Szafa Sztywniary

Nic nowego pod słońce

2012-01-02T22:28:00.014+01:00

Nie lubię mieć długich przerw w blogowaniu. Ale mam. Co zrobić, jest czas, wena i nowe ciuchy - się bloguje; nie ma - się nie. A ostatnio z nowymi ciuchami miałam właśnie spory problem. Taki mianowicie, że ich nie miałam. Na szczęście dziś klęska nieurodzaju uroczyście się zakończyła i do mojej szafy zstąpiły dwa przepiękne swetry, a wraz z nimi chęć do wszystkiego. Patrz pan, jakie te baby proste.

Ale póki co, nowy rok rozpoczynam jeszcze w starociach. Nie lubię takich odgrzewanych kotletów (bo prawie identyczny zestaw już tu kiedyś był), ale Styledigger, testując dzisiaj swój nowy obiektyw, zrobiła mi takie piękne, "artystyczne" i megakrakowskie zdjęcia, że nie mogłabym spać, gdybym nie zaprezentowała światu siebie na Brackiej w tej słonecznej aureoli.

PS
The dog days are over!

fot. Styledigger

kapelusz - Accessorize (Vintage-Square.pl)
płaszcz - Zara
spódnica - Zara
legginsy z polarem (genialna sprawa!) - prezent od Gabriella.pl
torba - Ochnik
rękawiczki - stragan uliczny
buty - Vagabond.com

Łucja w krainie czarów

2011-12-04T16:24:00.030+01:00

Dziś kolejna relacja z cyklu "prosto z Polski" :) Dwa tygodnie temu Łucja Wojtala zgodziła się, żebyśmy wpadły do niej ze Styledigger trochę poprzeszkadzać. To znaczy zgodziła się na Styledigger, ale w ramach promocji "druga blogerka gratis" dostała też mnie :)

Pierwszy raz z dzianinami Łucji zetknęłam się sto lat temu, a dokładnie cztery. Jakimś cudem trafiłam na jej stronę i po obejrzeniu zdjęć dwóch kolekcji: inspirowanych Alicją w Krainie Czarów i Czerwonym Kapturkiem długo nie mogłam pozbierać szczęki z podłogi. Pod wrażeniem byłam zresztą nie tylko ja, bo bajkowe projekty przyniosły Łucji sporo nagród, wyróżnień, pochwał za "malarskość", "poczucie humoru i koloru", a na deser... staż u samego Johna Galliano.

Od tamtego czasu powstały cztery kolejne kolekcje, nieco "doroślejsze", bardziej stonowane i chyba trochę bardziej do noszenia na co dzień (ja bym nosiła, aż by furczało - zwłaszcza ubrania z najnowszej kolekcji, w której pojawiły się moje ulubione motywy indiańskie). Nadal jednak są to niezwykle charakterystyczne, kolorowe, wzorzyste "superdzianiny" (jak to ujęła na swoim blogu Alicja Kowalska), których nie sposób pomylić z żadnymi innymi projektami. Właśnie takich twórców cenię najbardziej. Czasem oglądając nasze polskie pokazy mody, mam wrażenie, że gdyby przemieszać zdjęcia z kolekcji różnych projektantów, trudno byłoby zgadnąć, co jest czyje. Dzianiny Łucji byłabym w stanie bezbłędnie wyłowić z morza innych.

Oprócz pracowni, gdzie zrobiłyśmy z Asią mały bałagan w równiutko poukładanych ubraniach, zwiedziłyśmy również z fabrykę, w której powstają dzianiny do kolekcji. Tam specjalne maszyny dziergają z kolorowych nitek zaprojektowane przez Łucję wzory. Uwielbiam takie wycieczki, bo dzięki nim dowiaduję się rzeczy, o których nie miałam pojęcia lub nad którymi nigdy się nie zastanawiałam. Przechodziłyśmy od sali do sali, poznając poszczególne etapy produkcji (w fabryce powstają nie tylko kolekcje Łucji, ale także rodzinnej marki AL-BO oraz firm zewnętrznych, m.in. Big Star). Wzorcownia, dziewiarnia, krojownia, szwalnia, pralnia... Tkanie, szycie, prasowanie, sprawdzanie, czy ubrania nie mają wad... Niby wiedziałam, że tworzenie ubrań to nie takie hop-siup, ale co innego się domyślać, a co innego zobaczyć na własne oczy i usłyszeć na własne uszy te wszystkie furkoczące, syczące, ziejące parą maszyny i uwijających się przy nich pracowników. Dla takich wycieczek naprawdę warto prowadzić bloga :)

Ale dość gadania. Poniżej kilka zdjęć sesyjnych i pokazowych oraz zrobionych przeze mnie w pracowni. Jeśli ktoś czuje niedosyt, polecam stronę Łucji Wojtali, jej sklep internetowy, no i oczywiście Facebooka :)

Red Riding Hood Project, 2007 (fot. lucja.com)

Po drugiej stronie lustra, 2005 (fot. lucja.com)

Jesień/zima 2011/2012 (fot. lucja.com)

Pokaz wiosna/lato 2012 (fot. lucja.com)

Kolekcja wiosna/lato 2012 w akcji:

A tu już moje fotki z pracowni:

Chyba najładniejszy baner, jaki w życiu widziałam :)

Sweter z kolekcji wiosna/lato 2008.

Paleta malarska.

Megaprzytulna jesień/zima 2011/2012.

Zawsze chciałam mieć takiego manekina.

To z tych nici powstają te wszystkie bajecznie kolorowe wzory.

Na przykład takie :)

Małe macanko (uwieczniła Styledigger).

Biblioteczka modowa bardzo do pozazdroszczenia.

Wzór zkolekcji wiosna/lato 2012.

Łoj diridi ridi u-ha!

Po lewej: jesień/zima 2011/2012, po prawej: Czerwony Kapturek 2007.

Jesień/zima 2008/2009.

Próbki, notatki, inspiracje...

Oparłam się i nie dałam nura w górę tych miękkich, kolorowych skrawków, chociaż pokusa była spora.

Niezła sztuka

2011-11-18T18:37:00.013+01:00

Jeśli ktoś mnie znowu zapyta, czy uważam, że moda może być sztuką, pokażę mu chyba ten płaszcz. Przecież to czysta poezja! Idealny krój, cudowne detale, precyzyjne wykończenia, no i skóra, piękna, ruda skóra! Kiedy patrzę na te zaokrąglone klapy, złote guziki i równiuteńkie szwy, to najpierw słyszę chóry anielskie, a potem przypomina mi się scena z filmu "Diabeł ubiera się u Prady", w której Nigel poucza Andy, że moda jest wspanialsza od sztuki, bo stanowi część naszego codziennego życia. Mogę tylko powiedzieć "Amen!", bo naprawdę nie wyobrażam sobie, że mogłabym mieć tyle frajdy, chodząc po ulicy z obrazem na plecach.

czapka - Berenika Czarnota (gratis do tego płaszcza :)
szalik - ciucholand
rękawiczki bez palców - Changes.pl (kupione podczas Cracow Fashion Awards)
skórzany płaszcz - SklepVintage.pl
rajstopy - Calzedonia
torba - Ochnik
buty - Clarks (Echooo.pl)

Superrajtki

2011-11-03T17:24:00.008+01:00

Podobno kobieta sama nie wie, czego chce, dopóki nie zobaczy tego u innej kobiety. No ba! Ja na pewno nie wiedziałam, że nie mogę żyć bez tych indiańskich legginsów, dopóki nie zobaczyłam ich u Venili. Co prawda w przymierzalni doszłam do wniosku, że nie mam pojęcia, do czego będę je nosić (za to wiedziałam do czego na pewno nie będę), jednak pozostawienie ich w sklepie w ogóle nie wchodziło w grę.

