Het is geschreven in het Noors , dit omdat het ook een Noorse firma betreft. Dit boek bevat de geschiedenis over het bedrijf, met verhalen geschreven door oud chauffeurs en vertellen hoe het was in die tijd om te rijden. Ook heb ik geprobeerd zoveel mogelijk verschillende auto’s te laten zien, die destijds allemaal gereden hebben. Door alle fotobladen heen bladerend, zult u zien dat dit er heel veel waren! Als verzamelaar van alles over de firma Sties, beschik ik gelukkig over veel foto’s en veel ervan zijn dan ook terug te vinden in het boek.

De wens om dit boek te maken bestond al jaren, maar het is nu zo ver gekomen, en gezien de reactie’s is het een geslaagd boek geworden. Mocht uw interesse gewekt zijn het is te bestellen door een korte mail te sturen naar info@sties.nl

Vriendelijke groeten Gerrit de Heus

Denemarken was bijna helemaal wit van de sneeuw. Het duurde niet lang voor de uitdagingen langs de weg begonnen. stuifsneeuw die we door moesten met een lege wagen als stootram. Vader vertelde dat een VW kever bijna aangereden werd omdat hij verstopt zat onder de stuifsneeuw en pas op het laaste moment tot zicht kwam.
Hoe verder zuid we kwamen hoe groter de prolemen die we tegenkwamen. We waren nu op de vierbaans weg gekomen zuid voor Veile. Het onweer had op dit moment grote delen van het verkeer verlamt. Zowel vrachtwagens als personenauto’s stonden weer vast langs de weg.

De uitdagingen stonden in de rij. De ouwe moest meerdere keren de vrachtwagen uit om auto’s uit de weg te halen alleen vanwegen de ontbrekende ervaring met sneeuw van de bestuurder.
Er kwamen nu geruchten over een noodtoestand in Denemarken en Duitsland.
we volgden gespannen mee met het nieuws op de radio want op dit ogenblik kwam er
over meerdere afgesloten wegen en doodsgevallen dus de vrees om weer vast komen te staan werd nu serieus. Twee volwassenen en vier kinderen in een kleine kabine, weinig diesel en eten en het weer werd als maar slechter. Historisch zwaare sneeuwval. Nu raakte zelfs de kinderen bezorgt over hoe dit zou aflopen.
Maar ja, een noorse boggiwagen op deense winterwegen was toch een beter uitgangspunt als vele andere op de wegen. En met een chauffeur die eerder door winternachten had gereden kregen we het voor elkaar om tot Padborg te komen, daar wachte de Transitgården op ons, en kleine oaze in deze inferno. Diesel bij de pomp, eten en drinken in het cafe. Transitgården was pas heropent eerder in 1978 dus voor ons alle behalve voor pa was dit een splinternieuwe plek. Toen die tijd een groot spul met mooie lokalen.
1 Episode herinneren we ons goed bij de inrit naar Transitgården. Een Bedford blokkeerde de weg het verkeer in alle richtingen stond vast, hij stond daar maar te spinnen. De ouwe uit de wagen en er naar toe. Daar zat dus een gozer die op een onherkenbare taal probeerde te vertellen dat hij niet weg kwam. Daar was die ouwe het er niet helemaal mee eens dus hij jaagde de chauffeur uit de auto terwijl gelijkerteid 4 kerels uit een huisje kwamen. De ouwe in de wagen en hij wiegt de wagen twee keer naar voor en achteruit en rijd zo de Bedford uit de weg.

Wij die dit zagen waren trots op die ouwe, en die andere chauffeur geloofde zijn eigen ogen niet. De weg was weer open. Pa had geluk en we vonden een lege parkeerplek maar een paar meter van het station en cafe. Iets wat je geluk kunt noemen sinds heel het terrein vol stond met geparkeerde vrachtwagens. Hij koppelde af en kreeg het voor elkaar om bij de pomp te komen en de dieseltank te vullen.
Het was onmogelijk om verder te rijden naar Duitsland want alle wegen in Denemarken en noord Duitsland waren afgesloten wegens het slechte weer. Heel Padborg stond nu vol met weervaste wagens en mensen van verschillende nationaliteiten. We kwamen ook nog een paar Noorse chauffeurs tegen maar hebben de namen vergeten. Er waren onder andere een paar van Langtransport en een van Ford Transcontinental.
De reis verder was nu uitgesteld voor onbestemde tijd.
Wij daarentegen, wij waren klaar voor een herrinnerings waardig nieuwjaarsweekend vol met indruk en ervaringen.

