stereo

what i want to know is when this pub closes

2009-10-12T12:16:00.008+02:00

Bandjes kijken in Duitsland lijkt gepaard te gaan met nogal wat gespazier over verlaten industrieterreinen aan de verkeerde kant van het spoor en langs andere ongure stadse rafelranden. Hier in Osnabrück heb je bijvoorbeeld de Kleine Freiheit (Junior Boys, een paar maanden terug). Achter het station - ik moest geloof ik twee keer een onverlichte spoorbrug onderdoor - in één van een verzameling vagige gebouwtjes op wat ooit een rangeerterrein was. En de Bastard Club (Matthias Hellberg, een paar weken geleden), dat gevestigd is in een tot skatepark omgebouwde voormalige fabriekshal aan het eind van een verder lege weg in een winderige uithoek van een bedrijventerrein die in de nachtelijke uurtjes, zo blijkt op de terugweg, dienst doet als de plaatselijke tippelzone. De Amp in Münster (veertig minuutjes met de trein verderop) ligt vlakbij het station - gelukkig, de laatste trein gaat hier ook in het weekend niet erg laat - maar op een verder ook weer weinig tot na zonsondergang rondhangen uitnodigende plek tússen twee sporen. Binnen heeft men, met behulp van veel Perzische tapijten en spiegels, een gezellige bruine-kroegsfeer proberen te creëren en schuifelen, zo rond half tien afgelopen zaterdagavond, in één klap alle optredende artiesten van vanavond het podium(pje) op. (Clemence) Freschard opent maar wordt bijgestaan door de drie heren van de Wave Pictures op (lead)gitaar, bas en drum. Helemaal vlekkeloos gaat dat niet: de bassist kijkt regelmatig en met enige wanhoop in z'n ogen naar haar vingers om het volgende akkoord te raden en aan het eind van ieder nummer moet de Française, rug naar het publiek, met een hoofdknik aangeven dat dit het laatste akkoord is. Dat terwijl de liedjes van Freschard in de regel niet heel erg ingewikkeld in elkaar zitten; qua structuur is ze strak in de leer. Als je het eerste couplet hebt gehoord staan je de eerstkomende drieënhalve minuut verder weinig verrassingen te wachten. Dat is, zo voor een stief half uurtje, niet heel erg. Ook omdat dat eerste couplet, en daarmee dus eigenlijk ook het hele nummer, zonder uitzondering ongelooflijk lief is - je zou ze stuk voor stuk zo voorzichtig, als vlinders, met een paar spelden willen opprikken, inlijsten en boven je bed hangen - en dan zingt ze ook nog met zo'n lieve Franse fluisterstem en met zo'n lief, dik aangezet Hercule Poirot-accent. Stanley Brinks (= Andre Herman-Düne, van voorheen de gelijknamige band) wandelt er een beetje als een stoorzender doorheen. Doet af en toe een tweede stem of -gitaar, toetert wat op z'n sopraansax, rookt gehurkt een sigaretje of opent biertjes voor de overige muzikanten.

Na een korte pauze wordt het, als hij vervolgens in z'n eentje in de spotlight staat, een beetje duidelijker waarom Stanley Brinks zich daarnet zo ongemakkelijk leek te voelen. Volgens mij is het namelijk uit. Elke lettergreep lijkt uit de diepste, donkere krachten van een pikzwarte ziel te moeten worden opgediept. Iedere gitaarkras klinkt alsof het met de laatste restjes levenslust uit het gruis van een gebroken hart moet worden gewrongen. Stanley Brinks heeft de blues. Z'n liedjes zijn vandaag kaal en aardedonker en verstild - helemaal als hij, al een paar nummers zonder microfoon zingend, ook nog eens de volumeknop van z'n gitaarknop dichtdraait en we het moeten doen met het onversterkt rammelen van de snaren - en onweerstaanbaar grappig. Weet niet helemaal zeker of dat de bedoeling is maar er wordt om me heen, geheel terecht en tegelijkertijd met een brok in de keel, behoorlijk wat afgegrinnikt. Ik wou dat ik wat van de teksten had onthouden maar het enige nummer waarvan ik de titel weet is French Leave (Spotify-link) maar dan dus in een veel langzamere en minimalere uitvoering en regels als 'did you get a new nosering? Or do I see a tear?' zijn ook meer grappig (soort van) dan dat ze metersdiepe laag teleurstelling en zelfbeklag die de andere 99% van de teksten kenmerkt hebben. (En jammer genoeg blijkt de na afloop aangeschafte cdr Stanley Brinks Sings The Blues hele andere, veel niets-aan-de-handerige tracks te bevatten). De laatste twee nummers komen de drie jongens van de Wave Pictures hem versterken. Het wordt er verder niet vrolijker op. Slechts luider. Even verderop dendert een trein voorbij.

The Wave Pictures - I Thought Of You Again (Bradford Radio Session Version) (bron)
The Wave Pictures - January and December (Unreleased Other Version) (bron)
Na weer een korte pauze is het vervolgens tijd voor de Wave Pictures zelf. Hoe het klinkt is inmiddels geen verrassing meer. Het geplom plom van de bas, de Americana-ige (via Loughborough) licks en solo's van de gitaar en whatever het is dat de drummer doet klinken als de drummer begeleiden per slot van rekening al een groot deel van de avond tot nu toe. Met louter succes trouwens maar hun eigen liedjes zijn iets minder simpel, en aandoenlijk, dan die van hun collega's en ik ben niet bepaald fan van de stem van de zanger; want nóg geaffecteerder, en huileriger, dan die van Darren Hayman van Hefner (alhoewel het in de live-context gelukkig iets minder erg is dan op plaat). Ook hier wordt trouwens weer regelmatig gegrinnikt en zelfs hardop gelachen om de teksten en om verzoekjes geschreeuwd. Hits maar ook obscure nummers; het publiek hier, in zo maar een Duitse provinciestad, ként blijkbaar de pareltjes uit het oeuvre van de Wave Pictures en luistert aandachtig. Dat zou ik me in Amsterdam/Nederland niet zo snel voor kunnen stellen. (Sowieso verbaas ik me, in positieve zin, over de Duitser-als-concertbezoeker. Bij Junior Boys, een paar maanden geleden dus, werd er uitgebreid gedanst. Niet een beetje nonchalant hoofdgeknikt met af en toe voetje-links, voetje-rechts maar met springen en draaien en zwaaiende armen á la Molly Ringwald in de Breakfast Club. Dat was dát weekend trouwens een zeer actuele vergelijking. Nu iets minder). Maar goed, op een gegeven moment kwamen Freschard en Stanley Brinks ook weer op het podium en werd het ernstig gezellig en het zou me weinig verbazen als ze daar momenteel nog staan maar ík hoorde helaas de conducteur van de laatste trein, de Teuto-Bahn, z'n fluitje aan z'n mond zetten dus heb me moeten verexcuseren en ben er van tussen geglipt.

