Stefanawalizkach

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Tue, 18 Dec 2018 15:06:00 +0000

Witajcie Kochani!

Dzisiaj mam dla Was coś specjalnego, świątecznego. W tamtym roku bawiłam się w edycję świąteczną nagrywając filmiki, ale obecnie przyznam Wam się, opuściła mnie wena. Za to chęć do pisania nie przemija. A to nawet lepiej, bo co przeczytacie, zapamiętacie!

Z racji, że już za chwil parę mamy Boże Narodzenie, przychodzę do Was ze słownictwem. W tym roku prosto z gorącej Hiszpanii (dosłownie, na Majorce kilka dni temu były dwadzieścia trzy stopnie). U nas biało, ale to ma swój klimat. Nie cierpię zimna, ale i bez niego nie wyobrażam sobie świąt.

Na Instagramie mieliście okazję przeczytać jak wygląda tradycja Bożego Narodzenia w Hiszpanii. Tutaj będzie trochę ambitniej, abyście mogli zaszpanować przy stole albo w hiszpańskim towarzystwie (może na ten okres akurat ktoś z Was wybiera się na urlop na przykład do Andaluzji) znajomością języka. Może nawet tak dla hobby, warto. Pod tekstem znajdziecie numery ze specjalnie ponumerowanymi słowami, by czytało się Wam bez przeszkód. Zaczynajmy!

Przenosimy się myślami do jednej z hiszpańskich hacjend, i zaglądamy do wnętrza domu. Co oni tam mają? Piękna choinka¹, co prawda nieduża stoi na stoliku w rogu salonu. Ma dużo kolorowych światełek² i czerwony dzwon³ na czubku. Na pewno zawiesiło go najmłodsze dziecko z rodziny! Widzimy coś jeszcze, ale co to? To coś pod choinką to wcale nie prezenty⁴, tylko szopka bożonarodzeniowa⁵! Oczywiście widzimy tam dziecię⁶, i jego rodziców, a także mnóstwo zwierzątek. Już niebawem Wigilia⁷! To święto przeznaczone tylko i wyłącznie dla rodziny… Stół ugina się od różnych smakołyków, które niekoniecznie są postne. Znajdziemy na nim pieczonego indyka⁸, który został nadziany owocami (śliwką, jabłkiem) a także bekonem. Furorę robią też owoce morza⁹ i ryby¹⁰. Kiedy brzuchy zostają wypełnione mięsem, czas na deser, czyli nugat¹¹, który spełnia rolę opłatka, są również kandyzowane owoce. Niektóre mamy przygotowują też marcepan. Dawniej praktykowane było śpiewanie kolęd¹². Ale zanim wszyscy usiądą do wigilijnego rosołu¹³, a dokładnie dwa dni przed, rozpoczyna się wielka loteria. Jest to loteria świąteczna¹⁴ nazywana potocznie tłustą, czy grubą¹⁵. To prawda bo sumy, które można wygrać wcale nie są wąskie… Święty Mikołaj¹⁶ przynosi w towarzystwie reniferów¹⁷ drobne upominki, ale dzieci czekają na prawdziwe prezenty dopiero w dzień Trzech Króli¹⁸. Jeśli hiszpańskie dziecko nie było grzeczne, dostaje węgiel¹⁹!Na stole już posprzątane, i telewizja już jakoś ciszej gra, to znak, że czas na pasterkę²⁰, którą tłumaczy się dosłownie jako mszę koguta, który rzekomo piał w noc urodzenia Pana Jezusa. O północy rozlega się huk fajerwerków przepijany hiszpańskim szampanem²¹, a w powietrzu rozlega się dźwięk słów „Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku²².”

un arbol de navidad
las luces de Navidad
la campana
los regalos
belen
el nino
Nochebuena
el pavo al horno
marisco
los peces
turron
unos villancicos
el consome
loteria de navidad
el gordo
Papa Noel
los renos
dia de Tres Reyes Magos
el carbon
una misa de gallo
cava
Feliz Navidad y un Feliz Ano Nuevo

Całkiem przyjemna tradycja, zwłaszcza, że Hiszpanie spędzają święta w gronie całej rodziny, dosłownie. Co z tego, że nie jedzą karpia, najważniejsze, że otacza ich aura pozytywnych uczuć!

Jeśli się podobało, piszcie, i dawajcie znak, może coś przeoczyłam. Osobiście Kochani życzę Wam wesołych świąt, spokojnych, nie bójcie się okazywać miłości, podzielcie się nią z rodzicami, swoją drugą połówką, a może kimś, kto jest samotny w ten dzień… Niech pierwsza gwiazdka przyniesie Wam mnóstwo pomyślności, i spełni Wasze marzenia. Ja, Stefa na walizkach, oddelegowuje się i przesyłam świąteczne uściski!

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Fri, 13 Apr 2018 19:23:00 +0000

Zanim zaczęłam swoje podniebne podróże, uparcie twierdziłam, że loty powinny być zakazane bo są niebezpieczne i każdy z samolotów prędzej czy później musi się rozbić. Wiem. Bzdura. Ludzie oszczędzają nie tylko na czasie, ale także na pieniądzach, które musieliby wydać, by przeprawić się 2363555 kilometrów w jakieś miejsce. Nie mówiąc o innych kontynentach, do których musieliby chyba się teleportować...

Z czasem latanie stało się dla mnie całkiem w porządku. Przyszło to nie z mojej woli, ale nie mogłam odmówić agencjom, które gdzieś mnie wysyłały. Zaczęłam się przekonywać, do tego, że coraz więcej osób lata z małymi dziećmi, niektórzy są nawet częściej "w niebie" niż na ziemi. I żyją. Przyjęłam to na klatę, i nawet przez pewien czas byłam zachwycona. Patrzyłam na stewardessy z podziwem, nie wspominając o tym, że wyobrażałam sobie pilota jako takiego rodem z filmu, który jest przystojny i ma takie strasznie fajne wdzianko. W mojej głowie gdzieś była jednak myśl "czy oni też się boją?". Może i brzmi to śmiesznie, ale w czasie pierwszego lotu dosłownie tak to wyglądało. Teraz po prostu się na to godzę, choć gdzieś tam w środku MAM STRESA. Pomimo tego, że uwielbiam, kiedy samolot się podnosi, a ja widzę wszystko to o czym tylko marzyłam będąc jeszcze dzieckiem. To takie dwie natury, które należy akceptować. Jest jednak rzecz, która wydaje się mi niemalże gorsza od katastrofy lotniczej (ostatecznie w niej tylko spadasz, później już nic nie czujesz :D).

Wszyscy zawsze mówią o żuciu gumy, ssaniu magicznych pastylek, które rzekomo mają pomóc nam z ciśnieniem, kiedy samolot startuje. Jestem jednym z tych pechowców, którym nie pomaga nic. Ale zawsze było to w miarę znośne. Niekiedy moi sąsiedzi, są tak zabawni i towarzyscy, że od pierwszych chwil z nimi zapominam, że za moment nie będę już na ziemi nawet jedną nogą. Pamiętam jeden z lotów do Włoch. Włosi zdecydowanie przeważali na pokładzie. Do tej pory mam przed oczami starszego Sergio z lewej, i uśmiechniętego Carmine z mojej prawej. Usłyszeli moje "O BOŻE", kiedy samolot startował, i od tego momentu, zaczęła się nasza znajomość. Cóż. Trochę później, już bez moich nowych włoskich znajomych, znalazłam się ponownie na pokładzie. Siedziałam od okna, obok mnie wszyscy spali, było jakoś zimno i nudno, a jakieś nadpobudliwe dziecko z tyłu kopało mnie w plecy. Mieliśmy trochę turbulencji, do tego od początku lotu pobolewało w prawym uchu. Najpierw stosowałam jakieś dziwne praktyki, dmuchałam powietrze z zatkanym nosem, a później wyjadłam wszystkie landrynki skupiając się na tym, by od razu ich nie pogryźć. Wierciłam się z niecierpliwością. Było coraz gorzej, a do tego czułam, że głosy stewardess dobiegają do mnie jakoś słabiej niż wcześniej. Zaczęłam wierzyć w najczarniejsze scenariusze. Kiedy mój przyjaciel odbierał mnie z lotniska, stwierdził, że na pewno postawiłam na nogi cały personel. Mało brakowało. Ale wierzcie, że to nie było przyjemne. Ludzie często mówią, że „zatyka” im uszy, ale nie słyszałam, by ktoś z nich miał jakiś większy dyskomfort. Stewardessy mają w zanadrzu krople, które łagodzą ból. Podzielę się z Wami kilkoma wskazówkami, które rzekomo mają ratować od tego nietajnego uczucia :

-oprócz landrynek żuć gumę – u mnie nie działa, sprawdzone
-schować głowę między kolanami – nic mi na ten temat nie wiadomo
-zatkanie nosa i wydmuchiwanie przez uszy – innym podobno pomaga – ten sposób zdradził mi mój kolega, który jest pilotem
-zatyczki do uszu, które przydadzą się także kiedy sąsiad chrapie
-ziewanie i przełykanie (nadmierne) śliny przed samym lotem – nigdy o tym nie myślałam, muszę wypróbować
-rozmasowywanie małżowiny usznej

Mam nadzieję, że ten temat dotyka nie tylko mnie. Nie zawsze tak się dzieje (na szczęście) ale jednocześnie staje się to powodem, przez który nie śpię już kilka dni przed lotem. Taki oto panikarz ze mnie. A jak Wy reagujecie? Na luzie, czy macie jakieś stresy? Dajcie znak!