Transitgården, Padborg Denemarken.
Met een lange afstand chauffeur is het wel een beetje zo dat waar je auto geparkeert staat is voor een poosje je huis, dus we maakten ons snel thuis. Transitgården was nu ons thuis.
De volwassenen vonden een tafel met collega’s en ik geloof dat er genoeg was om over te praten. Wij kinderen, ja wij vonden nieuwe speelkameraden en wij verkenden hele Transitgården en gedeeltes van Padborg terwijl we daar waren.
De volgende dag werd het weer een beetje beter en nieuwjaars avond was het onbewolkt maar het rijverbod in Duitsland verhinderde de reis, dus de rest van 1978 en 1e nieuwjaarsdag 1979 brachten we door op Transitgården.
Onder deze tijd waren er veel mensen die eten en drinken nodig hadden. Sinds dit door niemand werd verwacht was het een kwestie van tijd voor de voorzieningen in het station op waren, en oudjaarsavond was het leeg. Toen de chauffeurs naar huis belden kwamen de goedkeuringen met de lopende band. Als er vracht was met eten, drinken of brandstof mochten de zegels opengebroken worden.
Er was heel wat tonnage eten en drinken in de verschillende wagens moet je weten, dus het werd een nieuwjaars viering zonder tekort aan eten of drinken. Mamma en pappa vierde hun trouwdag nieuwjaarsavond en het cadeau van het café was een gratis viering die avond.
Hier moeten we ook lof geven aan de bediening van Transittgården die moest werken in deze periode. Er gaan geruchten om dat sommige personen in het café werkten tot ze letterlijk omvielen van vermoeidheid.
In de gang van het café hing een muntenapparaat die ijverig gebruikt werd om naar huis of het kantoor te bellen. Naar deze telefoon kon ook van huis gebeld worden maar ja niemand wist of ze naar deze telefoon belden of wanneer ze zouden bellen dus wij werden zelfgenoemde telefoon wachten. Ging de telefoon dan nam een van ons op. Diegene die belde probeerde zo goed mogelijk te verklaren wie ze probeerde te bellen en wij deden ons best om ze zo goed mogelijk te verstaan. Slecht engels van beide kanten maar de wilkracht was groot. Daarna gingen we dan het cafe in en probeerde de persoon te vinden waar de stem in de telefoon naar vroeg. Dat was niet altijd zo makkelijk in een overvol cafe met veel geroezemoes van verschillende nationaliteiten, dus dat was soms best een uitdaging.
In ons voordeel zo wist iedereen dat waneer wij ijverig het lokaal binnen kwamen dat we iemand zochten, en dan spiste iedereen zijn oren in de hoop dat ze zelf een telefoontje van thuis kregen. Wij roepten een naam uit en dan gaven de volwassenen het door verder in het lokaal. En als regel kwam het bericht aan bij de juiste persoon. Hierdoor werd iedereen beter bekend en voelde we een beetje saamhorigheid dit speciale weekend.
In het café stond er ook een eenarmige bandiet. Er waren er veel die hem gebruikten om wat tijd te doden. Ik weet niet of hij meer nam dan alleen deense munten, hij betaalde in ieder geval uit in speelmunten. Ik had geluk genoeg om 3 keer BAR te trekken en hiervoor won ik een paar honderd munten. Iedere munt had een waarde van 25Øre geloof ik, dus voor mij was dat veel geld. Maar toen in naar de bar ging om het in te wisselen wilden ze om de een of andere reden niet wisselen. Daar stond ik dan, met mijn zakken vol met speelmunten. Ik had niet genoeg rust in mijn lichaam om het allemaal op te spelen, en het was toen dat ik beter bekend werd met de chauffeur van de Bedford, de wagen die pa eerder had losgekregen. Het bleek dat hij een ijverige speler was en ik had iets wat hij kon gebruiken, speelmunten. En sinds ik 1 was van die gene die al te vroeg begon met roken had hij ook iets dat ik wilde hebben, namelijk cigaretten. Hij gaf niks om mijn gezondheid en ik had nog nooit gehoord van gokverslaving dus geen probeem. Ik kon roken en hij kon spelen.
In die dagen die voort gingen was het station ook een kleine oaze. Dit was het dichtste bij we kwamen bij een winkel met drinken, snoep, maandbladen en rekvisita dus voor ons was dit net een supermarkt. In de ene hoek stond er ook een paar sofa’s en nu het toegestaan was om de bladen uit te pakken en te lezen gebruikte mijn broer en ik ons beveel van. Er waren er blijkbaar veel die moesten lachen bij het zien van twee blonde kopjes die met grote natte ogen verdiept zaten in de deense zonden in de vorm van bladen die thuis niet alledaags waren.
De reis verder:
Tien uur eerste nieuwjaars avond werd de grens met duitsland heropent. Dit was voor de autobahn grens dus de reis ging via Kurså. De tolpapieren werden de zelfde dag behandeld en de uren er voor, dus 22:00 uur waren we klaar voor de grote loslating. Eindelijk! zelfs terwijl we geen nood leden de laatste dagen waren we absoluut klaar om verder te rijden. Omdat er geen rijverbod was in Denemarken was er een grote rij met vrachtwagens die de 1e nieuwjaarsdag gebruikte om naar de grens te komen dus hele Padborg en omgeving kookte in een begevenheid van mensen en auto’s in de uren voor afreis. Iedereen met koers voor Duitsland/Europa. Er is denk niemand die het exacte aantal vrachtwagens weet van dit convoi dat starte die winter avond maar ik denk dat er tocht een paar honderd wagens waren zonder gat er tussen.

