Hulp bij depressie

De rol van de ziel bij angst en depressie

2010-09-27T22:20:00.003+02:00

Zin in eigen leven

Portemonnee
Ieder maakt in zijn of haar leven dingen mee die er behoorlijk inhakken. De een veel meer dan de ander en soms grenst het aan het ongelofelijke wat iemand in een leven meemaakt. Als de aard en opvoeding er dan ook een is van opoffering voor de ander en niets terug te durven of te mogen vragen, dan is de emotionele portemonnee snel leeg. Alsmaar geven zonder terug te krijgen dat houdt niemand vol. Eigenlijk is dan de onuitgesproken boodschap aan jezelf en anderen: “ik ben niets waard”. Onbedoeld en onbewust worden zo ook jouw unieke talenten en kwaliteiten ondergewaardeerd, niet in de laatste plaats door jezelf. Onverklaarbare depressieve gedachten of angsten kunnen het gevolg zijn van een lege emotionele portemonnee. Aan het eind wordt aangegeven hoe je dit tekort weer kunt aanvullen.

Ziel
Onder de ziel versta ik datgene wat er in potentie aan kwaliteiten en talenten voor ons persoonlijk aanwezig is en onze identiteit overstijgt. Het contact met onze ziel kan door de bovengenoemde omstandigheden volledig uit het zicht zijn geraakt. Voor een goede innerlijke balans is het noodzakelijk het contact met onze essentie of ziel weer te herstellen. Hierbij mogen we altijd vertrouwen op een 3-tal fenomenen die ons helpen dat herstel mogelijk te maken.

ons zelfhelend vermogen
de innerlijke wijsheid van het lichaam
de levende energie die daaraan ten grondslag ligt

Het lichaam
Het lichaam is een zeer intelligent en bezield organisme. Over het normale fysieke functioneren, hoeven we gelukkig niet na te denken. Verder wisselen we voortdurend op allerlei manieren, bewust en onbewust, informatie uit met onze omgeving en anderen. De ziel brengt deze innerlijke en uitwendige uitwisseling samen tot een kloppend en zinvol geheel. Misschien dat daarom de ziel in verband met het hart wordt gebracht.

Communicatie
De ziel communiceert met ons op allerlei manieren: door de taal van symbolen, beelden, dromen, ingevingen, natuur, bijna-dood-ervaringen, klachten, aandoeningen, problemen, ongelukken en levensvragen. Die taal leren verstaan, begrijpen en erop vertrouwen, is een uitdaging voor ons vaak rationele mensen. Onze verbeelding kan een belangrijke gidsfunctie vervullen in dat leerproces.

Verbinding
Onze ziel verbindt ons via ons lichaam en onze geest met de oorsprong van alles; het Grote Geheel. De ziel vormt de tijdloze, onzichtbare, ontastbare en onaantastbare verbinding met het lichamelijke aspect van ons. We hebben beide op aarde nodig om volledig mens te worden en te zijn.

Kwetsbaar
De ziel zelf is onkwetsbaar, maar onze verbinding ermee is uiterst fragiel. Het besef van de aanwezigheid van de ziel kan gaandeweg tijdens het leven verloren gaan. Maar ook als de mensen in de omgeving daar geen verbinding of voeling meer mee hebben, of wanneer via de opvoeding geen besef van het bestaan van een groter geheel wordt doorgegeven. Toch zal de ziel als een ‘moeder’ altijd trouw op ons blijven wachten tot we de aanwezigheid weer opmerken. Mogelijk dat Maria als symbool daarvan, of de moedergodin in andere religies daarom zo’n belangrijke plaats inneemt.

Verbeeldingskracht
Verbeelding is het vermogen om via beelden aan het denken iets duidelijk te maken. Denk aan zoiets als de brok in de keel, steen op de maag, band om het hoofd of last op de schouders. Deze innerlijke beelden bevatten een schat aan informatie over oorzaak en oplossing van een probleem. Verder is het effectief gebleken een of meerdere van de zielskwaliteiten (zie hieronder) toe te passen. Zo wordt overleven weer leven. Meer gezondheid en energie, welbevinden en zingeving is het gevolg. Er komt zo een beweging op gang die steeds meer constructieve energie genereert.
Zo ontstaat er steeds meer ‘Zin In Eigen Leven’.

Zielskwaliteiten

Vertrouwen Licht Warmte
Vrede Liefde Vrijheid
Rust Stilte Kracht
Ruimte Levensvreugde Energie

Door de meest passende zielskwaliteit uit te nodigen, te visualiseren of innerlijk te doorvoelen, raakt deze kwaliteit steeds verder geïntegreerd in het leven. Het is een effectieve manier om de lege portemonnee weer aan te vullen. Hierdoor wordt het steeds gemakkelijker ‘negatieve’ gebeurtenissen in het leven op een positieve manier te duiden en een plek te geven.

Kinesiologie bijvoorbeeld kan je effectief helpen je zielskwaliteiten weer beschikbaar te krijgen en ik kan je daarbij begeleiden.
Kijk voor meer informatie op: www.hulpbijdepressie.nl en www.de-verbeelding.org.
Mocht je over bovenstaande van gedachten willen wisselen, stuur dan een email met je vraag of opmerking naar info@de-verbeelding.org.
Henk Visser

Reaktie op het artikel “Wees niet zo somber”

2009-12-19T19:06:00.000+01:00

Betreft: Reaktie op het artikel “Wees niet zo somber”, uit Elsevier no. 48

Geachte dames/heren van de Elsevier redactie,

Het is positief dat er aandacht wordt besteed aan depressie en hoe hiermee om te gaan c.q. eruit te komen, maar als ex-depressiepatiënt voel ik mij niet serieus genomen. De tips en oplossingen die u noemt, kunnen zeker bij neerslachtigheid en somberheid nuttig en opbouwend zijn. Bij depressie echter – is mijn ervaring – is vaak meer nodig dan pillen en praten. Door uw artikel krijg ik de indruk dat, als je er zelf maar genoeg aan doet, het wel weer beter zal gaan. Als het dan nog niet beter met je gaat, heb je gewoon niet goed genoeg je best gedaan? Ook ik heb heel veel van de acties die u opnoemt ondernomen en meer dan 35 jaar geprobeerd om uit de steeds weer terugkomende depressiespiraal te komen, waarvan de laatste 10 jaar met antidepressiva én praten. Tevergeefs. Antidepressiva hebben mij alleen in de eerste paar jaar van gebruik geholpen, het gaf me een gevoel steviger op mijn benen te staan dan daarvoor. Maar in de 8 jaren daarna heb ik er weinig goeds meer van gemerkt. Behalve de bijwerkingen dan. Het afbouwen van de antidepressiva heeft mij vorig jaar 5 maanden gekost en is soms met grote moeite gepaard gegaan. Ook daarna had ik nog maanden last van restverschijnselen. (U schrijft in uw artikel trouwens in het geheel niet over de afbouwverschijnselen, onvoorstelbaar!)
Het praten heeft me vaak goed gedaan, maar de onbewust geworden oorzaken werden maar tot op zekere hoogte opgespoord. Ook al werd mijn inzicht vergroot en luchtte het praten meestal op: bij de diepere lagen kwam ik niet. Pas vorig jaar, toen ik begeleid werd bij het afbouwen van de antidepressiva door een kinesioloog, is de kern van mijn problematiek boven water gekomen, ben ik mij bewust geworden waar de werkelijke oorzaken lagen en heb ik deze met hulp van de kinesioloog kunnen verwerken, accepteren en loslaten, waardoor ik mijn depressie eindelijk echt ben kwijtgeraakt.
En daarna waren er nieuwe vaardigheden nodig om het leven wél en goed aan te kunnen. Mindfulness, yoga, mediteren en wandelen hebben mij goed geholpen. Ik leerde een andere manier van omgaan met mijn gedachten en werd weerbaarder.