Zwykle kiedy zakładam coś nowego po raz pierwszy, czuję się trochę dziwnie i mam wrażenie, że na ulicy wszyscy się na to coś gapią. Dlatego aby złagodzić szok (przede wszystkim swój), resztę wybieram jak najbardziej oswojoną. W tym przypadku na niewiele się to zdało, bo te legginsy i tak przyciągają wzrok każdego mijanego przechodnia. No ale nie czarujmy się, jak się zakłada taką pstrokaciznę, to nie po to, żeby wtopić się w tłum. Poza tym usłyszeć od obcej dziewczyny, że ma się "super rajtki" - bezcenne :)

kapelusz - Accessorize (Vintage-Square.pl)
szalik - ciucholand
płaszcz - Charlotte Halton (ciucholand)
skórzana spódnica - ciucholand
sweter - Topshop (e-bay)
rękawiczki samochodowe - Ochnik
torba - Maria Nowińska (Sagana.pl)
legginsy - H&M Divided
buty - Vagabond.com

Odkładanie przyjemności

2011-10-14T20:51:00.010+02:00

No, doczekałam się. Jest zimno i nareszcie mogę się lansować w moim nowym płaszczyku! Jak ktoś zagląda do mnie dłużej, to pewnie pamięta moje wzdychania do słynnego swetra z samochodem (do tej pory zdarza mi się puszczać smutną muzykę i wgapiać w to zdjęcie załzawionymi oczami). Potem odkryłam, że sweter pochodzi z całej kolekcji przytulnych cudowności i że za wszystkim stoi nasza własna, dobra, bo polska, Berenika Czarnota, której psychofanką zostałam w trybie natychmiastowym. Kiedy więc jakiś czas później dowiedziałam się o konkursie, w którym do wygrania były ciuchy z tamtej kolekcji, oczywiście nie mogłam przepuścić takiej okazji! Tym bardziej, że zadanie polegało na przesłaniu zestawu z dziwnym swetrem w roli głównej, a takich, jak wiadomo, u mnie nie brak. Udało mi się wygrać płaszcz [triumfalny taniec] i od tamtej pory (tzn. od KWIETNIA!) czekałam, aż zrobi się zimno, żebym mogła go nosić. Dzisiaj w końcu zaliczył uroczystą premierę.

płaszcz - Berenika Czarnota (wygrany w konkursie)
szalik - ciucholand

sweter - Brave Soul (TK Maxx)
torba - Ochnik
buty - Clarks (Echooo.pl)

Like an orphan in Salvation Army clothes

2011-09-23T22:19:00.006+02:00

Gdybym miała wskazać swoją ulubioną porę roku, zdecydowanie byłaby to jesień. Wtedy mam najmniej problemów z ubieraniem się i w ogóle jakoś łatwiej mi być mną niż na przykład latem. W zeszłym roku pod jesiennymi propozycjami Zary przeczytałam, że wygląda to tak, "jakby modelka pokryła się jakimś klejem i wytarzała w lumpeksie" - właśnie tak w skrócie można opisać moją wymarzoną jesienną stylówkę :)

Dziś z okazji pierwszego dnia jesieni wytarzałam się prawie w samych nowościach. Po pierwsze, patchworkowy szal, który Joanna Horodyńska zaprojektowała chyba specjalnie z myślą o mnie. Po drugie, sweter - bo swetrów, wiadomo, nigdy za wiele, zwłaszcza jeśli pasują do nowego szala. Po trzecie, spodnie - tak obcisłych chyba jeszcze nigdy nie miałam, bo w ogóle nie lubię obcisłych rzeczy, ale te są wyjątkowo elastyczne i wygodne. I po czwarte, torba, z którą bujam się od ładnych paru miesięcy i którą uwielbiam, bo a) ma frędzle, b) jest lekka i c) jako jedna z dwóch mieści mi się do koszyka na rowerze. Do tego ulubione buty, ulubiony kapelusz i sezon jesienny mogę uznać za oficjalnie otwarty.

kapelusz - Accessorize (Vintage-Square.pl)
szalik - Joanna Horodyńska dla Gatta
sweter - Brave Soul (TK Maxx)
spodnie - J Brand (TK Maxx)
torba - Clarks (prezent, a właściwie barter z ClarksŁódź.pl)
buty - Bronx (Butyk.pl)

Krakowska z rana jak śmietana

2011-09-02T11:04:00.000+02:00

Dawno, dawno temu zostałam w komentarzach przyrównana do kabanosa. Stare dzieje, ale takich komplementów się nie zapomina (jak ktoś zagląda na mojego Fejsbuka, to wie, po kim odziedziczyłam miłość do wędliny). Koszulki z kabanosem co prawda nie było, ale krakowska podsuszana też dobra. Wiwat lokalny patriotyzm! Nie szkodzi, że z Łodzi.

kapelusz - Accessorize (Vintage-Square.pl)
koszulka - PanTuNieStal.com
dżinsy - Levi's Curve ID
buty - Bronx (Butyk.pl)
płaszcz - Charlotte Halton (ciucholand)
torba - Ochnik (stara miłość nie rdzewieje)

Polska, biało-czerwoni!

2011-08-05T22:34:00.013+02:00

Jak tam wyprzedaże? Ja zwykle czekam, napalam się i planuję, a jak przychodzi co do czego, to albo nic mi się nie podoba, albo tak bardzo staram się być rozsądnym klientem i nie dać się wmanewrować w zupełnie zbędne zakupy, że w rezultacie nie kupuję nic. W tym roku i tak jest nieźle, bo udało mi się kupić jedną rzecz i to w dodatku taką, która zazwyczaj sprawia mi najwięcej trudności: spodnie. Miękkie, rozciągliwe, wygodne jak legginsy i... czerwone. Zdążyłam już zapomnieć, że ta część garderoby może być czymś innym niż dżinsami i mieć kolor inny niż niebieski. No i pierwszy raz kupiłam coś w Mango. Normalnie wydarzenie sezonu.

Przy okazji udało mi się również przełamać złą passę jeśli chodzi o bluzki. "Mam za mało bluzek" to wniosek, który nasuwał mi się od jakichś 2 lat za każdym razem, kiedy otwierałam szafę. Koniec z tym. Ostatnio kupiłam furę fajnych koszulek, a na domiar dobrego kolejną dostałam w prezencie od Fair Fashion Store - polskiego sklepu z odzieżą ekologiczną i etyczną. Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, że w naszej części internetu coś takiego istnieje. To zdecydowanie dobra wiadomość :)

PS Pomysł z różnokolorowymi paznokciami podpatrzony tutaj.

PS 2 Proszę mi już nie pisać, że jestem podobna do Halinki Mlynkovej. Uroczyście oświadczam, że zarejestrowałam tę informację :)

kapelusz - sklep z kapeluszami, Długa 29, Kraków (wymieniłam pasek, był cieńszy)
drapowana bluzka - People Tree - prezent od FairFashionStore.com
wisiorek - Madam Lili Designs (Trendsetterka.com)
spodnie - Mango (wyprzedaż)
torba - Maria Nowińska (Sagana.pl)
sandały - Topshop (e-bay)

Like a virgin

2011-07-16T17:54:00.021+02:00

W końcu TO zrobiłam. Pierwszy raz w życiu pofarbowałam włosy. A ponieważ tym, co mnie zawsze od farbowania najbardziej odstraszało, były odrosty, zrobiłam sobie... odrosty. Logiczne? Nawet bardzo! Pomyślałam, że jeśli rozjaśnię same końcówki, a reszty nie będę ruszać, to w razie porażki szybciej będę mogła powrócić do stanu wyjściowego. Taka ze mnie ryzykantka.

