SURFCASTING & SHORE SPINNING

Morski Łowca

2011-11-05T19:54:00.002+01:00

Ukazał się kolejny, drugi numer magazynu Morski Łowca .

Bohaterem tego wydania jest ryba dobrze przez nas wszystkich znana, mianowicie – dorsz. W czym tkwi fenomen połowów wątłusza? Jak i gdzie go łowić? W jaki sprzęt powinniśmy się zaopatrzyć? Na te i inne pytania odpowiedzą Wam nasi fachowcy zarówno z Polski, jak i z Wysp Brytyjskich.

Zapraszam do lektury.

Morskie trocie

2011-10-11T21:51:00.001+02:00

Przed jesiennym sezonem połowu morskich troci trochę wspomnień z minionych sezonów:

Morski Łowca

2011-08-25T17:03:00.000+02:00

W lipcu br. ukazał się pierwszy numer nowego magazynu wędkarskiego Morski Łowca. Jest to pierwsze czasopismo w języku polskim w całości poświęcone tematyce wędkarstwa morskiego. Zapraszam do lektury.

Zawody surfcastingowe

2011-06-15T20:51:00.000+02:00

II Mistrzostwa Polski w Wędkarstwie Brzegowo-Plażowym (Surfcasting) w Darłowie
30 kwietnia - 1 maja 2011 r.

I Ogólnopolskie Zawody w Łowieniu z Plaży o Puchar Burmistrza Miasta Łeba
Maver Cup 2011
28 maja 2011 Łeba

Ogólnopolskie Towarzyskie Zawody Plażowe Orzechowo 2011
11 czerwca 2011 r. Orzechowo

Jedna troć wiosny nie czyni...

2011-05-26T10:54:00.000+02:00

Miniona zima, jak na tę porę roku przystało, nie szczędziła śniegu i mrozu już od ostatnich dni listopada. Nie miałem możliwości, obarczony obowiązkami w pracy i domu, wykorzystać w pełni krótkich okresów odwilży i sprzyjającej brodzeniu po rewach pogody, efektem nielicznych zimowych wypraw na plażę ze spinningiem były trzy nieduże trotki. Wraz z nadejściem wiosny mogłem oddać się całym sercem plażowym polowaniom na srebrne trocie. W pierwszy wiosenny weekend odbył się w Jastrzębiej Górze kolejny Puchar XRods i Solvkroken, koleżeński zlot pasjonatów połowów srebrnych torped w słonej wodzie, niestety ze względów rodzinnych nie mogłem uczestniczyć.

Na osłodę, późnym niedzielnym popołudniem wybrałem się na plażę pod dębińskim klifem. Zastałem na plaży kilkuosobowe grono wędkarzy, spinningistów, muszkarzy i surfcastingowców. Jedyną rybą, którą złowili była płastuga, która skusiła się na zestaw gruntowy. Po krótkiej rozmowie zabrałem się do łowienia, przebrnąłem dość głęboki rów, woda sięgała prawie do skraju neoprenowych spodniobutów na piersiach i wszedłem na płytką rewę, która po około trzydziestu metrach nagle się urywała, rozmyta morskimi prądami. Wiał dość mocny i zimny wiatr z północnego zachodu i z tego samego kierunku napierała niewysoka falka, żałowałem, że nie zabrałem rękawic zwiedziony ciepłem wiosennych promieni w głębi lądu a nad wodą dłonie marzły. Ustawiłem się tak, by osłonic twarz od zimnych podmuchów wiatru i mieć możliwość szybkiego wybierania luzu linki po wpadnięciu przynęty do wody, wiatr układał plecionkę w duży łuk. To ważny szczegół, mało jest dni bezwietrznych nad morzem, na ogół trzeba się zmagać podczas łowienia ryb z podmuchami wiatru, często o dość znacznej mocy a trocie, w wielu przypadkach, atakują przynętę w chwilę po wpadnięciu do wody, w opadzie lub na pierwszych metrach prowadzenia. Pełna kontrola nad zachowaniem przynęty zwiększa szanse na zacięcie ryby, być może medalowej i przeżycie niezapomnianych emocji podczas holu. Po kwadransie obławiania miejscówki czuję przytrzymanie, odruchowo zacinam i mam rybę, przeciwnik nie jest zbyt silny i po chwili podbieram ręką srebrniutką pięćdziesiąteczkę, buziaczka i wraca do wody. A ja w myślach proszę o większą…

Po kilku rzutach odwracam głowę w stronę brzegu i widzę, że znajomy coś holuje, rybka podobnej wielkości jak moja po chwili jest na piasku. Jedna jaskółka wiosny nie czyni…, ale dwie trotki to już znak, że w przybrzeżnej strefie morza budzi się życie i moje trocie będą tu już często zaglądały w poszukiwaniu żeru.

