Struikelblog

Pensioenfondsen/ politiek en jongeren vs vergrijzing

2010-11-08T05:41:00.000-08:00

De vergrijzing in West-Europa en in met name Nederland en België, is een feit. Daarmee gepaard gaat veel angst over hoe het straks verder moet met de pensioenfondsen omdat er op den duur geen geld meer voor de pensioenen is. De wijsvingers zijn gericht op onze ouderen, maar is dat nu wel zo eerlijk. En de aflossing, daar begint het sterk op te lijken, ligt bij de nieuwe generatie.

De ‘Babyboomers’

De oorlog op zijn eind, en de economie herstelde na verloop van jaren. In de jaren na ‘de oorlog’ waren de gemoederen in de lage landen weer bedaard, en konden jonge mensen weer vooruitkijken naar het stichten van een gezin. De economische vooruitzichten waren immers gunstig. De babyboom was een feit. Migranten werden gehaald en Nederland begon te bloeien. Nu een halve eeuw later zien wij die jongeren van de babyboom, zo langzamerhand tot een ‘grayboom’ overgaan. De mensen die ons land onder andere hebben opgebouwd, worden door de nieuwe generaties vaak aangekeken alsof ze zwaar in de fout gaan, namelijk door ouder te worden. Het kost de jongere generaties geld, ‘veel geld’, zo is door gevestigde politieke partijen geregeld vermeld.

Vergeten belangen

De ouderen die ons nu veel kosten, hebben ons in andere tijden veel opgebracht. Dat is iets wat vaak wordt vergeten. Deze ouderen hebben Nederland een kapitaal verschaft en zichzelf voorzien van een welverdiend pensioen. Dit is immers de opzet geweest van het pensioenstelsel. Toen beleggen in aandelen ook zijn intrede deed bij pensioenfondsen, wist iedereen dat er een risico zou zijn, maar dit werd teniet gedaan door de enorme winsten op de beurs, immers zaten Nederland en Europa in een economische lift. Nu, een aantal crises later, weten wij wat de gevolgen kunnen, en inmiddels zullen, zijn. Een groot deel van de babyboomers die zichzelf in dachten te dekken, en zichzelf een zorgeloze oude dag gunden, kunnen naar hun geld fluiten. Die oude sok was zo gek nog niet.

Lachende derde

Vooraanstaande figuren in onze hedendaagse politiek, benoemen een aantal keer de vergrijzing als een enorme ‘kostenpost’. Een citaat van Job Cohen in een debat met Mark Rutte. ‘U schuift deze last door naar onze jongeren, en zadelt de jongeren voor jaren met deze schuld op’. Het lijkt toch de wereld op zijn kop. Terwijl er partijen schreeuwend naar elkaar de oplossing zoeken. Lachen de pensioenfondsen in hun gebalde vuistjes, en staan de mensen die ons land zover hebben gebracht, onze ouderen, wanhopig aan de zijlijn. Het vertrouwen raakt op, in de overheid, pensioenfondsen, verzekeringsmaatschappijen en niet te vergeten, de banken. Alles wat wij met deze omstandigheden kunnen, is samen betalen, en er lering uit trekken. Betekent samen betalen dan ook, dat we allemaal gigantisch moeten gaan inleveren? Beter verdelen, klinkt in een welvarend land als Nederland als een veel betere oplossing. Maar klinkt ook heel makkelijk. Om maar eens wat te noemen, Noord/ Zuid Lijn Amsterdam. Een kleine berekening;
- Begroting van het rijk voor de N/ Z Lijn Amsterdam
€ 1.460.000.000
- De gemeente Amsterdam zou € 317.000.000 voor haar rekening nemen, maar door de catastrofale fout van ‘deskundigen’ is het bedrag voor Amsterdam € 900.000.000 geworden.
- € 900.000.000 – € 317.000.000 = € 583.000.000 + € 1.460.000.000 + € 1.000.000.000 ( extra kosten voor het rijk) = € 3.043.000.000 totale kosten Noord/ Zuid Lijn.

Bron; http://nl.wikipedia.org/wiki/Noord/Zuidlijn Scroll naar ‘kosten’

Als een gemiddeld pensioen van een gepensioneerde rond de € 1000 ligt ( en dit is hoog, zie bron). Dan is de rekensom eenvoudig gemaakt. 30.000 gepensioneerden, kunnen van 3 Miljard ( tel de nullen ) 100 maanden (8,33 jaar) pensioen ontvangen. Als ik een fout maak graag een reactie.

Bron; http://www.kapitalevragen.be/node/342

Mijn conclusie blijft; Beter verdelen.
Concludeert u zelf.