Op mijn initiatief is er, nu een jaar geleden, samen met eerder genoemde kinesioloog en een psycholoog, een begeleidingstraject opgezet voor depressie-gevoelige mensen. Dit om op deze manier ook andere mensen te kunnen begeleiden, die kampen met soortgelijke problemen als ik heb gehad. Uniek in Nederland, voor zover wij weten.

Met vriendelijke groeten,

Marike

Elsevier geeft elf adviezen tegen depressiviteit

2009-11-29T22:31:00.003+01:00

In Elsevier nr 48 van 28 november 2009 een opsomming wat u kunt doen tegen depressiviteit.
1. Zoek naar de oorzaak
2. Praat met vrienden
3. Schrijf een dagboek
4. Pak de oorzaak aan
5. Lees over depressie
6. Combineer rust met actie
7. Slaap precies genoeg
8. Eet lekker gezond
9. Stel haalbare doelen
10. Gebruik medicijnen
11. Praat met psycholoog

Vallen, opstaan en weer doorgaan

2009-11-12T20:56:00.001+01:00

Ik heb me lang erg onzeker gevoeld en kwetsbaar. Ik zie nu, achteraf, dat ik om die reden op allerlei manieren bescherming en zekerheid zocht. Ik klampte me dan vast aan iets of iemand, maar dat bleek meestal niet voldoende, waardoor ik voor mijn gevoel weer onderuit ging, of zelfs depressief werd. Ik ben erachter gekomen dat er niets is waar ik me werkelijk aan vast kán klampen, wat blijvend ‘helpt’: mijn moeder niet, antidepressiva niet, therapie of andere hulp niet, mindfulness niet, mijn partner niet. Ik kan me niet beschermen of verstoppen voor ‘het leven’. Ik leef nu eenmaal. Dat kan ik beter onder ogen zien, toe laten en accepteren. Ik zal zelf voor mijn eigen ‘stevigheid’ en weerbaarheid moeten zorgen, terwijl ik ook nog ‘open’ blijf staan voor contact en indrukken en aanwezig ben in het ‘hier en nu’. Ik wil leren ‘meebewegen’ met de pieken en dalen in mijn leven, zonder er tegenin te gaan (door boos te worden en te vechten), of ervoor weg te duiken, het te ontwijken (zoals toen ik antidepressiva gebruikte). En niemand anders kan dat voor mij doen, dat moet ik toch zelf doen.

Tien jaar lang heb ik antidepressiva gebruikt, wat in het begin wel zorgde voor een zekere ‘stevige bodem’, maar de onzekerheid en angst om te leven en gekwetst te worden, bleef. Toen ik nog antidepressiva gebruikte, dacht ik: durfde ik maar te gaan afbouwen, dan ben ik een stuk verder met mezelf. Vervolgens was ik zover om af te bouwen en dacht ik: was ik er maar helemaal vanaf, dan ben ik pas goed bezig en gaat het leven echt beginnen. Was ik er vanaf, voelde ik me nog niet goed en hield ik me voor: als ik eerst maar een half jaar verder ben, dan ben ik er vast meer aan gewend dat ik het alleen moet doen, leven, dan voel ik me vast beter. Toen dat half jaar om was, dacht ik: laat ik een cursus mindfulness gaan doen, dan leer ik beter met stress omgaan en kan ik misschien meer rust vinden in mezelf. Nu ben ik nog een jaar verder, heb dagelijks veel mindfulness-oefeningen gedaan en kom er weer achter: ook dit alleen maakt me niet gelukkig en stabiel, in ieder geval niet onkwetsbaar, in de zin van dat het me altijd beschermt en behoedt voor butsen en deuken. De ultieme ‘hulp’ bestaat niet. Ik moet het zelf doen, leven. En dat doet soms zeer (shit happens), is soms mooi, soms saai, vaak gewoon, soms jubelend. Ja, dat moet ik de mindfulness nageven; alles komt en gaat, als de golven van de zee, is in beweging en aan verandering onderhevig. Er zijn vele waarheden en alle cliché’s zijn ook wáár! Toch is niets heilig, wellicht alleen het leven zelf. En dat is de moeite van het proberen waard. Ik blijf vallen, opstaan en weer doorgaan, want dat heb ik inmiddels wel geleerd: altijd blijven doorgaan.

Marike

Journaliste van Psychologie Magazine bezoekt kinesioloog Henk Visser

2009-10-08T17:01:00.007+02:00

In het oktobernummer 2009 van Psychologie Magazine een verslag van het bezoek dat journaliste Machteld van Laer deed bij kinesioloog Henk Visser van het Phoenix traject.

Onderzoek naar het gebruik van antidepressiva en het imago van het Phoenixtraject

2009-09-03T19:31:00.003+02:00

Ruim 800.000 mensen in Nederland gebruiken antidepressiva. Een deel daarvan is niet meer regelmatig onder behandeling van huisarts, psycholoog of psychiater.
Om deze groep van antidepressiva-gebruikers en hun behoeften goed in kaart te brengen, werden van maart tot september 2009 mensen met deze klachten gevraagd, al dan niet samen met een familielid of een vriend(in), een lijst van 15 tot 20 vragen in te vullen.

Samenvatting bevindingen door 2 HBO studentes verpleegkunde op basis van de invulling tot begin augustus 2009

Het Phoenix-traject is een traject bedoeld voor mensen, met een milde tot matige depressie, die hulp willen bij hun depressie en die onder begeleiding hun antidepressivum willen afbouwen.
Ondanks het feit dat er meerdere mensen succesvol hebben afgebouwd, is de ervaring van de medewerkers van het Phoenix-traject dat het erg moeilijk blijkt te zijn om het cliëntenbestand te vergroten. Om deze reden hebben medewerkers van het Phoenix-traject de opdracht gegeven aan de Academie voor Verpleegkunde om een onderzoek uit te voeren. Dit onderzoek heeft als doel:

‘Aan het einde van dit onderzoek wordt er een aanbeveling gedaan hoe de medewerkers van het Phoenix-traject de cliëntengroep beter kan bereiken.’ Om dit doel te kunnen bereiken is de volgende probleemstelling opgesteld: ‘Wat zijn de beweegredenen van mensen om wel of niet deel te nemen aan het Phoenix-traject, als ze besluiten tot het afbouwen van antidepressiva en op welke wijze kan een verpleegkundige deze informatie meenemen in zijn/haar beroepsuitoefening?’

Om meer inzicht te krijgen in de problematiek van een depressief persoon is er allereerst een theoretisch kader beschreven. Hieruit blijkt dat het leven van mensen met een depressie wordt beheerst door het missen van de energie om dingen te ondernemen en blijer te worden. Dit kan weken tot maandenlang aanhouden.
Het Phoenix-traject begeleidt mensen bij hun depressie en het afbouwen van antidepressiva. Ze doen dit op verschillende vlakken. Op energetisch vlak (kinesiologie), op mentaal vlak (gesprekken met een psycholoog), door middel van voedingssupplementen en door vaardighedentrainingen.

Na deze theoretische uiteenzetting zijn er interviews afgenomen. Huidige deelnemers werd gevraagd wat de beweegreden was om deel te nemen aan het Phoenix-traject. Vervolgens is een enquête opgesteld en op internet geplaatst om van potentiële deelnemers te weten te komen wat hen tegenhoudt om contact op te nemen met het Phoenix-traject. Op basis van de bevindingen in het theoretisch kader, de vragenlijsten en de enquête is er een aanbeveling geschreven aan de medewerkers van het Phoenix-traject.