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Fri, 02 Mar 2018 11:41:00 +0000

Szczerze mówiąc od jakiegoś czasu ciągle w jakiś przypadkowy sposób miałam do czynienia z hiszpańskim. Nie chodzi mi tutaj o słuchanie muzyki czy oglądanie filmów, ale ot tak, w dniu codziennym. Ciągle w moje ręce wpadały hiszpańskie produkty (nie tylko alkohole), wyświetlały mi się vlogi o podróżach do Hiszpanii, a nawet hiszpańska instrukcja obsługi… Stwierdziłam, że jak większość rzeczy w moim życiu to nie może być przypadek, i biorę się do nauki!

Mam wielu międzynarodowych przyjaciół, ale żadne z nich nie jest hiszpańskiego pochodzenia. Okej, prócz jednego włoskiego kolegi, który twierdzi, że jest Hiszpanem, PO WUJKU, ale to chyba się nie liczy. Bardzo rzadko natykałam się na Hiszpanów z krwi i kości. Pamiętam tylko jeden raz, kiedy to mój chłopak poznał mnie ze swoim dobrym kolegą z Barcelony. Nie wiem czy się polubiliśmy, ale to było zdecydowanie za krótkie spotkanie, by stwierdzić, że chcę się uczyć hiszpańskiego. Rozmawialiśmy po angielsku, w końcu przechodząc na włoski. Ot, tyle hiszpańskiego od niego usłyszałam. Nawet jeśli na siebie wpadaliśmy, ograniczaliśmy się do zwykłe ciao, come va?!

Postanowiłam, że skoro mam być samoukiem w tej materii, to trzeba zacząć od dobrego źródła i przede wszystkim podstaw. Patrzę na wszystkie tabelki, na słownictwo i widzę jakieś tam podobieństwo do włoskiego. Może nie będzie tak źle, to lecimy.

Kiedyś, a propo włoskiego wspominałam Wam o Duolingo – tym razem również go używam, a przynajmniej staram się. Wybrałam sobie poziom, w którym rzekomo zna się trochę hiszpański, nie lubię zaczynać zwykle od takich podstawowych podstaw jak numery, czy alfabet. (Edit. Ostatecznie wróciłam do podstaw, bo kazali mi pisać coś o mleku :D)

Na drugi ogień idzie oczywiście mój ukochany lyricstraining.com, gdzie wybieram sobie swoje ulubione piosenki w hiszpańskim, począwszy od Malumy, CNCO, czy kończąc na… Despacito! :D To Wam na pewno się spodoba.

Siostra wyposażyła mnie w słownik języka hiszpańskiego, ale to nie taki zwykły przeciętniaczek. Jest w nim mnóstwo rozmówek, słownictwa tematycznie ułożonego i oczywiście gramatyki. Z którą tak bardzo się uwielbiamy… :D pokażę Wam jego jakąś grafikę z Google, możecie sami sobie taki sprawić.

Tym razem chyba najbardziej przypadają mi do gustu posty z Pinteresta. Znalazłam tam mnóstwo tabel, diagramów, komiksów związanych z nauką języka hiszpańskiego. Jest tam mnóstwo linków, które odsyłają do fajnych artykułów czy blogów z hiszpańskim (i nie tylko). Zdecydowanie szybciej uczę się przez znajdowanie cytatów w danym języku, tekstów piosenek czy po prostu komiksów. Zerknijcie sami.

Mnie się podoba, a Wy co sądzicie? Uciekam teraz na dobrą kawę, trzymajcie się cieeeepło, ciepło! <3

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Wed, 03 Jan 2018 16:33:00 +0000

Hejka w Nowym Roku!

Jak tam wasze noworoczne postanowienia? Jeszcze podtrzymujecie? :D
Stwierdziłam dziś, że czas na jakiś świeży post. Dodatkowo pomyślałam, że dawno nie poruszałam żadnych tematów na żywo z Grecji. Myślę, że dziś się do niej przeniesiemy! Ale nie sami, będą nam towarzyszyć Grecy. Żartuję, nadal będziecie przed monitorami, ale z moim spojrzeniem na grecką mentalność… Która jest naprawdę warta uwagi! :) Gotowi?

Do Grecji wyjechałam zupełnie przypadkowo. Nigdy nie planowałam odwiedzić Krety, Rodos, czy tym bardziej Peloponezu (który jak się okazało zawojował moje serce). Może dlatego, że zawsze gdzieś tam w świecie spotykałam się z opinią, że Grecy to lenie i generalnie są gburami, zadzierają nosa i bez sensu tam jechać… Cóż. Nie wiem z czego to ktoś wywnioskował. Może i nie są pracownikami roku, ale są PRZE-towarzyscy. Uwierzcie mi na słowo, albo sami się o tym przekonajcie!

Grecy…. nie są rasistami! Spotkałam ludzi (turystów, współpracowników, ludzi w życiu codziennym, w kiosku, w barze, przyjaciół etc.), którzy absolutnie nie byli tak tolerancyjni jak Grecy. Do Grecji przyjeżdżają miliony cudzoziemców, nie tylko turyści, również ci, którzy osiedlają się tam na stałe. Władze otaczają ich taką samą opieką jak Greków. Wiadomo, miliony euro to nie są, ale pomagają.

Grecy… są ekstremalnie rozgadani i gestykulują! A to znaczy, że są szczerzy, i nie potrafią ukrywać swoich emocji. Uważam, że to całkiem w porządku maniera. Nie mówią cicho, słychać ich z daleka, chociażby rozmawiali o niczym specjalnym. Niektórych może to irytować. Ja to uwielbiam, sama jestem tą, która nadużywa gestów i mówi raczej podniesionym głosem. Grecy kochają dyskutować, przyglądać się poszczególnym poglądom z każdej strony – nawet jeśli temat był banalny… Dodatkiem do żywej dyskusji są gesty, na które czasami warto uważać. Nie machajcie do nich otwartą dłonią, bo ten gest traktują na zasadzie naszego środkowego palca. Jest to dla nich swego rodzaju zniewaga.

Grecy… mają ogromne poczucie humoru. Niektórzy z nich są niezłymi komikami. Pamiętam swojego kolegę Lamprosa, który potrafił rozśmieszyć mnie na każdym kroku. W polskich kawałach jest Jaś, u nich – Bobos, który jest naprawde niezłym gagatkiem. Idźcie kiedyś do Greckiej tawerny i zwróćcie uwagę jak często na minutę śmieją się Grecy!

Grecy… są mega gościnni! Mogą znać się kilka dni, kilka godzin, mogą widzieć Cię pierwszy raz, a i tak będziesz obiektem ich życzliwości i nawet jeśli niezbyt bogatej, szczerej gościnności. Przyjaciółka zaprosiła mnie kiedyś do domu, tak przypadkiem, bo chciała zmienić buty przed imprezą. Nie mogłam wyrwać się z rąk jej rodziców, którzy niemal siłą chcieli uraczyć mnie greckimi słodyczami i już zdążyli zaprosić na obiad następnego dnia. To trochę tak jakby w Greków wcieliły się nasze babcie… :)

Grecy…. są rozrywkowi. Nigdy nie będziecie się z nimi nudzić, zaufajcie mi. Czasami mają tak bardzo spontaniczne pomysły, że nikt nie wymyśliłby tego lepiej od nich. Zawsze mają Was gdzie zaprosić, co pokazać i gdzie wypić szklaneczkę dobrego tsipouro. Nie mówiąc o Grekach, który starają się o względy dziewczyny. Takich pięknych miejsc, które Wam pokażą – nie ma czasami nawet w filmach. Warto mieć przyjaciół Greków. Żaden piątkowy wieczór nie będzie nudny, sobotni również, nawet jeśli będziecie zmęczeni. Zawsze pytałam moją przyjaciółkę „Ellie, Ty naprawdę nie musisz odpocząć?” Odpowiadała, że odpocznie kiedyś tam, może na starość, bo kiedy żyć jak nie teraz? Lubię to ich podejście.

Grecy… nigdzie się nie spieszą. Dokładnie. Siga, siga – powoli, powoli. Wszystkie greckie granice czasowe nieco się rozciągają. Wiecie co? Zaobserwowałam, że to dzięki temu są bardziej weseli, radośni. Nie gonią, nie stresują się, że nie zdążą. ZDĄŻĄ, najwyżej ktoś poczeka. Autobus i tak zawsze jest spóźniony. Po co się spieszyć? To i tak do niczego dobrego nie prowadzi. Swego czasu stosowałam tę zasadę… I czułam się naprawdę super! Pomimo tego, że nie jestem leniem. No dobra, może czasami!

