The shore fishing vagrant

Atlatl przynęta na morskie trocie.

2017-11-13T12:25:00.000+02:00

Atlatl, nazwa przynęty ma nawiązywać do wcześniej zaprojektowanych przeze mnie przynęt do połowu troci z plaży i eksponować główne cechy przynęty.

A cechami tymi, zgodnie z moją wizją i filozofią przynęty doskonałej na morskie trocie są: lotność przynęty i skuteczność rażenia.

Rozwijając te pojęcia, wyjaśniam że moja przynęta musi wykazywać się, po pierwsze bardzo dobrymi

właściwościami rzutowymi, po drugie odpowiednią pracą, zawsze wzbudzającą zainteresowanie u troci. Zainteresowanie, którego kulminacją jest skuteczny atak na przynętę, stąd wziąłem pojęcie „skuteczność rażenia”.

Kształt aerodynamiczny, stawiający jak najmniejszy opór w powietrzu, odpowiednio umieszczony środek ciężkości i wyważenie całej przynęty sprawia, że wabik szybuje na duże odległości bez "koziołkowania" podczas lotu również w trudnych, wietrznych warunkach pogodowych.

Praca Atlatla jest oparta o filozofię i genezę Słowińskiej Strzały, żywe migotanie i drganie korpusu podczas opadu jak również w czasie ściągania przynęty. To jest to co, w oparciu o moje doświadczenia i wiedzę uzyskane podczas czasu spędzonego na plaży w poszukiwaniu srebrnych torped, czyni przynętę w oczach żerującej ryby smakowitym kąskiem.

Takie cechy przynęty pozwalają na skuteczną animację i prezentację przynęty w każdych warunkach oraz w wodzie o niedużej głębokości, bez okresów „przynęty bez życia”, co często przytrafia się i jest znaczącą wadą w woblerach i klepanych wahadłówkach.

Miałem wiele przypadków, gdy ładna troć idąca za przynętą już tuż pod nogami zawijała się do ucieczki, przynęta zainteresowała rybę ale nie wyzwoliła w niej agresji, a ja widząc już rybę nie byłem w stanie zaanimować pracy wahadłówki czy woblera za którym podążała.

Przedstawiłem ten problem i swoją wizję przynęty doskonałej szerzej we dwóch wcześniejszych artykułach: artykule o Słowińskiej Strzale oraz artykule o przynęcie Bełt .

Krótko mówiąc, moje przynęty, w moich rękach pracują od chwili wejścia w wodę do chwili wyjęcia z wody, cały czas wabiąc ryby. A wabią skutecznie, gdyż od czasu, gdy używam swoich wyrobów nie miałem przypadku by troć zawróciła od przynęty lub namierzona po spławie ryba nie zainteresowała się moją przynętą.

Czym w takim razie różni się Atlatl od Słowińskiej Strzały?

Na początku był pomysł i kawałek łatwego w obróbce materiału został zamieniony w model.

Trochę poprawek na prototypach i wyobrażenie zamieniło się w przynętę.

Nie jest to wahadłówka, jest to metal jig, jest w całości odlany z niskotopliwego stopu metali i daje nieograniczone możliwości dekoracyjnego wykończenia.

Swoje przynęty wykonuję ręcznie, jeżeli tnę blachę to nożycami, nie korzystam z urządzeń cnc, czyli proces tworzenia jest pracochłonny. W Słowińskiej Strzale bazą jest miedź i po włożonej pracy szkoda mi tę miedź zakryć farbą.

Powierzchnię Atlatla mogę, a w zasadzie muszę pokryć, pomalować, udekorować czym zapragnę, możliwości jest wiele.

Ryby oczywiście weryfikują artystyczne wizje…

Cała przynęta ostatecznie pokryta jest warstwą żywicy, która trwale zabezpiecza korpus i dekoracje przed uszkodzeniem na długi okres czasu.

Bełt - przynęta na morskie trocie

2016-11-05T12:27:00.001+02:00

Bełt to taka masywniejsza strzała o większym zasięgu i większej sile rażenia. I tak dokładnie jest z moimi przynętami na morskie trocie, które ochrzciłem tą nazwą.

Bełt poleci dalej niż inne przynęty, poleci nawet wtedy, gdy nic innego nie jest w stanie przebić się przez porywy wiatru. I zaprezentuje się rybie nawet wtedy, gdy inne wabiki znikają z pola widzenia pośród piany na powierzchni wody wyrwane przez fale, prądy i wiatr szarpiący linką.

Bełt to przynęta do połowu w łowiskach, gdzie sukces zależy od podania wabia na duże odległości lub podczas surowych warunków z silnym wiatrem, prądem i dużą falą.

Po co taka przynęta? Dla mnie, bo lubię podążać swoimi ścieżkami i uważam, że również takie udeptałem sobie w połowie morskich troci. A lubię daleko sięgnąć przynętą, aż po horyzont i lubię łowić, gdy innych już „zwiało” z plaży.

Teraz trochę o filozofii i koncepcji moich przynęt na trocie z plaży.

Dla mnie dużym przełomem w podejściu do przynęt na morskie trocie było odkrycie, że można te szlachetne ryby skutecznie i regularnie łowić na płaski kawałek blachy z plombą ołowiu. W moich rękach taka prosta, wręcz prymitywna konstrukcja na tle innych, modnych i uznanych modeli, przebiła wszystkie misternie wykrępowane przynęty, które przewinęły się przez moje pudełka.

Wiem, że Ameryki tu nie odkryłem, bo to już było… Podobnie z koncepcją odlewania przynęt ze stopów niskotopliwych, pomysł stary podobnie jak metalurgia. W odniesieniu do spinningu plażowego nad Bałtykiem, realizowany już od co najmniej pół wieku, a przedstawiony w celu szerszego stosowania, cztery dekady temu w Biblii skandynawskich łowców troci „Havorred Havorred” autorstwa Kurta Malmbak-Kjeldsena i Freddy Weissa. Ciekawa jest historia napisania tej książki przez owych panów.

Kolejnym etapem było złowienie kilku fajnych troci na przynętę wykonaną z kawałka pręta ze stali nierdzewnej.

Przygotowałem sobie takich kilka, z zamiarem dokonania pogromu w stadzie skarpów na środkowopomorskim wybrzeżu. Ostatecznie do celowych łowów turbotów w moim wykonaniu nie doszło, a owe przynęty z prętów walały się po pudełkach. Oczywiście podejmowałem jakieś próby przechytrzenia srebrnej troci na którąś z tych samoróbek, ale w normalnych warunkach były to próby bezskuteczne. Nawet specjalnie mnie te niepowodzenia nie dziwiły bo trudno było owe wabiki jakoś wiarygodnie w łowisku trociom zaprezentować.

Aż tu któregoś razu szybko pogarszające się warunki pogodowe zaczęły bardzo utrudniać łowienie klasycznymi przynętami, więc sięgnąłem po te „pręty” i… złowiłem niezłą troć.

Zachęcony tym sukcesem nie odpuszczałem łowienia podczas coraz gorszej pogody, ba nawet zacząłem celowo podejmować łowienie ( oczywiście do czasu, gdy warunki osiągną punk krytyczny i dalsze łowienie jest bez sensu, czy jest wręcz niebezpieczne! ) i upolowałem kilka kolejnych ryb.

Przeanalizowałem o co chodzi z tymi prętami… W tych warunkach to była jedyna przynęta, która była w stanie dolecieć do wyznaczonego miejsca połowu. Oczywiście każdy pilker o podobnych gabarytach również tej sztuki by dokonał, ale miałem tylko te cięte pręty.