Naar aanleiding van de vragenlijsten en enquête is gebleken dat er bij mensen meerdere redenen zijn om niet deel te nemen aan het Phoenix-traject, namelijk dat ze huiverig staan tegenover een alternatieve vorm van behandeling. Het lef of de durf om het op een andere manier aan te pakken ontbreekt. Ze zijn bang voor eventuele bijwerkingen of ze hebben vrede met hun huidige situatie of hulpverleners.
Er kwamen ook nog verbeterpunten voor de medewerkers van het Phoenix-traject naar voren.
Er zou beter vermeld kunnen worden wanneer de hulp van het Phoenix-traject ingeschakeld kan worden. Ook staat er niet duidelijk genoeg op de site beschreven wat de kosten exact zijn. Daarnaast denken veel respondenten dat ze naar het Phoenix-traject toe moeten komen. Er zou duidelijk op internet vermeld kunnen worden dat ze ook telefonisch contact met het Phoenix-traject kunnen maken. Daarnaast kwam er de suggestie om ervaringsverhalen of een forum op het internet te plaatsen zodat deelnemers ervaringsverhalen kunnen uitwisselen.
Binnen de opleiding tot HBO-verpleegkundige is weinig informatie over het afbouwen van antidepressiva. Het gaat alleen over depressie en antidepressiva en niet over de hulp die een verpleegkundige kan bieden aan een persoon met een depressie. Deze informatie is echter wel van belang, wanneer een verpleegkundige te maken krijgt met een depressieve patiënt.

Na een jaar Phoenix

2009-08-11T14:39:00.003+02:00

Na een jaar Phoenix-traject is het goed eens terug en vooruit te blikken. Zoals gebruikelijk loopt ook dit project anders dan eerst werd verwacht en blijft het nodig steeds aanpassingen te doen.

Allereerst blijken mensen met depressieve klachten zeer terughoudend bij het nemen van nieuwe initiatieven. Dit maakt dat het een moeilijk te bereiken doelgroep is.
Ten tweede blijken de meeste mensen die zich aanmelden, al begonnen te zijn met (vaak te snel) afbouwen, maar ze lopen daarin vast en zoeken dan (pas) hulp. Eigenlijk te laat.
Ten derde zijn de oorzaken van het gebruik van antidepressiva zo divers dat daar geen algemeen beeld van valt te geven. Wel valt ons op dat in het overgrote deel er sprake is van een niet geringe opeenstapeling van negatieve gebeurtenissen en ervaringen vaak al vanaf de vroegste jeugd.
Ten vierde blijken het allemaal gevoelige, goedbedoelende mensen, die niet goed hebben geleerd hoe daarmee om te gaan en die geen ‘nee’ kunnen zeggen. Ze proberen zich steeds krampachtig aan te passen om de boot van de samenleving niet te missen.

Samenleving
Onze verhardende en steeds snellere samenleving maakt het voor hen extra moeilijk mee te blijven doen. Er treedt overbelasting op als gevolg van ervaringen in het verleden en heden en een onvermogen hier mee om te gaan. Uitputting is het gevolg en een tekort aan energie. Het gevoel machteloos te zijn ondermijnt verder het zelfbeeld. Reserves worden aangesproken en opgemaakt door op de oude voet verder te gaan. De weerstand laat het dan nog verder afweten en men kan het geheel (verleden, eisen en verwachtingen van de omgeving en de behoefte het goed te willen doen) niet meer aan en komt in een gat terecht.

Doorvragen
Wat mij opvalt is bij doorvragen of er al iets gedaan is aan de oorzaken uit het verleden door gesprekken met een psycholoog of psychiater, dat dit vaak niet is gebeurd. Er werd volstaan met tips om de situatie beheersbaar te houden of overgegaan tot het eenvoudigweg geven van medicatie zonder verdere ’behandeling’. Deze mensen krijgen steeds een herhaalrecept en verdere zorg ontbreekt. En omdat zelf initiatieven nemen teveel energie vereist, blijven ze daar in steken. Ook zijn ze kopschuw geworden doordat er nooit voldoende aan de oorzaken gedaan kon worden.
Er is dus wel degelijk een grote groep gebruikers die geen zorg meer krijgt of wil, ook al wordt dit meestal door de werkers uit het reguliere veld ontkend.

Aanpak
Ons is gebleken dat het van groot belang blijft bij het bestrijden van depressie en angst, om eerst vaardigheden eigen te maken die helpen een eventuele terugval op te opvangen, al dan niet met hulp van buiten.
Een goede energiebalans is daarnaast van belang. Energievretende gaten moeten eerst gedicht worden, voordat er afgebouwd kan worden, kortom: het verleden moet eerst een plek krijgen.
Voedingssupplementen helpen het eventuele afbouwen te ondersteunen en helpen daarbij de energie op pijl te houden.
Te snel afbouwen is funest!
Tijdens het afbouwen komt er oude pijn naar boven die ook een plek moet krijgen.
Een ander frappant fenomeen is dat mensen die 3 tot 6 maanden terug hun medicatie succesvol hebben afgebouwd, soms een onverwachte en hevige terugslag krijgen. Dan blijkt het weer hoe belangrijk de nieuwe vaardigheden zijn om dit op te vangen.

Toekomst
We krijgen vragen uit het hele land van mensen die iets dergelijks als het Phoenix-traject in de buurt zoeken. Dat is er niet. Onze locatie in Noord Nederland werkt dan ook niet mee. Daarom gaan wij herstelweken in Frankrijk organiseren, waar deze mensen een eerste en belangrijke aanzet kunnen maken tot het leren leven op eigen kracht. De eerste week is voor mei 2010 gepland.
We zijn er steeds meer van overtuigd dat onze aanpak een belangrijke aanvulling is op het bestaande aanbod en meer diepgang biedt en de oorzaken van depressie en angst wezenlijk aanpakt.
Er is contact gelegd met een psychiater die heeft toegezegd in voorkomende gevallen ondersteuning te willen bieden. We gaan door op de ingeslagen weg met lezingen en presentaties in zowel het reguliere als het ’alternatieve’ circuit.

Discussie: Grijpen medici en gebruikers te snel naar antidepressiva?

2009-07-27T01:42:00.002+02:00

Grijpen medici en gebruikers te snel naar antidepressiva? Heeft u zelf ervaring met de negatieve bijwerkingen van antidepressiva? Of anderen in uw omgeving? Zijn de gevaren genoeg bekend?

Op de website van de NRC kunt u meediscussiëren.

De publicatie van een artikel over het mogelijk optreden van agressieve handelingen, tot aan moord toe, bij het gebruik van geneesmiddelen tegen depressie (Kees van Grootheest, NRC, 20 juni) heeft tot veel reacties geleid. Kees van Grootheest gaf op 26 juni een reactie op deze lezersdiscussie.

Trudy Dehue schrijft over de depressie-epidemie

2009-02-28T15:53:00.005+01:00

Trudi Dehue, professor aan de Rijks Universiteit van Groningen (RUG), schrijft regelmatig kritisch over het achterhouden van onderzoeksresultaten van de werking van antidepressiva die de farmaceutische industrie niet welgevallig zijn.
Zo verscheen er een NRC-artikel (21-2-2009) door Trudy Dehue, geplaatst onder de kop 'Onderzoekers die afhankelijk zijn van de farmaceutische industrie ruïneren onze gezondheid'. Op haar website op de RUG meldt zij:
Oorspronkelijke versie van dat artikel met literatuurverwijzingen en een aanvulling over het laatste onderzoek naar de effecten van antidepressiva op kinderen.

