Stempniak.com

Co było pierwsze? Fan, czy klient?

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Wed, 28 Mar 2012 14:47:00 +0000

"It's undeniable that a marketer wants to understand their best customers, their biggest fans who will become their brand advocates. … So the notion of what's the value of the fan, we have very specific metrics around that -- Nielsen and ComScore both studied this. Starbucks know fans spend 8% more when they go into Starbucks. Bing knows that fans do 60% more searches. American Express knows fans spend 28% more on small businesses."

Dobre pytanie zadał Gareth Kay: (parafrazując) Czy to jest tak, że fanami zostają osoby, które były skłonne wydawać więcej zanim zostały fanami? Czy jednak na zwiększone wydatki w jakimś stopniu wypłynął fakt bycia fanem na Facebooku?

A ja się zastanawiam czy nie wystarczy skupić się na fakcie, że możemy budować relację z konsumentami, którzy ciut więcej niż przeciętnie wydają na nasze produkty, którzy ciut bardziej niż przeciętnie je lubią i chcą polecać innym...

WTF Poland, srsly?

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 15 Sep 2011 20:32:00 +0000

Dwa dni temu trafiłem na film promujący Polskę. Pomyślałem, że to odgrzebana przez kogoś produkcja sprzed kilku lat. Dziś dowiedziałem się z tego artykułu, że to film promujący polską prezydencję. Na dodatek nie wiadomo, czy wizerunek gwiazd został wykorzystany zgodnie z prawem.

A sama produkcja w dwóch słowach: prosta (w złym tego słowa znaczeniu) i tandetna.

Prosta(cka), bo to krótkie i wyrwane z kontekstu komentarze znanych osób, że ktoś z ich rodziny jest Polakiem, czy ma wielu znajomych z Polski. Sory, ale ja nie kumam jak ma to promować Polskę. Podbudować polskie kompleksy – może. Ale dla kogo ma być ten film?

Tandetna, bo wykonanie tego dziełka jest poza krytyką. Można odnieść wrażenie, że to składanka zrobiona przez jakiegoś ~~studenciaka~~ gimnazjalistę. Nie, to zrobił ktoś na zlecenie MSZ. Chociaż… może to się nie wyklucza nawzajem.

Jak dla mnie genialną promocją kraju przez znane osoby są filmy z serii „Inspired by Iceland”. Znajdziemy tu wypowiedzi Terry Jonesa, Viggo Mortensena, Eli Rotha czy Yoko Ono. Nie są to gwiazdy pierwszej ligi, ale ich wypowiedzi są w stanie przekonać mnie do tego, że Islandię warto by kiedyś odwiedzić. Są: prawdziwe, emocjonalne, bardzo personalne, niewyreżyserowane (przynajmniej mam takie wrażenie).

Viggo Mortensen is inspired by Iceland from Inspired By Iceland on Vimeo.

Jak produkcje typu "Polska? Tak!" budują wizerunek Polski? Hmmm... Mi uzmysłowiło to fakt, że polski MSZ zadowala amatorski poziom wykonania zleceń i brak odpowiedzi na strategiczne pytanie "po co?".

Politycy mają ten sam problem z social media co marketerzy

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Tue, 28 Jun 2011 19:50:00 +0000

Coraz wyraźniej (z każdymi kolejnymi wyborami) widać, że kwestia komunikacji w nowych mediach jest coraz bardziej gorącym tematem dla polityków. Z relacji ze spotkania "Kto ma internet, ten ma władzę?" wnioskuję, że politycy - nawet ci najbardziej "czający bazę" - dopiero raczkują w social media.

Tomasz Machała (via Gazeta Wyborcza): Trwa jałowy wyścig na napisanie jak najatrakcyjniejszego wpisu. Nie chcę znęcać się nad Grzegorzem Napieralskim. (...) Brakuje mi przebudowy komunikacji tak, by wejść w interakcję z użytkownikiem, brakuje znalezienia i wykorzystania odpowiednich do tego aplikacji np. na Facebooku.

Politycy mają ten sam problem z social media co niejeden marketer: nie potrafią mówić "ludzkim językiem". Językiem innym niż w debacie z TVN-u. Bez okrągłych zdań. Bez dyrdymałów. Telewizja, papier, dykta przyczepiona do płotu zniosą cokolwiek. W rozmowie to nie przejdzie. W rozmowie z człowiekiem za taki styl dostaje się w twarz.

W kwestii "mania" racji...

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Wed, 08 Jun 2011 20:31:00 +0000

Znalezione u Setha:

Customers and team members make irrational requests all the time.
That doesn't make them unreasonable. If satisfying their request moves things forward, it's not always worth the effort to teach someone a lesson. Sometimes, it's more effective to just embrace their irrationality.
Being right doesn't always have to be the goal.

Odwieczny dylemat ;)

Rząd UK poszukuje "Executive Director of Digital". Są chętni?

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Wed, 04 May 2011 06:01:00 +0000

W artykule z The Telegraph dowiadujemy się m.in. o...

Wynagrodzeniu:

[...] will more than justify the £142,000 advertised salary, despite it being only £500 less than the Prime Minister’s wage.

Że nie chodzi tylko o Twittera:

“Twitter will be a tiny part of the job. To call this role a Twitter Tsar is like calling Richard Branson a flight steward.”

Poznajemy powód rekrutacji:

[...] this new job will have a much greater remit – reflecting the rapidly growing importance of digital delivery and communication methods in businesses over the last two years.

Zadanie (myślę, że podobne dotyczyło by takiego stanowiska w Polsce, gdyby ktoś o nim myślał):

Whoever the Government hires will need to have sufficient experience and initiative to take the UK’s ‘company’ to new places it has never been before; places the overall chief, David Cameron himself, will not yet know the Cabinet needs to go.

I na koniec kontekst biznesowy:

But every business ought to have one and the Government is no exception – with huge costs to save and an entire nation to efficiently communicate with. Admittedly smaller businesses probably will not be able to hire someone solely to look after digital – but someone in every company should be tasked with making the digital output of a business an official part of their brief.

Ciekawe kto by się zgłosił, gdyby takie stanowisko utworzono w Polsce?

