Misschien is de kritiek terecht. Maar wat dacht u van de teksten waarmee potentiële werknemers zichzelf presenteren? Dacht u, dat dát zulk vernieuwend proza was? Die mensen zijn ook allemaal ‘dynamisch, resultaatgedreven en proactief’. Woorden waarvan ik hoop ze in dit verband nooit meer tegen te komen. En als ik nog een keer zie dat iemand op zoek is naar een nieuwe uitdaging, ga ik heel hard huilen. Sowieso vind ik dat het gebruik van het woord ‘uitdaging’ voor minstens tien jaar verboden moet worden, behalve voor mensen die bezig zijn met het ontwikkelen van een vaccin tegen AIDS of met het stichten van vrede in het Midden-Oosten.

Bekijk de route

Blaren op mijn rechtervoet zijn gaan ontsteken. Het bonkt en brandt en doet erg veel pijn. Ik vraag me af of ik er wel mee lopen kan. Langs de route is niet veel, ik doorkruis niet eens een dorpje. Halverwege van gedachten veranderen is er niet bij, als ik eraan begin zal ik ook door moeten. Ik vind het zo jammer om het, bijna letterlijk met de haven in zicht, op te geven dat ik het toch maar probeer.

Op weg dus maar weer. Door wat te improviseren met heel veel pleisters slaag ik erin om de pijn dragelijk te maken maar echt lekker wandelen is er niet bij vandaag, ook al omdat het erg benauwd is.

De weg langs het kanaal van Gent naar Oostende (ik weet ook wel dat ik van Brugge naar Oostende loop, maar zo heet dat kanaal op de kaart) is rustig en groen. Maar ook wel een beetje saai. Tijdens het lopen fantaseer ik over alles wat ik ga kopen als ik in Oostende ben. Ik hoef nou niet meer om het gewicht van mijn bagage te denken.

Doorkijkje nabij de dijk, kanaal van Gent naar Oostende

Voorzover ik heb kunnen vaststellen, staan ALLE kapelletjes in Vlaanderen op de kaart. Deze ook. Ik vind dat raadselachtig. Wie houdt die informatie bij? En waarom?

Zoekplaatje: waar is de kip?

Ze springt er niet erg uit op de foto, maar in het plantsoen nabij het hotel zat een gouden leeuw.

Ook fantaseer ik over het in brand steken van mijn wandelschoenen. Maar brand stichten op de openbare weg, daar krijg ik vast last mee. Achterlaten in Oostende, dat kan wel natuurlijk maar is dat wel verstandig? Ze waren zo duur en misschien is het wel normaal dat je pijn in je voeten krijgt als je zoveel loopt.

Het laatste stuk voor je het centrum van Oostende in loopt is absoluut niet mooi, zelfs niet op een lugubere manier zoals het buitengebied van Antwerpen. Saaie fabrieksterreinen. Het weer wordt wel stukken beter, minder bewolkt. Het valt me heel zwaar allemaal. Maar daar is dan toch de stad. Oostende is zoals veel grotere badplaatsen: iets te druk, een beetje ordinair en toch ook wel weer erg leuk. Lekker veel winkels, maar ik heb niet echt de kracht om er uit te halen wat erin zit. Het hotel is prima, stil en fris en voorzien van een klein hondje.

Nog even een eetbare souvenir kopen.

Na mijn tas in het hotel achter te hebben gelaten, naar het strand. Nergens geeft de zon zoveel licht als op het strand. Ik vind het mooi en pas nu overvalt me de gedachte: HA! Dat heb ik toch maar mooi gedaan! Van Kalmthout naar Oostende, 155 kilometer (gelopen ja, het stuk met de bus tel ik niet mee).

Dan ga ik eten bij een stampvolle pizzeria. Ik verbijster me over de voorbijrennende serveerster. Dat ze daar de energie voor heeft! Dat ik dat vroeger ook gedaan heb! Dan bedenk ik dat ik toen waarschijnlijk op dezelfde manier had gekeken naar mijn wandeltocht van deze week.

