Sudan Bıkmış Balık

Göklerdeki

2011-10-02T00:54:00.000-07:00

Elini alnına kaldırdığını gördüm. Güneşi durdurmak istiyor gibiydi. Yüzünü buruşturmuş, önünde uzanan sonsuz yeşilliğe bakıyordu. Bir son mu araştırıyordu, anlamamıştım. Belki bir çıkış, eskiye dönmek için bir umut, bilmiyorum. Yüzünü buruşturduğu ve gözüne gelen güneşi engellemek için elini alnına kaldırdığı doğruydu sadece, o kadar.

Bütün o kesinlikten yoksun varlığıyla döndü bana, gözlerini gördüm. Daha fazla bakmaya cesaret edemedim, kaçırdım gözlerimi. Yaşlandıkça derisi buruşmuş, saçları beyazlamış, vücudu çökmüştü; gözleri hiç değişmemişti. Aynı emredici, keskin bakış. Aynı efendinin aynı bakışı.

“Gökyüzü neden mavidir biliyor musun?” dedi emreder gibi. Kafamda düzenden yoksun davullar çalıyordu, ben bir yanıt düşünüyordum, Tanrım, bu daha önce hiç karşılaşmadığım çaresizliklerden biriydi. Ne diyebilirdim? Bu buruşuk ve sert, yıllardır aynı deri kurşungeçirmezdi. Benim sözlerim içine nasıl geçecekti ondan? “Gökyüzü neden mavidir?” Bu kadar basit miydi her şey? Yani gökyüzü gerçekten mavi miydi ve bence neden miydi? Bu gözler yıllardır neden değişmemişti? Neden yıllar vücutla beraber yerin dibine gömememişti onu? Şu anda ikimiz, masmavi bir göğün altında sonsuz bir yeşilliğin ortasında iki adam değil miydik? Gökyüzü neden maviydi? Ben de tıpkı onun gibi bir adamdım ve yanıtı biliyordum.

“Güneş” dedim. Ona dönüp. Gözlerine baktım. Onunla yalnızca onun yöntemini kullanarak savaşabilirdim. Vücudundaki en küçük kemiği kırana kadar vuracaktım ona bu gerçeği. Ben biliyordum işte, gökyüzü neden maviydi, neden bulutlar vardı, yağmur neden yağardı ve Dünya güneş etrafındaki dönüşünü kaç gün kaç saatte tamamlardı. Hepsini biliyordum. “Güneş ışığı atmosferden geçerken kırılır ve gökyüzü bize mavi görünür. Sebep bu”

Dudağını büktüğünü gördüm. Dudağını, sağ tarafını yukarı doğru bükerken gözlerini benden uzağa devirdiğini gördüm. Az bir nefesi hızla verip, bir çocuğun cahilliğine sabreder gibi “Hıh” dediğini gördüm. Önüne döndü. Elini hala güneşe karşı siper ediyordu. Hiç görünmeyen bir ufka sabırlı bir bakış attı önce, sonra konuşmaya başladı:

“Hiçbir şey bilmiyorsun. Gökyüzü mavi, çünkü uzay laciverttir. Ve güneş, beyaz ışığıyla bu lacivertliği biraz açar, o kadar!” dedi. Yürümeye başladı.

Yaptığı haksızlığın farkında olmalıydı. Öyle olmalıydı değil mi? Doğru cevabı benim verdiğimi biliyor olmalıydı. Ufka yürüyen adam, uzayın lacivert olmadığını, renklerin, seslerin ve bütün piyano tuşlarının izafi olduğunu, hepsinin kafamızın içinde olduğunu, algımızın bizi yanıltabildiğini, tek gerçeğin bizlere okullarımızda fen bilgisi öğretmenlerimizce öğretildiğini biliyor olmalıydı değil mi? Ben bu çimlerin üzerinde ayakta beklerken, onun ufka yürümesi haksız olduğunu gösteriyordu değil mi? Kaçıyordu benden, korkuyordu. Gökyüzünün bir atmosfer olayından ibaret olduğunu, dünyanın ve insanların yüzde yetmişinin su olduğunu biliyordu. Buzun sudan daha hafif ve soğuk olduğunu biliyordu eminim. Aslında lacivert diye bir renk olmadığını o da biliyordu.

Ufka daha da yaklaşıyordu git gide. Küçülüyordu. Elini güneşe siper etmişti sanıyorum. Ya da arkada bağlamıştı ellerini, karşısında bir sonsuzluk değil de kat edilmesi gereken küçücük bir hapishane avlusu varmış gibi. Eski günlerdeki gibi. Derisinin henüz kurşun geçirdiği, kırışmadığı günlerdeki gibi. Sakalının hala siyah olduğu, güneşten kaçmasının gerekmediği günlerdeki gibi sanki.

Ufka vardığını gördüm. Bir anda yok oluvermişti. Neredeydi, bilemiyorduk, her şey çok ani olmuştu. Dünya üzerime çökmeye başlamıştı o yok olunca, sanki o yokken benim de burada var olmam anlamsızdı. Dünyayı kaplayan yemyeşil bir çimenlik, bir çocuğun boş hayalleri olabilirdi ancak. O olmadan var olamazdı. Ve şimdi üzerime yıkılmaya başlıyordu işte, sanki içeri doğru küçülüyordu, içindeki havayı kaybeden bir balon gibi; oradan oraya savrularak. İçindeki tüm havayı kaybedene kadar.

Bir Pazar yerinde, bir sürü insanın içinde diz çökmüş bir çocuktum şimdi. Çok ağır bir kayboluştu benimkisi. Gökyüzü kapkaranlıktı, yemin ederim. Ağzımdan salyalar akıyordu, hıçkırıyordum, ellerimi dizlerime vuruyordum ve ağlayarak bağırıyordum:

“Baba, neredesin?”

Bir adamın ufuktan çıkıp bana doğru geldiğini gördüm. Sol elini güneşe siper etmişti.

Divan-ı matrix

2011-06-05T02:13:00.000-07:00

muharrir hakan çelebi'den onun izni olmaksızın araklıyorum bu fikri. o zaten artık yazmıyor, önemsemez. Kim olduğunu sormadan okuyun:

Tahkik olunsa nakşı temasil-i kainat,
Ya hâb ü ya hayal ü yahut bir fesanedir,
Surette nazar eder isen sen var ben var
Amma ki hakikatte ne sen var ne ben var.
(yazarını bulamadım)

ey dil hele âlemde bir âdem yoğ imiş
var ise de ehl-i dile mahrem yoğ imiş
gam çekme hakikatte eğer ârif isen
farz eyle ki el'an yine âlem yoğ imiş.

Nef'i

Çimen Yaprakları ve Bülend Ecevit'in ölmeden önceki hali.

2011-05-27T10:57:00.000-07:00

Walt Whitman, bu kitabı alana kadar hakkında bir malumatımın olmadığı bir adamdı. Adilhanda gezerken, sık sık uğradığım bir sahafta rast geldim bu kitaba da, aslında Walt Whitman'dan ötürü değil, çeviren listesindeki isimlerden ötürü aldım kitabı. Kelepir, bir lira.

Sonra kitap hakkında küçük bir araştırma yaptım. Yön yayınlarından "Çimen yaprakları" ismiyle çıkmış bir baskı ve Adam yayınlarından "Seçme şiirler" adıyla çıkmış bir baskısı var. Sayfa sayıları farklı ikisinin de, ancak ikisinin de yayını yok ve yayına hazırlayanı aynı: "Mehmet Fuat".
Bildiğimiz Mehmet Fuat, Nazım Hikmetten olma, pirayeden doğma edebiyatçı. Her neyse, zannediyorum şu an elimdeki baskı (1954 basımı) piyasada var olmayan ama yeni baskı olan kitaplarla aynı içerikte, ancak bir artısı var; çevirmenleri ve yüze doğru hafif bir retro üfleyen dili.

"Bülend Ecevit"in çevirdiği şiiri (şiir, " when lilacs last in the dooryard bloom'd" bunun bir kısmı yalnızca) yazıyorum buraya, imlasına müdahale etmeden. Altına da ingilizcesini koyarım, o zamanın diliyle şimdinin dilini karşılaştırmak için daha iyi bir fırsat olur herhalde.