Er werd gezegt dat het tussen de 350 en 400 vrachtwagens waren en dat geloof ik. Als iemand een speciale begevenheid op wil noemen moet het toch deze zijn. Meerdere helicopters in de lucht en een hele boel mensen langs de weg om het hele te bewonderen. Doe je ogen dicht en beeld het je in. Voor je, achterlichten zover het oog reikt en in de spiegel net zo een lange rij voorlampen. Een duizend markeringslampen hielpen ook mee om licht te schapen in een inktzwarte nacht. Een levend convoi op weg naar het zuiden met als doel europa. Een konvooi waar wij een deel van mochten zijn voor een paar uren en tientals kilometer voor we afsloegen richting Hamburg.
De volgende morgen laden we bananen. Sjouwde kisten met bananen tot de wagen vol was. Geen pallets hier, dus dit koste een deel tijd en het was ook een fisiek zware taak.
Het probleem was nu dat we een beetje te ver van Kiel vandaan waren en het al te laat was om de veerbood te halen. Op weg noordover stopte de ouwe bij een station om het kantoor te bellen en de situatie te verklaren. De stemming in de cabine was al gedaald, want we zagen al voor ons dat we weer door Denemarken heen moeten, en daar had niemand zin in.
Van het kontoor kreeg hij opdracht om zonder te stoppen door te rijden naar Kiel. Dan zouden ze van het kantoor bellen en proberen de veerboot op te houden. De ouwe reed plank gas en met spanning reden we Kiel binnen en naar beneden naar de kaai..
De weg naar de kaai was nooit zo lang als deze keer. We konden ons geluk niet op toen we de kaai op draaide en we de veerboot nog aangemeerd was.

Een snellere tolbehandeling dan die wij kregen is er niet heb ik de indruk en we waren blij dat we de boot op reden. De trossen werden losgegooid het zelfde moment dat we aanboord reden.
het waren de normale rutines aanboord, zoals je kamer vinden, douchen voor het eten, een normale reis met een veerboot.
Aan boord van de Jareline was er ook een filmvoorstelling, iets waar we altijd gebruik van maakte. Deze keer was het voor ons een nieuwe film, dit was dus voor ons de eerste keer dat we hem zagen Convoy!! Met de gebeurtenissen van de laatste dagen konden we ons echt inleven in de film. De volgende dag begonnen we de dag met ontbijt en van de veerboot rijden. Tollbehandeling met kilometer stempeling voor we verder konden rijden.
Niet lang nadat we van de boot haden gereden kwamen we aan op de losplaats in Oslo. We waren begonnen met ons voor te berijden op de laatste etappe op weg naar huis, naar Halden na een onvergetelijke kerst reis toen de ouwe de cabine weer in kwam. Er kwam een vraag van het kantoor in Lysaker. Dezelfde boot terug, laden bananen in Hamburg, en dan via Denemarken, Fredrkshaven – Gøteborg en Svinesund en dan naar huis? Natuurlijk gingen we mee. Alle zes op reis.