Roman zapraszał mnie do siebie już kilka tygodni temu, ale jakoś nigdy nie pociągały mnie przybytki piękności, a i za fryzjerami nie przepadałam, bo zwykle ich wizja dość diametralnie różniła się od mojej ("Dzień dobry, poproszę trwałą - takie delikatne fale". "Proszę bardzo, oto zmokły cocker spaniel, miłego noszenia przez najbliższe 2 lata".). Z zaproszenia postanowiłam skorzystać dopiero, kiedy objawiła mi się moja rodzona siostra w nowym kolorze włosów i zakomunikowała, że sprawcą tej zmiany jest właśnie "mój" Roman. Ponieważ akurat przeglądałam bardzo kolorowy magazyn, który donosił, że gwiazdy oszalały na punkcie rozjaśnianych końcówek (też mi nowina - się czyta blogi, się wie), a siostra po wizycie prezentowała się zdecydowanie lepiej niż przed, uznałam, że w ten sposób Wszechświat próbuje mi powiedzieć: "Zrób coś z włosami!".

No to zrobiłam: balejaż kalifornijski (bo tak się u nich nazywa to słynne "ombré hair"). Zależało mi na naturalnym, delikatnym efekcie (że niby słońce mnie tak urządziło), dlatego po nałożeniu rozjaśniacza co chwilę pytałam, czy przypadkiem włosy nie zrobiły się już białe. Oprócz farbowania zafundowano mi diagnozę włosów i skóry głowy, zabieg pielęgnacyjny dla włosów, a na koniec lekkie podcięcie, żeby fryzura lepiej się układała. Efekt tych wszystkich operacji był dokładnie taki, o jaki mi chodziło. Pierwszy raz autentycznie miałam ochotę uściskać panią fryzjerkę (Anię Antos, która tym samym została moją osobistą bohaterką). I tylko proszę mi tu bez pisania, że nie ma co tak przeżywać, bo zmiana niewielka. Może to mały krok dla ludzkości, ale wielki krok dla Ryfki :)

PS Nie dość, że pofarbowałam włosy, to w dodatku na drugim zdjęciu prezentuję goły brzuch. Normalnie równia pochyła.

kapelusz - sklep z kapeluszami, Długa 29, Kraków
bluzka (co się za nią nachodziłam, to moje) - Stradivarius
wisiorek - Modekungen.se
dżinsy - prezent od Levi'sa (Curve ID)
zamszowe baleriny - prezent od Clarks.pl
torba - Ochnik
włosy sponsoruje Salon Roman :) (Gołębia 1, Kraków)

Torebki do kochania

2011-06-13T09:58:00.032+02:00

Z wizytą do warszawskiego studia Pola La wybierałam się od stycznia. Jedyne pół roku i w końcu się udało. Jedyny miesiąc od wizyty i udało się opublikować relację. Jeśli kiedyś powstanie moja blografia, będzie miała tytuł: "Ryfka - zawrotna szybkość".

Czyli dzisiaj znowu o torebkach. O torebkach "do kochania". Tak mówi opis na stronie Pola La i trudno się z nim nie zgodzić. Ja zakochałam się w nich na zabój. I nie to, że spodobał mi się jeden czy dwa modele. Z nimi jest jak z pokemonami: chciałabym mieć je WSZYSTKIE. No dobra, 90% ;) Co w nich takiego jest? Są po prostu... inne niż inne.

Soczyste kolory, nietypowe wzory, zaskakujące połączenia - Pola La to torebki wywrotowe. Projektantka Marianna Tomaszko mówi, że klasyki na rynku nie brakuje. Ona wybrała zupełnie inną drogę: w jej studiu znajdziemy torebkę w kształcie ananasa, torbę z pomarszczonej skóry wyglądającej jak stopiony plastik, "jutowy" worek ze wściekle różowym napisem, czy kopertówkę - zebrę ozdobioną wielkimi ćwiekami przypominającymi naparstki krawieckie. A jeśli trafi się taka, która wygląda nieco spokojniej, to można być pewnym, że nadrabia bajecznie kolorową podszewką.

Torby powstają w pojedynczych egzemplarzach lub w krótkich limitowanych seriach. Każda jest małym dziełem sztuki dopieszczonym w najmniejszych szczegółach (sprawdziłam). Oprócz tego Marianna tworzy torebki na indywidualne zamówienie oraz wykonuje kaletnicze przeróbki (jeśli Wasza ulubiona torba potrzebuje nowego paska albo naszywki, która zamaskuje paskudną plamę, walcie do niej jak w dym).

Ale co ja się tu będę produkować, to po prostu trzeba zobaczyć. Poniżej zdjęcia, które zrobiłam w studiu (chyba najbardziej kolorowe w historii bloga). Jeśli komuś mało, to polecam ciekawą rozmowę z projektantką tutaj oraz odsyłam do sklepu internetowego i na Facebooka Pola La. A najlepiej do warszawskiego studia na ul. Solec 85, gdzie można pooglądać, podotykać i poprzymierzać.

W imieniu wszystkich niezorientowanych w terenie dziękuję za wyraźne oznakowanie, które dostrzegłam już z autobusu :)

Róż, turkus i karmel - nie mogę przestać myśleć, jaka cudna byłaby z tego torba.

Większość widocznych torebek pochodzi jeszcze z poprzednich kolekcji, ale na ścianę już powoli wdrapują się nowe, wiosenno-letnie modele.

Marianna to kobieta renesansu - nie tylko projektuje torebki, ale też maluje...

...i projektuje wnętrza.

Miłość od pierwszego wejrzenia (i dotknięcia): Sisi z najnowszej kolekcji. Piękne kolory, mięsista, cieniowana skóra, a w dodatku można ją nosić na kilka sposobów.

Torba po lewej wygląda jak zrobiona z papierków po czekoladkach. Mniam.
A ta po prawej jeszcze ciepła, bo dopiero przed chwilą skończona.

Moja miłość numer 2. Aż nie wiem, co napisać. Przepiękność.

Torba podróżna - chyba największy model w rodzinie.

Nie przepadam za kopertówkami, ale dla takiej Zebry mogłabym zrobić wyjątek.

Wór pokutny - zdecydowanie wart grzechu.

Niektóre torby z czasem zupełnie zmieniają swoje oblicze. Po prawej osobista torebka Marianny - kiedyś ciemnoniebieska, dziś przypomina poprzecierany dżins (rewelacyjny efekt).
Z kolei torby uszyte z brązowej skóry widocznej po lewej będą kiedyś całkiem czerwone :)

Cytrynowa "ropucha". Oglądałam ją na stronie i czytałam o niej u Harel, ale ani słowa, ani zdjęcia nie są w stanie oddać tej dziwacznej faktury na dole. Wyobrażałam sobie, że to coś jakby gąbka, a tymczasem okazało się, że to twarda lakierowana skóra, która w dotyku przypomina stopioną folię.

Inna torba z podobnymi efektami - tutaj skóra wygląda, jakby była poprzeszywana od wewnątrz siecią gumek.

Po lewej: klientka wpadła po odbiór swojej starej torby, do której Marianna dorobiła skórzany pasek.
Po prawej: teczka zamówiona przez inną klientkę jako prezent dla jej chłopaka :)

Koko w kolorze ugru ma wewnątrz tak śliczną różową podszewkę, że chyba chodziłabym z otwartą.

