Szepty Wyspy Umarłych

Od Michaela do ktosia

noreply@blogger.com (Mortemm) — Mon, 07 Aug 2017 12:49:00 +0000

Szedłem spokojnie wydeptaną ścieżką, po drodze od niechcenia kopiąc czubkiem znoszonego buta napotkane kamyczki. Rekord utrzymania jednego wynosił cztery uderzenia jedno po drugim – nie miałem zbytniej ochoty zbaczać z drogi, gdy jakiś odtoczył się poza zasię moich nóg, tym bardziej, że owych maleńkich okruchów było pod dostatkiem. Może nawet trochę za dużo. Co ostrzejsze boleśnie wgniatały mi się w podniszczoną, swego czasu grubą i porządną, podeszwę. Będę musiał poszperać w obozowym magazynie, bo jeszcze chwila i zostaną mi same sznurówki.
Westchnąłem z rezygnacją, wyciągając przed siebie Momo i Kiki. Obie maskotki bezwładnie zwisały, jakby zemdlałe w moich zaciśniętych palcach. Przypomniał mi się dzień, kiedy Mariś uszyła kotka i królika – deszczowe, chłodne popołudnie, jedno z tych, które ludzie spędzają w domu, obserwując ulewę zacinającą zaciekle z okna z ciepłego, bezpiecznego wnętrza kuchni, przykładając do ust kubek parującej, mocnej herbaty. Ale nie moja siostra! Ona, gdy tylko zobaczyła pierwsze krople, wyciągnęła mnie na zewnątrz i usiadła wygodnie pod balkonie, kichając i kaszląc co chwila. Pomimo jednak moich usilnych przekonywań, została tam, przemakając do suchej nitki – a ja razem z nią. Kiedy już jednak wróciliśmy do środka i okryłem ją porządnie stertą koców i zaprowadziłem pod pierzynę, dając też kubek gorącej, słodkiej czekolady, ona usiadła na krawędzi łóżka, wzięła nitkę, igłę, kilka skrawków materiałów, parę guzików i watę, po czym zaczęła szyć, nucąc coś wesoło uroczym, śpiewnym głosem. Powinienem był wtedy surowo ją pouczyć, że nie powinna wychodzić w taką ulewę, ale kiedy tak spojrzała na mnie z szerokim uśmiechem – wówczas brakowało jej górnej jedynki – wszystkie moje pomysły na pouczenia rozpuściły się jak kostka cukru w herbacie. A z jakim apetytem potem jadła! Uszy jej latały jak słoniowy Dumbo na pełnym wietrze!
Potarłem spocony kark wolną dłonią, próbując przywrócić sobie jasność myślenia. Właśnie, jedzenie. Z racji tego, że w upały nie funkcjonowałem zbyt dobrze, więc w pełnię lata wolałem przestawić się na tryb nocny. Tu jednak, jako kucharz Sakusei, musiałem też ogarniać posiłki, zatem wolałem wcześniej przygotować sobie plan ,by w dzień spędzić jak najmniej czasu w dusznej, małej kuchni.
- A skoro teraz taki skwar - mruknąłem do siebie, unosząc głowę w górę, by spojrzeć na ciemne, rozgwieżdżone niebo - to dobrze by było zrobić coś chłodniejszego...
I przy okazji coś sycącego. Od razu odrzuciłem pomysł sałatek - dobre na przekąskę, a i sam nie przepadałem za przyrządzeniem ich. A może naleśniki z kawałkami mięsa? Szybko by ostygnęły, mogą też wyjść całkiem dobre, jeśli tylko nie zrobi się ciasta na słodko. A i zrobi się to dość szybko.
Dobrze by też było zrobić jakieś zapasy na zimę. Jeśli uda się znaleźć owoce nadające się do tworzenia konfitur, dżem byłby dobrym dodatkiem.
Z tą myślą, położyłem się na jednej z niższej gałęzi jednego z drzew, gdzie cień dawał całkiem dobrą ochłodę, i zmieniłem postać, kuląc się jako kot. Ziewnąłem, szeroko otwierając pyszczek, po czym przymknąłem oczy...
Obudził mnie jakiś niespodziewany dźwięk, zaskakująco blisko. Może trzask gałęzi? Miesiące spędzone na Wyspie nauczyły mnie czujnego, lekkiego snu - nigdy nie wiadomo, czy w pobliżu nie ma jakiegoś wroga. Zatem śpiący i niezadowolony, w miarę czujnie rozejrzałem się po okolicy, szukając źródła dźwięku. Po chwili moją uwagę przykuła poruszająca się w szybkim tempie, ludzka sylwetka. Napiąłem mięśnie, gotowy w razie konieczności na pokonanie drogi na szczyt drzewa lub na zmianę postaci, w razie gdyby nieznana osoba miała nie do końca uczcie zamiary.

< Ktoś, coś? >

Zmykam

noreply@blogger.com (Kowai) — Fri, 28 Jul 2017 16:42:00 +0000

No więc, cziłem, kamraci. Z tej strony Nana, jak leci?
Odzywam się do was, bo.. Cóż, chciałabym was poinformować o swoim odejściu
Robię sobie czyszczenie blogów, że tak to nazwijmy i niestety, ale tutaj nie pozostanę.
Nie mam ostatnio siły, werwy, ani chęci do odpisywania, a co dopiero do bycia administratorem.
Dziękuję wszystkim za wspólnie napisane opowiadania, i życzę masy weny.
Może się jeszcze gdzieś spotkamy ^^
~Po raz ostatni, Nana.

Mortem cd Nany

noreply@blogger.com (Mortemm) — Sun, 23 Jul 2017 11:38:00 +0000

Przez chwilę milczałam myśląc czy mogę jej powiedzieć. Byłam w stanie jej zaufać w końcu razem rządziłyśmy jednym obozem, więc zaufanie było podstawą. Tak mi się wydaje.

-Ta osoba już niestety nie żyje, ale tak.- delikatnie się uśmiechnęłam.