Moe en tevreden eet ik mijn pizza. Morgen zie ik Auke weer.

Bekijk de route

De eerste bewuste gedachte die me invalt bij het wakker worden is: jammer dat het al bijna voorbij is.

Dat geldt dan voor de vakantie maar niet voor dit hotel. De koffie is een slag in het gelaat. Snel weg hier! Als ik bij de receptie sta, zegt een van de Amerikaanse dames nadrukkelijk tegen de receptioniste: “you have a beautiful hotel.” Misschien ligt het allemaal aan mij.

Om 9:15 ben ik alweer op pad. Prachtige wandeling door heel landelijk gebied. Akkers, koeien en zo nu en dan een beetje bos. Ik kom nauwelijks iemand tegen, ook haast geen automobilisten. Het is warm, zonnig en een klein beetje heiig. Ik schiet lekker op. Juist als ik een scheurende honger begin te krijgen, verrijst voor mijn vermoeide reizigersoog een prachtige tearoom met schaduwrijke tuin. Wie op God vertrouwt, heeft zeker niet op zand gebouwd, zeg ik altijd maar.

Een hekje

Plantaardig materiaal langs de kant van de weg. Ik ben heel erg blij met mijn hooikoortsmedicijn.

Dit huis in het bos lijkt me wel een aardig optrekje voor Auke en mij. Het staat leeg, zo te zien.

... het pad dat voor het huis langs loopt

Nog een dik uur kuieren en ik sta zomaar in Brugge. Een wat grotere stad binnenwandelen is niet altijd een lust voor het oog. Veel verkeer, industrie, grauwe buitenwijken. Maar de wandeling van vandaag is mooi van begin tot einde. En Brugge is freaking awesome!! Hier moet ik met Auke heen. Ik bel hem op en vertel hem dit. Hij lijkt er nogal voor in te zijn.

Brugge

Deze zwaan kwam langs het open raam gezwommen toen ik aan mijn diner zat. Het was zo schilderachtig dat het wel leek of het zo geregeld was door de VVV!

Ik was hier al om vier uur. Het hotel ligt op een prima locatie en is niet duur. Ik zag het dan ook met angst en beven tegemoet. Wat voor vlooiennest zou het zijn? Maar het valt 100% mee. Niet iets voor een romantisch weekendje met de man, maar degelijk en schoon en op een bepaalde manier wel huiselijk. Hier kijk ik ‘s avond naar Nederland – Kameroen op een erg klein tv’tje dat nogal ver van het bed hangt. In de verte turend zie ik een mooie overwinning.

Even shoppen voor een hotel waar ik met Auke zou kunnen logeren. Deze is helaas te duur.

Nog wat stukjes Brugge

Bekijk de route

Goed slapen werkt zoals altijd wel heilzaam maar ik zie het toch niet helemaal zitten vandaag. Ik neem me voor om lekker de bus naar Lovendegem te nemen. Bij de bushalte denk ik: wie doet me wat, ik ga nog een dorpje verder. En zo rijd ik met de bus vanuit hartje Gent helemaal naar het plaatsje Zomergem. Onderweg kan ik goed zien wat een lelijke wandeling mij bespaard blijft. Ik ben heel blij met deze beslissing.

Vanaf het kerkplein van Zomergem maak ik een mooie wandeling door akkers en bossen naar het hotel in Knesselare. Dat hotel blijkt een wat treurigmakend oord te zijn. Ik had dat al een beetje vermoed na het zien van de website maar er is hier niets anders. De hele kamer is roze. Nou houd ik nogal van roze maar dit ziet er niet uit. Nou ja, het is niet duur en het bos was mooi. Je kan in het hotel eten maar ik heb er geen vertrouwen in. Dus ik begeef mij naar eethuis De Muze. Is nog wel een eindje lopen. Maar daar heb ik op deze relaxte dag nog wel puf voor.