i don´t want to hear them but i do

2009-09-03T11:44:00.001+02:00

Euros Childs - Gently All Around (bron)
Over gratis neer te halen albums gesproken. Son Of Euro Child, de nieuwe solo-plaat van Euros Childs verschijnt volgende week en is, indien U is ingeschreven op ´s mans mailinglijst, vanaf maandag in z´n geheel voor nop te downloaden. Geen idee in hoeverre dit een statement over de deplorabele staat van de internationale muziekindustrie is; tot op heden verscheen het materiaal van de voormalige voorman van Gorky´s Zygotic Mynci gewoon bij het Wichita label. Gently All Around is in ieder geval een fijn voorproefje. De folksy melodieën van de Welshman kunnen normaliter nog wel eens stug overkomen maar de twinkelerende orgeltjes fungeren hier als subtiele muzikale straaltjes zon door de kieren tussen de gesloten gordijnen.

with my two favourite things: dinosaur jr and you

2009-09-02T13:15:00.003+02:00

Noise Addict - Do I Know You (bron)
O wat was ik jaloers op Ben Lee. Hij was jonger maar schreef superlieve lo-fi liedjes over Evan Dando die vervolgens werden gecoverd door de Lemonheads, hing met de Beastie Boys en, dat was nog wel het ergste, had iets met Claire Danes, toen nog vooral het meisje uit My So-Called Life. Dat z´n solo-carriere, voor zo ver ik kan opmaken, nooit echt van de grond is gekomen vind ik dus niet heel erg (Claire Danes is inmiddels verloofd met heel iemand anders). Ik kan me vaag herinneren dat ik z´n meest recente album, van ergens eerder dit jaar, heb gedownload en na twee keer een half keer draaien weer heb weggegooid. Maar nu heeft hij z´n oude bandalias weer afgestoft en met hulp van Lou Barlow (en Lara Meyerratken die wat deed bij Crooked Fingers) een plaat gemaakt, It Was Never About The Audience, die in z´n geheel gratis is te downloaden, en dat is heel best aardig. Het is verder geen meesterwerk - 15 nonchalante los-uit-de-pols liedjes. Sympathiek, prijstechnisch én muzikaal - maar het is minstens zoveel aandacht en energie waard als zij er in hebben gestoken. Do I Know You is mijn favoriet wegens de Dinosaur Jr. referentie; het is geen He Even Understands The Words To Pavement Songs maar, laten we eerlijk zijn, what is?

it´s the edge of the century

2009-09-01T14:13:00.004+02:00

George Washington Brown - End Of The ... (bron)
Te obscure muzikale vergelijkingen schieten meestal hun doel voorbij maar dit klinkt in al z´n venijnigheid - anderhalve minuut aan overstuurde gitaren en daar hun opgekropte frustraties tegenop proberen te zingen vocalen die voor alles toch gewoon een, zij het zeer luidruchtig, popliedje vormen - zó als Boyracer dat a) ik er een beetje nostalgisch van word (Boyracer was een van mijn favoriete bandjes eind jaren negentig) en b) het verspilde moeite zou zijn daar een geheel nieuwe omschrijving voor te verzinnen. George Washington Brown is trouwens niemand minder dan Pete Gofton oftewel J Xaverre beter bekend als Johnny X uit Kenickie (een andere favoriet uit de jaren ´90) aka de broer van Lauren Laverne. Naast de split-single met The School waar dit nummer op te vinden is verschijnt er een dezer dagen ook een ep van GWB op Catbird Records.

and the songs fade and the singers die

2009-08-28T13:29:00.003+02:00

Trailer Trash Tracys - Candy Girl (bron)
Alhoewel het pas vólgend jaar is dat Twin Peaks twintig jaar geleden voor het eerst op de televisie te zien was, lijkt er muzikaal al wel her en der begonnen te zijn met terugblikken. In Between Two Mysteries, van Mount Eerie´s meest recente album Wind´s Poem, is voor een groot deel gebaseerd op een sample uit Laura Palmer´s Theme. Phil Elverum kan hier mee wegkomen. Hij komt uit Anacortes, Washington. De mist van de Pacific Northwest zit in z´n genen. Trailer Trash Tracys komen uit London dus waarom zij zonodig hun debuutsingle opbouwen rondom de onheilszwangere gitaartwangs uit Julie Cruise´s Falling (oftewel de openingstune van desbetreffende ~~onbegrijpelijke~~ mysterieuze tv-serie) is minder eenvoudig te bevatten. Misschien maar beter om daar niet te lang over te piekeren want het geeft de uitzichtloze girlgroup (via new wave) melodie van Candy Girl precies de juiste herfstige sfeer die je de rillingen nóg kouder over je rug doen lopen.

(De demo-versie van het nummer is eigenlijk nog ietsje beter, want rauwer, maar die is, zelfs bij Pitchfork, alleen in zeer lage kwaliteit mp3 te vinden. Overigens pas het brakke geluid ook wel bij het nummer. 96kbps is de nieuwe lo-fi. Candy Girl verschijnt in september als single op No Pain In Pop).

so save the last dance for me my love cause i

2009-08-27T15:08:00.004+02:00

Ian Brown kan niet zingen. Dat is verder geen nieuws maar naar aanleiding van z'n nieuwe ep ben ik eens gaan nadenken wat me nou zo tegenstaat aan 'smans solo-oeuvre. Een los nummer kan ik best hebben, de nieuwe single is niet eens onaardig, maar bij eentje moet het eigenlijk ook blijven want daarna begint al gauw ernstig te zeuren en te dreinen. Ik denk nu ook te weten waarom. De voormalige Stone Rose lijkt van mening te zijn te kunnen verhullen dat hij niet kan zingen door zelf met z'n vocalen steevast op die ene toonhoogte die hij wel redt te blijven rondmurmelen terwijl op de achtergrond de rést van de band heen en weer schuift langs de akkoorden om daarmee de illusie van een melodie, en misschen zelfs een heus liedje, op te wekken. Een beetje zoals ze in oude films autoscenes maakten: dat de acteurs, zinloos aan het stuur draaiend, in een stilstaande wagen voor een scherm zitten waarop de beelden van de afgelegde weg worden geprojecteerd. En, bij herhaalde blootstelling, net zo geloofwaardig.

