Straszne Opowiadania na Głupi Temat

Góra

2016-09-12T03:15:00.000+02:00

- ...a potem drogi ojcze Kajetanie, kazałam mu się położyć, związałam stopy i okładałam mokrą łodygą selera naciowego, a marchewkę wepchnęłam mu do...
- Elżbieto! - wykrzyknął spowiednik odruchowo żegnając się znakiem krzyża.
- Do ust! Żeby nie krzyczał - dokończyła. - Co, uważa ojciec, że por byłby lepszy? A może pietruszka albo pasternak...? - skrzywiła się Elżbieta samokrytycznie.
- Elżbieto...! - jęknął zakonnik bezsilnie załamując ręce.
- Ale niech się ojciec nie martwi! Te słynne polędwiczki Stanisława w sosie porowym, na które zaprasza ojca co niedziela na pewno są wyłącznie ze świeżych warzyw! - zapewniła poprawiając długie włosy.

Ojciec Kajetan z przejęciem aż wychylił się przez okienko konfesjonału.

- Czy jesteś tego absolutnie pewna, córko? - zapytał blednąc.
- Tak żeby absolutnie... to nie, bo nigdy nie patrzyłam, jak Stanisław gotuje – przyznała schylając głowę.
- Elżbieto, Elżbieto... - westchnął zakonnik wracając na miejsce. - Jesteś przecież jak my wszyscy dzieckiem bożym... byłaby z ciebie taka dobra chrześcijanka, gdybyś tylko...
- Ale przecież ja właśnie po to przychodzę do ojca do spowiedzi, za każdym razem niezwłocznie po zajściu...
- Od sześciu lat regularnie, codziennie dokładnie o godzinie jedenastej minut sześć – sprecyzował zakonnik patrząc na zegarek i stwierdzając, że również dzisiejsza spowiedź odbywa się punktualnie. - I za każdym razem opowiadasz mi to samo...
- O nie, ojcze Kajetanie! Z tym na pewno nie mogę się zgodzić! Od sześciu lat ze Stanisławem bardzo się staramy, aby codziennie robić to inaczej! - zastrzegła oburzona. - Przerobiliśmy już całą Kamasutrę i wszystkie podręczniki seksu tantrycznego! Teraz próbujemy własnych fantazji i ani razu się nie powtórzyliśmy!
- No właśnie, i to kolejny problem – jęknął zakonnik. - Jakieś hinduskie Kamasutry, seksy tantryczne, to są obce tradycje! A gdzie w tym wszystkim miejsce na Boga?!

„Trójkącik... z Opatrznością...?!” - pomyślała Elżbieta, ale w porę ugryzła się w język.

- ...chrześcijańskie tradycje! Obce wzory są zagrożeniem dla chrześcijańskiej duchowości! - grzmiał tymczasem ojciec Kajetan.
- Możemy napisać własny podręcznik, chrześcijański! Bardzo byśmy chcieli przy okazji pomóc innym. Przyjemne z pożytecznym - zaofiarowała się Elżbieta.
- Nie!!! - wykrzyknął kategorycznie spowiednik, na szczęście już po chwili się opanował i rzekł nieco łagodniej: - Nie ma takiej potrzeby. Obędzie się.
- To... ja może jeszcze tylko dokończę spowiedź – zaproponowała Elżbieta patrząc na zegarek. - Dalej już było klasycznie, potem przez chwilę na jeźdźca i skończyliśmy od tyłu – podsumowała.
- Wiesz, córko, że nie mogę ci dać rozgrzeszenia – rzekł jak zawsze spowiednik. - Przychodzisz tu dzień po dniu spowiadając się za każdym razem z tego samego grzechu...
- Jutro też przyjdę się wyspowiadać! - zawołała Elżbieta w myślach już się ciesząc na zabawy zaplanowane ze Stanisławem na najbliższy poranek.
- No właśnie! I żadnej skruchy! Żadnej woli poprawy! - zawołał oburzony zakonnik.
- Ależ ja wykazuję skruchę! Przecież dlatego właśnie przychodzę tu się wyspowiadać codziennie, natychmiast, gdy tylko skończymy grzeszyć! - zawołała Elżbieta. - A co do woli poprawy... Czy to jest moja wina, że kościół tak bardzo się upiera, że właśnie to, co dla człowieka najlepsze, ma być grzechem...?
- Ależ córko! - profilaktycznie załamał ręce.
- Co, znowu bluźnię? - zapytała fatalistycznie.

Ojciec Kajetan przez chwilę się zastanowił, po czym rzekł:

- Zasadniczo nie. To nawet może się Bogu podobać, ale w małżeństwie!
- Ojcze Kajetanie, przecież ojciec dobrze wie, że ja już miałam dwóch mężów, po co mi trzeci? - jęknęła Elżbieta.
- Do trzech razy sztuka! - zawołał w nagłym porywie, ale po chwili nagle poczerwieniał, bo zdał sobie sprawę, że to magiczne numerologiczne nawiązanie nie bardzo pasuje do kogoś w jego zawodzie.

Elżbieta wyczuła to bezbłędnie i ożywiła się niczym pirania, która wyczuła w wodzie zapach i smak świeżej

krwi.
- Udam, że tego nie słyszałam – rzekła nagle z triumfującym uśmiechem i dodała: - Lubię Stanisława, ale ślub nam niepotrzebny. Dobrze mi się mieszka w moim domku na dole, a jego domek na zboczu jest akurat w idealnym miejscu żeby do niego wpadać codziennie po drodze do kościoła. Czy to nie Palec Boży, że Stanisław mieszka dokładnie w połowie drogi między moją chatką a waszym klasztorem na szczycie?
- Może to znak żebyście... zaczęli po bożemu – wydumał ojciec Kajetan.
- A proszę mi powiedzieć, co mówi kościół o celu zawierania małżeństwa? - zapytała Elżbieta z przebiegłym błyskiem w czarnych oczach.
- No... oczywiście rodzina, dzieci... - odparł zakonnik nieco zakłopotany.
- No i świetnie się składa, bo ja mam już syna z pierwszego małżeństwa i córkę z drugiego, a zaraz będą wnuki. Czy to nie rodzina? - zapytała rezolutnie. - Stanisław też już ma dzieci i wnuki, przecież ojciec wie...
- Ale każde zbliżenie mężczyzny i kobiety... - zaczął niezręcznie. - No przecież sama wiesz, że zbliżenie bez prokreacji to grzech! - zagrzmiał, gdy wreszcie słowa przeszły mu przez gardło.
- Ojcze Kajetanie, ja mam prawie sześćdziesiąt lat, w moim wieku dzieci już więcej nie będzie... - rzekła Elżbieta trzeźwo.
- Ale... - zakonnik usiłował jej przerwać, lecz Elżbieta była nieugięta; nie zamierzała słuchać po raz kolejny o przypadku Abrahama
- Dzieci nie będzie, ale ochota pozostała – rzekła. - Jak ojciec myśli, co Bóg chciał powiedzieć człowiekowi projektując go w ten sposób?

Zmilczała frazę: „na swój obraz i podobieństwo”, bo uznała, że nie ma takiej potrzeby.

- Ja rozgrzeszenia nie dam! - wykrzyczał raz jeszcze swój jedyny argument, co oczywiście nie zrobiło na Elżbiecie żadnego wrażenia.
- Do zobaczenia jutro! Przyjdę do spowiedzi punktualnie przed sumą! Szczęść Boże! - zawołała ucałowawszy stułę, po czym chwyciła gitarę i wybiegła ze świątyni. Po drodze pomachała jeszcze bratu furtianowi, który odpowiedział jej jedynie łagodnym uśmiechem. Jak co roku o tej porze złożył śluby milczenia, zatem powstrzymywał się nawet od bardziej wymownych gestów.

Gdy po południu Elżbieta schodziła z gitarą z połoniny ujrzała z daleka w ogródku postać Stanisława pochylonego nad grządkami marchewki.

- Hej-hej, Elżbieto! Może wpadniesz na kieliszek wina i zimną pieczeń wieprzową?! - zawołał z daleka na jej widok. - Polędwiczki na jutro dopiero się marynują, ale jeśli trochę poczekasz...

Elżbieta już miała odmówić przypomniawszy sobie wątpliwości co do świeżości używanych przez Stanisława warzyw, jakie zasiał w jej głowie ojciec Kajetan, ale już po chwili sama zawstydziła się tej myśli i poczuła złość na ojca Kajetana.

„Jakim prawem posądza ludzi o takie rzeczy?” - pomyślała. - „Czyżby każdy mierzył własną miarą?”

- Oczywiście Stasiu! Z przyjemnością! - zawołała już podążając w jego stronę.

Postanowiła przyjąć również zaproszenie na ewentualną kolację ze śniadaniem, nawet gdyby miała się spóźnić na jutrzejszą spowiedź. I co, że być może pójdą za to do piekła, gdzie jest wieczny ogień, a nie ma duszących się na nim polędwiczek. Tak naprawdę przecież nawet jej spowiednik nie może wiedzieć na sto procent czy to piekło istnieje. Za to piekło, jakie ludzie gotują samym sobie albo sobie nawzajem z powodu religii istnieje z całą pewnością. Elżbieta widziała je nie raz. Każdy z nas je widział.

A ojciec Kajetan? Może gdyby częściej schodził ze swoich wysokości do ludzi, doceniłby proste ludzkie przyjemności, na które z racji pozycji i przyzwyczajenia patrzy jedynie z góry i z góry ocenia.

O Joasi, co nie chciała Żyda

2015-10-07T01:16:00.003+02:00

(czyli po owocach ich poznacie)

opowiadanie inspirowane tekstem Jule Ross pod tym samym tytułem: http://surrjule.blogspot.com/2015/10/o-joasi-co-nie-chciaa-zyda.html

W chwili, kiedy ją poznajemy, Jutka nie była jeszcze Joanną. Była za to trzynastą córką rabina i jego wielkim problemem, bo wszyscy w całym miasteczku mówili, że dziewczyna, choć niebrzydka i całkiem gospodarna, nigdy nie znajdzie męża. A miejscowi kawalerowie, czy raczej ich ojcowie, posłusznie nie słali swatów do najmłodszej rabinówny, choć ta dawno skończyła dwadzieścia pięć wiosen.

Jutka jako feministka nie tylko nic sobie z tego nie robiła, ale ku rozpaczy rodziców wręcz otwarcie okazywała pogardę dla rodzaju męskiego, czym jej i tak nikłe szanse na zamążpójście topniały jak lód w szklance whiskey na karaibskiej plaży.

Ale nie to było najbardziej oburzające.

Jedynym, który otwarcie okazywał zainteresowanie jej względami był przystojny Daniel, żigolak o nieco świdrujących oczach, za to zawsze odziany w eleganckie spodnie z kantem ostrym jak paznokieć rabina na obrzezanie. Jutka pozwalała mu na przejawy bufonady takie jak sms-y treści: „dzień dobry, kłaniam się nisko, jestem ostatnio trochę zajęty, ale może znajdę dla Pani czas w przyszłości, obiecuję.” Za każdym razem po otrzymaniu takiej wiadomości ustawiała sobie przypomnienie żeby odpowiedzieć dopiero za kilka godzin, a w skrajnych przypadkach nawet na drugi dzień. Dzięki temu frajer był przekonany, że przez cały ten czas nieustannie rozmyślała o nim, a w jej duszy kotłowały się sprzeczne namiętności. Najchętniej układała odpowiedzi egzaltowane i sprzeczne wewnętrznie, dzięki czemu konsekwentnie podtrzymywała wizerunek słodkiej idiotki. Ot, takie: „Chciałabym, ale boję się” i „wcale nie jestem taka łatwa, ale wścieknę się jak przestaniesz mnie nachalnie nagabywać”. Tym razem nie było inaczej. Po ośmiu godzinach przerwy wystukała na klawiaturze: "Nie chcę się z Panem spotykać. Dobrze Pan wie dlaczego. Proszę więcej nie pisać i nie dzwonić. Zresztą to urocze jak mnie Pan prowokuje." I już zaśmiewała się niemalże empatycznie wyobrażając sobie ból w jego stwardniałych do niemożliwości jądrach. Aby przypadkiem jego narzeczona Małka, nie zlitowała się nad nim od tyłu, czy też manualnie, natychmiast do niej zadzwoniła oznajmiając, że zna nowy, rewelacyjny przepis na koszer-szarlotkę i że zaraz do niej wpadnie z pełnym koszem jabłek. „Zapomniała” dodać, że wszystkie jabłka są konsekwentnie robaczywe, a duża ilość cynamonu, goździków i kardamonu, pełni tu nie tyle funkcje smakowe, co stanowi perfidny kamuflaż.

Ale to też jeszcze nie był najbardziej oburzający rys w zachowaniu Jutki.

Najbardziej oburzające było to, że pewnego wieczoru, akurat, gdy dopalała się świeca szabasowa, oznajmiła rodzicom, że sama im przedstawi swojego narzeczonego i że stanie się to dokładnie za tydzień, podczas kolacji, gdy już wrócą z synagogi.

Miejsce coszabasowej modlitwy było tak naprawdę ciasnym mieszkaniem o odrapanych ścianach nieudolnie zakrytych pełną PRL-owskiego szyku tapetą w kolorze piwa solidnie przefiltrowanego przez nerki. To skromne mieszkanie, zwane przez przedstawicieli narodu wybranego szumnie „synagogą”, miało się tego wieczoru stać mieszkaniem Ducha Świętego. Powiecie pewnie, zresztą całkiem słusznie, iż Żydzi nie wierzą w istnienie Ducha Świętego. To prawda. Ale prawdą jest również, że ludzie uwierzą we wszystkie „cuda”, które im pokażecie na własne oczy. A to dlatego, że ludzie chcą wierzyć w cuda. A czasami tylko za bardzo wierzą własnym oczom. I Żydzi nie różnią się pod tym względem wcale od przedstawicieli innych nacji.

Wśród licznie zgromadzonych rabinów przewodził ojciec Jutki. Pokrzykiwali głośno, jak to mieli w zwyczaju. Młodzież nie miała tego w zwyczaju, dlatego pokrzykiwała ciszej. Duch schodził po tapetach w kolorze piwa i ostatecznie pojawił się na ołtarzu w formie truskawki - dużej, czerwonej i błyszczącej jak żołądź pozbawiony napletka. Czy ktoś go widział tak dokładnie jak Daniel? Nasz uroczy prorok, wieszcz i publiczny ekspiator?

Zapewne Daniel z racji szczupłej postury i wysokiego wzrostu był najbardziej predestynowany by dojrzeć wyraźnie tak jeden, jak i drugiego. Miał jednak wiele uwag. Podczas gdy święta truskawka pośród hołdów i antyfon unosiła się z powrotem do nieba, on mamrotał pod nosem, że całe przedsięwzięcie było źle skonstruowane i że truskawka w formie Ducha świętego (a może i odwrotnie), ukazała się na ich oczach tylko dlatego, że Duch Święty za wszelką cenę chciał uniknąć okrutnego „innego wcielenia”. Ale nikt go już nie słuchał. Młodzież i kobiety, a za nimi też starsi, już opuszczali „synagogę” skupieni raczej na oczekujących ich szabasowych przysmakach niż na świeżo wniebowstąpionej truskawce.

Za ojcem Jutki podążała z babińca matka, wreszcie ona sama, i dopiero wtedy, jej wybranek, który grzecznie przepuścił wszystkich w progu i podążał za narzeczoną i teściami in spe w przyzwoitej odległości. Gdy zatrzymali się przy bramie zwolnił nawet kroku żeby przyspieszyć dopiero, gdy rodzina przejdzie przez próg, by zdążyć złapać drzwi kamienicy nim się zatrzasną.

Przy stole szabasowym w blasku świec Jan, narzeczony in spe, wzniósł ręce do nieba, zasłoniętego sufitem, dachem i trzema piętrami kamienicy. Tym razem nikt nie pokrzykiwał, więc Jan musiał nadrabiać sam, wydając z siebie wielooktawowe zawodzenie. Gdy z sufitu ponownie zstąpiła truskawka, taka sama jak w synagodze, mame padła na kolana, a tate odruchowo zaczął się kiwać jak podczas modlitwy, a gdy wyfrunęła przez okno, niewątpliwie celem rychłego wniebowstąpienia, rabin natychmiast zgodził się na zaręczyny, przekonany, że ma przed sobą mesjasza. Tydzień później osobiście udzielał im ślubu pod baldachimem.

- Powiedz mi jeszcze raz, kim ty właściwie jesteś, bo znowu zapomniałam – poprosiła Jutka pewnego wieczoru, gdy już od tygodnia legalnie dzielili łoże.

- Fenicjaninem – odpowiedział. – Nie dziwię się, że tak trudno to zapamiętać. Nie pisze się o nas na pierwszych stronach gazet.

- No właśnie – przyznała. – Zawsze mi się wydawało, że Fenicjanie dawno wyginęli. Wynaleźli pieniądze i wyginęli.

- I bardzo dobrze ci się wydawało – roześmiał się. – Moi przodkowie od ponad dwóch tysięcy lat starają się, żeby tak właśnie o nas myślano. Dzięki temu mamy święty spokój: nikt nie prowadzi z nami wojen, nie próbuje nas zgładzić ani zagarnąć naszych majątków, jak to było w przypadku was, Żydów. A przecież też mieliśmy semickie korzenie…

- Semickie? Nie wyglądasz jak Semita! Jesteś przecież blondynem! – przerwała mu.