Całe sześć greckich cech, które być może zachęcą Was do ich mentalności. Poza tym jak zwykle polecam Wam „Przewodnik Ksenofoba” dotyczący Greków. Tam przyjrzycie się im nieco bliżej. A teraz najzwyczajniej w świecie spadam, bo jestem dziś nieźle wywalona z butów… Cały dzień się spieszyłam, niepotrzebnie! :)

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Sun, 17 Dec 2017 20:52:00 +0000

Dobry wieczór, Kochani!

Czy Wy odliczacie już dni do świąt? Bo ja nie... Pogubiłam się ostatnio w tym christmasowym szale! Praca, wyjazdy, i tak dalej, i tak dalej. Jednak nie martwcie się, mam dla Was trochę czasu.

Ciężko było mi dzisiaj przyjść z nowym tematem. Moja wena zdaje się zaczęła mnie chwilowo opuszczać... Ale jednak, wpadłam na pewien pomysł. Wiem, że wiele kobiet często się nad tym zastanawia, a więc - związek z cudzoziemcem! Jak to ugryźć, i jakie są tego plusy? A może minusy? Tak sobie wymyśliłam, więc lecimy.

PLUS : Język

Kiedyś koleżanka powiedziała mi, że to fajnie mieć chłopaka cudzoziemca... Bo dziecko będzie ładne, bo włosy będzie miało inne, bo będzie mówiło w kilku językach... Cóż. Jeśli chodzi o dzieci - to jeśli kiedyś faktycznie się pojawią - fajnie, że będą miały styczność z innym językiem, ale przecież to też kwestia tego jak się na to zapatrujemy, w zależności jaka jest okoliczność - jak mówi mama, jak mówi tata, czy może któreś już nauczyło się tego innego języka i nie będzie potrzeby, by dziecko uczyło się dwóch języków. Ale nie mieszając do tego dzieci, ich wyglądu i całej tej wyimaginowanej otoczki, którą usłyszałam - język na pewno jest atutem takiego związku. Poznajemy znajomych swojego partnera, którzy np. często nie mówią w języku angielskim, a może nawet w ogóle go nie znają. No i co, wtedy trzeba podjąć decyzję... Uczę się, próbuję czy może ich olewam? Olać nie wypada, no to uczę się, a przynajmniej próbuję. I nie, to nie jest zasada decydująca o związku, po prostu taki dodatkowy plus. :)

MINUS : Odległości

Mam wrażenie, że wiele z kobiet, które póki co są z kimś bez wspólnego zamieszkania - traktuje to jako wielką czarną chmurę wiszącą nad jej związkiem. Wiem, że zaufanie zaufaniem, ale to na pewno przeszkadza. Smartfona przecież nie przytulisz, nie powiesz mu przed zaśnięciem, jak bardzo dziś jesteś zła, bo szef Cię wkurzył. Owszem, powiesz, gdzieś pomiędzy wierszami na Skypie. Ale, a to sąsiadka zadzwoni do drzwi, a to pies chce na dwór. O, i tak to jest. Pomimo tego, że czasami naprawdę bywam aspołeczna - brakuje mi tego bardzo!

PLUS : Poznawanie nowych kultur

O każdą kulturę mi chodzi. Jeśli ktoś się tym naprawdę fascynuje, będzie w stanie wyłapywać nowe konteksty jak małe dziecko pierwsze literki. Uważam, że jest to strasznie fajne, że ktoś kto jest z Tobą, wnosi tyle nowości do twojego nudnego życia (oprócz tego, że w ogóle jest i że jest kochany).

Nawet jeśli się rozstaniecie - będziecie bogatsze w doświadczenia, nie tylko ze związkiem związane!

MINUS : Święta

No właśnie, u mnie czy u Ciebie? Odwieczny problem podejrzewam niejednego takiego związku. W zależności oczywiście od zaistniałej sytuacji, czy chcesz być w tym domu na święta czy nie. Różnie bywa. Kiedyś ktoś opowiadał mi, że mają przeplatankę - rok tu, rok tam. Faktycznie, można! Dajcie znak na dole, jak Wy robicie. :)

PLUS : Nauczysz się cierpliwości, do siebie i do niego.

Myślę, że tak jest. Bynajmniej dla mnie. Czasami naprawdę trzeba nauczyć się akceptować taki związek. Różne narody - różne mentalności. Dla nas coś jest białe, dla innych czarne. Nie lada wyczyn to przeskoczyć. Później jest już tylko łatwiej, dzięki temu stajemy się bardziej cierpliwe, albo w ogóle pewne rzeczy zaczynamy rozumieć zupełnie inaczej. Mam nadzieję, że ktoś wie o czym mowa... :)

To chyba na tyle, moi drodzy! Czas spać, nie lubię w takie zimowe noce kłaść się bardzo późno... Tak, to coś na miarę lenistwa. Jeśli by już mnie tutaj nie było - Wesołych Świąt każdemu z osobna! Trzymajcie się, buziaki!

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Sat, 11 Nov 2017 11:34:00 +0000

Kuku!

Na szybko, bo czas mnie goni dziś przeokrutnie, przychodzę znów do Was z wpisem na temat włoskiego. Pomyślałam, że niektórzy zachodzą w głowę jak by tutaj w miarę szybko nauczyć się języka? Przekopujecie YouTuba w poszukiwaniu najlepszych nauczycieli, albo wypożyczacie totalnie nieprzydatne książki z biblioteki. Przedstawiam kilka niezawodnych pomysłów i tytułów książek, dzięki którym już niebawem zobaczycie pierwsze efekty!

1. Miejmy z głowy już te książki. Może papierowe podręczniki czy słowniki odchodzą już do lamusa, ale i tak niektóre z nich są zdecydowanie lepsze od internetowych audiobooków. Oto wasze must have :

"Włoski aktywnie!" Trening na 200 sposobów - ćwiczenia, łamigłówki, krzyżówki - mega fajny podręcznik, wszystko jest wytłumaczone tak by zrozumiał każdy, niezależnie na jakim poziomie nauki obecnie jest. Do tego warto dokupić sobie dodatek na płytce CD, na którym są podstawowe dialogi i słówka. A dla bardziej kreatywnych rebusy.

Ilustrowany słownik Włosko-Polski - 6000 niezbędnych włoskich słów (naprawdę!) - mój zdecydowany number one. Ilustracje pomagają zapamiętać słówka, chociaż trzeba przyznać, że jest on mega, mega szczegółowy. Nie spodziewałam się, że znajdę tam nawet odmiany ryb czy kwiatów! Też polecam.

Na pewno każdy z Was co jakiś czas ogląda jakichś youtuberów, przy porannej kawie słucha o podróżach, czy o nowych kosmetykach. A ja za to włączam sobie Manu, czyli Italian Made Easy. Jest nieziemski, jak dla mnie. Trochę z humorem, trochę z dnia codziennego. W którymś z odcinków zdradza przepis na przygotowanie włoskiego espresso z kafetiery. Tłumaczy w języku angielskim - to też plus.

https://www.youtube.com/watch?v=zG-6pA3-gHk --> Manu

Oczywiście nie mogłabym zapomnieć o Lucrezi Oddone, która jest strasznie sympatyczną osobą, i nie da się ukryć, że też całkiem fajnie wszystko tłumaczy. Poza tym jest też normalną vlogerką, możecie zobaczyć jak wygląda jej włoskie życie w Rzymie!

https://www.youtube.com/watch?v=s-P--HQzN1w --> Lucrezia

Luknijcie, koniecznie! Pewnie niejedno z Was zostanie stałym obserwatorem któregoś z nich.

Słuchanie włoskich piosenek i oglądanie uważnie teledysków! No dobra, może przesadzam z tą uwagą... Ale słuchać nie zaszkodzi. A zwłaszcza, że Italia ma się naprawdę czym pochwalić. Jeśli chcecie coś zbliżonego do naszego polskiego POP-u, polecam wam : Alessandra Amoroso, Tiziano Ferro, Nek - moja miłość, Benji & Fede, czy Vasco Rossi, a jeśli chcecie rap to Fedez (niestety zajęty) i J-Ax.

Moim ulubionym programem, czy w sumie stroną, na której możecie słuchać piosenek i od razu wpisywać tekst jest : https://lyricstraining.com/it/ . Możecie za darmo założyć konto, i chwilę po stajecie się już mistrzami TAK TO LECIAŁO! Spróbujcie, ale ostrzegam bo wciąga.

Programy, apki i inne. Wiem, że wielu z Was na pewno lubi co rusz korzystać ze smartfona, przeglądać insta, fejsa, może jeszcze snapa. Ale w tym czasie, kiedy pobierają się aktualizacje możecie przejść jeden etap gry np. na DuoLingo! Dużo osób poleca, choć na przykład mój chłopak zawsze stwierdzał, że przerasta go codzienne zapominanie o tej zielonej sówce. Ja tam uważam, że to fajne. W pewien sposób uczy nas to systematyczności i z czasem będzie to po prostu nasz zwykły rytuał, by przed snem przejść jeszcze kilka poziomów nauki. Aplikacja jest darmowa.