Bij the Quietus hebben ze trouwens paar mooie artikelen over het inmiddels al weer 20 jaar geleden verschenen debuutalbum van de Stone Roses (aan de andere kant, misschien lees jij wel liever een stukje waarin iemand, een professioneel muziekjournalist zelfs, uitlegt dat-ie de plaat toendertijd niet zo goed vond en nu wel. Alhoewel, uitleggen is onder deze omstandigheden wellicht een iets te groot woord).

ich zeig dir wie ich tanz und deine augen spielen musik

2009-08-15T10:01:00.002+02:00

Op de hoogte zijn van de plaatselijke charts is een belangrijk onderdeel van het inburgeringsprocess. Maar zeker niet het eenvoudigste. Net als thuis, in Nederland, is er op de Duitse MTV vandaag de dag nog maar weinig muziek te vinden en trekt er op het kanaal slechts een schier oneindige parade van reality shows met diverse leden van de Familie Hogan en tenenkrommend neppe dating programma's aan het netvlies voorbij. De lokale konkurrent, Viva, is niet veel beter maar weet het in ieder geval nog in z'n hart te vinden om op vrijdagavond rond etenstijd een blik te werpen op de Top 100. Geen idee hoe officiëel deze countdown is en door wie of wat het is samengesteld maar we doen het er mee:

80. Klaas meets Haddaway - What Is Love 2k9
Alsof die vele Rudi Völler-snorren en totaal onironische matjes die ik hier op een gemiddelde zaterdag door de stad zie lopen nog niet genoeg bewijs zijn dat bepaalde delen van de Duitse maatschappij nog in heel andere decennia leven. Er is niet eens de moeite gedaan meer aan het origineel te veranderen dan het op een gegeven moment wat dikker aanzetten van de bas(drum).

67. Lily Allen - Fuck You
Het programma duurt slechts twee uur dus niet álle 100 platen komen langs. Deze kende ik al.

58. Chris Brown - Forever
Deze niet. Geinige house-y beat. Die jammer genoeg nergens in de volgende versnelling gaat. Blijf de hele tijd wachten op het moment dat het, absoluut no pun intended, gaat knallen.

53. Loona - Parapapapa
Oftewel Marie-José uit IJmuiden. Scoorde met DJ Sammy in 1998 een kneiter van een (zomer)hit met Bailando. Lijkt het volgens Wikipedia sindsdien elke zomer met meer of, wat vaker het geval is, minder succes opnieuw te proberen. Zo te horen zijn anno 2009 te ideeën totaal op.

45. 2Raumwohnung - Wir Wirden Sehen
Duitse zuchtmeisjes-van-een-zeker-leeftijd-rock. Momenteel klinkt het Duits me nog te onbekend en, derhalve, mysterieus en poëtisch in de oren. Ik ben er ook nog lang niet achter hoe die stijve, onhandig houterige mensen van hierbuiten toch met dit soort stijlvolle en subtiele popmuziek op de proppen kunnen komen.

43. Pink - Please Don't Leave Me
Een van de gevolgen van je hele muziekbeleving online, eh, beleven is dat concepten als 'derde singles van Pink albums' totaal aan je voorbijgaan. Fijn onderkoeld rocknummertje. Pink zelf klinkt lekker gruizig, zonder ook maar een moment te overdrijven. Geinige Misery-esque video.

42. Kate Perry - Waking Up In Vegas
Meer 'derde(?) single van het album' shenanigans. Lang niet zo goed als Kissed A Girl of Hot & Cold en dus gaat ook hier de clip voor de lollig. Kijk, Penn & Teller. Ik ben meer benieuwd naar de aankomende plaat van Paramore, eerste single Ignorance is in ieder geval fantastisch.

39. Eminem - Beautiful
Mijn hemel, wat een beroerd nummer. Kan me niet voorstellen hoe slecht die plaat dan wel niet moet zijn als dit een single is (de vijfde, maar dan nog). Larmoyante rockbeat. Vervelend refrein. Iedereen is mooi, van binnen. Of iets in die trant. Het wil niet eens op een goede manier klef worden.

37. Silbermond - Irgendwas Bleibt
Serieuze kost. Rock met drama die het er, ondanks de semi-zwartwitte Van Dik Hout Zaagt Men Planken clip, muzikaal niet al te dik bovenop legt. Zou dit nou ook gewoon Nederlandstalig kunnen werken of gaat het dan, afgezien van de vrouwelijke vocalen, echt meteen als Blöf klinken?

36. Mark Medlock - Mamacita
Meer pseudo-tropische onzin. Ergens halverwege Jody Bernal en René Froger. In tenenkrommend Engels. De presentatrice verzucht, niet onterecht, dat het maar snel herfst mag worden.

27. Dellé - Pound Power
Weinig opzienbarende reggae-pop van de zanger van Seeed.

23. Marquess - Arriba
Arriba rijmt op papaya. Er zijn trompetten en dames in bikini in de branding. M'n zomerhitclichebingokaart is bijna vol.

17. Mylo - You Don't Know
Ergens op het meest recente album van Hello Saferide wordt een beeld geschetst van 'backpackergirls met een Manu Chao cd' en je weet meteen wat ze bedoelt. Dit is muziek voor meisjes voor wie de muziek van Manu Chao te exotisch is.

13. Marit Larsen - If A Song Could Get Me You
Als ik hier niet al woonde zou dit een reden om hier te immigreren. De perfect naar Disney maatstaven geproportioneerde porcelijnen poppenhuispop van Marit Larsen op het randje van de top 10 en op weg naar boven!