Na samą myśl o mojej matce serce mnie delikatnie zabolało. Starałam się jakoś nie pokazać tego za bardzo krzywiąc się. Nana jedynie kiwnęła głową i jeszcze trochę rozejrzała się po gabinecie. Wszystko wydawało mi się być jakby nowe lub ledwo co wyczyszczone. Przejechałam palcem po biurku i stało się tak jak myślałam. Na moim palcu nie było ani trochę kurzu. Dom, który od początku do końca dba sam o siebie? Nigdy nie wiadomo.

-Chciałabym poznać historię tego domu.- przerwałam ciszę.

-Tak w sumie się zgodzę.- odpowiedziała mi po chwili.

Uśmiechnęłam się delikatnie i poszłam przeszukiwać dalej. Na tyle na ile znałam Nanę wiedziałam, że zostanie jeszcze w gabinecie. Dlatego na spokojnie odszukałam kuchnię, która również była w rewelacyjnym stanie. Jak zauważyłam na blatach nie było kurzu. Same blaty były wykonane z pięknego drewna. Wszystko było wręcz perfekcyjne jak na wcześniejsze czasy. Kuchnia wyglądała gościnnie, o ile można tak powiedzieć o kuchni. Zauważyłam również, że tam kuchnia nie połączona była od razu z jadalnią. Z jednej strony komfortowe a z drugiej trzeba gdzieś to zanosić. Pomimo, że dom wyglądał gościnnie miał w sobie nutę tajemniczości. Każdy mebel idealnie wyczyszczony miał swoją historię. Wyobrażałam sobie nawet, że ktoś często przychodzi tutaj i tu po prostu sprząta. Lub właściciele tego domu nadal żyją i my nawet o tym nie wiemy. Pełno pytań, ale brak jakichkolwiek odpowiedzi na nie. Zastanawiało mnie nawet jakim cudem talerze, garnki i tym podobne są dalej w tak dobrym stanie. Jedzenia nie znalazłam, choć zdziwiłoby mnie gdyby było inaczej. I wtedy do kuchni weszła Nana. Przeanalizowała pomieszczenie jak wcześniej ja. Chyba też nie zauważyła nic ciekawego.

-Tyle pytań a tak mało odpowiedzi.- powiedziałam nagle.

-Zbyt mało odpowiedzi.- odparła.

Kiwnęłam głową. W tym musiałam się z nią zgodzić. Nie wiedziałyśmy o tym domu praktycznie nic a był najbliżej nas. Tak jakby ktoś nie pomyślał i wybudował się blisko morderców. Zastanawiało mnie tylko czy realne jest to, że po prostu zostali tu zamordowani a dom sam się czyści. Coraz więcej pytań rzuconych w nicość, które i tak by już do nas nie powróciły. Ten dom sam w sobie był zagadką. Meble, pomieszczenia, ozdoby. Wszystko dodawało mi tylko pytań co jest nie tak. Zauważyłam nawet, że jeden z talerzy był lekko nadtłuczony. Tak jakoś przejmowałam się w tamtym momencie nawet najdrobniejszymi szczegółami. Jak nigdy wcześniej.

-Ej ty, Holmes.- odezwała się nagle Nana.- Talerz nie pomoże nam w rozwiązaniu zagadki. No chyba, że byłaby na nim krew.

-Hahaha, bardzo śmieszne.- przewróciłam oczami.

Powstrzymałam jednak śmiech i odłożyłam talerz na jego miejsce. Rozejrzałam się jeszcze raz dla pewności po pomieszczeniu. Nic więcej nie zobaczyłam. Zegar przestał działać już dawno temu. Czas jakby zatrzymał się w miejscu. Wyszłam po chwili z kuchni a za mną poszła Nana. Ciekawiło mnie co jest na górze.

-Sprawdzamy górę czy będziesz jeszcze trochę na dole?- spytałam.

-Będę na dole. W razie co to cię zawołam.- odpowiedziała po namyśle.

Kiwnęłam głową i ruszyłam na górę. Schody nie wydawały z siebie żadnego dźwięku. Na górze zobaczyłam kilka par drzwi. Weszłam do pierwszego lepszego pokoju i zobaczyłam tak koleją sypialnię. Tym razem było tu łóżeczko dla dziecka. Zupełnie jakby mieszkańcy spodziewali się nowego członka rodziny. Zrobiło mi się ich naprawdę szkoda w tamtym momencie. Zdałam sobie sprawę, co często musiały czuć rodziny osób przeze mnie zamordowanych. Szybko odrzuciłam od siebie te myśli. Przynajmniej jedna rzecz nie dała mi o tym myśleć. A nawet dokładniej osoba. Moja druga osobowość, którą słyszę w swojej głowie. Tym razem miałam jej naprawdę dość.

~Przecież było ciekawie.~ Powiedziała.~ Większość cię błagała byś tego nie robiła, ale ty to po prostu olewałaś.

-Zamknij się.- powiedziałam cicho.

Bałam się, że Nana usłyszy to co mówiłam. Fakt, że rozmawiam sama ze sobą był dostatecznie dziwny, więc mogłaby mnie uznać za kompletną wariatkę. Nawet fakt, że widziałam drugą siebie był chory. Chodziła po tym dziecięcym pokoju i sobie coś cicho nuciła. Tak bardzo chciałam się jej pozbyć a nie umiałam. Usiadłam bezradnie na ziemi i spojrzałam w sufit. Ona cały czas nuciła i ani na chwilę nie zniknęła. Ja wiedziałam, że inni jej nie widzą. No chyba, że ktoś ma jakąś umiejętność wnikania w myśli to by dopiero ją zobaczył. Ale nawet jeśli Nana przyszłaby do mnie to zobaczyłaby tylko mnie i pewnie od razu to skomentowała. I postanowiłam siedzieć i czekać aż przyjdzie Nana. Słyszałam nawet jej kroki na dole. I na tym postanowiłam się skupić. Jak przechodzi z pokoju do pokoju w poszukiwaniu czegoś ciekawego. Czegoś co mogłoby być odpowiedzią na nasze pytania. Lub czegoś co mogłoby nam pomóc co do zagadek związanych z wyspą. I chodziła cały czas. Aż w końcu zdecydowała się pójść na górę. Słyszałam jak powoli wchodzi po schodach. Przez chwilę wydawało mi się, że to zupełnie obca osoba idzie do góry. Jednak przy drzwiach zobaczyłam Nanę, która dopiero po chwili weszła do pokoju w którym byłam. Druga “ja” zniknęła jak na razie. Mogłam przez chwilę odpocząć.