Heineken: aktywacja Mediolan

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Wed, 27 Apr 2011 18:21:00 +0000

Uwaga: stare. Ale niezmiennie inspirujące. Cel: wzmocnienie kojarzenia marki Heineken z Ligą Mistrzów (którą sponsoruje). Genialny pomysł na aktywizację. Drugie życie wydarzenia w social media, dzięki klipowi zrobionemu po akcji.

The Day the Music Died (music industry actually)

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 17 Feb 2011 14:25:00 +0000

(via Netguru)

3 trendy warte uwagi w 2011

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Wed, 16 Feb 2011 07:46:00 +0000

Wróżbita Maciej mnie zainspirował. Zazwyczaj prognozy są "trendy" na przełomie grudnia i stycznia, ale skoro Wróżbita Maciej robi to cały rok to i ja mogę. Kilka przemyśleń z ostatnich dni i tygodni:

Quora - FAIL
To się nie sprawdzi. Może jestem ignorantem. Zwłaszcza, że w sieci było sporo pochlebnych opinii o tym serwisie. Kuba Filipowski pisał – z tego co pamiętam – że Quora jest ciekawsza od Facebooka (na fejsbuku pisał oczywiście;)). Nie rozumiem dlaczego ten serwis jest popularny (czy rzeczywiście jest?). W skrzynce mam mnóstwo maili, że ktoś zaczął mnie obserwować na Quora. OK, mają dobry system rekomendacji znajomych. Ale co z tego? Ja nadal nie wiem po co mi to.
Do tego wyznania skłoniły mnie dwa posty:
1. Scoble przynaje, że pomylił się co do Quora i że nie będzie to nowe, lepsze blogowanie (skąd mu to przyszło do głowy?) TUTAJ
2. Baekdal analizuje powody, dla których nie potrzebujemy Quory: TUTAJ

Foursquare, Places, Deals – YAY!
Geolokalizacja i biznes. To może chwycić. Sama geolokalizacja – słabo. Foursquare, jako usługa informowania znajomych gdzie jestem i ewentualnie zostawianie opinii o miejscu, szybko się nudzi i nie ma wielkiej wartości "towarzyskiej". Zmienić to mogą opcje dla biznesu w Foursquare, a już na pewno Places i Deals na Facebooku. Oczywiście, gdy będą już w Polsce. Z niecierpliwością czekam na pierwsze kampanie i pomysły z wykorzystaniem tych narzędzi.

Outsourcing usług związanych z Social Media
Uważam, że organizacje powinny podnosić wewnętrzne kompetencje jeśli chodzi o wykorzystanie SoMe do komunikacji i innych celów korporacyjnych. Ale chyba żadna korporacja nie będzie w stanie realizować całości działań in-house. Mniejsza lub większa część będzie outsourcowana. Tym bardziej należy przypatrywać się ciekawym modelom agencji zajmujących się Social Media.
Podoba mi się propozycja SocialContraptions: http://www.socialcontraptions.com/ - przejrzysta oferta, klarowny model biznesowy, nazwisko stojące za brandem. Brakuje mi tego na polskim rynku.

Surprise e-mail marketing?

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Tue, 21 Dec 2010 20:11:00 +0000

Ni stąd, ni z owąd otrzymuję mail od NOREPLY (taka nazwa nadawcy). Tytuł: Oferta specjalna – prenumerata tygodnika WPROST!
Pierwsze co myślę – SPAM od jakiegoś „partnera” AWR Wprost. Ale wszedłem, zobaczyłem – wysłane od wprost24.pl.
Być może kiedyś się zapisywałem. Ale dlaczego nie otrzymywałem żadnych maili wcześniej? Dlaczego Wprost wysyła mi podejrzaną (bo zaskakującą!) wiadomość dopiero kiedy chce mi wcisnąć prenumeratę?
O ile skuteczniej przebiegałaby komunikacja między mną a Wprost, gdyby:

otrzymywał wiadomości od Wprost zaraz po tym jak mój mail znalazł się w ich bazie (wtedy bym się tego pewnie spodziewał),
polityka mailowa byłaby przemyślana i otrzymywałbym istotne dla mnie informacje (być może nawet zacząłbym odwiedzać wprost24.pl),
wcześniej sprawdzono by czy preferuję wydanie papierowe czy elektroniczne (bo jeśli ktoś proponuje mi prenumeratę roczną papieru to kompletnie nie zna moich oczekiwań),
wiedzieli, że stacja pogodowa to nie jest coś co mnie przekona do niedopasowanego produktu…?

Otwarte dane - by żyło się nam dostatniej!

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 18 Nov 2010 21:08:00 +0000

Udało mi się trafić na Transparency Camp Polska, gdzie miałem dziś przyjemność zamienić kilka słów z Anną Kuliberdą na temat barier w rozpowszechnianiu idei otwartych danych. Problemy są trzy:

Przekonanie organizacji publicznych do publikowania danych publicznych (mapy, statystyki, akty prawne…) w otwartych formatach (czyli takich, które pozwolą na powtórne użycie np. w aplikacji czy usłudze internetowej).
Przekonanie developerów do użycia takich danych – wymyślenia aplikacji, które będą miały „wartość dodaną”.
Rozpropagowanie rozwiązań opartych o tak przetworzone dane, tak aby były społecznie istotne – popularne, wywierające wpływ na jakiś obszar życia.

Jakimś rozwiązaniem byłoby np. zorganizowanie konkursu dla developerów przez władze miasta na aplikacje wykorzystujące dane z jakiegoś obszaru funkcjonowania miasta (komunikacja miejska, harmonogramy wywozu śmieci, cokolwiek). Wzorem NYC Big Apps 2.0 nagrodą mogłaby być po prostu kasa. Uznaliśmy z Anią, że 20 tys za 1 miesjce było by wystarczającą kwotą, by zwrócić uwagę utalentowanych developerów.