Przeglądając Sklep Google Play będziecie natykać się na mnóstwo podobnych aplikacji, ale podejrzewam, że niepewność wielu z Was będzie tak silna, że w końcu skończy się na nim. Wiem to sama po sobie, kiedy nie chciałam korzystać z nieprzetestowanych programów bo nie wiedziałam, warto pobierać, czy nie warto? Oprócz duolingo, następną moją ulubioną apką jest Fun Easy Learn - 6000 zwrotów. Macie tam obrazki, wymowę, wszystkie potrzebne zwroty - serio Wam polecam.

Słuchajcie, nie będę już Wam truć, tyle na razie mam nadzieję wystarczy. Niebawem wracam może np. z filmami, które warto obejrzeć w wersji włoskiej? Albo serialami? Już od Was zależy! Tymczasem spadam, weekend czas start! Trzymajcie się :* Ciao!

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Mon, 30 Oct 2017 16:34:00 +0000

Dzień dobereeeeeeeeek,

Znów na trochę zniknęłam… Ale już jestem! I przychodzę do Was w sam raz na jesienną, popołudniową nudę. Jest wśród Was ktoś, kto chciałby zacząć, lub może już zaczął, naukę języka włoskiego? Jeśli tak, to świetnie. Na początek mam dla Was trochę podstawowych zwrotów i słownictwa. Jesteście gotowi, siete pronti?!

Zacznijmy od początku, czyli jak poprawnie się przywitać. Wiadomo, że do przyjaciół, znajomych nie rzucimy nic oficjalnego (bo po co), więc użyjemy raczej <ciao> , aniżeli <salve> – które jest bardziej formalne. Zazwyczaj po takim przywitaniu, chcemy dowiedzieć się co u naszych znajomych, więc powiemy <come va?> – co słychać? Albo – <come stai? Tutto bene?> – jak się masz? Wszystko w porządku/Wszystko dobrze? Ja używam też <tutto a posto?> - jako bardzo nieoficjalny zwrot do moich przyjaciół. Ale już do szefa, czy przyszłej teściowej, nie powiemy – ciao Bella, come stai? Powiemy raczej <come stA?> – z uwzględnieniem trzeciej osoby l.poj, jako oddanie szacunku. Jeśli któryś z Włochów (co może wydarzyć się bardzo szybko) zaproponuje Wam od razu przejście na Ty, czyli <dare del tu>, znaczy, że jesteście zaakceptowani w ich środowisku. A to nie zawsze jest łatwe.
Co do oficjalnych, to na pewno znacie już :
-Buongiorno – dzień dobry, używane do godziny 12, 13, później powiemy już raczej : Buona sera, a komuś będzie też bardzo miło jeśli użyjecie – Buon pomeriggio, co jest przywitaniem i znaczy również – miłego dnia, bo przecież wciąż nie jest na to za późno. Pamiętajcie, że np. wychodząc z windy, albo ze sklepu – możemy również użyć słów, którymi się przywitaliśmy. Wciąż mam w myślach jedną z sytuacji, kiedy jeden z turystów powiedział mi na odchodne – buona sera, a ja osłupiała, jeszcze wtedy tego nie wiedziałam.
-Buonanotte – dobranoc, ale niektórzy z moich znajomych posługują się też samym notte, co jest nieoficjalne

Jeśli żegnamy się z kimś z naszego grona, powiemy znów – ciao, oficjalnie będzie to już – arrivederci, czyli do widzenia. Nie przeginajcie ze słynnym – addio, bo to raczej nie sprzyja pożegnaniom, bardziej – rozstaniom… :D

Co do zwrotów grzecznościowych, nie są wcale takie trudne i bardzo łatwo je sobie przyswoić. A więc:
-Grazie – dziękuję – Grazie mille – dziękuję bardzo, albo grazie tante, tante grazie – dzięki bardzo, wielkie dzięki
-Prego – proszę (jako odpowiedź, jako wskazanie czegoś, jako pozwolenie)
-Per favore – proszę (jako prośba)
-Scusi/Mi scusi – Przepraszam/Proszę wybaczyć
-Permesso – mogę? Prośba o pozwolenie
-Si – Tak No – Nie
-Mi dispiace – Przykro mi/ Przepraszam
-Piacere – miło mi, przy poznaniu kogoś, oficjalnie – piacere di conoscerLa
-Buona giornata! – Miłego dnia

Nie bójcie się używać tych zwrotów, nawet jeśli boicie się mówić w tym języku, to już krok do przełamania bariery.

Łapcie jeszcze trochę zwrotów, które przydadzą Wam się w życiu codziennym, według mnie:
-Non capisco – nie rozumiem
-Quanto costa? – ile to kosztuje?
-Dove e … ? – Gdzie jest….?
-Come ti senti? – Jak się czujesz?
-Non ti preoccupare – Nie martw się
-Che cosa e successo? – Co się stało?
-Sono… - jestem : stanca – zmęczona, arrabiata – zła, trista – smutna, felice – szczęśliwa
-Ho fame – jestem głodna / Ho sete – chce mi się pić / jestem spragniona
-Sorridi / Fai un bel sorriso – uśmiechnij się!

Dobra, to chyba na tyle – PÓKI CO. Jak będziecie chcieli więcej, zawsze możecie dać znak. W wolnym czasie wybiorę już coś bardziej zaawansowanego. Może trochę pieszczotliwych zwrotów, albo wręcz odwrotnie? :D A może chcecie dowiedzieć się gdzie można w fajny sposób nauczyć się włoskiego? Decydujcie.

Zapomniałam Wam się pochwalić…. Już tak oficjalnie, zostałam Ciocią. Staś w końcu jest z nami! Niesamowite uczucie. Lecę świętować, DO MIŁEGO KOCHANI!

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Mon, 09 Oct 2017 14:22:00 +0000

Heeeejka,

Co tam dziś u Was słychać? No i ogólnie jak leci? Też mieliście weekend pracujący? Ja niedawno wróciłam od moich łobuziaków, i mam zamiar opowiedzieć Wam trochę o jednym z najpiękniejszych miejsc na południu Włoch. Co najśmieszniejsze, nagrałam wczoraj (a przynajmniej myślałam, że to zrobiłam) dla Was film, po czym okazało się, że mówiłam całe dwadzieścia minut do rozładowanego aparatu. Tak, tylko ja tak potrafię...

Wszyscy na pewno znacie, albo przynajmniej raz w życiu widzieliście jakieś zdjęcie (może gdzieś w filmie) Wybrzeża Amalfi. Jeśli nie, to nawet się nie przyznawajcie bo Amalfi jest uznane jako najpiękniejsze wybrzeże w całych Włoszech. Jak dla mnie jest to zdecydowana perła włoskiego południa, patrząc na fakt, że mieszkałam w okolicach Neapolu, który dla niektórych słynie jako niezbyt przyciągający. Ci, którzy byli, wiedzą o co chodzi na pewno!

Dziś poznacie najważniejsze miejscowości Półwyspu Sorrentyńskiego, które stanowią podstawę zwiedzania słonecznego południa. Wierzcie, że to aż grzech tego nie widzieć.

1. SORRENTO

Od zawsze marzyłam, żeby wybrać się do Sorrento, ojczyzny limoncello i miejsc, które widziałam w jednym z moim ulubionych filmów - Wesele w Sorrento. Polecam Wam, zwłaszcza w takie dni jesienne jak dziś. Jeśli ktoś nie zna, klika o tu -> KLIK . Słuchajcie, wybrałam się na jedną z naszych wycieczek fakultatywnych, która obejmowała właśnie te wszystkie najważniejsze miejsca. Tak ku przestrodze, nie wypuszczajcie się tam lepiej samochodem, zwłaszcza jeśli jesteście świeżakami w kierowaniu. Włosi jeżdżą tam w swoim własnym i naprawdę dość oryginalnym stylu.

Jadąc do Sorrento, udajcie się do wytwórni limoncello, w którym poznacie tajniki tego oto włoskiego alkoholu. Jeśli zaś chodzi o samo kupno, wstrzymajcie się i kupcie go gdzieś po zdecydowanie niższej cenie, w samym miasteczku.

Udajcie się na taras widokowy, a jeszcze najlepiej usiądźcie na nim, przy dobrym włoskim cappuccino i podziwiajcie krajobraz Zatoki Neapolitańskiej z Morzem Tyrreńskim. Relaxik gwarantowany. Ah, ale zapomniałam jeszcze o jednym. Nie wybierajcie się tam w środku sezonu! Never. Dostaniecie nerwobóli od szturchających i przepychających się turystów. Nie wspominając o korkach wśród NAPRAWDĘ wąskich uliczek... Wierzcie mi, że ludzie mieszkający w tamtych okolicach nie znają pojęcia chodników, bo ich nie mają. Prosto z klatki schodowej, wychodzą na ulicę... ;)

- spójrzcie, najlepsza i najelegantsza restauracja w Sorrento, 2w1 bo spełnia ona również role muzeum pamiątek po tenorze Enrico Caruso.