De Sint en het verwende kind

2010-11-03T02:02:00.000-07:00

Sinterklaas is onderdeel van onze Nederlandse cultuur. In de fase van het economische leven waar wij nu in zitten, namelijk de belevenis-economie, zal ook de Sint eraan moeten geloven. Hebben wij de conservatieve gedachten nodig voor het behoud van onze cultuur, en zijn onze kinderen niet verwend met de eisen die zij terecht hebben met Sinterklaas heden ten dage? Hoe brengen wij Sinterklaas weer terug naar de essentie, namelijk familiair plezier.

Toen en nu
Sinterklaas zoals de babyboomers het kennen, en Sinterklaas zoals de kinderen die heden ten dage geboren zullen worden het leren kennen. Het is zoals zoveel dingen, een wezenlijk verschil. Waar de babyboomers blij waren met een chocoladeletter, zijn de kinderen met een nieuwe spelcomputer nog maar net tevreden te krijgen. Is dit wel goed voor het bewustzijn bij onze kinderen, daarover zijn de meningen verdeeld. Echter is er wel een axioma, dat het tegenwoordig vooral draait om de cadeaus. De Sinterklaas die aantreed in de huiskamer vinden kinderen net zo spannend als toen, alleen nu niet om de Sint zelf, of om zijn trouwe knechten, maar om de meegebrachte bagage, zo is de algemene perceptie.

Huiselijkheid
Hoe brengen wij de huiselijkheid terug, en is dit nog wel terug te draaien? Wij zijn het immers zo gewend dat wij onze kinderen overspoelen met cadeaus, dat het vrij lastig zal worden om terug te keren. Eén van de oplossingen kan zijn om gezamenlijke spelen terug te brengen. U zou bijvoorbeeld kunnen gaan sjoelen, ganzenborden of monopoliën met de familie. Zo wordt de nadruk des te meer gelegd op het samen zijn. Ook bij het aantreden van Sinterklaas, probeer dan de cadeaus als een secundair feit neer te zetten, en leg de nadruk vooral op de Sint en de pieten. Dit geeft het feest haar puurheid weer enigzins terug.

De belevenis-economie
De huidige tijd wordt door veel vooraanstaande economen gelabeld als de belevenis-economie. Men wil niet alleen maar kijken naar de tv en genieten van een film, maar willen daarbij ook andere zintuigen aanspreken. Men wil voelen en ruiken, men wil beleven. Ook met betrekking op het aanschaffen van producten. Denk aan het kopen van een nieuwe auto. Waar het vroeger vooral ging om zijn praktische kant, moet het tegenwoordig meer zijn. Niet alleen moet de auto er goed uit zien. De auto moet sexy of stoer zijn. De auto moet speciaal zijn en alle denkbare technologische snufjes moeten in de auto aanwezig zijn om de consument te plezieren. En in zekere mate heeft dit zelfs zijn weerslag op Sinterklaas. Kinderen willen dat de cadeaus die de goedheiligman meebrengt het nieuwste van het nieuwste zijn. De pieten moeten meer dan ooit sociaal vaardig en op de hoogte zijn van televisieprogramma's omdat ze op vragen van kinderen daaromtrent kunnen stuiten. En hoelang zal het duren voordat de Sint daadwerkelijk het dak van uw huis aandoet, of er een zwarte knecht door de schoorsteen heen komt om de schoenen te vullen.

De horrorsint
De film van Dick Maas 'Sint' waarin Sinterklaas een gedaante aandoet die in geen opzicht lijkt op de goedheiligman, is tevens een vorm van 'de beleving'. Het moet tegenwoordig niet meer gewoon zijn, het mag sneller, enger en gedurfder. Zo ook bij onze kinderen. De conventionele verhoudingen in Nederland worden geregeld verstoord en dit is daar een voorbeeld van. Onze kinderen die hebben er over het algemeen niet veel moeite mee, zij kan heel goed het onderscheid maken.

Kennen bedrijven hun maatschappelijke verantwoordelijkheid voldoende?

2010-10-27T04:13:00.000-07:00

Zoveel werkgevers, zoveel ondernemingen. Van calamiteitenplan tot gedragsregels, alles staat omschreven voor de werknemers. Echter zijn er een aantal punten waar reeds de overheid en vakbonden het nog niet over eens zijn. Vele bedrijven realiseren zich niet hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. En kan de overheid hier ook niet een grotere rol in spelen door middel van regels en voorschriften met betrekking tot religieuze en sociale uitingen.