Dlaczego ten genialnie prosty pomysł jest genialny? ;)

Primo – Wizerunek: Miasto buduje wizerunek miejsca wspierającego nowe technologie oraz kreatywne i przedsiębiorcze osoby. Tym samym przyciąga takie osoby z innych miast (zwłaszcza jeśli impreza jest cykliczna). Naturalnie musiało by to być odpowiednio nagłośnione i uwzględnione w strategii promocji i komunikacji.

Secundo – Korzyść i oszczędność: Mieszkańcy zyskują użyteczne aplikacje. Ich koszt jest prawdopodobnie wielokrotnie niższy, niż rozwiązania tworzone przez duże firmy informatyczne (które zazwyczaj tworzą totalnie nieprzyjazne rozwiązania, które uzależniają zleceniodawcę od dostawcy – niestety taka jest smutna prawda).

Tertio – Świadomość: …tego, że otwieranie danych (a nie tylko ich dostępność) jest korzystne społecznie.

Pasuje mi to idealnie do Poznania – miasta „know-how”? ;)

W każdym z nas jest żołnierz

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Mon, 15 Nov 2010 20:11:00 +0000

Widzieliście klip reklamujący najnowszą wersję kultowej serii gier Call of Duty? Na YouTube obejrzały go już miliony internautów. Trudno się dziwić. Jest świetnie nakręcony. I ma genialną koncepcję: „Żołnierz jest w każdym z nas”.

Dzięki nowym technologiom każdy z nas może chwycić broń i wykończyć "tych złych". I każdy ma podobne szanse – pani prawnik, księgowy, gimnazjalistka, sanitariusz, księgowy, sprzątaczka, szef firmy, a nawet Kobe Bryant (też występuje w tej reklamie!).
Podobnie, poza rozrywką, dzięki nowym technologiom każdy z dostępem do internetu ma wpływ na otaczający świat:
•    na jakość obsługi w lokalnej restauracji (gastronauci.pl), czy dużej korporacji fast food (http://blog.kurasinski.com/2009/03/02/kfc-wchodzi-w-dialog/)
•    na mały rodzinny biznes w Rwandzie (http://www.kiva.org/lend/246003),
•    na to jak funkcjonuje bank (https://bankpomyslow.bzwbk.pl/),

W pełnym wykorzystaniu szans i możliwości jakie niosą ze sobą nowe technologie przeszkadzać może tylko tzw. wykluczenie cyfrowe. Wykluczenie fizyczne (brak lub słabe połączenie), czy ekonomiczne (koszt) pokonać jest stosunkowo łatwo – dużo się dzieje w tym temacie. O wiele trudniej znieść wykluczenie związane z brakiem kompetencji, niechęcią, niezrozumieniem czy strachem przed internetem i jego możliwościami. Mogę zrozumieć, że ktoś nie ma ochoty bawić się w żołnierza. Ale nie chcieć internetu – nie możliwe! ;)

Social media marketing is a long-term "pull" method

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Mon, 23 Aug 2010 06:50:00 +0000

Znalezione na blogu BuzzBin. Pasuje mi to do pointy poprzedniego posta - o mediach społecznościowych należy myśleć - przede wszystkim - w kategoriach długoterminowych.

Think Long Term: While short-term strategies that immediately effect a brand’s bottom line are important, it is equally important to lay the tracks for the future. Social media marketing is a long-term “pull” method that should be seamlessly integrated with “push” portions of your campaign, keeping in mind the ultimate goal of building a community of brand loyal customers.

Lody o smaku facebookowym

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 12 Aug 2010 05:38:00 +0000

…to hit tego lata. Już pod koniec tego roku można było przewidywać, że 2010 będzie rokiem Facebooka. Widocznym tego znakiem - wysyp zapytań od klientów zwierających słowo Facebook w różnych konfiguracjach. Konkursy, aplikacje, fan pejdże, profile, reklamy, itd. Trudno się dziwić – liczby są imponujące: 5,5 mln Polaków na FB (Megapanel). Jest to platforma, której marketer nie może ignorować.
W zapytaniach zazwyczaj brakuje paragrafu „Cele”. Czasem dwa razy szukam wzrokiem odpowiedzi na pytanie „Dlaczego chcemy być na Facebooku?”. Brakuje więc zwyczajnie strategii.

Media społecznościowe różnią się od tradycyjnych kampanii (także tych internetowych). Kampanie zaczynają się i kończą w ściśle określonych momentach. A media społecznościowe to konwersacja i budowanie relacji. To długa praca wymagająca zaangażowania marki zupełnie innego niż w przypadku konkursów „kup – wygraj”, które latami były eksploatowane w mediach tradycyjnych.

Myślenie kampaniami w mediach społecznościowych się nie sprawdza.

Internet to nie wszystko, ale wszystko bez Internetu to…

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Mon, 09 Aug 2010 07:53:00 +0000

Tytuł tego posta to parafraza znanego cytatu z komedii „Pieniądze to nie wszystko”. Dokończyć możecie sami lub sprawdzić u wspomnianego źródła. Dodam tylko, że ostatnie słowo jest bardzo niecenzuralne ;).

Dlaczego taki tytuł? Zainspirował mnie projekt odrolnika.pl. Dostawy ekologicznej żywności do domu. Marchewka od konkretnego rolnika, mleko od wybranej krowy (wiedzieliście, że krowy dają mleko o różnych parametrach ?!?!).

odrolnika.pl: Niunia, znajduje się w programie ochrony zasobów genetycznych bydła rasy polskiej czerwono-białej nizinnej (wytypowana na matkę buhajów rozrodowych). Ostanie badanie mleka z dnia 23-07-2010 r. od Peney wskazuje, że w 1 Litrze mleka znajdujesię 2,23% tłuszczu, 3,58% białka, komórki somatyczne na poziomie 192 (limit 400).

Co ma do tego Internet? Pozornie niewiele. I właśnie o to chodzi. Sam biznes nie polega na sprzedawaniu wirtualnej usługi. Odrolnika.pl wpisuje się w trend rosnącej świadomości konsumentów, którzy chcą wiedzieć co kupują i co jedzą. Z drugiej strony rolnik w takim modelu zarabia wielokrotnie więcej (mniej pośredników). Ale to właśnie dzięki Internetowi połączenie konsumenta z producentem jest takie łatwe.
Internet gra rolę łącznika – daje pełną informację (od ekspedientki w sklepie nie dowiemy się z jakiej krowy jest mleko które kupujemy ;)) i umożliwia złożenie zamówienia. Przez Internet, twórcy zamierzają zapewne także docierać do grupy docelowej.