Postanawiam zejść z rewy i obławiać głęboki i szeroki rów ciągnący się za rozmytą rewą w kierunku wschodnim. Rewelacyjne miejsce, niewymagające brodzenia, można łowić stojąc na strądzie, dwa, trzy kroki od brzegu woda sięga już po pas. W zasięgu dobrego rzutu spinningiem znajduje się rewa, takie miejsce trocie muszą odwiedzać. Od uśmiechu losu zależy czy odwiedzą to miejsce w tym czasie, gdy będę prezentował w wodzie swoje przynęty…

Pierwszy odcinek miejscówki zajęty był przez wspomniane towarzystwo mieszane wędkarzy. Trochę czasu upłynęło więc na rozmowach, w między czasie część kolegów zakończyła połowy i udała się na parking. Napiłem się gorącej herbatki z termosu, zadzwoniłem do kolegów i zabrałem się za sumienne obławianie miejscówki. Po pewnym czasie zostałem na plaży sam, dość zimny wiatr chyba nie zachęcał do niedzielnego spaceru brzegiem morza. Postanowiłem wracać do zejścia na plażę, i przed zakończeniem dzisiejszych połowów obrzucać skraj urwanej rewy i początek pogłębionego odcinka. To, po pierwsze, ciekawe miejsce na dość monotonnym rewowym wybrzeżu, a po drugie padły tu dwie nieduże trotki, dlaczego nie miałaby tu zajrzeć wieczorową porą grubsza sztuka? Wchodzę delikatnie w wodę, tak trochę powyżej kolan, rzucam raz, drugi, trzeci… i czuję zatrzymanie przynęty. Zacięcie i pulsujący ciężar, czuję, że to przyzwoita ryba, mocno młynkuje i chodzi na boki. Nie pozwalam jej na odjazdy, skracam dystans, wychodzę na piasek, troć przy brzegu wpada w szał, wściekle kręci młynki i próbuje odbić w morze, wykorzystując dogodną falę ląduję rybę wyślizgiem. Równe 70 cm, niezła rybka.

Poniedziałkowe popołudnie odpuszczam sobie, zwiedziony prognozowanym przez dunów dość znacznym falowaniem. Pod wieczór wchodzę na podgląd z kamer w Ustce i… pluję sobie w brodę. Fala jest ale nie półtorametrowa, spokojnie można było łowić, niestety już jest zbyt późno na eskapadę na łowisko. Decyduję, że bez oglądania się na prognozy jadę na plażę rano, zaraz po zakończeniu pracy.

We wtorek o ósmej rano melduję się na plaży, wiał mocny porywisty wiatr zachodni, ale falowanie było jeszcze dla mnie znośne, dam radę. Postanowiłem spożyć śniadanko na świeżym powietrzu, bardzo świeżym, usiadłem w miejscu, gdzie załom klifu osłaniał mnie od wiatru. Życie w pędzie za czymś co ciągle umyka, chyba głównie czas, jest bez sensu, więc nie spieszyłem się zbytnio, jedzenie w biegu jest niezdrowe. A w tym czasie wiatr się wzmagał, fala rosła w oczach, wyraźnie było widać ułożenie rew oznaczone pianą przyboju.

Ze sporym opóźnieniem zaczęła się potwierdzać prognoza Duńczyków, wysokość fal rosła a komfort wędkowania zmalał do zera. W tych warunkach łowienie w miejscu, które wybrałem nie miało sensu, wejście na rewę było niemożliwe a jakoś nie mogłem sobie wyobrazić, aby teraz jakaś troć chciała żerować między rewą a brzegiem w wodzie wybełtanej z piachem.