10. Jan Delay - oh Johnny
Ook aan Duitsland is het Mark Ronson-virus niet ongemerkt voorbij gegaan. Slappe retrosoul - de clip citeert ruimhartig uit de film de Blues Brothers - met hyperaanstekelijk refreintje. Jan Delay is van oorsprong rapper (zat in Absolute Beginner) en heeft eerlijk gezegd niet bepaald de (zang)stem om dit soort muziek te dragen. Uit sympatie lijkt de rest van de muziek ook maar zo dunnetjes mogelijk te zijn gaan klinken. Wir Kinder von Bahnhof Soul is dan weer wel een erg leuke albumtitel.

9, Frauenarzt & Manny Marc - Das Geht Ab
'Humoristische' rap over electrobeat. Mikt, hopelijk, op Zo Fout Dat Het Weer Goed Is maar schiet dat doel op zo'n enorme schaal voorbij dat het gewoon weer heel erg Fout is. Duitsland is toe aan z'n eigen Jeugd van Tegenwoordig.

8. Beyoncé - Sweet Dreams
Ook in de wereld der R&B diva's bestaat het 'derde single van het album' syndroom. De synthesizerlijn uit Beat It was niet te betalen dus hebben ze iets gebruikt wat er op lijkt en ook voor de clip was dan ook niet zo heel veel budget beschikbaar en dus doet ze een dansje in een aantal verschillende jurkjes.

7. Gossip - Heavy Cross
Standing In The Way Of Control mk.2. Bij lange na niet zo goed als - maar wat is? - maar doet op zeer efficiente wijze wat het moet doen. Een band die duidelijk weet waar haar kracht ligt. En de clip fonkelt lekker uitbundig.

5. Black Eyed Peas - I Gotta Feeling
Tsja, ik was al bang dat dit ter sprake zou komen. Er zijn namelijk weinig bands waar ik een grotere schurfthekel aan heb dan aan de Black Eyed Peas maar deze single is dus geweldig. Ingehouden electro-rock die, tot twee maal toe, meesterlijk opbouwt tot en uitmondt in een uitzinnig op en neer stuiterende apotheose.

3. Cassandra Steen & Adel Tawil - Stadt
Grote gebaren rap. Hij fokt zich op in de coupletten. Zij staat in de refreinen stoer haar mannetje. Oneindig keer indrukwekkender dan die slappe hap van Eminem.

2. Nelly Furtado - Manos Al Aire
Handjes in de lucht. Desondanks wordt hier overduidelijk niet zo maar op de zomerhitmarkt gemikt. Dit is het volwassen werk. Het Spaans leent zich uitstekend voor dramatische trillers aan het eind van elke zin maar verder wil het maar niet echt meeslepend worden en komt Mej. Furtado's vocale truukje dan ook behoorlijk aanstellerig over.

1. Emiliana Torrini - Jungle Drum
In de regel kun je midden in de nacht wakker maken voor schattige Scandinavische vrouwen maar voor deze IJslandse moet ik in dit geval toch een uitzondering maken. Dit is Schattig op precies de verkeerde manier - de jeukende uitslag verzorgende - en doet met z'n veel te opgewekte melodie en z'n onomatopeïsche ritmenabootsing aan, zeg, een Kindermusical van de hand van Herman van Veen denken.

shooting the curl for the world

2009-08-11T14:27:00.005+02:00

The Drums - Let's Go Surfing (bron)
Rainbow Bridge - Big Wave Rider (bron)
Ik heb nog nooit zo ver van zee gewoond als vandaag de dag in Osnabrück. Dit zijn twee surf-liedjes die niet klinken als Surf-liedjes. Let's Go Surfing is zonder meer het zonnigst. De Drums mijmeren opgewekt over de zomer van 2006 toen ook zij, net als iedereen, enthousiast meefloten met Young Folks. Big Wave Rider heeft in ieder geval het jargon helemaal onder de knie. Hanging ten hier. Wipeout daar. Doet O'Neill eigenlijk nog in schoolagenda's? Maar muzikaal sleept het zich dermate lusteloos voort dat het eigenlijk klinkt alsof de band nauwelijks in staat is de bank af te komen laat staan de fut heeft om met plank en al op het strand te geraken. Bij nader inzien zal al die surfpraat - try and ride a little higher - gewoon wel weer één grote drugsmetafoor zijn.

yeah i want to do some dancing too

2009-08-09T16:35:00.003+02:00

Girls - Hellhole Ratrace (bron)
Drugs. De heren van Girls mogen er in interviews en op hun myspace openhartig over zijn; op het gebied van Totaal Van De Wereld Klinken kan het tweetal nog heel wat leren van Jason Pierce. Hellhole Ratrace gaat schaamteloos voor dat bezwerende Spiritualized gospelblues ding. En het duo komt een heel eind: qua muzikale ontwikkeling gebeurt er in net iets minder dan zeven minuten weinig meer dan dat langzaam maar zeker alles grootser en meeslepender wordt. Er was bovendien budget voor (iets dat klinkt als) een koor en het refrein bevat een paar doorleefde come on come on come ons. Toch zal het duo er nog een paar pilletjes, lijntjes of whatever tegenaan moeten gooien om ooit de vereiste écht Hogere Sferen te bereiken. Zo wordt hier nergens - nergens! - fire op higher gerijmd en kan J.Spaceman in de regel af met anderhalf akkoord terwijl Girls blijkbaar nog helder genoeg van geest waren om met een zorgvuldig gecomponeerde melodische structuur op de proppen te komen. Stelletje beginnelingen.

i have only one regret

2009-08-08T17:24:00.002+02:00

Egyptian Hip Hop - Rad Pitt (bron)
Dankzij de automatische aanvulling van Google denk ik dat ik dit een beetje ben gaan begrijpen. Toen ik namelijk Egyptian in het zoekveld had ingevuld stond daar als tweede suggestie - na Egyptian Lover - Egyptian Reggae. Nou klinkt dit weinig als Jonathan Richman - in de springerige melodieën en klaterende gitaren is, via een Vampire Weekend, nog wel New York te horen maar verder is het te zweverig en te wave en te Noord Engels - maar de bandnaam is verworden van raadselachtig en misleidend tot een beetje flauwe pun (wat me, gezien de titel van het nummer, eigenlijk niet had moeten verrassen) en het houterige en ietwat amateuristische sfeertje - in a good way - heeft nu ook een iets bevredigendere verklaringen gekregen dan dat het hier gaat om een paar 17-jarige knullen die wellicht nauwelijks weten aan welke kant van het drumstel ze behoren te zitten.