Na pierwszy rzut oka widać, że twórcy odrolnika.pl mają bardzo dobrze przemyślany model biznesowy, ale dopiero zaczynają rozkręcać działalność. Składanie zamówienia odbywa się przez wysłanie na adres e-mail formularza, który możemy ściągnąć ze strony www. Takie rozwiązanie jest prymitywne, ale tanie i pewnie wystarczające. Podoba mi się takie minimalistyczne podejście. Takie „Think big, start small”. Wyobrażam sobie, że jak biznes zacznie się kręcić na poważnie, serwis zacznie przypominać platformę e-commerce.

Odrolnika.pl przypomina mi w pewnym sensie foodzie.com. Serwis działający w USA, który umożliwia kupowanie żywności wytwarzanej w rodzinnych gospodarstwach. Foodzie.com, tak naprawdę, dostarcza tylko silnik e-commerce, do którego włączają kolejnych wytwórców. Oczywiście dobór producentów jest przemyślany: tylko wyjątkowe, wytwarzane w ekologiczny sposób produkty. Proste, genialne, skalowane (!).

Internet spłaszcza świat. Informacja jest bardzo zdefragmentaryzowana, ale jednocześnie, dzięki takim rozwiązaniom jak foodzie.com jesteśmy w stanie dotrzeć do bardzo unikalnych produktów, usług, informacji. Teoria długiego ogona działa. Pojedynczy rolnik sprzeda na lokalnym rynku niewiele. Dzięki odpowiednim narzędziom internetowym może dotrzeć do dużego rynku zbytu. Pod warunkiem, że skala rozwiązania będzie odpowiednio duża (jeśli sam założy e-shop, szanse powodzenia maleją).

Mam nadzieję, że za rok, dwa na odrolnika.pl krakowianin będzie mógł kupić ser koryciński (od Pani Jadwigi z Korycina), a białostoczanin oscypek z Bustryku (od bacy Lassaka).

AdTaily rozwija działalność za granicą

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 06 May 2010 19:37:00 +0000

Chyba jestem geek-partriotą. Duma mnie rozpiera, gdy polskie startupy prężnie się rozwijają. Jeszcze bardziej cieszy, gdy zaczynają śmiało sobie poczynać za granicami naszego pięknego kraju.

Działania w tym zaresie – jak raportuje Julia Krysztofiak-Szopa – rozpoczęło AdTaily.

Co to jest AdTaily wie każdy geek technologiczny w Polsce oraz spora część blogerów. AdTaily to system umożliwiający:

a) blogerom na zarabianie na reklamie w maksymalnie prosty sposób (technologicznie i formalnie)

b) reklamodawcom na szybkie i łatwe publikowanie reklam na wybranych blogach

Oto krótki i treściwy wywiad Maćka Budzicha z Julią z AdTaily:

Powodzenia po węgiersku to:

Jó szerencse

Raport: Konsument w mediach społecznościowych

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Wed, 24 Mar 2010 20:19:00 +0000

Dziś rano otrzymałem świeży i jeszcze pachnący raport Euro RSCG Sensors KNOW: Konsument w mediach społecznościowych. Ucieszyłem się niezmiernie. W rękach e-marketera, który stara się „być na bieżąco” taki raport nie ma wielkiej wartości poznawczej, za to ma ogromną wartość jako twardy fundament, np. przy mówieniu o tym czym są media społecznościowe, jaki mają wpływ na postawy konsumentów i jaką mają rolę do odegrania w szeroko pojętych marketingu i komunikacji. Jak to zgrabnie ujął Artur Kurasiński: „można się podpierać takim opracowaniem podczas zmiękczania klienta”.
I trudno się z Arturem nie zgodzić. Wynikami badania „Przyszłość marki korporacyjnej” Euro RSCG Poland z 2008 roku podpierałem się już wielokrotnie w prezentacjach szkoleniowych, czy w rozmowach z klientami. Ale że Internet zmienia się hiper-dynamicznie, potrzeba aktualnych danych jest ogromna. Hiper-ogromna. Dwa lata to często przepaść. Nie mówiąc już, że zazwyczaj musimy się posiłkować badaniami i danymi dotyczącymi rynków Zachodnich, bo u nas takie raporty to nadal rzadkość.

Nie chcę powtarzać podsumowania z informacji prasowej, ale zachęcam do jej przeczytania, np. tu:
http://blog.kurasinski.com/2010/03/24/raport-media-spolecznosciowe/
http://webfan.pl/konsument-w-mediach-spolecznosciowych.html

O respondentach
Badanie przeprowadzono na osobach, które korzystają aktywnie (min. raz w tygodniu) z co najmniej dwóch serwisów społecznościowych. To ważne, bo postawy tych osób nie będą reprezentatywne dla całego społeczeństwa. Można powiedzieć, że sprawa dotyczy tych najbardziej innowacyjnych i prawdopodobnie najciekawszych dla wielu marek konsumentów. Prawdopodobnie w dużej mierze są to osoby wpływowe w ich kręgach znajomości (swoim „sołszial grafie”). Zresztą sądzą o sobie, że:

„Jestem osobą, która najczęściej jako pierwsza robi nowe rzeczy” – 41% badanych

A więc są to innowatorzy lub „early adopters”.

„Moi znajomi często proszą mnie o radę i zalecenia w wielu dziedzinach” – 68% badanych

A więc ich zdanie ma wpływ na postawy ich znajomych.
Respondenci uważają, że media społecznościowe to nie chwilowa moda (to nie dziwi, bo są istotną częścią ich życia) oraz „wskazują na potrzebę większej edukacji”. Kwestię tę w kontekście najmłodszych użytkowników mediów społecznościowych poruszałem ostatnio na tym blogu.

Podejmowanie decyzji zakupowych
Wyniki tej części raportu są w dużej mierze potwierdzeniem badań z rynków zachodnich. Nie wchodzą tutaj w rachubę tłumaczenia „no tak, ale to Ameryka, u nas jest inaczej…” ;).