Torebka - ananas. Gabarytowo bardziej odpowiadałby mi arbuz albo dynia, ale i tak nie mogę przestać się zachwycać.

Po lewej pikowana torba - materacyk. W pociągach zawsze śpię na torbie - na tej byłoby mi wreszcie wygodnie.

Zielony Żeglarz. Trudno sobie wyobrazić bardziej wiosenne połączenie kolorów. A że wiosną z pogodą bywa różnie, podłużna kieszeń przyda się na parasolkę.

Bakłażanowa torba wygląda dość poważnie, ale w środku to prawdziwa wariatka!

Do Marianny wpadła w odwiedziny znajoma - oczywiście już uzbrojona w torbę z najnowszej kolekcji.

A tego cuda nie było jeszcze na świecie podczas mojej wizyty. Odkryłam je kilka dni temu na stronie. Coś niesamowitego! Gdybym w kolejnym wcieleniu miała być torbą, to chyba właśnie taką.

Mały bonus. Warszawa była tego dnia tak fotogeniczna, że nie mogłam się powstrzymać :)

Smerfy rządzą

2011-06-09T19:09:00.010+02:00

Właśnie się dowiedziałam, że 25 czerwca w Warszawie odbędzie się Dzień Smerfa, czyli próba utworzenia największego w historii zgromadzenia smerfów i tym samym pobicia rekordu Guinnessa. Pomysł jak najbardziej popieram, chociaż ja swój osobisty Dzień Smerfa już miałam - w Dzień Dziecka, bo właśnie wtedy zafundowałam sobie taką oto koszulkę. Trochę dziwnie się czułam, oglądając smerfową kolekcję razem z dwiema o połowę (co najmniej) młodszymi ode mnie dziewczynkami, ale postanowiłam się nie zrażać. Dopiero w drodze powrotnej dopadły mnie wątpliwości i stwierdziłam, że Smerf jednak wróci do sklepu. Tylko że jakimś cudem zgubiłam rachunek.

A co oprócz Smerfa nowego w mojej dzisiejszej "stylizacji", czy jak kto woli "secie"? Po pierwsze, Motaniel, czyli kardigan/jebotko/coś z elastycznej dzianiny i jedwabiu. Fantastyczna rzecz, która na wietrze żyje własnym życiem i kojarzy mi się z jakimś mrocznym ptakiem albo nietoperzem (czyli że jak mam ją na sobie, to rządzę). I po drugie, upragnione motocyklowe buty, które marzyły mi się od ponad roku. Ta pogoda zrobiła się chyba specjalnie po to, żebym mogła je założyć. Na premierowe wyjście przezornie zabrałam baleriny na zmianę, ale choć buciory wyglądają na ciężkie i groźne (idealne do rządzenia), smerfuje się w nich nadspodziewanie wygodnie.

motaniel - Selektornia (prezent od Pakamera.pl)
koszulka - House
dżinsy - Levi's Curve ID
torba - Ochnik
buty - prezent od Vagabond (uwaga na nietypową rozmiarówkę - ja musiałam wziąć o numer mniejsze niż normalnie)

Za mundurem panny sznurem

2011-05-13T18:52:00.005+02:00

W kwietniowym Bluszczu, w bardzo ciekawej rozmowie o wieku, starzeniu się i... ciuchach Agnieszka Drotkiewicz mówi, że "lubi, kiedy ubranie jest dla niej trochę mundurem, kiedy nie zastanawia się nadmiernie nad tym, co włożyć". Ja lubię się zastanawiać, przymierzać i kombinować, ale czasem, kiedy uda mi się stworzyć zestaw, w którym wszystkie puzzle idealnie do siebie pasują (przynajmniej w moim mniemaniu), to staje się on trochę takim właśnie mundurem - "gotowcem", który noszę do znudzenia. Tak jak ostatnio ten poniżej :)

PS
W tle sznurkowa instalacja "Powiązania" na Małym Rynku. Taka dzisiaj jestem oczytana i ukulturalniona!

okulary - Reserved
szal - Dots (nagroda w konkursie Butyk.pl)
naszyjnik - Madam Lili Designs (prezent od Trendsetterka.com)
bluzka - Oysho
marynarka - Kaunotar Finn Fashion (ciucholand)
dżinsy - Levi's Curve ID
torba - de Mehlem
kierpco-mokasyny - outlet Casas (pamiątka z Barcelony)

Ferrari

2011-04-19T09:36:00.032+02:00

Dziś, zgodnie z zapowiedzią, kolejna relacja z pracowni de Mehlem. Tym razem miałam okazję obserwować, jak przebiega proces powstawania torby - od a do z! Pamiętam, że kiedy pierwszy raz weszłam do pracowni, automatycznie nasunęło mi się skojarzenie z fabryką św. Mikołaja. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że będę mogła się przyglądać, jak "elfy" przygotowują tu prezent dla mnie :)

Cały proces trwał bite 8 godzin. 2 godziny zajęło samo krojenie skór i podszewki. Szycie, klejenie, mocowanie dodatków to kolejne 6 godzin. Nigdy jakoś specjalnie nie zastanawiałam się nad tym, z ilu elementów składa się torba. Przód, tył, boki, rączki i wsio. A tymczasem okazało się, że to naprawdę skomplikowana układanka - w moim przypadku złożona z ponad 50 elementów.

Ale po kolei. Najpierw musiałam się zastanowić, czego dokładnie chcę od mojej nowej torby. Ponieważ wszystkie torebki, które mam, są albo szare, albo czarne, albo brązowe, postanowiłam, że tym razem wybiorę jakiś mocny kolor - najlepiej róż albo czerwień. Wiedziałam, że na pewno torba musi być duża, nadawać się do noszenia w dłoni i na ramieniu, być zamykana na suwak (inaczej popadam w stany lękowe), mieć jasną podszewkę (w jednej torbie mam czarną i nigdy nic nie mogę w niej znaleźć), jedną komorę główną bez przegródki pośrodku (bo przegródka zamiast pomóc w utrzymaniu porządku, sprawia tylko, że mam dwa razy tyle szukania) oraz zamykaną zewnętrzną kieszeń na portfel (żeby nie trzeba było za każdym razem otwierać całej torby). Tyle moja teoria, ale przejdźmy do praktyki...

Po przejrzeniu firmowego "menu" stwierdziłam, że idealny będzie model "Laura Sport" (na zdjęciu).
Z kolorami postanowiłam poszaleć ile wlezie i ostatecznie zdecydowałam się na trzy: czerwień, brąz i granat.

Model wybrałam, skóry też, no to myślę: do roboty! O nie, nie ma tak łatwo. Najpierw trzeba wszystko dokładnie rozpisać - kolory poszczególnych elementów, nici, uwagi, dodatki itd.

Dopiero teraz można przejść do krojenia.
Filip przykłada tekturowe szablony tak, aby powstało jak najmniej ścinków.

Żeby nic się nie przesuwało, skórę przyciska ołowianym ciężarkiem.

Uff... Półtorej godziny później wszystkie elementy są wreszcie wycięte.

Wycinamy jeszcze podszewkę i chyba możemy już szyć?

Nie tak szybko. Najpierw trzeba ściąć brzegi, żeby ułatwić podwijanie i zszywanie.
Robi się to za pomocą specjalnej maszyny - tzw. brzegówki.

Pieczemy ciasteczka? Nie, zaczynamy od charakterystycznego dla de Mehlem breloka w kształcie serca. Takich standardowych elementów nie wycina się ręcznie, tylko przykłada gotowe foremki i wyciska prasą (o nacisku 8 ton!). Ten drobiazg składa się aż z 5 warstw: 2 warstw skóry, 2 warstw pianki oraz specjalnej tekturki.