Bedrijfsoorten
Er zijn vele soorten bedrijfstakken in verscheidene branches met hun eigen regels en restricties. Bedrijven die niet in de openbaarheid arbeid verrichten, denk aan afvalverwerkers, bouwvakkers en ga zo maar door. Deze arbeiders hebben minder te maken met gasten of cliënten. Hun gedrag heeft zelden invloed op de maatschappij. Echter is een medewerker in een horecabedrijf een hele andere taak toegediend. Er wordt klandizie verwacht en gedrag passend in de normen en waarden van de samenleving. Ieder bedrijf heeft verschillende maatschappelijke taken, belangen en verantwoordelijkheden.

Realiseren
Heel veel ondernemers hebben niet genoeg door wat hun invloed op de samenleving is. En nemen vaak niet hun verantwoordelijkheden. Als we denken aan overdekte kinderspeelplaatsen, waar onze kinderen vrijuit kind mogen zijn, dan worden deze kinderen vaak geconfronteerd met beelden waarbij wij ons als collectief af zouden moeten vragen of het wel normaal gevonden moet worden. Zo was ik eens in KidzCity, een kinderspeelparadijs in Utrecht. Eén dag voordat de Sint weer met zijn knechten uit Spanje de verjaardag van de goedheiligman kwamen vieren. Ik dacht ''laat ik eens met mijn nichtjes en neefjes naar KidzCity gaan'' niet realiserende dat de geitenwollensokken van de jehova's getuigen, de orthodoxe joden van een basisschool en een islamitische horde van mannen met baarden, vrouwen diep weggestopt onder een ''kopvod'' en met hun aanhang aan opvolgelingen daar nou net óók waren. Op zich geen probleem, als er een minderheidsgroep aanwezig is, maar het wordt anders als je zelf (namelijk de beoogde meerderheid) zwaar in de minderheid bent. Goed voor de kids' algemene ontwikkeling dacht ik nog, om mijn scepsis wat te verminderen. Het speelparadijs was opgesplitst in drie kampen met ieder zijn eigen grondgebied, de kids dwarrelden overal doorheen op zoek naar het leukste vertier. Na het uit het oog verliezen van de kinderen kon ik het niet laten, ik betrad het ogenschijnlijk veiligste kamp, en raakte in gesprek met één van de aanwezige jehova's getuigen. Een jonge man met een jong gezin. Tot mijn verbazing hele vlotte mensen met gewoon wat andere opvattingen over de goedheiligman en moderne 'demonische' apparatuur. Hun kids zongen de liedjes van Sinterklaas overigens beter dan ikzelf ooit heb gekund. Nadat het gesprek een enigszins saaie wending nam, en weg kwam bij de jehova's met een lullig smoesje dat ik mijn aanhangsels maar weer eens moest gaan opzoeken, kwam ik terecht in een volgende enclave. Namelijk die van de joden. Ik werd direct aangesproken door een jongeman van rond de 14, die balanceert op de grens van volwassenheid en kind, ik kreeg tevens het vermoeden dat de jongen wat problemen had met zijn motoriek. Hij schudde me de hand en verzekerde mij dat hij op Wilders zou gaan stemmen. Blijkbaar dacht hij op die manier het ijs te breken, wat een mensenkennis toch. Altijd had ik het idee dat orthodoxe joden moeite met de Nederlandse taal hebben, het tegendeel werd bewezen. Ik kwam in gesprek met een joodse vrouw van begin dertig, ik kan het u niet uitleggen maar de intellectualiteit straalde van de vrouw af. Ik werd niet teleurgesteld. We praatte wat en vroeg wat zaken die voor mij niet zo duidelijk waren, en hoe zij nu tegenover de islam stond. ''Zolang zij me met rust laten is er geen probleem, maar wij joden hebben nu eenmaal de neiging dreiging snel aan te voelen''. We werden onderbroken door haar zoon, die hardop Sinterklaas kapoentje aan het zingen was, omdat het lied op dat moment door de zaal galmde. Het was aanleiding om verder te zoeken naar de kids, ik draaide me om en zag in de rij voor de botsauto's een groep kinderen van de islamitische groep. Daarnaast als een soort commandant circuleerde een imam in een lang gewaad met een lange baard die zijn kinderen in het vizier aan het houden was. De medewerker van KidzCity trachtte de kinderen op het Sinterklaasliedje mee te laten zingen, luid zong hij ''Sinterklaas kapoentje...'' . De kinderen hevig ontstelt. Wat de medewerker aan het doen was, bleek ''Haram'' te zijn, in strijd met de wetten van de Islam. De imam corrigeerde samen met zijn naïeve leerling de medewerker op zijn fout. Op dat moment begon de zojuist gegroepeerde schoolklas van de joden heel harmonieus en vriendelijk ogend, een joods lied te zingen. De imam hoefde niets te zeggen, zijn gezicht sprak boekdelen.