Udałem się wzdłuż brzegu w kierunku odległego zejścia na plażę, z zamiarem wykonania kilku rzutów, jeżeli po drodze trafi się jakiś odcinek, który będzie się do tego nadawał. Nawet jak nie wykonam żadnego rzutu to i tak jest nieźle, śniadanie na plaży i spacerek to niezły początek dnia i tygodnia. W pobliżu 225 km wybrzeża widzę miejscówkę nadającą się do łowienia w tych trudnych warunkach, pierwsza rewa blisko brzegu z w miarę łatwym dojściem, sama rewa płytka i szeroka, za nią głębszy rów i w odległości rzutu druga rewa, pod grubszą wodą, przez co fale przetaczają się, tylko od czasu do czasu łamiąc się na samej rewie. Dlaczego przykładam takie znaczenie do szukania miejsca „nadającego się do łowienia”, chociaż wokół wiatr dmie równo i wszędzie na pozór przelewają się ponad metrowe fale? Z moich doświadczeń i obserwacji wnoszę, że trocie lubią wzrost falowania, aby tylko nie było to początkiem sztormu, przed sztormem ryby odchodzą ze strefy przybrzeżnej. Większa fala to więcej wypłukanych z piasku krewetek i więcej zdezorientowanych rybek dobijakowatych szukających nowych schronień. Często w takich warunkach troć atakuje przynętę blisko brzegu, zresztą trudno rzucić dalej niż trzydzieści metrów, gdy przynęta zatrzymuje się hamowana siłą wiatru. Często, gdy promienie słońca przedzierają się przez chmury w prześwietlonej fali widać polującą rybę, fascynujący widok powodujący szybsze bicie serca. Cała sztuka w tym, by łowić w miejscu odpowiednio głębokim, by fala nie mogła orać piachu na dnie, takiej skotłowanej wody raczej unikają, chętnie polując w spokojniejszej, głębszej wodzie pod sfalowaną powierzchnią. Najlepiej nadają się do łowienia na dużej fali przynęty typu pilker o ciężarze około trzydziestu gram, można nimi rzucać nawet pod wiatr na przyzwoitą odległość, dobrze trzymają się wody nie pozwalając wypchać się na powierzchnię i co najważniejsze, cały czas zachowujemy kontakt z przynętą poprzez napiętą linkę. Założyłem zwykłego pilkerka, samoróbkę z nierdzewnego pręta ciętego pod ostrym kątem. Rzuty udają się z wielkim trudem, odległość to jedna trzecia wysnutej plecionki, wiatr mocno wydyma balon z linki, po zetknięciu przynęty z wodą szybko wybieram luźną linkę, aby mieć kontakt z pilkerkiem. Stoję prawie tyłem do morza, napierające jedna po drugiej fale przelewają się przez plecy i głowę osłoniętą kapturem, przyjęcie fali na twarz nie należy do przyjemności. Po kilku rzutach czuję jakiś ciężar, który zawiesił się na przynęcie, przeleciała mi myśl, że pewnie zaczepiłem dryfujące drewno, gdy poczułem, że końcówka linki przemieszcza się w kierunku przeciwnym do dryfu, to ryba, to troć! W takich warunkach walczy się nie tylko z rybą, walczy się z wiatrem, walczy się z falami, walczy się z dryfem. Podebranie ryby bez podbieraka na rewie, o którą rozbijają się metrowe fale nie wchodzi w rachubę, powoli wycofuję się w kierunku brzegu. Przechodzę rów, na dnie leży sporo kamieni, muszę uważać by się nie potknąć i nie stracić równowagi. Po opanowaniu pierwszych zrywów troci, popuściłem pokrętło hamulca, aby w czasie nagłego zrywu ryby podczas mojego brnięcia do brzegu kołowrotek oddał trochę linki. Szpulę dociskam palcem, czynię tak zawsze podczas lądowania ryby, gdy ryba poczuje linię styku wody z lądem nawet zmęczona wykonuje często mocny zryw w stronę morza, na plecionce i za mocno dokręconym hamulcu może zakończyć się to utratą zdobyczy tuż przy brzegu. Stojąc na plaży dociągam rybę z falą do linii piasku, gdy fala cofa się chwytam za nasadę ogona i wynoszę kilka metrów od wody. Troć nie jest okazem, to srebrniak, ma 65 cm, ale złowiona w trudnych warunkach dostarczyła wiele emocji i satysfakcji z udanego połowu.

We środę, po południu przyjeżdżają koledzy z Lęborka: Mariusz i Jerzy, zachęceni aktywnością srebrnych ryb po zimowym letargu. Już w autach w drodze na wybrzeże telefonicznie ustalamy miejsce spotkania i połowu, wybór padł na Dębinę. Miło spotkać kolegów, z którymi łączy wspólna pasja, po zimowej przerwie. Jerzy, guru i nestor plażowego wędkarstwa w naszym kraju, po przywitalnym uścisku dłoni i krótkiej rozmowie znika za horyzontem, on lubi samotne spacery po plaży i ma nosa i szczęśliwą rękę do ryb łowionych z plaży. Z Mariuszem oddajemy się miłej konwersacji stojąc po pas w wodzie i rzucając przed siebie przynęty, fajny relaks. Miłą pogawędkę zakłóciło dziwne zachowanie sylwetki druha Jerzego w dali, jego ruchy nabrały ożywienia. Poważnemu człowiekowi raczej nie w głowie pajacowanie, więc przyczyna mogła być tylko jedna: Jerzy holuje troć. Na potwierdzenie po kilku minutach na piasku zalśniło srebrzyste ciało ryby.

Po chwili mamy potwierdzenie, została złowiona ładna, gruba, srebrna troć, pomiar po powrocie łowcy dał wynik 70+. Ryba skusiła się na przynętę Jaxona Slim z czerwoną folią. Tak zaczęła się wiosna 2011 na środkowym wybrzeżu Bałtyku.

Śnieżne dorsze

2010-12-15T16:28:00.000+01:00

O łowieniu dorszy z plaży...

2010-12-04T19:00:00.001+01:00

Gdy pustoszeją bałtyckie plaże, smagane jesiennymi sztormami, wiatrami i deszczami, na przybrzeżnych, piaszczystych mieliznach gromadzą się ławice tobiaszy, nazywanych również tubisami, by odbyć gody. Za tubisami w pobliże brzegu podchodzą wiecznie głodne dorsze, by łatwo napełnić swe brzuchy tymi smakowitymi rybkami.

       Raczej nie spotkamy w strefie przybrzeżnej dwucyfrowych okazów dorszy, łowimy w wodzie o głębokości do trzech metrów, ale złowienie kilku 1-3 kilogramowych wątłuszy z piaszczystej plaży, w okolicznościach listopadowej nocy dostarcza niezapomnianych wrażeń.
                Miejsca
      Na łowisko warto wybrać plażę na wybrzeżu wydmowym, z wyraźnie ukształtowanymi pasami piaszczystych rew, przedzielonych głębszymi rowami. Te rowy są bardzo ważne, gdyż nimi przemieszczają się dorsze w poszukiwaniu tobiaszy. Na początku dorszowego sezonu ryby łowi się przeważnie dość daleko, na spadzie drugiej rewy w stronę morza. W drugiej połowie listopada nie warto już męczyć się dalekimi rzutami, gdyż możemy wrócić z wyprawy o kiju, a ryby w najlepsze żerowały tuż pod naszym nosem, w rowie za pierwszą rewą. Głupio to przyznać, ale gdy kilka razy po spapranym rzucie łowiłem pięknego, tłustego dorsza, a na zestaw zarzucony poza drugą rewę przez kilka godzin zero brań, to szybko poszedłem po rozum do głowy.