Gdy tam dotarła i zanurzyła się pod powierzchnią wody, umożliwiła zlikwidowanie balonu z linki wyciągniętej przez wiatr nie dając się wywlec na powierzchnię wody.

Pracy toto nie miało wcześniej prawie żadnej, ale teraz we wzburzonej wodzie, poszarpywane prawie w miejscu, mogło do złudzenia przypominać rybkę walczącą z prądem. Przetarta grubszym papierem ściernym powierzchnia zapewne wabiła rozbłyskującymi refleksami.

Żerujące w przyboju trocie okazały się wcale nie trudnym celem do złowienia, wystarczy tylko stawić czoła surowości morza…

Zebrałem to wszystko razem i zrodził się projekt ciężkiej przynęty, pozbawionej wad „pręta”, oparty o konstrukcję stworzonej wcześniej Słowińskiej Strzały.

Przelałem projekt na papier, wystrugałem model, odbiłem formę i odlałem pierwsze Bełty. Pierwszy wzór to był hardcore, waga ciężka w kategorii przynęt na trocie z plaży, bezpośrednio nawiązujący do wspomnianego pręta, również ważył 45 gram.

Jego zastosowanie to hardcorowe łowienie troci w ekstremalnych warunkach w strefie przyboju. Łowienie takie opiera się na wykorzystaniu zwyczaju tej ryby aby penetrować podczas rosnącej fali ( co na ogół wiąże się z pogorszeniem warunków pogodowych ) obszaru przyboju, często tuż pod brzegiem, gdzie może znaleźć wypłukane z piasku czy zdezorientowane wzburzoną wodą organizmy będące jej pożywieniem.

Hardcora odchudziłem zgodnie z aktualnymi trendami, ten w wersji fit w pełnym malowaniu i uzbrojeniu waży do 32 gram.

Z ciekawości wykonałem też ten wzór w wersji z przelotowym kanalikiem do nawlekania na przypon. Wyszedł nawet bardzo dobrze.

Tym slim modelem ,w obu wersjach zbrojenia, można normalnie łowić nawet i w zwykłych warunkach pogodowych, ciesząc się rzutami na dłuuugie dystanse. Nie wymaga wcale ekspresowego tempa zwijania linki, do utrzymania w toni wystarczy standardowa szybkość.

Ale generalnie to przynęta pod łowienie na dużym dystansie, gdy widzimy oznaki żerowania ryby lub chcemy obłowić granicę czystej i zmąconej wody ale nic nie może dolecieć w ten obszar.

Bełt bez większego wysiłku tam doleci, długi rzut, zlikwidowanie luźnej linki, przynęta w opadzie migocze wabiąc troć. Szybkie poderwanie kilkoma obrotami korby i kolejny wabiący opad.

Po drugim poderwaniu przynęta zapewne już będzie poza obszarem zaobserwowanych oznak żerowania ryb, ale możliwe, że któraś ryba zainteresowała się przynętą i podąża za nią. Lub przetniemy trasę innych ryb, które nie zdradziły dotychczas swej obecności. Ściągamy zmiennym tempem, to często wystarczy aby sprowokować rybę do ataku. Jeżeli ryba tylko puka w przynętę, Bełtem nie zagramy w subtelnych tonach.

W takich przypadkach należy wymienić go na Strzałę lub Atlatla, ryba będzie już w zasięgu tej przynęty i można nią z wyczuciem kusząco zagrać. Sprawdzone* przeze mnie nie jeden raz…

*Dotyczy przynęty Słowińska Strzała, wizja Atlatla powstała też w tamtym okresie, ale realizowana jest dopiero obecnie. Atlatl zaprezentowany zostanie wkrótce…

Okuma - nowości na ICAST 2016

2016-08-19T19:37:00.000+03:00

Śledząc informacje i recenzje z prezentacji sprzętu wędkarskiego na tegorocznym ICAST, uwagę moją zwróciły dwie nowości, które pokazała Okuma.
Chodzi o nowe kołowrotki tej firmy dedykowane do wędkarstwa morskiego oczywiście, więc są to duże, mocne maszyny.

Pierwszy to Okuma Mataloid Spinning Reel, jest to w zasadzie nowsza wersja modelu Azores, który debiutował chyba dwa lata temu.
Zewnętrznie prawie identyczny korpus i rotor, Metaloid jest matowo czarny, wygląd szpuli całkiem nowy.
Zmiany są wewnątrz, główne koło napędowe wykonane z kutej stali nierdzewnej 304, mechanicznie nacinane, pinion również z tejże stali 304 mechanicznie nacinany.
Koło mechanizmu oscylacji również ze stali nierdzewnej, suwak oscylacji z aluminium anodowanego.
Ciekawy jest innowacyjny sposób montażu elementów napędu i oscylacji zastosowany przez Okumę.
Tradycyjnie punkty w których osadza się części zespołu napędu i oscylacji są odlewane czy wytłoczone wraz z korpusem.
Okuma zastosowała już w modelu Azores i powtórzyła w Metaloid rozwiązanie z wkładką z materiału węglowego, którą można demontować.
Jak zapewniają, użyty materiał charakteryzuje się dużo większą sztywnością od grafitów stosowanych do budowy kołowrotków.
Rozwiązanie to wprowadzili, aby wyeliminować korozję elektrochemiczną pomiędzy aluminiowym korpusem a stalą z obudowy łożysk czy piniona po dostaniu się morskiej wody do wnętrza korpusu. Pożyjemy, zobaczymy...

Nie dostałem modelu testowego, więc zapraszam do obejrzenia fotek kołowrotka do kogoś, kto miał taką przyjemność:

Foto Okuma Metaloid

Filmy:

Drugi kołowrotek Okumy to model Makaira, całkowita nowość,

dedykowana dopołowu wielkich morskich drapieżników metodą poppingu i jiggingu.

Tym modelem Okuma wchodzi czy próbuje wejść w segment rynku opanowany przez największe rozmiarowo Stelle SW i Daiwy Saltiga.

Sesja fotograficzna i pierwsze wrażenia i uwagi z forum stripersonline.com:

Foto Okuma Makaira

Zaciekawiła mnie Okuma, wcześniej nie brałem pod uwagę, gdyż jej kołowrotki miały problemy z układaniem plecionki, które satysfakcjonowałoby mnie przy moich metodach i moim stylu łowienia.
Teraz w nowych modelach odeszli od tego niezbyt udanego eliptycznego kółka i jest bardzo wyraźna poprawa. Trochę rzucałem z Azores i moim zdaniem z nawojem spokojnie dorównuje kołowrotkom Ryobi. A z tymi nie miałem problemów...
Ryobi raczej zatrzymało się w miejscu, nie rozwija się, powiela sprawdzone, dobre rozwiązania, ale coraz częściej w wersji bardzo ekonomicznej.
U mnie, czuję, nadchodzi czas Okumy, dam jej szansę...

Atlatl

2016-08-18T13:40:00.000+03:00

Atlatl to nowy projekt przynęty do połowu morskich troci z plaży.
Projekt pod łowienie w bardziej spokojnych warunkach, będzie lżejszy od "Bełta" ale również będzie daleko leciał, stąd nawiązanie do nazwy przynęty.
Będzie można prezentować przynętę na płytkiej wodzie bez obaw o to, że zaryje się w dnie.
Korpus będzie malowany w różne kombinacje barw, skuteczne na trocie w różnych warunkach klarowności wody czy nasłonecznienia, zachmurzenia.

Więcej wkrótce...

Słowińska Strzała - moja przynęta na morskie trocie

2016-04-15T21:17:00.002+03:00

Przynęty do łowienia troci wędrownych w morzu, metodą spinningową z plaży, to w obecnym czasie temat szeroki niemal jak samo Morze Bałtyckie.