Grappig bord naast ingang kroeg

Stoere stier nabij Knesselare

Ik vind het eethuis, het ziet er heel aantrekkelijk uit, ik wil er graag wat eurootjes stukslaan maar… het is dicht. Gvd. Dan toch maar naar het hotel. Ik neem de niet-toeristische route terug, langs de rijksweg. Als je het hotel vanaf die kant nadert, lijkt het net iets uit een horrorfilm. Mij benieuwen of ik vannacht niet in mootjes word gehakt.

Da's dan wel weer leuk: een grasmaairobot!

Als ik mij meld voor het diner, schrikt de dienstdoende, overigens vriendelijke jongeman zich kapot. Het restaurant gaat pas om kwart over zeven open, zegt hij. Wat een rare tijd. Ik word een beetje bang dat ze speciaal voor mij de kok uit een naburig dorp gaan oppiepen. Gelukkig kan ik wel alvast wat drinken in de bar. Die is met veel zorg aangekleed en er is helemaal niemand. Ook al zo triest. Er staat wel een cd met hemeltergend slechte muziek op. Tophits uitgevoerd door een ander synthetisch bandje. Zonder zanger, gelukkig.

Ik vraag mij juist af, of ik misschien de enige gast ben in dit hotel met achttien kamers. Maar dan zie ik iemand rondscharrelen in de hal. Niet helemaal duidelijk of dit een potentiële dinergast is maar ik hoop het van harte. Ik heb helemaal geen zin om in mijn eentje in het restaurant te zitten. Hij lijkt wel naar een tijd te informeren, dus wie weet. Wat kan mij dit eigenlijk schelen? Begint de eenzaamheid bij mij toe te slaan?

Het restaurant is open, wordt mij meegedeeld. Erheen! Het ziet er best leuk uit, eigenlijk. Waarom is er niemand? Wat kan het leven toch onrechtvaardig zijn.

En verdomd, daar heb je die man van daarnet. Dit is nou ook weer een beetje raar, met EEN vreemde in een leeg restaurant zitten. Vooral omdat hij zo gaat zitten dat hij mij aankijkt. Gelukkig gaat hij ook met zijn telefoon spelen. (Ik deed dat al. Ik type dit verhaal op mijn telefoon.) Er moet nu nog iemand komen.

Gelukkig, de man krijgt gezelschap van een andere man. Het wordt nu al wat minder raar allemaal. De mannen spreken Engels, maar hun accent is zo vreemd dat ik ze niet versta. Nog een klein uurtje later komen er twee Amerikaanse dames bij. En dan meldt zich nog iemand bij de receptie. Het wordt nog een dolle boel!

Bekijk de route

‘s Nachts heb ik zo’n pijn dat ik voor het eerst denk: zal ik de bus nemen? Maar ‘s morgens zie ik het al weer zitten. De omgeving van Berlare is prachtig. Als ik weer een tijdje op de Scheldedijk loop, word ik overvallen door “warm and fuzzy feelings”, zoals wij dat thuis plegen te noemen. Ik ga op een bankje zitten en bel Auke op. Na twintig minuten loop ik welgemoed weer verder.

Een koe bij de Schelde

Kalfjes

Maar dan. Ik loop een tijdje te dwalen als ik er niet door kan wegens wegwerkzaamheden. Kost me ongeveer een uur. Vervelend, maar goed, het is nog steeds prachtig hier. Maar eigenlijk heb ik er om 14:00 wel een beetje genoeg van. Het is warm, ik wil op mijn rug in het gras liggen. Wat ik op dat moment nog niet weet, is dat het nog vijf (5) uren zal duren voor ik mijn bestemming bereik. Ik heb verschrikkelijk veel pijn in mijn voeten. Aan het einde van de middag vervloek ik mijn schoenen, mijn sokken, de wielrenners die maar langs me blijven vliegen op de Scheldedijk. Op mijn tanden bijtend bereik ik Gent. Het duurt eindeloos en ik vind mezelf enorm zielig.

Ik denk dat er zonnebrandcreme op de lens zat. Ik zet deze foto er toch bij, want het gebeurt niet elke dag dat je een vliegtuig aan de oever van de Schelde ziet staan.