-Znalazłaś coś ciekawego?- spytałam.

-Nie. A ty?

Wzruszyłam ramionami.

-O ile ten pokój można uznać za ciekawy, to tak.

(Nana?)

Odejscie z bloga

noreply@blogger.com (Kowai) — Sun, 23 Jul 2017 09:02:00 +0000

Cześć wszystkim, z tej strony Nana i niestety znów nie mam dobrych ogłoszeń duszpasterskich.
Nasze szeregi opuszcza dzisiaj Ash.
Dziękujemy za wspólnie spędzony czas na blogu i napisane opowiadania. Eszystkiego dobrego ^^

Od Nany do Leo

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 22 Jul 2017 17:13:00 +0000

Stołówka jak zawsze była przepełniona, choć Tekla nie omieszkała spoglądać wilkiem na każdego, kto tylko przekroczy jej próg. Na Karo patrzyła jak na chodzący kawał mięsa, a gdyby jej spojrzenie mogło zabić, kotka już dawno byłaby martwa. Właściwie, gdybym nie miała w tej kwestii nic do powiedzenia i tak by do tego doszło. Przekroczyłam próg, posyłając Tekli wręcz pokorne spojrzenie. Lubiłam zbywać ją w ten sposób.
— Co tam, pani kucharz? — zapytałam przyjaźnie, podchodząc do niej. Lubiłam ucierać jej nosa wszelkimi dogryzkami, a od czasu gdy tu jest zdążyłam zauważyć, że nie znosi uprzejmości.
— Jeszcze się nie udławiłaś, Lynx? — bąknęła — chyba zacznę Ci robić specjalne porcje.
— No wie pani co? — Uśmiechnęłam się szeroko — Tak życzyć przełożonej?
Kobieta przewróciła oczami, aby następnie zwrócić je w stronę garów. Nałożyła mi niewielką porcję jakiejś papki. Prawda jest taka, że jeśli Tekla chciała, umiała ugotować danie na miarę Master Chef’a. Jeśli zaś nie.. Cóż, jedliśmy gorzej, niż dzieciaki w szkolnych stołówkach, co już samo podkreśla, jakie żarcie było okropne.
— Mysz by się tym nie najadła — mruknęłam.
Tekla zaśmiała się, co sprawiło, że miałam ogromną chęć ją uderzyć. Czego ona rży?
— Trzeba się nauczyć wstawać wcześniej, mości przełożono — odparła, szczerząc zęby — nie będę specjalnie dla ciebie trzymać większych porcji. Została jeszcze jedna osoba, jeśli się nie pojawi, zgłoś się po posiłek.
— Też coś — warknęłam. Nie zdążyłam jednak nawet odejść z mą nedzną porcją średniej jakości posiłku, nim pojawiła się kolejna przeszkoda. A raczej “pojawił się”. Tuż przy mnie stanął wysoki osobnik o włosach kolorem przypominających różową watę cukrową. Spojrzałam na niego krótko. Leo Alves, nasz łowca. Nigdy nie miałam okazji, aby z nim podyskutować, nie ubolewam nad tym zresztą. A po dzisiejszym dniu już na pewno nie zamierzałabym ubolewać. Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam do ostatniego wolnego stolika. Cóż, jeśli pan różowowłosy nie weźmie sobie na wynos, to chyba przyjdzie mu być skazanym na moje towarzystwo. Papka może i była papką, przy każdym stoliku zawsze znajdowały się jednak wypieki Tekli. Były one zawsze ułożone w miskach i każdy wiedział, że jest to nie lada smakołyk, nie ważne, czy Tekla upiekła ciastka, czy bułki. Może i nie przepadałam za tą kobietą, ale zdolności piekarskie, to ona miała co najmniej zacne. Dzisiaj ujrzałam precle, a w przybliżeniu precla. Jednego, ot co. Ostał się ostatni.
Już wyciągałam rękę, aby pochwycić wypiek, gdy nagle moja dłoń styknęła się z czyjąś inną, również sięgającą po tę “smaczniejszą” część posiłku. Uniosłam hardo głowę, spoglądając w niewielkie, zielone oczy delikwenta. Alves również przez moment patrzył w moje tęczówki.
— Kobietą się ustępuje, czy nie tak? — zapytałam spokojnie, ściskając posiłek.
— Zabieraj tą rękę, bo zapocisz mi jedzenie — wycharczał. Nie będzie łatwo, hmm?
— Pierwsza tu usiadłam, więc czysto teoretycznie ten precel jest mój — nie zamierzałam dzielić się wypiekiem.
— Pieprzyć teorię — bąknął.
— Cóż, musisz zatem wiedzieć, że nie oddam go po dobroci. Może zakładzik?

<Leo? Pobudka ^^ Idziesz na zakłady z Lynx?>

Odejście z bloga

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 22 Jul 2017 12:12:00 +0000

Witam wszystkich obozowiczów. Dzisiaj przychodzę niestety ze złą wiadomością. Vuk opuszcza nasze szeregi.
Dziękujemy za wspólnie spędzony czas na wyspie, oraz napisane opowiadania. Mamy nadzieję, że miło spędziłeś czas wśród obozowiczów. :)
~Nana