- Ach, to… - roześmiał się. – Etnicznie jesteśmy rzeczywiście „kundlami”, ale właśnie dzięki temu jesteśmy tak zdrowi i płodni. Ale etnos się nie liczy, ważny jest duch narodu, a ten miewa się dobrze, bo nikt go nie wywleka, nie opluwa, nie szarga na sztandarach wojennych i nie umniejsza jego znaczenia zestawiając z symbolami religijnymi. Zresztą, na symbolach religijnych moja rodzina zna się najlepiej, od tysiącleci…

- No właśnie, nie boisz się, że kiedyś się wyda? – zapytała z przejęciem i prawdziwą troską.

Uśmiechnął się i jednym ruchem dłoni „wyczarował” gumową truskawkę, która zstąpiła wprost na kołdrę z sufitu. Pocałował małżonkę w czoło.

- Moi przodkowie doskonalili się w tym od tysięcy lat i nigdy się nie wydało. Ani z ognistymi językami, ani z gołębicą, ani nawet z płonącym krzakiem. Nikomu nawet do głowy nie przyszło, że to zwykła lipa – zapewnił.

Jutka uspokoiła się i przestała odruchowo rozkopywać kołdrę.

- Wiesz, właściwie to nigdy nie lubiłam mojego imienia – rzekła wreszcie. – Jest takie ostentacyjne, od razu wskazuje nie tylko na pochodzenie, ale i na wyznanie. Postanowiłam zmienić imię. Od dzisiaj jestem Joanną.

- Jak Joanna d’Arc? – zapytał.

Rozpoznała ten jego wzrok, niby poważny, a w gruncie rzeczy prześmiewczy.

- Nie mów tylko, że w Dziewicy Orleańskiej twoi przodkowie również maczali palce! – zawołała karcącym tonem.

- No przecież nie mówię! – zapewnił Jan, ale wciąż tak samo się uśmiechał.

Straszny dżęder

2015-05-16T04:19:00.001+02:00

- Dawaj ten artykuł, dawaj! – wołała Dżesika, usiłując wyrwać koleżance tablet.

Policzki dziewczynki płonęły z ciekawości, tak bardzo chciała się dowiedzieć „jak doprowadzić mężczyznę do szaleństwa i sprawić żeby cię nigdy nie porzucił”.

- Czekaj! Przecież i tak ledwie sylabizujesz, sama ci przeczytam – zaproponowała rozsądnie Klaudia.

Jej rodzice bynajmniej nie byli profetami. W chwili wybierania dla niej imienia kierowali się wyłącznie modą. Nie mieli pojęcia, że dziewczynka wskutek lekkiego porażenia dziecięcego będzie nieco kulawa.

- „Seks oralny, krótka instrukcja obsługi penisa”… - zaczęła tonem kaznodziejskim.

Dżesika na słowo „penis” głupio zachichotała, ale koleżanka przywołała ją do porządku karcącym spojrzeniem spod zmarszczonych, kruczo czarnych brwi.

- „Po pierwsze: Zadbaj o nawilżenie. Nie próbuj pieścić penisa na sucho. Zanim weźmiesz go do ust, nawilż go śliną albo lu-bry-ka-n-tem” – nieco zwolniła na trudniejszym wyrazie, po czym wróciła do normalnego tempa czytania: - Lub wodą. Dla lepszego efektu możesz wypić przedtem łyk miętowej herbaty lub possać miętówkę. Przystępując do seksu oralnego, powinnaś mieć usta i język wilgotne.”

- Ty, co to jest ten lurbykant? – zapytała rzeczowo Dżesika.

- Nie mam pojęcia. – przyznała szczerze Klaudia, która co prawda w szkole była prymuską, zwłaszcza z religii, ale widocznie o lubrykantach ich katecheta wiedział niewiele. - Może dalej będzie napisane: „Zmieniaj pozycje. Przyspieszaj. Zaczynaj lizać i ssać penisa delikatnie, powoli, stopniowo zwiększając siłę stymulacji. Nie ograniczaj się jedynie do pieszczenia penisa. Stymuluj także okolice…”

- Co to znaczy, że mam stymulować okolicę? – zapytała znowu Dżesika.

- Stymulować to chyba… robić… to, co jest tutaj opisane… - dywagowała Klaudia.

- Ale okolicę? To znaczy, że co? Sąsiadom i kolegom ze szkoły też mam to robić? Ale niektórzy są starzy i brzydcy! Albo śmierdzą! – protestowała Dżesika.
- Czym śmierdzą? - zapytała z zainteresowaniem druga dziewczynka.
- Sikami i cebulą! - odparła tamta ze znawstwem.

- No to trudno, trzeba się poświęcać dla swojego mężczyzny! Takie już nasze kobiece powołanie... – skwitowała Klaudia.
- Mówisz jak nasz ksiądz na religii! - zauważyła Dżesika.
- A widzisz! To znaczy, że mam rację! Musisz to robić wszystkim, którzy mieszkają w twojej okolicy! Inaczej masz grzech! - skwitowała Klaudia i czytała dalej: - „okolice, zwłaszcza mosznę. Zwilżaj śliną jądra, ssij je, igraj z nimi swoim ruchliwym językiem. Nawet możesz lekko je podgryzać…”

- A jak ja na przerwie ugryzłam Kewina w rękę to zrobił wielki krzyk i nakablował do wychowawczyni! – wykrzyknęła Dżesika rzucając cień na prawdomówność przekazu.

- No bo w niewłaściwym miejscu go ugryzłaś! - zauważyła Klaudia autorytatywnie.
- Nie w tej okolicy? Trzeba było bliżej domu? - dopytywała jej koleżanka.
- Nie! Ty głupia! Trzeba było w jądra albo w krocze, wtedy by oszalał z rozkoszy, tak tu jest napisane! – wyjaśniła rzeczowo czytająca i wróciła do lektury: - „Pieszcząc kochanka językiem, możesz w pewnym momencie równocześnie bardzo ostrożnie pomasować mu palcem okolice odbytu i spróbować włożyć mu palec do pupy…”

- Fuj! – wykrzyknęły obie równocześnie marszcząc twarze w grymasy obrzydzenia.

Ale po chwili się opamiętały, przełknęły ślinę, popiły słodkim jak ulep napojem z puszki, powtórzyły sobie w głowie priorytety i wróciły do artykułu:

- „Tam właśnie, w odległości ok. 4 cm od wejścia, znajduje się jego najwrażliwszy punkt Pe, odpowiednik twojego punktu Gie.” To wszystko, co napisali. Nic z tego nie rozumiem. – zakończyła Klaudia.

- Ja też nie - przyznała Dżesika. – Na matmie było tylko o punktach A i B. I prosta P też była. A tutaj Pe to jakiś punkt w… pupie! O tym to chyba dopiero na studiach uczą! I to na medycynie!

- Niemożliwe! Musi być na to jakiś inny sposób! Przecież tyle kobiet jest ze swoimi mężami przez całe życie,

a przecież nie wszystkie skończyły medycynę! Moja mama na przykład jest z tatą odkąd się urodziłam, a przecież nie ma nawet matury! – argumentowała Klaudia.

- Może zaocznie… - rzuciła mimochodem Dżesika, ale spojrzenie koleżanki uświadomiło jej jak głupi to argument.

- Czytamy jeszcze raz! Aż zrozumiemy! – zadecydowała Klaudia.

*.*.*

Dżesika rozpięła rozporek kolegi i spróbowała wsadzić tam głowę.

- Fu! Idź się umyj najpierw! Śmierdzi jak w kiblu na Dworcu Centralnym w Warszawie! Raz tam byłam z wycieczką, ale tego fetoru nie zapomnę do końca życia – wyznała.

- PKP zmienia się dla ciebie – wyszczerzył zęby Brajan z miną zadowolonego z siebie idioty.
Dziewczyna jednak nie doceniła, że tak pięknie wyrecytował zapamiętany slogan.

- Masz iść to umyć! I to zaraz! – zarządziła.

- Ale jak to? Przecież mama nie da mi teraz wody do mycia, pytałaby dlaczego chcę się myć skoro to nie sobota. Pogna mnie ścierą, że nie będzie wody i gazu marnować na moje wymysły, bo to wszystko kosztuje pieniądze.
- To umyj zimną! - doradziła.
- Zwariowałaś, chcesz żeby mi się skurczył? - argumentował wpatrzony we własne przyrodzenie chłopak.
- Bardziej już chyba nie może... - zauważyła Dżesika, ale jej refleksja została pominięta milczeniem.

- To wy na wodzie i gazie oszczędzacie? – zdziwiła się Klaudia.

-No ba! – przyznał Brajan. – Ale to dopiero od dwóch miesięcy. Mama zbiera na nowego i-Pada, bo stary jest już wieśniacki.

- Przecież my mieszkamy na wsi! – zauważyła dziewczynka. - To jaki ma być? Miastowy?

- Ale to nie o to chodzi! – wykrzyknęli równocześnie Dżesika i Brajan, a gdy przybili już obowiązkowego żółwika, powiedziała surowo:

- Pójdziesz teraz do kuchni i umyjesz TO wodą z czajnika, na pewno coś jeszcze zostało od herbaty. Nie wypiły przecież wszystkiego.

Brajan grzecznie poszedł gdzie mu kazała, a tymczasem Klaudia nie wytrzymała i musiała zapytać:

- Byłaś z wycieczką zwiedzać kibel na dworcu? To w Warszawie nie sprzątają w toaletach?

- Z wycieczką byłam w McDonaldzie, no i do jakiegoś teatru nas zaciągnęli, ale nie pamiętam po co, to już dawno było. A do kibla na dworcu sama poszłam tuż przed pociągiem, bo mi się zachciało – wyjaśniła. - U siebie w domu to może i każdy sprząta, ja tam nie wiem. Na dworcu w kabinach niby też, bo gównem nic umazane nie było, ale zanim się weszło to odór na kilometr w przejściu podziemnym, no bo wiesz, tam trzeba płacić za szczanie dwa złote, a nie każdy te dwa złote ma, no to szczają po ścianach…

W tym momencie rozległ się wrzask Brajana z kuchni.

- Co ten idiota znowu wymodził? – westchnęła Dżesika i ruszyła w stronę kuchni, ale zderzyła się z nim w drzwiach, przez co ten wydarł się jeszcze głośniej.

- Co to za dzikie wrzaski? – z pokoju, gdzie wszystkie matki oglądały serial wystawiła głowę matka Brajana z wałkami na włosach i w dżinsowych spodenkach na chudych, opalonych nogach.

- Nic mamo, nic… zderzyłem się z Dżesiką, to wszystko! – odpowiedział pospiesznie, co zadowoliło obie strony, bo matka też wolała w spokoju malować pazury na niebiesko, a nie bachora niańczyć.

Przy mdłym blasku żyrandola Brajan pojękując wyciągnął znowu z rozporka swoją „kluskę” na oczach dziewcząt.

- Nic z tego nie będzie… - przyznał demonstrując z trudem czerwono-siny narząd, w mgnieniu oka pokrywający się białymi pęcherzami. – Boli jak cholera! Szczypie! I chyba puchnie!

- Coś ty zrobił, idioto!? – wykrzyknęła Dżesika, delikatnie dotykając palcem, ale odskoczył gwałtownie sycząc z bólu.

- Skąd mogłem wiedzieć, że w czajniku jest wrzątek?! – krzyknął z wyrzutem.

- Idź, posmaruj to masłem albo jakąś pianką, włóż do lodówki albo łotewer! – rzekła chwytając się za głowę z miną „Idź stąd!”

*.*.*

- Mamo, a po co w ogóle kobietom mężowie? – zapytała Dżesika.

Rodzicielka akurat prasowała kusą wrzosową sukienunię w asyście matki Brajana, postukującej nerwowo obcasami. Pytanie było bardzo na czasie, bo właśnie wybierała się na balety żeby znaleźć małej nowego tatusia. Zresztą, szukała tak odkąd Dżesika pamięta. Tatusia nie znalazła, za to rok temu pojawił się jej młodszy brat – Staś. Najpierw matka mówiła, że on teraz będzie mężczyzną jej życia i jedyną miłością "forever", ale po pół roku najwyraźniej doszła do wniosku, że woli trochę starszych i wróciła do poszukiwań.

- No bo wiesz, kochanie… jak by ci to wyjaśnić… mąż jest bardzo ważny, bo bez niego nie można mieć dzieci… - odpowiedziała, na ostatnich słowach ściszając wstydliwie głos.

- Ale przecież ty nie masz męża… i nigdy nie miałaś, a jednak jakimś cudem masz mnie… i Stasia! – zauważyła. – No to jak to jest z tymi mężami? Mężczyznami w ogóle - są potrzebni żeby były dzieci, czy raczej nie?

Matka trochę się zmieszała, ale zaczęła z innej beczki:

- Mężczyzna jest w rodzinie po to, żeby chodzić do pracy, zarabiać na życie, a w domu wkręcać żarówki, wbijać gwoździe, wynosić śmieci, grać z synem w piłkę… - wymieniała już śmiało i bez wstydu.

- Ale przecież ojciec Brajana tego wszystkiego nie robi, widziałam nieraz jak pani Daria sama wynosi śmieci, a pan Sebastian tylko siedzi na kanapie przed telewizorem i piwo pije. Albo wychodzi z kumplami na mecz jak dostanie zasiłek, ale nigdy nie bierze ze sobą Brajana! - odparła Dżesika i dodała jeszcze: - A ojciec Klaudii wcale nie lepszy… - ale nie zdążyła dokończyć, bo do dyskusji włączyła się matka Brajana:

- Racja! Racja! Nierób jeden! A jak wracam z roboty zmęczona to nigdy nic ciepłego nie ma ugotowane! Nawet jajecznicy szkodnik nie zrobi! Nawet zupki chińskiej! A potem jak zrobię obiad to mi mówi: pobrudziłaś gary, to sama zmywaj! A żarówki też sama wkręcam jak się przepalą! I gwoździe wbijam, bo on wiecznie pijany i tylko po paluchach się tłucze! – wyczytała z wyrzutem matka Brajana, a Dżesika znowu zmierzyła rodzicielkę pytającym wzrokiem.

- To czemu kobiety tak bardzo się starają żeby ładnie wyglądać i dobrze gotować dla facetów którzy nic nie robią, śmierdzą sikami i kupą i nawet nie podziękują za usługiwanie? – zapytała.

Oczy obu matek omal nie wyszły z orbit. Na kilkanaście sekund dosłownie zaniemówiły i znieruchomiały. A potem matka Brajana jednym ruchem wyciągnęła szpilę z koka i przeczesując palcami jasne kędziory zapytała:

- Jak wyglądam? – i nie czekając na odpowiedź zerwała się wołając: - Czekaj! Tylko zmienię bluzkę! I szpilki! Te czerwone! Zaraz wracam! Idę z tobą na te balety!

W drzwiach zderzyła się z własnym synem, który stał tam od dłuższej chwili i wszystko słyszał. Wbijał w Dżesikę wzrok pełen nienawiści.

- Ty musisz cały czas stać w przejściu? Nic dziwnego, że jesteś wiecznie poobijany, bo wszyscy na ciebie wpadają! – strofowała go matka.

- Bo on by chciał, żeby wszystkie na niego leciały…! – rzuciła kąśliwie Dżesika, ale widząc nienawistny wzrok kolegi natychmiast zamilkła.

Matka Dżesiki jakby dopiero w tym momencie się zreflektowała i krzyknęła:

- Daria!!! Czeee-kaj! Miałaś przecież pilnować dzieci jak mnie nie będzie!

Tamta zatrzymała się już na schodach i zawołała:

- To zadzwoń do swojej matki! Powiedz, że nagła sytuacja i niech przyjedzie! W końcu jak cię urodziła to teraz niech bierze odpowiedzialność!

Potem słychać było tylko stukanie obcasów na schodach, a matka Dżesiki podnosząc telefon rzekła do córki:

- Poczekasz tutaj spokojnie na babcię Mariolę, tak? A kiedy przyjdzie, to bądź grzeczna i rób wszystko jak ci babcia Mariola każe, tak? A jak wrócę, to masz już leżeć w łóżku, tak?

A gdy dziewczynka potwierdziła wszystko skinieniem głową, zaczęła gadać do telefonu:

- Mama? … No bo słuchaj, jest taka sytuacja…

*.*.*

- Zagoiło się – powiedział Brajan wymachując swoją kluską nad głowami dziewczynek.

- Co się zagoiło? – zapytała Klaudia nie odrywając oczu od tabletu.

- No… to... to co było poparzone – wyjaśnił.

- A co nas to obchodzi? – równie obojętnie zapytała Dżesika.

- Myślałem, że będziecie chciały sobie poćwiczyć… nawet się umyłem… oranżadą… trochę się klei, ale za to ładnie pachnie… - potrząsnął biodrami, bo wydawało mu się, że w ten sposób przyciągnie ich uwagę.

- Skoro tak ci się podoba, to sam możesz sobie wylizać – powiedziała Klaudia.

- Ale jak to? To przecież dziewczyny są od robienia takich rzeczy! – wykrzyknął totalnie zaskoczony odmową.

- Tak? I pewnie gotować, sprzątać i prać brudne gacie też lubią, co? – zapytała.

- Zgadza się. Przecież wszystkie dziewczyny to robią, od tego są! – powtórzył z naciskiem.

- To ciekawe – przyznała Dżesika. – A od czego są chłopcy? Od leżenia na kanapie przed telewizorem i żłopania piwska?