W centrum miasteczka znajduje się mały plac z pomnikiem poety - Piazza Tasso, z którego możecie udać się bezpośrednio na pamiątkowy shopping, albo prawdziwie włoski obiad. Nie zdziwcie się też, jeśli na każdym kroku będziecie mieli okazję spróbowania cytrynowych lodów, przy takiej ilości cytryn - jest to dość naturalne.

Lubię to miejsce bo ma w sobie coś nie tylko z tych wszystkich włoskich filmów, czy południowego klimatu. Jest też trochę mistyczne, a jako grekomaniaczka jest to dla mnie całkiem normalne. Sorrento, czyli nazwa miasteczka, pochodzi od mitycznych syren - "Surrentum". Kusiły one swoim śpiewem mężczyzn, którzy udawali się w morskie wyprawy, zwiastując niekoniecznie szczęśliwe zakończenie...

pinterest.com

2. POSITANO

Drugim w kolejności, zaraz po Sorrento, moim ulubionym miejscem w regionie Kampania jest Positano! Należy już ono do prowincji Salerno. Malownicza miejcowość, która jest głównym portem wybrzeża Amalfi. Pastelowe kolory domów wznoszących się wysoko nad morzem, i klify z widokami rozciągającymi się hen, hen za lazurowe morze. Positano możecie zobaczyć na przykład w "Pod słońcem Toskanii", gdzie główna bohaterka odwiedza swojego włoskiego amanta.

Oprócz samego miasteczka, wszystkich tych uliczek, przy których możecie posmakować włoskiej pizzy, obładować się pamiątkami i miniaturami limoncello, warto zobaczyć - Grota dello Smeraldo, czyli Szmaragdową Grotę. Zjedziecie do niej windą, naprawdę, a następnie w towarzystwie przewodnika opłyniecie całe wnętrze groty. Robi furorę.

Znam osoby, które twierdzą, że dojazd do Positano jest dość męczący. Faktycznie, całe Wybrzeże posiada około 1200 zakrętów (nigdy nie zapomnę, kiedy przewodniczka powiedziała po włosku - 1200 curvów, co spowodowało poruszenie niesamowite turystów :D)
Positano jest dość drogim turystycznie miejscem, więc absolutnie normalna jest tak duża ilość Amerykanów, przybywających tam na wakacje. Jeśli wybieracie się na zwiedzanie Positano, znajdźcie raczej jakiś tańszy hotel w okolicy.

pinterest.com

Dla wszystkich romantyków - musicie zobaczyć Positano nocą!

3. Amalfi

No i jest! Kolejny diament naszej podróży. Diament można by nawet stwierdzić dosłownie, bo przez swoją kameralność jest ono "odczuwalne" w cenach apartamentów i pokojach hotelowych. ALE, I tak zobaczyć warto. Według National Geographic, Hermes po długich poszukiwaniach idealnego miejsca, pochował tam swoją ukochaną, nimfę o imieniu właśnie Amalfi!

Wjeżdżając do Amalfi, zrozumiecie znaczenie słowa - Dolce Vita. Przyjrzyjcie się mieszkańcom miasteczka i zwyczajom, które tam panują. Wcale nie jestem zdziwiona, w takim miejscu moje życie również zmieniłoby się w sielankę.

Najpiękniejszą i najważniejszą budowlą w Amalfi jest katedra św. Andrzeja, która naprawdę robi wrażenie. Wierzcie mi, że nie jestem fanką zwiedzania budowli sakralnych, ale tę po prostu trzeba zobaczyć. Z tej świątyni rozciąga się widok na całe Amalfi.

Pamiętajcie, że jeśli chcecie zjeść dobrze i tanio, musicie raczej wybrać włoską trattorię aniżeli jedną z centralnych restauracji. Natomiast grzechem jest nie spróbować tamtejszych owoców morza i wyrobów z cytryn! Cuda potrafią z nich wyprodukować. Ah, no i zapomniałabym o produkowanych słynnych makaronach - cannarocinita, cocce, gliatelli i na pewno wam znany - lasagne.

Jeśli chodzi o garść ciekawostek, oprócz tej hermesowskiej historii - to właśnie amalfitańscy żeglarze wynaleźli busolę! A kiedy porozmawiacie z którymś z mieszkańców Amalfi, dowiecie się, że podobno straszy tam duch królowej Neapolu - Joanny ( w samotnej wieży na skale za kościołem). Może ktoś z Was wybierze się tam, i da mi znak? :D

Miałam Wam opisać jeszcze Maiori, do którego też miałam okazję się udać, ale muszę powoli zabierać nogi za pas, i nie chcę też Wam marudzić, więc po prostu polecam obejrzeć --> MAIORI, a także : J AK WYGLĄDAJĄ "CURVY" NA AMALFI - jeśli chcecie wiedzieć dlaczego nie polecam jechać swoim samochodem, i w sezonie (zwłaszcza) na Wybrzeże.

Wszystko w jednym, ENJOY moi drodzy, uciekam!

Do zobaczenia już niebawem!
BACI :*

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Sun, 01 Oct 2017 19:27:00 +0000

Hej Kochani ,

Na szybko przychodzę dziś do Was z nowym wpisem, a co, najwyżej zaśpię jutro do pracy. Odchodząc tak troszkę od tematów związanych bezpośrednio ze zwiedzaniem (wiem, że nie wszyscy lubią to ciągle czytać). Chciałabym w końcu nawiązać do pracy sezonowej, pracy jako animator, czy ogólnie pracy z biurem podróży, jako pilot, czy rezydent. Zawsze chce mi się śmiać, kiedy moi znajomi mówią – Stefa, przecież to ma tyle minusów, jesteś przecież tak daleko…. I tyle czasu…… Nieprawda! Jak dla mnie, to same plusy, i wiecie co? Może to lepiej, że czasami jest się właśnie tak daleko! Czas żebyście poznali korzyści takiej pracy!

Będę się streszczać, a żeby nie rozpisywać się na milion stron, zrobię to po prostu w punktach.

1. Nauka języków

Okej, może i miałam świetnych nauczycieli języków obcych w szkole, ale pomimo to, będąc pierwszy raz na sezonie, czułam, że mój mózg stał się wielkości orzeszka, bardzo trudno było mi wykrzesać z siebie jakiekolwiek, poprawnie sformułowane zdanie… A dlaczego? Dlatego, że mało mówimy. Wpajamy ciągle tylko teorię, która (z całym szacunkiem dla wszystkich nauczycieli) na nic się nam przydaje. Dodatkowo, że jako tylko ludzie, w większości mamy blokadę do mówienia w języku obcym. Praca w turystyce jest więc dla nas jedną z przychylności losu, która pozwala nam czerpać ogrom słownictwa i innych, ważnych językowo aspektów. Polecam jechać sobie najpierw gdzieś, gdzie w hotelu przewodzi głównie język angielski, gdzie jest animacja, gdzie oprócz waszego biura turystycznego istnieją jeszcze inne – francuskie, włoskie, rosyjskie, niemieckie czy duńskie. Wiadomo, wtedy nie tylko z turystami, ale i pracownikami tych biur jesteście zmuszeni porozumiewać się po angielsku. Tworzą się przyjaźnie, naturalnym jest więc dla was język angielski na co dzień. Nieco później, zachęcam Was do miejsca, w którym w większości mówią jednym, innym niż angielski językiem. Na pewno wielu z Was chciałoby znać chociażby podstawy hiszpańskiego, włoskiego czy portugalskiego. Kochani, nie będę kryć… Żaden południowiec nie będzie ciągle nawijał do Was po angielsku (o ile w ogóle będzie go znał). Najzwyczajniej w świecie, nagle przejdzie na swój język, a Ty będziesz musiał się dostosować. I to jest świetne! Zaczynasz zapominać o językowej blokadzie, szukasz w głowie słów jakby coś wytłumaczyć, i nawet jeśli robisz to naokoło – brawo, już prawie jesteś w domu! Kiedy wraca się po sezonie, ciężko znów mówić po polsku, to takie korepetycje z innego języka za free, co więcej, nawet Ci za nie zapłacą!

2. Międzynarodowe znajomości, przyjaźnie i jakby było mało – miłość!

Słuchajcie, z bólem serca, ale muszę przyznać, że odkąd zaczęłam wyjeżdżać, w większości znalazłam prawdziwych przyjaciół w ludziach z innych państw (choć również ci z Polski zdarzają się wspaniali). Pomimo ogroooomnego dystansu mam przyjaciółkę, która pochodzi z Estonii, moich wspaniałych znajomych z Grecji, którzy są ze mną w każdym ważnym wydarzeniu z mojego życia, nie wspominając o mojej kochanej Sarze, włoszce, która pomogła odnaleźć mi się we włoskich realiach. Pamiętajcie, nie dość, że możecie poznać wspaniałych ludzi, to zawsze będziecie zapraszani w ich strony. A więc – macie podróże i przyjaźń w jednym, chyba wystarczająco przekonujące, prawda? A może, kto wie, któraś/któryś z Was znajdzie również swoją drugą połówkę? Znam mnóstwo takich związków i szczerze mówiąc, wszystkie są mega fajnymi parami! To tak również z mojego doświadczenia (pozdrawiam serdecznie moich znajomych, którzy pewnie teraz uśmiechają się pod nosem… :D) : >

3. Podróże i ogarnianie życia w wielkim świecie

Za moment o podróżach… Ale wyobraźcie sobie, że jesteście na mega wielkim lotnisku, nie wiecie co i jak, gdzie jest chociażby toaleta, a za waszymi plecami, czyhają WASI turyści, którzy już dopytują, kiedy i gdzie będzie ten cholerny check-in?! No właśnie, takie sytuacje uczą życia, wierzcie mi, że poradzicie sobie zawsze i wszędzie po jednym transferze na lotnisko. Chyba każdy z tej branży przyzna mi rację… Znam wiele osób, które nie podróżują bo obawiają się wielkich dworców, lotnisk i innych. Uwierzcie mi, to akurat jest pikuś.