„Przy podejmowaniu decyzji zakupowych polegają w największym stopniu na rekomendacjach otrzymywanych od znajomych (aż 75% badanych, w tym 46% od znajomych internetowych).”

Dodatkowo:
46% ufa zaleceniom ekspertów na blogach lub serwisach społecznościowych.
Tylko 11% przykłada wagę do reklam zamieszczanych w mediach społecznościowych. Zastanawiam się tylko o jaką reklamę chodziło. Czy tylko o display? Czy również inne formy (np. brandowane posty, sponsorowane profile…)

Anonimowość
Ciekawe jest podejście respondentów do anonimowości w Internecie:

„32% uważa, że jest to raczej niemożliwe i w związku z tym niewarte starań. Natomiast 35% jest dokładnie innego zdania. […] Użytkownicy bardziej zaawansowani zdają sobie sprawę z wielu możliwości wykrycia aktywności […].”

Tutaj znów wracamy do edukacji. Temat anonimowości poruszałem też w prezentacji dotyczącej dbania o swoją reputację w sieci w kontekście kariery i szukania pracy.

W ramach podsumowania zachęcam do przeczytania „Wniosków i rekomendacji” u Maćka Budzicha.

Oraz do przeczytania samego raportu (PDF).

Co Jaś za młodu nabloguje, tego Jan może żałować…

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Mon, 22 Mar 2010 07:23:00 +0000

My dorośli nie mamy tego problemu. Raczej nikt nie wygrzebie z Internetu tego, że ktoś, kto teraz jest dyrektorem zapalił kiedyś marihuanę z kolegami na przerwie. Albo, że osiemnastkowa impreza kogoś kto kilka lat później postanowił być księdzem, skończyła torsjami i tragicznym syndromem dnia następnego.
Nie mamy tego problemu, bo nie pisaliśmy blogów, nie dodawaliśmy zdjęć do profili w Naszej-Klasie, nie umieszczaliśmy komentarzy. Jeśli korzystaliśmy z komputera, to do grania. Nie było „social Web”. Bariera publikowania w sieci (jak już się pojawiła) i dzielenia się szczegółami z naszego życia z niemal każdym była bardzo wysoka (trzeba było być programistą). Ta bariera zapewniła nam to, że pewne fakty zostaną tylko naszych wspomnieniach i na zdjęciach pochowanych gdzieś w pudełkach z pamiątkami. Ta bariera ochroniła nas. Sorry za górnolotność, ale w pewnym sensie zapewniła nam niewinność.
Przeżywaliśmy przecież – tak jak przeżywają teraz młodsze pokolenia - częste zmiany poglądów, eksperymenty młodości, okresy „burzy i naporu”, słuchaliśmy New Kids on the Block, czy MC Hammera. To rzeczy zupełnie normalne.
Ale dzieci, które teraz idą do szkoły. Dzieci, które teraz mają 7, 10 czy 15 lat mają problem.
To co w naszym przypadku zostało we wspomnieniach i wyblakłych zdjęciach, w przypadku tych dzieci – zostanie w Internecie.
Dzięki mediom społecznościowym bariera publikacji upadła. Każdy może umieścić informację co dziś zjadł na śniadanie czy zdjęcia z wczorajszej imprezy.
A dzieci i nastolatki korzystają z Internetu bardzo intensywnie:

Źródło: Eurobarometr 2008, raport EU Kids Online
(via internetstats.pl: http://www.internetstats.pl/index.php/2010/02/korzystanie-z-internetu-wsrod-dzieci-i-mlodziezy-2005-2008/)

Czyli można powiedzieć, że WSZYSTKIE dzieci i młodzież korzysta z Internetu. Oni nie będą już używać terminu „internauta”, bo internautą będzie KAŻDY.
Korzystają z serwisów typu fotka.pl, epuls.pl i przede wszystkim: nasza klasa.pl.

Ale problemem nie jest dostęp do narzędzi i niska bariera publikacji. Problem to brak świadomości. 16-letni Jaś, który akurat tego wieczoru słuchał dużo Rage Against the Machine może umieścić post, w którym wypowiada się na temat stosunku do wojska, państwa i jakichkolwiek form rządu. 24-letni Jan, student politologii, może mieć problem z wytłumaczeniem tego faktu podczas rekrutacji na staż na placówce dyplomatycznej.
Taka sytuacja, nie jest zupełnie beznadziejna i z pewnością możliwa do wyjaśnienia. Ale może zaważyć o korzystnym lub nie potoczeniu się spraw. Może zaważyć o ważnych decyzjach dotyczących przyszłości Jana, a nie do końca od niego zależnych… I tu dochodzimy do kwestii dbania o swoją reputację i wizerunek w sieci.
Moim zdaniem, dzieci, które teraz idą do szkoły powinny być uświadamiane o tym, w jaki sposób korzystać z Internetu w taki sposób, by transparentność, którą zrozumieją zapewne dużo później, nie była dla nich problemem i nie ciążyła na ich reputacji. To brzmi dziwnie „uczyć dzieci dbania o reputację w przyszłości” – prawda? Ale tak naprawdę może to się sprowadzać to uczenia o tym, że sieć nie jest anonimowa, że trzeba być uprzejmym i odnosić się z szacunkiem do innych. Że należy pomyśleć dwa razy, zanim się cokolwiek opublikuje.
Pamiętajmy, że mówimy o ogromnej części społeczeństwa, w której odsetek korzystających z Internetu jest dużo wyższy od średniej UE (TAK!). Postarajmy pomóc im wykorzystać szanse jakie dają nowe media.

Tylko jak? Szkolić pedagogów? Szkolić rodziców? Dodatkowy przedmiot: nowe media? Myślę, że jednorazowa akcja nic nie zmieni. Długotrwała kampania społeczna + szkolenia dla pedagogów, rodziców, dzieci mogły by poprawić jakość korzystania z internetu, a na końcu - może także - jakość treści w internecie.