Ik kom een zwerver tegen die me om geld vraagt en voel me licht belachelijk, met mijn zelfmedelijden. Chagrijnig mompelend geef ik hem een munstuk en strompel verder. “Goede reis” zegt hij en het is gek maar dat doet toch wat, als iemand dat zegt. “Juffrouw” noemt hij mij, dat woord is hier blijkbaar nog niet in onbruik geraakt.

En dan eindelijk, eindelijk ben ik bij Monasterium Poortackere. Ik slaap op wat vermoedelijk een oude kloostercel is. Het is zeer eenvoudig maar prachtig. Dat wil zeggen, mijn kamer is eenvoudig maar je kan hier ook in grote luxe overnachten. Maar da’s meer iets voor met z’n tweeën.

Kloosterramen

Tijdens de wijn bedenk ik dat een dag spijbelen misschien toch overdreven is. Ik zou erg goed wat tijd stuk kunnen slaan in het monasterium. Beetje in de kloostertuin liggen met een boek enzo. Maar uiteindelijk vind ik dit toch niet kunnen. Ik overpeins een compromis, bijvoorbeeld het saaie stuk met de trein en ook nog een stuk wandelen. Zou kunnen maar ik ben nu te moe om dit door te denken. Na een uitstekende maaltijd, twee goede glazen wijn en nog een digestief van het huis, dat een beetje naar zeep smaakt maar toch wel lekker is, begeef ik me naar mijn kloostercel. Genoeg gezien vandaag.

Mijn kamer heeft trouwens de naam van een heilige. Sint Erasmus.

Bekijk de route

Heerlijk geslapen. Om 10:00 verlaat ik het pand. Het is zwaar bewolkt en het regent. Door Bornem loop ik naar Branst en Mariekerke. Wat is het toch vreemd dat je nooit iemand ziet in die Belgische dorpjes. Het is slecht weer, ik begrijp dat mensen niet naar buiten willen, maar je moet toch wel eens naar een winkel ofzo? Of als je nergens heen moet, dan doe je toch nog steeds wel eens een lamp aan in huis? Of een radio? Het lijken wel spookdorpen.

Tegen twaalven scheurt het wolkendek open. Daar is de zon! Ik neem het pontje over de Schelde en raak in een jubelstemming. Aan de overkant wacht een prachtige wandeling. Ik kom langs Moerzeke en Grembergen. In die eerste plaats komt een man uit een kroeg die mij enthousiast aanschiet. Hij heet Gerrie en wil weten wat ik aan het doen ben en vertellen over zijn eigen fietstocht naar de oorsprong van de Schelde. Hij moet met mensen praten, zegt hij, dat is zijn verslaving. “Gij zijt ‘ne zwerver, dat zag ik direct” merkt hij vervolgens op. Ik voel me belachelijk gevleid. Ik ben geen saaie kantoorslaaf, ik ben een avonturier, een vrije geest, een Zwerver!

Een vrouw roept de man vanuit het cafe. Tussen neus en lippen vertelt hij nog dat zijn vrouw acht jaar geleden is overleden en dat hij nu een jongere vriendin heeft en dat dat helemaal niks is. Ik neem hierbij aan dat het om de vrouw uit het cafe gaat. Binnenkort gaan ze samen tien dagen naar Oostenrijk, in een huisje, vertelt Gerrie walgend.

Het pontje bij Mariekerke

Mariekerke vanaf de overkant van de Schelde

Nog een stukje Schelde

Het pad naar Moerzeke...

... met paarden ernaast

Grembergen, het volgende dorp, is een oord waar ik nog niet dood gevonden zou willen worden. Ik ervaar, over dood gevonden worden gesproken, een lichamelijk dipje. Mijn benen en voeten gaan nu wel heel erg veel pijn doen. Maar ik ben er nog lang niet. Eerst Grembergen uit, dan nog zeker een uur langs de Schelde en door de akkers. Tussendoor een kopje koffie bij Taverne ‘t Anker. Het is allemaal prachtig en ondanks de benen bereik ik Berlare welgemoed. Het dipje is niet mentaal.