Od Michaela cd Ash'a

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 22 Jul 2017 11:58:00 +0000

Wciąż nieco skonsternowany, wpatrywałem się w malejącą z każdą sekundą sylwetkę kolibrzego złodzieja - po kilku sekundach jego postać zniknęła jednak między drzewami, a ja skierowałem wzrok na chłopaka. Ten stał jednak nieruchomo, jakby zamieniony w posąg i ze wzrokiem skierowanym w stronę, w którą zbiegło owe dziwne stworzenie sprzed chwili. Milczenie zawisło między nami jak ciężka sieć po obfitym połowie czy pajęczyna, w którą zaplątało się zbyt wiele owadów - jej lepkie nici zdawały się oplatywać moje nogi, kiedy nie mogłem wykonać ani kroku, by ruszyć za dziwną istotą. Wtem jednak, nim zdążyłem powiadomić Ash'a o swoich zamiarach, ten ubiegł mnie:
- Co się tak właściwie stało?- zapytał po dłuższej chwili milczenia, marszcząc brwi, które to niemal zbiegły się na środku czoła.
- Zostaliśmy okradzeni ze wspomnień- odparłem możliwie beznamiętnym tonem, nie chcąc, by na wierzch wyszła fala emocji, jaka mnie zalała po uświadomieniu sobie tego faktu.
Chłopak wziął głęboki oddech, a jego sylwetka nagle się wyprostowała: najwyraźniej podjął decyzję.
-Nie wiem jak ty, ale ja idę swoje odzyskać- stwierdził, rzucając mi badawcze spojrzenie. Pozwoliłem sobie na krzywy uśmiech pod nosem, zanim odpowiedziałem:
- Myślisz, że tak to zostawię?- rzuciłem, zaciskając mocno palce na łapkach Momo i Kiki, które to zwisały bezwolnie, przymocowane do paska na moich spodniach.
Zrobiłem szybki krok do przodu, wyprzedając chłopaka. Krew uderzyła mi do głowy, a serce zaczęło szybciej pracować, pompując szkarłatną ciecz z nienaturalną wręcz prędkością. Miałem wrażenie, że gdyby popłynęła trochę szybciej, w tętnicach czułbym autentyczny ból. Byłem przerażony. Zły, przerażony i wściekły. Wściekły na tego kolibra, że zabrał mi wspomnienia, a przede wszystkim na siebie, że na to pozwoliłem. Zacisnąłem mocno powieki, usiłując przywołać w myślach obraz Marianne. Jej zdjęcie, zaszyte gdzieś w łapce Kiki, dodawało mi animuszu - nie mogłem przecież pozwolić, by wspomnienia o siostrze zostały mi odebrane. Poczułem, jakby mój żołądek skręcał się w ciasny supeł. Jak uczyłem siostrę jeździć na rowerze, godziny spędzone na obserwowaniu gwiazd, odprowadzenie jej do szkoły, wspólne robienie toru naleśnikowego na urodziny mamy...
Nagle, tuż za plecami, usłyszałem zniecierpliwione miauknięcie, a po chwili dziwnie znajomy kot wyprzedził mnie o jakiś metr, tylko na chwilę odwracając pyszczek w moją stronę, bardzo sugestywnie obrzucając moją sylwetkę spojrzeniem bursztynowych oczu. Przewróciłem oczami, ale również przybrałem postać czworonożnego mlekopijcy. Nie zamierzałem głośno tego przyznawać, ale Ash miał rację - w tej formie, obaj będziemy się szybciej poruszać. Niespokojnie pomachałem ogonem, zamiatając drobinki pyłu ze ścieżki. Czasu dużo nie mieliśmy, a już dobrą chwilę temu straciliśmy małego złodzieja z oczu.
Kiedy tylko przekroczyłem linię drzew, kilkoma ruchami wdrapałem się na jedno z wyższych drzew, by mieć lepszy widok na las. Kilkukrotnie przeskakiwałem na inne konary, cały czas czując obecność chłopaka za sobą. Po kilku minutach, gdzieś między krzakiem maliny a przechyloną sosną, która już dawno uschła - pożółkłe igły leżały rozsypane dookoła. Właśnie pod jej pniem, opartym o jakiś rozwidlony konar buku, przeleciała maleńka, kolorowa kulka, która ciągnęła za sobą dwa lśniące punkciki. Zwęziłem oczy w wąskie szparki, szykując się do skoku. Ash najwyraźniej również dostrzegł złodzieja, gdyż prychnął z irytacją. Natomiast nasz koliber, najwyraźniej mając już poczucie bezpieczeństwa, z ulgą wylądował na cienkiej gałązce maliny, z której to zaczął z ciekawością rozglądać się po okolicy. Nawet jeśli dostrzegł dwa koty, siedzące w oddali i przygotowane do skoku, nie dał po sobie poznać ani śladu niepokoju. Wręcz przeciwnie, na ile dokładnie mogłem go dostrzec, na tyle cała jego postać wręcz promieniała zrelaksowaniem. Jeśli czekaliśmy na dogodną chwilę, by zaatakować, nadarzyła się dużo wcześniej, niż sądziłem... co mogło być nieco dziwne, postanowiłem jednak odsunąć obawy na bok. Przede wszystkim wspomnienia. Marianne.