ÖLÜME TÜRKÜ
Huzur veren güzel ölüm gel,
Dönen çevresinde bu dünyanın ağırdan
Yaklaş herkese gece gündüz
Ergeç gelecek tatlı ölüm.

Övgüler bu sonsuz evrene,
Hayatına, boşluğuna, sevincine,
Sevgisine ögüler; övgüler ölümün
Sımsıkı saran o serin kollarına!

Sessiz adımlarla sokulan görünmez ana,
Sana yaraşır türkülerle karşılıyan yok mu seni?
İşte benden bir öyle türkü sana, seni her şeyin üstünde tutan
Bir türküdür bu sunduğum, sıkılmadan gelesin vatk' erişende.

Yaklaş yaman kurtarıcı,
Sevinçli türkülerim var senin aldıklarına,
Engin denizinin sevgisinde yok olmuştur onlar, ey ölüm,
Mutluluğunda yıkanmıştır onlar.

Sevinçli türküler benden sana,
Rakslar sana, bezenler sana, şölenler,
Geniş toprakların güzelliği, göklerin enginliği,
Hayat ve tarlalar, büyük ve düşünen gece.

Sayısız yıldızların altındaki sessiz gece,
Okyanısın kıyısı, dalgaların tanıdık fısıltısı,
Ve can sana dönmededir, sımsıkı örtülü engin ölüm,
Vücut sana sığınmada.

Ağaçların üzerinden bir türkü yolluyorum sana,
Yükselip alçalan dalgalar, sayısız tarlalar, geniş çayırlar üzerinden,
Kalabalık şehirler, kaynaşan yollar, rıhtımlar üzerinden, ey ölüm.
Bu mutlu türküyü sana yolluyorum.
Bülend Ecevit

Bu da şiirin ingilizcesi;

Come, lovely and soothing Death,
Undulate round the world, serenely arriving, arriving,
In the day, in the night, to all, to each,
Sooner or later, delicate Death.

Prais’d be the fathomless universe,	140
For life and joy, and for objects and knowledge curious;
And for love, sweet love—But praise! praise! praise!
For the sure-enwinding arms of cool-enfolding Death.

Dark Mother, always gliding near, with soft feet,
Have none chanted for thee a chant of fullest welcome?	145

Then I chant it for thee—I glorify thee above all;
I bring thee a song that when thou must indeed come, come unfalteringly.

Approach, strong Deliveress!
When it is so—when thou hast taken them, I joyously sing the dead,
Lost in the loving, floating ocean of thee,	150
Laved in the flood of thy bliss, O Death.

From me to thee glad serenades,
Dances for thee I propose, saluting thee—adornments and feastings for thee;
And the sights of the open landscape, and the high-spread sky, are fitting,
And life and the fields, and the huge and thoughtful night.	155

The night, in silence, under many a star;
The ocean shore, and the husky whispering wave, whose voice I know;
And the soul turning to thee, O vast and well-veil’d Death,
And the body gratefully nestling close to thee.

Over the tree-tops I float thee a song!	160
Over the rising and sinking waves—over the myriad fields, and the prairies wide;
Over the dense-pack’d cities all, and the teeming wharves and ways,
I float this carol with joy, with joy to thee, O Death!

Metamorfoz

2011-05-25T12:52:00.000-07:00

Vücudum şehvetin olur olmazlığına kendini kaptırmış titrerken, meninin bedenimi terkedip karımın bedenine girmesini hissetmeye çalışıyordum. Kasığımdaki titremeleri, kasılmaları hissetmeye vermiştim kendimi, gözlerim kapalıydı.

İçimde büyük bir rahatsızlık hissi ve yabancı bir sıcaklıkla uyanıverdim; karım olmuştum.

O zamandan beri, tüm erkeklerden ve özellikle erken boşalanlardan tiksinirim.

Pişmanlık

2011-05-19T14:12:00.001-07:00

Bir yudum suyla başladım işe, sonra saatleri günleri düşündüm. Güneşi ve nöbetçisi ayı da elbette. Sonra çocuklarımı, çocuklarımın çocuklarını, olmayacak duaları birer birer düşündüm. Beynime hayran kalmadım ama; ben ölünce o da çürümeyecek miydi nihayet? Allah yaratığı bu mükemmellik kendini toprağa ve solucanlara teslim etmeyecek miydi? Ruh mu kalacaktı baki? Haniydi, nerededeydi?
Ölümün sonrasını aramaya çıkan bir günahkâr olmamın kısa hikâyesi bu işte. Ruhumu aramakla başladım bu kan donduran işe.

Abdest aldım; ruhumu öyle yıkayacağım öngörülmüştü. Sonra müzik; ruhumu öyle doyuracaktım çünkü. Çünkü doymuş bir ruh kendinin farkında olabilirdi ancak. Ancak, öyle olmadı; müzik fayda etmedi. Ya doymadı uykulardaki ruhum, yahut yıllardır alıştığı yokluk kuyusunda içinden hareket etmek gelmedi. Titreyip yekinmedi bile. Orada, yıllardır yaptığı gibi uykulu hareketsiz beklemeye devam etti. Açığa çıkmak için ölmemi bekleyen sinsi bir köpek gibiydi. Endişelendim.

Bu ince uzun parmaklıkların ardında, ötesini göremediğim bir sentetik güneşle sararan tozlu avluda, ben garip, senelerdir bir ruha sahip olmadan yaşayabilmiş ben. Ben, bir karıncayı inceitmekte hiç sakınca görmeyen kendi halinde bir cani, yıllar evvel kaybettiğimi nasıl bulacaktım? Nasıl açacaktım yüreğimiz? Nasıl tutacaktım onu da can havliyle güneşe doğru kaldıracaktım? Nasıl ölebilecektim “yüreği avcunda koşan” bir adam olarak yemyeşil ovalarda?
Kendimi onlara nasıl affettirecektim?

Bir adam, karımı öldürdüm. Bir adam, yirmi üç defa bıçakladım onu. Bir adam, ölürken yüzüne tükürdüm. Bir adam, mahkemede “ben pişman değilim” dedim. Bir adam, namusumu nasıl temizlediğimi anlattım tüm koğuşa. Bir adam, yıllar oldu bak şimdi.

Bir adam yıllar önce karımı yirmi üç yerinden bıçaklayarak öldürdü. Çocukken annesinden ölümden sonraki yaşamları dinlemişti. Bir çocuk, o gece gözlerini kapayıp cenneti hayal etmişti.
Bir çocuk cennette en çok annesinin ölmeyeceği fikrini sevmişti.

Ucuz lokantalar rehberi No1: Casablanca, Ankara

2011-05-18T13:10:00.000-07:00

İnternette bir yemek furyasının varlığı dikkatimi çekiyor, interaktif sözlüklerde uzun zamandır var olan, yeni yeni bloglara da sıçramış olan bir furya ve Vedat Milor bu furyaya bir şekilde gaz veriyor.

İnteraktif sözlüklerin genel kullanıcı kitlesi orta sınıf gençlerinden oluşan, e steril bir kitle olduğu için, gidilen mekanların genel fiyat aralığını 10-14 liralık yemekler oluşturuyor. 30 liralık yemeklerin menülerde olduğu yerler bile çarpıyor gözüme zaman zaman, üzülüyorum. Zihniyeti olacak o kadar'lar ve yetmiş-seksen kuşağı yeşilçam filmleriyle düğüm düğüm olmuş bir tek maaş öğretmen çocuğu olarak bunları gördükçe üzülüyorum.
Aklıma kemal sunal'ın haşlanmış patates yediği, şefinin kebap yediği sahne geliyor.

Ankarada yaşıyorum, hayatımda sanırım üç veya dört defa Tunalı caddesine gittim. Övünerek söyleyebilirim ki, orada hiç yemek yemedim. Park caddesi (adını yeni yeni duyuyorum, yeni gözde mekan) ile hiç bir ilişkim olmadı, sanırım yanından bile geçmişliğim yok. Arjantin caddesini bir kere uzaktan gördüm. Ve burger king, mcDonalds gibi restoranların da pahalı olduğunu düşünüyorum. Etin kilosunun 18 lira olduğu bir yerde, 200 gram et yemek için 15 lira para ödemenin bir nevi "sınıfa hakaret" olacağını düşünen bir garip ademoğluyum.