Każdy Łowca srebrnych ryb ma swoje ulubione, które często wiesza na końcu zestawu i które wielokrotnie sprowokowały do brania morską troć.

Wielu Kolegów zgromadziło pokaźne kolekcje wabików, które trudno upchnąć w wędkarskich pudełkach, a później na plaży czy stojąc po pas w wodzie, jeszcze trudniej podjąć decyzję na co dzisiaj łowić. Hmm… sam tak miałem jeszcze niedawno…

A pamiętam początki mojej przygody z morskim spinningiem i srebrnymi trociami…

Wtedy było bardzo skromnie, nie było w czym przebierać, krajowi dostawcy sprzętu wędkarskiego nie oferowali nic specjalnego do spinningowania w morzu, brało się coś z aktualnej oferty błystek wahadłowych, wystarczyło aby blacha była srebrna i podłużna.

Coś tam można było podejrzeć w nielicznych reportażach ukazujących wojaże redaktorów prasy wędkarskiej na Bornholmie.

Później już, gdy Internet stał się popularny, można było zobaczyć na blogach i forach czym łowią w „szerokim świecie”, a za pomocą ebaya i paypala stać się szczęśliwym posiadaczem tych „jedynie skutecznych” świecidełek. Ale ceny w stosunku do dochodów też hamowały żądzę posiadania owych obiektów pożądania…

Każdy medal ma dwie strony, niemożność zaspokojenia potrzeb „za wyciągnięciem ręki” uruchamiała kreatywność w dostosowaniu tego co było „pod ręką” do swoich zastosowań.

I tak od pierwszych wypraw na morskie trocie modyfikowałem zwykłe trampy, morsy itp., to dociążając je, to robiąc przecierki, to malując farbami. Tak powstawały ciekawe, często niepowtarzalne egzemplarze, cieszące oko wędkarza ale co najistotniejsze, również cieszące się „braniem” wśród trociowego plemienia.

Od modyfikowania kupnych wahadłówek był tylko malutki kroczek do klepania jakiś własnych modeli. Pudełka powoli wypełniły się, pęczniały, przestawały się domykać, poza blachami doszła niezła kolekcja woblerów na morskie trocie , ale ciągle mi czegoś w tych przynętach brakowało.

Teraz czas na słów kilka o przynęcie, którą uważam za swoją, choć inspiracje czerpałem z historii połowów troci w morzu i obserwacji pracy przynęt, które przeszły przez moje ręce.

Pewnego mglistego popołudnia na przełomie listopada i grudnia 2009 roku na Orzechowskiej plaży zamieniłem kilka słów z @garnelą. Pod tym nickiem kryje się człowiek znany w środowisku łowców ryb łososiowatych i muszkarzy szczególnie, za trociami zjeździł wybrzeże Bałtyku tu i tam. Wspomniał, że gdzieś w południowej Szwecji chyba, miejscowi „złoili im tyłki” łowiąc trocie na kawałek blachy miedzianej w kształcie trapezu z zaklepanym ołowiem, gdy ryby nie chciały nawet patrzeć na podrzucany im cały przekrój najskuteczniejszych wzorów sztucznych much oraz przynęt spinningowych.

W tym czasie trochę eksperymentowałem z przynętą nazywaną „tasmańskim diabłem”. „Diabeł” w zasadzie nie nadaje się do spinningowania z plaży, jest zupełnym „nielotem”, ale ma za to pracę, której trocie nie mogą się oprzeć.

Większość wahadłówek i woblerów z szerokiego spektrum przynęt zalecanych do morskiego spinningu, wykazuje podczas prowadzenia ruchy, które wzbudzają zainteresowanie srebrnej ryby. Ryba aktywnie żerująca atakuje je zdecydowanie, bez zastanawiania się, problemem jest skuszenie do ataku ryby, która odprowadza przynętę, od czasu do czasu lekko w nią pukając.

Kilka bardzo dużych srebrnych torped doszło za przynętą, aż pod samą szczytówkę mojego wędziska, w ogóle nie reagując na różne sztuczki i zmiany prędkości prowadzenia przynęty.

Widząc te ryby prawie pod swoimi stopami, zweryfikowałem tezę, że pukanie w przynętę, to sprawka małych sztuk i postawiłem sobie za cel znalezienie, stworzenie przynęty, która okaże się skuteczna w takich sytuacjach.

Analizując pracę wabików, którymi łowiłem, doszedłem do tego, że jest jeden rodzaj pracy, który pobudza agresję w prawie każdej troci odprowadzającej przynętę – jest to opad przynęty z mocną rotacją wzdłuż osi podłużnej z odejściem w bok od toru prowadzenia przynęty.

Drugą cechą, którą winna posiadać moja idealna przynęta na morskie trocie to doskonałe właściwości lotne. Czyli musiała lecieć możliwie najdalej, co istotne, w każdych warunkach pogodowych, w których jest jeszcze szansa na złowienie ryby bez narażania się na niebezpieczeństwo.

Odpowiednia praca i możliwość jak najdalszych rzutów w jednej przynęcie, to główne idee, bez żadnych kompromisów, bo kompromisów posiadałem pełne pudła. No i miała być ręcznie robiona z tego co znajdę w warsztacie…

Z mariażu skandynawskiej samoróbki z tasmańskim diabłem narodziła się na Środkowym Wybrzeżu „ Słowińska Strzała”.

"Strzała" bo daleko fruwała i celnie srebrne trocie trafiała, a przymiotnik "słowińska" określa rejon wybrzeża bałtyckiego, na którym powstała i głównie łowiła.

Dla wygody, używam tylko "Strzała", pełna nazwa jest trochę długa, a skrót ma raczej pejoratywny odbiór w naszym kraju, choć ktoś już chyba tak sygnuje swoje wyroby.

Na przełomie 2009/2010 zmajstrowałem pierwsze egzemplarze, przy okazji zimowych wypraw ze spinningiem na plażę porobiłem korekty kształtu, wagi, miejsca obciążenia. Trochę mojej pracy i energii włożyłem, to był prawdziwy handmade, blacha z odzysku ze starych rur miedzianych, ołów odlany w bukowych klockach.

Oczywiście kilka egzemplarzy testowych „Strzały” było tylko uzupełnieniem mojego arsenału przynęt i początkowo łowiłem nimi zamiennie z innymi przynętami.

Ale co mnie bardzo cieszyło, w sezonie wiosennym 2010 r. okazały się skuteczne w wielu sytuacjach, co potwierdziło, że pierwsze złowione na nie ryby nie były zupełnie przypadkowe, a mój pomysł i założenia co do przynęty okazały się w 100% trafne.

Tego mocnym dowodem była gruba srebrna troć 77 cm złowiona podczas majówki, a przygodę przedstawiłem w tym poście: Majowa Trutta.

W sezonie 2011 „Strzała” była podstawową bronią na morskie trocie w moich pudełkach, a w 2012 już nic innego w zasadzie nie zakładałem na koniec zestawu, wszystkie inne przynęty wylądowały w pudłach rezerwowych, by ostatecznie skończyć na wędkarskich giełdach.

Każdy z tych sezonów to mocne kilkadziesiąt sztuk co najmniej wymiarowych troci , wiele okazałych sztuk 70+, zwieńczone moim PB 85 cm. Przygodę z piękną srebrną torpedą przedstawiłem w tym poście: Marcowa Trutta

Na początku nie afiszowałem się z tą moją przynętą, gdy okazała się skuteczna nawet trochę jak „cudowną broń” ją traktowałem.

Później pojedyncze egzemplarze trafiły do kilku kolegów, choć bez specjalnej reklamy jej skuteczności. I chyba spoczywają gdzieś na dnie pudełek z przynętami bo specjalnego odzewu nie było.