< Ash? Wybacz, że dopiero odpisuję >

Od Ash'a cd Charlotte

noreply@blogger.com (Kowai) — Tue, 18 Jul 2017 15:05:00 +0000

Spojrzałem na nią, była gorsza od dziecka, któremu po raz pierwszy w życiu czegoś odmówiono, nie mogąc się powstrzymać odparłem kpiącym tonem:
-Nie panujesz nad swoimi uczuciami a co dopiero nad mocami, jedynym, co możesz skrzywdzić jesteś ty sama. A teraz się uspokój, bo w takim stanie wiele nie zdziałasz. Jak przestaniesz się wyrywać wtedy porozmawiamy-Westchnąłem po raz kolejny przetwarzając w myślach zaistniałą sytuację. Jedyną z niewielu rzeczy, których byłem pewien to, to, że nie nadaje się na przywódcę, stanowisko to wymaga nie tylko wysiłku intelektualnego, ale znacznej aktywności fizycznej, na którą po prostu mój organizm nie był zaprogramowany. Nic nie poradzę, że jestem zepsutą zabawką z pogubionymi częściami, którą i tak dzieci chcą się bawić nie bacząc na jej fatalny stan. Widząc, że nasza nowa koleżanka przestała się szarpać pokazałem ledwo znaczącym gestem Rikki by ją puściła, gdy to zrobiła oznajmiłem:
-Nie chce cię rozczarowywać, ale nie nadaje się na przywódcę. Dlaczego sama nie możesz nim zostać?
-Też się nie nadaje, jestem za bardzo porywcza. Potrzebuję osoby, która działa na spokojnie. Wydajesz mi się odpowiedni
-Nie chce mi się dbać o niczyje zdrowie, za dużo z tym zawracania dupy -Mruknąłem odwracając się do niej plecami, by nie widziała mojej twarzy, na której malował się smutek wywołany wspomnieniami dotyczącymi Ophelii, to przeze mnie umarła, nie chce by ktoś jeszcze podzielił jej los, to by mnie wykończyło. Przez to wszystko nie miałem już ochoty na dalsze towarzyszenie Rikki, nie ważne, co bym zrobił ona i tak umrze, po za tym ta stojąca za mną blondynka nie była moją najmłodszą siostrą:
-Ale obiecałeś, że mi pomożesz
-Bo pomogę, w znalezieniu przywódcy-Odparłem wiedząc, że słuchanie jej miauczenia i płaczu będzie bardziej upierdliwe niż sama pomoc jej. Przeciągnąłem się by rozciągnąć mięśnie, które przez ciągłe garbienie były naciągnięte i zesztywniałe, każdy krok sprawiał mi mały ból, jakby mój organizm zastosował sabotaż mający na celu zadbanie o moją postawę. Duży wkład nad moimi bolącymi plecami i karkiem miały prawdopodobnie ciągłe przemiany, które zmuszały me kości i inne organy do ciągłego zwiększania i zmniejszania swych rozmiarów, dla własnego zdrowia musiałem ograniczyć zmiany postaci. Ale to męczące, będę musiał obejść się przez jakiś czas bez mojej tarczy przed światem, nie pozostaje teraz mi nic innego jak stanąć twarzą w twarz z ludźmi, których tak staram się unikać. Podszedłem do Rikki oznajmiając niechętnie:
-Wrócę nie długo, jeśli chcesz, wybacz, że nici z naszego obiadu, ale chce to mieć jak najszybciej za sobą-Uśmiechnąłem się do niej i ruszyłem przed siebie mijając Charlotte, gdy za mną nie ruszyła spytałem z lekką nadzieją w głosie:
-Zmieniłaś zdanie?
-Nie, no skądże
-To chodź-Gdy pojawiła się obok mnie, ruszyliśmy w dalszą drogę:
-Planuję założyć obóz w górach, dzięki mgle nie będzie problemu z obroną
-W górach jest zimno, nie będzie tam można normalnie funkcjonować, będziesz potrzebować jakiś surowców takich jak drewno, wełna, które raczej nie występują tam w dużej ilości-Odparłem podnosząc wzrok i przyglądając się skalnej formacji przed nami, która znacznie górowała nad i tak wysokimi drzewami. Wyobrażając sobie wysiłek, jaki będę musiał włożyć we wspinaczkę żałowałem, że najpierw obiecuje coś komuś a dopiero potem dowiaduje się, czego dotyczyła ta umowa słowna.:
-Założymy obóz nad gorącym źródłem będzie służył nam jako piec-Całkiem sprytnie wymyślone, przyznaje. Gdyby skonstruować wielki namiot, którego pośrodku znajdowałaby się ciepła woda w środku panowałaby taka temperatura jak tutaj w dżungli ogrzanej przez słońce, po za tym gdyby namiot przykryty byłby śniegiem czyniłoby go to praktycznie niezauważalnym na górskim stoku.:
-Skąd pomysł na założenie nowego obozu? Nie starczy tobie Ashita no Kage albo Sakusei?-Spytałem czując potrzebę dowiedzenia się, co kieruje tą młodą duszyczką:
-Nie chce walczyć, nie popieram zła ani dobra, chce być neutralna i zapewnić ludziom takim jak ja, którzy mają dosyć walk nowy dom.
-Dlatego nie mogę zostać przywódcą, chce wrócić do Arkeni, do rodziny
-Ale zanim to nastąpi minię przynajmniej parę długich miesięcy, jak nie lat, do tego czasu mógłbyś nami przewodzić
-Bycie liderem jest zbyt męczące, za dużo z tym zachodu a pożytku zero. Samo utrapienie-Odparłem zarzucając kaptur na głowę i wkładając ręce do kieszeni dając jej tym do zrozumienia, iż to koniec tematu:
-Właśnie nie, przywódca nie musi się zbytnio wysilać, ma on od tego ludzi, on tylko planuje. Pomyśl, wydawałabyś tylko rozkazy, sprawdzał czy wszystko działa i to wszystko.-Rozmarzyłem się przez chwilę nad tą myślą, mieć święty spokój, móc rozkoszować się słodkim nieróbstwem. Ach. Cudownie. Szybko jednak wróciłem do rzeczywistości:
-Sam nie wiem. Przywódca jest odpowiedzialny za obóz i dba o bezpieczeństwo swoich ludzi, musi być silny by moc ich obronić w razie ataku czy innej nieciekawej sytuacji. To nie na moją głowę
-Masz rodzinę?-Przytaknąłem zmęczony ciągłym paplaniem. Rozmowa z nią przypominała rzucaniem grochem o ścianę licząc na jej zburzenie, nie dociera do niej, że nie chce tego stanowiska:
-A, co gdyby trafili na wyspę, bo ktoś ich wrobił? Wolałbyś by trafili na Ashita no Kage albo Sakusei?-Zawachałem się, wolałbym by byli pod moją pieczą nic kogoś obcego. Po dłuższej chwili, którą wykorzystałem na zastanowienie się, odparłem:
-Mogę spróbować przez miesiąc być szefem jak ci tak na tym zależy

(Charlotte?)