Okolice wybrzeża klifowego dorsze odwiedzają mniej chętnie, dno morskie w takim miejscu jest na ogół gliniasto-ilaste, często ze sporą ilością kamieni. Charakterystykę plażowej miejscówki na dorsza przedstawiam w oparciu o doświadczenia z połowów na Wybrzeżu Środkowym, w innych rejonach naszego wybrzeża preferencje dorszy mogą odbiegać od przedstawionego przeze mnie schematu.
    Analizując informacje dotyczące połowów dorszy z plaży uzyskane od kolegów lub zaczerpnięte z sieci wysnuwam wniosek, że skutecznie łowi się te ryby na odcinku wybrzeża od Jarosławca do Władysławowa, coś tam jeszcze w rejonie Trójmiasta z plaży złowiono. Hmm… czyżby na zachód od Jarosławca dorszy nie było w pasie przybrzeżnym? Sądzę, że mylny to wniosek, wszak już tuż za zachodnią granicą naszego państwa dorsze z powodzeniem się łowi na surfcastingowe wędki!
                Czas na dorsza
     Sezon połowów dorsza z plaży zaczyna się w drugiej połowie października i trwa do nadejścia mrozów mocno wychładzających przybrzeżne wody i skuwających plażę lodową okową.
Pora żerowania wątłuszy zaczyna się około godziny po zapadnięciu zmroku i trwa do północy. Zdarza się, że pierwsze brania zaczynają się jeszcze przed zachodem słońca. Trudno tu o wykazanie jakiejś regularności, w tym samym łowisku, w kolejnych dniach brania zaczynały się w różnych godzinach, bywały również dni, gdy nikt nie doczekał się jednego nawet brania, mimo że dzień wcześniej bez trudu łowiło się komplet dorszy.
Na łowisko trzeba przybyć jeszcze w porze dziennej, będzie wtedy możliwość zapoznawania się z układem rew w okolicy, w której zamierzamy łowić, oraz zbadać czy jest możliwość bezpiecznego wchodzenia do wody, jeżeli uważamy, że nie dorzucimy zestawów z brzegu w wybrane miejsce. W świetle dnia również spokojnie zmontujemy wędziska, rozstawimy podpórki i przygotujemy stanowisko wędkarskie. Gdy miejsce połowu znamy doskonale to można przybyć i po zapadnięciu zmroku, warto wykorzystać sprzyjające warunki pogodowe na szybki wypad po pracy.
Całonocny maraton na plaży o tej porze roku raczej nie ma sensu, ale warto być cierpliwym i konsekwentnie łowić w pierwszej połowie nocy, do ciepłego łóżeczka zdążymy wrócić.
Sam znam uczucie zniechęcenia i pojawiające się pytania o sens siedzenia na pustej, spowitej ciemnościami plaży, gdy chłoszcze nas wiatr i przechodzące szkwały a mija kolejna, dłużąca się godzina bez brania. Dobrym rozwiązaniem jest łowienie w towarzystwie kolegi, który zapadł na podobne skrzywienie, czyli fascynuje go morze, plaża, surfcasting. Odradzam kolesia, który w poprzedni weekend nie wyszarpał z kutra 20 kg filetów i chciałby to sobie odbić na plaży, he he…
                Morze niespokojne
      Na największe sztuki, grube pomuchle około 70 cm dł., można liczyć w czasie uspokajania się morza po kilku dniach mocnego falowania. Przyczyna dobrych połowów jest bardzo prozaiczna i życiowa, nie ma w morzu jeszcze zestawów sieciowych, które skutecznie utrudniają rybom dotarcie na przybrzeżne żerowiska. Dobre łowiska plażowe na dorsza to również rejon doskonałych łowisk rybaków morskich, swoje sieci rozstawiają w takich miejscach już tuż za trzecią rewą.
Pisząc o „uspokajającym się morzu” mam na myśli czas, gdy fale tracą swój impet i zanikają białe grzywacze na morzu, zanika też biały pas pian przyboju na trzeciej rewie. Na drugiej rewie fale nadal łamią się z hukiem, osiągając wysokość nawet do 2 m, pomiędzy rewami rwie dość silny jeszcze prąd wzdłużbrzeżny. Fale są jeszcze zbyt duże, aby gasnąć w rowie między drugą a pierwszą rewą, dlatego dorsze raczej unikają tego bardzo niespokojnego rejonu wody.
W tych trudnych warunkach można złowić grube dorsze, należy rzucić, poza pas przyboju, aby przynętę zaprezentować na stoku rewy od strony morza, przed miejscem gdzie wchodząca na rewę fala zaczyna mieszać wodę z piachem. Na przynętę ulokowaną w obszarze łamiących się fal nigdy nie miałem brania dorsza. Łowione w takich warunkach dorsze zawsze były mocno obżarte, w żołądkach znajdowałem od kilkunastu do przeszło trzydziestu sztuk dużych tubisów i masę mniejszych, często również różnej wielkości płastugi.
                Przy spokojnym morzu
      Najprzyjemniej łowi się przy spokojnym morzu, gdy fala nie przekracza trzechczwartych metra wysokości, brak prądów wzdłuż brzegu lub są ledwie odczuwalne a wiatr jest słaby. Po zmierzchu dorsze często zapędzają się w poszukiwaniu tubisów, w rów między pierwszą a drugą rewą, wystarczają wtedy rzuty rzędu kilkudziesięciu metrów.