Cieplejsze przyjęcie było ze strony znajomych łowców morskich troci ze Skandynawii i Niemiec, Ci szybko wykorzystali prezenty, które otrzymali.

W zasadzie Kolegom nie dziwię się, „Strzała” po prostu „nie wygląda” lub inaczej mówiąc, wygląda nijako na tle obecnych trociowych przynęt.
To kawałek blachy miedzianej z kawałkiem ołowiu, pomazane cyną, po kilku zamoczeniach w morskiej wodzie traci połysk.
Pierwsze egzemplarze nie były nawet malowane, najwyżej troszkę brokatu na super glue dostawały, a jak zaczęły łowić ryby to już takie zostały.
Egzemplarze robione obecnie już "wyglądają", ba nawet mają malowanie w szerokiej palecie barw.

Jej atutem i mocą jest praca, bardzo żywa, migotliwa podczas prowadzenia, podkreślona tym rotującym opadem, któremu trocie nie mogą się oprzeć.

Doskonale pracuje, zarówno na głębszej wodzie, jak i na płyciźnie nad grzbietem rewy. Włócząc się po rewach miałem okazję dokładnie przyjrzeć się organizmom, które je zamieszkują, dlatego przynęta swą pracą doskonale imituje ruchy i zachowanie rybek dobijakowatych, które są głównym celem troci żerujących przy południowych plażach Bałtyku.

W moich rękach przynęcie tej nie oparła się żadna troć.

W kolejnym poście będzie jeszcze o kolejnej przynęcie, która powstała przy okazji kombinowania przy kształcie i obciążeniu „Strzały”.

Ryobi Arctica 6000 serwis cd.

2016-04-06T20:13:00.000+03:00

I przyszedł czas na ponowny przegląd i smarowanie tytułowego kołowrotka. Pierwszy przegląd opisałem w tym poście: Ryobi Arctica 6000 serwis, okazało się, że minął równo rok. Dwanaście miesięcy intensywnej pracy przy połowie ciężkimi przynętami sztucznymi z brzegu morza.

Problemów z kołowrotkiem nie doświadczyłem, jedyną dodatkową czynnością była wymiana łożyska w rolce układającej linkę. W trakcie użytkowania, pomiędzy corocznym dużym serwisem, robię inspekcję stanu rolki.
W zasadzie doglądanie ma zawsze miejsce podczas montażu kołowrotka do wędziska czyli podczas każdego wędkowania, ale raz na dwa-trzy miesiące biorę śrubokręt i rozkręcam rolkę, czyszczę łożysko rolki i pozostałe elementy, dokładne sprawdzam stan łożyska czy gładko kręci bez szumu, nakładam świeżego smaru i skręcam całość.
Widocznie trochę "zagapiłem się" i do łożyska rolki dostała się sól, która je unicestwiła. Cóż, zdarza się... łożysko to element wymienny, majątku nie kosztuje a cała operacja nie wymaga wielkiej filozofii i zaplecza technicznego.

Na pierwszy ogień poszedł hamulec szpuli, gniazdo w którym jest zamontowany było czyste, tarcze węglowe przesączone lekko smarem, tarcze metalowe czyste, bez śladów korozji, również lekko powleczone smarem. Całość wyczyściłem i lekko nasmarowałem świeżym smarem:

Kolejnym etapem był demontaż rotora, czyszczenie, oględziny, nałożenie świeżego smaru i złożenie wszystkich elementów. Nie stwierdziłem żadnych uszkodzeń, wytarć, wyszczerbień.

Jak pisałem rok temu, do smarowania nie użyłem żadnego z topowych smarów zalecanych przez "kołowrotkomaniaków" na wędkarskich forach. Ot, to co dostałem w pierwszym technicznym sklepiku "za rogiem", dokładnie to smar litowy, jakiegoś włoskiego dystrybutora, w mało fotogenicznym kolorze "motoroil" a nawet jest zaznaczone na tubce, że nie jest wodoodporny.
Ten brak odporności na kontakt z wodą nawet mnie początkowo martwił, ale nie miałem czasu na szukanie bardziej "koszernego" smarowidła i oczekiwanie na kuriera z dostawą, więc użyłem to co dostałem "od ręki". W zasadzie pod wodą nie kręcę, deszcz w tej części kontynentu pada niezbyt często, ryzyka dużego nie ponosiłem, najwyżej "zarżnę" kołowrotek za kilkadziesiąt eurasów.

I okazuje się, że kołowrotek pracuje na tym smarowidle bez problemów, zużycia elementów przekładni i posuwu szpuli nie stwierdziłem. Smar trzyma się doskonale pracujących elementów, a miałem obawy, że pod wpływem wysokich temperatur, w jakich kołowrotek pracuje przez większą część roku smar spłynie i metalowe elementy przekładni będą pracowały bez ochrony.

Możliwe, że w kategorii UL, kołowrotków rozmiaru 1000 ciągających przynęty do 5 g użycie takiego czy innego smarowidła robi odczuwalną różnicę w pracy młynka.
U mnie przy rozmiarze 6000 i przynętach do 70 g, przy huku fal bijących w skalisty brzeg i wiejącym wietrze tych subtelności pewnie nawet bym nie zauważył.

Jest pewien minus tego, że nie udało mi się "dojechać" Arctiki, miałem w rękach Okuma Azores 55 i bardzo dobre wrażenie uczyniła. Miała zastąpić moją Arctikę, ale czy warto zamieniać dobre na nowe? Kolekcjonerem sprzętu nie jestem, za równowartość wolę spędzić weekend nad Morzem Egejskim polując na "mavra" czyli tutejsze groupery...

Kolejny serwis za rok, dziękuję za zainteresowanie i zapraszam do odwiedzania mojego bloga.

Plecionka P-line TCB8

2015-10-06T18:59:00.002+03:00

Plecionkę P-line TCB 8 zakupiłem na przełomie zimy i wiosny, po około półrocznym okresie użytkowania można pokusić się o krótką recenzję.

Używam linki o mocy opisanej przez producenta jako 35 lb, w jednostkach europejskich jest to: moc 16 kg i „średnica” 0,20 mm.

Stosuję tę linkę podczas połowu w morzu z brzegu metodami: shore jigging i do spinningowania szeroką gamą ciężkich woblerów.

Plecionka ta jest stosunkowo nowym produktem, w Europie dostępna od końca pierwszego kwartału br. Mnie zainteresowała, bo miała łączyć gładkość i śliskość plecionek ośmiosplotowych z trwałością sznurków czterosplotowych, i to jeszcze w dobrej cenie.

Wcześniej używałem plecionek ośmiosplotowych Max Power Varivas i Hardcore x8 Duel, które w opinii wielu wędkarzy stanowią „najwyższą półkę” w tej kategorii wędkarskich linek. Stąd też oceniam TCB8 trochę przez pryzmat tych topowych linek.

Pierwsza zauważalna cecha, już po rozpakowaniu i odwinięciu pierwszych zwojów ze szpuli, to sztywność plecionki TCB8. Po przeciągnięciu pomiędzy palcami ostatnich kilkunastu centymetrów linki można je trzymać pionowo do góry, wymienione wcześniej produkty japońskie są bardziej wiotkie i zaraz opadają.

W mojej opinii jest to pozytywna cecha uważam, że linki sztywniejsze nie mają tendencji do plątania się i tworzenia tzw. „bród” i takie preferuję do metod i stylu w jakim wędkuję.

Na szpuli kołowrotka plecionka układa się w sposób prawidłowy, czyli równo, zwoje nie zakleszczają się.