Trudi Dehue kwam intensief in de media na het verschijnen van haar boek over de depressie-epidemie.

Over de plicht het lot in eigen hand te nemen

Is depressie een biologisch bepaalde ziekte die nu pas goed herkend en behandeld wordt? Praten de hulpverlening en de farmaceutische industrie ons psychische stoornissen aan? Of bracht de verzorgingsstaat mentale kleinzerigheid op grote schaal?

De depressie-epidemie
Trudy Dehue

Trudy Dehue bespreekt de geschiedenis van neerslachtigheid. Ze bestudeert de claims van de biopsychiatrie, analyseert de commercialisering van het psychiatrisch onderzoek en de inhoud van de anti-depressivareclames. Ze betoogt dat gangbare verklaringen voor de toename van depressie niet houdbaar of niet volledig zijn.

De depressie-epidemie belicht het proces waarin het ideaal van de maakbare samenleving werd ingeruild voor dat van het maakbare individu. Benadrukten we voorheen omstandigheden als oorzaak van ellende, tegenwoordig gaat de aandacht naar het individuele brein. Daarbij werden we zelf verantwoordelijk voor wat ons vroeger gewoon overkwam. Want nu succes een keuze is geworden, geldt dat voor mislukking evenzeer.

Trudy Dehue werd bij verschijnen van haar boek door verschillende media geïnterviewd. Hier vindt u een aantal links naar de uitzendingen en artikelen, waaronder:
Medisch Contact, interview

Op zondag 9 augustus 2009 is zij zomergast bij de VPRO.

Stoppen met antidepressiva, de doe het zelvers

2009-02-16T16:32:00.001+01:00

Er zijn officiële folders in omloop waarin aangegeven wordt dat het zelf stoppen met antidepressiva relatief gemakkelijk en in ongeveer 4 weken, gedaan kan worden. Het wordt aangeraden het afbouwen stapsgewijs en geleidelijk te doen. Logisch dus dat mensen op eigen initiatief, al dan niet met medeweten van hun behandelend arts, hun medicatie beëindigen. Dat gaat eerst vaak wel goed, totdat blijkt dat het toch niet zo eenvoudig is. Ze zijn dan halverwege het afbouwen of al helemaal gestopt en dan gebeurt het: een onzichtbare man-met-de-grote-rubberen-hamer komt langs, die hen weer knock out slaat. Hierdoor kan de drang om weer antidepressiva te gaan gebruiken vaak niet meer weerstaan worden. Dan is het voor de laagdrempelige begeleiders van het Phoenix-traject moeilijk om deze afkick verschijnselen nog goed op te vangen. De oude verschijnselen van depressie of angst of enorme psychische of lichamelijke onrust zijn weer terug en dat is niet te hanteren. Om dan nog een huis dat in brand staat emmertje voor emmertje te blussen is niet te doen. Als ze weer besloten hebben om te gaan slikken zijn deze mensen een illusie armer en een negatieve ervaring rijker. Ze hebben wederom gefaald en denken niet zonder deze middelen te kunnen. Ze zijn verslaafd.
Het is erg belangrijk voor mensen die willen gaan stoppen, om voor effectief en verantwoord afbouwen tijdig hulp te zoeken en zo al tijdens het gebruik potentiële smeulende brandhaarden op te sporen en te doven. Dat kan met kinesiologie relatief gemakkelijk gedaan worden. Pas daarna kan onder begeleiding en met eventuele ondersteuning van voedingssupplementen en met de parate nieuw geleerde vaardigheden om met crisissituaties om te gaan, begonnen worden met geleidelijk afbouwen.
En zelfs dan blijkt het afbouwen vaak een proces van vallen en opstaan en een van soms twee stappen vooruit en een achteruit.

Onttrekkingsverschijnselen bij antidepressiva

2009-01-06T22:09:00.004+01:00

Onderstaande adviezen gelden voor het afbouwen van antidepressiva bij milde en matige depressies.

Sommige mensen kunnen zonder al te veel problemen hun antidepressiva-gebruik minderen en uiteindelijk stoppen. Maar ook kunnen bij het afbouwen van antidepressiva onttrekkingsverschijnselen of ontwenningsverschijnselen optreden, vooral na langdurig gebruik van het middel (enige jaren). Dat maakt het dan moeilijk het afbouwen vol te houden. Terugval ligt op de loer. Grote onrust, onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen en een scala aan andere, ook lichamelijke, klachten kunnen optreden. Het lijkt dan alsof de depressie weer terugkomt. Teruggrijpen naar de antidepressiva wordt daardoor heel verleidelijk.
(Zie ook http://www.afbouwenantidepressiva.nl/)
Hoe kunnen deze onttrekkingsverschijnselen voorkomen of beter opgevangen worden? Onderstaande adviezen dienen bij voorkeur al vóór het daadwerkelijke afbouwen beschikbaar en eigen gemaakt te zijn.

1. Zorg dat je stevig in je schoenen staat bij het afbouwen, doordat je de oorzaken van de achterliggende problematiek al (grotendeels) hebt aangepakt.
2. Gebruik voor en tijdens het afbouwen voedingsupplementen die het lichaam ondersteunen om de eventuele onttrekkingsverschijnselen adequaat op te vangen.
3. Train jezelf in vaardigheden die je helpen de afbouwverschijnselen op te vangen. Denk daarbij aan meditatie en ontspanningsoefeningen.
4. Bouw zeer geleidelijk af: een kwart van de oorspronkelijke eenheid (antidepressiva pil) per 3 weken.
5. Beweeg elke dag een half uur en eet gezond en zo mogelijk biologisch, bij voorkeur geen alcohol of ander fast food of snoep om jezelf te ‘belonen’.
6. Zorg dat je een maatje hebt die je kan ondersteunen tijdens het afbouwproces.

Het lichaam is door het langdurig gebruik gewend geraakt aan de antidepressiva en protesteert als het de middelen niet meer krijgt. In het brein, maar ook elders, treden bij het afbouwen veranderingen op die een tijdelijke ontregeling tot gevolg hebben. Het zijn een soort afkickverschijnselen, net als bij andere medicijnen (slaapmiddelen).

Binnen het Phoenix-traject wordt met Kinesiologie aan de eerste 2 voorwaarden tegemoet gekomen:
1. Verwerking van de achterliggende problematiek zonder veel praten
2. Het met de spiertest maken van een specifieke match met de voedingsupplementen die voor jou het meest effectief zijn.
Er kan een gerichte keuze worden gemaakt uit wel 500 verschillende soorten supplementen. Hoe gerichter, des te minder voedingsupplementen er nodig zijn met een optimaal effect. Zelfs de hoogte van de dosering kan met Kinesiologie nauwkeurig worden bepaald.

Maar… antidepressiva afbouwen is toch afkicken en de eigen motivatie om te willen leven zonder antidepressiva blijft de belangrijkste voorwaarde voor succes.

Echte aandacht

2009-01-06T09:49:00.005+01:00

Echte aandacht wat is dat en wat kan het betekenen voor ons welzijn, onze gezondheid en zelfkennis?

Bewuste aandacht geven we meestal aan een ander, aan onze buitenkant en als het goed is aan onze binnenkant door voeding of de medicijnen die we gebruiken. Maar er is nog een andere vorm van echte aandacht en dat is aandacht voor onze eigen innerlijke beeldenwereld. Een mens draagt bewust en onbewust een wereld aan innerlijke beelden met zich mee. Herinneringen natuurlijk, dingen die je hebt meegemaakt. Maar ook andere beelden. De metaforische beelden, de steen op de maag, de brok in de keel en de last op de schouders, het lood in de schoenen. Als daar op een structurele manier stapsgewijs aandacht aan besteed wordt, kunnen die beelden een schat aan informatie opleveren over werkelijke oorzaken van klachten en problemen en informatie over de oplossing ervan.