Dorszowy surfcasting to bardzo aktywna metoda, nie wystarczy zarzucić zestaw, czy to bliżej brzegu czy daaaleko i czekać na łakomego dorsza, kluczem do sukcesu jest aktywne poszukiwanie ryb. Przy spokojnym morzu dobrze sprawdza się metoda „na podciąganego”, rzucamy zestaw daleko i podciągamy, wykonując jeden-dwa obroty korbką kołowrotka i chwila przerwy.
                Przynęty
       Na przynętę najlepiej nadaje się świeży tubis ( tobiasz ). To za nim dorsze przypływają pod brzeg, jest ich naturalnym pokarmem w tym okresie. Rybka ta jest dość trwałą przynętą by wytrzymać na haczyku kilka rzutów. Dobrą przynętą jest również filet ze świeżego śledzia. Być może, że sprawdziłyby się również świeże szprotki czy stynki, nie miałem okazji wypróbować skuteczności tych rybek.
W celu pozyskania świeżego tobiasza należy wyposażyć się w podbierak z dość gęstą siatką, wejść do wody między brzegiem a pierwszą rewą i ciągnąc podbierak przy samym dnie energicznie tupać nogami cofając się w kierunku przeciwnym do wyczuwalnego prądu wody. W ten sposób bez trudu złapiemy kilka rybek, które wykorzystamy na przynętę. W okresie obfitości tubisów można nałapać trochę więcej tych rybek i zamrozić w porcjach po kilka sztuk, przydadzą się gdy będą już problemy ze złapaniem świeżej przynęty.
                Sprzęt na dorsza
         Do połowu dorsza z plaży polecam wybrać typowe wędzisko do surfcastingu, tu feedery, karpiówki, gruntówki raczej nie sprawdzą się. Wędka powinna być dość sztywna z elastyczną szczytówką, należy unikać miękkich kijów. Kije miękkie, kije do lekkiego surfcastingu ( o cw. poniżej 150 g), jak i wszelkie namiastki wędzisk plażowych o ile sprawdzają się przy łowieniu podczas „plażowej” pogody fląderek czy leszczyków, szybko wykażą swoje wady podczas nocnych połowów dorsza jesienią. Sztywne wędzisko z elastyczną szczytówką umożliwi oddanie naprawdę dalekich rzutów, gdy zajdzie taka potrzeba, umożliwia pewne rzuty przy silnych podmuchach wiatru, utrzymuje naprężenie linki przy mocnym falowaniu i silnych bocznych prądach. Wędzisko powinno być na tyle mocne by bez obaw można było rzucać obciążeniem 150-170 g, w trudnych warunkach tyle potrzeba, aby dorzucić i utrzymać zestaw w rejonie żerowania dorszy. Długość wędziska powinna być dobrana do fizycznych warunków i preferencji wędkującego, uniwersalną długością jest 4,2 m, osobiście preferuję trochę dłuższe wędziska. Konkretnych modeli nie będę podawał, można wybrać dobry kij za ok. 200 zł, jak i za dziesięć razy tyle.
       Kołowrotek oczywiście typowo surfcastingowy, na rynku oferta jest dość szeroka. Ważne jest, aby kołowrotek posiadał mocne przekładnie i równo nawijał linkę, przekłada to się na długość rzutu i nie powoduje przykrych w konsekwencji splątań linki.
       Linka – dla mnie tylko żyłka w surfcastingu, nie widzę żadnych zalet plecionki w tej metodzie, niemniej są koledzy, którzy wolą plecionki, więc powiedzmy, ze wybór linki zależy od preferencji wędkującego. Używam żyłek dedykowanych do metody surfcastingowej, sztywnych, konicznych o średnicy 0,28-0,33 mm z przyponem strzałowym 0,60 mm. Żyłki zmieniające kolor co 25 metrów pozwalają szybko zorientować się w jakiej odległości ulokowany jest zestaw z przynętami, po braniu możemy bezbłędnie zarzucić w rejon żerowania ryb.
                Zestawy dorszowe
      Zestawy końcowe wykonuję samodzielnie, do łowienia dorsza polecam zwykły zestaw typu paternoster z dwoma lub jednym przyponem, obciążony ciężarkiem z ruchomymi drutami.