Een korte sessie met twee veelbelovende fotomodellen op de dijk bij Moerzeke.

Vervolgens kan ik de bed & breakfast niet vinden. Ik ploeter even rond en vraag dan de weg aan een vriendelijke bakker. Dat hij bakker is weet ik omdat dat op zijn bestelbus staat. Ik kom er, ook met de aanwijzingen van deze meneer niet uit en bel de waardin van de bed & breakfast. Wil iedereen hier nota van nemen? Ik ben wel degelijk in staat om de weg te vragen!

Meer schaapjes

Stier nabij Berlare

Met de nieuwste aanwijzingen kom ik al snel waar ik wezen moet. Mevrouw ontvangt me en biedt me wat te drinken aan. We gaan samen even zitten en maken een praatje. Dit is heel anders dan een hotel. Je slaapt gewoon in iemands huis.

Slapen in huiselijke sfeer: kruissteekjes op de kamer

Dan moet ik nog eten. WEER anderhalve kilometer lopen. Ik kan geen zaak vinden die EN open is EN eten heeft, behalve frituur De Zoutkorrel. Niet helemaal wat ik in gedachten had maar de frieten zijn erg goed en je kan er lekker zitten. Er staat een televisie aan waarop een weerman te zien is, die nog net niet op en neer staat te springen van enthousiasme als hij vertelt wat de weersverwachtingen zijn. Er komt alleen maar heel mooi weer aan, dagenlang. Na zeker een half uur sta ik tevreden op en strompel als een oude vrouw terug naar de b&b. Mijn arme spieren. En zij zijn met zovelen!

Bekijk de route

Wel leuk hoor, zo’n hotel midden in de stad. Maar het is wel een erg dolle boel. Het geschreeuw dat uit de kroegen komt, daar kan ik nog wel doorheen slapen. Maar om 03:00 lijkt het hele hotel op zijn grondvesten te schudden als een aantal erg vrolijke Nederlanders naar hun kamer gaan. Het blijft nog enige tijd onrustig.

Ondanks dat stap ik, tot mijn eigen verbazing, om 08:00 monter uit mijn bed, zonder door mijn hoeven te zakken. Het ontbijt is verweg het gunstigste aspect van dit krakerige oude rothotel. Als ik dat op heb, doe ik mijn rugzak weer om en ga ik op pad.

Weer: overwegend droog maar erg grijs. Einde van de middag veel wind.

Antwerpen is nagenoeg uitgestorven. Ik ben al snel bij de Schelde. Het is wonderlijk, daar heb ik me in Antwerpen al vaker over verbaasd, hoe de kades er bij liggen. Je zou er mooie plekken van kunnen maken, waar mensen met mooi weer aangenaam kunnen verpozen en waar goed geld verdiend kan worden. Maar eigenlijk is het een enorme bende. Verroeste hekken, zeecontainers, oude troep, parkeerplaatsen. Dit stukje Antwerpen wordt wel gebruikt, maar niet gekoesterd.

Troep aan de kade van de Schelde

Leuke kampeerplek! Mogelijk huizen hier exploitanten van de kermis, die vlakbij opgesteld was.

Je bent de stad al snel uit op deze manier. Ik blijf langs de Schelde lopen, kom zo nu en dan een hardloper of wielrenner tegen. De omgeving wordt steeds vreemder. Scheepsladingen, verlaten, half overwoekerde fabrieksgebouwen. Ik vind het spookachtig en fascinerend. Wie niet van rare oude troep houdt, moet maar gauw verder scrollen.

(Deel van een) scheepslading?

Een heel raar gebouw met een mij onbekend doel

De Schelde bevindt zich achter de rug van de fotografe.

Verroest hek

Op dit terrein wordt wel degelijk nog gewerkt. Iets met stookolie.