Jeśli chodzi o podróże – tak, to jest bezcenne! Możesz zmieniać destynacje, jeździć na wycieczki fakultatywne, organizować wycieczki na własną rękę w dni wolne, poznawać lokalną kulturę, cały wachlarz możliwości.

4. Doświadczenie

Tak, teraz obalę mit edukacji totalnie. Ale wierzcie, żadna z książek, żaden z edukacyjnych filmów na temat pracy w turystyce, podróżach, animacji – nie nauczy Was tak, jak może nauczyć jeden, krótki sezon za granicą. Przy rekrutacji raczej zapytają Was co potraficie, i na jakim poziomie jest wasze doświadczenie. Dla świeżaków w branży - nie martwcie się, jest mnóstwo hoteli i biur, które zatrudniają osoby bez sezonu, na staże, praktyki i tak dalej, przecież w końcu od czegoś trzeba zacząć. Często będąc przez kilka lat animatorem w jednym biurze, możecie zostać rezydentem, co jest zdecydowanym plusem. Bo znacie już ludzi w firmie i wszystkie obowiązujące zasady. Poza tym pracując przez sezon, możecie poznać kogoś, kto zaproponuje Wam pracę w trakcie zimy, a tu jak się domyślacie, fajniej jest przezimować w nieco lepszych standardach pogodowych niż tych polskich.

Słuchajcie, to na tyle, rozpisałam się i tak o dużo, za dużo niż powinnam, ale wiecie jak to ze mną jest. Tymczasem uciekam spać, i Wam też radzę, bo w końcu jutro poniedziałek……..

Dobranoc, ciao tutti :*

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Sat, 23 Sep 2017 15:28:00 +0000

Hej,

Drodzy moi… Jestem winna Wam ogromne przeprosiny, że tak bardzo i tak długo o Was zapomniałam. Ale wiecie, Italia pochłonęła mnie totalnie. W każdym tego słowa znaczeniu, absolutnie nie miałam czasu by chociażby poskrobać coś przez moment. Przez najbliższe kilka tygodni postaram się nadrobić wszelkie zaległości, a jak się domyślacie, jest ich wiele! Napiszcie co u Was, jak minęły wakacje, kto gdzie był i co przywiózł? Jestem baaardzo ciekawa!

Ja byłam tutaj: (ta czerwona krzywa plamka, tak, wiem, żaden ze mnie artysta)

Ktoś w ogóle zna to miejsce? Sama Baia Domizia nie jest tak warta opisywania, może kiedyś o niej wspomnę, a propos czegoś mniejszego. Byłam natomiast częstym gościem w Neapolu, miejscu, w którym albo zakochasz się od razu, albo stopniowo.

Ojczyzna pizzy i najgłośniejszych mieszkańców Italii (przynajmniej dla mnie). Neapolitańczycy są bardzo specyficzni, ale jednocześnie trudno nie uznać ich za przesympatycznych mieszkańców Kampanii. Mówiąc szczerze, całkiem fajnie byłoby tam wrócić. Muszę się nad tym poważnie zastanowić, bo przecież całe Włochy warte są ponownych wizyt.

Mówią, że Napoli jest brudne, zaśmiecone, pozostawione w totalnym chaosie. Niektórzy Włosi z północy mówią, że jest wręcz „schifo”, ohydne i brudne. Może nie należy do najczystszych, fakt, ale dla mnie swój urok. Każdy na swój sposób stara się odkryć uroki pewnych miast. Bardzo chciałam znaleźć jakieś plusy w Neapolu, a kto szuka, to już wiecie… :)

Jadąc do Neapolu przede wszystkim nastawić się trzeba na piesze zwiedzanie. Nie polecam, NIKOMU, jazdy samochodem po neapolitańskich uliczkach. Nieważne czy jeździsz rok, dziesięć lat, albo wcale. Włosi jeżdżą jak chcą, jeśli masz prawo jazdy, lepiej zostaw je w domu, i tak nie będzie Ci potrzebne. Ciężko jest zobaczyć włączony kierunkowskaz przy jakiejkolwiek „macchinie”, nie wspominając o nadmiernej gestykulacji jako osobistym dodatku do każdego klaksonu. Tak czy tak, lepiej przejechać się metrem, no chyba, że lubicie ryzyko!

Przede wszystkim, kilka must visit w Neapolu.

1. Ulica Szopkarzy.

Jeśli znudziło Ci się ozdabianie twojej choinki i szopki (nie wiem jak u Was, ale w moim domu raczej się tego nie praktykuje) zawsze możesz dorzucić do niej trochę nowości. Możesz dostawić Lady Gagę, Obamę a nawet zmienić kolor skóry Jezuska na czarny! Tak! Wszystko czego potrzebujesz na Via San Gregorio Armeno. Kwintesencja stolarstwa i rękodzieła. Każdy ze stolarzy urzęduje właśnie w tym miejscu, wystawiając wszystkie swoja dzieła na światło dzienne. Turyści mogą kupić ozdoby z pierwszej ręki, a nawet przyjrzeć się jak to wszystko powstaje. Niektóre z szopek nie są już związane bezpośrednio z narodzinami Jezusa, ale również scenami z życia codziennego – pieczenie chleba, rozpalanie kominka no i of course wyrabianie ciasta na pizzę! Zerknijcie sami.

2. Via Toledo

Część „dzielnicy hiszpańskiej”, główna ulica Neapolu, przy której znajdziesz wszystkie popularne włoskie sklepy, sieciówki z posezonowymi promocjami, pasticcerie, pizzerie z tradycyjną Margheritą za piątala, i całą resztę straganów z pamiątkami. Czyli – WSZYSTKO. Tutaj toczy się nie tylko turystyka, ale także bankowość, kultura i normalne życie przeciętnych włoskich rodzin, które mieszkają w niektórych z kamienic. Prowadzą swoje pizzerie, nieruchomości, czy inne takie. Przy Toledo znajduje się również piękna stacja metra, którą chociażby ot tak, należy zobaczyć. Warto udać się również do Galerii Umberto, która bardzo przypomina tą mediolańską.

3. Plac Plebiscytu

Serce Neapolu. Znajduje się w pobliżu teatru i galerii handlowej. Wszystkie ważne wydarzenia kulturowe odbywają się właśnie tam. Obok znajduje się również Palazzo Reale, czyli Zamek Królewski (dynastia Burbonów). Nie chcę zanudzać Was historią, odsyłam bezpośrednio do głębszego pochylenia się z wujaszkiem Google.

Kultura Neapolu jest bardzo specyficzna, oparta na wielu historiach. Czy ktoś z Was słyszał kiedyś o Pulcinelli? Pamiętam swój pierwszy dzień w Baia, kiedy mój kolega sycylijczyk przebrał się właśnie za Pulcinellę! Zapytałam go „Uciekłeś z wariatkowa, czy co?!” Odpowiedział mi wtedy, że koniecznie muszę zwiedzić Neapol, i cóż… Wtedy dostałam odpowiedź. Poliszynel (nasza spolszczona wersja) uśmiecha się do nas niemal z każdego zakątka ulic! Nie oszukujmy się, nie należy on do przystojniaków… Ma długi i haczykowaty nochal w połączeniu z czarną maską na oczach. Dodatkowo oprócz długiego nosa ma również długi język, i zawsze sprytnie potrafił sprzedać sekrety króla.

i wszystko jasne... a zdjęcie od jednej z moich zaprzyjaźnionych rodzin!

4. Port

Z Neapolu z łatwością dostaniecie się na Capri, jedną z najpiękniejszych włoskich wysp. Polecam również Ischię i Procidę. Port neapolitański jest jednym z największych portów we Włoszech. Wypływają z niego statki również na Sardynię czy Sycylię. Posiada kilka terminali, które dzielą się na różne kategorie. Z portu wcale nie jest daleko do centrum, jest to na pewno bardzo duży plus dla turystów z całego świata (a na pewno ich tutaj nie brakuje).

Okej, mam nadzieję, że choć trochę Was zajęłam! Uciekam w końcu skorzystać z pierwszego, wolnego weekendu w Polsce. Dawno już nie miałam czasu na taki relax!

Miłej soboty, kochani! Do zobaczyska!

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Sun, 04 Jun 2017 10:59:00 +0000

Dzieeeeń dobry!