four on the floor two in the air

2009-07-31T16:23:00.004+02:00

The Thermals - I Let It Go (Daytrotter Session) (bron)
The Thermals - I Can't Let Go (Daytrotter Session) (bron)
De reden dat het meest recente album van de Thermals me wat tegenviel was naar alle waarschijnlijkheid omdat de overige nummers een beetje bleekjes uitvielen naast (de maanden van te voren uitgelekte demo-versie van) I Let It Go. Wat overigens meer zegt over I Let It Go dan over de rest van Now We Can See. Die gitaarriff die maar door blijft rollen met steeds weer een nieuwe bocht tot je je op een gegeven moment realiseert dat het geen Riff meer is maar een Liedje. Deze semi-akoestische uitvoering voor Daytrotter bevat trouwens precies de juiste verhouding 'nieuwe aanpak' en 'feest der herkenning' om van een nummer dat je een half jaar geleden eindeloze keren achter elkaar keihard op de koptelefoon hebt gedraaid van voor af aan helemaal opnieuw hoteldebotel te raken. Bonusbal van de dag is I Can't Let Go; obviously gerelateerd aan, maar minder venijnig meer soort van berustend en gek genoeg niet te vinden op Now We Can See.

punch the clock five days a week

2009-07-30T16:29:00.004+02:00

The Clean - In the Dreamlife You Need a Rubber Soul (bron)
Er waren de afgelopen tijd meerdere aanleidingen om weer eens aan Flying Nun Records te denken. Zo was daar een toch best aardige tribute waarop diverse bands van het Morr label nummers van The Chills en de Verlaines en al die andere klassieke Nieuw Zeelandse indiebandjes uit die tijd coverden. Aan de andere kant was er het vervelende nieuws dat Chris Knox - Tall Dwarfs, Not Given Lightly - was getroffen door een hersenberoerte. Hij schijnt het inmiddels naar omstandigheden redelijk te maken maar fysiek is hij er nog lang niet - if ever - en artiesten als the Mountain Goats, Jeff Magnum (van Neutral Milk Hotel), Guided By Voices, Yo La Tengo en Jay Reteard hebben toegezegd een bijdrage te leveren aan een cd vol covers van s'mans werk met de bedoeling voor wat financiele hulp te zorgen. Hier blijf je op de hoogte. En dan is er een nieuwe album van de Clean en dat klinkt een stuk frisser dan je zou mogen verwachten voor een band die bijna dertig jaar geleden hun eerste single uitbrachten (en daarmee het hele Flying Nun gebeuren in gang zetten). De liedjes op Mister Pop worden gekenmerkt door een onbevangen en charmant naieve - in de trant van Syd Barrett en de Television Personalities - kijk op het concept 'gitaarpop' met als gevolg dat de hele plaat op subtiele wijze borrelt en kriebelt.

things have gotten closer to the sun

2009-07-27T23:11:00.004+02:00

The XX - Crystalised (bron)
Het nieuwe Amsterdam Acoustics is duidelijk geïnspireerd door sites als Black Cab Sessions en Bandstand Busking: gefilmde onversterkte sessies op locaties buiten de natuurlijke habitat van de meeste muzikanten zoals de studio of het podium. In het geval van Amsterdam Acoustics dienen de pittoreske Amsterdamse grachten als decor voor sessies van bands als de Strange Boys en The XX. Laatsgenoemden zijn met bovenstaande uitvoering van hun single Crystalised verantwoordelijk voor mijn persoonlijke favoriet uit het huidige, als we de twitter mogen geloven stug doorgroeiende, aanbod. De aangenaam schurende ongemakkelijkheid van het origineel krijgt er hele nieuwe dimensies bij dankzij de alledaagsheid van twee akoestische gitaren en andere aardse zaken waarvan de muziek van de band de indruk wekt dat ze er normaliter weinig mee in aanraking komen, zoals daglicht en buitenlucht.

alles was ich weiss ich bin nicht wie ihr

2009-07-24T08:57:00.001+02:00

Jochen Distelmeyer - Wohin Mit Dem Hass (bron)
Het is weer wennen. Duitsland is duidelijk geen Engeland en Osnabrück geen Amsterdam. Aan de ene kant is het gewoon weer een nieuw Buitenland met z'n Buitenlandse dingen en manieren van doen. Aan de andere kant is het toch ook iets minder Buitenland dan veel andere Buitenlanden. Om te beginnen kan ik gewoon op buienraderpuntnl kijken of ik er een kans is dat ik heen en weer naar de supermarkt droog red. Dat is toch niet bepaald exotisch. Wat ik die eerste paar weken verder geleerd heb: Duitsers fietsen over de stoep, hebben de eurocent nog niet afgeschaft, roepen heel enthousiast tschüs als ze elkaar gedag zeggen en noemen hun mobiele telefoontje een handy. Oh, en de z en de y zijn verwisseld op m'n toetsenbord en ctrl-alt-del is ineens strg-alt-entf. Gelukkig is er het vooruitzicht van het eerste solo-album van Jochen Distelmeyer, van vroeger van Blumfeld, om al die ontberingen een beetje dragelijk te maken.

i'm well endowed like harvard and yale

2009-07-23T21:16:00.003+02:00

Chiddy Bang - Kids (feat. MGMT) (bron)
Jay-Z kondigde van de week de komst van het derde, en dus laatste, deel van zijn Blueprint-trilogie aan. Het op 11 september te verschijnen album zal muzikale bijdragen bevatten van onder meer Rihanna, Kanye West, Timbaland en MGMT. Wat die laatste betreft is J-Hova iets minder origineel dan op het eerste gezicht misschien lijkt. Chiddy Bang leverde eerder dit jaar al een (feat. MGMT) track af alhoewel, eerlijk is eerlijk, het creatieve werk wat betreft het Brooklynse duo al lang en breed in kannen en kruiken was voordat de heren van Chiddy Bang er zich er mee gingen bemoeien. Maar goed, misschien gaat Jay-Z misschien ook wel gewoon over Kids heen rappen. Overigens lijken de niet on-Cool Kids-achtig klinkende Philadelphiërs carrieretechnisch te hebben gekozen de blogvriendelijke aanpak want ze zetten het Rappen Over Een Indiehitje thema keihard door op hun nieuwste track, Truth, waarvoor Passion Pit's Better Things als inspiratie diende.