Już miał bezrefleksyjnie potwierdzić, ale nagle zmarszczył brwi i wypalił:

- A ciebie nienawidzę! Przez ciebie moja mama mówi, że jak tata nie znajdzie pracy i nie zacznie zarabiać to się z nim rozwiedzie. I znajdzie innego albo będzie żyła sama, bez taty, jak twoja!

Dżesika wzruszyła ramionami i prychnęła bryzgając śliną w promieniu metra.

- Pomyśl ile możesz zyskać, gdy twój ojciec odejdzie – zwróciła mu uwagę Klaudia. – Wszystko, co zarabia twoja matka będzie teraz szło tylko na ciebie i na nią, bo nie będzie musiała żywić i utrzymywać twojego ojca. A jak matka się dobrze zakręci to zmusi go jeszcze żeby część zasiłku dla bezrobotnych oddawał na ciebie jako alimenty. A jeśli będzie chciał piwko i meczyki to będzie musiał pójść do pracy.

- Ojciec nigdy nie pójdzie do pracy. Ma wstręt – usprawiedliwił od razu ojca.

- No to trudno. Nie będzie dodatkowej kasy dla ciebie ale też nie będzie piwka i meczyków. A wasza sytuacja się poprawi odkąd nie będzie na waszym garnuszku.

- Zazdrościsz mi, bo ja mam tatę a ty nie! – wypalił prosto w twarz Dżesiki jedyne, co mu przyszło do głowy.

- Takiego ojca? Jeszcze nie zwariowałam, żeby ci zazdrościć! – odpowiedziała szczerze.

Brajan zakręcił się w kółko jak zdezorientowany pies.

- Co z wami jest, dziewczyny? – jęknął rozpaczliwie coraz bardziej dając do zrozumienia, że właśnie zawalił mu się jedyny świat, w jaki wierzył. - Przecież miałyście się uczyć robić tak, żeby mężczyzna nigdy nie chciał was opuścić! Klaudia! Myślałem, że to znaczy, że chcesz być ze mną już na zawsze!

- Z tobą? – parsknęła kulawa dziewczynka. – Przecież ty będziesz dokładnie taki sam jak twój ojciec! Która by chciała z tobą być?

Znowu zakręcił się w kółko, zmilczał, przełknął ślinę i zaczął panegiryk:

- Mój ojciec jest bardzo dobrym i mądrym człowiekiem. I dba o mnie najlepiej jak potrafi, lepiej niż inni ojcowie. Mówią, że ojciec mnie nie zaszczepił, bo był pijany i nie zaprowadził mnie do przychodni. Ale to nie tak, naprawdę on to zrobił specjalnie, z troski o mnie. Gdy zachorowałem na ospę, potem na półpasiec, a potem na odrę i na grypę naraz, za każdym razem zarażałem dzieci z młodszych klas, które jeszcze nie były szczepione. I w efekcie około dwanaściorga gówniarzy zmarło, a troje straciło na trwałe słuch. Czy to nie piękne?

- A co w tym pięknego? – wzruszyły ramionami dziewczynki.

- Ano to, że ja jestem zdrowszy i silniejszy, i dzięki temu swoją bronią biologiczną wyeliminowałem z ludzkiego stada tych słabszych, przez co wzmocniłem pulę genów. Nie wiem jak wy, ale ja bym sobie nie życzył żeby moja partnerka, matka moich przyszłych dzieci, miała jakieś słabe geny i przekazywała je moim dzieciom!

Dżesika i Klaudia dusiły się ze śmiechu, ale Brajan wcale się tym nie zrażał i kontynuował:

- A po drugie to cały czas się mówi, że młodsi eliminują starszych w wyścigu do kariery, młodsi zabierają starszym pracę… no to ja wyeliminowałem kilkoro młodszych, żeby w przyszłości oni mnie nie zagrozili – zakończył triumfalnie.

- Debilu! Przecież ty nigdy nie pójdziesz do pracy! Spędzisz życie na kanapie jak twój darmozjad-ojciec! Jak wyeliminujesz młodszych to kto będzie robił na twoje zasiłki, renty i emerytury?

- Ano racja… - przyznał, ale po chwili doznał olśnienia i dodał: - Ale moja żona na pewno będzie musiała pracować, przecież na darmo w domu baby trzymać nie będę, no to ja już tak na przyszłość, z myślą o niej…

*.*.*

- To już jutro… - westchnęła matka Brajana. – Wiesz, że ja to nawet się cieszę, pójdzie już całkiem na państwowe, będą go żywić i opierać, jedna gęba do zapchania mniej. Może go tam w pierdlu nauczą kibel czyścić i na deskę nie lać.

- Co mu dajesz do pierdla? – zapytała rzeczowo przyjaciółka.

Tamta roześmiała się w głos:

- A co mam mu dać, darmozjadowi? Szczoteczkę do zębów mu dam! Prawie nową, bo jak rok temu kupiona, tak tylko raz zęby mył, brudas!

Dzieci jak zwykle bawiły się wspólnie na uboczu.

- Za co właściwie zgarnęli twojego ojca? – zapytała Dżesika.

- No wiesz, chciał skombinować trochę pieniędzy, ale się nie udało – rozłożył bezradnie ramiona, ale zaraz dodał z wigorem: - Ale tak też jest dobrze. Mama się bardzo cieszy, bo w domu będzie luźniej. Nie trzeba już będzie tyle piwa kupować i puszek sprzątać. Ja też pójdę do więzienia, tylko najpierw poczekam, aż dorosnę!

Siostry Zalesianki - cz. 1.

2015-04-08T02:53:00.001+02:00

Ani przez chwilę żaden z nas nie zastanawiał się, czyśmy przypadkiem nie zdurnieli dokumentnie, bowiem w naszym najgłębszym przekonaniu zdurnieć dokumentnie może wyłącznie osoba pełnoletnia, a do tego nam obu było jeszcze daleko. Owszem, zdarzały się nieraz tanie wygłupy, a czasem nawet celowo wariackie pozy, bo pozując na durni chcieliśmy przydać sobie dorosłości, a na wariatów – ekstrawagancji, i przez to zyskać większe zainteresowanie u płci przeciwnej. Niestety, nasze najszczersze starania i najbardziej wysublimowane gesty przegrywały w konfrontacji z matczyną ścierą i całą jej postacią, która kazała nam zaraz iść ukopać kartofli na obiad albo pomagać w skubaniu kury na rosół. Tę kurę matka polewała wrzątkiem, podobno żeby pióra lepiej odchodziły, ale te trzymały się nad wyraz dobrze, za to w całym domu śmierdziało brudnym pierzem i parzonym mięchem. Myślę, że w ten sposób matka nas sprawdzała, bo trzeba być naprawdę wariatem albo kretynem, żeby chcieć w tym uczestniczyć. Dlatego uważam, że matka nie tylko nie miała nam za złe, ale wręcz cieszyła się, że uciekaliśmy od tych kretyńskich zajęć, bo w ten sposób udowadnialiśmy, że jednak wszystkie klepki mamy równo ulokowane pod sufitem. A przecież matka, jako kochająca rodzicielka, z pewnością życzyłaby sobie dla swoich synów wszystkiego, co najlepsze, w tym, zdrowia psychicznego.

Co innego wspinanie się na topolę, rosnącą pod oknem sypialni sióstr Zalesianek, po uprzednim przeskoczeniu jednym susem półtorametrowego parkanu, to było w oczach naszych i naszych rówieśników bohaterstwem ponad miarę. I zaiste było ponad miarę, bo obie Zalesianki były brzydkie jak listopadowa zawieja, a podglądaliśmy je tylko dlatego, że jako jedyne w okolicy nie zasłaniały okien wieczorem, przed udaniem się na spoczynek. Cała wioska mówiła, że siostry albo pójdą do klasztoru, albo w staropanieństwie końca dni swoich dożyją, bo były już dobrze po czterdziestce, a żaden konkurent ani myślał zapukać z wiechciem kwiatów do drzwi dworku. I nic nie pomagało, że majątek, który pozostawił córkom papa Zaleski, organista, który dawno nad kontuarem ducha wyzionął, był znaczny. Od tej pory tylko diabeł w kościele ogonem na mszę dzwoni, a ksiądz proboszcz z życzliwości obiecywał też każdemu potencjalnemu konkurentowi Zalesianek dożywotni odpust zupełny. Niestety, nikt nie skusił się ani na majątek ani na odpust, nad czym ksiądz bardzo ubolewał, bo twierdził, że w parafii wciąż za mało jest ślubów i chrzcin. A takie pobożne niewiasty rodziłyby przecież jak królice, byle im tylko dawać nasienia. A potem to już wiadomo: komunie, bierzmowania, msze w intencji zdania do trzeciej klasy… interes by się kręcił.

No i nie mógł się ich ksiądz proboszcz nachwalić, że takie pilne, że pobożne i szczodre, że zawsze najpiękniejsze kwiaty z ogrodu na ołtarz przynoszą, a sił im Pan Bóg przecież nie poskąpił, bo tylko we dwie najświętszą figurę Madonny osiemdziesięciokilowej z dzieciątkiem po całej wiosce na ramionach w Boże Ciało obnoszą.

Wikary zdawał się podzielać zachwyt proboszcza, bo raz tośmy go nawet pod „naszą” topolą widzieli. Siedzieliśmy akurat jak zwykle na gałęzi, gdy wtem poczuliśmy, że coś od pnia rezonuje, jakby kto w niego kopał, albo, co pewniejsze, chciał się na górę prykować, ale nie wiedział, jak się dobrze nogą zaprzeć o korę. No to wychylili my ostrożnie głowy spośród liści, a ten bazyliszek (wszystko się zgadza i pasuje, bo akurat Wasilij miał na imię), krzyczy do nas po cichu, ale tak, żeby go nikt nie słyszał:

- A, to wy, chłopcy… bo ja tu przyszedłem… sobie nagietka ziela narwać… na ból zębów, bo wiem, że akurat tu w ogródku rośnie… Siostry Zalesianki o wszystkim wiedzą i pozwoliły! – zastrzegł zaraz jakby się bał, że pobiegniemy naskarżyć.

Czerwienił się przy tym i piszczał cienko jak mysz, chociaż widać było, że starał się nadać swym słowom i głosowi jak najwięcej powagi, ale nie bardzo mu wychodziło. Nawet nas nie zapytał, co robimy na drzewie, tylko zmył się czym prędzej jak niepyszny.

- Ty, przecież na ból zębów to nie nagietkiem, a szałwią się płucze – zauważyłem w swej naiwności, na co Łukasz roześmiał się pod nosem, gładząc pierwsze, nielicznie wyrastające włoski.

- Jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma – skonkludował. – Wszyscy w okolicy wiedzą, że co jedna Zalesianka to brzydsza, taka widać ich rodzinna tradycja, ale co ma człowiek zrobić, jak wszystkie ładne są poza zasięgiem? Siedzieć i nic nie robić to niezdrowo i łatwo popaść w chorobę, że ze zdrowego chłopa wnet się baba zrobi.

- Też prawda – przytaknąłem i zrobiło mi się nagle strasznie żal wikarego. – To może my powinniśmy, mu pozwolić żeby co jakiś czas wlazł sobie na tę topolę zamiast nas i sobie popatrzył. Bo jak on się z tego wszystkiego już całkiem w babę przemieni, to go z roboty wyrzucą, bo chrześcijanie pod tym względem akurat bardzo staroświeccy i uważający są, mowy nie ma żeby kobitę na stanowisku księdza pozwolili utrzymać.

- Głupi ty jesteś jak baranek boży! – wykrzyknął Łukasz tak głośno, że aż z przestrachem zajrzałem do okna sióstr, czy niczego nie usłyszały.

Ale nie, klęczały przy łóżkach jak w transie odmawiając pacierze.

– Jeszcze dwa, trzy lata a stary proboszcz pójdzie na emeryturę i kto wtedy nowym proboszczem zostanie? – pytał prawie wtykając mi w oko palec wskazujący z obgryzionym paznokciem, zakończonym czarną obwódką.

- Wikary Wasilij! – zgadłem bez trudu.

- Det srajt! – potwierdził mój brat i dodał: - A wtedy to będzie miał takie frykasy i takie dupy, że my nigdy takich nawet nie zobaczymy, chyba że w telewizorze. Przecież tyle kasy, co on w każdą niedzielę na samą tacę zbiera, to zaraz sobie kupi wypasioną brykę i będzie jeździł do miasta na panny, ale takie prawdziwe, za pieniądze, że u nas takich nie ma. Tam będzie miał opalone na solarium, rozumiesz, cycki zrobione u chirurga, sterczą choćbyś je ciągnął w dół z całej siły, prędzej urwiesz niż obluzujesz. A usta, to one mają napompowane jak u ryby, wielkie, mięsiste, jak takimi ustami cię dotknie, jak weźmie do środka, to nie wiesz, czy tam na dole jesteś czy gdzie indziej. Ale po chwili się orientujesz, bo tam na dole nie mają przecież języka, a tu jak ci zacznie taka językiem dogadzać, cuda wyczyniać, to zaraz wiesz, po co baba musi tak nieustannie ozorem międlić, żeby mieć dobry trening znaczy…

- A ty skąd niby takie rzeczy wiesz? – zapytałem zdziwiony.

Łukasz uśmiechnął się chytrze.

- Od proboszcza właśnie – wyznał.

- Od proboszcza? Jak to? – zdziwiłem się jeszcze bardziej.

- Kiedyś niby to ze szczerej skruchy zapytałem, czy mogę się u niego wyspowiadać, że niby sumienie mnie dręczy i ciężko mi na duszy. Trochę się krygował, że to inna wiara, że niby ja nieochrzczony, to on nie może, ale widać było, że już ciekawość nim owładnęła i tak naprawdę to szuka tylko pretekstu żeby posłuchać, jakie to mu niby opowiem tajemnice…

- I co? – dopytywałem ciekawsko, nie dając Łukaszowi nawet nabrać powietrza.

- A ja oczywiście przyszedłem pobić go jego własną bronią – rzekł połknąwszy ślinę. – Najpierw powiedziałem, że miałem nieczyste myśli, ale wstydzę się powiedzieć dokładnie, bo w ogóle to za bardzo nie wiem co i jak, więc on już sam wszystko mi opowiedział, a ja miałem tylko odpowiadać: tak albo nie. Oczywiście cały czas potwierdzałem, bo wtedy on opowiadał mi o jeszcze zmyślniejszych pieszczotach, pozycjach i różnych wygibasach. Chłopie, ile ja się nasłuchałem… wszystkiego się dowiedziałem! A na koniec on mi mówi, że pokuty innowiercy dać nie może, ale gdyby to o jakiego parafianina chodziło, to kazałby mu na kolanach do Częstochowy pielgrzymować!

- Za same myśli?! – pokręciłem z niedowierzaniem głową.

- Za same myśli – potwierdził. – Bo wiesz, zwykłym ludziom nie wolno nawet myśleć o takich dziewczynach, bo takie dziewczyny są tylko dla księży i nikt inny nie może ich mieć.

- Dlaczego? – zdziwiłem się.

- Bo taki zwykły, biedny człowiek przeważnie jest brudny i zaniedbany, a księża by się brzydzili korzystać z dziewczyny po kimś takim jak ja czy ty, cuchnącym potem i cebulą – wyjaśniał. – Ale to nie wszystko! Biednych przeważnie nie stać też na lekarza, bo zamiast wydawać na leki wolą dać na tacę i modlić się, żeby bóg dał im zdrowie i pieniądze…

- To trochę taki hazard, no nie? Wrzucasz ostatni grosz w nadziei na główną wygraną, a prawdopodobieństwo, że ona wypadnie jest równe zeru! – wtrąciłem dumny z domniemania własnej elokwencji. - Ale ty i tak wrzucasz, choć nie masz już ani na leki, ani na mydło, ani nawet na chleb, ale wciąż masz nadzieję i wiarę, bo słyszałeś, że ktoś kiedyś gdzieś wiele wygrał, więc liczysz na to, że może tym razem, że każda kolejna moneta zwiększa prawdopodobieństwo i zbliża cię do wygranej… no i zwyczajnie szkoda ci tego, co już zainwestowałeś, więc brniesz dalej niezmordowanie…

- Mniej-więcej tak, ale nie o tym chciałem teraz mówić – brat przerwał mój nagły słowotok i wrócił do przerwanego wątku. – Chodzi o to, że jak człowieka nie stać na jedzenie, mydło i lekarstwa, to taki ktoś na mur-beton musi być brudny i chory. I jeśli ten chory brudas pójdzie ze swoim brudem i chorobą do dziewczyny, to ją pobrudzi i zarazi, a ona potem zarazi i pobrudzi księdza, a ksiądz przeniesie zarazki za rękach z opłatkami i wodą święconą do wszystkich wiernych, do całej parafii, na cały kraj. Dlatego, dla bezpieczeństwa epidemiologicznego całego narodu, takie myślenie trzeba srogo karać, żeby się któremu za wiele nie wydawało i żeby nawet nie myślał pchać brudnych łap, gdzie go nie chcą. Dlatego wszyscy muszą żyć w czystości, żeby nie zarażać księży.

- A małe dzieci? Księża przecież bardzo lubią małe dzieci! – zauważyłem. – Nawet w ich piśmie napisali: Nie zabraniajcie dzieciom przychodzić do mnie…

- Oczywiście – potwierdził Łukasz. – Bo dzieci mają jeszcze młode, silne i zdrowe organizmy, za wcześnie dla nich żeby się zarazić i rozchorować, nawet jeśli mają nieczystą matkę i ojca-capa. To dlatego, ze strachu przed chorobą i śmiercią, tak chwalą dzieci i dziewice, że są zawsze czyste i niewinne, bo niczym ich nie zarażą.