Linka jest gładka i śliska, na przelotkach nie szumi a osiągane odległości rzutów są porównywalne z odległościami jakie osiągam używając linki Hardcore x8 (ten sam sprzęt i przynęta). W dotyku powierzchnia plecionki nie jest, jak to określam, tak jedwabiście przyjemna, jak porównywane linki japońskie.

Mogę też powiedzieć, że TCB8 jest bardziej odporna na urazy zewnętrze, można odkładać swobodnie sprzęt, bez obawy, że linka ulegnie jakiemuś przetarciu, skutkiem czego straci moc. W moim przypadku dość istotna cecha podczas łowienia ze skał i w nocy.

Mój ulubiony węzeł do łączenia z przyponem wiąże się bez problemu i trzyma bardzo mocno.

Innych węzłów nie wiązałem na tej plecionce, nie mogę więc nic powiedzieć na temat jak wpływają na moc linki.

Na zdjęciach (mało profesjonalnych) TCB8 vs. Hardcore X8, linki świeżo odwinięte ze szpuli, obie mają tak samo opisany przez producentów parametr Dia. 0,20 mm:

Na moje oko, przez szkło powiększające, „średnice” bardzo, bardzo podobne.

Kilka miesięcy moczenia w słonej wodzie nie wpłynęło znacząco na wytrzymałość linki, testów laboratoryjnych nie przeprowadzałem, ale w praktyce ostatnio wyciągnąłem z wody i wciągnąłem kilka metrów nad wodę „śmieć” o wadze ok. 15 kg, czyli w zakresie podawanego przez producenta statycznego obciążenia.

Nie zaobserwowałem aby linka chłonęła wodę, włókna przędzy są dość ciasno splecione, powleczone teflonem, ścisłość splotu utrzymuje się podczas intensywnego użytkowania. Końcowy odcinek uległ delikatnemu spłaszczeniu i lekko się skręcił, porównując z linką od Duela, w mniejszym stopniu, ale Duel pracuje dłużej.

Plecionka oferowana jest tylko w jednym kolorze, na mój gust „mało morskim” bo ciemnozielony. Podczas nawijania ze szpuli posypało się troszkę pyłu w kolorze linki na przelotkę i rolkę kołowrotka, podczas łowienia już nie zauważyłem aby ten pył się pojawił, ani by linka w inny sposób brudziła stykające się z nią elementy wędki czy kołowrotka, że o rękach nie wspomnę.

Podsumowując wrażenia dotyczące plecionki P-line TCB8, bardzo dobra linka, dobrze znosząca trudne warunki wędkowania za nieduże pieniądze. Moim zdaniem warta polecenia.

Ryobi Arctica 6000 serwis

2015-04-06T21:42:00.000+03:00

Kołowrotek Ryobi Arctica 6000 z dystrybucji firmy Dragon trafił do mnie w czerwcu ub. roku.
Zaraz po wyjęciu z pudełka zdjąłem pokrywę boczną aby zweryfikować w jakim stopniu został nasmarowany u producenta - jak się spodziewałem był prawie "suchy".
Nałożyłem mu smaru na przekładnie oraz przesmarowałem rozrzedzonym smarem oś główną i rolkę układającą linkę.

Do smarowania użyłem smaru kupionego "na szybko" w najbliższym sklepie technicznym, nie miałem nic ze specjalistycznych smarowideł pod ręką i postanowiłem też sprawdzić pewne "mity" krążące wśród technicznie zaawansowanych kolegów po kiju.
I po dziewięciu miesiącach kręcenia na "niekoszernym" smarze nie widzę żadnych negatywnych skutków.

Kołowrotek użytkowałem intensywnie w ciągu minionych miesięcy do ciężkiego spinningu z morskiego brzegu i shore jigging, czyli metody dość wymagające dla sprzętu.
Nie stwierdziłem żadnych problemów z kołowrotkiem podczas łowienia ryb, linkę nawijał prawidłowo, nic w nim nie tarło nic nie trzeszczało, kręcił dość lekko.

Po rozkręceniu i umyciu elementów mogłem dokonać oceny ewentualnego zużycia części kołowrotka - jak widać na zdjęciach nic takiego nie miało miejsca.

Koło główne, mogłoby być trochę większe, ale i tak jest dość solidne.

Koło posuwu szpuli, także wygląda dość solidnie.

Oś szpuli.

Pinion.

Wózek posuwu z osią stabilizującą.

Pokrywa boczna korpusu i korpus kołowrotka.

Uwagę zwraca osadzenie łożysk osi poprzecznej (koła głównego), trzeba użyć sporej siły aby wycisnąć łożysko z gniazda. Po wciśnięciu łożyska do gniazda pierścień zewnętrzny łożyska jest stabilnie unieruchomiony co zapobiegania wytarciu i wyrobieniu się gniazda co skutkuje luzami i problemami w pracy kołowrotka.

Smarowanie i składanie.

Prezentacja Arctiki w całej okazałości.

Model tej wielkości nawija ok. 80 cm linki na obrót korbą.

Węzeł AG Chain Knot

2014-11-12T19:53:00.000+02:00

Jakiś czas temu zaprezentowałem węzeł łączący plecionkę z przyponem z vep, z fluorocarbonu czy mono.

Teraz chciałem przedstawić węzeł służący do łączenia przyponu z przynętą.

Węzeł mało znany w Europie, popularny wśród morskich wędkarzy w Azji przy zestawach do speed jigging i slow jigging z łodzi oraz shore jigging i popping z brzegu.

Stosuję ten węzeł od kilku miesięcy, głównie przy wiązaniu przynęt do mocnych, a więc o dość dużych średnicach, przyponów.
Znane i powszechnie stosowane w wędkarstwie spinningowym węzły nie zadowalały mnie w pełni.

Wykonanie węzła AG Chain:

Wersja trochę zmodyfikowana:

Tak prezentuje się poprawnie wykonany węzeł:

Demonstracja węzła:

Do stosowania węzła przekonałem się głównie za sprawą jego "bezzaczepowej" konstrukcji.
Przy węzłach typu palomar, trzy końce itp. sporym problemem jest zaczepianie się haków
lub kotwiczek, w które uzbrojona jest przynęta, o przypon podczas wykonywania, wabiących ryby, skoków, opadów itp. w toni wody.
Dokładnie wykonany i zaciągnięty węzeł umożliwia przycięcie odstającego odcinka linki przy samym węźle, w innych konstrukcjach zaleca się pozostawienie przynajmniej kilku mm aby węzeł nie uległ rozwiązaniu.
Drugą charakterystyczną cechą węzła jest możliwość indywidualnego doboru długości zaplecionego odcinka na przyponie, co chroni przypon przed uszkodzeniem przez groty haków (assist hook), które może być przyczyną utraty zdobyczy.

Zalety węzła:
- prosty i łatwy w wykonaniu, wiąże się bez żadnych narzędzi
- bardzo mocny, firma JM deklaruje moc węzła równą 100% wytrzymałości materiału przyponowego
- zabezpiecza przypon przed uszkodzeniem przy kontakcie z grotem i zadziorami haków
- brak odstających końców linki uniemożliwia zaczepianie się haków podczas prezentacji przynęty w łowisku

* Zdjęcia wykorzystane dzięki uprzejmości administratorów strony: http://www.tmdfish.com/

Fish out

2014-10-08T11:34:00.002+03:00

Ustawiłem aparat na opcję nagrywania filmu bo chciałem obejrzeć "z boku" jak zachowuje się nowe wędzisko. I wyszedł taki filmik...

Nie powiem, zabawa w filmowanie nawet zaczęła się mi podobać i możliwe, że pójdę tę drogą...