---------------------------------------------------------------------------------------------------
P.S. Jeśli poruszamy temat przyszłości dzieci, to chciałbym Wam zaproponować mega prosty i szybki sposób na „zrobienie czegoś dobrego” w tej sprawie. Wystarczy dorzuć się po 10 zł na tę zbiórkę:
http://siepomaga.pl/r/stypendiadladzieci
Ile to 10 zł: Dwie kawy? Jedno piwo w knajpie? Dzięki 10 zł dzieci z małych szkół wiejskich pójdą na zajęcia, które - być może - pomogą im kiedyś zmienić świat ;)
Ani ja, ani serwis www.siepomaga.pl nie ma z tytułu zbiórki, żadnych korzyści materialnych. Jeśli zaś chodzi o korzyści niematerialne – mnóstwo. Ja np. mam świetne samopoczucie po dorzuceniu tych 10 zł :D

Social media - jak mogą pomóc w karierze?

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Tue, 02 Mar 2010 21:38:00 +0000

Wczoraj (1.03.2010) miałem przyjemność poprowadzić wykład organizowany przez Concept Labs w ramach Targów Pracy Jobbing. Stojąc na katedrze trochę starodawnej sali wykładowej i mówiąc, żeby wyrzucić za okna tradycyjne CV, mieszczące się na jednej kartce A4, czułem się trochę jak Robbin Williams w „Stowarzyszeniu umarłych poetów”; a trochę jak gwiazda Opole 76’, trzymając sfatygowany mikrofon na grubym, czarnym kablu.

Cała impreza kręciła się wokół kariery i poszukiwania pracy. Tego też dotyczył mój wykład. Tytuł prezentacji brzmiał:

Social media - z czym to się je? Facebook, mikroblogi i cała reszta... jak mogą pomóc w karierze?

Jako swój osobisty sukces muszę odnotować fakt, że w trakcie 2,5 godzinnego wykładu, żadna z około 60 osób nie opuściła sali i tylko 2 osoby ziewnęły! ;) A tak zupełnie serio, bardzo cieszę się z tego, że nie tylko studenci, ale i osoby, które zrobiły już swoje pierwsze kroki w korporacjach, widzą w wykorzystaniu mediów społecznościowych szansę na odnalezienie zupełnie innych rynków pracy. Niekoniecznie takich, do których przyzwyczailiśmy się ograniczać…

Całą prezentację możecie zobaczyć tutaj:
(nie umieszczam całej treści wykładu w prezentacji, ale oglądając możecie wyrobić jakieś ogólne pojęcie o tematyce)

Social Media - jak mogą pomóc w karierze

View more presentations from Pawel Stempniak.

Świeża sztuczna trawa prosto od LOT-u

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Fri, 26 Feb 2010 17:45:00 +0000

Astroturfing to pojęcie z pogranicza marketingu i PR. Polega na preparowaniu i wprowadzaniu w życie akcji, które mają wyglądać na spontanicznie i przekonująco w oczach odbiorców. Po polsku możemy to nazwać „sianiem sztucznej trawy” („Astroturf” to nazwa amerykańskiej marki sztucznej trawy).

Jedną z bardziej kontrowersyjnych akcji „siania sztucznej trawy” popełnił Wal-Mart, który stał za blogami „niby-spontanicznych” i „niby-nie-związanych-z-marką” osób. Sprawa stara jak świat.

Takie numery przechodzą w mediach jednokierunkowego przekazu. Z reklamą w telejajcu nie podyskutujesz, chociaż pewnie wiele razy rzucałeś w ekran delikatnie: „Jużci nalepsza oferta na rynku! Oszuści!”, albo w przerwie meczu: „W d… mam te Wasze tampony! Dawać mecz!” ;).

Ale nie przejdą w social media. Nie przejdą na Facebooku.

Oto pomysł LOT-u na kontakt z odbiorcami na swojej Stronie na Facebook-u: artykuł Tomka – „doświadczonego podróżnika” z poradami dotyczącymi podróżowania samolotem.

Oto fragment:

„Cześć! Nazywam się Tomek. W swoim życiu odbyłem niejeden lot samolotem, więc mogę się nieskromnie nazwać doświadczonym podróżnikiem. Chcę podzielić się z Wami kilkoma bardziej i mniej cennymi radami w temacie. Słowem - wszystko co powinniście wiedzieć o podróży samolotem, o co boicie się zapytać :)”

Chciałbym zadać Tomkowi pytania (właściwie zadałem je w komentarzach, ale jeszcze bez odpowiedzi): Kim jest właściwie jesteś? Dlaczego postanowiłeś udzielać się na stronie LOT-u? Dlaczego mam Ci ufać skoro nic o Tobie nie wiem? Dlaczego nie przedstawisz się – jak każdy na Facebook-u – z imienia i nazwiska?

No i chciałbym, do jasnej ciasnej, wejść na Twój profil i zobaczyć wspaniałe zdjęcia jakie zrobiłeś w trakcie swoich licznych podróży! Serio, chciałbym, bo sam uwielbiam podróże!

Dalej jest jeszcze gorzej:

„Zacznijmy od samego początku, czyli decyzji o podróży samolotem. Hmmm… Przyjemne uczucie :) Oczywiście najlepiej latać LOT-em.”

Huh??!! Pomyślcie jak Wasi znajomi zareagowali by gdybycie dawali im rady dotyczące lotów i wtrącili: "Oczywiście najlepiej Lotem". Serio, wyobraźcie to sobie przez chwilę.

Twórcy pomysłu z artykułami Tomka (tak, to ma być cała seria) chcieli zrobić "dobry marketing". Taki który podkreśla walory marki, sprzedaje produkt w ciekawym kontekście. A tak naprawdę wystawili markę się na strzał...

Nawet jeśli Tomek istnieje, to po prostu źle to rozegrano. Facebook pozwala na bardzo bliski kontakt, np. w porównaniu z artykułem w prasie (ale nawet tam nie podpisano by go "Tomek"). Chcę zobaczyć kim jest osoba, która chce mi doradzać w bardzo istotnej srpawie jaką jest podróżowanie samolotem.