Aby krawędzie skórzanych elementów ładnie wyglądały, maluje się je specjalnymi farbami.
Sporo roboty, bo trzeba pomalować wszystkie i to z każdej strony.

Teraz przygotowujemy podszewkę komory głównej. Podwijamy brzegi, zaznaczamy miejsca szwów...

...przyklejamy lamówki, przygotowujemy klapkę zapinaną na magnes (do przegródki na komórkę)...

...i odciskamy srebrne logo na naszywce, która znajdzie się na jednej z kieszonek.

Po podklejeniu (które zapobiega przesuwaniu podczas szycia) wszystkie elementy podszewki trafiają w sprawne ręce pani Małgosi...

...która naszywa kieszonki, lamówki, dodaje od spodu materiał usztywniający...

...i wreszcie wszywa zamek komory głównej wraz z kontrastowym granatowym paskiem.

W tym czasie brzegi blatów torebki smaruje się klejem, podwija i przytłukuje młotkiem.

Takimi maleństwami też trzeba się zająć - podwinąć, przytłuc i w końcu przyszyć.

Do przedniego blatu przyczepiamy blaszkę z logiem, następnie wszywamy zamek i podszewkę kieszeni.

Tak wygląda prawie gotowy przód mojej torby. Tył identycznie, tyle że bez loga.

Teraz pani Aneta przygotowuje sprzączki. Najpierw skleja i docina poszczególne elementy.
Potem robi otwory i wkłada do nich przygotowane wcześniej cienkie paseczki, tzw. wsuwki (dla mnie na tym etapie wygląda to jak minisandałki). Zakłada klamerki, składa kawałki skóry na pół, skleja i docina.

Następny krok to przyszycie granatowych wstawek i zrobienie na dole zaszewek.

Teraz przyszywamy sprzączki i zszywamy dolne brzegi przodu i tyłu torebki.

Miejsca wzdłuż szwów smarujemy klejem i dociskamy do nich wewnętrzne brzegi skóry.

OK, przód już mamy, tył też, a więc czas na "boczki". Najpierw pani Agnieszka wytłacza na nich firmowe logo.

Następnie trzeba zrobić zaszewki...

[w tym miejscu padła mi bateria w aparacie i dalej cykałam pożyczonym, którego obsługa - jak widać - nieco mnie przerosła]

...i w końcu wszyć boczki tam, gdzie ich miejsce. Torba nabiera kształtu, a ja już zaczynam przebierać nogami!

Teraz wszywamy przygotowaną wcześniej podszewkę komory głównej (tę z małymi kieszonkami) i boczne uchwyty na pasek.

No właśnie, paski. Z nimi też jest sporo zabawy. Dla wzmocnienia w środku umieszcza się kawałki sznurka. Następnie skleja się ze sobą dwie części, dociska, docina końce, zszywa, mocuje karabińczyki, robi dziurki i ponownie maluje brzegi.

Nie zapominajmy też o ozdobnym chwościku do przedniej kieszeni.

Jeszcze tylko wyczyszczenie brzegów z nadmiaru kleju, ostatnie "malarskie" poprawki...

...przypięcie rączek, zamocowanie tzw. "demehlemek" (czyli skórzanych końcówek) do zamka komory głównej i tylnej kieszeni...

...et VOILA! :) Torba jest gotowa, a mnie zatyka z wrażenia. Wyobrażałam sobie mniej więcej, jak to wszystko będzie wyglądało, ale efekt po prostu mnie znokautował.

Do domu wracałam już oczywiście z moją nówką (i wielkim bananem na twarzy). Nie wiem, czy mi się tylko zdawało, czy rzeczywiście oglądały się za nią wszystkie mijane kobiety. Zresztą zrobiła wrażenie nie tylko na nich. Na moje "I co?" Dzióbek bez namysłu odparł: "Ferrari!" Trudno się nie zgodzić - i kolor, i klasa chyba porównywalna ;) Nic tylko rozpuścić włosy, wystawić łokieć i w drogę!

Przeznaczenie

2011-04-14T10:12:00.004+02:00

Kiedyś na ulicy zobaczyłam osobę (z wrażenia nie pamiętam nawet, czy to była dziewczyna, czy chłopak) w genialnym patchworkowym kurtko-bluzo-swetrze. Całe szczęście, że szłam akurat z obstawą, bo niechybnie wpadłabym na ścianę albo zawinęła się wokół najbliższego słupa. Ale oczywiście zaczepić i zapytać, skąd się takie cuda bierze, to się wstydziłam. Zresztą byłam pewna, że to pamiątka z jakiejś egzotycznej podróży i trzeba pogodzić się z faktem, że nigdzie nic takiego nie znajdę. Jak się jednak okazuje, niektóre ciuchy są nam po prostu przeznaczone i znajdują nas same. Niedługo później trafiłam na stronę Haloart.pl - a tam co? "Mój" kurtko-bluzo-sweter! I to w jeszcze fajniejszych kolorach niż oryginał. No i nie musiałam po niego jechać do żadnego Nepalu ani Meksyku. Tylko na Ruczaj.

Od razu wiedziałam, że moja "kapa na łóżko" (jak określiła ten zakup moja siostra) stworzy idealny duet z butami Emu (chociaż wtedy jeszcze ich nie miałam). Tak, wiem, że jest spora grupa ludzi, którzy uważają, że te buty są paskudne. Jest też druga grupa, która uważa, że są paskudne, ALE za to wygodne. Ja zaliczam się do trzeciej (możliwe, że jednoosobowej) frakcji, która uważa, że są nie tylko wygodne, ale w dodatku super wyglądają. W sensie, pociesznie. No mnie w każdym razie rozbraja ten efekt nóg pluszowego miśka :)

PS
Przy okazji polecam bardzo ciekawy dokument o butach typu ugg: The Good, The Bad and The Ugg Boot.

kapelusz - Accessorize (Vintage-square.pl)
wełniana kurtka (ma podszewkę z polaru, więc nie gryzie) - Haloart.pl ( jeśli coś ma w nazwie "Alaska", to, jak widać, muszę to mieć)
dżinsy - Levi's Curve ID
torba - Maria Nowińska (Sagana.pl)
buty - Emu Wool (nagroda w konkursie Butyk.pl)

Prawo serii

2011-04-10T19:51:00.005+02:00

Od pewnego czasu mam jakieś szczęście do toreb. No same się do mnie garną! Haftowane torby Organic by Nature odkryłam dzięki reklamie na Facebooku. Od razu je zalajkowałam i pomyślałam, że fajnie wyglądałyby latem z moimi poszarpanymi dżinsami. Przed kupnem powstrzymały mnie jednak resztki zdrowego rozsądku: kolejna torba? no bez przesady! Taka twarda byłam jeszcze przez kilka tygodni, dopóki nie zgłosiły się do mnie właścicielki sklepu. Rozsądek rozsądkiem, ale ascezy nie ślubowałam, żeby odrzucać takie prezenty! Widzę tę torbę przede wszystkim w letnich zestawieniach (najlepiej z jakimś wakacyjnym plenerem w tle), a póki co noszę ją w towarzystwie moich ulubionych butów, ulubionych spodni, ulubionego swetra oraz kurtki, którą ma co druga dziewczyna mijana na ulicy.

kolczyki koła - nie bardzo widać, ale są! (stare, z Targetu)
skórzana kurtka - New Look (ciucholand)
sweter - Topshop (e-bay)
dżinsy - Levi's Curve ID
buty - Bronx (Butyk.pl)
torba Hmong - OrganicbyNature.pl (prezent)

W królestwie torebek

2011-04-07T22:10:00.043+02:00

Wyobraźcie sobie pięcioletnie dziecko, które jakimś cudem ląduje w fabryce cukierków. To ja w krakowskiej pracowni de Mehlem :) Trochę mi wstyd, że mieszkam w Krakowie, a o istnieniu tej manufaktury dowiedziałam się dopiero teraz. Zwłaszcza że firma nie działa od wczoraj, tylko od 1940 roku! Ale to nic, szybko nadrabiam i jestem na najlepszej drodze do tego, by z totalnej ignorantki zmienić się w prawdziwą demehlemową groupie.