Węzeł GT Knot zmodyfikowany

2014-08-11T19:21:00.000+03:00

O znaczeniu węzłów w wędkarstwie nie trzeba chyba nikogo przekonywać.
Dobry węzeł, wykonany ze starannością, ma niebagatelny udział w końcowym sukcesie, jakim dla każdego wędkarza jest udany hol ryby.
Pamiętam, że gdy zaczynałem przygodę z wędkarstwem, opanowanie sztuki wiązania węzłów było dużym krokiem naprzód w przysposobieniu tajemnic sztuki wędkowania.

Teraz chcę zaprezentować jeden z najlepszych węzłów do łączenia plecionki PE z przyponem FC, VEP.

Węzeł nie został jednoznacznie nazwany, najczęściej bywa określany jako " Simplified GT knot " czyli " uproszczony węzeł GT ", występuje również pod nazwą "Knot FG" lub "Sebile Knot".
Jest to uproszczony sposób wykonania węzła "Knot FG", który wiązało się przy pomocy specjalnego przyrządu np. "EZ Knotter".

Używam tego węzła od kilkunastu miesięcy w morskim spinningu i metodzie shore jigging.

Wiążę nim plecionki o mocy 10 - 15 lb z przyponem z żyłki Amnesia o podobnej mocy oraz plecionkę 33 lb z przyponem z Amnesia o mocy 40 lb.

Najważniejszą zaletą tego węzła jest swobodne prześlizgiwanie się przez pierścienie przelotek w wędkach spinningowych.

Jest bardzo mocny, podczas prób zerwania pękała plecionka powyżej węzła, należycie wykonany jest trwały.

Łatwy do opanowania i dość prosty do wykonania, nie wymaga zastosowania specjalnych przyrządów.

Film pokazujący wykonanie węzła krok po kroku:

Inny sposób wykonania omawianego węzła przedstawiony przez testera firmy DUEL:

Kolejny prosty i szybki patent na wykonanie węzła:

Można też pomóc sobie zębami:

Ryobi Arctica 4000

2014-08-08T17:42:00.001+03:00

Kołowrotek Ryobi Arctica 4000 nabyłem ponad cztery lata temu, w pierwszych tygodniach 2010 roku. Ryobi - bo od dawna używałem kołowrotków tej firmy i cenię je za nienaganne wykonanie i trwałość, Arctica bo chciałem coś nowego i ładnego, a design tego młynka, który dopiero co pojawił się na sklepowych półkach, przypadł mi do gustu.
Arctica to prosty, nieskomplikowany mechanizm, z minimalną ilością łożysk, w metalowej obudowie. Model 4000 nawija ok. 79 cm linki na obrót korbą.
Przeznaczeniem nabytku był spinning morski z brzegu w Bałtyku i południowych wybrzeży Europy.
Stosowane przynęty to trociowa, morska klasyka i woblery do dwudziestu cm długości i wadze do 40 g oraz pilkery (metal jig) 30 - 60 g.

W poście chcę zaprezentować, jak wygląda ten kołowrotek po czterech latach dość intensywnej eksploatacji w warunkach słonowodnych.
Lekko nie miał, w tym czasie zaliczył kilka zatopień w wodzie o głębokości do metra oraz wiele upadków na skalistych brzegach. Wbrew obawom wychodził z tych opresji i nadal pracuje bez zastrzeżeń.
Po każdej kąpieli czyściłem kołowrotek dokładnie i nakładałem świeżego smaru. Smaru nie żałuję, do środka dozuję solidną porcję, która pokrywa nie tylko elementy, które ścierają się ze sobą ale też zabezpiecza wnętrze z przekładnią przed wnikaniem wody z rozbryzgów fal czy deszczu.
Po własnych doświadczeniach, nie płuczę kołowrotka po zakończeniu wędkowania, wystarczy wyjąć go z pokrowca i pozostawić w temperaturze pokojowej aby wilgoć odparowała, a ewentualne naloty soli i zanieczyszczeń wytrzeć ściereczką. Woda pod ciśnieniem sieci wodociągowej robi więcej złego niż dobrego, wbija sól i inne drobiny przywierające do zewnętrznej obudowy do wnętrza mechanizmów i łożysk.

Zdjęcia wykonałem podczas czyszczenia i smarowania kołowrotka po ostatnim topieniu.
Wizualnie wygląda bardzo dobrze, a naprawdę nie leżakował w gablocie, zewnętrza powłoka dobrze znosi kontakt z przybrzeżnymi skałami.

Wnętrze po otwarciu obudowy, widać krople wody i smar zmielony z wodą.

Elementy mechanizmu napędu oraz posuwu szpuli po umyciu w rozpuszczalniku i wysuszeniu.

Obejrzałem je dokładnie, nie noszą śladów zużycia w miejscach ścierających się, brak pęknięć, wykruszeń czy innych odkształceń. Występują przebarwienia na kole napędu, kole posuwu i pinionie.

Oś szpuli prosta, powierzchnia osi gładka, bez śladów tarcia czy korozji.

Łożyska, w mojej ocenie, nadal zachowują swoje właściwości, sprawdzane pojedynczo kręcą się gładko, bez żadnych oporów, zgrzytów itp. Oczywiście producent nie zastosował łożysk najwyższej jakości, koszt użytych łożysk to zapewne kilkanaście złotych i nawet ich wymiana podczas czyszczenia i smarowania nie byłaby drenażem portfela. W moim przypadku traktowałem je środkiem wypierającym wodę i kąpielą w oliwce, po zamontowaniu wspomniane wcześniej zabezpieczenie smarem przed czynnikami zewnętrznymi.

Po jakiś dwóch latach użytkowania w moim egzemplarzu pojawił się luz na osi poprzecznej.

Zaradziła temu podkładka wykonana z puszki, chyba po piwie, a może coca coli, włożona pomiędzy łożysko a koło napędowe. Oryginalnie była tam jedna podkładka typu sprężynująca, w nowszych egzemplarzach zauważyłem, że producent wkłada kilka sztuk podkładek płaskich.

Wadą, prezentowanego egzemplarza, jest składa rączka, z czasem pojawiają się coraz większe luzy i zaczyna być to irytujące.

W mojej ocenie, Ryobi Arctica to dobry kołowrotek, który sprawdzi się w morskim spinningu, przy prawidłowym zadbaniu będzie służył przynajmniej kilka lat.

I love this game!

2014-05-09T18:36:00.001+03:00

Shore spinning

2014-05-07T16:02:00.001+03:00

Dawno nic nie pisalem...
Kilka fotek z majowki...

Sierpniowe łowy

2012-08-15T00:26:00.002+03:00

Belony czas

2012-05-16T22:46:00.002+03:00

W maju przybrzeżną strefę wód bałtyckich we władanie przejmują belony. Ryby te przypływają aby w płytkich wodach odbyć tarło, składają tu ikrę, która przylepia się do glonów pokrywających leżące na dnie kamienie.
Wędkarzom dostarczają dużo emocji, są to ryby silne, walczące dynamicznie i efektownie. Można łowić je wieloma metodami, mnie osobiście najbardziej odpowiada metoda spinningowa. Używam klasycznych przynęt, wahadłówek i woblerów, ostatnio coraz częściej sięgam po przynęty soft baits i sztuczne muchy.
W tym roku pierwsze belony pokazały się po długim majowym weekendzie. Łowiłem popołudniu do zachodu słońca, na kilka brań wyjmowałem 2-4 sztuki, trafiały się również trocie.

Wczoraj był dobry dzień, ryby były bardzo aktywne, masa brań, dużo holi, wyjętych kilkanaście ryb w czasie dwóch godzin. Po 13-tej brania ustały, belony zniknęły w morskiej toni, przy brzegu tylko stynki nadal oczkowały na gładkiej powierzchni wody.

Chodziłem jeszcze trochę czasu po plaży w poszukiwaniu belon, jedynym wynikiem było kilka puknięć w przynętę.