and every time you overdose i rush to intensive care

2009-06-10T23:31:00.003+02:00

The Raveonettes - Last Dance (Demo) (bron)
Goed, volgens mij hadden we het dus over Scandinavische bandjes die als de Jesus & Mary Chain klinken. De Raveonettes hebben zich langzaam maar zeker steeds meer richting het meer Spectoriaanse deel van het desbetreffende spectrum lijken te positioneren. Ze hebben er dan ook altijd de liedjes voor gehad. Dat wordt nogal eens vergeten. Muzikale armoe lijkt eenvoudig weg te moffelen achter die muur van gitaarruis maar in werkelijkheid ligt het juist andersom. Als het sonisch zo overweldigend is, luistert de juiste melodische feel erg nauw. Het moet redelijk eenvoudig zijn omdat anders simpelweg alle nuances verloren gaan in het geweld. Een olietanker kan ook geen scherpe bochten maken. Maar té eenvoudig en het klinkt log en lomp en langdradig. Voor gevorderden is dan de volgende stap het vinden van precies de juiste mate van melancholie zodat het klinkt alsof die gitaren zich als cirkelzagen recht door je ziel snijden. Dit is overigens een eerste hoofdstuk in een project waarin de Raveonettes diverse demo's van de nieuwe plaat die ze momenteel aan het opnemen zijn proefrondjes laat draaien. Ik geloof dat het de bedoeling is dat wij als publiek, crowdsourcenderwijs, opbouwende kritiek moeten leveren op het work in progress. Geen idee wat hier trouwens nog aan te verbeteren valt. Gewoon op plaat zetten, grote rode strik eromheen en we hebben een hit.

a sound that only we can hear

2009-05-27T22:49:00.001+02:00

Sad Day For Puppets - Mother's Tears (bron)
Net als hun landgenoten van de Legends eerder deze week mogen de jongens en meisjes van Sad Day For Puppets graag Jesus & Mary Chaintje spelen. Men verliest zich overigens minder in het autistisch molecuul voor molecuul reconstrueren van die geluidsmuur maar het truukje van de overstuurde gitaren en de Phil Spector drums wordt meer gebruikt in het kader van de Oasis-achtige bravoure (ook melodisch zijn er aanknopingspunten). Stoerdoenerij; maar het zou zonde zijn als je niet zou kunnen horen wat voor geweldige liedjes we kunnen schrijven. Ook wanneer er op z'n MBV-iaans gegierd kan worden, gebeurt dat beschaafd tussen de lijntjes. Wat dit Stockholmse gezelschap dan weer voor heeft op alle shoegazerige bandjes ever is de poppenhuizerige Lolita-zang van Anna Eklund. Alsof die holbewoner van een Liam Gallagher is ingeruild voor de Scandinavische versie van Vanessa Paradis. En als je dít een belachelijke bandnaam vindt: toen ik voor het eerst met deze Zweden kennismaakte heb ik een paar weken in veronderstelling rondgelopen dat het Sad Day For Puppies was. Dan valt dit eigenlijk nog best mee.

i don't want to sing this song to make you feel better

2009-05-26T22:58:00.001+02:00

Ik ben momenteel lichtelijk geobsedeerd door de toetsenist van, de band, STEREO en dan in het bijzonder zijn bijdrage in de video van hun actuele single Last Forever. Met het nummer, en de band an sich, heb ik weinig problemen. Sterker, Last Forever is een heel fijn staaltje homegrown bulldozerpop. En dat terwijl de voortekenen toch niet bepaald gunstig waren. Ik heb geloof ik anderhalve aflevering van het bijbehorende programma gezien en alhoewel het hilarisch was om te zien hoe er om de haverklap iemand uitgebreid een kapselgerelateerde make-over kreeg zodat de producten van de sponsor in beeld konden komen, bood het vooral een kijkje in whatever circle of rockhell het was dat volgens Dante een bespierbald rockbandje tot in de eeuwigheid Alanis Morisette- en Skunk Anansie covers staat te spelen. En dan is het al met al nog heel behoorlijk op z'n pootjes terecht gekomen. Alhoewel ik dus niet helemaal zeker ben van die toetsenist. Hij lijkt zich zelf van geen kwaad bewust. Enthousiast tinkelt hij op z'n zwarte en witte toetsen. Het lijkt alleen weinig van doen te hebben met wat we horen. Maar het is, en dat is deze context volgens mij niet zo'n probleem, een imago dingetje. Het is dat gehurk op die piankruk. Dat colbertje. Alsof hij in de opnamestudio ernaast bezig was voor Veldhuis en Kemper en toevallig hier is binnengelopen.

there's no way i'm dancing no way

2009-05-24T23:03:00.001+02:00

Everyday Sensations - Helen Love (bron)
De muziek van Helen Love gaat - misschien niet altijd letterlijk maar dan toch zeker qua gevoel - over verliefd worden op de klanken van Atari Teenage Riot en de eerste keer dat je de Ramones hoorde. De nieuwste ep van de Welshe band voegt muzikaal verder weinig concreets toe aan hun felroze bubblegumcasiopunk ouevre maar kent een klein hoogtepunt in de vorm van John Peel Roadshow; een klassiek geval van boy meets girl via de demokoffer van John Peel zaliger. Heel erg Helen Love. Het is eigenlijk een schande dat het tot 2009 heeft moeten duren voordat de band zelf als onderwerp van een liedje - wel, als het uit de radio(!) schallend decor waartegen, voor zo ver ik kan opmaken, diverse harten gebroken worden - zou dienen en het is slechts een tikkeltje ironisch dat het een liedje is van een weemoedig op z'n gitaar tokkelende Zweed met een onvaste zeurderige stem.