Zestaw wykonuję z żyłek pozbawionych pamięci kształtu Amnesia, to najlepsze żyłki do zestawów i przyponów, naprawdę nie mają pamięci i o ile sami nie zwiniemy zestawu w perfidny sposób to brak jakichkolwiek zgnieceń, załamań i odkształceń na żyłce.
Na około półtorametrowym odcinku Amnesia 40 lb. wiążę stoper z grubszej żyłki lub linki Powergum, nawlekam koralik o średnicy 3-5 mm, mały krętlik do mocowania bocznego przyponu, drugi koralik i wiążę drugi stoper. Następnie mocuję klips do haczyka, ograniczam stoperami i koralikami drugi mały krętlik do bocznego przyponu, poniżej drugi klips do haczyka. Do końca żyłki pod klipsem wiążę agrafkę do zaczepienia ciężarka, powinna to być mocna agrafka z krętlikiem, do drugiego końca wiążę krętlik do łączenia zestawu z przyponem strzałowym.
Wiązane stopery mają tę zaletę, że można je przesuwać zmieniając odległość krętlików do bocznych przyponów od ciężarka, reguluje się również w ten sposób napięcie przyponu po zaczepieniu haczyka o klips.
Przypony boczne z haczykiem wykonuję z Amnesia 20 lb lub na trudniejsze warunki 25 lb, standardową długością jest ok. 30cm, przy częstych pustych braniach warto skrócić przypon do 20 cm lub nawet jeszcze krócej.
Haczyki mocne i ostre, dość duże, rozmiar dobieramy do wielkości przynęty. Polecam wyroby Gamakatsu z serii Worm lub 5213 w rozmiarach 1/0, 2/0, 3/0, nawet ledwie wymiarowy dorszyk ma wystarczająco wielką paszczę by połknąć bez problemu tej wielkości haczyk.
Prosty zestaw z dwoma lub jednym przyponem zakończonym ostrym, odpowiednio dużym haczykiem, obciążony ciężarkiem z ruchomymi drutami, mocno utrzymującym całość na dnie umożliwia pewne zacięcie biorącego dorsza. Gdy ryba chwytająca przynętę odpływa w stronę morza branie sygnalizowane jest mocnymi ugięciami szczytówki, gdy płynie w stronę brzegu branie sygnalizuje zwiotczenie linki. Zamaszyste zacięcie jest zbędne, dorsz ma już haczyk wbity w pysk, nieraz głęboko, ale często też tuż za wargą. Co ciekawe, każdy, nawet najmniejszy dorsz, podczas brania powodował wyrwanie z piasku ciężarka i otwarcie drutów kotwiczących ciężarek, nie jest to regułą przy braniu ryb innych gatunków.
Próbowałem różnych kombinacji zestawów, z przelotowym mocowaniem przyponu, typu Pulley, z długim przyponem, ale nie ma sensu komplikować sobie życia.
Prosty zestaw sprawdzał się zarówno przy wzburzonym morzu jak i zupełnie gładkim, a jego główną zaletą jest to, ze opór obciążenia powoduje zacięcie ryby.
Wspominałem wcześniej o cierpliwości w oczekiwaniu na podejście dorszy, gdy zaczną się brania warto maksymalnie ten czas wykorzystać. Pomoże nam przygotowany wcześniej drugi zestaw z przynętą, po wyholowaniu ryby odpinamy zestaw od przyponu strzałowego, zaczepiamy drugi zestaw i zarzucamy w łowisko. Teraz spokojnie możemy zająć się złowiona rybą i przygotować zestaw z nową przynętą, chyba że mamy kolejne branie…
                Wyposażenie dodatkowe
          Gdy mamy ochotę skosztować owoce naszej udanej wyprawy na jesienną plażę, dorsza należy wypatroszyć zaraz po złowieniu. Pozostałości najlepiej zakopać, amatorzy rybich resztek i tak je odnajdą po naszym odejściu z łowiska, a gdyby tak się nie stało to takie pozostałości bardzo nieładnie wyglądają na plaży.
        Ogrodnicza łopatka przydaje się przede wszystkim do stabilnego wkopania w piasek podpórek pod wędziska. To ważne by chronić wędzisko i kołowrotek przed upadkiem w przybrzeżny przybój, skutki takiego zdarzenia bywają dla sprzętu zabójcze.
          Bardzo ważne jest oczywiście źródło światła, łowimy w ciemności i bez tego trudno wyobrazić sobie wykonywanie jakichkolwiek czynności na stanowisku.
Podstawą w tym temacie będzie latarka czołowa, wystarczy zwyczajna bez bajerów za nieduże pieniądze, byle była odporna na wilgoć plus zapasowe baterie. Dla mnie czołowa latarka jest wystarczająca w 100%, korzystam z niej umiarkowanie, podczas manipulacji przy sprzęcie lub wykonywania jakiś czynności na stanowisku. Im mniej sztucznego światła tym lepiej widać, co się dzieje wokół naszego stanowiska. Mam jeszcze mocniejszą latarkę ręczną, z niej korzystam, gdy naprawdę zachodzi taka potrzeba. Można oczywiście korzystać z oświetlenia stanowiska za pomocą lamp kempingowych, lepsze to niż ciągłe błyskanie wokół siebie jakimiś szperaczami i innymi wynalazkami jak to niektórzy czynią.
Dla dobrej sygnalizacji brań na szczytówki wędzisk należy przymocować świetliki. Wykorzystać można oferowane przez handlowców uchwyty do świetlików, ale najpewniejsze i bezkolizyjne jest mocowanie zwykłą, bezbarwną taśmą samoprzylepną.
         Na stanowisku przydaje się siedzisko, warto też zaopatrzyć się w jakiś wiatrochron, parasol wędkarski czy plażowy namiot. Taka osłona przed podmuchami zimnego wiatru jest nieoceniona, szczególnie wtedy, gdy wiatr zacina zimnym deszczem.
Przed chłodem należy chronić się zabierając odpowiednią ilość ciepłej odzieży, podstawą ubioru są spodniobuty i wiatroszczelna, wodoodporna kurtka z wygodnym kapturem.
          Warto zadbać o odpowiednią ilość gorących napojów i prowiantu, kilka łyków gorącej herbaty z miodem i cytryną rozgrzeje nawet w bardzo zimną noc, a smaczne kanapki uzupełnią utracone kalorie.