Verlaten gebouw

En dan ben ik plotseling bij Hoboken-polder, een fraai natuurgebiedje met wilde paarden die je kunt aaien (helaas geen foto’s van). Om er in te komen, moet ik over een dichtbegroeid modderig pad. Eigenlijk is het niet echt een pad. Ik moet opeens denken aan de zeilmeisjes. Kort voor vertrek uit Nederland heb ik daarover gelezen. Jonge vrouwen die in hun eentje de oceaan over willen steken en dan (soms) voor veel geld en met veel mankracht gered moeten worden. Ik sla even aan het peinzen over de vraag: hoeveel risico mag een vrouw nemen van de samenleving? Als je in je eentje de wildernis in gaat en er gaat iets fout, wordt het je dan meer kwalijk genomen als je een vrouw bent? Is de samenleving zuiniger op vrouwen dan op mannen?
Volgende vraag: wat kan mij dat eigenlijk allemaal schelen? Ik moet me niet zo druk maken over wat iedereen vindt.

Natuurgebied Hoboken-polder

Als ik het natuurgebied uitgelopen ben, legt juist het pontje naar Kruibeke aan en ik spring snel aan boord. Er zijn wel een stuk of vijftien pontjes over de Schelde en ze zijn gratis. Met dank aan de Vlaamse belastingbetaler.

Nu geen industrieel getinte foto's meer! Nou, nog eentje dan.

Aan de overkant tref ik een bord met “verboden toegang wegens werfgevaar”. Maar ook een bord met “wandelpad”. Verwarrend hoor. Ik wil hier eigenlijk wel in. En ik weet niet eens wat werfgevaar is. Ik probeer het gewoon.

Pad met werfgevaar

Prachtig, geheel ongevaarlijk pad langs de oever van de rivier. Bij het volgende veer, het Kallebeekveer, is een eethuis waar ik een verse wafel met krieken en slagroom neem. Lekker! Dan weer verder het pad af, helemaal tot aan het veer van Rupelmonde. Daar weer het pad vervolgen maar dan aan de andere kant van de Schelde. Eindelijk zie ik eens wat schapen. Het is een mooi pad, maar het laatste uur van de wandeling valt me zwaar.

Mooi ouderwets gebouw

Zicht over de Schelde

Hee, een schaap!

Onderdeel van landgoed De Notelaer

Ergens rond kwart voor vijf ben ik bij het hotel. Voor hetzelfde geld als in Antwerpen heb je hier een ruime, sfeervolle kamer met alles erop en eraan. Zelfs een minibar. En in die minibar bevinden zich bonbons in een frisdrankblikje, echt waar. Ik ben in een wilde bui en vreet ze op. Dit zal ook de enige keer zijn tijdens deze vakantie dat ik een bad tegenkom. Ik maak er gretig gebruik van.
De route van morgen lijkt een onmogelijke puzzel. Ik heb er drie verschillende kaarten bij nodig en kom er niet uit. Eerst maar eens uitrusten, in mijn paleisje.

De route van Bornem naar Berlare

Kalmthout – Antwerpen 23 kilometer

Bekijk de route

Om 8:35 de trein uit Den Haag. Het afscheid van Auke is raar. Ik voel een lichte neiging om te gaan huilen. Waarom moet ik eigenlijk alleen op vakantie? Op wandelvakantie nog wel? Ik heb het zelf bedacht maar ineens vraag ik me af waarom we niet gewoon gezellig met z’n tweeen in de Prius stappen. Je gaat toch ook niet zonder je arm of je been op vakantie? Auke glimlacht geruststellend, de treindeur klapt dicht en daar ga ik.

Het weer is grijs, winderig en een beetje regenachtig. In de loop van de middag klaart het wat op.

Station van Kalmthout

Leuke raamversiering in Kalmthout

De wandeling start in het niet onaardige dorpje Kalmthout. De wandeling is na het verlaten van Kalmthout niet erg fraai te noemen maar het verloopt voorspoedig. Ik moet er wel nog een beetje inkomen. Ik heb de laatste twee nachten te weinig geslapen en dat is goed te merken. Af en toe zie ik mezelf lopen, een dodelijk vermoeide vrouw in een op een vuilniszak gelijkende regenponcho, langs een weg met iets teveel verkeer. Dan doet zich wel eens een wat-doe-ik-hier-momentje voor.