Od Nany cd Vuk'a

noreply@blogger.com (Kowai) — Wed, 12 Jul 2017 12:44:00 +0000

Przez moment wpatrywałam się w świetlika. Nie to, żeby mi jakoś bardzo przeszkadzał, ale..postradał zmysły?
Stwierdzenie, że pasował tutaj jak pięść do oka było niemalże idealne. Czyżby to był jakiś “instynkt samozachowawczy?”. Z tym, że w Ashita to bardziej masochizm, dla kogoś jego pokroju. Nie chodzi o to, że jest mizerny, czy coś w tym stylu, on po prostu.. Nie wyglądał na takiego, co chciałby zemsty.
— Jakby się uprzeć.. — mruknęłam — pasowałbyś na kucharza, zielarza, czy innego “arza” — wzruszyłam ramionami — nie polecam Ci jednak tego miejsca. Prędzej pasowałbyś do Sakusei, ale jako osoba z Ashita nie znam ich lokalizacji. Wiesz, to byłoby dla nich niebezpieczne. Jest jeszcze jeden obóz, bodajże.. Samuke? O nim także niewiele mi wiadomo. Chyba znajduje się gdzieś w górach.
— Czyli nic bliskiego, co? — zapytał. Skinęłam głową.
— W istocie. Jeśli jednak mam być szczera, nie widzę Cię tutaj — i co ja mam z nim zrobić? Ni to wyrzucić, ni to zatrzymać. Na smacznego też nie wygląda.
—Mi również niespecjalnie uśmiecha się przebywanie tutaj — skinął głową — wolę jednak siedzieć bezpiecznie z twoją ‘rodziną’, niż zostać zjedzony przez jakieś pokraczne stworzenie. — Przewróciłam oczami.
— Zdefiniuj słowo “bezpiecznie” — zaproponowałam. Kiedy spojrzał na mnie, lekko zdziwiony, zaczęłam — Ta wyspa to ostoja dla wariatów, czekających na jeden twój błąd. A wiesz, gdzie jest ich najwięcej? Właśnie tutaj. Jesteśmy w samym centrum siedziska łgarzy, mordercy, oszustów i sadystów. Od kilku minut prowadzisz rozmowę z sadystką, która wraz z tamtą miłą istotką, która się z tobą przywitała, stoi na czele tej bandy.
— Mimo wszystko zawsze to jakieś zgrupowanie, nie?
— Skoro tak mówisz.. — mruknęłam — w każdym razie, dzisiaj możesz tu przenocować i to przemyśleć. Ja jutro wybieram się na poszukiwania mojej książki, jak chcesz, możesz iść ze mną, a nuż trafisz na kogoś bardziej przyzwoitego — zaproponowałam.
— Mogąc tutaj przenocować dostanę jakiś pokój, czy coś? — zapytał. Pokiwałam głową.
— Celę. Zaraz dam Ci kluczyk — z tymi słowami ruszyłam przed siebie. Świetlik nie miał innego wyboru, niż podążyć moim śladem. Klucze ja i Mortem trzymałyśmy w swoich celach, głównie ze względu, aby nikomu się nie zachciało ich podkraść. Dotarliśmy więc do “więzienia” wdzięcznie oznakowanego numerem 13. Wyjęłam z kieszeni kluczyk i otworzyłam swoją celę. Nie zdziwiło mnie, gdy na łóżku dostrzegłam śpiącą Karo. Kotka zazwyczaj wykazywała aktywność jedynie w nocy. Wystarczyło jednak, bym zrobiła kilka kroków, dochodząc ledwie do szafki, aby zwierzę obudziło się i zaczęło syczeć.
— Wyluzuj, socjopatką — rzuciłam — jest nieszkodliwy. — Karo dumnie wypięła ogon, a następnie zgrabnie zeskoczyła z dotychczasowego miejsca spania, wymijające świetlika i wychodząc z celi, zapewne w celu maltretowania drobnych istot, oraz kucharki.
— Masz jakieś preferencje, jeśli chodzi o numer celi? — zapytałam.

<Vuk?>

Od Vuk'a do Mayumi

noreply@blogger.com (Kowai) — Wed, 12 Jul 2017 11:06:00 +0000

To wcale nie była żadna zjawa ni duch. Ludzka dziewczynka, eh… Jej blada i rozmyta aparycja zwiodła mnie na manowce. A niech to !
Zdziwiło mnie, że dziecko jest w stanie wygłosić coś tak wzniosłego. Tyrania, cywilizacja i jej wrogowie, hm… Wtem zadała mi pytanie, jakby wyjęte z jakiegoś znamienitego filmu.
-Czy podążysz za mną? Pomożesz mi? – Rzekła, wyciągając drobną dłoń.
Popatrzyłem badawczo na wyciągniętą ku mnie kończynę. Pogrążyłem się w rozmyślaniach.
Ja – człowiek świetlik, ona – fałszywe widmo. Nieco groteskowy duet, przyznać trzeba. Zbyt groteskowy, aby walczyć z tymi, którzy dyktują zasady. Potrzebowalibyśmy sojuszników. Wątpliwa to jednak kwestia w takim miejscu, jak to. Sami skazańcy i w większości postrzeleńcy.
- A co, jeżeli się nie zgodzę ? Nie uważam aby szukanie ochotników do rebelii po krzakach i jamach było dobrym pomysłem. Pełno tu pomyleńców, socjopatów i psycholi, o co najmniej dziwnych upodobaniach. Jeden zły ruch, a lądujesz w piachu z kulką w oku. Znałem człowieka, który dostawał białej gorączki, gdy tylko ujrzał coś fioletowego. Wiesz co czułem, kiedy wlazłem na jego posesję ubrany w taką koszulkę ? Ledwie dobiegłem do płotu. Dlatego nie noszę się na filetowo.
Skończywszy, spojrzałem w twarz swojej rozmówczyni. Niezbyt wiele z niej wyczytałem. Tylko to, że stężała jeszcze bardziej. Zdałem sobie jednak z czegoś sprawę. Włosy. Jej włosy falowały nienaturalnie - niezgodnie z kierunkiem wiania wiatru. Oho, mała manipulatorka.
- Nadal będziesz miłym Zefirkiem, czy może po usłyszeniu mojej odmowy obudzisz w sobie Boreasza ? - Zapytałem zaczepnie.
- …
- Błagam, powiedz coś. Ta niezręczna cisza mnie zabija.
Zamiast odpowiedzi doczekałem się nagłego podmuchu wiatru. Ktoś rozwiązał worek, który Odyseusz dostał od Eola, czy co ? Wściekły wicher zwalił mnie z nóg – przeturlałem się kilka metrów, uderzając głową o korzenie i kamienie. Postawiwszy się do pionu, posłałem smarkatej pannicy jeden z wielu uśmieszków, które zawierał mój bogaty asortyment i ostentacyjnie zabłysnąłem niczym latarnia morska.