A zaczęło się od pomarańczowego streamera na zestawie bombarda.

Po kilku wyholowanych rybach do zestawu dowiązałem streamera z mylaru.

Po przynętach muchowych zmieniłem zestaw i dałem szansę tubisowi gulp Berkleya. Ryby ochoczo go gryzły, chyba smakuje jak naturalny bo po kolejnym braniu brakowało sporego kawałka przynęty. Będę musiał popracować nad zbrojeniem.

Dzisiaj ryby trzymały się poza rewą, trzeba było ich szukać i daleko rzucać, skuteczna była agresywnie prowadzona wahadłówka , kilka pobić i dwie ryby wyjęte. Po 11-tej wiatr zmienił kierunek, przybrał na sile, na plaży zrobiło się chłodno i nieprzyjemnie jak na maj.

Majówka

2012-05-06T21:57:00.000+03:00

Surfcasting na Helu

2012-04-30T11:05:00.000+03:00

W sobotę wybrałem się na kraniec Rzeczypospolitej, nie nie na sienkiewiczowskie Dzikie Pola, tylko na Mierzeję Helską. Inspiracją było spotkanie użytkowników portalu wedkarzmorski.pl , którzy pasjonują się metodą surfcastingową. Koleżeńskie spotkanie połączone z wędkowaniem z plaży na końcu kosy helskiej.
Łowisko bardzo ciekawe i na polskim wybrzeżu unikatowe, kilkadziesiąt metrów od linii brzegowej znajduje się spad schodzący na głębokość ok. 20 m.
Wyjazd bardzo udany, miłe spotkanie z sympatycznymi ludźmi, piękna pogoda i ryby również dopisały.

Srebro dla wytrwałych

2012-04-24T20:56:00.000+03:00

Ten dzień od początku nie zapowiadał się dobrze... Przez cały tydzień planowałem zapolować na srebro grubo przed świtem. Podczas poprzednich wypraw trocie brały bardzo dobrze, nie imponowały rozmiarami, choć coś w granicach wymiaru zawsze się trafiło.
O 2-giej sen przerwał dźwięk budzika, wstałem bez oporów, później już wszystko szło jak po grudzie.

Najpierw zmitrężyłem cenną godzinkę krzątając się jakoś taki niezorganizowany podczas parzenia kawy, przygotowania śniadania i pakowania sprzętu.
Idąc na plażę wybrałem najkrótszą drogę przez las, aby nie niepokoić dzików, które o tej porze lubiły przeszukiwać leśna ściółkę za buczyną, te akurat zdecydowały się ryć koło ścieżki, którą szedłem, ot takie szczęście spotkać dzikiego zwierza w jego naturalnym środowisku.
Gdy zszedłem na plażę robiło się jasno, za rewą kołysały się tyczki od rybackich sieci, miły widok dla wędkarza o świcie.

Po dłuuugim spacerze znalazłem miejsce, gdzie można było próbować połowić, ale tylko próbować. Prognozy zapowiadały spokojne morze i niby się sprawdziły. Morze było w miarę gładkie, tylko na przyboju fale jak na Hawajach, na rewie martwe fale rosły w górę niczym mur wody i łamały się z łoskotem. Wiele z nich przeszło nad głową, w niektórych miejscach uderzały tak silnie, że nie mogłem ustać na rewie.

Przed ósmą odpuściłem, wyszedłem na brzeg, zjadłem kanapkę i zdecydowałem się na odwrót, zakładając, że będę obserwował wodę pomiędzy rewami, przed rozstawionym szpalerem sieci i jak coś się objawi to w tym miejscu wykonam kilka rzutów.
Idę, idę... i widzę wyraźny spław, jeden, drugi, wygląda jakby stadko troci żerowało, czyżby Los miał być aż tak łaskawy? W tym miejscu nie było szansy wejść na rewę, oddzielał mnie głęboki rów, a fale gwarantowały solidną wlewkę.
Wykonałem kilka szybkich rzutów w rejon spławów, chyba jednak nie dałem rady dorzucić tak by zainteresować rybę. Do znanego mi miejsca, w którym można przejść na rewę było ponad setkę metrów, przejście na rewę, uważając aby woda nie przelała się ponad neoprenami, zajęło dobrą chwilę.

Po wejściu na mieliznę rzucam po skosie w kierunku gdzie widziałem spławy i powoli się kieruję w to miejsce. Kilka rzutów pustych, na wodzie spokój, w pewnym momencie widzę jak srebrny grzbiet troci wynurza się z wody prawie na rewie w pogoni za tubisami. Jest w zasięgu średniego rzutu, więc zatrzymuję się, wykonując rzut na głębszą wodę aby ściągać przynętę na płyciznę.
Czuję puknięcie a za chwilę zdecydowane uderzenie, które ripostuję zacięciem, szczytówka głęboko się ugina amortyzując uderzenia ryby. Powoli wracam z rewy na brzeg z rybą na kiju, po wyjściu na piasek wyślizguję rybę z falą.
Ryba z odzysku można powiedzieć, przed płetwą grzbietową miała pas zdartej łuski podczas uwalniania się z rybackiej sieci, dobre 60 cm srebra.

W niedzielę morze było spokojne, ani śladu po wczorajszych falach, w pierwszych rzutach łowię rybkę ok. 50 cm, miałem jeszcze jakieś puknięcia i jedno wyraźne uderzenie nie zacięte.
W tym samym czasie rybacy zwinęli sieci i obrali kurs na przystań.

W poniedziałek popołudniu trochę padało, nad morzem zastałem ładną tęczę, flautę i nowe sieci.

Złowiłem trotkę 50+ i spartoliłem ładne branie.

We wtorek rano powtórka, nadal flauta, sieci stoją i trotka zaliczona. Popołudniową sesję odpuściłem i nie wybrałem się na plażę, od niedzieli pracuję w nocy więc przyszedł czas aby trochę pospać i napisać te kilka słów relacji.

Świt

2012-04-15T21:10:00.001+03:00

Jantar

2012-04-04T01:13:00.000+03:00

Prawie przez tydzień wiało i falowało na środkowym wybrzeżu.
Prądy i fale wyrzuciły na piasek trochę złota północy - bursztynu.

Wśród materii organicznej wyrzuconej przez morze, w większości kawałków drewna krócej lub dłużej przebywających w morskiej wodzie uwagę moją zwrócił ciekawie ukształtowany kawałek czarnego, mokrego drewna. Wygląda na fragment wraku jakiej łodzi czy statku, chyba starego.

Podano również frutti di mare...

Spotkałem smakosza, amatora ryb i owoców morza.

Marcowa Trutta

2012-03-19T22:12:00.000+02:00

Wiosna przyszła bez oglądania się na kalendarz, tydzień kończył się wspaniałą pogodą. I weekendowe plany związane były prawie wyłącznie z wędkarstwem, sobotnie popołudnie do zmierzchu polowanie na trocie, a niedziela śledziowa.
W sobotę rano podgląd na plażę... a plaży nie widać, nic nie widać, mgła tak gęsta, że kroić można. Może się rozejdzie... jeszcze kilka godzin zwykłych, domowych obowiązków. Nie rozeszła się, z wybrzeża rozpełzła się na kilkanaście kilometrów w ląd. Odpuszczam sobotnie łowy, nie lubię takiej pogody, już lepsze jesienne szkwały na plaży. Weryfikacja planów - w niedzielę od rana poluję na troć.