A to dlatego, że całkowicie "urzekła mnie ich historia". Firma produkuje torebki od 70 lat i tę tradycję widać i czuć w pracowni na każdym kroku. Właściwie gdyby nie kalendarz wiszący na ścianie, można by się zastanawiać, który mamy rok. Jeszcze żadna z moich blogowych "wizytacji" nie sprawiła mi tyle radości. Zwoje przepięknych skór, terkot starych maszyn, a przy pracy najprawdziwsze mistrzynie kaletniczego rzemiosła. W ogóle nie chciałam stamtąd wychodzić! Na szczęście Filip de Mehlem, właściciel, to człowiek o anielskiej cierpliwości. Oprowadzał mnie po pracowni, tłumaczył wszystko jak dziecku i odpowiadał na moje najbardziej laickie pytania.

Cała produkcja odbywa się na miejscu - wszystkie torebki są w 100% Made in Cracow. Trzy panie kaletniczki produkują wspólnie ok. 70 egzemplarzy miesięcznie. Czas wykonania jednej torebki zależy od złożoności modelu - czasem zajmuje to kilka godzin, a czasem nawet kilka dni. Szczerze mówiąc, nie miałam pojęcia, że jest to tak skomplikowany proces, i obserwując, jak Filip wykrawa ze skóry kolejne elementy, których istnienia nawet nie zauważam przy zwykłym użytkowaniu torby, przeżywałam szok za szokiem.

Nie mniej zaskoczona byłam poziomem dopieszczenia klienta. Oprócz tego, że może on wybierać spośród niezliczonej liczby gotowych produktów, ma również możliwość zamówienia torby, która zostanie wykonana specjalnie dla niego. Albo wybiera jeden z już istniejących wzorów i sam określa kolory, rodzaje skór, okucia, podszewkę, wykończenia, dodatki (kieszonki, zawieszki, serduszka itd.), ba, nawet kolor nici (!) albo... wspólnie z właścicielem opracowuje od podstaw zupełnie nowy projekt - własną "torebkę marzeń". Na tym nie koniec. Można również swoją torebkę "podpisać" za pomocą blaszki z wygrawerowanym imieniem, inicjałami czy dedykacją. Słowem, full wypas customizacja i personalizacja.

No dobra, wiem, o czym teraz wszyscy myślą: a ile taka przyjemność kosztuje? Wszystko zależy od modelu, rodzaju skór i przede wszystkim wkładu pracy. Projektując torebkę od podstaw, najpierw opracowuje się szkic i szablon, potem tworzy "wersję demo", którą następnie dopracowuje się zgodnie z uwagami klienta, i dopiero wtedy szyje się torbę właściwą. Jak się można domyślić, nie jest to tania zabawa. Ceny gotowych torebek wahają się od 300 do ok. 1000 zł, a przy specjalnych super hiper zamówieniach mogą dochodzić nawet do kilku tysięcy. Ale, ale - do końca kwietnia każdy, kto przy zamówieniu internetowym poda hasło "RYFKA", otrzyma 10% zniżki ;)

W najbliższym czasie de Mehlem szykuje sporo nowości. Firma przymierza się do stworzenia kolekcji męskiej (jest już zalążek w postaci teczki i kilku toreb podróżnych), a także tańszej linii "Young" (aktualne klientki firmy to panie od trzydziestki w górę). Planowany jest również lifting strony internetowej oraz uruchomienie sklepu na Facebooku. No i jak dla mnie absolutny hit: powstanie limitowana seria kuferków a la Dr. Quinn z oryginalnymi okuciami, które zachowały się z lat 70.! Będzie ich tylko 30 i każdy będzie miał swój numer. Chyba trudno sobie wyobrazić piękniejsze połączenie tradycji ze współczesnością.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam na stronę oraz Facebooka de Mehlem (niedługo rusza fajny konkurs). Na żywo torebki można obejrzeć w salonie firmowym na Grodzkiej 43 lub w showroomie przy pracowni na Filareckiej 12/9. Oczywiście w Krakowie. W maju natomiast będzie można odwiedzić stoisko firmy podczas łódzkiego tygodnia mody.

A tymczasem już zapowiadam, że to nie ostatnia relacja z pracowni. Następnym razem foto-story dokumentujące krok po kroku narodziny mojej nowej torby! :)

Model archiwalny, czyli kuferek z lat 70. Szykuje się limitowana reedycja.

Skóry w pracowni.

Wzór jakby żywcem zdarty ze ściany królewskiej komnaty.

Każdy model ma swoją tekturową formę.

Torebki in progress.

Wiosna!

Pani Aneta przy pracy.

Wszystko nie tyle grubymi, co mocnymi nićmi szyte :)

Miesięcznie powstaje tu ok. 70 torebek. W środku pani Małgosia, która pracuje w zakładzie już od 30 lat.

"Alicja" w kolorze sezonu już gotowa. Za nią finiszuje zamszowa torebka z Kolekcji Różanej.

Ta ogromniasta torba to tak naprawdę ten mniejszy model w powiększeniu.
Powstała na specjalne zamówienie - pod wymiar samochodowego bagażnika :)

Rozpiska z zamówieniami. Porządek musi być!

A w showroomie na dole można podziwiać efekty. Duuużo efektów :)

Minitorebka ze skóry strusia.

Po lewej jeden z moich ulubionych modeli - "Paula". A po prawej torebka - piłka stworzona specjalnie z myślą o Euro 2012. W przygotowaniu jest jeszcze drugi, większy model :)

Czerwona lakierowana skóra i zielone, kwieciste wnętrze - genialne (i jakże krakowskie) połączenie!

"Mozaika". Jak wszystkie torby de Mehlem, dostępna w wielu kombinacjach kolorystycznych.

Sprawczyni chyba mojego największego pisku - fantastyczna torba weekendowa.
Boki można też spiąć ze sobą u góry - wtedy staje się nieco mniejsza.

Po lewej "Tina" - jeden z klasyków de Mehlem.

Do wyboru, do koloru :)

Zbroja, czyli Ryfka w sosie własnym

2011-03-24T00:43:00.010+01:00

Tak sobie czasem rozmyślam o ciuchach, stylu, oswajaniu stroju (polecam bardzo ciekawy wpis z archiwum Vislava) i różnych takich egzystencjalnych sprawach. Macie takie rzeczy, w których czujecie się najlepiej/najpewniej/najbardziej sobą? Ja zrobiłam sobie jakiś czas temu psycho-ciucho-analizę i wyszło mi, że w moim przypadku są trzy takie elementy - jeśli mam je na sobie, reszta stroju może być milczeniem :)

Po pierwsze, buty. Muszą być konkretne, (że użyję anglicyzmu) no nonsense, najlepiej stylizowane na męskie, a jeszcze lepiej na kowbojskie (stukające obcasy, dzwoniące sprzączki czy dyndające frędzle mile widziane). Nie żadne tam delikatne seksi szpileczki. Dla mnie buty idealne, to buty wygodne i stabilne, w których nie muszę ciągle patrzeć pod nogi i uważać na wszystkie nierówności chodnika. To buty, w których chodzę pewnym krokiem i które dodają mi centymetrów, nawet jeśli są zupełnie płaskie.