Zamilkłem w zadumie i pokiwałem twierdząco głową na znak, że wszystko zrozumiałem. Ale jedno wciąż nie dawało i spokoju:

- Ciekawe ile pieniędzy zbiera co tydzień na tacę taki ksiądz, powiedzmy, w takiej parafii jak ta? – zapytałem.

- W chuj dużo zbiera – odparł rzeczowo Łukasz. – A dolicz sobie do tego śluby, pogrzeby, chrzciny, odnowienia przyrzeczeń ślubu, msze w intencji duszy zmarłego albo żeby zupa nie była za słona… a na tych wszystkich imprezach też wystawiają tacę, za mało im to, co wzięli od klienta w cenniku „co łaska”… To jak myślisz, ile ci wyjdzie?

- W chuj! – podchwyciłem, ale Łukasz pokiwał przecząco głową.

Jak zwykle musiał być „mądrzejszy”.

- Miesięcznie to ci, kochany, wyjdzie pierdyliard! A te gnidy jeszcze płaczą, że dach przecieka, że organów nie ma za co rozbudować, albo trzeba postawić figurę papieża, koniecznie większą i bardziej toporną niż w sąsiedniej parafii! – perorował.

- A tak! Raz to nawet same Zalesianki zrobiły piknik ze zbieraniem pieniędzy na pomnik! - przypomniałem sobie.

- No widzisz, a przecież na takie cele mają fundusz kościelny, wiedziałeś o tym? – pytanie było oczywiście retoryczne, nie zdążyłbym wtrącić ani jednego słowa, bo zaraz gadał dalej: - A wiesz, że ten fundusz kościelny to z naszych podatków? Każdy jeden obywatel dokłada się do tego funduszu ze swoich podatków?

- Pieprzysz! – krzyknąłem oburzony, bo tego było już za wiele. Łukasz zwyczajnie łgał, a potem będzie się ze mnie śmiał w żywe oczy czy za plecami, że dałem się nabrać. Tak sobie myślałem. Ale Łukasz tylko wymownie postukał się w czoło. Zwyczajnie sobie kpił.

– Tak? A ty niby skąd to wiesz, że się mądrzysz? – zapytałem.

- Bo olej w głowie trzeba mieć, gazety czytać, wiadomości oglądać, myśleć – mądrzył się bezczelnie wiercąc na gałęzi. – Weź sobie poczytaj, to będziesz wiedział, każdy obywatel, statystycznie, płaci co miesiąc ze swoich podatków sześćdziesiąt trzy złote na fundusz kościelny. Przez rok uzbiera się jakieś siedem stów, a to jest średnia pensja kasjerki zatrudnionej na trzy czwarte etatu…

- Statystycznie to jak facet idzie z psem na spacer to obaj mają po trzy nogi – chciałem go zgasić sucharem starym jak węgiel, ale on bezczelnie podchwycił:

- Tak jest! Bo nasz „kochany” rząd bazuje na wyssanych z palca statystykach, według których wychodzi im, że dziewięćdziesiąt siedem procent Polaków to katolicy i dlatego podatkiem obciążyli wszystkich: Żydów, ateistów, agnostyków, buddystów… I nasza matka z ojcem też płacą na kościół katolicki, chociaż w życiu żadne z nich nie przestąpiło progu ich świątyni, a i my nie przestąpimy, ani nasze dzieci, ani wnuki…

- Czekaj! – powiedziałem. – No to policzmy, ile to będzie, z samej tylko tacy!

Wyciągnąłem prawą rękę, żeby liczyć na palcach rodziny, które co niedziela dają na tacę.

- Pagurscy, Pietrzykowie, Butorowscy… Kowalczyki, Kaźmierscy, Rzodkiewicze… - zacząłem wymieniać w kolejności rozmieszczenia chałup. - Pokropscy, Bielińscy, Maślanki, Żabowski…

- Żabowskiego nie licz, to ateista! – upomniał mnie Łukasz, więc wyprostowałem na powrót jeden palec.

I tak miałem już naliczonych dziewięć rodzin, a to był dopiero początek. Rachowałem, więc dalej:

- Mianowscy, Jerominy, Marchlewicze… Popielarze, Zakrzewscy, Zaręby… Dąbrowscy, Zaborosie, Parzuchowscy…

- Parzuchowskich też nie licz! – wtrącił się znowu mądrala.

Obrzydło mi to jego dogadywanie. Dwa lata dłużej ode mnie kluski z mlekiem zjadał to już mu się wydawało, że wszystkie rozumy z tymi kluskami pozjadał.

- Ja wiem, że Parzuchowscy do kościoła nie chodzą – powiedziałem. – Ale gdybym to ja był proboszczem, wnet znalazłbym sposób żeby zaczęli chodzić i na tacę dawać.

- Ech, ty pazerny! – westchnął. – Tak się kłócisz, jakby to naprawdę kiedyś miało być twoje!

- A tak! – wykrzyknąłem odważnie. – Bo nie pozwolę, nawet teoretycznie, żeby przez zatwardziałość serc ludzkich słudze bożemu chleb od ust odejmowali! Ja bym był dobrym księdzem! Tak dobrym, że jeszcze za zaległe lata w zębach by mi przynieśli!

Łukasz pokiwał głową z niedowierzaniem.

- Ty się młody naprawdę na księdza nadajesz: swojego nie dasz, a i cudze zębami i pazurami wyszarpiesz… - przyznał z podziwem.

- A co?! – wyprężyłem dumnie pierś, ciesząc się, że wreszcie to ja wygrałem w dyskusji.

- No to wbij sobie do tego pazernego, księżowskiego łba, że choćbyś Parzuchowskich straszył ogniami piekielnymi to i tak nic nie wskórasz! – oświadczył nagle. – Parzuchowscy mają syna w szkole katolickiej, za samo czesne zapłacili przez dwa lata tyle, co cała wioska na tacę daje, zapożyczyli się na pewno po uszy, a to dopiero półmetek! A choćby i jakimś cudem mieli jeszcze skitrane jakieś pieniądze, bo przez te dwa lata tak z nich wyciskali, że sami do prostego wniosku doszli, że żadnego Boga nie ma, skoro nawet księża wierzą tylko w pieniądze!

Trochę się zmartwiłem przegraną mimo walki, ale jakiś wewnętrzny głos kazał mi wrócić do rachunków. Wyliczałem dalej:

- Brzozowscy, Ogrodowczyki, Sitki… Lipińscy, Pawlaki, Zawistowscy… Rosenfeldowie…

- Rosenfeldów nie licz, ty idioto! Przecież to my! – wykrzyknął znowu już poważnie zirytowany Łukasz.

- A dlaczego niby mam nie liczyć? – zaprotestowałem znowu. – Ojciec z matką co prawda, nie chodzą, to ich nie liczę, ale ciotka Pelagia przecież co niedziela chodzi i zawsze ze sobą pięć złotych bierze. Albo i więcej.

- Dałbyś spokój! Przecież wszyscy we wiosce wiedzą, że ciotka Pelagia to wariatka, nie odróżniłaby synagogi od meczetu! – załamywał ręce.

- Ale na tacę daje regularnie! Liczę!

Łukasz westchnął zrezygnowany, a ja wymieniałem dalej:

- Zembrzuscy, Kocięby, Czerwińscy… Lichnowscy, Adamscy, Pomascy… Majewscy, Ciastonie, Lipki…

- O, Lipków to możesz nawet dwa razy policzyć! – przerwał mi znowu Łukasz, co mnie bardzo zaskoczyło, bo tym razem przerwał mi życzliwie.

- A niby czemu Lipków miałbym policzyć podwójnie? – nie rozumiałem.

- No przecież oboje tacy pobożni i oboje pracują – wyjaśnił. – Na pewno każde z nich z osobna na tacę daje!

- E-tam, czworo dzieci mają, nie stać ich! – powątpiewałem.

- I to ma być ksiądz?! Już byś im popuścił tylko dlatego, że bachory są?! – szydził mój brat. – Mają dzieci, ale chude, blade i kiepsko ubrane, gołym okiem widać, że od ust odejmują i stare szmaty przeszywają z brata na siostrę, żeby więcej na tacę dać, licz podwójnie! A za rok-dwa, jak te starsze do roboty pójdą, będzie trzeba poczwórnie liczyć!

Policzyłem podwójnie tę świętą rodzinę. I ogarnęła mnie zaduma.

- Ty, a jak myślisz, co by powiedziała matka, gdyby się dowiedziała, że ja chcę księdzem zostać? – zapytałem.

- Nic by nie powiedziała, tylko by się ucieszyła! – roześmiał się Łukasz, odpowiadając nagle, bez namysłu.

- Ale jak to? I skąd ty możesz wiedzieć takie rzeczy? – obruszyłem się.

- A stąd, geniuszu, że sam już dawno wpadłem na ten genialny pomysł i nie omieszkałem oznajmić tego naszej rodzicielce – przyznał się.

- I co?! Co powiedziała? – umierałem z ciekawości.

- Najpierw powiedziała: Zawsze wiedziałam, że jesteś darmozjadem to i nie dziwota, że darmozjadem do końca życia chcesz pozostać! A potem dodała: tylko sobie nie myśl, że się mnie tak łatwo pozbędziesz! Jak już na ciepłej parafii osiądziesz, to dla mnie ma się tam znaleźć na plebanii przestronny pokój z wiktem i opierunkiem! I sama ci gosposię wybiorę, żeby mnie żadna ladacznica ani stara baba koślawa się nie krzątała, bo moja synowa ma być w sam raz zgrabna, nie za gruba, nie za chuda, a przede wszystkim robotna i nie bardzo pyskata! A jak mi się na to nie zgodzisz, to na dalszą edukację grosza nie dam! - Tak powiedziała.

Pokiwałem głową z podziwem nad przemyślnością i sprytem naszej rodzicielki.

- Trzeba przyznać, że matka też by się świetnie na katoliczkę nadawała – uśmiechnąłem się. – Chcecie księdza, to musicie przyjąć też jego matkę - sprytnie, zupełnie jak z tym ich Jezusem i Matką Boską - Królową Polski… Ale zaraz, zaraz, przecież księżowa gosposia nie jest nigdy żoną księdza, bo oni w ogóle oficjalnych żon mieć nie mogą – zauważyłem.

- Oficjalnych, nie, ale sam wiesz, jak jest, natury nie oszukasz, a niektóre laski jak tylko widzą, że ksiądz, to same się pchają do łóżka, że opędzić się nie sposób, chociaż zwykłym „cywilom” to nawet zagadać do siebie nie pozwolą… - westchnął tak, jakby kryła się za tym jakaś niewesoła historia.

- No właśnie, to dlaczego wikary zamiast korzystać z tego urodzaju, próbuje z nami, gówniarzami, konkurować o podglądanie brzydkich jak noc, Zalesianek? – zapytałem.

- A bo widzisz, problem właśnie w tym, że one, te dziewczyny, nie rozumieją własnej wiary. Zresztą chłopaki, cywile, też w ząb nie rozumieją. – stwierdził rzeczowo i zaczął wyjaśniać: - No bo przecież przykładem dla nich wszystkich powinna być święta rodzina. A to znaczy, że jeśli dziewczyna nagle zajdzie w ciążę nie wiadomo z kim, na przykład z księdzem, to zamiast paplać o tym na prawo i lewo, podrywać autorytet sługi bożego, rzucać oskarżenia, kalumnie i żądać żeby służbę Bogu porzucił, powinna natychmiast wyjść za mąż za swojego chłopca, albo jakiegokolwiek innego chłopca. Zaś jej chłopiec, a z braku tegoż, jakikolwiek chłopiec, który jest najbliżej, byle nie żonaty, powinien natychmiast uznać to dziecko za cud niepokalanego poczęcia i być szczęśliwy mogąc być przybranym ojcem syna bożego. Ale oni tego niestety nie robią, dlatego księża muszą albo lepiej ich nauczać o zasadach wiary i naśladowaniu świętej rodziny, albo bardzo uważać i nie dać się złapać na niepokalanym poczęciu…

Nic nie odpowiedziałem, bo oto okno w sypialni sióstr Zalesianek rozbłysło cieplejszym światłem, co

oznaczało, że skończyły pacierze, zapaliły lampki nocne i zaczęły się rozbierać. Patrzyliśmy jak bez cienia kobiecego wdzięku synchronicznie zrzucały grube, wełniane spódnice, filcowe serdaki i swetry, domowe pantofle podbite baranim kożuszkiem, potem grube rajstopy z prążkowanej tkaniny, i zwykłe, białe, bawełniane majtki. Patrząc na czarne włoski na łydkach i cienkie, jasnoczerwone ślady po gumce od majtek na przywiędłej skórze samiczych brzuchów zastanawialiśmy się, jak by to było, gdyby te ciała były choć trochę młodsze, chociaż odrobinę bardziej pociągające…

Nim zdążyliśmy dojść do jakichkolwiek sensownych wniosków, siostry były ubrane w grube koszule nocne, długie do samej ziemi i zapięte pod samą szyję. Przed zgaszeniem lampki nocnej, już w łóżkach, równocześnie wykonywały jeszcze znak krzyża. Potem jak zawsze zgasło światło.

CDN.

Ołeksander

2014-12-19T04:11:00.000+01:00

Autorka nie twierdzi, że pisząc poniższy tekst wzorowała się na jakiejś konkretnej postaci czy też inspirowała realnie zaistniałymi wydarzeniami, jednak każdy, kto ma ochotę na utożsamienie postaci i wydarzeń fabularnych z zaistniałymi realnie, ma do tego święte i niepodważalne prawo.

- Może byś coś dla mnie napisała? Opublikowałbym to u siebie w piśmie, może nawet w wydawnictwie… - odezwał się w końcu Ołeksander Zabrocki, który od godziny tuptał mi za plecami poskrzypując gumofilcami, mimo że kwitnące za oknem kasztany zwiastowały koniec semestru.

W dziwacznym kapelutku, krótkich spodenkach i z wąsiskami wyglądał raczej na kierownika kołchozu niż prezesa szacownego wydawnictwa ze stolicy i wydawcę największego dzisiaj czasopisma o poezji w kraju.

Starałam się powtórzyć matmę, polak i języki obce przed egzaminem gimnazjalnym, ale trudno było się skupić, gdy wąsate dziadzisko dybało na mą cześć gdy tylko ojciec znikał z pola widzenia.

- Za ile? – zaciekawiona podniosłam głowę znad książki licząc albo na zastrzyk gotówki, albo na to, że tym pytaniem go odstraszę. – Ja co prawda niczego jeszcze nie napisałam, ale za dobrą stawkę to mogłabym się postarać…

- Źle mnie zrozumiałaś, ja nie płacę swoim autorom. W zamian za publikację mają u mnie… - poskrobał się paznokciem w łysiejącą potylicę. - …publikację!

Nie mogłam się powstrzymać. Skrzywiłam się z niesmakiem i wiem, że było to widać.

- Phi! Też mi korzyść! Oddawać własność intelektualną i owoce ciężkiej pracy za egzemplarz autorski wart 10 zł, który i tak każdemu się przecież należy… - pokręciłam z niedowierzaniem głową, lecz Ołeksander znów mi przerwał.

– Ależ nie! – wykrzyknął gwałtownie. - Znów mnie nie zrozumiałaś! Egzemplarz autorski dostają ode mnie tylko ci najbardziej natarczywi, o ile się dopominają do tego stopnia, że nie mogę się ich pozbyć inaczej – wyjaśnił. – Tak normalnie to największą zapłatą ma być dla nich fakt, że ich w ogóle wydrukuję, opublikuję. Mogą to sobie potem wpisać do portfolio czy coś…

- No ale przecież w ten sposób nikt porządny nie da ci tekstów! Sami grafomani będą się do ciebie zgłaszać! – wykrzyknęłam oburzona.

- Ależ oczywiście! – ucieszył się Zabrocki. – I rzeczywiście, piszą wyłącznie grafomani! Tacy, których nikt

nie chce drukować, a za publikację własnych książek sami muszą płacić! I to jest właśnie najlepsze! Czy ty wiesz, jak oni się cieszą? Jak są mi wdzięczni?!

- Tylko poziom czasopisma spada ci na łeb, na szyję – zauważyłam trzeźwo nawet nie próbując już powtarzać matmy.

- A co mnie to obchodzi?! – roześmiał się. - Ważne, że interes się kręci, pismo się sprzedaje, bo nawet jeśli nikt go nie chce kupić, to przynajmniej sami autorzy muszą. A żaden grafoman nie kupi tylko jednej sztuki tylko od razu trzy-cztery żeby się pochwalić rodzinie, znajomym! Przecież w tym kraju i tak nikt niczego nie czyta! Kto ma pieniądze na bale i festiwale, ten rządzi poezją dzisiaj! Interes się kręci, interes się kręci…!

Powtarzał swoją mantrę skrzypiąc gumofilcami po pokoju i drapiąc się po genitaliach.

- Ale to tylko dziesięć złotych? Jesteś prezesem wydawnictwa książkowego i dziadujesz, dla 10 złotych? I te 10 złotych pisarz musi ci dać? – zachodziłam w głowę. - Bo przecież nie zapłacić, płaci się za coś, a egzemplarz autorski mu się należy, zapłacił za niego z nawiązką swoim tekstem. Ergo, te 10 złotych to wymuszona jałmużna. To jak byś żebrał na ulicy? Nie wstyd ci wyciągać rękę do pisarza, który przecież i tak zarabia mniej od ciebie? A wcześniej oddał ci za darmo swoją pracę, swój tekst? – zapytałam.