Facebook nie służy do siania sztucznej trawy. LOT to wspaniała marka z wielką tradycją. Nie róbcie nam tego. MY naprawdę wolimy rozmawiać z PRAWDZIWYMI LUDŹMI, a nie z MARKAMI. WY nie?

Dlaczego nie łapiesz Social media?

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Sun, 31 Jan 2010 21:56:00 +0000

Spodobał mi się pomysł Davida Armano na listę powodów nieradzenia sobie w Social Media. Lista ta, jak się domyślam, jest skierowana do właścicieli małych i średnich biznesów, ludzi korporacji odpowiedzialnych np. za komunikację, marketing czy sprzedaż oraz agencji marketingowych. Oto ona:

The 5 Reasons You're Failing In Social Media

1. You really don't want to engage directly with customers, employees, etc.—you just want them to hear what you have to say.

2. You're not ready to create new roles, update process, re-distribute resources and budgets, re-train people, and revise old policies.

3. Social media actually threatens how you make money—but you pay lip service out of fear.

4. Politics.

5. You see it as a career advancing opportunity as opposed to a significant business transformation.

Ta lista pokazuje jak wielkiej zmiany wymagają Social Media by zacząć o nich myśleć - i działać w nich - strategicznie. Łatwiej też zrozumieć dlaczego tak wiele firm traktuje je tylko jako kolejny kanał działań marketingowych.

Co Wasza firma musiała by zmienić by zacząć wygrywać w Social Media? A może udało się Wam już coś zmienić?

foto credit: http://www.flickr.com/photos/fireflythegreat/2845637227/

Media, które się wypracowuje, a nie kupuje

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 10 Dec 2009 22:16:00 +0000

W poprzednim poscie pisałem o tym, że social media nie powinny być traktowane jak broadcast, czyli jak prime time w TV czy prasa ogólnokrajowa.

Social media to także takie media, które bardziej się wypracowuje zaangażowaniem, pomysłami, przemyślaną strategią. Uwagi nie kupi się tu tak jak outdoorowy billboard przy głównej ulicy.

Podobnymi zasadami rządzi się "Facebook Marketing". Wielkie znane marki, od dawna budzące emocje wśród konsumentów będą miały Strony (na Facebooku: Fan Page) założone przez wielbicieli (case Coca-cola). I te strony szybko organicznie urosną do tysięcy (np. Żubrówka - jedna z najpopularniejszych polskich marek na FB) i milonów fanów... I to wszystko bez wielkiego wysiłku ze strony marki.

Małe i średnie firmy oraz duże, ale mało emocjonujące marki, nie mogą po prostu założyć Fan Page i resztę zostawić ludziom.

Małe i mniej znane marki muszą zainwestować o wiele więcej w rozwój marki i wykorzystanie różnych kanałów social media do budowania relacji z obserwującymi (Blip, Twitter), fanami (Facebook) i innymi potencjalnymi (i obecnymi) klientami.

Źródło: Pomysły te znalazłem w poniższej prezentacji. Dodałem kilka wtrąceń i uzupełnień.

Using Facebook to Grow Your Business

View more documents from Fluid Studio.

Social media to narrowcast, a nie broadcast

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Tue, 08 Dec 2009 18:52:00 +0000

"Marketerzy nie kumają kanału, w którym musisz mówić i słuchać jednocześnie… Pomysł branży marketingowej na komunikację dwukierunkową to umieścić numer 0-800 lub adres www w reklamie i zbierać zamówienia."

...pisał Josh Bernoff tutaj.

Słowo "social" w "social media" robi różnicę. Łatwo jest myśleć w kategoriach „jeśli wydam 100.000 zł mój komunikat zostanie wyświetlony 1.500.000 osobom”. Trudniej pojąć, że Facebooka czy Blipa można wykorzystać na 100x więcej sposobów niż reklamę w TV, ale nie sposób zapewnić ekspozycji określonego komunikatu określonej liczbie osób.
Są marketerzy, którzy chcą myśleć milionami i wydawać miliony. Są też tacy, dla których ważnych jest także TYCH KILKUNASTU, KILKUSET czy TYSIĘCY określonych klientów. Ci właśnie potrafią (lub próbują) zakasać rękawy świeżo uprasowanej koszuli, włożyć ręce w social media i solidnie w nich pomieszać, aby osiągnąć swój cel – komunikację, budowanie relacji i na końcu: sprzedaż.

Jeśli tradycyjny marketing lubi broadcasting, to social media marketing jest raczej narrowcastingiem.

Najciekawsze jest to, że duża ilość osób w jednym serwisie social mediowym nie sprawi, że z narrowcastingu przeskoczymy do broadcastingu. Bo cóż znaczy, że Facebook ma w Polsce 1,5 mln użytkowników (i szybko rośnie)? Nie uda się przecież dotrzeć do nich wszystkich, tak jak można by to zrobić w TV. Dobra wiadomość - im użytkowników więcej, tym większa szansa na dotarcie do konkretnej (i istotnej wielkościowo) grupy – np. wędkarzy lub fanów spadochroniarstwa lub osób często podróżujących samolotami… Każdy z kanałów dotarcia do tych osób to NARROWCAST, w którym pole do popisu ma marketer.

Tak na marginesie: czymś pośrednim między broadcastem a narrowcastem jest Nasza-Klasa. Dlatego na wykresie zaznaczyłem ją osobno. Po pierwsze, z powodu skali (kilkanaście milionów zarejestrowanych użytkowników). Po drugie, dzięki ofercie dla reklamodawców. Już za około 100.000 zł (orientacyjnie) można założyć na NK profil komercyjny (na miesiąc) i dostać w pakiecie promocję na stronie głównej (billboard przez 1 dzień roboczy) i na stronach profili użytkowników (też 1 dzień). Jest to oferta skierowana ewidentnie do osób, które myślą "mediowo", "broadcastowo". Oni po prostu potrafią TO zakumać. Myślę, że NK nadal ma spory popyt na swoją ofertę...