Jak wam leci? Kto już ma wakacje? Mam nadzieję, że u Was wszystko dobrze!
To już za kilka dni…. Nowe miejsce, nowi ludzie, ale dokąd konkretnie jadę dowiecie się „na miejscu”. Czas wyciągnąć walizkę z szafy, nareszcie!

Pomimo tego, że mam masę rzeczy do zrobienia, pomyślałam, że opowiem Wam o tym, co warto kupić w Grecji! Na myśli mam oczywiście pamiątki, które musicie ze sobą przywieźć. Wierzcie, nie chodzi tylko o magnesy… :)

http://www.traveldestinationsblog.info/2016/04/corfu-ionian-islands-of-emeralds/

Okej, dla mnie takim pamiątkowym must have są przede wszystkim bransoletki z okiem proroka. Nie jest to absolutnie żadna tandeta! Turyści bardzo lubią zaopatrywać się w coś, co będzie ich osobistym amuletem. Oko proroka patrzy na nas nie tylko z greckich straganów, ale również cypryjskich czy przede wszystkim tureckich, gdzie jest to czymś normalnym jak nasze obwarzanki na odpuście!
Jest to powiązane z odpędzaniem uroków i klątw, a jak znajomy Grek powiedział mi – „im więcej, tym lepiej” – i faktycznie, błękitno-białe oko wgapiało się we mnie z jego bransoletki, breloczka od kluczy, zawieszki w samochodzie. Czując się trochę „obserwowana” sama zakupiłam sobie magiczne oko. I wiecie co? Faktycznie, miałam wrażenie, że zła energia jest gdzieś dalej niż zawsze! To może trochę jak u nas, z wiarą, że czerwony kolor odgania urok. Oczywiście na każdym straganie z pamiątkami możecie zakupić takie cacko, ale nie zdziwcie się jeśli zaprzyjaźniony Grek podaruje Wam to w prezencie. Wtedy na pewno żadna zła siła nie zadziała!

moja JUŻ druga, podarowana!

Oprócz osobistego „proroka” musicie przywieźć trochę greckich słodyczy! Wasi przyjaciele na pewno się ucieszą, kiedy po powrocie obdarujecie ich słodkim loukoumi zamiast kolejnej pocztówki! Loukoumi to nic innego jak kolorowa galaretka pokrojona w kostkę, obsypana pudrem. Smakuje super, równie jak chałwa grecka sezamowa. Podobno jest ona bardzo zdrowa, więc nie zwlekajcie i kupcie.

Grecka oliwa, jak można nie przywieźć jej z wakacji? Kiedyś na żywo opowiem Wam (YT), gdzie kupić najlepszą oliwę, podpowiem tylko, że czasami nie warto szukać jej w sklepie. Pamiętajcie tylko żeby przewozić ją dobrze zawiniętą w bagażu rejestrowanym! Oczywiście oliwa best of the best pochodzi z mojej kochanej Kalamaty! Słyszałam, że była ostatnio dostępna w Lidlu! Ale nie ma jak w Grecji, przecież! ❤

Jeśli ktoś stanie się pasjonatem greckich alkoholi, na wielu straganach czy sklepikach, dostaniecie małe wersje ouzo, tsipouro albo metaxy! Cena nie powinna przekroczyć 3 eurasków, ale zawsze możecie przecież coś utargować. Ja oprócz tego zawsze kupuję jakieś ziółka, albo herbatki różnego rodzaju. Jedną dla siebie, a reszta może dla babć? Z reguły nie pijam herbaty, ale ta którą nabyłam tam, jest dla mnie PRZE! Pochodzi z gór, i jest z zioła gojnika. Pomaga przy przeziębieniu, i całej reszcie objawów jesiennej aury.

moje!

Póki co to tyle moi drodzy, goni mnie czas, ale taki life przecież! Życzę Wam miłej niedzieli, do zobaczyska!

A tak na marginesie jeszcze, specjalnie dla jednej z czytelniczek. Jeśli chodzi o pozycje w literaturze, po które warto sięgnąć kochając Grecję to na pewno oprócz książki pana M.Pietrzyka, :

„Przewodnik Ilustrowany” Grecja – wyd. Berlitz
„Grecja” Przewodnik z National Geographic, z oliwkami na okładce jak i taki duuużo, dużo grubszy ze starszą panią na widoku (to zdecydowanie moje numery 1)
Pascal też ma różne fajne książki o Grecji!

Buziaki,
Stefka

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Thu, 25 May 2017 12:57:00 +0000

Dzień doberek, jak się macie?

Wiecie, że już jutro piątek? Kolejny weekend za pasem, jeszcze tylko kilkanaście dni i rozpocznie się dla mnie w pełni nowy sezon! Bardzo się cieszę, ale z drugiej strony trochę mi przykro, że będę tutaj znacznie rzadziej. Dlatego może lepiej jeśli będziecie szukać mnie na YT : stefa_na_YT. Długo się nad tym zastanawiając, postanowiłam ostatecznie dołączyć do video społeczności. Postaram się na bieżąco relacjonować co tam w świecie.
A tymczasem co dla Was dzisiaj przygotowałam? Jeśli wybieracie się w tym roku do Grecji, będzie to wasz kieszonkowy MUST HAVE mini przewodnik, czyli podstawy języka greckiego!

Nie bójcie się używać podstaw języka. Choć teraz wydaje się to nieprawdopodobne, wiele razy może wam się to przydać. Chociażby w sklepie, na dworcu czy w hotelu. Czasem bywa tak, że w miejscowości turystycznej zaledwie kilka osób mówi po angielsku. I co wtedy? Jak zamówicie taksówkę, albo jedzenie w restauracji? Okej, do dzieła.

Znalazłam na Pintereście kilka przydatnych tabelek. Pomyślałam sobie, że zawsze możecie je szybko ściągnąć i zachować gdzieś w smartfonie. Nie musicie się uczyć, po prostu zapoznajcie się z tym przed wyjazdem.

W tabelkach macie uwzględnioną wymowę, ale uczulam, że "x" czytamy jako nasze "h". Generalnie, co ja tu będę mówić, co do wymowy najważniejszych słów :

Widzicie adres tej stronki na dole? Jeśli ktoś chce więcej - wchodźcie, czytajcie i mówcie po grecku!
Mam nadzieję, że przeczytaliście cokolwiek. Uciekam tymczasem, obowiązki wzywają.

Καλή σας μέρα - Miłego dnia!
Stefka.

Stefka.

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Tue, 23 May 2017 19:17:00 +0000

Dobry wieczór Kochani, jak tam przeżyliście drugi dzień tygodnia? Ciężko było wrócić do rzeczywistości po słonecznym weekendzie? Bo mi tak, tak i owszem. Ale przez cały dzień planowałam sobie, co by tutaj poskrobać. Od dawna już tak knułam właściwie, żeby opowiedzieć Wam o kilku aspektach, które w Grecji mnie wręcz oczarowały. Jest ich wiele, ba, powiedziałabym – całe mnóstwo. Biorąc pod uwagę fakt, że uprawiam gadulstwo nawet w pisaniu, wybrałam na początek tylko kilka. Może w końcu uda mi się założyć własny kanał na YT, i trochę do Was pomówić, wtedy to będzie bardziej konkretne, i nareszcie bliżej się poznamy.

Zaczynajmy!

1. Klimat. Ku mojemu zdziwieniu, totalnie nie przeszkadzały mi upały, które tam zastałam. Nie będę ukrywać, że nie było gorąco! Było. Ale chyba takim zmarzluchom jak ja, to nie przeszkadza. Cieszyłam się, że kiedy otwieram oczy rano, słońce oświeca mi balkon, i mam mnóstwo motywacji do pracy. (no dobra, prawie zawsze, wiecie jak z tą pracą jest :))
2. Ludzie. Mówiąc, że zakochałam się w Grecji, muszę przyznać, że przynajmniej w połowie to właśnie oni mieli na to wpływ. To ludzie, którzy są fascynująco mili, gościnni i życzliwi. A do tego wiecznie uśmiechnięci. Zaszczepili we mnie ogrom południowego podejścia do życia. Nie spieszą się, nigdy i nigdzie, ale we wszystko co robią wkładają wiele poświęcenia. Robią również świetną kawę!
3. Język. To jest temat, na oddzielny post, i na przedstawienie wam jak fajny może być język Greków. Na pewno nie jest łatwy, ale ma to coś! Grecy mówią bardzo szybko i głośno, czasami miałam problem z wyłapaniem „spacji”. Ale przywykłam, wdrożyłam się, nawet sama zaczęłam trochę mówić. Oni to lubią, kiedy nawet jak koślawisz, próbujesz.
4. Kuchnia grecka. Oh! To jest dopiero temat. Zdecydowanie też na odrębny post. Ale mówiąc krótko i nie spoilerując – Grecy przechodzą samych siebie w kuchni. Sposób przyprawienia, podania i przygotowania ma swoją własną duszę. Musicie przekonać się sami, a jeśli będziecie już w Grecji, spróbujcie koniecznie mousaki i souvlaków, mniam!
5. Miejsca. Tawerny, miejscowe targowiska, albo zabytki. Każde z nich inne, ale równie piękne. Fajnie jest rano pójść do kafeterii, i zobaczyć jak wygląda grecki life style. Poczuć zapach frappe i tytoniu. Posłuchać rozmowy greckich staruszków przerzucających stronice gazet.
Co do zabytków? Olimpia, nie tylko jako miejsce igrzysk, czyli stadion, ale również sama miejscowość, z pysznym jedzeniem i pamiątkami. Nigdy nie myślałam, że może być tam tak cudownie. W dalszej kolejności pozostaje również Akropol i jakże cudowny dla mnie Erechtejon. Przekonajcie się.