Praktijkvoorbeeld
Stel iemand heeft nek en rug problemen. Versleten wervels in nek en onderrug. Slijtage, logisch toch? Niks aan te doen!
Misschien, maar als deze persoon middels de verbeelding naar zijn rug kijkt, blijkt daar een enorme wereldbol op te zitten die loodzwaar is. Hij draagt de last van de wereld op z’n rug met zich mee. Emotie is de reactie bij dit inzicht. Maar waar komt die wereldbol vandaan? Bij doorvragen blijkt moeder hetzelfde houding gehad te hebben (overbezorgdheid voor anderen) en heeft de persoon in kwestie haar als kind zo graag willen helpen, dat hij hem van heeft willen overnemen. Een veel voorkomende reactie van kinderen voor hun overbelaste ouders. Dit fenomeen kan door de generaties heen overgedragen worden. (Zit het dan in je genen of niet?)

Wat nu?
Eerst is het zaak het beeld (de bol) terug te leggen waar die hoort, in dit geval bij moeder, want het was niet van hem! Ook al is moeder al overleden, toch is deze stap mogelijk. Het gaat immers om het beeld wat deze persoon heeft van zijn rug en niet om een reële situatie. Het is allemaal maar verbeelding! Dan is vervolgens de vraag wat hij er voor in de plaats wil hebben en dat weet hij wel: levenslust! Blijkt een stuk lichter om te dragen.
Het resultaat: grote opluchting en een enorme emotionele belasting minder en wie weet, zullen de slijtageplekken verdwijnen en de rugklachten verminderen. Want ons lijf heeft een heel groot herstelvermogen en een grote wijsheid om ons dingen duidelijk te maken. We hoeven alleen maar te kijken, te luisteren en het echte aandacht geven.

Het inzicht
Het is niet de bedoeling is de last van de hele wereld op onze schouders mee te torsen.

Overbelasting
Als de draaglast groter is geworden dan de draagkracht door wat voor redenen dan ook, kunnen allerlei klachten ontstaan, ook depressieve. Het is dan belangrijk om de overbelasting te verminderen en zo de draagkracht weer te vergroten.

Aandacht

2008-11-25T14:37:00.001+01:00

Aandacht willen we allemaal, we willen erkend en bevestigd worden. Ook aandacht is er in soorten en maten. De aandacht die ik geef of de aandacht die ik wil hebben. De aandacht die ik mezelf geef, bijvoorbeeld aan mijn lichaam, de verzorging of de aandacht voor mijn innerlijk leven, wat beweegt mij, waar heb ik last van, wat geeft of kost me energie. Deze aandacht leidt tot meer zelfkennis.
Mensen met klachten zoeken ook bewust of onbewust aandacht, in eerste instantie voor hun kwaal. En klachten gaan ook altijd met stress gepaard, wat heb ik toch en, is het erg? Eerst zoeken ze aandacht bij de naasten en als het daar niet opgelost kan worden, vervolgens bij de huisarts. Die heeft 10 of hooguit 20 minuten tijd en heeft dan vooral aandacht voor de lichamelijke kant. Hij luistert hier, klopt daar, en schrijft soms iets voor. Echte aandacht is dit niet, daar is geen tijd voor en mensen weten zelf soms niet wat ze eigenlijk willen en waar ze behoefte aan hebben.
Hoe kan je echte aandacht geven? Invoelend (empatisch) luisteren naar wat de ander te zeggen heeft, maar ook door de ander uit te nodigen en te helpen zelf aandacht te geven aan wat hem of haar wezenlijk van binnen (nog) bezig houdt. Dat geeft het gevoel echt gehoord te worden. Wordt daaraan voorbij gegaan dan kunnen (stress) klachten soms verergeren. Hoofdpijn, vermoeidheid, rugpijn, buikpijn, neerslachtige gevoelens enz. enz. Er over praten helpt soms wel, maar dat is meestal niet genoeg, vooral als het onderwerp steeds terugkomt en de omgeving er op een gegeven moment genoeg van krijgt.
Door onder begeleiding de cliënt met de eigen aandacht naar ‘binnen’ te laten gaan en voorzichtig te laten onderzoeken wat hen wezenlijk bezighoudt, brengt soms tot verrassende conclusies. Misschien is het verwerken van een verlies; van vader, moeder, opa, oma, werk, relatie, jeugd, kat of hond, status, hoe lang geleden ook, nog niet helemaal klaar. Vaak denk je dat je daar allang overheen bent, maar dat is niet altijd het geval. Je staat als het ware innerlijk nog steeds stil bij die situatie van toen, soms als klein kind van 4 of 5 jaar oud. Of is het vroeger door de ander beschadigde zelfvertrouwen nog steeds niet hersteld. Dat doet pijn en leidt ook tot stress. En stress zélf kan ook allerlei ook lichamelijke klachten geven, verergeren of in stand houden. Maar sombere gedachten behoren ook tot de mogelijke gevolgen.
Met echte aandacht kan die vicieuze cirkel doorbroken worden, waardoor klachten soms spontaan verdwijnen.

Uitzending Zembla over de piekerpil

2008-09-23T16:18:00.001+02:00

Kinesiologie en het onderbewuste

2008-09-22T20:36:00.004+02:00

Kinesiologie is een methode die helpt beladen informatie die in het onderbewuste is opgeslagen bewust te maken en om te vormen, te transformeren in opbouwende, constructieve informatie. Zie voor meer informatie over de spiertestmethode op www.de-verbeelding.org en www.afbouwenantidepressiva.nl; de methode

Innerlijke beelden
Innerlijke beelden vormen de ‘taal’ van het onderbewuste. Door van negatief geladen innerlijke beelden (bevroren informatie) voorzichtig en stapsgewijs de lading weg te nemen middels drukpunten, komt de informatie die er in is opgeslagen stapsgewijs en hanteerbaar weer ter beschikking van het bewustzijn, waarna die veranderd kan worden in constructieve, opbouwende gedachten.

Aandacht
Negatieve ervaringen waar we op het moment van de gebeurtenis zelf niet mee om kunnen gaan, worden ‘bevroren’ opgeslagen in het onderbewuste in de vorm van een ‘beeld’. Het vormt zo een blokkade of struikelblok.
Bijvoorbeeld je hebt een klacht waar je al lang last van hebt, neem hoofdpijn. Die hoofdpijn is ook te zien als een signaal wat om aandacht vraagt. Door daar bewust naar te gaan kijken en die klacht zelf echt aandacht te geven, kun je die hoofdpijn beeldend gaan beschrijven.

Informatie
Stel, het voelt als een stevige band om het hoofd. Een band van metaal die stevig vast zit. Da’s nie leuk. Door vervolgens vast te stellen op welke acupunctuurpunten de lading vastzit en die lading weg te nemen, zal de innerlijke balans zich gaande het verbeeldingsproces steeds verder herstellen. Zo krijg je stapsgewijs steeds meer ‘zicht’ op de informatie die er bij hoort zonder van de kaart te raken. Je kunt je vervolgens afvragen hoe lang die band daar al zit. Vaak al een aantal jaren. Stel 10 jaar. Je vraagt jezelf vervolgens af wat er 10 jaar geleden speelde. Het eerste wat opkomt is meestal wel raak. Stel een probleem op het werk. Je baas heeft je onterecht beschuldigd van iets en je zit er nog steeds mee. Je bent laaiend op hem, maar dat mag en kan niet, want dan raak je misschien je baan kwijt. Dat levert veel innerlijke spanning op, gevolg hoofdpijn, je zwakke plek.