- A jak się trafi jakiś przekład z obcego języka? To musiałbym dać od razu dwie sztuki, bo dla tłumacza i autora! Czyli razem dwadzieścia złotych! – przygryzł nerwowo wąsa licząc w głowie potencjalne straty. – A jeszcze jak bym miał wysyłać za granicę to kolejne dwadzieścia złotych! A jak gdzieś dalej, do Australii czy Nowej Zelandii, to i trzydzieści, czterdzieści, może nawet czterdzieści pięć!

- Masz pensjonat w Jantarze, działki, z których koparkami wydobywasz bursztyn… - zaczęłam wyliczać. -

Chodzisz w drogich garniturach, jeździsz sportowymi autami, żonie po każdej zdradzie kupujesz kolię z diamentów albo nowy samochód…

- No, pani Barbara chyba nie może narzekać! Ja o swoją żonę dbam! – przerwał mi zaraz, ale nie dałam się zbić z tropu faktem, że o własnej żonie mówił per „pani”; przywykłam. Wyliczałam dalej:

- …w zeszłym roku w wakacje przez miesiąc byczyłeś się w Grecji, stać cię na to… – wygarnęłam mu z nadzieją, że go zawstydzę, ale widziałam tylko coraz szerzej rozwierający się łuk uśmiechu na jego wąsatej facjacie. – Jak to sobie wyobrażasz, że biedny tłumacz-freelancer będzie wysyłał za ciebie czasopisma autorom na własny koszt?

- A co?! Jak był na tyle głupi żeby zostać tłumaczem literackim to będzie głupi do końca życia! I dlatego zapłaci za wszystko z własnej kieszeni! Jebać frajerów!!! – teraz już śmiał się w głos. – A ty jak myślisz, skąd ja mam te wszystkie pieniądze, co?!

Wzruszyłam ramionami. Pytanie wydało mi się zbędne. Powiedziałam, więc coś, co było przecież oczywiste:

- Rozdane egzemplarze i przesyłkę i tak sobie wrzucisz w koszty.

Westchnął teatralnie i usiadł obok mnie. Położył mi rękę na udzie. Tuż przy samym kroczu. Uznałam, że to gruba przesada, ale nic nie powiedziałam. Patrzyłam jak młócił swymi długimi sumiasto-sarmackimi wąsami.

- Moja droga, moja biedna i naiwna Marysiu… - westchnął. – A ty myślisz, że po co ja to całe wydawnictwo założyłem? Czasopismo, i to jeszcze o poezji?! Jak myślisz, po co to wszystko?

- Żeby książki wydawać, poezję drukować… chyba… - powiedziałam nieco już zdezorientowana.

- Biedne moje naiwne, głupie dziecko… - rzekł wciskając mi już na chama łapę między nogi. - Gdybym ja miał tak oficjalnie działać to ja bym nie tylko do Grecji, ale nawet do Wąchocka na wakacje nie jeździł… Wydawnictwo przynosi straty, ogromne straty! I to bardzo dobrze, że przynosi straty, oczywiście tylko na papierze, bo dzięki temu mogę usprawiedliwić, skąd mam takie zyski… Ale chodzi o to właśnie, żeby te straty były tylko na papierze, nie w rzeczywistości…!

Chciałam powiedzieć, że nic z tego nie rozumiem i żeby zabrał łapę z mojego krocza, ale akurat drzwi się otworzyły i stanął w nich mój ojciec. Widząc łapę Ołeksandra między moimi nogami poczerwieniał jak burak i wrzasnął kompulsywnie:

- Ołeksander!!! Wypierdalaj mi stąd na-ten-tychmiast!!! To jest koniec naszej przyjaźni!!!

- No ale daj spokój, Stasiek, no przecież się nie wymydli! – machnął drugą ręką Ołeksandr z lubieżnym uśmieszkiem.

Ale noga mojego ojca już zdążyła wymierzyć Ołeksandrowi starannie skalibrowanego kopa w dupę tak, że pan prezes wydawnictwa książkowego wyleciał przez okno jak na skrzydłach.

Nie wiem, co się z nim teraz dzieje.

Pewnie wciąż publikuje poezję. Dzisiaj było ogłoszenie wyników egzaminu gimnazjalnego.

Dostałam się do najlepszego liceum w województwie. Do klasy matematyczno-fizycznej, chcę się w życiu zajmować uczciwą pracą i poważnymi sprawami. Poezja i w ogóle cała ta literatura jest dla leni, pijaków, degeneratów i zwyrodnialców.

Krystyna (dziewczyna wesołego grzybiarza)

2014-12-05T16:22:00.000+01:00

- Czy wiesz, dlaczego tutaj jesteś?

- Bo chce pan sobie… to znaczy chcesz sobie… ten tego… - paplała, przypominając sobie lekcje „cioci z Włoszczowy” o tym, że trzeba być miłą, sympatyczną i bezpośrednią, bo klient nie może czuć się

skrępowany formą „prze pana”. A jak się poczuje swobodnie to może dorzuci jakiś napiwek, bonusik…

Uświadomiła sobie jednak, że i tak wszystko powiedziała źle i zaraz usiłowała to naprawić zalotnym głosem:

- Jestem tu po to, żeby ci było miło… misiu… - zapamiętała również lekcję o zwrotach dopuszczanych, polecanych i absolutnie zabronionych. Na przykład słowo „kochanie” jest absolutnie zabronione, bo z całą pewnością źle im się kojarzy: z uczuciem, zobowiązaniem, żoną, rodziną, kajdanami…

Wygięła się tak, jak wielokrotnie ćwiczyła przed lustrem, formując tyłek w kaczy kuper, dzięki czemu brzuch zdawał się wystawać z przodu nieco mniej niż zwykle.

- Jak myślisz, dlaczego wybrałem akurat ciebie?

Krystyna wzruszyła ramionami. Z natury nie była zbyt bystra, nie miała ochoty na zagadki.

- Bo jestem najtańsza ze wszystkich – odparła zgodnie z prawdą.

Klient nieco się zmieszał i bardzo zdziwił.

- Tak? Naprawdę? No to bardzo źle! – wykrzyknął. – Dlaczego te chude kościotrupy o figurze chłopca, biorą za godzinę więcej niż ty? Przecież ty możesz mi dać znacznie więcej niż one! Bo masz to, czego one nie mają! W ogóle masz więcej wszystkiego! Co one mogą mi dać, skoro same nic nie mają?! Ani pupy, ani piersi, ani bioder… Ty jesteś lepsza od nich wszystkich! I lepsza i większa! Powinnaś brać trzy razy tyle, co każda z nich, bo jest cię trzy razy więcej!

Krystyna najpierw spojrzała badawczo, bo pomyślała, że jak nic facet stroi sobie z niej okrutne żarty. Ale nie! Wyglądało na to, że mówił całkowicie poważnie.

- Właściwie, to dziwię się, że mnie tam jeszcze trzymają… - przyznała samokrytycznie. – Nic nie zarabiam, a zajmuję miejsce w pokoju, na łóżku dymanym… w dodatku wyjadam im wszystko z lodówki… nie mogę się powstrzymać, muszę jeść, a przecież sama nie mam pieniędzy…

Chlipała nie patrząc na mężczyznę. Była przekonana, że po tym żałosnym „występie” przegoni ją na cztery wiatry.

- Mogliby na moje miejsce wziąć trzy szczuplejsze… - dodała jeszcze.

Podniosła oczy gotowa odwrócić się na pięcie i wyjść. O dziwo, słuchał jej z zaciekawieniem.

- A jednak z jakiegoś powodu wciąż cię tutaj trzymają – powiedział chwytając jej dłoń i zatrzymując w miejscu. – Nie możesz być dla siebie aż tak krytyczna…

- Eeee, ja to myślę, że tylko dlatego mnie jeszcze trzymają, że beze mnie nie udawałoby im się tak dobre drożdżowe… i zacier… - westchnęła. – A święta idą, trzeba pędzić samogon, piec baby drożdżowe… po świętach to już na pewno mnie przegonią.

- No widzisz! Masz jednak jakieś ukryte talenty! – wykrzyknął triumfalnie.

- To nie talenty! To grzybica! Drożdżyca konkretnie! Candida glabrata! – sprostowała, wybuchając płaczem i kryjąc twarz w dłoniach. – Wystarczy, że zbliżę się na metr do ciasta drożdżowego, a rośnie tak, że trzeba łapać żeby się nie wylało z miski. A zacier nawet bez cukru, tylko kilo albo dwa starczy, a mało nie rozsadza gąsiorków z winem… Samogon tak samo…

- To… bardzo dobrze – przyznał zaskoczony. – Ale leczysz się jakoś?

- Taaaak – przyznała przeciągle. – Nystatynę łykam, cztery razy dziennie, po dwie… ale ona nie wchłania się z krwi. Zalega w przewodzie pokarmowym, a potem wychodzi na zewnątrz… z kałem…

- Acha…

- We krwi nie ma ani śladu nystatyny, zatem grzybica wciąż rośnie sobie beztrosko na skórze w coraz rozleglejszych, czerwonych wykwitach. Ale za to teraz mój kał ma właściwości grzybobójcze. Gdybym się nie brzydziła, smarowałabym się własną kupą zamiast maści… - mówiła, obserwując wciąż kątem oka mężczyznę, który patrzył na nią z coraz większym podziwem. – Ciocia z Włoszczowy… znaczy się, nasza „madame”, czasami używa go do dezynfekcji… przynajmniej wiadomo, że wszystkie grzyby wytruje z wanny i brodzika, nawet ze szczelin w silikonowych fugach… A ja postanowiłam niedawno, że będę zanosić kał do apteki, żeby syntetyzowali z niego czystą nystatynę. Dzięki temu mam u nich zniżkę…

Hodowla Aspergillus flavus na ścianie (Kraków, ul. Łuczników 19)

- To fascynujące! Brawo! – wykrzyknął z emfazą. – Ja też… od lat próbuję swych sił w hodowli… aspergillus flavus… oczywiście tylko amatorsko…

Wstydliwie spuścił głowę i wskazał dłonią zacienioną połać ściany, w rogu, nad kanapą, porośniętą obficie wykwitami kropidlaka żółtego.

– Ale co tam ja, marny ze mnie i niepoważny hodowca… Co innego ty! Potężna, wspaniała, całym ciałem oddana swojej hodowli! Jak ci w ogóle na imię?!

- Krystyna – odparła rzeczowo.

- Edward! – ucałował ją w dłoń wypowiadając swe imię, po czym przyklęknął na jedno kolano i zapytał: - Krystyno, czy zechciałabyś zostać moją żoną…?

Krystyna zachwiała się i prawie zasłabła. Trzymała się jednak ze wszystkich sił na nogach, gdyż obawiała się, że upadając mogłaby przydusić na śmierć swego niedoszłego kochanka, o mało co narzeczonego. Oczy zaszły jej łzami, więc nie widziała, że jego twarz wyrażała absolutne uwielbienie i obietnicę całkowitego oddania:

- Zgódź się, Krystyno najdroższa, błagam cię! Ja wiem, że to może ci się wydawać zbyt pochopnym, jednak uwierz mi, że nie mogę i nie potrafię inaczej. Oddam ci wszystko, co mam! Dziś jeszcze przepiszę dom, samochód i cały majątek na ciebie i twoje grzyby, byleś była ze mną, ma duszko! Zrobię wszystko, wszystko, czego pragniesz, byleś się zgodziła! Tylko powiedz „tak”! – przekonywał. – Gdybym cię teraz wypuścił z rąk, pozwolił ci odejść, być może już nigdy bym cię nie spotkał, być może porwałby mi ciebie ktoś inny, jesteś wszak ideałem: nie tylko piękna, kobiecości pełna niczym księżyc w pełni, lecz również zawierasz w sobie ta obfitą hodowlę żywych, nieustannie mutujących kolonii mojego ulubionego grzyba! Candida glabrata! Czego chcieć więcej!? Wiele widziałem w życiu pięknych dziewcząt, nawet tak pięknych jak ty, ale żadna nie miała tak bogatego życia wewnętrznego!

Krystyna patrzyła to na niego, to na wyciąg z rachunku bankowego, którym wymachiwał jej przed nosem i widziała, że jego zapał jest szczery, a deklaracje mają pokrycie bankowe i hipoteczne.

Oczy znów zaszły jej łzami szczerego wzruszenia. Po raz pierwszy w życiu ktoś pokochał ją taką, jaka jest naprawdę szczerze i bezinteresownie, nie za urodę a za wnętrze…

(HAPPY) END

Zgromadzenie Braci

2014-09-04T00:16:00.001+02:00

Wszystko zaczęło się od rozłamu w Zakonie Członków Mniejszych na Wzgórzu. Właściwie to powinienem powiedzieć, iż zaczęło się od pewnego rybaka z Kafarnaum i jego nauczyciela – syna cieśli, ale o tym mieliście okazję czytać we wcześniejszych lekturach.

Po wielu latach spokojnej koegzystencji doszło do ponownej eskalacji pozornie zażegnanego konfliktu. Sprawujący pieczę nad lewym skrzydłem budynku Bracia Orędownicy Lewego Jądra ogłosili, iż ich samozwańczy przeor, ojciec Genitalis Herpes po raz kolejny doświadczył mistycznego objawienia.

Doniesienia te oczywiście natychmiast poddał w wątpliwość ojciec Testymoniusz Virile, przeor zgromadzenia Orędowników Jądra Prawego i Sprawiedliwego, które od czasu rozłamu w łonie Zakonu, zajmowało prawe skrzydło budynku.

Jednak ojciec Genitalis udokumentował prawdziwość objawień przedstawiwszy w Kurii zaświadczenia lekarskie, z których jasno wynikało, iż po każdym takim doświadczeniu mistycznym wysypka wysiękowa w okolicach poniżej jego podbrzusza znacznie się nasila.

Po całym kraju rozniosła się wieść o cudownościach dziejących się w lewym skrzydle klasztoru, a niespełna czteroipółminutową relację z objawienia transmitowała telewizja publiczna w najbardziej poważanym programie informacyjnym, w paśmie największej oglądalności. Za radą współbraci przeor uległ woli tłumu i zaczął pielgrzymować po największych metropoliach w kraju i za granicą. Stygmaty dermatologiczne na genitaliach skromnie przysłaniał specjalistyczną opaską na biodrach. Choć cena za bilet wstępu była wysoka, ojciec Genitalis gromadził dziesiątki tysięcy wiernych na wypełnionych po brzegi stadionach, gdzie nauczał i uzdrawiał, udzielając łask każdemu według zasług. Przeto z uwagi na boską sprawiedliwość, prawdziwie ufni i wierzący byli uzdrawiani, a poganie i grzesznicy, karani sprawiedliwie wysypką, którą zarażali się ze świętych ran, które odsłaniał podczas katechezy generalnej ten święty mąż.

Tego było już za wiele nawet dla pokojowo nastawionego przeora Prawojądrowych, ojca Testymoniusza, który postanowił skierować skargę do Najwyższej Instancji. Ta w odpowiedzi przysłała swym owieczkom wykwalifikowanego Nuncjusza wyposażonego w cały zestaw aparatury neuroteologicznej celem dokładnego zbadania natury objawień i potwierdzenia lub wykluczenia oszustwa. Na miejscu podał opatowi zestaw neuroprzekaźników, które całkowicie zlikwidowały wysypkę poniżej podbrzusza. Było to konieczne, aby mógł przypiąć do lewego jądra mistyka stymulator solenoidalny. Następnie przyczepił do materaca zwykły sznurek, taki jak do wieszania prania.

- Proszę, aby ojciec pociągnął za tę linkę w chwili, gdy najsilniej odczuwalna będzie obecność Bóstwa – rzekł Nuncjusz, na co opat twierdząco skinął głową.

Nuncjusz (dla przyjaciół: Niuniek), włączył aparaturę i rozpoczął eksperyment. Ciało ojca Genitalisa wjechało do komory tomografu, a impulsy elektromagnetyczne zaczęły docierać do jego jąder. Niuniek wciąż obserwował uważnie monitor z odświerzającymi się przekrojami jąder, obrazującymi wzmożoną aktywność w poszczególnych obszarach. Na umówiony sygnał, szarpnięcie za linkę przy materacu, Nuncjusz uruchomił aparaturę do iniekcji substancji radioaktywnej wprost do jąder. Wiedział, że pogrążony w głębokiej ekstazie Genitalis nawet nie poczuje ukłucia grubą igłą. Kontrast błyskawicznie rozchodził się po tkankach i wkrótce aktywność śródjądrowa była widoczna jak na dłoni.

Wyniki badań opublikowano w prasie i telewizji, jednak z braku dostatecznego materiału porównawczego nikt z szacownego grona Autorytetów Moralnych i Naukowych nie potrafił ocenić ich znaczenia, przydatności ani nawet wiarygodności. Jedni mówili, że publikacja Nuncjusza przeciera nowe szlaki nauce, inni że to wbrew ludzkiej etyce i że w celu zapobieżenia dalszemu zgorszeniu należałoby zarówno mistyka jak i naukowca prewencyjnie spopielić w przewidzianym specjalnie do tych celów Diecezjalnym Krematorium.