Po drugie, torba. Duża, porządna, taka, którą "czuć" na ramieniu, ale jednocześnie niezbyt ciężka. To torba, która dużo (w sobie) zniesie: nie tylko wszystkie potrzebne szpargały, ale i aparat, zakupy czy buty na zmianę. Z małą torebką czuję się jakoś śmiesznie, niepewnie (nie mówiąc już o tym, że nic mi się do niej nie mieści). Dobra torba w dłoni jest dla mnie tym, czym tarcza dla spartańskiego wojownika (AU, AU, AU!!!).

I po trzecie, kapelusz. Genialny wynalazek! Kiedyś trafiłam na taki cytat (autorstwa Stephena Jonesa): "Istotą kapeluszy jest eskapizm. Oczywiście, chronią nas przed zimnem, deszczem i słońcem, jednak przede wszystkim pozwalają nam uciec, stać się kimś innym". Coś w tym jest. Kapelusz zastępuje mi okulary przeciwsłoneczne i parasol, a kiedy chcę, działa jak czapka niewidka: żeby odgrodzić się od reszty świata, wystarczy pochylić głowę i schować twarz pod rondem ("do widzenia, nie ma mnie"). Jednak uwielbiam kapelusze przede wszystkim dlatego, że nic tak jak one nie dodaje mi pewności siebie. Normalnie czuję wtedy, że rządzę na dzielni. Nie wiem, na czym to polega, ale gdybym miała kiedyś ruszać na podbój świata, to mogę choćby w piżamie, byle w kapeluszu.

kapelusz - Accessorize (Vintage-square.pl)
płaszcz - Zara
spódnica - Zara
sweter - Banana Republic (ciucholand)
rajstopy (nie legginsy, żeby przypadkiem nic się nie pomarszczyło ;) - Calzedonia
torba - Ochnik
rękawiczki (ciemnobrązowe) - Ochnik
buty - Clarks (Echooo.pl)
brelok serce - na razie sfinksuję, ale niedługo wszystko wyjaśnię :)

Existence

2011-03-18T15:10:00.009+01:00

Normalny post będzie, jak tylko ktoś włączy słońce (i wyłączy deszcz). A tymczasem trochę lansu. O ile na szkło raczej nie mam parcia (chyba że liczyć ekran komputera), to na papier chyba trochę tak, bo zawsze cieszą mnie wzmianki o moim blogu w prasie. Może nie jest to taka radość, jak wtedy, gdy zobaczyłam swój wierszyk na łamach Diablika* (zresztą radość ta szybko minęła, bo okazało się, że redakcja śmiała coś mi tam pozmieniać, co było oczywiście profanacją sztuki i nie omieszkałam ich o tym poinformować w pełnym oburzenia liście), ale zawsze to miło ;) Tym razem znalazłam się w magazynie Existence. I to w nie byle jakim towarzystwie: Alice i Feszyn Mena! W artykule oprócz kilku zdań o moim blogu znalazło się też (zawstydzająco wielgachne) zdjęcie z pamiętnej sesji Bubble Factory dla premierowego Dilemmasa (o matko, kiedy to było! :)

PS
Skoro już jesteśmy przy lansie: biorę udział w konkursie Butyku (zadanie polegało na napisaniu artykułu o wybranym modelu butów). Tutaj można przeczytać mój konkursowy tekst o emu: "Walonki, czyli jak na złość babci niczego sobie nie odmrozić". Jeśli się podoba, można głosować, jeśli nie - też można :)

* Diablik - takie pismo dla dzieci, które wychodziło 100 lat temu. Pamięta ktoś? :)

When you're in Texas look behind you

2011-03-05T16:54:00.004+01:00

Na wstępie chciałabym oświadczyć, że wcale nie zrzynam od Anny Muchy. To ona zrzyna ode mnie. A ja od Jacka Twista. Wiele razy widziałam "Brokeback Mountain", ale dopiero ostatnio zwróciłam większą uwagę na ubrania bohaterów. Efekt był taki, że jeszcze zanim na ekranie pojawiły się napisy końcowe, ja już buszowałam po internecie w poszukiwaniu dżinsowej koszuli. Szczęśliwie szybko udało mi się ustrzelić idealny okaz i teraz praktycznie się z nim nie rozstaję. Podobnie jak z moimi nowymi kowbojskimi botkami. Wiem, mam już dwie pary podobnych, ale w jednych przeszkadza mi zbyt wąska cholewka (ciężko się je zakłada), a w drugich - silnie "aromatyczny" materiał (zachciało mi się eksperymentować z nieskórzanym obuwiem). Tak więc zakup kolejnej pary nie był żadnym kaprysem, tylko wyższą modową koniecznością.

Na deser jeszcze jedna nowość, która błyskawicznie trafiła na listę moich ulubionych gadżetów: skórzana saszetka Keecie, którą dostałam od właścicielki sklepu Trendsetterka.com. Służy mi jako podręczna kosmetyczka, a przy okazji poprawiacz humoru, bo nie potrafię się nie uśmiechnąć za każdym razem, kiedy wyciągam ją z torebki. W ogóle ostatnio coraz bardziej kręci mnie rękodzieło i nawet sama mam ochotę coś podłubać, poprzerabiać i powytwarzać. Może cudów z tego nie będzie, ale trochę radochy - na pewno :)

koszula - Marlboro Classics (Żorżeta.pl) -> Minister Zdrowia ostrzega: Palenie tytoniu powoduje same złe rzeczy.
spódnica - ciucholand
legginsy - C&A
buty - Clarks (Echooo.pl)
torba - Maria Nowińska (Sagana.pl)
kosmetyczka - Keecie (prezent od Trendsetterka.com)

Zmiana prefiksu

2011-02-20T18:59:00.006+01:00

Dziesięć dni temu bezpowrotnie przestałam być nastolatką. Skończyłam bowiem 30 lat (od razu ostrzegam - jedyna słuszna reakcja na tę wiadomość to: "Niemożliwe! Wyglądasz góra na 17!"). Jakoś tak średnio się z tym czuję (na kilka dni załapałam nawet lekkiego doła), ale pocieszam się, że skoro 40 to nowe 20, to w takim razie 30 to jak nic nowe 10, nie? A skoro tak, to wprost idealna okazja, żeby zmajstrować sobie superinfantylny szalik. Do komina kupionego jeszcze w wakacje doszyłam bimbołki, wyhaftowałam kilka kwiatków i voila. Teraz się zastanawiam, czy z tym czerwonym płaszczem nie pojechałam jednak trochę po bandzie (z szarą kurtką byłoby nieco mniej przedszkolakowo), ale co tam, jako pani w średnim wieku mogę mieć chyba swoje dziwactwa!

szalik - Cubus + wkład własny :)
płaszcz - H&M
rękawiczki - ciucholand
legginsy - C&A
podkolanówki - Calzedonia
torba - Ochnik
buty - Modekungen.se (prezent)

Prosto spod mostu

2011-02-04T23:41:00.026+01:00

Moje ciuchowe upodobania zmieniają się i odchylają w różne strony, ale jedno pozostaje niezmienne: uwielbiam ubrania wygodne, miękkie i przytulaśne. A jeśli przy okazji mają kolory mojego szafowego nagłówka, jak ta cudna plecionka? No to musi być znak od Bloga!