Eigenaar Anton Timmerman gebruikte de Sties truck tijdens zijn dagelijkse vrachten, waaronder het voorladen van trailers of ritten in het binnenland. Diverse malen kwamen er mensen bij Anton met de vraag of hij de 141 niet wilde ruilen voor een jongere vrachtwagen. Anton reageerde hierop door te zeggen: “Kom maar met een goede ruil”, en die kwam er. Er werd een nieuwere vrachtwagen geboden voor de 141, om precies te zijn een Scania R 500 (een ex Nor-Cargo in blauw/wit).

De dealer die oorspronkelijk de Scania 141 had geruild met Anton, heeft hem inmiddels verkocht aan een klant in Frankrijk. Deze klant wilde dat de 141 opnieuw gespoten en gerestaureerd werd, en wel door hetzelfde bedrijf (LINK) die destijds de 141 in de Sties kleuren had gespoten. Dit bedrijf heeft de Sties 141 gedemonteerd en gespoten in de kleuren die de klant wenste. Vervolgens is de 141 weer terug naar Frankrijk gegaan, geheel ontdaan van de Sties kleuren.

Hiermee is een einde gekomen aan de Scania 141 in Sties kleuren.

Als afsluiting van de laatste vakantiedag, gingen wij op bezoek bij Morten Gran. Daar aangekomen hebben we nog een aantal foto’s gemaakt van Betzy met aanhanger.

De laatste verandering aan Betzy was dat de teksten op de achterdeuren blauw zijn gemaakt. Voorheen waren deze zwart, maar later is gebleken dat deze blauw hoorden te zijn en dus zijn ze aangepast. De tekst op de deuren oogt hierdoor een stuk mooier nu.

Met Betzy worden nog steeds diverse truckshows en meetings voor oude trucks bezocht. Om dit enigszins betaalbaar te houden, en ook om het onderhoud van Betzy te bekostigen, verkoopt Morten diversen dingen. Aan het eind van dit jaar zijn dit bijvoorbeeld de nieuwe kalenders met foto’s van Sties.

Hieronder vindt u foto’s van de laatste veranderingen aan de achterdeuren:

Toen ik de laadbak zag, dacht ik in eerste instantie dat het een VBK laadbak was van het oude model. De laadbak was volledig overgeschilderd in wit, maar doordat dit al een tijdje geleden was gebeurd, was de verf gaan afbladeren. Toen ik dichterbij kwam, zag ik onder een afgebladerd stuk een restant van blauwe verf. Nu wordt het interessant, want die blauwe kleur kwam mij heel bekend voor en liet een aantal alarmbellen rinkelen. Ik ging op zoek naar details op de laadbak en die werden gevonden ook.

Op de deuren aan de achterkant van de laadbak kon je, omdat er wat vuil op zat, de contouren zien van een aantal letters. Nu zijn letters voor de meeste mensen niet zo bijzonder, maar voor mij in dit geval wel. Na enig speurwerk, en het natekenen van de letters, bleek dat het hier ging om een laadbak uit de beginperiode van Sties, en wel uit die tijd dat de naam “Stie’s” nog met de oude letters op die achterkant stond. Ook stond er op de linkerdeur de extra tekst “Ses Grillets” en op de rechterdeur een incomplete tekst (“Transportes” of iets in die richting, zie foto’s). Helaas was de tekst op de rechterdeur niet meer compleet en is het dus een raadsel, voor mij, wat daar precies hoorde te staan. Het zou best kunnen dat deze laadbak destijds is gebruikt op een Scania LB 76 die per spoor van Trondheim naar Oslo ging, omdat de laadbak uit die periode kwam en de tekst op de rechterdeur misschien een verwijzing is naar transport over het spoor? Mocht er iemand zijn die meer weet over de onduidelijke tekst, dus wat er zou kunnen staan of waar het mee te maken zou kunnen hebben, dan hoor ik het graag als reactie op dit verhaal. Het zou mooi zijn als we hier samen uit kunnen komen en de oorsprong van deze historische vondst kunnen achterhalen, want als je je bedenkt dat deze laadbak uit de jaren ’60 stamt en dus al meer dan 50 jaar oud is, dan kunnen we dit toch zeker wel als een historische vondst beschouwen.