Toch nog een aardig doorkijkje tijdens deze weinig spectaculaire wandeling

Ik heb van het hele gebied dat ik deze vakantie hoop te bewandelen uitstekende kaarten, schaal 1 op 50.000. Wat ik vandaag leer, is dat de juiste wijze om een kaart te gebruiken niet is: er even snel een blik op werpen, dan zeggen: ik moet ongeveer die kant op en dan als een gek gaan lopen. Het is deze benadering die me bij die snelweg even voor een raadsel stelt: hoe kom ik hier omheen, of onderdoor? Maar uiteindelijk lukt het. De rest van de vakantie zal ik de kaart constant bij de hand houden en er bij elke kronkel in mijn pad op kijken. Werkt prima.

Verder gebeurt er weinig. Omdat ik de omgeving niet mooi vind neem ik haast geen pauze. Als ik ongeveer een uur van mijn bestemming ben, ben ik zo moe dat ik bang ben dat ze me zo meteen op kunnen vegen en dwing ik mezelf om een kwartier stil te zitten op een verlaten sportveld. Een konijn houdt me gezelschap.

Antwerps konijn

Daarna volgt de intocht, hoe noem je zoiets, over een joekel van een brug in het centrum van Antwerpen. Dit vind ik wel spectaculair.

Brug naar het hart van Antwerpen

Antwerpse bloemetjes

Uitzicht vanaf de brug

Als ik bijna bij het hotel ben hoor ik nota bene een Italiaan tevreden roepen: Holland, Holland. Oranje zal het dus wel weer goed gedaan hebben vanmiddag.

Het hotel heeft een bijzondere locatie: pal naast de Onze Lieve Vrouwe-kathedraal. Men wijst mij een kamer toe die een goed decor vormt om jezelf op te knopen. Mij maakt het allemaal niet uit. Mijn benen branden alsof ze er af zullen vallen. Met kleren en al val ik op bed. Even de oogjes dichtdoen.

Drie kwartier later word ik wakker, bel Auke, kijk naar het Nederlandse journaal, constateer dat Oranje inderdaad gewonnen heeft en ga naar buiten om restaurant Lombardia te bezoeken. Ik heb dit vegetarische restaurant thuis op internet gevonden. Hier ter plaatse vind ik het ook maar het is zo dicht als een pot. Vreemd, op zaterdagavond.

Dan maar naar Spaghettiworld. Dat is bepaald geen straf. Heerlijke vegetarische pasta met een kriekje erbij in een vrolijke sfeer en een huiskamerachtig interieur. Perfect. En nu op tijd naar bed!

Wordt vervolgd (morgen).

1. Het was prachtig.
2. Ik besefte dat ik zoiets nooit zou kunnen.

De Harry Potter-serie heeft mij in dat laatste opzicht trouwens ook weinig goed gedaan.

Wat mij vroeger, voor ik KOEBV had gelezen, nog wel eens moed gaf, was het feit dat schrijvers altijd zeiden: “om goed te kunnen schrijven, moet je eerst heel veel lezen”. En ja, ik lees graag, dus ik dacht: dat zit wel goed. Maar zo werkt het niet. Alle schrijvers zijn lezers, dat zou nog wel kunnen. Maar dat is beslist iets anders dan: alle lezers zijn schrijvers.

Sinds ik weet dat er geen groot schrijfster in mij huist, is mijn leven erop vooruit gegaan. Ik kan nu gewoon zwelgen in mijn genot als ik een prachtige roman lees. Ik kan gewoon denken: o, hoe zou dit spannende verhaal toch verder gaan? In plaats van: eigenlijk zou ik dit ook moeten proberen. Want dat is het probleem met onvervulde ambities: op een gegeven moment gaan ze voelen als huiswerk. Dan is het tijd om ze alsnog te vervullen, of ze heel gauw overboord te gooien.

“Zijn werk ligt echt héérlijk!”