Zamiast tego nastąpiła kolejna fala spektakularnych nawróceń i cudownych uzdrowień, co przekonało środowiska Autorytetów Naukowych, że na razie nie wolno drażnić opinii publicznej. Ojciec Genitalis znów pielgrzymował po całym świecie i opowiadał o niezwykłym uczuciu wszechogarniającej, bezwarunkowej miłości i przynależności, o jedności z Bóstwem, o roztopieniu się w Czymś Większym i Potężniejszym.

Tymczasem przeor coraz bardziej podupadającego zgromadzenia Braci Orędowników Jądra Prawego i Sprawiedliwego wciąż święcie wierzył, że jeśli tylko trochę pomoże szczęściu to wkrótce nadejdzie też jego czas. Uruchomił dawno zebrane fundusze, kwestowane z myślą o emeryturze i osobiście zawezwał Nuncjusza, aby i jego poddał analogicznym badaniom. Jednak z racji charyzmatu swego zakonu poprosił o podłączenie stymulatorów do prawego jądra. To, co się wówczas stało przerosło jego najczarniejsze obawy. Już po kilku minutach zaczął nie tyle ciągnąc za linkę przy materacu co szarpać nią maniakalnie, po czym wrzeszczeć i kopać od środka we wnętrze tomografu. Badanie należało natychmiast przerwać, jednak to nie uspokoiło ojca Testymoniusza, który trzęsąc się na całym ciele jak w ataku padaczki, z nienaturalnie rozszerzonymi źrenicami opowiadał o nawiedzeniu przez straszliwego demona, który pragnął wniknąć do jego ciała i umysłu, aby nim zawładnąć i go zniszczyć, a być może nawet posłużyć się nim jako narzędziem do unicestwienia całej ludzkości.

I znów zdania w środowisku Autorytetów Naukowych były podzielone. Pewna grupa zaczęła ponownie weryfikować objawienia ojca Genitalisa doszukując się w nich symptomów zaangażowanego stadium opętania. Część z nich była skłonna uznać, iż powodem nawiązania kontaktu z demonem była stymulacja prawego jądra, a nie lewego, jak to miało miejsce w przypadku Genitalisa. Niezależnie od doktryny zdecydowana większość uważała natomiast, iż ojciec Testymoniusz jest osobnikiem nawiedzonym przez demona i że powodem jest złowrogi, prawojądrowy charyzmat zgromadzenia, który stanowi element niebezpieczny dla całej diaspory. Stąd dla dobra diaspory a nawet siebie samego, ojciec Testymoniusz powinien podlegać procedurze prewencyjnego spopielenia w Diecezjalnym Krematorium.

Stało się to dzisiaj w południe. Relację z ceremonii transmitowały na żywo wszystkie telewizje publiczne.

Od tej pory ludzie uwierzyli, że jesteśmy Narodem Wybranym, a religia i mistycyzm zostały raz na zawsze wpisane w nasze geny. Pod wpływem obowiązkowych objawień, którym się poddawali, wierni zaczęli masowo zapadać na ostrą wysypkę wysiękową zlokalizowaną kanonicznie poniżej podbrzusza. Nikt już nie traktował opryszczki jak kary za grzechy, wręcz przeciwnie. Uznawana była za stygmat, znak szczególnej łaski, tak jak nigdy nie gojąca się wysypka Genitalisa Herpesa.

W naszej wiosce na opryszczkę genitalną chorują już nawet małe dzieci. Nasza dom jest najbardziej oddalony od plebanii, więc zdążyłem się schować pod łóżkiem nim to do nas dotarło, ale ośmioro mojego rodzeństwa już zostało poddanych katechizacji, wobec czego drapią się do krwi po kroczu i pachwinach albo zwijając się w gorączkowych konwulsjach mamroczą ekstatycznie hymny uwielbienia.

Ściskam w dłoniach suspenso z białego jedwabiu, które otrzymałem po ukończeniu dziesiątego roku życia i zastanawiam się czy lepsza jest świadoma, lecz powolna i samotna śmierć z głodu czy też konwulsyjne konanie w nieświadomości, za to w charyzmatycznym gronie mych braci i sióstr.

Ballada o rolce papieru

2014-07-02T03:16:00.001+02:00

Wy, którzy patrzycie dziś na mnie jak stoję pod sklepem i wyciągam rękę po parę groszy albo kanapkę z pasztetową, widzicie tylko rozdeptane kamasze, skołtunione strąki okalające twarz i ciemne wory pod oczami, co sobie myślicie? Że przegrałem życie jako kloszard? Że nigdy nie wzbudzałem podziwu ani zazdrości? O, jak bardzo się mylicie, gdybyście tylko wiedzieli, co to prawdziwe bogactwo? Jakie rzeczy mogłem kupić za swoje pieniądze, jakie kobiety zdobyć dzięki temu… cuda, powiadam wam, cuda! I kupowałem, jak pragnę zdrowia, kupowałem! I to towary z górnych półek można by rzec, gdyby nie fakt, iż w owych czasach najlepszych towarów w ogóle nie eksponowano na półkach a ukrywano pod ladą. I ja takie właśnie skarby kupowałem.

Nie, nie dla siebie wcale, raczej dla szczęścia i zbawienia społeczności. Tak wyszło.

Chcecie wiedzieć? Proszę bardzo:

Otóż, pewnego razu, kupiłem, wyobraźcie to sobie: ni mniej ni więcej, a rolkę papieru toaletowego! Już słyszę ten pomruk zachwytu urywany przez wszechwładną w naszym kraju zawiść wobec tych, którym powodzi się lepiej.

Wyobrażałem sobie te słodkie chwile upojnego spokoju w ustronnym miejscu, myślałem: zaniosę ją do domu i tam się nią nacieszę. A potem zaproszę do siebie kobietkę, która ujrzy we mnie prawdziwego bohatera, równego Werterowi i Tristanowi, co wielbił Izoldę, zarzuci mi na szyję swoje śliczne rączki i na widok tej wielometrowej wspaniałości obsypie pocałunkami z rozkosznym jękiem: „Ach, ty wiesz jak zadowolić kobietę!”

I szedłem sobie ulicą, z rolką papieru w dłoni, wzbudzając podziw mężczyzn i zachwyt kobiet, gdy nagle wzrok mój przykuła elegancka niewiasta z nie mniej eleganckim pieskiem. Kołysała się po chodniku na cienkich gwoździkach obcasów wodząc na cienkim paseczku uroczo ostrzyżonego pudelka z czerwoną kokardką na czubku. Nagle pudelek wydał z siebie coś cienkiego i elastycznego, co najwyraźniej było mu zbędne, a nie zainteresowało również wodzącej go damy, która w najlepsze pomykała dalej chodnikiem stukając obcasami. Pomyślałem, że taki nadprogramowy glutek zwinięty na środku chodnika zaburza wyraźnie symetrię doskonałego świata, w jakim pragnąłbym żyć. Oderwałem szybko kilka listków z mojej luksusowej rolki i bez zastanowienia pospieszyłem usunąć wypieszczone gówienko i wrzucić je do śmieci, tam, gdzie jego miejsce. Świat znów stał się piękny, zaświeciło słońce, a ja podążyłem dalej, do domu, gdzie czekał mnie chłodny sedes i gorące ramiona ukochanej.

Zaledwie kilka kroków dalej usłyszałem krzyki wrzaski, płacz i lament, a gdy podszedłem bliżej, ujrzałem nawet lejącą się krew. Mała dziewczynka rozbiła kolano i siedziała na krawężniku zapłakana, a nad nią stała z gniewną miną matka, która wrzeszczała na dziecko, że nie dość, że wzięła rower bez pozwolenia to jeszcze się przewróciła i potłukła. Pospieszyłem zaraz by obwiązać krwawiącą nogę papierem tak, żeby nic nie było widać, uśmiechając się przy tym to do matki, to do córki toteż wkrótce jedna przestała płakać, a druga wrzeszczeć.

Przechodząc przez osiedle przecinałem wzdłuż podwórko, na którym właśnie odbywały się lokalne wybory miss piękności. I z boku pod drzewem stał mały chłopiec, który najwyraźniej chciał mieć w całej sprawie swój udział, ale kompletnie nie wiedział, jak się do tego zabrać.

- Widzi pan? – powiedział do mnie pierwszy, gdy stanąłem obok niego pod drzewem. – Zaraz będzie dekoracja miss. Widzi pan tę z czerwonymi kokardami? Niezła, co? Najpiękniejsza na całym osiedlu!

Pokiwałem twierdząco głową. Wszystkie młode kobiety uważałem za piękne. Nawet te zbyt młode były dobre, bo przecież jeszcze dorosną i będą w sam raz, gorzej ze starymi babami, te mogły się tylko bardziej postarzeć, choć i tak już były do niczego.

- Gdybym miał szarfę do dekoracji mógłbym zdecydować, która z nich zostanie miss, a wtedy każda byłaby moja… - wzdychał młodzieniec mocno nieletni.

Spojrzałem na niego dokładniej: piegowaty pulpet z krzywymi zębami, w okularach sklejonych nad nosem plastrem, w przetartych spodniach i rozdeptanych trampkach… przecież taka niedorajda nigdy nie znajdzie dziewczyny! – pomyślałem i przypomniałem sobie, że sam też kiedyś taki byłem, zanim nie poratował mnie tajemniczy dobrodziej, dzięki któremu mogłem zaimponować pierwszej, krzywonogiej dziewczynie funtem cukierków-krochmalaków w papierowej tutce. Takie to były czasy wtedy, znacznie cięższe niż później i cięższe niż teraz. Krzywonoga dziewczyna zadowalała się cukierkami-krochmalakami, a

człowiek – krzywonogą dziewczyną. I cieszyłem się z niej zupełnie jak z prawdziwej, pamiętam jak dziś… Pomny tych perypetii bez zastanowienia podałem młodemu don Juanowi rolkę papieru, aby uczynił z tym skarbem wszystko, co możliwe by zdobyć serce młodej misski. Ten wziął ją ode mnie z błyskiem w oczach i obiecał oddać resztę, co mu zostanie. Wyciągnął z kieszeni flamaster i zaczął produkować szarfy: Miss Podwórka, I WC-Miss, II WC-Miss… nie protestowałem nawet, gdy pobierał papier na Miss Gracji, Miss Publiczności i Miss Dziennikarzy, choć nie widziałem w pobliżu żadnych przedstawicieli prasy. Ale co tam, trzeba dbać o przyszłe pokolenia, bo to one są naszą przyszłością, a skąd się wezmą te pokolenia, jeśli młodzi nie będą wiedzieli jak się zabrać do rzeczy…?

Dalej szedłem przez las, taki zupełnie normalny las, nie wiedzieć czemu wyrosły w środku wielkiego miasta. Z dala od ścieżki, pośród krzaków coś się poruszało, dało się też słyszeć jakieś jęki, stęki i poprukiwania. Z zarośli wyłoniła się nagle stara baba: garbata, szczerbata i z wielką kurzajką na nosie. Tylną część ciała ukrywała w krzakach, skąd dochodził dojmujący fetor, jedną ręką podtrzymywała w górze spódnicę i liczne imponderabilia, drugą zaś rękę wyciągała proszalnie w moją stronę.

- Pomóż mi dobry człowieku, poratuj tym, co masz najcenniejszego! – załkała.

Spojrzałem na szpetną facjatę, potem na przecudowną fakturę papieru, którego zostało zaledwie kilka listków. „Zbyt wiele na haiku, za mało na sonet” – pomyślałem i rozpaczliwym gestem oddałem resztę mojego skarbu starej śmierdzącej babie, pocieszając się, że ostatecznie baba, choć stara i brzydka, też jest rodzaju żeńskiego.

I to był już właściwie koniec. Koniec papieru toaletowego i w ogóle początek końca. Przez kobiety straciłem wszystko: majątek, pozycję i całą rolkę papieru toaletowego. Gdybym miał w kieszeni przynajmniej tabliczkę czekolady, może mógłbym jeszcze liczyć na jakieś względy ukochanej, a gdyby czekolada była gorzka, zyskałbym może nawet dwie doby zanim papier toaletowy zacząłby być potrzebny.

Co powiadacie, że to niemożliwe żeby człowiek stoczył się przez rolkę papieru toaletowego?

A co wy tam wiecie o życiu?! Wydaje wam się żeście wszystkie rozumy pozjadali?! A idźcie w cholerę, nie będę z wami więcej rozmawiał o poważnych sprawach.

Epilog

Z tego miejsca pragnę oświadczyć, że nie wszystko z tego, co przeczytaliście powyżej jest całkowitą i szczerą prawdą. Owszem, obszarpany obywatel, który opowiedział wam tę sensacyjną historię był niegdyś eleganckim młodzieńcem z całą rolką papieru toaletowego. Prawdą jest również, że poratował pewną starą babę w lesie wobec wielkiej potrzeby. Wiem o tym dobrze, gdyż to ja właśnie byłam tą starą babą. Nie jest jednak prawdą jako by wspomniany miał się stoczyć na dno nizin społecznych z przyczyn li tylko obiektywnych. O

tym wiem z kolei dlatego, że nie jestem wcale taką zwykłą starą babą, ale starą babą zaczarowaną. Różnica polega na tym, że jestem w mocy obsypać złotem i drogimi kamieniami każdą osobę, która wykona w mojej obecności szczególnie imponujący dobry uczynek. Oczywiście zamierzałam wykonać tę procedurę również wobec wyżej wspomnianego, jednak ten kategorycznie się sprzeciwił mówiąc, że nawet gdyby wierzył w zaczarowane stare baby to i tak nigdy w życiu nie przyjmie niczego z babskich rąk, bo honor mu na to nie pozwala, woli raczej zdychać pod płotem, co też niewątpliwie się stanie.

Aurelia

2014-06-10T00:47:00.002+02:00

W ciemnej celi klasztornej siostra Aurelia mocno zaciskała palce na oprawce długopisu, którym odciskała każdą literę tak mocno, że po wyrwaniu strony z listem, z brulionu można było bez trudu odczytać tekst z samych tylko wyżłobień, sięgających kilku następnych stron. Tylko w ten sposób mogła wyładować napięcie i żar, których nie wolno jej było wyrazić w liście.

Tego wieczoru nie klękała do modlitwy. Po ciszy nocnej włączanie światła było surowo zabronione. Siostra Aurelia cieszyła się, że cały klasztor właśnie pogrążał się we śnie. Zasłoniwszy starannie okna pozwoliła sobie zaledwie na zapalenie znikomego ogarka, tak, by nie wzbudzać podejrzeń nim rozszaleje się prawdziwy pożar.

„Tak długo obmywałam ciało siostry Leokadii, dzień po dniu. Od samego początku, gdy jeszcze całe pokryte było strupami i spowite bandażami. Opatrywałam rany, czuwałam przy łóżku dzień i noc, choć matka przełożona mi zabraniała widząc, że potem zasypiam na lekcjach. Ja-sierota wychowana w klasztorze, chciałam swą gorliwością wyrazić wdzięczność, iż uznano mnie za godną na tyle by powierzyć mi opiekę nad drugą istotą. Czułam się taka silna i odpowiedzialna. Nie dopuszczałam nikogo do łóżka chorej, nawet za dnia nie pozwalałam żeby ktokolwiek zakłócał jej spokój. Nauczyłam się odczytywać jej wolę, pragnienia i potrzeby z najdrobniejszego spojrzenia, mrugnięcia okiem, oddechu. To grzech, to straszny grzech, bo wiem, że to dla niej, nie dla Boga, pragnęłam stawać się coraz lepsza. Dla Leokadii, nie dla Chrystusa. To dla niej postanowiłam studiować medycynę, z nadzieją, że może uda się przywrócić choćby częściową władzę w nogach i rękach, choćby dar mowy. Również wtedy nie odstępowałam na krok od łóżka Leokadii. Uczyłam się do egzaminów odkładając skrypty i notatki żeby przynieść basen albo zwilżyć chorej usta, choć matka przełożona zabraniała mi tego i łajała za nieposłuszeństwo.”

Matka przełożona nie pozwoliła Aurelii dokończyć studiów. Kazała jej wybierać między pozostaniem w klasztorze a życiem za furtą.

- To, co robisz, nie podoba się Bogu – rzekła otwarcie. – Jesteś pyszna i arogancka! Chcesz

być mądrzejsza od innych, chcesz być mądrzejsza od samego Boga!

- Ale przecież tym, co robię pragnę przysłużyć się ludziom, pomóc nawet siostrze Leokadii… - broniła się Aurelia. – To Bóg obdarzył mnie miłością do nauki, a może nawet jakimiś talentami. Jak że miałabym teraz zakopywać te talenty dane mi od Boga?!

- Tego już za wiele! Nie pyskuj moja panno! Więcej pokory! – napomniała ją matka przełożona. – Lepiej przysłużysz się siostrze Leokadii, gdy będziesz dalej przy niej czuwać, a nie zaniedbując ją by wychodzić na wykłady i prężyć się do nieskromnie spozierających mężczyzn. Tak, tak, choć żyję już w tych murach długo, wciąż dobrze pamiętam, jak niebezpieczne są pokusy świata…

- Mężczyźni mnie nie interesują – odparła zgodnie z prawdą Aurelia i stojąc prosto w starannie wyprasowanym habicie nowicjuszki, wytrzymała badawczy wzrok matki przełożonej.

- Dobrze, moje dziecko, to bardzo dobrze – rzekła nieco udobruchana. - Musisz mieć jednak świadomość, że jeśli zdecydujesz się pozostać tutaj, musisz stać się jedną z nas, siostrą. Wiesz już chyba, co to znaczy umrzeć dla świata?