De oplossing
De vraag is nu wat je toen had willen doen vanuit je eigen kracht. Bijvoorbeeld assertiever zijn. Door alsnog in je verbeelding met terugwerkende duidelijk te zijn, de baas te zeggen waar het op staat, kun je achteraf het probleem alsnog oplossen. De spanning is weg en de hoofdpijn als signaal voor dit probleem is niet meer nodig. Doordat je er nu van bewust bent geworden dat je beter voor jezelf moet opkomen en de lading is weggenomen zal je in een vergelijkbare situatie nu assertiever kunnen reageren. Het struikelblok is een bouwsteen geworden

Lofzang op het wandelen

2008-08-28T13:41:00.003+02:00

Het is een bekend fenomeen dat beweging helpt tegen depressieve gevoelens.
En het is nog waar ook, is mij gebleken! Wat bij mij goed helpt is 30-45 min. per dag wandelen. Het is nl. meer dan wandelen alleen, het is ook ‘de boel de boel laten’. Letterlijk uit je eigen wereldje stappen; het huishouden, de kinderen, de verplichtingen, alle dingen die ‘moeten’ loslaten. Ik trek de deur achter me dicht, ik adem de frisse lucht in en ik ben vrij. Ik kies dan echt voor mezelf, neem ook geen mobiel mee, iedereen in mijn omgeving weet dat ik er dan gewoon even niet ben. Weer of geen weer, ik ga naar buiten en ik ga aan de wandel. Ik ga gewoon het park in, vlakbij mijn huis. Voordeel is niet alleen dat het goed is voor de lijn, belangrijker vind ik dat ik mijn benen sterker voel worden: door mijn beenspieren te ontwikkelen, kom ik steviger op mijn benen te staan, letterlijk. Dat geeft me meer zelfvertrouwen. En het geeft me een goed gevoel: ik mag tevreden zijn over mezelf, want ik zorg goed voor mezelf en doe iets positiefs en gezonds, opbouwends voor mezelf. Het maakt ook nog eens dat ik beter slaap, het verbetert mijn stoelgang en verfrist mijn huid. Bovendien is het een goedkope manier van bewegen én vrij gemakkelijk te realiseren: lekker dichtbij huis!

Maar het belangrijkste vind ik nog, dat wandelen me blij(er) maakt. Aan het begin van een wandeling komen meestal eerst de dagelijkse beslommeringen nog wel even in mijn herinnering omhoog. Ergernissen, verdriet, of gevoelens van onvrede, komen dan ook op. Al wandelend ebben deze gevoelens en gedachten vervolgens ook weer weg, ze zakken wat meer naar de achtergrond. Ze komen en gaan, net als bij het weer, de wolken, zonneschijn en buien. En wat blijft ben ik. Ik ben de constante factor. Ik blijf doorgaan, want ik loop dóór! Stap voor stap vervolg ik mijn weg. Ik kom langs water, struiken en gras. Eenden waggelen voorbij, soms sta ik stil bij een boom. Alle seizoenen zie ik voorbij komen. En overal op en rond mijn pad vind ik witte veertjes. Voor mij zijn witte veertjes een teken dat ik niet alleen ben. Elk veertje is immers voor mij een teken van God, of van de goddelijke wereld, hoe je het ook noemen wilt. Een symbool van hoop. ‘Houd moed, ga door, je doet het goed’, zeggen de veertjes. En aan het eind van de wandeling, sla ik weer af naar mijn huis. Ik kan er wel weer tegenaan.

Tips bij het afbouwen van antidepressiva

2008-08-19T21:32:00.003+02:00

Als je antidepressiva aan het afbouwen bent, heb je vaak last van ontwenningsverschijnselen. Om die op te vangen, kan je van alles doen. Het is mij erg goed bevallen, om me te laten begeleiden via het Phoenixtraject (zie www.afbouwenantidepressiva.nl). Maar daarnaast kan ik iedereen aanraden die wil stoppen met antidepressiva, ook zélf de nodige maatregelen te nemen, om het afbouwen te vergemakkelijken. En: om jezelf te helpen het goed vol te houden.

In het algemeen is het natuurlijk zo, dat met de nodige regelmaat voldoende eten, drinken, frisse lucht inademen, bewegen, ontspannen en slapen, het beste is voor iedereen, ook voor mensen die geen antidepressiva gebruiken. Ik heb gemerkt dat dit een nóg grotere rol speelt, als je antidepressiva gaat afbouwen. Behalve het advies om bij voorkeur geen alcohol, suiker, chips en andere (te) zoute dingen te nemen, zijn er tijdens een afbouwperiode nog een aantal dingen extra belangrijk.

Laat ik beginnen met vocht. Zorg dat je altijd een flesje (bron)water bij je hebt. Water is van levensbelang bij het afbouwen (meer dan ooit). Drink zo veel mogelijk water! Of anders vruchtensap, zo zuiver mogelijk. Ook fruit doet erg veel goed, het zuiverste vruchtensap dat er bestaat! (Bij mijn afbouwen, bleek speciaal een appel wonderen te verrichten!) Als je in een dip belandt, wat bij het afbouwen zo af en toe kan gebeuren en wat altijd onverwacht komt, zijn water en fruit van levensbelang. Je knapt er zienderogen van op! Je helpt je lijf én je geest om weer op te krabbelen. Je kunt weer helder nadenken en ‘wilt wel weer verder’, letterlijk en figuurlijk.

Behalve voldoende vocht, kan ik je ook aanraden om altijd wat (gezonde) koekjes bij je te hebben, of noten en rozijnen, of een banaan. Mocht je onverwacht in een dip schieten, dan helpen deze bronnen vól goede energie je weer overeind!

Nog een tip bij een dip: blijf in beweging. Ga niet liggen of slapen, geef er niet aan toe. Blijf doorgaan met waar je mee bezig bent. Het is logisch dat je tempo wat lager wordt als je je niet goed voelt, maar blijf tóch in beweging!
En: blijf niet alleen. Roep de steun in van iemand die je na staat, op je werk een goede collega bijv., die op de hoogte is van je afbouwen en die je van te voren hebt verteld dat dit soort dipmomenten kunnen voorkomen. Dit kan natuurlijk ook je partner, vriendin, of je buurvrouw zijn, het maakt niet uit. Als het maar iemand is die je vertrouwt. Zeg dat je het even moeilijk hebt, vraag of die persoon bij je in de buurt wil blijven en je in de gaten houdt, of je water of iets gezonds te eten brengt. Zo kom je er op eigen kracht wel weer doorheen, door die dip. Want hoe lastig ook: het blijft een tijdelijk iets en het gaat weer voorbij. Ook al voel je dat niet zo, als je er middenin zit. Geloof me: het gaat weer voorbij! En daarna weet je: oh, dat was er weer één, gelukkig hebben we die weer gehad. Probeer het te zien als een (tijdelijke) stap terug, die nodig is om er daarna weer twee of drie vooruit te kunnen maken.