Od Vuk'a cd Nany

noreply@blogger.com (Kowai) — Wed, 12 Jul 2017 11:05:00 +0000

Siadłem spokojnie, patrząc nieufnie na metalowe szczypce i zaschniętą krew na prowizorycznym stole operacyjnym. Towarzyszyło temu nieprzyjemne uczucie, jakby za kołnierz wlano mi przeraźliwie zimną ciecz, która powoli spływała wzdłuż mojego kręgosłupa. Brrr…
Choć Nana zagwarantowała mi swe czyste zamiary, nadal czułem się niepewnie. Zdjąłem poszarpaną bluzę, prezentując równie poszarpane ramię. Gdy zimna stal dotknęła mojej skóry, mimowolnie wykrzywiłem się. „Pani doktor” właśnie zaczęła mocować się z zębem, który utknął gdzieś w odmętach mojej tkanki. W bardzo chaotyczny sposób. Wybałuszyłem oczy tak, że mało nie wypadły z oczodołów.
- Oszalałaś ?! – Wycharkotałem przez zęby.
- Cicho, muszę się skupić – Powiedziała, jeszcze bardziej zaciskając szczypce.
Wykonywała zabieg z zacięciem godnym pasjonata, czy raczej sadysty. Ja miotałem się jak dziki, co tylko pogorszyło sprawę, zaś z moich ust wydobywał się niezrozumiały potok słów, pozbawiony jakiegokolwiek sensu. Bolesne szperanie w mojej ranie ustało. Teraz przyszła kolej na pokaźny chlust wody utlenionej. Zareagowałem w sposób podobny, jednak jeszcze bardziej opętańczy. Kilka sprawnych ruchów dłoni i na mojej kończynie pojawił się szykowny bandaż.
- O matko, a już myślałem, że mnie zabijesz.
- Masz bandaż ? Masz. Powinieneś się cieszyć.
- Oczywiście. Wiedz, że wielka z ciebie dobrodziejka. Rąsia jak nowa. – Spróbowałem nią pomachać, ale świeże obrażenia dały ponownie o sobie znać, przez co gest ten wyszedł bardzo pokracznie.
- Cóż… Skoro mamy z głowy cały ten cyrk, może byś tak raczył się ulotnić ? – Rzekła, spoglądając na odrapane drzwi o żelaznych okuciach.
Nie będąc w swym zwyczajowym nastroju do żartów, zeskoczyłem ze stołu i bez słowa ruszyłem we wskazanym kierunku. Opuszczenie tego ponurego pokoju oświetlanego jedynie przygasającą żarówką, było nieopisaną ulgą. Odetchnąłem głęboko. Nie uśmiechało mi się w pojedynkę zwiedzać plątaninę korytarzy Ashity, dlatego przykucnąłem przy wejściu, czekając na Nanę. Ta jednak zdawała się być niezwykle zaabsorbowana czyszczeniem i układaniem swoich drogich narzędzi, toteż trochę to potrwało. Kiedy wreszcie wynurzyła się ze swego królestwa bólu i rozpaczy, powoli wstałem z kamiennej posadzki i zacząłem rozmowę.
- Zapewne liczyłaś na to, że już mnie tu nie zastaniesz. Szczerze powiedziawszy, wolałbym nie wracać w te dzikie chaszcze. Wiem. Pasuję tu jak pięść do oka. Z drugiej strony… Nie mielibyście może dla mnie jakiejś roboty ? Albo chociaż informacji, gdzie znajduje się inny, najbliższy obóz.
Dołączenie do Ashita no Kage nie było szczytem moich skrytych marzeń i pragnień. Co miałem jednak zrobić ? To jedyny obóz, na jaki natknąłem się od początku mojej „przygody”. Wracając w dzicz, ryzykuję kolejne spotkanie z jakąś parszywą zwierzyną, czy innym cholerstwem. Nie mam też gwarancji, że o własnych siłach znajdę inne obozowisko.

Mortem cd Hiro

noreply@blogger.com (Mortemm) — Mon, 10 Jul 2017 19:49:00 +0000

Zamyśliłam się na chwilę. Pomyślałam o Victorze po czym zdałam sobie sprawę, że raczej tak szybko mnie nie znajdzie i odpowiedź nasunęła mi się sama.

-Bardzo chętnie przejdę się dalej.- odpowiedziałam z uśmiechem.

Poszliśmy dalej a okolica robiła się coraz to ciemniejsza. Las był naprawdę pięknym miejscem w ciemności choć trochę się jej bałam. Victor doskonale o tym wiedział i dlatego często nie mogłam wychodzić poza obóz gdy było zbyt ciemno. Po raz pierwszy złamałam tą zasadę i olałam rozkazy Victora. Po części się bałam, że zrobi coś mojemu nowemu towarzyszowi. Oczywiście nic złego się nie działo przez dłuższy czas. Mój mały stworek rozglądał się po okolicy i był kilka kroków przed nami. To jakiego było rozmiaru pomagało mu w ukryciu się i przy okazji właśnie szukaniu zagrożenia.

-W sumie ten stworek jest przydatny.- zauważył chłopak.- W razie niebezpieczeństwa cię poinformuje a dzięki czemu nawet uratuje ci życie.

Kiwnęłam głową i uśmiechnęłam się delikatnie. Kochałam za to mojego stworka. Zawsze mi pomagał kiedy akurat gdzieś wychodziłam. Chociaż żałowałam, że nie umiem władać ogniem to zawsze przypominałam sobie o nim od razu o tym zapominałam. A dzięki niemu w tamtej sytuacji wiedziałam, że jesteśmy bezpieczni. Oczywiście do czasu, bo gdy zrobiło się już zupełnie ciemno zawiadomił nas o tym, że ktoś się zbliża. Od razu się gdzieś schowaliśmy a ja już nawet wiedziałam kto to. Nie wiedziałam jedynie tego jakim cudem udało mu się mnie znowu odnaleźć. Starałam się zachowywać tak cicho by nas nie usłyszał i poszedł dalej. W duchu błagałam by nas szybko ominął, jednak jak na złość zatrzymał się niedaleko nas. Mój oddech trochę przyspieszył, dlatego zakryłam usta dłonią. Adrenalina mi skoczyła i przy okazji mocno się zestresowałam. Victor zdawał się być coraz bliżej nas z tego co słyszałam. A dokładniej był to dźwięk jego kroków, który co jakiś czas na chwilę się urywał by później znów można było go usłyszeć. Wydawało mi się, że wiedział gdzie jesteśmy, ale postanowił mnie mocno zestresować. W pewnym momencie jego kroki ponownie umilkły. Szybko powstrzymałam Hiro przed wyjściem z kryjówki, bo wiedziałam, że on tak naprawdę nadal jest niedaleko nas. Chłopak, jednak nie bardzo rozumiał czemu go zatrzymałam, ale został ze mną w tamtym miejscu.