Perfekcjonizm to zuo

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Sat, 14 Nov 2009 21:51:00 +0000

Jednym z etosów pracy wpajanych nam od kołyski jest perfekcjonizm. Czy słusznie?
Czy czasach hiperdynamicznych zmian dopracowywanie produktu do ostatniego szczegółu ma sens? Na pewno jeśli pracujesz w przemyśle lotniczym, medycznym lub w banku. Czyli wtedy gdy w grę wchodzi życie lub pieniądze. Giganci Internetu dają jednak przykład, że perfekcjonizm nie jest tym czego oczekują klienci w Internecie.
Tzw. perpetual beta – ciągła beta, status produktu niefinalnego i w ciągłej zmianie – stała się niemal znakiem produktów Googla.

Jeff Jarvis opowiada (video wyżej) dlaczego perfekcjonizm ma słabe notowania w erze Internetu:
• Perfekcjonizm zwalnia z poczucia obowiązku ulepszania produktu
• To twórca zazwyczaj decyduje, że jego produkt jest perfekcyjny, gdy skończy dzieło. Jest to zawsze subiektywna ocena.
• Będziesz zaskoczony… gdy Twój klient będzie miał nieco inne zdanie.
• Zwiedziesz klienta… bo powiesz mu, że dajesz coś perfekcyjnego i nie ma potrzeby ulepszania. (jako klient operatorów komórkowych/dostawców internetu nie raz miałem do czynienia z tego typu arogancją)

Jeśli jednak przyznasz, że Twój produkt nie koniecznie jest idealny, ale chcesz go dać klientom by ulepszać go razem z nimi:
• Otwierasz się na: lekcję, sugestie, ulepszenia, inny punkt widzenia
• Jest mniejsza szansa na to, że zawiedziesz klienta.
• Pragmatycznie: szybciej dostarczasz produkt na rynek. (patrz: rysunek niżej)

Źródła:
http://www.youtube.com/watch?v=qJ2mLx9TrNs
www.deanwithney.com

Twój rząd na Twitterze i Facebooku? Yes! We can.

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Mon, 22 Jun 2009 18:31:00 +0000

Blog Białego Domu to niesamowite źródło informacji. Jest chyba najżywszą częścią "Briefing Room'u" na stronie www.

Kilka dni temu trafiłem na post "New Technologies and Participation". Dziś postanowiłem przeczytać go jeszcze raz, ale miałem trudności ze znalezieniem go. Odnalazłem go dopiero na 4 stronie, a został napisany 12 czerwca (10 dni temu). Wg moich wyliczeń, do dzisiaj, 22 czerwca, pojawiły się na nim 33 posty! Kudos dla redakcji!

W przywołanym przeze mnie poście Vivek Kundra (Chief Information Officer) i Katie Stanson (Director of Citizen Participation) piszą:

If you are on Facebook or MySpace, government should be accessible there, too. This is the core of what we call "context-driven government." Government is only open if it is accessible.

i dalej:

This is why the White House has created communities on Twitter, Facebook, MySpace, YouTube and Flickr and why we’ve established the Open Government blog for public engagement.

Kilka dni Czytając te słowa po raz pierwszy byłem w szoku. To piszą współpracownicy prezydenta najpotężniejszego państwa na świecie? Ludzie, który powinni się zajmować "poważnymi sprawami"?

Hasłem Obamy w wyborach było słowo CHANGE. Kluczowym czynnikiem zmiany są ludzie. Wydaje mi się, że Obama wybrał właściwych ludzi.

Foto credit: http://www.flickr.com/photos/whitehouse/3599211618/

Człowiek i Państwo 2.0

noreply@blogger.com (Paweł Stempniak) — Thu, 18 Jun 2009 19:44:00 +0000

Zazwyczaj obserwuję wypływ nowych mediów na biznes i marketing. W ostatnich dniach skupiłem się jednak na tym jak nowe media zmieniają społeczeństwa i politykę.

Co miało na mnie szczególny wpływ:

1. Zajścia po wyborach w Iranie. Śledziłem je niemal na bieżąco TUTAJ. Dobitnie pokazały słabość mediów tradycyjnych wobec siły głosu zwykłych, zaangażowanych ludzi wyposażonych w dostęp do nowych mediów. W tym przypadku – Twittera. To osoby, które były na miejscu zdarzeń i posiadały komórki stały się w tych dniach źródłem informacji na temat tego co się dzieje na ulicach Teheranu.

2. Rozmowa z Pawłem Makowieckim na temat Społecznych Pracowni, Telecentrów oraz inicjatyw typu Transpod czy Social Innovation Camp.

W szczególności zapadła mi w pamięci relacja Pawła z wizyty w hiszpańskiej Estramadurze z ekspedycją podlaskich samorządowców. Estramadura postawiła na coś więcej niż tylko informatyzację społeczeństwa – od ponad 10 lat budują „społeczeństwo wyobraźni”. Co to oznacza? Zacznijmy od tego, że w 2000 roku rząd zapewnił 100% mieszkańców dostęp do Internetu (jeśli tego chcieli).

Co działo się później możecie przeczytać TUTAJ.

3. Film „Us now”. Obejrzyjcie trailer:

Film zawiera świetne wypowiedzi m.in. Clay'a Shirky. Jeśli tylko będziecie mieli trochę czasu (60 min.) obejrzyjcie w całości:

Us Now from Banyak Films on Vimeo.

Myślę o tym, jak technologia umożliwia ludziom wspólne angażowanie się i wywieranie coraz większego wpływu. Jak dużą siłą dysponują społeczeństa (może raczej połączone nowymi mediami jednoski?), a jak relatywnie maleje siła władzy?

Zastanawiam się jak zmieni to demokrację jaką znamy w Zachodnim świecie? Obecnie aktywnie uczestniczymy w niej idąc do urny raz na jakiś czas. W przerwie między wyborami, oglądając i słuchając (bez konwersacji) wybranych polityków w TV, radiu i prasie. Oni nadają, my odbieramy. Czy nowe media zaktywizują ludzi dając im do dyspozycji realne narzędzia wpływu?

Czy będziemy rozmawiać z naszymi politykami przy porannej kawie via Twitter?

Czy uda się wprowadzić model „od konwersacji (otwartej) do legislacji”?

Czy taka demokracja uczestnictwa będzie doskonalsza?