here comes the summershine expect the best of times

2009-05-22T17:47:00.001+02:00

The Legends - Always The Same (bron)
Valt de muziek van de Jesus & Mary Chain nog te verbeteren en zo ja, hoe? In eerste instantie lijken de Legends het niet eens te durven proberen en kopiëren ze minitieus het spreekwoordelijke stofzuigergeluid van de Schotten tot en met de rudimentaire boem-tik boem-tik boem-tik rust-tik-tik-tik drumpartij aan toe. Niet van echt te onderscheiden. Eventuele instrumentele toevoegingen zijn, laten we eerlijk zijn, ook moeilijk te horen achter de accuut tinitus veroorzakende gitaarmuur. Het is heel lief dat ze er hier en daar een extra gitaarpartijtje of een paar toetsen tegenaan gooi maar het is allemaal redelijk tevergeefs. Nee, de Legends lijken vooral op melodisch vlak nieuwe frisse invalshoeken te hebben kunnen verzinnen. De liever lui dan moeë drie noten zanglijnen van de originelen zijn, hoe geweldig in hun minimalisme dan ook, vervangen door heldere Talulah Gosh-achtige Klare Lijn dingetjes. Wat natuurlijk niet betekent dat Psychocandy nu meteen bij het grof vuil kan.

we're not friends any more

2009-05-21T17:47:00.001+02:00

Lacrosse - I See A Brightness (bron)
Magic Kids - Hey Boy (bron)
Vandaag gaan we meezingen. Bij Lacrosse gaat het op z'n Zweeds. Samen. Iedereen mag mee doen. Iedereen is gelijk. Heel sociaal-democratisch. Met z'n allen spelen we de vikingversie van een Grieks koor en vullen we aan wat er, letterlijk, tussen de regels niet gezegd wordt. Verder klinkt het allemaal weer heel uitgelaten. Typisch Zweeds. De Magic Kids gaan iets schaametelozer, en gecalculeerder, voor die Langley School Music Project dollar. Als je niet schattig klinkt hoef je niet mee te zingen. Als het een cover was, was het origineel van de Beach Boys geweest; melodisch is het honderd procent Wilsonesque. Onder het schoolorkesterige muzikale voorkomen klopt overigens, als het allemaal eenmaal los gaat, duidelijk een rock'n'roll-hart (de Kids zijn, voor zo ver ik het begrijp, een project van diverse types uit de lokale Memphise garagerock-scene rondom Goner Records). Vooral zo'n knorrende saxofoon is m'n lievelings.

we'll make'em turn their heads every place we go

2009-02-24T21:10:00.002+01:00

Alsof de drummer van the School m'n stukje van toen gelezen had en wist dat ik er was. Hij gedroeg zich namelijk voorbeeldig toen hij zondagmiddag, als eennalaatste nummer van hun set in de Londonse Rough Trade, All I Wanna Do inzette: boem boe-boem, doef. Niets geen overbodige frutsels. Strak in de leer. Helemaal volgens het boekje. Het was nog een klein wonder dat ik het meemaakte. Na de eerste twee nummers stond ik eigenlijk op het punt om weg te gaan. Ik kan best wel wat hebben qua houterig indie-amateurisme maar dit was wel zo vals en zo onsamenhangend rammelend en de viool zo krasserig dat het pijn aan m'n oren deed. Het vijftal uit Cardiff krijgt de zenuwen gelukkig langzaam maar zeker onder bedwang en het duurt niet lang voordat de little symphonies voor, en door, de kids van een zekere leeftijd beginnen te leven. Alhoewel de gitarist met z'n houding en z'n doordringende gestaar naar de grond de indruk blijft wekken dat hij het liefst zo links van het podium het magazijn van de winkel in zou zijn gestapt en de zangeres/toetseniste de giebelende af- en aankondigingen tussen de nummers door tot het bittere eind blijft volhouden. Dat het nooit helemaal moeiteloos gaat swingen is natuurlijk ook de charme van de manier waarop de band het hele sixties girlgroup gebeuren een eigen draai geeft.

did you really think we meant all those syrupy sentimental things that we said

2009-02-15T21:31:00.003+01:00

Vijf ideeën voor een mooi stukje waar ik desalniettemin telkens weer meer dan voldoende excuses voor kon verzinnen om er niets mee te doen:

1) Mijn top vijf favoriete Morrisseyismes op s'mans nieuwe album. Aangevuld met even zo veel paragrafen waarin diverse aspecten van Years of Refusal worden aangestipt. Zoals daar zijn: dat het weer een lekker rockende plaat is waarop, op een enkel mariachi trompetje na, in vergelijking met de vorige weer weinig nieuwe wegen worden ingeslagen. En dat ik dat niet erg vind. Deze muzikale jas staat hem vandaag de dag uitstekend. Ik hoorde hem van de week, met z'n huidige band, This Charming Man doen en dat werkte voor geen meter. En dat er op deze plaat weer volop en aanstellerig gemokt wordt, zoals het hoort. Op de vorige klonk Mozzer raadselachtig gelukkig en gingen nummers ineens over sex. Jakkes. Ik had zelfs een stukje statistiek voorbereid. Ik geloof dat er in bijna de helft van de nummers op de plaat iemand dood gaat of toch tenminste op het punt staat z'n laatste adem uit te blazen. Dat leek me significant.

2) Waarom die plaat van Meridene me zo bekoort terwijl er toch honderden van dit soort bandjes in de diverse collegesteden van de Amerikaanse midwest rond zouden moeten lopen en die ken ik niet en ik ben er ook niet echt naar op zoek. Sympathieke americana-rock met een studentikoze Pavement-feel. Kill The Memory (bron) was in eerste instantie slechts bijvangst in m'n dagelijkse trawl langs de mp3-blogs maar bleef dankzij een no nonsense gitaarriff en een partij charmant melancholieke blazers hangen en het maakte dat ik de rest van het You're Not Pretty, You're Worse al leuk vond voordat ik het gehoord had.

3) Iets over Animal Collective. Geen idee meer wat ik daar over wou zeggen. Heb die plaat weken geleden voor het laatst gedraaid. Kan me eigenlijk alleen herinneren dat ik hem niet half zo goed als ik hem zou willen vinden.