Hieronder de foto’s van de laadbak (op de laatste twee foto’s zijn de letters ingekleurd zodat ze beter te zien zijn):

Deze zijn gemaakt door Stefan van Bunder, die hiermee het resultaat  bijna helemaal afmaakt. De trapjes zijn helemaal pasgemaakt op de cabine, deze krijgt hierdoor een wat brute uitstraling. Mocht er iemand interesse tonen voor dergelijke trapjes,voor een Scania R, er worden plannen gemaakt om de trapjes in productie te nemen. Tijdens zijn bezoek aan huis in België heeft Stefan ze voor Peter Wouters gemaakt. Bij voldoende interesse zullen de volgende  echter uit Zweden komen, waar Stefan  Bunder nu woont.

De totale restauratie van de Scania in Sties kleuren is nu bijna voltooid. Er zal nog wat veranderen aan de achterbumper van de trailer, hierna is de R 500 – Sties helemaal klaar om naar shows te gaan,en onderweg nog meer bekeken te worden dan dat nu al gedaan word.

De trucks van Sties werden door een heleboel mensen  mooi gevonden, en wat mijzelf betreft ben ik dan ook blij dat het blauw met wit niet helemaal is verdwenen, en wens ik Peter sucses met zijn R500 in de toekomst en dat hij maar lang mag blijven rijden.

Na enige tijd rondgereden te hebben met alleen de kleuren blauw en wit, is de trailer nu voorzien van diversen logo’s. Wie een beetje op de hoogte is van de Firma Sties, ziet in een oogopslag dat er verschil zit in de logo’s die op de zijkanten zijn aangebracht. Op de rechterzijde staat het oude logo,  inclusief het aanvullende temperatur garanti logo. Dit logo werd veel gebruikt in de jaren ’70 en ’80 op bijvoorbeeld de trucks :  Volvo F89, F1225, F12, Scania -141- 142.

Op de linker zijkant staat het vernieuwde logo, nu zonder de komma er tussen, en een wat moderner lettertype. Dit logo heeft tot de overvlaging naar Nor–Cargo op de trucks gestaan. Deze combinatie van beide logo’s was een idee van Peter Wouters zelf. Toen hij mij vroeg wat ik hiervan vond, vertelde ik hem dat dit heel geschikt zou zijn om de historie vast te houden , wat Sties voor een begrip was op de weg,  elk logo is verbonden aan een tijdperk.

Al is het idee voor deze auto een hobbytruck, er word gewoon mee gewerkt, en u kunt hem dus tegenkomen op de weg. De R500 van PWT  is eigenlijk ook een eerbetoon aan Øystein Stie. Het is als met zoveel trucks, de een vind het geweldig  en de ander doet het niks.

Zelf vind ik het geweldig mooi geworden, en ik niet alleen, anderen blijkbaar ook. Laatst was deze truck op een truckshow in Bekkevoort in Belgie en won de R500 een beker, en er komen er misschien nog meer bij.

De R500  is nu ook voorzien van trapjes op de cabine.

De laadbak kwam van VBK, en is gemaakt van fiberglass. Toen hij nieuw was, werd hij gebruikt in Noord Noorwegen.

Hij is gerestaureerd bij Knud Hansen in Padborg,  Denemarken. Deze firma had ook de Thermo King koelmotor en plaatste die voorop de aanhanger. De laadbak werd gedemonteerd, alles werd gestraald en gespoten. Daarna plaatste ze de laadbak weer terug en werd alles technisch nagekeken. De aanhanger werd gespoten en van de goede logo’s voorzien. Nu is er op de achterdeuren ook de goede tekst geplaatst.

Aansluitend op de restauratie werd ook de laadbak van Betsy opnieuw gespoten en van dezelfde logo’s voorzien. Behalve in de blauwe onderkant, daar staat en andere tekst.

De gehele combi staat er weer als nieuw bij.