Gifstoffen

2008-08-17T11:36:00.001+02:00

Ik gebruik nu zo'n 6 weken geen antidepressiva meer. En dan denk je dat je "er" bent. Blijkt je lijf nog vol rotzooi te zitten. Voel je je vaak nóg beroerd. Een weg terug is er niet, want opnieuw gaan gebruiken daar pieker ik niet over. Dus ik kan alleen nog doorgaan, doorgaan met ontgiften… Dus moet ik volhouden. Doorzetten. Afzien. Geduld hebben.
Dat was de ‘lichamelijke kant’ van het verhaal. Is er ook de psychische kant. Want nu komen de problemen die door de antidepressiva nog “onder het vloerkleed” geveegd bleven, onverminderd en op volle kracht weer opzetten. Ze waren er gewoon nog, diezelfde problemen. Het was dus alleen maar uitstel van executie, die antidepressiva. Met toch een verschil: toen ik met de antidepressiva begon, kon ik het leven, met de voor mij aanwezige psychische pijnpunten, niet aan. Nu ben ik sterker dan toen. Ook al doen ze nog steeds pijn, die punten. Maar ik heb ermee om leren gaan, inmiddels. Stapje voor stapje, met de nodige hulp via het Phoenixtraject (zie http://www.afbouwenantidepressiva.nl/), heb ik me bevrijd van verschillende oude denkbeelden (gebaseerd op gebeurtenissen uit het verleden), blokkades, knellende en benauwende emoties, nachtmerries. En bouw ik mezelf weer op. Leer ik hoe het ook kan, leven. Leven op eigen kracht. Op eigen benen staan. Ik wist niet wie ik was. Ik wist niet dat ik ik was. Ik ben nog nooit zo mezelf geweest. Kan ik dat, ben ik zo, durf ik dat?
Ja, dus.
Blijkt nu.
Kippenvel.

Antidepressiva en verslaving of afhankelijkheid

2008-08-12T11:29:00.000+02:00

Er worden nogal wat verschillende dingen gemeld over de verslaving of de afhankelijkheid die antidepressiva al dan niet tot gevolg zouden hebben. Nou hangt het er altijd vanaf welke definitie je hanteert bij deze verschillende termen en ook daarover kan je weer van mening verschillen.
Opvallend is wel dat vanuit het reguliere veld vaak onomwonden wordt gesteld dat deze middelen niet verslavend zijn of afhankelijkheid tot gevolg hebben. www.hulpgids.nl/medicijnen/antidepressiva-stoppen.htm.
De gebruikers melden wel andere verhalen. Kijk ook voor gemelde effecten bij het afbouwen maar eens op wwww.stichtingpandora.nl (gebruikers over antidepressiva) of op een willekeurige site waar mensen met elkaar van gedachten wisselen over gebruik en het afbouwen. Verslaving treedt inderdaad meestal niet op als je het vergelijkt met de gevolgen die het niet meer nemen van andere verslavende middelen hebben. Het zogenaamde ‘craving’, het snakken naar het middel: sigaret, alcohol of drug. Dat treedt meestal niet op bij het afbouwen van a.d. Het blijkt een venijnige combinatie te zijn van een opgebouwde psychische en lichamelijk afhankelijkheid. Het afbouwen of stoppen heeft tot gevolg dat de oorspronkelijke emoties de kop weer opsteken. En deze gevoelens en de angst ervoor zijn bijna niet te hanteren. De angst voor die angst vormt dan een belangrijke vicieuze cirkel die het gebruik in stand houdt en zelfs bevordert.
Verder spelen de onttrekkings- of ontwennings verschijnselen (zie ook op de genoemde site hierboven) bij het afbouwen een belangrijke negatieve rol, doordat ze tijdens het afbouwen de innerlijke fysieke balans verder verstoren. Je wordt zo van twee kanten belaagd, psychisch/emotioneel (de angst) en lichamelijk. Dat is meestal gewoon niet vol te houden. Het middel schrijft zichzelf zo voor aldus emeritus psychiater R.H. v.d. Hoofdakker in Depressies.

Depressies / druk 1
R.H. van den Hoofdakker, F.A. Albersnagel & W. van Tilburg

Belangrijk is altijd eerst de oude emotionele rommel op te ruimen voor het afbouwen en tijdens het afbouwen ondersteunende middelen (voedingssupplementen) te gebruiken die je helpen ook fysiek in balans te blijven.

Antidepressiva en de energiebalans

2008-08-11T11:27:00.001+02:00

Met Kinesiologie, een stress testmethode zonder apparaten, kun je met behulp van een test, de spiertest, ook de effecten van medicijnen op het energiesysteem van de mens vaststellen. Zowel positief, bijvoorbeeld: welke voedingssupplementen passen bij deze persoon, als negatief. Hieronder wil ik een bevinding beschrijven die mij nogal aan het denken heeft gezet.
Bij het testen van een cliënte die seroxat gebruikte, en het effect wat het middel had op haar innerlijke balans, bleek dat het verstorende effect van Seroxat (paroxetine) nog was te registreren als het medicijn zich zelfs tot op anderhalve meter afstand van haar bevond!
Gelukkig kun je met energiebalans correcties op de acupunctuurpunten deze negatieve effecten zoveel mogelijk corrigeren en neutraliseren. Je kunt daarna het middel gewoon blijven gebruiken, maar het lichaam kan er nu beter mee omgaan. Het kost daarna veel minder energie om de vervelende effecten op te vangen. Maar het toont mijns inziens ook aan dat dit geen bepaald onschuldig middel is. Het is een middel dat diep ingrijpt in de fysieke, psychische en mogelijk ook spirituele aspecten van de mens. Het is de vraag of er bij het voorschrijven überhaupt met deze effecten rekening wordt gehouden, door zowel hulpverlener als patiënt. Ook is het belangrijk je af te vragen wat het effect van het middel op de lange termijn op de gebruiker kan hebben.

Ontwenningsverschijnselen

2008-08-01T12:09:00.002+02:00

De SSRI's (vert.: Selectieve Serotonine heropname remmers) vertonen officieel minder ontwenningsverschijnselen, maar gebruikers melden wel degelijk ernstige onttrekkingsverschijnselen, waarvan Seroxat het beruchtst is.

Onttrekkingsverschijnselen Seroxat/Paroxetine

*Hoofdpijn, druk op de slapen
*Duizeligheid
*Duizelingen
*Slapeloosheid, veel dromen, nachtmerries
Tintelingen
*Onzekerheid
*Oude gevoelens emoties komen terug
Woede uitbarstingen, huilbuien
Hartkloppingen
*Warm/koud/ enz.
*Nerveus, angstig, trillerig
Gebrek aan eetlust of erg hongergevoel, hypo’s (lage bloedsuiker spiegel)
*Spierschokken, spiersamentrekkingen, elektrische schokken, spierpijn
*Grieperig, moe, koortsig
Oorsuizingen
Slecht zien, weinig zien
*Overmatig zweten
Tijdelijk overmatig geprikkeld zijn
(nog) meer dorst
Jeuk
(*) Worden het meeste genoemd.

En verder;
Buikpijn, misselijkheid, overgeven, diarree.
Rillingen, spierpijn, zwak gevoel.
Angst, nerveus gevoel, manie (opgewondenheid)
Onrust, stijfheid en trillingen
Vreemde gevoelswaarnemingen, alsof er mieren over de huid lopen, gevoel van elektrische schok

Bijverschijnselen bij het stoppen met antidepressiva

2008-08-01T12:07:00.001+02:00

Een van de belangrijkste 'bijverschijnselen' na het stoppen met antidepressiva is dat de depressiviteit weer terug kan keren. Het is daarom van het grootste belang eerst voor het afbouwen de oorzaken van de depressie op te sporen en te behandelen. Als daar niet aan gewerkt wordt kan bij 20% van de mensen de depressie terugkeren binnen 6 maanden. De terugkeer is direct na het stoppen het grootst en leidt dan opnieuw tot gebruik. Ook is de teleurstelling dan groot omdat men kennelijk niet zonder kan, wat het gevoel van falen en neerslachtigheid ook weer vergroot. De middelen schrijven zich zo als het ware zelf voor.
Zie voor meer informatie www.afbouwenantidepressiva.nl

Meditatie oefening

2008-08-01T11:55:00.000+02:00

Bij het afbouwen raak je emotioneel soms uit balans. Dan zijn deze oefeningen heel geschikt het contact met je zelf te hervinden.