Nadmorski las od świtu rozbrzmiewał świergotem ptactwa, nad wodą i wybrzeżem mglisto ale nie tak dusząco jak wczoraj. Powierzchnia wody spokojna, marszczona lekkimi podmuchami wiatru. Woda lekko zmącona, zimna ok.2,5 st.C.
Obłowiłem pierwsze miejsce, ciekawe, obszerne, poświęciłem mu sporo czasu ale bez efektu, żadnego brania, żadnego śladu obecności ryby. Wyszedłem z wody i ruszyłem przed siebie w kierunku mglistego, piaszczystego cypla. Spory odcinek plaży na spokojny spacer, plaża prawie bezludna, wcześniej gdy stałem w wodzie przeszedł, prowadząc rower, miejscowy "poszukiwacz skarbów".

U celu chwila odpoczynku, degustacja śniadanka, kilka łyków gorącej herbatki z miodem, po tych przyjemnościach trzeba wracać do "obowiązków" - gdzieś tam w wodzie czekają srebrne ryby.
Łowię może ze dwa kwadranse, pusto jak w studni, wychodzę na plażę, decyzja - wracam do miejsca, gdzie zacząłem dzisiaj łowić, po drodze obłowię kilka ciekawych miejsc, zejdę do auta i pojadę w inny rejon.
W między czasie rozeszły się trochę mgły i zaczęły docierać na plażę promienie słońca, przyjemne uczucie takie ciepłe dotknięcie na karku. I nie tylko ja rozkoszowałem się życiodajną energią naszej gwiazdy.

Stoję w wodzie po pas, zwrócony w stronę brzegu, tak aby łapać trochę promyków, trochę tak dumam o niczym... i czuję szarpnięcie, podcinam, jednocześnie odwracam głowę w stronę linki z przynętą. Dziwne, widzę wyraźnie ruch na wodzie kilka metrów ode mnie a przynęta jest dobre kilkanaście metrów dalej. Spławiła się rybka po plecionce lub uderzyła w punkt, gdzie linka wchodziła do wody. Kręcę kołowrotkiem, spoglądam w lewo, widzę mały spław, rzucam w tamto miejsce, kolejny spław po prawej. Zmiany przynęt, sposoby prowadzenia jakoś tych ryb nie zachęcają do brania. Stwierdzam, że to jakieś maluchy i zmieniam miejsce.

Kolejne spławy, ryby spławiają się na stoku i na samej rewie, postanawiam, że skoro nie interesują się twardymi przynętami, to wyjdę na brzeg i zmontuję bombardę z trzy calowym gulpem. Może robal skusi jakiegoś tatarkowego srebrniaczka. A tu kilka metrów ode mnie na skoku rewy delfinek, kawałek grzbietu czegoś grubszego, trochę konsternacji co to mogło być bo jakoś tak czerwono zalśniło... czyżby morski leszcz?

Na agrafce mam zapiętą lżejszą wersję mojej blachy hande made, rzucam po dużym skosie aby zaprezentować przynętę nad stokiem rewy... pusto. Poprawiam kolejnym rzutem trochę bardziej na głębszą wodę, rzut nie długi, kilka obrotów korbą... i gwałtowne zatrzymanie. Mocno zacinam, ryba odchodzi na dość mocno dokręconym hamulcu, czuję że to nie jest "srebrniaczek". Odchodzi na najgłębszy odcinek rowu i płynie przy dnie skracając dystans. Gdy jest naprzeciwko próbuję zawrócić ją w stronę rewy na której stoję, czuję że chce wyskoczyć, zanurzam szczytówkę, ryba przewala się nad wodą.

Widzę, że to spora sztuka, oceniam na dobre 70+. Chyba się zdenerwowała, że nie pozwoliłem jej na efektowne skoki, bo odwaliła taki wściekły taniec tuż pod i na powierzchni wody, że nie byłem wstanie nic zrobić. Starałem się utrzymać napięcie linki i właściwy kąt. Po minucie, może dwóch uspokojona zeszła do dna, nie szalała, nie szarpała się, taka majestatyczna, dzika siła, pewna swojej mocy.

Ale i ja jestem pewien mocy swego sprzętu, powolutku zacząłem wycofywać się w stronę brzegu, pewien, że moc i amortyzacja blanku pozbawią sił mojego przeciwnika. Ryba chodziła w prawo, w lewo ale sukcesywnie zbliżaliśmy się do celu. Obawiałem się trochę jak zareaguje na przejście nad grzbietem rewy, przeszła bez cyrków, w rowie między mielizną a brzegiem, próbowała kilku silnych odejść, które pięknie zamortyzowało wędzisko. Wyszedłem na plażę, trzymając rybę, próbującą za wszelką cenę uwolnić się od linki, tuż pod brzegiem popuściłem sprzęgło hamulca aby gwałtownym, ostatnim zrywem nie zerwała się.

Zwinąłem powoli nadmiar linki do długości, która w mojej ocenie umożliwiała bezpieczne wyholowanie ryby i wykorzystując do pomocy siłę ruchu wody wyśliznąłem rybę na strąd. Jeszcze trochę zamieszania i podebrawszy prawie pokonanego przeciwnika za skrzela odciągnąłem na bezpieczną odległość od wody. Zdobyczą okazał się samiec troci wędrownej o długości 85 cm, ważący 7 kg. Było kilka minut po godzinie 11-tej, a ja czułem adrenalinę we krwi i chyba krzyczałem ze szczęścia.

Po kilku fotkach, poprosiłem pierwszą parę spacerowiczów aby zrobili mi zdjęcie z rybą, jeszcze trochę łowiłem. Miałem jeszcze jedno branie, niestety nie zacięte.

Przedwiośnie

2012-03-03T21:15:00.000+02:00

W tygodniu ze wschodu i zachodu dochodziły słuchy o złowionych morskich trociach. Piękny, słoneczny, chociaż niezbyt ciepły, dzień zachęcał do wyprawy na plażę.

Na plaży przybyło trochę kamyków ale również gliniastego błota ześlizgującego się z klifów.

Pomimo pięknych wrażeń na plaży, która zrzuciła śnieżne i lodowe okowy, na falach unosiły się pesymistyczne dla wędkarza akcenty - tyczki z czerwonymi chorągiewkami, sieci powierzchniowe.
Niby sugerują, że interesujący rybaków i wędkarzy gatunek, troć wędrowna, poszukuje żeru przy brzegu, jednak podwójne zasieki z sieci rozstawione na długości kilku km niewiele sztuk jest w stanie sforsować.

Trochę porzucałem testując nową przynętę, trochę powłóczyłem się po plaży, wykonałem kilka fotek, w sumie udanego dnia nie zakłócił nawet rozsypany w drodze powrotnej przegub napędu.

Wybrzeże szkieletów

2012-02-26T18:45:00.000+02:00

Morze jeszcze mocno wzburzone po sztormie, pozostał spacer po plaży, wydmach, lesie na... Wybrzeże Szkieletów.

Odwilż

2012-02-18T22:08:00.000+02:00

W minionym tygodniu mroźna zima odpuściła, temperatura wzrosła powyżej zera, nadeszła odwilż. Na plaży spod śniegu i zwałów lodu ukazały się połacie mokrego piasku...

Zdecydowałem się na zestaw spinningowy z muchą na małym troku, woblerek Cormorana i fantazyjny streamerek, taka niby krewetka w bladoróżowej kolorystyce.

Morze było spokojne, od czasu do czasu pojawiała się niezbyt długa fala lub dwie, która potrafiła przewalić się nad głową .

Po wymoczeniu w niezbyt ciepłej wodzie i obłowieniu wybranego odcinka wybrzeża oddałem się przyjemnościom w postaci ciepełka ogniska na klifie i pieczonej nad żarem bukowego drewna kiełbaski czy dwóch.

Nie złowiłem rybki godnej przedstawienia czytelnikom moich relacji, więc i tym razem niestety nie będzie fotki troci.