De Noorse Stats Bane zal er in elk geval het zijne aan doen. Na een proefperiode zet men speciale wagons in voor transport van trailers op de lange baanvakken, zoals Oslo-Trondheim, -Bodø, Stavanger en Oslo.

Op die manier kunnen transportfirma’s slijtage van het wagenpark voorkomen.

Men krijgt ook deur-tot-deurtransport zonder overladen. Deze speciale wagons zijn opgedeeld in twee secties, elk van 13 meter. Deze kunnen twee trailers of één vrachtwagen met aanhanger meenemen met een gewicht van 42 ton.

Op de foto van de vrachtwagen op de wagon, is geschreven 17-11-’62, maar het werkelijke jaartal zal 1964 zijn.

’t Was Stie termotransport, nu Nor Cargo thermo, die startte met de samenwerking met de Noorse Stats Bane. We waren het gewoon om als eerste nieuwe producten te ontwikkelen. Op de foto zien we Tor Lundgren (op de rug gezien), klaar met ’t opladen van zijn combinatie met de eerste “piggy-back”-reis met de Noorse Stats Bane naar Trondheim. Het bleef bij Oslo-Trondheim die keer. En dat duurde zo’n 3 á 4 jaar.

De foto die je hierboven ziet, is van de eerste reis met een auto op ’t spoor tussen Oslo en Trondheim. De chauffeur Tor Lundgren reisde in een slaapwagon, maar zijn auto werd vastgezet op een goederentrein. Eén keer wilde Tor ook proberen om ín de auto te blijven, terwijl deze op de goederentrein stond. Maar dat deed hij maar één keer. Het schudde dan ook erger dan op de weg en ’t was praktisch onmogelijk te slapen.

Het was geen makkelijke zaak om de auto goed op de wagon te krijgen. Men moest achteruit de wagon oprijden, die in totaal zo’n 26 meter lang was. Je had slechts voertuigbreedte om op te sturen, terwijl men tegelijkertijd op en neer over de wielkasten heen moest rijden. En de wagons waren niet veel breder dan de auto.

De auto moest precies in ’t midden van de wagon staan om niet het profiel van het spoor te overschrijden. Dan was ’t zo breed dat de auto precies door de tunnels paste. Als de aanhanger op de plaats stond op de achterste wagon en de wielen vast gezet, koppelde men los en reed de voorwagen vooruit en zette deze vast op de voorste wagon.

Men kon wel kiezen of men de wagon vooruit op wilde rijden, maar dan moest je er achteruit weer af. In de winter was het een voordeel om in Trondheim achteruit erop te rijden. Meestal was het de trein te laat, en zou je de ferry naar Kiel ‘Harald’ van 13.30 vanuit Oslo moeten hebben, werd het meestal erg kort tijd als de auto niet startte omdat alles vastgevroren was.

In de wintertijd was het een verschrikkelijke klus om de auto opnieuw te starten. De auto had immers uren op een trein gestaan bij flinke vorst en sneeuwjacht. En ze zagen er tegenop wanneer ze in Oslo van de treinwagons af zouden moeten rijden. Dat was niet slechts een druk op de knop, om de motor te laten draaien. Het was een belasting voor zowel het lijf als voor de auto. Enkelen probeerden ook om een eigen motorverwarming te maken door spiritus en zaagsel onder de bodemplaat aan te steken. Maar dat vond ik te riskant, zegt Tor.

“Op deze manier kunnen transportfirma’s slijtage van hun wagenpark beperken,”stond er in de krant. Maar het was een extreme belasting van de auto, zowel bij het starten ná de wintertocht over de bergen als met het achteruitrijden aan boord van de treinwagons met een volgeladen auto. Het is nog niet zeker of men zoveel op slijtage bespaarde.