Ale się rozpisałam! Poczytajcie sobie, może ktoś podzieli moje zdanie, a może ktoś przekona się do greckiej podróży. Zostawiam Wam trochę fotek, a co! Buziaki!

souvlaki, tzatziki i wino, trio idealne <3

to akurat podkradzione, ale oddaje w stu pro to o co mi chodziło :)
alamystockphotography

Stefka.

Kalamata

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Sat, 20 May 2017 01:00:00 +0000

Cześć Kochani!

Jak Wam mija to piątkowe popołudnie? Mam nadzieję, że tak jak i u mnie? Zrobiłam sobie domową frappe i odpoczywam przy książce. Kto jest zafascynowany Grecją, albo dopiero zamierza, na pewno znajdzie w niej coś dla siebie. Mogę polecić z całego serca. (na dole pełny tytuł)

Tak jak obiecałam w poprzednim poście - wybrałam już pierwsze miejsce, które chciałabym Wam dziś pokazać. Może to nie będzie oddawać w pełni całego uroku jaki posiada to miasto, ale zawsze! Napisałam już, że to miasto? Dziś odkrywa się przed nami Kalamata, stolica Peloponezu, i najlepszej greckiej oliwy!

Widok z płyty lotniska im. V. Konstantakopoulosa

Kalamata leży sobie w południowo-zachodniej części Peloponezu i jest częścią regionu Mesenia. Słynie nie tylko z pięknej plaży i luksusowych hoteli, ale również z lotniska! W sezonie możemy znaleźć dużo tanich lotów do tego miejsca. Wystarczy tylko dobrze poszukać. :)

Po Kalamacie należy poruszać się pieszo! W ten sposób nie przegapimy żadnych z atrakcji turystycznych. Co należy obejrzeć w Kalamacie? Gdzie zjeść, i jakie pamiątki kupić? Przekonajcie się. :)

Moja pierwsza wyprawa do Kalamaty była zachwycająca! Aż raz wspólnie z moją towarzyszką zgubiłyśmy drogę... Ale z pomocą przyszli nam miejscowi. Dzięki nim miałyśmy okazję zobaczyć zjawiskowe miejsca, i turystyczne "zakamarki" miasta.

Według TripAdvisor jedną z głównych atrakcji Kalamaty jest plaża Kalamata Beach. Tak, i owszem. Ale tę polecałabym zostawić sobie na deser. Po zwiedzaniu udać się na dobry obiad, wziąć w rękę butelkę wody i położyć się na wygrzanym przez słońce piasku. Gwarantuję Wam, że takim zakończeniem zwiedzania będziecie na maksa zadowoleni!

Udajcie się do Muzeum Kolejnictwa (tutaj ukłon w stronę pasjonatów kolei). Zachowane modele tramwajów i pociągów na pewno przyciągną niejednego turystę. Jest to bardziej skansenem, gdzie na terenie zielonego parku, podziwiać można eksponaty.

Oprócz Muzeum Kolejnictwa, możecie zobaczyć również Muzeum Historii i Folkloru i Muzeum Archeologiczne całego regionu Mesenia. Z angielskim przewodnikiem możecie zobaczyć, i dowiedzieć się wiele!

Co dalej? Dokąd? Idźcie do centrum, a może po drodze zróbcie jakieś zakupy w dużych centrach handlowych, gdzie w sezonie obowiązują fajne promocje. Z taką inicjatywą wychodzi wiele sklepów sportowych i odzieżowych, gdzie możecie kupić oryginalne rzeczy np. za pół ceny. Kto by nie chciał?

Po drodze zobaczycie na pewno wiele małych, ale jakże ważnych dla mieszkańców tego miasta kościołów. Przywiązanie Greków do religii, jest w tym miejscu bardzo widoczne.

(na mnie ten niebieski zrobił duże wrażenie)

Jednym z ważniejszych kościołów jest Agioi Apostoloi, czyli Świętych Apostołów. Z tego co słyszałam turyści tłumnie do niego zjeżdżają, bo jest uważany za "must visit" w Kalamacie.

Słuchajcie, odchodząc już od tych religijnych miejsc, warto udać się także na Kalamata Farmer's Market. Generalnie, odwiedzajcie takie targi i ryneczki w każdych możliwych miejscowościach na świecie. To właśnie na nich możecie upolować NAPRAWDĘ świeże produkty, popróbować lokalnej kuchni i poplotkować z miejscowymi co by tu jeszcze... zwiedzić :)

Co do mojej przeprawy przez Kalamatę. Pierwszym razem zawędrowałyśmy tak bardzo, że znalazłyśmy się na samym szczycie miasta. Ale było to zdecydowanie plusem, bo odkryłyśmy cichą, nietkniętą przez ruch turystyczny dzielnicę. Wiecie co? Zażartowałam wtedy do K., że czuć tutaj takie niedzielne popołudnie, jak wszyscy sobie w domach leniuchują, a na ulicach tylko kot niekiedy przemknie. Tam też zobaczyłyśmy jak łatwo będzie nam zejść do portu, no i odkryłyśmy miejscowy cmentarz. Jak dla mnie jest zupełnie inny, niż te szare, i smutne, które mamy w Polsce.

Co do portu, tam jest zatrzęsienie sklepów z pamiątkami, więc jeśli jesteście kolekcjonerami magnesów, koszulek z napisem "I love Greece" itd. tam znajdziecie swój mały raj.

Przechodząc już do końca, tak jak wspominałam, udajcie się na jakiś fajny, grecki obiad, ale pamiętajcie również, że w Grecji obowiązuje sjesta, i trwa od godziny 13 do 15-16 i czasami możecie nie zjeść albo NIC, albo nieźle naszukać się za otwartą tawerną. Nie bójcie się próbować czegoś nowego, nie zamawiajcie frytek, nie narzekajcie, że w menu nie ma kebaba. Jak już jesteście na Peloponezie, to spróbujcie czegoś z serem Sfela, tam właśnie jest on produkowany. Jeśli nie wiecie co zamówić, poproście kelnera, aby Wam doradził, on zna się na rzeczy! Do tego karafka dobrego winka, i voila! Kali orexi, czyli smacznego!

Kochani, na dziś to koniec. Wpadajcie do Kalamaty i korzystajcie z greckich chwil! Życzę Wam pięknego weekendu!

Książka : "Grecja po mojemu" Przewodnik dla grekomaniaków Marcin Pietrzyk,
ja nabyłam swoją w Empiku.

INTRO.

noreply@blogger.com (stefa_na_walizkach) — Tue, 21 Mar 2017 17:13:00 +0000

Hej!

Witam wszystkich w taki już prawie wiosenny wieczór. Powoli zaczynam czuć nowy sezon, chociaż zanim się rozpocznie minie jeszcze trochę czasu. W zamian tego postanowiłam tutaj poskrobać o tym, i o tamtym. Może ktoś chciałby poczytać o Grecji, w której spędziłam ostatnie jakże dłuuuugie lato, albo o możliwościach jakie daje nam praca za granicą. A może przed urlopem w Grecji chcesz poznać trochę języka, który przyda Ci się w lokalnym sklepie z pamiątkami? (Wierz mi, czasami naprawdę się przydaje).

Stęskniona za powietrzem Peloponezu stwierdzam, że czas odświeżyć foldery ze zdjęciami.
Zalegają gdzieś w albumach i proszą się o jakikolwiek użytek.

Nie lubię początków, chociaż niekiedy są strasznie fajne. Sto lat nie pisałam bloga. Otwieram edytor i zapominam co miałam napisać... Nie wiem, czy to po prostu mój przemęczony mózg, czy blond zaczyna w końcu działać (z całym szacunkiem dla wszystkich blondynek, pozdrawiam serdecznie).

Może na początek wybiorę jakieś godne polecenia miejsce, w sam raz na wakacje! Na pewno ktoś już planuje wyprawę na lato, a jeśli nie to po prostu nacieszy oczy pięknymi widokami. Co jak co, ale wierzcie mi, że poprzedni sezon spędziłam w nieziemskiej okolicy i aż żal było przestawić mi się na rzeczywistość polskich, szarych wieżowców. Tak czy inaczej, to takie małe intro - w następnym poście jedziemy już pełną gębą!

--> zerknijcie, któremuś z tych miejsc na pewno bliżej się przyjrzymy!

Tymczasem pozostaje mi życzyć Wam miłego wieczoru, złapcie za lampkę dobrego wina i nabierzcie siły na resztę tygodnia. Do weekendu w końcu już tylko 3 dni!

Stefka.