Gelelim mevzunun aslına; kızılayda, orada burada tadı güzel, ucuz yemekler satan fakat hijyenik olmayan, kötü servisi olan, kısaca "lüks" kısımları törpülü bildiğim bazı mekanları sizinle paylaşacağım. Mekanlarda kullanılan etlerin et olduğuna canı gönülden inanıyorum, zira aşağı yukarı yedi yıldır buralarda yiyorum yemeğimi. Aklıma geldikçe, mekanlara uğradıkça yazacağım, şimdilik ilk yazacağım yerin resmi, kesin bilgisi olmayacak, mazur görün.

Casablanca Cafe

Haritada şöyle görünüyor: Casablanca

Yine de küçük bir açıklama geçmek gerekirse; uzay internet kafenin hemen yanı, ziraat bankasından iç tarafa doğru girdiğinizde (köprü tarafından) solda kalıyor. Sakarya tarafından gelirseniz, sakaryanın bitişindeki o üst geçitten sağa döneceksiniz, sağınızda kalacak.

Benim Casablanca'ya gitmeye başlamam lise zamanına rastlar, tüm tavuğu o zaman altı liraya yerdik. Gittiğimde genelde kızarmış tavuk yiyorum, size de onu öneririm, ama dönerin tadı da kötü değil, lahmacunun da gideri var bence.

Tüm tavuk şimdi 11 lira. İki kişi giderseniz şöyle bir çakallık yapmanızı öneririm, bir tane tüm tavuk alıp (zaten girişte kasadan alıyorsunuz, ondan sonra ordaki fişle olayı hallediyorsunuz) hazırlayan abiye "abi yarım yarım yap" derseniz iki tabak hazırlıyor, patatesiyle, pilavıyla güzel bi yemek oluyor beş buçuk kaada, küçük çaplı bir ziyafet çekiyorsunuz. Tavuğun dışı nar gibi kızarıyor. Kullandıkları tavukların yağlı olması tavuklara tat katıyor, bilen bilir yemeğin en güzel kısmı yağıdır.

Onun dışında, iki lahmacun 3 lira ve çift lavaşa tavuk döner de 2.5 lira.

Bir de kampanyalı günlerden bahsetmem lazım, kampanya günlerinde o güne özel yemek daha ucuz, cuma günleri tavuk iskender 3.5 liraydı sanırım, bence güzel.

Menülerde "bardak kola" diye bir tabir geçiyor, kullandıkları kola kola turka. Benim için o açıdan da problem yok, ama problem yapacak arkadaşların bilgisine olsun dedim.

Bir de yemeği bitirdiğinizde çay isterseniz ikram ediyorlar. Özellikle istemeniz lazım yalnız, yoksa vermiyolar direk. İkram etmeseler de çay 1 lira. Türk kahvesi de 2.5 lira.

Hiç değilse gidip içindeki eski Humprey Bogart posterlerine bakılmalı, benim notum on üzerinden baya yüksek.

Kir

2011-05-17T16:07:00.001-07:00

Yirmi bir gün önce orada olan küçük kahverengi bir parça kir, hâlâ orada. Yatağımın kenarındaki hastanelere özgü yeşil rengiyle bekçilik yapan portatif perdenin sol üst tarafında, hapishane duvarlarına geçen her günü işaretlemek için atılan çentikler gibi kendinden emin, duruyordu. Bir taneydi, bir tanecik. Hemşireden o kiri temizlemesini istemiştim, yerini de tarif etmiştim üstelik. Bulamamıştı. Temizlikçi de, doktor da, refakatçim de bulamamıştı. Ben de kirimle yaşamayı öğrenmiştim sonra, her gün ona bakıyor ve kaç çizgi çizdiğimi hesap ediyordum. Sıkılıyordum.

Böyle bir adam değildim. Bir yerde yatmak, yalnızca yatmak bana göre olmamıştı hiç. Hep böyle olmuştum ben. Zayıf, orta boylu bir çocuktum, ama yapımın tersine arkadaşlarıma hükmederdim, onlara istediğimi yaptırırdım, gerçek anlamda tek lider bendim. Pek çok oyunu ben başlatmazdım belki, ama başlayan oyunun içinde ben olmazsam, o oyun oynanmazdı. Oyunlara kimin girip kimin girmeyeceğine de ben karar verirdim. Sevmediğime yumruğu patlatır evine gönderirdim. Üstünlüğü kabullenmişlerdi, daha önceki deneyimlerinden korkar, ağlayarak evlerine giderlerdi. Bir gün, mahalledeki çocuklardan biri, isyan edecek olmuştu bu duruma:
“Top benim topum ulan! Takımı ben kuracağım” demişti hırsla. Ben de sinirlenmiştim tabii, ama bu sefer dövmek fayda etmeyecekti, topu alıp yola atmıştım.
“Hadi siktir git al o topu şimdi” demeden büyük bir patlama bize topun bir otobüsün altında kaldığını ilan etmişti. Tüm başlar topun sahibine döndü o an, suçlu ben değildim, oydu.
“Ne olurdu be takımı o seçseydi, al top patladı senin yüzünden” der gibiydi her biri, suçluyordu.

“Hadi saklambaç oynayalım” dedim. “Ama sen oynamayacaksın, evine git”

Bu lider tavrı hep çok sevdim, ondan hayatım boyunca vazgeçmedim. Çocukluğum bitip, gençliğim geldiğinde ayakta durmamı sağlayan bu kararlılığımdı. Gençliğim, benim güzel, baharlarla dolu gençliğim. Gençliğimde kadın, gençliğimde başarı, gençliğimde para vardı. Gençliğimde hep bana imrenen adamlar vardı, tuttuğumu koparırdım, babamın deyimiyle “ateş gibi adam”dım. Yalnızca bir defa terk edildim. Onu yanımda süs gibi taşıdığımı ve başka kızlarla ilgilendiğimi iddia eden bir sevgilim yapmıştı bunu, “ Sen bunun hesabını vereceksin” demiştim. Ağlayarak kaçmıştı benden. Sonra hesap sormadım, ama hayatını karartmaya uğraştım hep, bilmiyorum, belki de başarmışımdır. Hayatımın arka planında hiç melankolik şarkılar çalmadı. Bazen çok sinirlenirdim, nefretim sert olurdu, karşımdakini diz çöktürmeye bayılırdım.

Okulda başarılıydım, daha sonra kuracağım şirketin temellerini okurken atmıştım. Ticaret, tam benim işimdi. Kısa zamanda büyüttüm işleri. Yönetim konusunda da çocukluktan gelen bir yeteneğim vardı belli ki, çalışanlar otoritemi kabullenmiş, söylediğimi harfiyen yapar hale gelmişti bir süre sonra. Hiç birine acımazdım, çünkü ben düşersem, onların patronu olmaktan çıkıp onların işçisi olursam onların bana acımayacağını bilirdim. Malzemeyi sürekli heba edip beni zarara uğratan beceriksiz bir işçi, onu kovacağımı söyleyince ayaklarıma kapanmış, ne kadar zor durumda olduğunu anlatmaya girişmişti. Onda, düşmüş kendimi görmüştüm, onun ayaklarına kapanmış yalvarıyordum. İşte, onun vereceği hükmü veriyordum şimdi, benim yerimde olsaydı o da tam olarak şunları söylerdi:
“Sen bir daha buraya adım atmayacaksın”.

Ne oldu da buraya düştüm? Yirmi bir gündür onu düşünüyorum. Tanrı belki ironik bir şeyler yapmaya karar vermişti, ibretlik, hikâyelik. İnsanlara anlatılacak, insanlara huşu içinde, dünya malı, dünya malı ve dünya malı ile birlikte anlatılacak uzun, sonu acıklı bir hikâye daha olsun istemişti belki. Öyle olmalı. Dünyamız şakalar ve ironiler dünyası ne de olsa!