Meditatie oefening: Bewuste Zijns Keuze

Ga zitten en kom in het hier en nu. Maak contact met je omgeving door te ervaren: horen, luisteren, voelen, ruiken. Kom tot jezelf en in jezelf.
Maak met je aandacht contact met je lichaam, voel je voeten op de grond, je benen, je zitvlak op de stoel of ondergrond, je rug tegen de leuning, ontspan je buik, vertrouw je gewicht toe aan de stoel waarop je zit, maak jezelf zwaar. Voel even bewust je eigen aanwezigheid in jezelf, je hartslag, je leven.
Wees je ook neutraal bewust van de eventuele aanwezigheid van de anderen in de ruimte en aanvaard hun aanwezigheid.
Geef je ademhaling even alle aandacht en breng bij de inademing de ademhaling naar je onderbuik. Verander niets aan het tempo of de diepte. Eventuele opkomende gedachten laat je gaan op een uitademing.

Ga dan naar het probleem wat je aan de orde wilt stellen en ervaar, doorvoel goed wat dit probleem met je doet. Word je er onrustig, boos, verdrietig, bang van? Wat brengt het teweeg in je lijf. Kijk daar weer naar op een neutrale manier.
Realiseer je dan, dat degene die je nu bent het gevolg is van alle beslissingen die je tijdens je leven genomen hebt of dat nu actie was of het nalaten van stappen. Laat dat besef op je inwerken en aanvaard voor nu je eigen verantwoordelijkheid daarvoor, maar kijk daar op een neutrale manier naar. Veroordeel jezelf niet.

Ga nu met je aandacht naar een herinnering die je diepe vrede, geluk of vreugde gaf en waarin je alleen was. Een plek tijdens een vakantie, muziek, natuur, kunst of iets anders wat bij je opkomt. Maak contact met die beleving en ga er helemaal in op. Laat het goede gevoel dat er bij hoort je hele lijf vullen en als dat lukt zelfs de ruimte om je hen. Neem daar even rustig de tijd voor. Gebruik je adem zo nodig om het gevoel te versterken en daar te brengen waar het nog niet voldoende voelbaar is. Voel die vrede in cellen, haren, nagels, organen, tenen, handen, overal. Het gevoel mag je eigen grenzen overschrijden.
Adem rustig in en uit, verander niets aan de snelheid of diepte, maar richt de inademing steeds op je onderbuik, die een beetje omhoog komt bij die inademing.

Stel jezelf dan voor, visualiseer, hoe je bent als dit probleem niet meer bestaat en verbind je met die zijnstoestand. Kijk rond in het leven wat je dan hebt. Hoe voel je jezelf? Kijk ook naar praktische omstandigheden; voel jezelf rijk, wat heb je; relatie, werk, wonen. Vervul je daarmee en laat het doordringen, overstromen. Neem daar de tijd voor. Blijf rustig doorademen naar je onderbuik. Als je moet zuchten doe je dat, als je moet gapen ook.

Als je het gevoel hebt dat het genoeg was voel je dan bewust dankbaar voor die nieuwe zijnstoestand, zeg bijvoorbeeld dankjewel of visualiseer dat je even buigt, knielt of wat er ook maar past bij jouw ervaringswereld.
Uit: Gedachten worden dingen. Darel Rutherford, uitg. Gaia. ISBN 9077341 52 8
Meer oefeningen en informatie kun je opvragen via http://www.afbouwenantidepressiva.nl/

Stoppen met antidepressiva.

2008-08-01T11:32:00.000+02:00

Het lukt vaak niet op eigen houtje te stoppen met antidepressiva. Om deze middelen succesvol te kunnen afbouwen is het goed een gestructureerd actieplan achter de hand te hebben, waar je op terug kunt vallen als je het even helemaal niet meer ziet zitten. Psychologische kenmerken van zo’n tijdelijke periode of dip, die gepaard gaat met een Tsunami aan gevoelens waar je bijna niet tegen bestand lijkt te zijn, is dat je je op dat moment niet meer herinnert wat je zelf kunt doen. Je hebt de neiging om terug te vallen, het op te geven, weer te gaan gebruiken. Daarnaast gaat zo’n dip samen met lichamelijke afbouw-, of afkickverschijnselen die heel divers kunnen zijn. Zie onder afbouwverschijnselen.
Dan kan het Persoonlijk Actie Plan (PAP), samengesteld door de Canadese Mary Copeland, zelf ooit depressief, uitstekend gebruikt worden. Zij is ook bekend van Mental Health Recovery (Herstel van de geestelijke gezondheid) en het WRAP (Wellness Recovery Action Plan).
Via de website www.afbouwenantidepressiva.nl kan de aangepaste Nederlandse versie aangevraagd worden door mensen die aan het afbouwen zijn. Met het PAP inventariseer je in een goede periode wat en wie je zo nodig kunt inschakelen aan vaardigheden en ondersteuning. In een minder goede periode helpt het je te herinneren wat en wie je kunt doen om de dip de baas te worden. Meer tips bij het afbouwen kun je vinden op: www.afbouwenantidepressiva.nl

Antidepressiva en de ziel.

2008-08-01T11:21:00.001+02:00

Antidepressiva grijpen diep in op de biochemische werking van de hersenen. Het zijn psychofarmaca, medicijnen die invloed uitoefenen op de neurotransmitters, stoffen in de hersenen (zoals serotonine) die zorg dragen voor de prikkel en informatie overdracht in de zenuwbanen van de hersenen.
Volgens recent wetenschappelijk onderzoek, terug te vinden in de bestseller:

Eindeloos bewustzijn
Pim van Lommel

zijn er sterke aanwijzingen dat onze hersenen ook een zend en ontvangst functie hebben. Er wordt aangetoond dat ons persoonlijk bewustzijn zich niet alleen in ons, maar ook buiten ons bevindt.
Als dat zo is, dan betekent bewust en langdurig ingrijpen met psychofarmaca in de chemische huishouding van onze hersenen, dat ook deze zend en ontvang functie wordt beïnvloed en verstoord. Dat mag tijdelijk nodig zijn, op lange termijn kan het de persoonlijkheid aantasten omdat het contact en de afstemming met dat deel van ons bewustzijn wat zich buiten ons bevindt; onze ziel, kern of essentie kan afstompen of verloren kan gaan. Je voelt je een zombie en van je gevoelens afgesneden en dat is precies wat deze middelen tot stand willen brengen. Sommige mensen die deze middelen kortere of langere tijd gebruiken, vertonen en beschrijven gedrag dat totaal niet past bij henzelf. (destructief gedrag en suïcidale neigingen of het besef dat er wezenlijk iets in henzelf wordt verdraaid) Ook het los zijn van remmingen wordt regelmatig beschreven. Zie daarvoor ook de brochure van de stichting Pandora te Utrecht. (www.stichtingpandora.nl).

Is dit bovenstaande wel een bekend en erkend bijverschijnsel van deze middelen? Wordt er wel voldoende beseft wat deze middelen voor effecten kunnen hebben?

Samenvatting.
Deze middelen brengen het contact met je ziel of essentie in gevaar en ontnemen je de vrijheid volledig mens te zijn.
Een reden te meer om deze middelen zo snel als mogelijk is weer af te bouwen.
Hoe doe je dat, rekening houdend met het bovenstaande?
Zie voor meer informatie www.afbouwenantidepressiva.nl