Jak mogłaby nie wiedzieć? Przecież nabijano jej tym głowę od wczesnego dzieciństwa. Każda z sióstr nieustannie powtarzała jak to pięknie i słodko umrzeć dla świata by w całości poświęcić się służbie Chrystusowi. Wiedziała, co to służba Chrystusowi, wiedziała, co to znaczy umrzeć dla świata, nie wiedziała tylko, czym jest ten straszny i niebezpieczny świat, ani dlaczego Bóg go stworzył właśnie takim.

W dniu swoich obłóczyn Aurelia czuła się prawie szczęśliwa. Ten akt zaślubin był dla niej czymś wyjątkowym. Teraz była zaślubiona tak, jak Leokadia, otrzymała taką samą obrączkę i z przyjemnością wyobrażała sobie, że jest teraz jej legalną i pobłogosławioną przed Chrystusem małżonką.

Wiedziała, że matka przełożona opowiadała o tym inaczej, to Chrystus miał być wspólnym oblubieńcem każdej z sióstr. Ale czy to nie dziwne, aby człowiek łączył się w intymnej relacji z Bogiem? Przecież człowiek i Bóg to dwie zupełnie różne istoty. Natura boska nie jest tym samym, co natura ludzka, więc w gruncie byłoby to amoralne obcowanie międzygatunkowe. Uczono ją, że dla człowieka obcowanie z Bogiem to wielka nobilitacja, zatem czy jest nobilitacją dla kozy czy małpy obcowanie z człowiekiem?

To właściwie jeszcze potrafiła sobie wyobrazić. O sodomii pisano już w Starym Testamencie. Ale jak miałaby się dzielić swoim małżonkiem z innymi siostrami? Czy to nie nazbyt wyuzdane by choćby tylko myśleć o tym?

Opiekując się przez lata siostrą Leokadią Aurelia z czasem zaczęła dostrzegać jej ciało. Zaczęła dostrzegać, że nie jest ono pozbawione płci.

Tej nocy po obłóczynach ich usta połączyły się po raz pierwszy. Choć Leokadia nie mogła się poruszać ani mówić, jej oczy mówiły wyraźnie, że odwzajemnia pragnienie i czuje rozkosz.

- Teraz jesteś już tylko moja… - szeptała jej do ucha a w oczach dostrzegała szczery żar oddania. – Moja na zawsze…

Wspaniała była ich noc poślubna. Aurelia wtulona w pierś swojej ukochanej wreszcie poczuła ciepło i bezpieczeństwo. To leżące ciało z obnażonymi sutkami, twardniejącymi po wpływem pieszczot szorstkim językiem, to jak kochająca i miłosierna Matka Boska na ikonie, tylko tutaj jest tak prawdziwa, ciepła, że omal można by się spodziewać, że z pełnej, białej piersi Leokadii popłynie zaraz słodkie, matczyne mleko. Wilgoć jednak pojawiła się znacznie niżej i palce Aurelii wsunęły się tam gładko i zaraz poczuła rozkoszne ciepło. Owładnięta rządzą chciała wedrzeć się do jej ciała, poczuć jej zapach i smak, dać się wchłonąć. Dłoń odebrała rozkoszne wibracje wewnętrznych mięśni, ale to tylko rozbudziło jej żądze. Wbijała się coraz dalej i dalej, usta Leokadii otwierały się szeroko, pospiesznie łykając powietrze, zdawało się nawet, że lekko podniosła pośladki… ale to było tylko złudzenie, wciąż leżała nieruchomo, a tylko łechtaczka nabrzmiała do tego stopnia, że zdawała się unosić całe ciało kilka milimetrów do nieba, Aurelia zaś unosiła się, dryfowała, lewitowała na tym ciele jak na szalupie ratunkowej póki nie chlusnęła gorąca fala, która zalała całe prześcieradło. Z ust wydobył się wówczas cichy jęk, oczy się zamknęły, a ciało opadło w pielesze jakby miało już nigdy nie powstać. Była to jednak ledwie mała śmierć, taka, która przedłuża życie i nadaje mu sens. Aurelia pamiętała o tym rozchylając uda ukochanej by wcisnąć język jak najgłębiej i zlizać ostatnia kroplę kobiecego ejakulatu.

„Wiem, że Bóg nigdy nam tego nie wybaczy – pisała później w liście. - On nie lubi miłości, uznaje jedynie zwierzęce prawa prokreacji, nakazy i zakazy. Przez chwilę łudziłam się, że jest miłosierny, ale potem przeczytałam Stary Testament…”

Skrzywdziła Leokadię. Skrzywdziła i oszukała.

Bolesne westchnienie zmąciło płomień świecy, więc Aurelia podniosła instynktownie wzrok. Na lśniąco białej w ciemności ścianie zobaczyła zarysy ciemnego ukrzyżowanego. Taki sam krucyfiks wisi w każdej z klasztornych cel, również nad łóżkiem nieszczęsnej Leokadii. Wyparła to wspomnienie z pamięci, ale ono wraca. Tak było, na ich nocy poślubnej położyły się cieniem wystające żebra. Gdy wtedy po obłóczynach przyszła do niej do łóżka, jeszcze w wianku na welonie, i pokazała obrączkę na serdecznym palcu, widziała wyraźnie, że jej twarz przeszył grymas bólu. Wzrokiem wskazała na ukrzyżowanego na ścianie, a następnie mrugnęła dwa razy, co w jej języku oznaczało zaprzeczenie. Aurelia przytuliła ją wtedy mocno i jęła przemawiać czule jak do dziecka:

- Nie, On nie jest przecież taki zły… spójrz, to On nas połączył wieczną miłością, to przez Niego już na zawsze będziemy razem…

A potem tak długo obsypywała twarz i całe ciało Leokadii pocałunkami, aż ta przestała wreszcie marszczyć brwi i nerwowo mrugać w kierunku ściany żądając usunięcia krucyfiksu. Nigdy więcej tego nie powtórzyła, ale kilkakrotnie Aurelia miała wrażenie, że ukochana wzdycha boleśnie, gdy zimna obrączka dotykała jej nagiego ciała albo zadźwięczała w zetknięciu z metalowym zagłówkiem łóżka.

Ale teraz już wszystko ucichło. Leokadia oddycha miarowo przez sen, Aurelia zaś kończy pisać list, choć dobrze wie, że nikt nigdy go nie przeczyta. Mimo to starannie zakleja kopertę nim przytknie do niej płomień świecy. Pospiesznie rozlewa wokół łóżka krąg benzyny i szybko kładzie dłoń na ustach nagle przebudzonej Leokadii, która przerażonym wzrokiem ogarnia szalejące języki ognia pochłaniające łapczywie celę.

- To dla nas najbardziej odpowiednia śmierć, tak z mocy Kościoła kończyły od wieków wszystkie oświecone kobiety – powiedziała cicho, krztusząc się dymem i tuląc do siebie omdlewającą z przerażenia Leokadię. – Ale tylko my mamy ten przywilej, być zarzewiem, od którego spłonie cicho śpiący matecznik zła i ciemnogrodu…

Mocniej przycisnęła do piersi kochankę ze wszystkich sił starając się zachować spokój, nie krzyczeć ze strachu, z bólu, od gorąca… Wiedziała, że to jedyne, co może zrobić dla ukochanej, osłodzić jej te ostatnie chwile swoim ciałem i dodać odwagi własną niezłomną postawą. Na palcach prawej dłoni, którą zasłaniała usta Leokadii czuła jej zęby, zaciskające się coraz mocniej, do bólu, do krwi, nieprzytomnie…

- Nie posprzątałam dzisiaj w naszych celach i nie umyłam korytarza… - rzekła zaciskając powieki. – Zostawiłam porozrzucane książki i pończochy.

Ból kąsanej przez Leokadię dłoni był już nieznośny. To nieważne, może jej nawet poobgryzać wszystkie palce, teraz nie będzie ich już przecież potrzebować.

- Matka przełożona bardzo by się gniewała, gdyby zobaczyła w klasztorze brud i nieporządki… ale tylko popatrz, Leokadio, dym unosi się wprost do nieba, nasza ofiara jest wreszcie miła Bogu… święty ogień oczyści nasze cele, korytarze i cały klasztor…

Zalane miasto

2014-04-27T13:30:00.000+02:00

Pisanie poezji to regularny gwałt na własnej istocie – ludzkiej. Nie wiadomo, czy ten ofiarny wysiłek jest komukolwiek potrzebny, wiadomo natomiast, że absolutnie się nie opłaci. Wiadomo też, że brutalny gwałt na własnej istocie duchowej nie sprawia takiej samej przyjemności jak klasyczny samogwałt.

Poeta odłożył długopisy i papiery, zapalił papierosa i wyszedł ze swej pustelni na wzgórzu, skąd roztaczał się widok na leżące w dole miasto. Nisko nad horyzontem przeleciała siostra Jajonna, ta od anielskich genitaliów, które widziała pod lśniąco białą szatą w momencie objawienia. Została za to skrzętnie ukarana poprzez dyscyplinarne usunięcie z klasztoru, gdyż podejrzała objawienie, które nie było przeznaczone dla jej oczu. Weszła do kapliczki akurat w chwili, gdy anioł święty, ukazujący się regularnie w każdy czwartek matce przełożonej, wznosił się ponad ołtarzem by wyfrunąć lufcikiem w dachu kapliczki, tuż przy wylocie komina. Zazwyczaj wtedy zanosił się kaszlem, bo akurat trwała zima okrutna, a klasztor nie miał dość funduszy na regularne opalanie drewnem, więc dym ze starych butelek po wodzie święconej gryzł dotkliwie w nozdrza i walał sadzami anielskie szaty.

Gdy anioł wznosił się ku powale, siostra Jajonna ujrzała dwie czerwone i nabrzmiałe kule, wystające spod rozwianej szaty. Ponieważ siostra Jajonna rozpowiadała o tym zajściu na prawo i lewo, a było to sprzeczne z oficjalnym nauczaniem Kościoła, młoda furtianka musiała opuścić szeregi pobożnych mniszek. Nie była już siostrą zakonną, wciąż jednak jeszcze była siostrą rodzoną Poety. Wtedy właśnie, już w cywilu, przybrała imię Jajonna, na pamiątkę tego wydarzenia. Wymodliła też u anioła dar latania ponad wodami bezkresnymi jak i suchym lądem, aby móc przemierzać świat i głosić tę dobrą nowinę nauczając wszystkie narody.

Poeta westchnął ciężko zapatrzony w świetlistą łunę spalin, rozpływającą się na niebie jako jedyny ślad, że jeszcze przed chwilą tenże korytarz powietrzny przemierzyła główna światowa konsumentka fasoli i gołąbków. Wierzyła święcie, że spożywanie gołąbków przywraca jej spokój ducha. Wszak sam Duch Święty ukazał się niegdyś nad wodami pod postacią gołąbka pokoju. Ponadto wierzyła, że dzięki temu wzmaga się jej lotność i sterowność. Wierzyła zresztą w niejedno, zawsze bez głębszej refleksji czy realnego uzasadnienia.

Poeta westchnął i dotknął zawieszonego na szyi sznura różańców, z których każdy był prezentem od siostry. Zadumał się nad krzyżem i figurynką konia na srebrnym łańcuszku, które też nosił na szyi.

„To dla Pana Jezusa, który wjechał do Jerozolimy na osiołku. – tłumaczył nieraz, zapytany o znaczenie końskiej podobizny pośród krucyfiksów i różańców. - A ja specjalnie dla niego noszę na szyi konia, żeby mógł na niego wsiąść, gdy już zejdzie z krzyża.”

Wreszcie zanurzył niechętnie dłoń w ziejącym otworze rozporka. Wcale nie miał na to ochoty, ale wiedział, że to jedyny sposób by obniżyć ciśnienie i złagodzić dojmujący ból w podbrzuszu. Rozłożył na trawie otwarty brulion z nie zapisanymi stronami i usiadł na nim jak na ławce tak, że główka wyglądająca ciekawie z rozporka zerkała na białe, kratkowane strony.

„Tam nie ma nic do czytania! – upomniał własną główkę świadomy, że zapełnienie tych pustych stron będzie od niego wymagało nie lada wysiłku.

„Lewą ręką! Lewą ręką!! Prawą ręką nawet mi się nie waż go dotykać!!! Prawą ręką żegnasz się przy modlitwie, prawą ręką wiersze piszesz…!” – powtarzał sobie z przejęciem czując już pod palcami nabrzmiewający kawałek ciała, w którym tracił normalne czucie, gdyż ten zaczynał wibrować przy byle głaskaniu własną ręką. Zupełnie jakby go ktoś łaskotał piórkiem po piętach, albo jakby zdrętwiała mu jedna noga, a on usiłował by ją „rozchodzić”. A o co się rozchodzi? – zapytał sam siebie, lecz szybko odsunął te zbędne dywagacje i nie zainteresowany niczym kontynuował już monotonne ruchy posuwisto-zwrotne wzdłuż swego męskiego organu. Organizm jako bezmyślna aparatura natychmiast zareagował, pompując znaczne ilości krwi do ciał jamistych. Po pół godzinie trzeba było natrzeć organ olejem jadalnym bo robiły się otarcia i zadziory. Poeta miał w daczy tylko olejek rycynowy.

„W sumie też spożywczy – pomyślał. – Tylko że spożywa się… po spożyciu… Zatem jest to raczej olej po-jadalny niż jadalny.”

Po kilku godzinach monotonnego tarmoszenia Poeta poczuł nagle jeszcze większą chęć na tarmoszenie, co mogło być znakiem, że tarmoszeniu zbliża się kres. Nie zdążył jednak wzmóc tempa, gdyż nagle poczuł nadciągającą falę gorąca ze środka ciała i gęste strugi białej substancji, zlewające się obficie przez palce. Czy to nie za wcześnie? Nie spodziewał się, że nastąpi to właśnie teraz… Zawsze wytrzymywał co najmniej do rana i dopiero przelewał swe wnętrze na papier. Przedwczesny wytrysk… w jego wieku to nie tylko wstyd, to może być szkodliwe i niebezpieczne… Szum w uszach, wirowanie w głowie, omal nie zsunął się ze zbocza…. A to leciało i leciało i nijak nie chciało przestać.

Aż dziw bierze ile tego w człowieku siedzi. Musiało się nieźle nazbierać, wszak dawno już nie spuszczał z tonu. Ale ileż może tak płynąć wprost z wnętrza poety? Dwie strony? Trzy strony? Dwieście tysięcy znaków bez spacji? Sancta Maria Dolorosa – przecież to cała powieść naraz!!! Zaczął się poważnie niepokoić o własne zdrowie i siły witalne. Oczyma duszy widział już swoje blade i rachityczne oblicze, podkrążone oczy, zielonkawą, tudzież ziemistą cerę, a na dłoniach kurzajki i włosy między palcami. Zapamiętał tę listę symptomów jeszcze z wczesnej młodości, gdyż wszystko to obiecywano niepokornym młodzieńcom, którzy nie potrafili powściągnąć chuci nawet wobec gniewu Stwórcy, który dał im tę chuć, a potem zabronił jej folgować. Opuścił wzrok i z obawą spojrzał na nieustannie napływające strugi materii. To absurdalne, ale miał dziwne wrażenie, że wypłynęło z niego znacznie więcej niż mogłoby się zmieścić w jego ciele, może nawet więcej niż cały waży… Ale to przecież niemożliwe! Kiedy wreszcie przestanie płynąć ten pulsujący strumień ejakulacji, która dawno przestała być przyjemnością, a stała się przykrym dopustem, uciążliwa, wyczerpująca i niepohamowana jak krwotok? Ogarniała go słabość i senność, choć pulsowanie w lędźwiach wciąż trwało, uporczywe jak hucząca wtryskarka na hali fabrycznej. Nie miał siły dłużej przewracać kartek w brulionie ani nawet utrzymywać głowy w pionie. Nie naciągając spodni przyłożył skroń wprost do wilgotnej, porośniętej mchem ziemi, która wydała mu się wygodnym i zbawiennym posłaniem. Zamknął oczy i zgodził się na sen. Niech tam na dole leci ile chce, choćby i do rana. Pozwolił sobie zamknąć oczy i ulec nadciągającej senności. Być może organizm nie wytrzyma takiego forsowania się i to już ostatni raz, gdy spoglądał na światła nocnego miasta…

O świcie jednak otworzył oczy. Pierwsze, co zauważył to własne przyrodzenie, które oblepione białą skorupą skurczyło się z zimna. Worek mosznowy powiewał boleśnie na wietrze zupełnie jakby był całkiem pusty. Wstał, uniósł głowę, wsłuchał się w słowa… ale nikt nie wołał.

Choć dzień budził się piękny i słoneczny, a Poeta wytężał wzrok z całej mocy, nie był w stanie dojrzeć w dole zarysów miasta o tysiącletniej tradycji, położonego w dole. Wszystko spowiła jakaś biała mgła, zupełnie jakby zasypała je lawina, choć to przecież niemożliwe, żeby tak wielkie i wielowiekowe miasto zasypała byle lawina, tym bardziej, że było lato, a góry nie tak znowu blisko… Z połyskującej w promieniach wschodzącego słońca bieli wyłaniały się zaledwie wierzchołki kilku wyższych budynków, a tam, gdzie powinien być Rynek, sterczały tylko dwie nierówne, gotyckie wieże. Wokół nich rozpaczliwie fruwała siostra Jajonna, zataczając kołowate kręgi niczym ćma wokół żarówki.