“Ahmet Bey, size kötü bir haberimiz var” demişti doktor. Özel bir hastaneye, midemdeki ağrının sebebini öğrenmek için gitmiş, uzun süren tetkik ve muayene safhasından sonra nihayet sonucu öğrenmek için doktorun karşısına oturmuştum.
“Ama bu haberi vermeden önce şunu söyleyeyim, sakin olun, durumu kontrol altına alabileceğimize inanıyoruz. Tabii, sizin de moralinizi bozmamanız ve önerilerimizi yerine getirmeniz gerek. Hastalığınız ağır, ancak kurtulan hastalar da var” içimde bir yerlerde, damarlarımda belki, dolaşan hissi bir yerden tanıyordum. Bu nefretti, bu baş dönmesi, bu kan hücumu olsa olsa nefretti. Başka türlüsüne hiç tanık olmamıştım.
“Anladığımız kadarıyla kanser olmuşsunuz, hastalığınız biraz ileri bir safhada, Tedavinize hemen başlamayı öneriyoruz.” Dediğinde nefret olmadığını anladım ancak.
Tedavi yüzünden yürümekte bile zorlanır olmuştum. Kemoterapi odasına girer girmez miden bulanmaya başlıyordu artık. Sıvı, ağır ağır damlayıp koluma bir iğneyle bağlı ince, şeffaf bir borudan geçiyor, kanıma karışıyordu. Sanki hastalıktan daha ağırdı bu, içimde yakıcı bir şeylerin dolaştığını hissediyordum. Tedavi ilerledikçe daha da zayıf düştüm. Nihayet, bakımıma hastanede devam edilmesine karar verildi. İşte, yirmi bir gün önce, hastane yeşili perdenin sol üstündeki kir ile bu karar üzerine tanıştım.

Hastaneye taşınmadan önce, ölüm fikri ile çok haşır neşir olmuştum zaten. Ölüm uzak geliyordu bana, hâlâ bir şeyler yapmak istiyordum ben, hâlâ bir şeyler yapabilirmişim gibime geliyordu. Bu kadar boş yaşayan insan varken benim ölümüm anlamsızdı. Doktorla konuşurken içimde beliren duyguyu da git gide daha fazla tanıyordum artık, nefret değildi, korkuydu galiba. Çaresizlikle karışık bir korku haliydi, nefretten farkı, karşıda savaşabileceğin, intikam alabileceğin bir rakibin olmamasıydı. Takdiri ilahi, kansere iğne batıramıyordunuz.

Hastaneye yattım. Odam güzeldi. Televizyonum, buzdolabım, refakatçim için güzel bir yatak vardı ve saat iki buçuk ile beş arasında güneşi bile görebiliyordum. Sıkıntı tek problemdi, istediğini yapmaya alışmış bir adamdım daha önceden. Ayağa kalkmamı tanrı, bir bilgisayar veya telefon vasıtasıyla işimle uğraşmayı da doktorlar yasaklamıştı. Dediklerine göre dinlenmeliymişim, sıkıntı yapmamalıymışım hiçbir şeyi. Ben de hiçbir şeyi sıkıntı yapmamayı isterdim elbet, şu kiri temizleseler sıkıntı yapacak hiçbir şeyim kalmayacaktı zaten. O kir beni hastalığımdan daha çok rahatsız eder olmuştu.

Güneşi izleyip ölümü düşünüyordum, ölüm tuhaf bir sondu. Hakiki, bütün sonlardan daha hakiki bir son. Öncesini düşünmeye izin veriyordu ancak. İleriye bakmaya alışmış ben, ileriye bakamıyordum. İlerisi yoktu! Geriye baktım bu yüzden, yaptıklarıma. Yola attığım topu düşündüm mesela, “Sen oynamayacaksın” diyişimi. Elinde patlak topuyla giden çocuğun ardından küfredişimi hatırladım. Kir büyüdü. İşten kovduklarımı. “Sen bir daha buraya adımını atmayacaksın” diyişimi hatırladım, kir biraz daha büyüdü. Ağlayarak artık ona yaptıklarıma dayanamadığını söyleyen sevgilime “Sen bunun hesabını vereceksin” diyişimi hatırladım, kir artık görmezden gelinemez bir büyüklükteydi, koca kahverengi-kara bir topak, yeşilliği kirletmeye and içmiş bir ziyaretçiydi. Bu düşüncelerle boğuşurken gerçek bir sona hazır olmadığıma karar verdim. Ve hazır olmayan her insan gibi umut etmeye başladım. İyileşirsem değişmeliydim, evet hayatım çok güzeldi, param, karizmam, itibarım, her şeyim vardı. Bunlar ne işe yaramıştı peki? Benden başka kime yararı dokunmuştu? Bu düşünceler beni yeni bir umutla, güzel bir şeyler yapma isteğiyle doldurmuştu ve nihayet, damarlarımda sinirli bir ejderha gibi dolaşan o korku uçmuş gitmişti. Servetimin tamamını bir hayır kurumuna bağışlamaya karar verdim. Bir sona hazırlıyordum kendimi, bu iyiydi.

Sonra, hiç beklemediğim bir şey oldu, sanıyorum tanrı, oluşturmaya başladığı hayat hikâyesinin gidişinden çok memnun olmuştu ve devam etmesini istiyordu. Kendi arasında konuşan ziyaretçilerimden duyduklarım durumumun iyiye gittiğine yönelik işaretler gösteriyordu. Refakatçimin anlattıkları da olumluydu, dediğine göre kanser gerilemişti, beni bir ameliyata alıp temizleyeceklerdi hastalıklı kısmı. Bir kâğıt imzaladım, ne yazdığına bakmadım açıkçası, heyecanlıydım, aylar sonra, nihayet!

Ameliyat gerçekten iyi gelmişti, bütün ağrılarım birden kesilmişti, yalnız söylenilene göre biraz daha hastanede gözetim altında kalmalıydım. İçimdeki umut git gide büyüyordu, ölmeyecektim! Dua dahi etmemiştim ama söylediklerim dua etkisi göstermiş olmalıydı. Kendi kendime söz verdiklerimi yapacaktım, hayatım boyunca kötü bir adam olmuştum ben, artık öyle olmayacaktım, insanlara umut dağıtacaktım, hatta kanser hastalarına destek fonu bile oluşturabilirdim. Mesela lösemili çocuklar için yardımlar yapardım, hasta yakınlarını işe alırdım. Hatta yanımda çalışanların hastalarına elimde bir kilo baklavayla ziyarete gidebilirdim örneğin, güler bir yüzle karşılarlardı beni işte o zaman, hasta çocuklar beceriksizce sarılırlardı yattıkları yatakta belime, dökülmüş saçlarıyla tatlı tatlı gülerlerdi, ağabey gibi öperlerdi beni, belki sevinçten ağlarlardı bile. Tıpkı filmlerdeki gibi olurdu. Ben giderdim, arkamdan ne kadar iyi adam olduğumu anlatırlardı. Lösemili çocuklara oyuncak alacağım zaman yüzlerinde belirecek olan sevinci hayal etmeye başlamıştım hastanedeki odamda, güneş artık saat üçte geliyordu pencereme, iki saat kadar durup gidiyordu. Batışını hayal ediyordum, hayat, ah hayat, değişen hayat, güzel hayat, incitmeyen, öpen, seven, dokunan hayat! Onu bekliyordum, hasta yatağımda, kanseri yenmiş, muzaffer bir asker gibi onu bekliyordum. Yeşil perdedeki kir temizlenmişti nihayet. Ve arka planda güzel bir şarkı çalıyordu bu sefer!

***

“Nuri Bey, bir saniye konuşabilir miyiz?” dedi doktor. Nuri yere bakan gözlerini doktora çevirdi, ayağa kalktı:
“Buyurun. Haberler nasıl?” dedi sessizce. Doktor başını sağa sola salladı:
“Maalesef, hastayı kaybettik.” Nuri yavaşça oturdu yerine. Doktora baktı. Abisi kendini kaybedip komaya girdiğinden beri, ona söylediği yalanı düşünüyordu. Abisini, onu hastalığından kurtaracak bir ameliyata gireceğine inandırmıştı. Aslında ameliyat yalnızca onun acılarını dindirmek için omuriliğinin kesilmesinden ibaretti. İyi bir şey mi yapmıştı Nuri? Allah belasını versin, abisine kısa bir süre sonra öleceğini, keyfine göre davranması gerektiğini mi söylemeliydi? Ne yapacaktı, abisi ne isterdi? Acı çekmemeyi mi, iki hafta daha yaşamayı mı? Bilemiyordu. Hiç bilememişti. Doktora destek almak için bakıyordu, yaptığının doğru olduğunu teyit etmesi için. Doktor anlamsızca bakıyordu Nuri’ye, onun bakışından hiçbir şey anlayacak durumda değildi. Nuri’nin kafasının içindeki Doktor:
“Müsterih olun Nuri bey, siz iyi olanını yaptınız, ağabeyiniz yaşasa size teşekkür ederdi” diyordu.
“Keşke yaşasaydı da uzun uzun teşekkür etseydi.” Dedi Nuri sessizce yine. Başparmağındaki kiri temizlemek için tuvalete yöneldi.

