muscat

De afdeling ‘fileren enzo’ op de vismarkt in Muscat. Op de voorgrond een mandje met lever en andere lekkernijen.

Twee enorme kandelaars (ter grootte van een treinstel) in de grote moskee in Muscat.

Fort bij Sur.

Na een geimproviseerde dolfijnensafari is de bijvangst van de dag op weg naar het restaurant. De schipper verdient er +/- 50 euro aan, dus hij is blij.

27 km diep in de woestijn was ons tentenkamp. Overnachten omgeven door zand, sterren en muggen :)

Geitenmarkt in Nizwa.

De gids in Al Hamra schenkt water over Stefans hand. En later serveert hij ook nog koffie en dadels.

Stefan kijkt uit over de canyon bij Jebel Shams.

Moe maar voldaan!

De krant van vandaag

2010-03-18T09:24:00.001+01:00

Let it snow, let it snow, let it snow…

2010-03-17T10:38:00.001+01:00

Maart is meestal de maand met de meeste sneeuwval. Dit jaar is het wel erg bont, het sneeuwt nu al twee weken lang vrijwel elke dag. Al die sneeuw geeft wel mooie plaatjes. Hier komen er een paar genomen vanuit ons huis. Volgende keer bestel ik er een knalblauwe hemel bij, dan ziet het er nog mooier uit.