Przytulaśna rzecz numer dwa, czyli ponczo, spodobało mi się ze względu na nietypową, asymetryczną konstrukcję: prawy bok jest krótszy, a na rękę zakłada się osobny rękaw. Dzianina jest taka, jak najbardziej lubię: miękka i sprężysta, a do tego ciepła (mimo ażurowego splotu). Jedyny minus tego wynalazku polega na tym, że nie można go nosić pod płaszczem czy kurtką, bo jego boki nie mieszczą się w rękawach. Myślałam, że będę skazana na pelerynę albo czekanie do wiosny, ale ostatni zestaw Agaciora podsunął mi pomysł: a gdyby tak rozpruć szew przy lewym mankiecie i zacząć nosić ponczo na płaszcz? Chyba spróbuję.

PS
A propos miękkości, na dniach (pewnie po weekendzie) będę miała do rozdania na Facebooku kilka kosmetyków Cashmere. Jakby ktoś coś, to zapraszam :)

plecionka - Celapiu,pl (wyprzedaż)
ponczo - MKMswetry.pl (niestety, przed wyprzedażą)
dżinsy - Levi's Curve ID
podkolanówki - Calzedonia
kozaki - ciucholand
torba - Ochnik (prezent)

Wyniki konkursu OCHNIKA

2011-01-26T11:10:00.005+01:00

Uff... Było ciężko. Wyjątkowo ciężko ;) Ale w końcu (z pomocą Kwatery Głównej) udało mi się podjąć decyzję. Werble....

Nagrodę główną, czyli szarą torbę, otrzymuje Anastazja, która nie tylko stworzyła wyjątkowo piękny, romantyczny zestaw, ale przedstawiła go również w formie akwareli (tak, tak, ten malunek to jej dzieło!). Pomysł, efekt i ilość włożonej pracy moim zdaniem bezapelacyjnie zasługują na pierwsze miejsce :)

Jeśli chodzi o nagrody dodatkowe, to czerwone rękawiczki wędrują do Vintage Girl za wyjątkowo szykowną i dopracowaną w najmniejszych szczegółach stylizację retro, natomiast czarne rękawiczki - do Ewy za nietypowy, ale wyjątkowo zabawny kolaż (jak zapewnia autorka, książka leżąca na walizce to zbiór przepisów dotyczących odszkodowań za złamania kończyn na śliskich podłożach - warto go chyba dopisać do listy zimowych must-have'ów ;)

Gratuluję zwyciężczyniom, a pozostałym serdecznie dziękuję za udział. Pełną galerię nadesłanych prac można obejrzeć tutaj. Fanfary i meksykańska fala na cześć wszystkich uczestników! :D

Anastazja B. (inspiracja: kamizelka i torba)

Vintage Girl (inspiracja: torebka)

Ewa A. (inspiracja: walizka i torba)

Klawo jak cholera

2011-01-22T23:17:00.010+01:00

Jeśli chodzi o ten płaszcz, to na początku był foch. A potem trzy obniżki ceny. I tak od "phi!", przez "hmm...", a następnie "ooo..." przeszłam w końcu do "hura!" Kiedy przyniosłam go do domu, usłyszałam, że kratka trochę przypomina pelerynę Sherlocka Holmesa, a trochę marynarkę Benny'ego z Gangu Olsena. Czyli że spokojnie mogę w nim napaść na bank, a potem sama siebie wytropić i wsadzić do więzienia. To się nazywa uniwersalny ciuch!

PS
Sposób wiązania szalika podpatrzyłam kiedyś na blogu Academichic. Nieco inny, ale dający bardzo podobny efekt, można zobaczyć na Sartorialiście - fajna sprawa :)

kapelusz - Accessorize (Vintage-square.pl)
szalik - wydziergany przez koleżankę Ankę :)
torba - ciucholand
rękawiczki - stragan uliczny
płaszcz - Zara (wyprzedaż!)
dżinsy - Levi's Curve ID
kozaki - Ash (e-bay)

Zimowy konkurs z... OCHNIKIEM!

2011-01-10T10:28:00.007+01:00

Tym, że na moim blogu pojawia się OCHNIK, raczej nikogo nie zaskoczę, bo statystycznie (specjalnie policzyłam) występuje tu w co trzecim zestawie. Jednak to, że pojawia się jako współorganizator konkursu i sponsor nagród, jest chyba pewną niespodzianką - dla mnie bardzo miłą, mam nadzieję, że dla Was również. Tak więc, bez zbędnych wstępów, zapraszam do zabawy :)

Konkurs z OCHNIKIEM - „Jak zimą czuć się wyjątkowo?”

Wybierz dowolny produkt marki OCHNIK (np. ze strony internetowej lub z galerii zdjęć na Facebooku) i...
stwórz zestaw przedstawiający Twój pomysł na to, jak zimą czuć się wyjątkowo. Może to być zarówno zdjęcie własnego zestawu inspirowanego danym produktem, jak i kolaż ubrań i dodatków z jego udziałem.
Pracę prześlij na adres szafa.sztywniary@gmail.com, wpisując w temacie "KONKURS" (jeśli wysyłasz własne zdjęcie, nie zapomnij dołączyć zdjęcia lub linku do produktu, który Cię zainspirował!).

Wspólnie z przedstawicielami firmy OCHNIK wybiorę trzy najbardziej wyjątkowe zestawy, których autorzy otrzymają nagrody. Nagrodą główną jest szara torba z kolekcji jesień/zima 2010/2011, a dwie nagrody dodatkowe to czerwone rękawiczki samochodowe oraz czarne rękawiczki bez palców. Myślę, że będą fajnym uzupełnieniem nie tylko zimowych zestawów :) Zgłoszenia przyjmuję do 24 stycznia 2011. Ogłoszenie wyników 26 stycznia. Powodzenia!

Uwaga: Każdy uczestnik może przesłać tylko jedno zgłoszenie. Zgłoszenie nie może naruszać praw osób trzecich. Wzięcie udziału w konkursie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na zamieszczenie nadesłanej pracy na blogu szafasztywniary.blogspot.com oraz na stronie facebook.com/OCHNIK. Nagrody zostaną wysłane do 28 stycznia 2011.

Oleńka Billewiczówna is in da house!

2011-01-02T18:36:00.006+01:00

Nie wiem, czy tegoroczna zima jest faktycznie mroźniejsza niż rok temu, czy tylko tak mi się wydaje, bo zeszłorocznej już nie pamiętam, ale fakty są takie, że praktycznie każde wyjście z domu rozpoczynam okrzykiem: "O *****, ja ********, ale zimno!" A potem jest już tylko gorzej. Nagle okazało się, że mam same liche płaszcze (a przynajmniej takie się wydają przy -10 stopniach). Chyba najlepiej wypada zestaw: (sztuczne) futro plus dwa grube swetry, jednak w nim czuję się jak ludzik Michelin - czyli owszem, bardzo seksi, ale średnio komfortowo. Doszłam do wniosku, że takie okoliczności bezwzględnie wymagają kożucha. Długo nie mogłam upolować odpowiedniego (kluczowa była kwestia miękkości) i już zaczynałam planować napad na Styledigger albo Pannę Lemoniadę, kiedy w końcu się udało. Oczywiście jak tylko go kupiłam, temperatura powędrowała potulnie w okolice zera, ale jakoś nie mam zamiaru narzekać.

czapka - Vintage-Square.pl
rękawiczki - stragan uliczny
szalik - ciucholand
kożuch - ciucholand
kozaki - Salamander - ciucholand
legginsy - Bershka
torba - Ochnik