Öküzün Tren'e

2011-05-16T14:07:00.000-07:00

Deli, kapkara, dev gibi bir boğaydı. Gençliğinin yemyeşil ovaları tükenmiş, artık kuru, susuz bir düzlüğe gelmişti. Yaşı ilerlemiş her boğa gibi, onun erkekliğini de aldılar elinden. Bundan sonra, ona öküz diye hitap ettiler.

Erkekliğini kaybettikten sonra huyu değişti Deli'nin. Yumuşak başlı biri oldu, sakin sakin duruyor, yaşadığı hayatın aslında ne kadar anlamsız olduğunu kendi kendine tekrar ediyordu. Eskiden, genç ve kuvvetli bir boğayken, hayatın anlamının döl vermek, neslini sürdürmek olduğunu düşünürdü; hiç aşık olmamıştı.

Şimdi, döl verme kuvvetini kaybettiği ve alay konusu olduğu bu günlerde, belki de hiç aşık olmayarak bir yanlış yaptığını düşünüyordu. Yıllarca döl vermiş, nesil sürdürmüştü de ne olmuştu? Çocukları insanlara yem ve köle olmamış mıydı? Bu muydu onun hayatının amacı? Yaşadığı hayatın anlamsızlığı onu düşündürüyor, Deli'yi intiharın kıyılarına sürükleyip duruyordu.

Sonra bir gün, her öküzün kaderinde olan bir şey, ona da oldu. Deli, parlak raylar üzerinde hızla giden, İstanbul'dan yolcu toplayıp doğu anadoluya yolcu getiren o trene aşık oldu; Doğu anadolu ekspresine.

Nihayet aşkını, hayatının yeni anlamını bulmuştu. Her şey çok çabuk gelişti, Deli, yalnızca beş sefer gördüğü trene delicesine aşık olmuştu. Hadım edildikten sonraki içe kapanıklığı onu perişan ediyordu. Yalnızca bakabiliyordu trene, içindekileri söylemye bir türlü cüret edemiyordu. Bu aşk onunla beraber mezara gidecekti görünüşe göre.

Öyle olmadı.

Deli, gençliğindeki heyecanı hâla tam olarak kaybetmiş değildi. Evet, konuşamayacaktı belki ama bir dahaki buluşma için kesin kararını vermişti, sevdiğini bir şekilde şaşırtacak, o da eğer olumlu bir yanıt verirse beraber yepyeni bir hayata yelken açmanın saadetini tadacaktı. İki gün bekledi sevdiğini, nihayet zamanı geldiğinde rayların kenarında duruyordu.
Karşıdan, sevgilisinin geldiğini gördü, biraz tereddüt etti, olur muydu? Olumlu bir cevap alabilir miydi? Sevgilisi yaklaşıyordu, harekete geçmeliydi. Yada geçmemeli miydi? Ya ondan rahatsız olup geldiği yolu değiştirip, oraya bir daha hiç uğramamaya karar verseydi? Ne yapardı deli o zaman? Sevdiği yaklaşmaya devam ediyordu, Deli bir anda kararını verdi, raylara çıktı ve delicesine sevdiği Doğu ekspresine yürekten bir öpücük kondurmak için dudaklarını ileri uzattı.

Aşık olan fotoğraf makinaları

2011-05-08T06:04:00.001-07:00

Ahmet bir fotoğraf makinasıydı ve bir mankene fena halde vurulmuştu. Ahmet, yapısı gereği ara ara gören, sık sık sadece bakan bir makinaydı. Yüzyıllık bir geyiği sürdürmek zorunda oluşu onu da elbette üzüyordu ama, yapacak bir şeyi yoktu; Ahmet bir fotoğraf makinasıydı ve yalnızca ona ihtiyaç duyulduğunda görürdü.

İşte, bizim aylarımıza göre yaklaşık beş ay önce görmüştü sevdiğini. Onu görünce içinde bir yerler “çıt” etmişti. Sonra “klik” de etmişti içindeki o yer; sevgilisini Ahmetin o muazzam hafızasına atıvermişti. Ahmet, yaşamı boyunca çok manken görmüştü. Onlara ve onların o sahte gülüşlerine, sahte çekici dudaklarına ve sahte ince bellerine çok aşinaydı. Hatta bir gün, mankenleri beğenmemesinin anormal olup olmadığını düşünmüş, ibne olup olmadığı hakkında kafa patlatmıştı. Ardından flaş patlamıştı ve Ahmet onu görmüştü. Hayır, kesinlikle ibne değildi. Ahmet artık aşık bir Ahmet olmuştu.

Her gün, sahibi onu kapatmadan önce bir fırsatını bulur sevgilisinin resimlerine bakardı, daha doğrusu “düşünürdü” onları. Ahmet, her ayrıntıyı kaydedebilen harika bir hafızaya sahipti. Sahibi onu kapatana kadar biraz uğraşır, nihayet Ahmet’in pilini çıkarır kenara koyardı. Olsundu, Ahmet için bu kısacık süreler de yeterdi. Sevgilisi, ah onun o güzel sevgilisi.

Bir gün, Ahmetteki bu aşıklık halini anlamayan, onu bozuldu zanneden sahibinin aklına bir fikir geldi. Ahmetin sökülüp takılabilir o muhteşem hafızasındaki her şeyi zalim bil bilgisayarın eline teslim etti ve hafızasına format attı.

Sevdiğinin, o kirpiklerinden hayat ışığı fışkıran, göz kapaklarında cennet yatan, dilinden en güzel sesler çıkan sevgilisinin hayali hafızasından kaybolup giden Ahmet dayanamayıp delirdi. Ahmet’in neden bu hale geldiğini yine anlamayan sahibi, onun iyice bozulduğuna kanaat getirdi ve onu karanlık bir deponun ücra bir köşesine attı.

Her meczup gibi ne hatırladığına, neyin hakikat olduğuna emin olmadan karanlıkları çekti Ahmet.

Bir acayip adam

2011-04-29T13:34:00.000-07:00

Anası Suphiyı ve büyük bir umudu aynı anda doğurdu. Suphi ağlamadı ilkin, korktular. Ağlasın diye küçücük kıçına vurdular. Erkekler ilk o zaman ağladı ve büyümeye başladılar. Hayaller görüp kırıldılar, iyice büyüdüler, oyuncakları olmadığını anladılar ve onların “oyuncakları olduğuna inandır”acak kimseleri olmadı. Biraz daha büyüdüler, erkerkler kavga etmeyi, çalmayı ve sigara içmeyi öğrendiler. Biraz daha büyüdüler ve içki içmeyi öğrendiler. Sonra cigara geldi, onu da öğrendiler -bir kısmı tabii- bir kısmı, o sırada büyümeyi bıraktı. Suphi büyümeyi bırakmayanlardandı, ilkokuldan sonra okumadı. Kaportacıya girdi, eti de kemiği de kendine ait olmayan her erkek gibi, isyan etmeyi seçti. Delirdi, çıktı işten. Parası olunca orospusu ve cigarası vardı. Askere gitti sonra, geri geldi. İşsizdi, kafası çok bulanıktı ve sabahtan akşama kadar babasını, hayat derslerini dinliyordu. Sıkıldı bir yerde. Umutla beraber girdiği evden, sırtına umutsuzluğu giyerek çıktı dışarı. Umudu aramaya çıktı, bulmadan eve geri dönmeyeceğine yemin etti.