4) Waarom Spotify momenteel m'n favoriete online muziekspeeltje is. Toegegeven, deze had ik voor me uitgeschoven omdat ik dacht dat het in Nederland nog niet werkte maar ik lees net bij niemand minder dan Gijsbert Kamer dat dat wel het geval is. Spotify is een schier eindeloze muziekbibliotheek. Itunes maar dan gratis. Napster maar dan streamend. En juridisch waterdicht. Je moet er een spelertje voor downloaden en installeren maar dan heb je meteen toegang tot zo'n beetje de hele muziekgeschiedenis. Het businessmodel zit hem aan de ene kant in de reclames die je af en toe tussen de nummers door hoort en in tweede instantie in diverse betaalde abonnementsvormen voor als je tureluurs bent geworden van steeds maar diezelfde spotjes (hier vooral van de Britse versie van Postbus 51, maar dat zal in Nederland anders zijn). De geluidskwaliteit is meer dan prima - 160kbps als ik het wel heb - en met dank aan allerhande moderne p2p-technieken hapert er zelden iets. Het aanbod is gigantisch. Voor elke artiest die er ontbreekt zijn er minstens tien die je wellicht vergeten was en bij nader inzien eigenlijk liever zou willen horen. (Het aanbod is helaas iets minder uitgebreid dan een paar weken geleden.) Het aanbod is ook nogal een rommeltje. Artiesten met dezelfde naam zijn niet te onderscheiden net als verschillende versies van nummers. Wat wélke remix is moet je zelf maar uitzoeken bijvoorbeeld. Dat komt wat liefdeloos over. Maar goed, voordat je daar al te lang druk over zit te maken ben je twee muisklikken verder verdwaald in een willekeurige jaren vijftig r&b compilatie van een label zo obscuur dat zelfs Wikipedia het niet kent of gewoon naar de nieuwe Lily Allen te luisteren. Je kunt ook zelf playlisten maken en delen (ik was vooral trots op bijna alle nummer 1's uit de Amerikaanse countrychart van vorig jaar) en, speciaal voor Gijsbert, kun je wat je afspeelt heel simpel laten scrobblen in Last.fm. Ik denk dat Gijsbert zich nog behoudend opstelt en dat als Spotify lúkt - lees: de diverse platenmaatschappijen gaan niet al te dwars liggen - het een serieuze stap vooruit is wat betreft de muziekbusiness op het internet. Het unique selling point is het gemak. Ik hoef niet meer naar soulseek of op zoek naar een torrent of een hopelijk nog niet verlopen radidshare link om een bepaalde plaat te horen. Ik kan hem meteen in Spotify vinden. Één klik verder en hij klinkt uit de speakers. Daar ben ik in principe best bereid voor te betalen.

5) M'n jaarlijstje over 2008.

and i think i need a little poison

2008-12-29T12:11:00.001+01:00

Onder de kerstboom lag dit jaar onder meer het boek Paradiso Posters 1968 - 2008. Ik ben eerder al eens tot de conclusie gekomen dat het designwerk van Martin Kaye - een van de absolute gezichtsbepalers tijdens de begindagen van de Hoofdstedelijke Poptempel™ - niet echt aan mij besteed is maar er valt gelukkig veel meer te bladeren en te bewonderen. Natuurlijk ga je dan als eerste op zoek naar de concerten waar je zelf bij bent geweest. En dat valt nog niet mee. Wil niet zeggen dat ik er kind aan huis ben geweest maar vooral in de tweede helft van de jaren negentig heb ik er heel wat avonden doorgebracht en in de selectie die het boek heeft gehaald is daar maar weinig van terug te vinden. Komt natuurlijk ook doordat het onderwerp van de posters over de jaren langzaam maar zeker verschuift van concert- naar dansavonden en ik nog gewoon ouwerwets van het bandjes kijken ben. Het is dan ook in een van de maandoverzichten dat ik eindelijk mezelf tegenkom als bezoeker. Op zaterdag 16 november bij een showcase van Ben Folds Five om middernacht in de kleine zaal. Na afloop van het concert van de Screaming Trees in de grote zaal waar ik me inderdaad van kan herinneren dat ik de toegift nog vanaf het balkon te hebben gezien. Geen idee hoe ik toen thuis ben gekomen trouwens. Ik moest nog gewoon terug de provincie in en volgens mij ging de laatste trein toen om een uur of 1. De aflevering van Leidsekade Live waar Ben Folds de volgende dag met z'n trio speelde en waar ik óók bij was staat er ook op. Verder alleen een paar twijfelgevalletjes: Throwing Muses (ook maandoverzicht) en Tool (eindelijk een bandje met een poster voor zichzelf) heb ik zeker daar gezien maar ik weet niet zeker of dat écht de concerten van 28 september 1996 en respectievelijk 28 juni 1994 zijn geweest of toch op een ander moment. Die maandoverzichten van toen zijn trouwens dezelfde, van Experimental Jetset, als nu; die met met die gaatjes erin. Dat had ik me helemaal niet gerealiseerd dat die dingen al bijna anderhalf decennium meedraaien. Wat je noemt tijdloos design. Hmm. Wat ik toendertijd zo vond tegenvallen aan de tentoonstelling met het werk van Martin Kaye in Hoorn was dat je het tijdsbeeld er helemaal niet aan af kunt zien; een poster uit de jaren zeventig verschilt weinig van eentje uit halverwege de jaren tachtig.

ich küss dich nur im neonlicht

2008-11-27T18:29:00.004+01:00

Joker's Daughter - Worm's Head (bron)
Die Danger Mouse had hem maar druk het afgelopen jaar. Beck, Black Keys, Shortwave Set, Martina Topley-Bird. Laten wie Gnarls Barkley plaat ook niet vergeten. En daarnaast blijkt hij ook nog tijd te hebben gehad om de studio in te duiken met de Britse zangeres/songschrijster Helena Costas. Worm's Head is een voorproefje van het uit deze samenwerking voortgekomen en volgend jaar februari onder de naam Joker's Daughter te verschijnen album. Een klein en nonchalant folkliedje dat met behulp van een paar dikke strijkers tot bioscoopformaat wordt opgeblazen.

Trikot - Drogenabhängig (bron)
Berlijnse pop met dubby dein, strategisch geplaatste electronische bliepjes en een half slaperige, half net naast de toon zittende zangeres. Hoe zeg je zuchtmeisje in het Duits?