Majowa Trutta

2010-05-04T07:34:00.000+02:00

Troć wędrowną złowiłem metodą spinningową z plaży, przeszedłem pierwszy rów w wodzie po pachy i stałem na rewie. Do połowu używałem wędziska spinningowego z pracowni Rodmas na blanku ATC o dł. 3,20 m, cw.12-42g.,kołowrotek Ryobi Arctica 4000, plecionka 10lbs. Przynęta własnego wykonania, nie będę zagłębiał się w szczegóły, to prototyp, dodam tylko, że łowny .
Na plażę zszedłem przed godziną piątą, pusto, bylem zupełnie sam, dzień wstawał trochę szary, duże zachmurzenie, trochę mglisto, wiatr północno-zachodni ok.4 m/s, morze sfalowane, krótka, ostra falka do 0,5 m. Warunki bardzo dobre, czułem rybę, więc bez marudzenia po drodze, udałem się na łowisko na którym spodziewałem się jakiś rybek, odległe o kilometr.
Na miejscu dopiąłem rynsztunek, zapięta kurtka, założony pas, kaptur na głowę, założyłem przynętę i w wodę...
Po kilkunastu minutach, na spadzie w odległości ok. 30 m zatrzymanie przynęty, zacinam, w odpowiedzi zdecydowany odjazd, wiem, że to coś większego niż sreberko 50+. Walka to mocne odjazdy na niedużych dystansach i szaleńcze młynkowanie, ciągle nie widzę swojego przeciwnika. Pięknie pracujący blank kija i dobrze ustawiony hamulec kręcioła pozbawiają rybę sił na tyle, że mogę podholować ją na rewę, ryba zachowuje się spokojnie ale ciągle czuję jej potęgę, podnoszę ją na kiju pod powierzchnię aby móc ocenić jej rozmiar. Szybka decyzja o rezygnacji z prób wciągnięcia jej do podbieraka, ryba jest spokojna ale jeszcze na tyle silna, że nie dałaby się podebrać na rewie, trwalibyśmy w impasie. Zaczynam wycofywać się kilkanaście metrów w kierunku wejścia na rewę, ryba przemieszcza się po jednej lub po drugiej stronie rewy. Kij mocno wygięty, kilka metrów linki i Ona, staram się stale korygować kąt wędziska aby mogło zamortyzować gwałtowne próby uzyskanie wolności przez troć, wodę mam prawie do pach. Pewniej się poczułem, gdy zacząłem wychodzić na płytszą wodę, zagrał hamulec kołowrotka, troć podjęła próbę dwóch odjazdów, spacer z rewy nie pozwolił odzyskać jej sił, zdecydowanie ląduję ją wyślizgiem na plażę. Piękna, srebrna, szeroka, Królowa Morza jest moja. Ważyłem i mierzyłem rybę z Kolegami po trzech godzinach, długość 77 cm, waga 5,30 kg. Nie będę błaznował, że łowienie troci to dla mnie już rutyna, kocham łowić te ryby w morzu i każda mnie cieszy jakby była moja pierwszą.

Słone srebro

2010-04-16T20:10:00.000+02:00

Chcących poznać smak przygody ze słonym srebrem, zachęcam do przeczytania artykułu o łowieniu morskich troci.

http://www.wedkarzmorski.pl/spining/item/73-slone-srebro.html

Plażowe dorsze

2010-03-02T20:26:00.008+01:00

Po pamiętnym,silnym sztormie który szalał na Bałtyku w połowie października rozpoczął się sezon połowu dorsza z plaży. Po zapadnięciu zmroku ryby te podpływają bardzo blisko brzegu zwabione ławicami tobiaszy odbywających tarło na piaszczystych rewach.

Nie są to dwucyfrowe sztuki, jak okazy łowione na wrakach ale nie zdarzają się też niewymiarowe maluchy. Standardowe dorsze łowione na naszych plażach mają 45-60 cm i całkiem nieźle dokazują na surfcastingowym zestawie.

Zdarzają się i większe wątłusze.

Przyłowem bywają duże i grube flądry.

Po sztormie

2010-03-02T19:31:00.008+01:00

14 października na Bałtyku szalał sztorm,porywy wiatru dochodziły do 130 km/h.
Zdjęcia zostały wykonane kilka dni po kulminacji sztormu.

2010-02-04T16:15:00.004+01:00

Skończył się kolejny rok eksploracji bałtyckich plaż,sezon intensywny i pełen ciekawych wrażeń,stąd też pewien zastój na moim blogu.Nie miałem czasu by na dłużej przysiąść i popisać.

Rok 2010 zaczął się zimą,srogą zimą jakiej nie było w naszym regionie od lat,ostatnią taką zimę pamiętam jeszcze z lat dzieciństwa.
Wstawię później posta z kilkoma fotkami plaży skutej lodem i zasypanej śniegiem.
Korzystając z zimowego marazmu uzupełnie bloga w najbliższych dniach o posty z,myślę że ciekawymi,opisami plażowych połowów.