Bir karar vermiş erkekler, gururlarını bir kenara bırakamadılar. Bir karar, olsa olsa bir karardı ve kimse haberdar olmadan ondan vazgeçilebilirdi. Vazgeçmediler. Evin bahçesinden bir çıkış çıktılar ki, karşıda alev alev gökler yüzüyor, akşam çökmek için gündüzle güreş tutuyor ve mahallenin çocukları evden ulumalarla çağrılıyordu. Ezan bu sefer, akşam namazının geldiğini değil de, erkeklerin öldüğünü bildirir gibi yavaş, hüzünlü bir makamdan okunuyordu. Suphi cebine baktı, deniz olsaydı denize tükürürdü.

Alaaddin'in sihirli

2011-03-28T02:34:00.000-07:00

Alaaddin, yıllar, yıllar evvel, develer tellal pireler berber iken, Arabistan’da yahut, ona benzer, onun kadar uzak ve onun kadar kumlu başka bir yerde yaşayan, anası hasta, babası ölü bir oğlandı.

Bir gün, yolda bir çaydanlık buldu Alladdin, kirini pisini temizlemek için ovuşturdu elleriyle, iyice temizledi eve gelene kadar. Annesine gösterdi:
“Hadi anne, çay yapalım şimdi”. Annesi, avuçlarını Alaaddin’e döndürüp, medet yokmuş gibi baktı oğlunun gözlerine:
“Çay ne arar bizim evde oğlum, yemeye ekmeğimiz yok”.

İşte Alaaddin o an beyhude bir umutla dolu, yarı vazgeçmiş, dileğini diledi:
“keşke biraz çayımız olsaydı”.

Dünyanın hiçbir yerinde durduk yere çay olmazdı, Alaaddin ve annesi su içtiler, susuzluklarını giderdiler.

İyimserlik

2011-03-12T16:38:00.000-08:00

Çok aşık olan bardak çok aşık olurmuş.

Çok aşık olan bardak, sırasıyla şunlara aşık olmuş; su, kahve, çay, vişne suyu, portakal suyu, kayısı suyu, karışık meyve suyu, tropik karışık meyve suyu. Sonra, kime aşık olursa olsun, hepsi birer birer onu terkettiğini, duygularını emip içi boş bir kabuk gibi ortada bıraktığını görmüş. Çok aşık olan bardak artık aşık olmamaya karar vermiş.

Sonra bir gün, yıkanırken düşmüş ve kırılmış. Onu çöpe atmışlar.

Güneşe tapanlar

2011-02-26T06:42:00.000-08:00

Biz, erimiş plastikten yaratıldık. Kalbimiz, bedenimizin solunda, omzumuza yakın bir yerde bir hava kabarcığından ibarettir. Ellerimiz ve ayaklarımız, erimiş plastiğin yamuk yumuk ruhunu taşır. Saçlarımız yoktur. Yemek yemeyiz ve sıçmayız. Dişlerimizi fırçalamayız. Çünkü diş fırçası, bizim etimizden yaratılmıştır.

Gözleri görmez bir zamana doğmuşuz. Ninelerimizden hikâyeler dinlerdik, onlar böyle derdi. Sonra, zamanımıza birer göz eklenmiş, bir güneş ve bir güneş daha! Soğuktan donan fakirlere Allah’tan iki güzel hediye! Sonra zamanın gözü görmeye başlamış, dedelerimizin dedeleri ve belki onların da dedeleri yaşamışlar, gözleri çok uzağı gören zamanın eteğinin altında, cilveli karıyla gönül eğlendirmişler. Sonra, zamanı gelince, geberip gitmişler.

İşte hikâye burada başlamış, geberip giden dedelerimizden birine âşık olan zaman, ölümsüzlüğü yüzünden kederlenmiş, ağlamış. Başını yerlere vurmuş önce, sevdiğinin ölüm sebebi bizzat oymuş. O olmasaymış o çok sevdiği erimiş plastik adam ölmeyecekmiş. Sonra, kendi kendine hayıflanmanın fayda vermediğini anlamış. Aşkın yarası yavaş yavaş kapanırken, bir daha hiçbir erimiş plastik adama âşık olmamaya karar vermiş, doldurmuş avuçlarını balçıkla, sıvamış iki tane güzel, sarı ve sımsıcak gözü. Hem kendini kör etmiş, hem bizi.

Hikâye bu kadarla kalmamış, devam etmiş. Balçıkla sıvalı güneşleri almaya gelmiş hamallar. Küfelerine yüklenmişler sıcaklıkları, alıp kendi memleketlerine götürmüşler. Kimine göre güneşler zaten ayak bağıymış, kimine göre bu Allah’ın açık bir cezasıymış. Kimine göre güneşlerin gitmesinde elbet bir fayda varmış, kimine göre bu kıyamete giden yolun ilk adımıymış. Neyse, güneşleri çalınmış dedelerimiz, kendi kendilerini inandırmaya hevesli, konuşup durmuşlar aralarında. Üşümüşler.

Bir vakit sonra, elinde kıl testeresiyle topraktan yaratılma bir insan çıkagelmiş. Uzun sakalı, kalın kaşları ve kara gözleri varmış. “Bakın” demiş, dedelerimize, “ben, kaybettiğiniz güneşinizi yerine koymanız için geldim, bilin ki, Allah’ın hediyesi olan güneşlerinizi beceriksiz bir şekilde kaybetmeniz, hiç kimsenin hoşuna gitmedi! Ben, Allahın bir elçisiyim, bana inanın ve dediklerimi yapın”. Hayatlarında hiç topraktan yaratılma insan görmemiş olan dedelerimiz, inanmışlar. İlk defa bir peygambere ve onun beyaz saçlarına inanmışlar.

Dedelerimiz, her gece çalışıp odun kesiyor, bu odunları talaş yapıyor, bu talaşları birleştirip bir plaka haline getirip kıl testereli peygambere veriyorlarmış. Kıl testereli peygamber bu plakayı alıyor, güneş gibi yusyuvarlak yapıyor ve ne zaman sabah olması gerekiyorsa o zaman gökyüzüne asıyor ve yakıyormuş. Böylece gece oluncaya kadar yanıyormuş tahtadan güneş, sonra sönüyor ve gece oluyormuş. Yahut gece olduğu için sönüyormuş, ninelerimiz o kadarını anlatmadı bize.

Peygamber, her topraktan yaratılan insan gibi ölmüş. Ondan birkaç yüz yıl sonra da dedelerimiz her erimiş plastikten yaratılmış insan gibi ölmüşler. Ve şimdi biz, kendi güneşimizi yapıp her sabah ona uyanıyoruz.

Karanlıktan Çok Korkan Adamın İbretlik Hikayesi

2011-02-24T22:46:00.000-08:00

O gece uyandığımda kafamdan “Her erkek hayatında en az bir defa gece uyanıp işemek zorunda kalacaktır.” cümlesinin geçmesini isterdim. Bunun gibi kendinden emin cümleler kurmayı takriben bir yıldır çok seviyorum. O cümle geçseydi aklımdan ve sonuna bir “herhalde.” eklemeseydim, belki işememe gerek kalmayacaktı.

Gece uyanmalarında -en azından benim için- sabah uyanmalarının güzelliği yoktur. Sabah mahmurluğunda uykuya karşı verilen mücadele, gece mevzubahis olduğunda görünmeyen tehlikeli varlıklarla verilen mücadeleye dönüşüyor. Daha sonra bu görünmeyen varlıkların dürülmüş bir kilim, belden aşağısı kaybolmuş oyuncak bir robot ve çöp tenekesi olduğunu farketmeniz mücadelenizde size herhangi bir anlamda destek olmuyor. İşte bu yüzden, gece mahmurluğumu kısa keser, arkasından bir yırtıcı yaklaşan ceylan tedirginliğiyle kafamı hemen yukarı kaldırır ve sırtımı duvara veririm. Çünkü görünmeyen şey, görünmez olduğu, gizlenmesine gerek olmadığı halde arkamdan gelecektir. Sırtımı mevsimine göre sıcak veya soğuk olan duvara verdikten sonra, evvela duvarda bir el türememesi için, sonra da görünmeyen ne varsa peşimi bırakması için dua okurum. Görünmeyen bir şeyi, bir başka görünmeyenin gücüyle def etmeye çalışır beynim.