De auto die afgebeeld is, was waarschijnlijk de allereerste frontstuur-Scania Vabis die naar Noorwegen kwam. Het was de hoogste auto die we in die tijd hadden en was daarom de eerste auto die naar Trondheim ging over ’t spoor. Men zou moeten zien of die zonder problemen door de tunnels kwam. Tor Lundgren uit Kongsvinger (nu pensionist in Spanje) was vele jaren chauffeur op die auto. Hij was ook chauffeur op de eerste rit over ’t spoor. Hij vertelt:”Ik vroeg me af of ik in de cabine kon blijven tijdens de rit. Dat was niet leuk. Het schudde erger dan op de weg. Dat werd erg weinig slapen. Maar dat gaf niet zoveel, we waren wel gewend om het dagen en nachten vol te houden, terwijl we praktisch geen slaap kregen. Er was in die tijd toch geen ‘rust-en rijtijden’-wet. Hij was een harde, maar rechtvaardige chef om voor te werken, Øystein Stie, becommentarieert Tor. ‘Als ze het niet verdragen, is’t niet ellendig wedden ze”,zoals hij graag zei.

Maar de opzet met de Noorse Stats Bane was niet zonder problemen. Er waren veel vertragingen ten opzichte van het rijden over de weg, ondanks dat de rijtijd naar Trondheim in die tijd 14 uur bedroeg inclusief twee maaltijdpauzes. Het was ook een probleem dat de auto geplaatst moest zijn op de wagon vóór 16.30 uur. We hadden zelden alle lading binnen voor die tijd.

Later werden er ook semi-trailers, zonder trekker, met de trein vervoerd. Maar na enkele jaren werd het treintransport gestaakt.

Verder was de ‘Bulldog’-Scania een nieuwe generatie auto. De rijtuigplaatsing was heel goed berekend met inachtneming van de asafstanden en de as-druk en naar maatstaf van die tijd enorm comfortabel om te rijden. Met acht ton lading op de wagen en twaalf ton lading in de aanhanger, kwam ik overal in Europa zonder problemen op alle soorten wegen (sneeuw of niet), vertelt Tor verder. De combinatie had gedurende jaren vele ritten voor Hegstad in Trondheim met gevroren wilde zalm voor Parijs en verder Frionor-goederen naar ontvangers over ’t grootste deel van Europa.

De voertuigcombinatie was precies zestien meter (’t langst toegestane die tijd tussen Oslo en Trondheim) en dat was krap aan de breedte op het autodek op de oude ‘Kronprins Harald’(die poorten in/uit hadden aan de zijkant van het schip). Het gíng ‘op een haartje’’, zei de nu vertrokken Kaptein Halvorsen, in die tijd stuurman op de oude ‘Kronprins Harald’. Dus kon de wagen dwarsover op het autodek staan, tussen de zijpoorten. Dat was een groot voordeel; ’t laatst op de ferry, was’t eerst eraf. Altijd de eerste bij de douane in Kiel was een voordeel. We hadden het behoorlijk druk en kwam je op tijd uit’t gebouw, dan kon je misschien iets meer slaap krijgen vóór je opnieuw mee moest te lossen en laden.

Jan Sunlay en Tor Lundgren

Er werd in Denemarken naar een Scania R500 gezocht en die heeft hij daar gevonden en aangeschaft. Toen kon het opknap project van start. Hiervoor werd de hulp ingeschakeld van SVB –Stefan van Bunder. Dit bedrijf word gerund door Stefan zelf, als kleine zelfstandige, die als kleine jongen het vak van zijn pa had geleerd, achter in de garage begonnen met het opknappen van brommers. Later, het spuiten van personenauto’s, en weer later de grote overstap naar trucks en zelf’s opleggers. Nu heeft Stefan al vaker spuitwerk voor Peter gedaan, en kreeg hij nu de opdracht om de Scania onder handen te nemen. Het meeste werk doet Stefan zelf, maar hij krijgt ook wel eens extra hulp.

Als een gebruikte truck binnenkomt, wordt eerst begonnen met schoonmaken, dit was al bijna twee dagen werk, daarna werd de truck gestript van diversen onderdelen, spatborden, kisten, accubak, schotel, traanplaat van chassis enz. Er werd heel veel geschuurd en bijgewerkt, met kleinigheid plamuur. Daarna werd het chassis gespoten, en de wielen.

Toen kwam het grote moment daar om de cabine te spuiten, er werd eens goed gekeken hoe alles moest worden , want een R serie in Sties kleuren is altijd weer iets anders als een Scania 3- serie of een FH 12 Volvo. Stefan is hierin goed geslaagd als U het resultaat ziet, zoals hij geworden is.

De oplegger die er achter komt is ook al in de kleuren gespoten door Stefan, en zal dan ook binnenkort wel aangekoppeld worden