Żal

2014-04-12T14:56:00.002+02:00

Do naszej kamienicy wprowadzili się Hildenbrandtowie. Wszyscy mówili, że to porządna żydowska, albo nawet niemiecka rodzina, ale na nas wcale nie to robiło największe wrażenie. Poszliśmy ich odwiedzić całą familią wyłącznie z powodu ich małej, bladej Anetki. Dziewczątko było na oko spokojne i przyzwoite. „W sam raz dla naszego Łukaszka. Niechby sobie wreszcie chłopak przygruchał choćby i taką biedulkę, bo już dziwnie na niego na mieście patrzą i różne rzeczy gadają. – powiedziała otwarcie ciotka Cecylia i wszyscy zaraz jej przytaknęli, łącznie z najmłodszą siostrzyczką, która jeszcze nawet nie wie, co to siusiak i na wszelki wypadek miała zostać w domu z piastunką, Hiacyntą. – A to dobry chłopak przecież, że nie pije, nie pali i nie bluźni to zaraz mu wsiedli na plecy że coś z nim nie tak jest, a on po prostu taki wrażliwy i delikatny już się urodził chyba.”

A taka Anetka, choć z porządnego domu, nie powinna nastręczać trudności, małe to jeszcze i chuderlawe, milczące i zapyziałe, w sam raz na początek, by nie rzucać Łukaszka od razu na głęboką wodę. Większej, grubszej i bardziej pyskatej dziewczynie to w żadnym wypadku nie dałby rady, przepadłby z kretesem, przynajmniej na razie. Być może nigdy nie wykroczy w tym względzie poza wagę kogucią, ale niech tam, byle nie został starym kawalerem, albo co gorsza-prawiczkiem, bo choć nikt o tym nie mówi, to przecież wstyd na całe miasto no i bykowe płacić trzeba. Może to i niewielkie pieniądze, ale zawsze na zmarnowanie idą. Trzeba mu trochę zaprawy, choćby suchej, na Anetce.

Sam Łukaszek też zresztą niewiele lepszy od Anetki, tak samo blady i wynędzniały, sąsiedzi plotkują, że to zgubny wpływ onanizmu, któremu oddają się nagminnie wszyscy co bardziej pryszczaci chłopcy w jego wieku, ale nikt z nas w to nie wierzył, bo przecież Łukaszek to dobre dziecko.

Staraliśmy się zaprezentować jak najlepiej żeby tylko nie narobić sobie i naszemu Łukaszkowi wstydu.

Mieszkanie naszych sąsiadów było urządzone nad wyraz gustownie. Z ciężkich stor zwisały złote kutasy a oczy postaci na portretach naściennych śledziły bacznie każdy ruch gości. Hildenbrandtowie wystawili na eleganckich, piętrowych paterach lukrowane pączki z różą, a ich służąca – Lilia przyniosła imbryk z kawą. Pani Hildenbrandt powiedziała, że jeżeli mamy ochotę na rozrywki umysłowe, to na półeczce z gazetami leżą krzyżówki, które możemy sobie porozwiązywać. Ciotka Cecylia powiedziała konfidencjonalnie, że w tej kwestii musimy być bardzo ostrożni zanim coś wpiszemy, bo to, co wpisane zostaje już na zawsze, i to jeszcze w obcym domu, łatwo sobie narobić wstydu, a to byłby w dodatku wstyd na całą kamienicę. Najlepiej każde słówko trzy razy sprawdzać w słowniku zanim się cokolwiek napisze. Albo w ogóle nic nie wpisywać, choć to może akurat niezbyt grzecznie, skoro pani domu tak grzecznie zaprasza.

- A jeszcze lepiej wpisywać wszędzie tylko „kawa” i „pączki”, nawet jeśli wiadomo, że hasła nie są prawidłowe. Wówczas wyjdziemy co najwyżej na osoby niezbyt rzutkie umysłowo, ale przynajmniej nikt nam nie zarzuci, że w głowie mamy jakieś świństwa i bezeceństwa – podsumowała ciotka zagryzając wąsa.

W toalecie wierciła w nozdrza przeszywająca na wskroś woń gotowanej kapusty, zupełnie jakby to tam właśnie koncentrowało się życie kulinarne całego mieszkania, co poniekąd nie było tak odległe od rzeczywistości, przynajmniej jeśli chodzi o fazę finalną.

Pani Hildenbrandtowa była z zawodu lekarzem pediatrą, co w pewnym stopniu tłumaczyło wszechobecne lalki pousadzane na regałach w finezyjnych sukieneczkach, które dwadzieścia lat temu nie były wcale uważane za tak staromodny bibelot jak dzisiaj.

Rodzice chwalili Anetkę, że taka zdolna i że bardzo kocha zwierzęta, więc pewnie w przyszłości zostanie weterynarzem, bo ciągle bawi się z ogromnym wilczurem – pupilkiem całej rodziny. Zresztą wilczur też uwielbia Anetkę, gdy tylko ktoś się do niej zbliży, ten od razu szczerzy kły i nie pozwoli nawet podejść.

Mnie to jednak nieszczególnie zajmowało, wolałem spiskować pod stołem z jej bratem, Benedyktem, który od września miał chodzić ze mną do klasy. Umyśliliśmy powołać do działania ŻAL – Żrzeszenie Artystów Lirycznych. Naszym tajnym znakiem rozpoznawczym miały być białe, papierowe opaski na rękawach, zdjęte z nowo zakupionych podręczników do nauki języka łacińskiego. Bardzo nam się podobała głęboka symbolika surowej i szlachetnej białej barwy, idealnie współbrzmiąca z egzaltowaną nazwą naszego stowarzyszenia. Każdy zatem, kto chciał przystąpić do naszego tajnego, elitarnego klubu musiał najpierw zakupić nowiutki podręcznik do łaciny, żeby w ten sposób zdobyć oznakę godności i przynależności. Kogo nie było stać na nowy podręcznik, ten nie był godzien przynależeć do naszej elitarnej loży. Sprawiała nam dziką i sadystyczną rozkosz świadomość, że te bęcwały będą wydawać wydarte rodzicom grosiwo w na podręczniki, gdy chodziło jedynie o cienki pasek białego papieru. Wiadomo przecież, że książka zostanie natychmiast rzucona w kąt. W całej szkole jedynie w naszej klasie nauczano łaciny, toteż stary księgarz Preiss zapewne zdziwił się nie na żarty, gdy jego mały sklepik zaczęły okupować dzikie tłumy dryblasów z zapytaniem o „Lingua Latina” dla klasy drugiej. Nikomu z tych warchołów nie przyszło do głowy by wykonać taką opaskę samodzielnie za pomocą kleju i kartki z bloku technicznego, zresztą ja i Benedykt byliśmy przygotowani na taką ewentualność i skrupulatnie sprawdzaliśmy czy w jakimś przypadku nie doszło do próby oszustwa czy nadużyć. Opaski musiały być oryginalne, a trud, jakim członkowie ŻAL-u musieli okupić ich zdobycie porównać można jedynie z poświęceniem młodego Indianina, który z narażeniem życia wspina się na szczyt celem zdobycia orlego pióra, które potem w najlepszym przypadku może sobie wetknąć. Oczywiście w opaskę. Ale w całej wyprawie nie chodzi wcale o piórko do ozdoby, ale o to, żeby udowodnić całej wiosce, że stał się prawdziwym mężczyzną, godnym rytuału inicjacyjnego i wszystkich męskich przywilejów. Problemy zaczęły się wtedy, gdy okazało się, że wysłużona opaska Benka zaczęła się w wielu miejscach rwać i przecierać, a moja wyglądała niewiele lepiej. Rozważaliśmy kupno kolejnych podręczników, ale po zsumowaniu wszystkich za i przeciw postanowiliśmy raczej starać się bardziej oszczędzać nasze stare opaski z nadzieją, że wytrzymają jeszcze jakiś czas. Dziurawe i poszarzałe symbole naszego ŻAL-u z każdym ruchem groziły ostatecznym zerwaniem z rękawów, zaś zarówno mój jak i Benka entuzjazm w głoszeniu haseł „czystości i oryginalności opasek” znacznie ostygł. Ostatecznie w naszym dobrze pojętym interesie leżało delikatne wyciszenie całej sprawy, co udało nam się nad wyraz skutecznie, toteż w krótkim czasie ŻAL przestał istnieć i jakoś nikt z tego powodu nawet nie zapłakał.

- A dlaczego wszystkie służące mają zawsze na imię tak samo jak jakieś kwiatki? – zapytała nagle siostrzyczka kompletnie ignorując obecność Hiacynty.

- A bo dokładnie tyle one znaczą, co rośliny – odpowiedziała matka również nie zwracając uwagi na służkę. – I tak samo są ładne i głupie. Kwiatki niby oczyszczają dom, służąca niby sprząta i utrzymuje porządek… a na jedno i drugie musisz mieć pieniądze, choć w zasadzie to żywi się byle gównem…

Siostrzyczka wygięła ze zdziwieniem brwi, a Hiacynta zdawała się w ogóle ne słyszeć wypowiedzi pani.

- Chryste Panie! – wrzasnęła ciotka Cecylia nagle wbiegając do salonu. – Do Hildebrantów pogotowie przyjechało, zdaje się, że po Anetkę! O Jezusie Nazareński i Matko Jedyna, co-to-będzie, co-to będzie…!

- Łukaszek, biegnij zaraz do nich! Jak trzeba będzie Anetkę za rękę potrzymać to masz być zaraz pierwszy w pogotowiu! – nakazała surowo matka.

- Ale tam w pogotowiu już są sanitariusze – mruknął Łukasz wyglądając przez okno. – Idą do Hildebrantów z kleszczami i takimi listewkami…

- Ty mi tu nie pyskuj gówniarzu tylko migiem szoruj do sąsiadów!

To, co ujrzeliśmy przecisnąwszy się przez tłum gapiów przerosło nasze najdziksze wyobrażenia. Anetka złączona w kompulsywnym uścisku z wilczurem, którego oplotła nogami łkała rozpaczliwie i wtulała twarz w gęstą sierść starając się ukryć przed natrętnym wzrokiem. Sanitariusze mimo najlepszych chęci by rozdzielić zakleszczonych „kochanków” nie byli w stanie podejść do szczerzącego groźnie kły psa.

- Pan przytrzyma „zięcia” żeby nas nie uciął! – rzekł do pana Hildebranta jeden z sanitariuszy.

- Co za wstyd, o panno święta, co jasnej bronisz Częstochowy i w Ostrej Świecisz Bramie… - jęknęła znowu ciotka Cecylia. – I pomyśleć że ta mała zdawała się w sam raz dla naszego chłopca…

Tymczasem sanitariusze załadowali dziewczynę z psem na nosze, przypięli pasami i odwieźli karetką na chirurgiczne rozdzielanie.

- I dobrze, że suka wyjechała na sygnale – rzekł Łukaszek szczęśliwy, że nikt już nie będzie mu zawracał głowy dziewczynami, które są przecież brzydkie i głupie.

Nikt nigdy nie zdoła mu wmówić, że jakaś płytka baba, która myśli tylko o ciuchach, kosmetykach i prokreacji, może kochać równie mocno, szczerze i namiętnie jak mężczyzna.

Dlaczego nie lubię sexu

2014-03-23T15:15:00.001+01:00

Każda kobieta ma tam bardzo wrażliwe, delikatne ciałko. Nie wiedzieliście? Trudno, nie przeszkadzajcie sobie, dalej zajmujcie się sobą.

I powiedzmy, że właśnie wygładzisz sobie tam wszystko żyletką, starannie zmyjesz i namaścisz balsamami drżąc by nie dostać podrażnienia czy wysypki i wyobraź sobie, że właśnie wtedy wjeżdża ci między nogi jakiś niedogolony ryj, drapie, szarpie i zalewa hektolitrami śliny jak pająk, który wstrzykuje ofierze enzymy trawiące by potem już tylko wessać to, co się rozłożyło. I leżysz taka rozłożona z każdą nogą w innym kierunku, mokra nie od przyjemności, ale od śliny, którą cię oblizuje niedogolony ryj. A przez otwarte okno wpadają wieczorne podmuchy wiatru, wyziębiają mokre ciało, co jest nieprzyjemne i grozi zaziębieniem.

Kiedyś mój ojciec powiedział, że wagina to najdelikatniejszy fragment cielesny kobiety. Punkt dla niego, że po dwudziestu latach małżeństwa wreszcie to zauważył. Powiedział nawet, że to tak delikatne jak oko. Ale dlaczego w takim razie z uporem maniaka wtyka matce paluchy do oka, tego już nie powiedział. Zresztą wcale nie pytałam. Uznałam, że nic mnie to nie obchodzi.

Wszędzie tylko seks. A jeśli nie seks, to pierdolenie, nie ważne czy z ambony czy z mównicy sejmowej.

Nie jestem przesadnie wykształcona, ale czytać mnie jeszcze zdołali nauczyć. Nie przeczytałam zbyt wiele. Może właśnie dlatego jeszcze się łudziłam, że tam, w książkach, jest inny świat, jakieś wartości. Bez seksu i bez pierdolenia. Myliłam się.

Dopiero później wyjaśnili mi, że wybrałam najgorszego z możliwych autorów, bo niejaki G. G. czy też P. P. (równie dobrze może być też A. A., nazwiska nie pomnę, ale kojarzy mi się, że jakieś banalne), zatem wspomniany autor ani jednego zdania nie potrafi napisać bez pomocy wypiętej w jego kierunku dupy, a także w życiu prywatnym otacza się nimi w ilościach hurtowych.

Skonstatowałam wreszcie, że ucieczka nic nie da i pora podjąć walkę, stawić czoła problemowi, czy też – chcąc nazwać rzeczy po imieniu – bohatersko wypiąć dupę.

Jest impreza, podryguję przy jakiejś rąbance w samym środku jaskini lwa. Nie trzeba czekać długo, żeby moja wirująca dupa zgromadziła wokół siebie rzeszę fanów. Jeden z nich sprawiał wrażenie bardziej domytego i to na nim się skupiłam. Po tym symbolicznym akcie namaszczenia reszta dobrze wytresowanego stada się rozproszyła by uformować krąg uwielbienia wokół jakiejś innej dupy, licząc, że przy odpowiednim natężeniu upierdliwości każdemu uda się wspiąć na wyżyny pośladków. Patrzyłam na roześmiany ryj wybrańca, z którym wedle pradawnego zwyczaju wkrótce miałam się udać do kibla, i odwaga zaczynała mnie opuszczać. O matko jedyna, znowu to samo, przecież będę musiała to zrobić! A co jak nie dam rady?! – przeszło mi przez myśl. Otóż to, problem jest odwróconym rozwiązaniem – przypomniałam sobie słowa pisarza H. H. czy może F. F., które powtarzał na kartach swej książki z uporem maniaka. A jednak do czegoś się przydał! Ucieszyłam się i zaczęłam się rozglądać w poszukiwaniu pomocy. Nie musiałam daleko szukać. Obok mnie podrygiwała równie wystraszona istotka osaczona przez stado czcicieli jej dupy. Rozglądała się niepewnie, mierzyła wzrokiem każdego z nich usiłując ocenić, który jest najmniej groźny, a jednocześnie najbardziej domyty. Przedarłam się przez kordon, jako posiadaczka dość rozległej dupy zostałam przepuszczona bez problemu.

Dupa to na dyskotece jak ausweiss, przepustka uniwersalna. Podeszłam do nieznajomej i wrzasnęłam dyskretnie: „Chodź, pomożesz mi!”, na co ona posłusznie skinęła głową i pozwoliła się poprowadzić przez szpaler sępów tam, gdzie już czekał na nas ten, którego uprzednio wybrałam spośród zgłodniałego tłumu. W takim składzie udaliśmy się już na miejsce przeznaczenia, czyli do klozetu. Nasz towarzysz nie miał nic przeciwko temu, że znalazłam sobie pomocnicę, nawet jakby się z tego cieszył… Ustęp nie był wielki, toteż stałam wtulona w miękkie piersi dziewczyny, czułam jak cudownie twardniały jej sutki, gdy delikatnie gładziłam jej włosy, całowałam miękkie, pachnące usta… Tamten przez cały czas szarpał się z suwakiem, a gdy wreszcie uwolnił pytona zaczął nim wymachiwać bezcelowo to w jedną to w drugą stronę, nieco zdziwiony, że w ogóle nie reagowałyśmy. A czego on się spodziewał? Oklasków? A może Nagrody Nobla? Trzeba mu jednak przyznać, że był bardzo uparty, bo gdy nie udało mu się nic ugrać z pytonem, którego najwyraźniej chciał wcisnąć jednej z nas, a może nawet obu po kolei, w bliżej nieokreślony otwór ciała, zaczął startować z łapami i ozorem, utrudniając nam wzajemne pieszczoty. W końcu nasza cierpliwość się wyczerpała:

- Wypierdalaj! – krzyknęłyśmy równocześnie.

Nie zrozumiał. Otworzyłam drzwi od kibla, a moja przyjaciółka wskazała mu azymut butem, starannie wycelowanym w tylną część. Potem mogłam już bezpiecznie zamknąć drzwi od kibla i kontynuować od miejsca, w którym nam przerwano.

Nie potrzebowałyśmy go do pomocy. Nie potrzebowałyśmy seksu. Zresztą, jak powiedziałam – nie lubię seksu. Jestem tylko aktywną działaczką samopomocy babskiej.

Agnieszka Żuchowska-Arendt