Sonra aynalar vardır, geceleyin beni en çok korkutan şey, üzerine beyaz bir çarşaf atıp inleyen bir insan değil, gideceğim yol üzerine sinsice konuşlanmış bir aynadır. Yanlış anlamayın, ben aynalardan estetik, edebi bir kaygıyla korkmuyorum. Aynalardan şiir yazmak için korkmuyorum. Aynalardan kendime has sahte bir yabancılaşmadan dolayı da korkmuyorum. Aynalardan, suçlu, sefil, çirkin, merhamet bekleyen yüzümü göreceğim için değil, yüzümü, kendimi göremeyeceğim için korkuyorum. Dikkat ediniz, bir ayna sizi yalnızca zifiri karanlıkta yalnız hissettirir.

Ayağa kalkabilirim. İki ayağı üzerine kalkmak, esasında insanı hayvandan ayıran en temel özelliktir. Ayağa kalkabilir ve kapıya kadar yürüyebilirim. Kapının hemen yanında bir ayna olmasa, kapıyı açabilir, biraz hızlı adımlarla koridoru geçebilir ve aydınlık bir aynalı odada rahat edebilirim. Ama kapının bekçisi, sabahları ayna, geceleri kör kuyu kılığındaki o şey, kapının yanında beni beklemektedir. Sanki içerisinde bir şey bana saldırmak için zayıf bir anımı bekliyordur ve benimle göz göze geldiği anda beni mahvedeceğini biliyordur. Sonra yüzümü parçalayacak, korkudan hareketsiz kalmış dehşet içerisindeki bedenimi o her gece duyup da korktuğum sesler eşliğinde paramparça edecektir. Düşünün hele, bedeniniz parçalanırken duyduğunuz seslerin -son sesler- kapı gıcırtıları ve rüzgar uğultuları olması ne kadar kahredicidir!

Ayağa kalkabilirim. Ayağa kalkarım. Ayağa kalkar ve etrafıma bakarım. Dört duvar, bir tavan ve bir de zeminden ibaret yerde tek çıkış noktama bakarım. Odadan çıkmaya korkan biri için, en elverişli çıkış balkon kapısıdır. Zira balkon penceresi, içinden insanların geçmesi için değil, havanın geçmesi için tasarlanmıştır.

İnsanların farkında olmadığı bir gerçek vardır; balkonlar, intihar için damlardan ve köprülerden daha elverişlidir. Son yolculuğunuzdan önce kendinize biraz zaman ayırabilir, bir sigara içimi sürede hayatınızın filmini gözden geçirebilir, içinden beğendiğiniz sahneleri seyredebilirsiniz. Her şeyi ölüm anına sıkıştırmaz, son anınızın keyfini çıkarabilirsiniz. Üstelik bu süre içinde en sevdiğiniz iki şarkıyı baştan sona söyleyebilirsiniz. İddiaya girerim, basit bir mezarlıkta, en sevdiği iki türküyü tekrar söyleyebilmek için dirilmek isteyen bir milyon ölü bulabilirim.

Balkona çıktım, sigaramı yaktım. Bir yandan korkuyla dolu hayatımın başarısız bir yönetmen tarafından yarım yamalak çekilmiş filmini izlerken, bir yandan en sevdiğim şarkıyı söylemeye başlamıştım: “Yetmiş bir sıcağında, canım Nurhak dağında.”

Türkü bitmişti, sigaramın yarısına gelmiştim. Artık sıkılmaya başlamıştım ve işi bitirmenin zamanı geldiğine karar vermiştim. Demirlere dayandım, aşağıya baktım. Uzun bir yolculuk olacak gibi görünüyordu.

Fermuarımı açtım ve işemeye başladım. Bedenime yayılmaya başlayan rahatlığın eşliğinde ikinci şarkıya başlamıştım: “Yallah cinler yallah, kış kış cinler kış kış!” sıvı damlacıkları uzun bir yolculuk yapıp yere çarpıyorlardı. Geri dönüp uyudum.

Her erkek, hayatında en az bir defa gece uyanıp işemek zorunda kalacaktır.

Canı Sıkılan Sandalyenin Acıklı hikayesi

2011-02-23T10:37:00.000-08:00

Bir bilimsel proje kapsamında, Amerika'nın uzak bir kentinde, bilim adamları zamanın durdurulabilirliğini ölçmek amacıyla bir deney planladılar. Buna göre, fiziksel olarak herhangi bir dış etki almayan bir objenin değişip değişmeyeceğini ölçeceklerdi. Bilim adamlarının ve Amerikan halkının "ortak ve yanlış sorusu şuydu": "Dışarıdan herhangi bir fiziksel etkilenmeye maruz kalmayan bir obje için zaman hala varlığını sürdürür diyebilir miyiz?"

Deney için, tamamiyle karanlık ve dış ortamdan yalıtılmış bir oda inşa ettiler, bu odanın inşası on yıl sürdü. Sonra, bu odanın çevresine her ihtimale karşı askeri birliklerle donattılar, ne olur ne olmaz, belki birileri Amerikan halkının bilimsel gelişmelere olan açlığına karşı bir haset duyuyor olabilirdi. Bu ülkünün gerçekleşmesi için gereken her önlem alınmalıydı. Alındı da; ortada yüz metreküplük bir küp, etrafında modern dünyada bilinen en gelişmiş yalıtım teknolojisiyle yapılmış koca bir malzeme katmanı -içinde betondan koka kola şişesine pek çok şey vardı- ve bu malzeme katmanının da dışında, bir şehri tek başına istila edebilecek kuvvette, hava ve kara kuvveti desteğiyle gelişmiş bir askeri üs duruyordu.

Odanın içine, sarı saçlı ve ciddi görünüşlü bilim adamları "Object1" ismini taktıkları bir şeyi koydular. Deney o saatten sonra başlamış sayılıyordu. Object1 o sırada orada bulunacak kadar talihsiz, üzeri bilim adamı götü ile cilalanmış, eski moda, tahta bir sandalyeydi. Object1, çok hisli bir sandalyeydi.

Bilimadamları deney süresini beş yıl olarak öngörmüşlerdi. Beş yıl boyunca herhangi bir ölçüm yapılmayacaktı, çünkü bir ölçüm demek içeriye bir ışın demeti göndermek demekti, bu da sisteme müdahale anlamına gelir ve deney tam anlamıyla başarısız olurdu. Ölçümü beş yılın sonunda yapacaklardı. Object1'in ölçüm sırasındaki olası değişimini hesaplayacak, hesaplanan değişimde herhangi bir sapma olursa "dışarıdan herhangi bir etki almayan objeler için zaman vardır" diyeceklerdi.

Object1, naif ve ince ruhlu tahta sandalye, karanlık ve soğuk -mutlak sıfır- bir odanın içinde tek başına beş yıl boyunca dışarı çıkarılmayı bekleyecek demekti bu.

İlk başta, Object1 durumda herhangi bir değişim sezmedi. Evet, ortam biraz soğuktu, hatta bir sandalye için bile fazla soğuktu, bütün titreşimleri durmuş gibiydi sanki, içinde bir yerlere işliyordu soğuk, fakat yine de çok önemli değildi bu. Bir sandalye soğuğun şiddetinden ziyade, soğuğun varlığını hissederdi. Dışarıda soğuk varsa dışarısı soğuk olurdu, o kadar. Bu, genelde, sandalyenin hayatına etkisiz olurdu. Ortamın karanlık oluşu da ilgisini çekmedi Object1'in, sandalyeler, ortamı zaten göremezdi. Yalnızca dışarıda bir şeylerin karanlık olduğunu, ışıktan yoksun bir yerlerde olduklarını sezebilirlerdi. Bu sezgi, içten, uzun uzun ağaçlar oldukları günlerden geliyor olabirdi, konu hakkında bir kaç sandalye uzun uzun düşünmüştü aslında, ancak bir iletişim yolları olmadığından, düşünceleri kendilerine kalmıştı hep. Sandalyeler, yaratılıştan yalnız varlıklardı.