Wiosenne srebrniaki z morza

2009-04-19T17:03:00.008+02:00

2008-12-20T15:41:00.003+01:00

Troć wędrowna złowiona z plaży w Orzechowie dn. 06 grudnia 2008 r. kilkanaście minut po godzinie 10-tej.Ryba zaatakowała błystkę wahadłową Spinnex Ralf 1 podaną w okolice drugiej rewy.Hol trwał około piętnastu minut.

Wspomnienie lata...

2008-10-26T19:53:00.008+01:00

BELONA

2008-05-27T09:21:00.002+02:00

Maj to na naszym wybrzeżu czas połowu belony.Te piękne ryby przypływają na przybrzeżne płycizny,by wśród glonów złożyć ikrę.Można je wtedy obserwować nawet kilka kroków od lini styku wody i lądu w wodzie sięgającej do kolan.
Najbardziej ekscytującą metodą połowu belony jest spinning.Używam wędziska o długości 3 m,może być też dłuższe do 3,3 m.Znam przypadki adaptacji do morskiego spinningu wędzisk odległościowych o długości 4,2 i ciężarze wyrzutu 30 g.Taką wędką można wspaniale grać przynętą w morskiej toni,prowadzić błystkę pod powierzchnią wody,wymaga jednak pewnej wprawy od wędkarza.Na średniej wielkości kołowrotku mam żyłkę 0,30 mm dobrej marki,można używać też plecionki,ja osobiście za plecionką nie przepadam.
Podstawową przynętą jest błystka wachadłowa,o wydłużonym kształcie,srebrzysta,z jakimiś przebarwieniami,o ciężarze 20-30 g.Ze względu na budowę głowy belony,kotwiczkę mocuję na troczku o długości kilku centymetrów.Zalecam ozdobienie kotwiczki czerwonym lub srebrzystym chwostem,wpływa to na ilość zaciętych brań.
Istotną pozycją wędkarskiego ekwipunku są spodniobuty,najlepiej neoprenowe,woda jeszcze jest zimna.Dobra będzie również kurtka do brodzenia,czapka lub kapelusz i okulary polaroidy.
Dobrymi miejscami do połowu belony z plaży są odcinki wybrzeża pokryte kamieniami i okolice falochronów.Najczęściej łowię belony w Orzechowie i Dębinie.

TROĆ Z PLAŻY

2008-04-15T17:12:00.011+02:00

Troci w morzu Bałtyckim jest dużo,również przy polskim wybrzeżu.Aby stać się łowcą srebrnego trofeum,należy przełamać schematy w myśleniu o spinningowaniu z plaży i być zdeterminowanym w dążeniu do celu.
To wędkarstwo ekstremalne,dla wędkarzy twardych,nie poddających się przeciwnościom.
Kilka godzin brodzenia w lodowatej wodzie,w przenikliwym chłodzie zimowo-wiosennego,wilgotnego,morskiego powietrza,setki rzutów,które czujemy w barku,wymagają mocnego charakteru,dużego samozaparcia,ale nagroda jest bezcenna-to branie i walka z piękną rybą.
Łowienie troci z plaży jest ciekawą alternatywą dla naszych trociowych,pięknych, lecz bezrybnych rzek.Pomimo trudnych warunków,w morzu szybciej doczekamy się upragnionej zdobyczy.
W okresie zimowo-wiosennym trocie żerują na przybrzeżnych płyciznach.Szczególnym upodobaniem dażą rejony dna morskiego pokryte kamieniami i porastającymi je glonami.Dobry okres połowu troci z brzegu trwa do początków maja,wraz z ogrzewaniem się przybrzeżnych wód odsuwają się w głąb morza.
Najlepszą porą połowu jest świt,trocie nie są jeszcze przepłoszone i przebywają w zasięgu rzutu przynętą.
Do połowu używamy wędziska spinningowego o długości min. 3 m,do nawet 3,3o m, półparabolicznego,o ciężarze wyrzutu do 50 g.Dobrej klasy kołowrotek z linką długości min.150 m.Zalecam plecionkę,z serii przezroczystych,o średnicy około 0,10 mm do końca której dowiązujemy około 1,5 m żyłki o średnicy 0,25-0,30 mm zakończonej krętlikiem z agrafką.
Jako przynęty stosujemy podłużne,srebrzyste błystki wachadłowe o ciężarze 20-40 g.Polecam również woblery bezsterowe typu slim oraz sztuczne muchy na zestawie spidolino.
Niezbędnym wyposażeniem wędkarza będą również spodniobuty,najlepiej neoprenowe oraz kurtka do brodzenia.
Życzę połamania kija.

WĘDKARSTWO I MORZE

2008-04-05T16:33:00.003+02:00

Wędkarstwo jest pasją mojego życia.

Każdą wolną chwilę przeznaczam na uprawianie tego wspaniałego hobby.

Fascynuje mnie bardzo wędkarstwo morskie,wędkowanie z plaży,surfcasting.

Wędkowanie przy szumie fal,w podmuchach wiatru i bryzgach słonej wody ma niepowtarzalny smak.Słony smak ale słodkie doznania...