Zaman ilerledikçe, Object1 durumdan rahatsızlık duymaya başladı, aslında rahatsızlığı da tam duyumsayamıyordu, içine bir yerlere işleyen o kararlı soğuk ve etrafında sezdiği korkulu karanlıktı belki de bu hissi veren. Ama vardı, oralarda bir yerlerde, belki sol arka bacağının altında bir yerlerde, rahatsız bir duygu vardı. Hiç bir zaman konuşamadığı için yalnız olmuştu zaten, fakat şu anda yalnızlığın en uç formuyla karşı karşıyaydı. Ya da değildi, karşısına alabileceği biri olsa yalnız olmazdı zaten.

Bir noktada, biraz geç de olsa, neden burada olduğunu tam olarak anlamasa da, bilim adamlarının onu kullandığını anladı. İçindeki derin rahatsızlık bu sefer bilim adamlarına karşı bir nefrete dönüştü. O onlara yıllarca hizmet etmiş ve hiç şikayet etmemişti, ona bunu mu reva görmüşlerdi? Tanımsız, karanlık ve soğuk bir sıkıntı. Hayatta dayanamadığı bir şey varsa o da verdiği emeğin yeterince takdir edilmemesiydi Object1'in. Zaten, hatayı ta en başta, uysal bir şekilde, insanların üzerine oturmasına izin vererek yapmıştı. Akıllı olup bir kaçına bir çivi batırsaydı şu an burada olmazdı. Bir salça tenekesine ve belki yalnız bir ayakkabıya dokunup sıkıntısını giderebileceği bir çöplükte olurdu. İnsan dünyadaki en doyumsuz, en tatminsiz ve en nankör varlıktı ona kalırsa. Buradan çıktığında bir daha uysal bir sandalye olmayacaktı.

Ne yapması gerektiğini düşündü uzun uzun. Ne yapmalı? Şu insan pisliklerinden öç almak için ne yapmalıydı? Bir sandalye olarak fazla kuvveti yoktu, yapabileceği en etkili şey üzerine oturan insanların kıçına çivi ucu batırmaktı. Başka bir yöntem düşünemiyordu hiç. Ah, şurada ne kadar duracağını bir bilse, ona göre ayarlardı kendini. Ama sonsuza kadar kalabilirdi burda, insanlar onu kameraları ve farklı gereçleriyle izliyor olabilirdi. İnsanlar, kendileri dışındaki hiç bir varlığın özel hayatına saygı göstermeden izleme huyuyla meşhurdu zaten. Daha keskin, daha net bir intikam yöntemi olmalıydı, onlara öyle bir şey göstermeliydi ki, bir daha hiç bir sandalyenin gücünü hafife almamalıydılar.

Aklından türlü türlü intikam geçiyordu, fakat hiç biri olacak gibi görünmüyordu, hiç biri içindeki nefreti şimdiki haliyle, katı ve soğuk biçimde koymuyordu ortaya. Yapısı gereği pasif bir varlıktı, durumu kontrol edip intikam almak hiç alışkın olduğu bir durum değildi. Nihayet, uzun bir düşünme süresinden sonra, pasif bir varlık olduğunu kendi kendine tekrar ederek düşünmeyi bıraktı Object1. Tam o anda, beklenmedik bir şey oldu, yalnız ve artık yavaş yavaş üşümeye başlamış olan Object1'in aklına bir fikir geldi. Hem intikam alabileceği, hem de var olduğunu ispat edebileceği, dikkat çekebileceği bir yöntem vardı: intihar.

Deneyin sonunda, bilim adamları çok sıkı korunan bu odayı açtıklarında dehşet verici bir görüntüyle karşılaştılar: Odanın içinde, yana devrilmiş bir sandalye duruyordu. Otopsi raporunu sandalyenin sahibi olan sarı saçlı bilim adamı hemen hazırladı: "Kendi kendini devirmiş".

Amerikan halkı ve bilim adamları, avrupalılar, asyalılar, afrikalılar ve avustralyalılar, televizyon izleyebilen, gazete okuyabilen dünya halklarının hiç biri bu işin içinden çıkamıyordu. Deneyin sonucu konusunda bir anlaşmaya varılmamıştı, bir grup zamanın tüm etkilerden soyutlanmış her obje için varlığını savunurken, bir başka grup deneyin koşullarının yanlış düzenlenmiş olduğunu, dışarıdan hiç bir etki gelmeksizin bir sandalyenin kendi kendine devrilemeyeceğini savunuyordu.

İnsanlığa özgü o kendini beğenmiş cahillikle, bir sandalyenin sandalyeliğini rahatça reddediyorlardı. Anlamamışlardı. Zaten, şimdiye kadar neyi anlamışlardı ki?

Hakikati Fransa'da bir evde, üzerinde haberleri izleyen bir çocuk oturan yaşlı bir sandalye anladı ancak. Başka sandalyelere anlatamadı o da derdini, fakat biz bunu aktarmaktayı sandalyeliliğe borç biliriz.

"Canı sıkılan biri olduğu sürece, zaman akmaya devam edecektir."

İnsan insanı nasıl sever?

2011-02-23T10:26:00.000-08:00

Lisedeydim. Bir gün, okuldan dönerken, çok az tanıdığım biri yanaştı yanıma, adı Canandı, daha önceden birkaç arkadaş vasıtasıyla tanışmıştık. Altı yedi yüz metre ötedeki otobüs durağına doğru gidiyordum, arkamdan yanaşıp kafasını ileri uzatarak “merhaba” dedi, döndüm, kısa boylu, uzun saçlı ve beyaz tenli kızı gördüm, tanıdım. Gözleri kahverengiydi, büyük değildi, güzel de değildi aslında; herhangi bir göz gibiydi. Ve burnu, vücudunun geri kalanıyla çok uyumlu duruyordu, herhangi bir vücuda benzeyen vücudun üzerinde, herhangi bir burun gibiydi. “merhaba” dedim ben de, nezaketen “nasılsın?” diye ekledim sonuna. Soru cümlesiz nezaket olmazdı, nezaket daima karşı tarafı da kapsamalıydı.

“İyim çok teşekkür ederim. Evime gidiyordum da, sen de bu taraftan gidiyorsun galiba, beraber yürürüz diye düşünmüştüm” Dedi sırıtarak. Dişleri, diğer tüm dişlerin yaptığı gibi yan yana dizilmişti.
“Otuz iki tane dişin var değil mi?” dedim. Anlamadı, gözlerini büyüterek baktı bana.
“Nasıl yani? Ne demek istedin anlamadım. Otuz iki tane dişim var tabii” dedi, şaşkınlık ifadesi yüzünde asılı halde.
“Hiç” dedim “ O kadar olması gibi ki her şey sende, otuz iki tane dişin olacağını tahmin ettim”. Yine anlamadı, ama yürümeye devam etti benimle, durağa kadar geldi, otobüse binmemi izledi ve el salladı ben de ona el salladım, nezaket bunu da gerektiriyordu.

Canan her okul çıkışı benimle otobüs durağıma kadar geliyor, yolda benimle muhabbet ediyor ve sonra el sallayıp yolcu ediyordu beni. Her gün benzer şeylerden konuşuyorduk ve onun –aslında pek de sıradan olmayan- düşüncelerini dinliyordum. Canan tuhaftı, ya çok düşünüyordu bir şeyler hakkında ve bunları birine anlatması gerekiyordu, ya da sadece yaratılıştan çok konuşuyordu. Arada bir onu dinlemeye ayırdığım dikkatimde eksiklikler olduğundan bu konuda hiç emin olamıyordum. Fakat her şeye rağmen iyi bir yol arkadaşıydı.

Bir gün, benim durağıma geldiğimiz sırada, ben onu durağına bırakmayı teklif ettim. “Olur” dedi. Geldiğimiz tüm yolu gerisin geri yürüdük. Okulun önünden geçip birkaç yüz metre daha yürüyünce bir durağa geldik. “İşte burası da benim durağım” dedi. Bunu, yol boyunca aramıza çöken suskunluğu bozmak için söylediğine emindim. Onun durağına gitmek için sırtımızı geldiğimiz yola çevirdiğimizde bir şeyler anlamış ve susmuştum. O da benim anladıklarımı anlatmak istercesine susmuştu. Ve şimdi “işte burası da onun durağıydı” aklıma dedemin yanında izlemekten utandığım bir film geldi. Eğildim ve öptüm ağzından.