-Panienko, wiem, że tu jesteś.- usłyszałam głos Victora.

Cicho westchnęłam. Chłopakowi kazałam zostać w kryjówce i sama wyszłam. Victor tak jak myślałam stał niedaleko mnie. Był trochę na mnie zły. Choć tak naprawdę mógł być wściekły. Westchnął cicho. Hiro mnie nie posłuchał i wyszedł z kryjówki. Oczywiście wszystko się potoczyło okropnie. Gdy tylko Victor go zauważył nieźle się zdenerwowała. Doszło nawet do bójki, którą wolę pominąć. Oczywiście postarałam się ich rozdzielić by nie zrobili sobie żadnej zbyt dużej krzywdy. Załamałam się, gdy zobaczyłam krew. Westchnęłam cicho.

-Spodziewałam się bardziej dorosłego zachowania.- powiedziałam.- Ale jak widzę tylko ja tu myślę racjonalnie. Victor nie każdy kto jest obok mnie chce mnie skrzywdzić. I proszę cię teraz przy nim. Jeśli dojdzie do walki nie chroń mnie, bo ja naprawdę muszę już sama sobie radzić. A co do takich sytuacji to ja powinnam się uczyć na własnych błędach. Bardzo szanuje ciebie i twoje zdanie, jednak ja jestem już dorosła co oznacza, że już sama mogę o sobie decydować. I Hiro. Jak ci każe zostać w ukryciu to nie robię tego bo mam taki kaprys. Ja po prostu wiem, że coś jest dla kogoś niezbyt bezpieczne i staram się uniknąć konfliktów między obozami.

Obaj kiwnęli głowami. Spojrzałam od razu w jak bardzo krytycznym stanie są.

-A teraz wróć do swojego obozu i najlepiej to opatrz.- spojrzałam na chłopaka.- I przede wszystkim mam nadzieję, że się spotkamy i nie będzie żadnej bójki. I miło się z tobą spędzało dzień.

-Wzajemnie.- wydawało mi się, że delikatnie się uśmiechnął.

Poszedł w swoją stronę a ja poszłam z Victorem. Po drodze miałam kazanie o tym co powinnam a czego nie powinnam robić. Czyli jak zawsze. Jednak bardzo się cieszyłam, bo przynajmniej wiedziałam, że choć trochę się o mnie martwi kiedy mnie długi czas nie ma.

(Hiro?)

Od Kiry do Hide Cd Hiro

noreply@blogger.com (Pinkie Swag) — Mon, 10 Jul 2017 19:42:00 +0000

Miałam małe problemy z chodzeniem, przez złamaną nogę. Strasznie mnie to bolało no i w dodatkowo mogłam mieć złamany nos. Dzięki kurna porąbany chłopaku. Powiem tak nie wiem gdzie jesteśmy. Czy mi muszą się przydarzać takie sytuacje? Nadal chodziliśmy w kółku jakby miał ktoś zaatakować jako pierwszy. No ja na pewnie nie będę pierwsza. Przez przypadek źle stanęłam i momentalnie upadłam łapiąc się za złamaną nogę to nie był dobry pomysł by chodzić. Kurna boli jakby mnie coś poturbowało z całej siły lub jak stado bawołów galopujących prosto na mnie. Teraz ja na pewno nie wstanę. Poczułam wzrok czarnowłosego na sobie, lecz tylko na moment. Nawet na niego nie spojrzałam, ponieważ by użył na mnie tej swojej mocy już z bólem mam dość! Byłam już wrogo nastawiona do drugiego chłopaka przez to, że mam taki stan. Ale przynajmniej oberwał parę razy z mojej pięści. Niestety musiałam się przemienić w kota i na szczęście miałam sprawne trzy łapy, a tą złamaną musiałam mieć podniesioną bo inaczej bym nie wytrzymała z bólu. Na moje szczęście biało włosy chłopak spoglądał na czarnowłosego, a ja skradając się skoczyłam na niego i zaczęłam drapać jego twarz. Chłopak próbował mnie zdjąć ze swojej twarzy, a ja jak uparta nadal go drapałam. Za to co on mi zrobił. Oczywiście już zeszłam z niego, a on miał strasznie poharataną twarz. No i dobrze u tak! Ze mną się nie zadziera. Nagle poczułam wzrok czarnowłosego i moje futro się speszyło. Powiem tak ja się go do jasnej cholery boję! Kiedy powoli ręka czarnowłosego się do mnie zbliżała syknęłam na niego, jakbym chciała mu pokazać, że zrobię mu to samo jak tamtemu. Tylko jedno pytanie dlaczego ja tutaj jestem? Brawo mój piękny zapłon jaki mam. Nie pomyślałam czemu jeszcze ja tutaj jestem jak oni zaczęli się prawdopodobnie bić bo czarnowłosy ma w połowie spaloną twarz. Naprawdę wygląda jak nie powiem dość strasznie.

Hiro?

Od Hide do Hiro cd Kira

noreply@blogger.com (Pinkie Swag) — Mon, 10 Jul 2017 09:45:00 +0000

Wszystko zależy od tego kto wykona pierwszy cios. Chodziliśmy w kółko w malutkiej piwnicy czekając na kolejny ruch. Jestem niecierpliwy co do śmierci, więc sam wykonam pierwszy ruch. Doskoczyłem w stronę chłopaka i celowałem pięścią w jego brzuch. Ał! Skurwiel złapał mnie za rękę i ją wygiął. Szybko kopnąłem go w piszczel i przerzuciłem przez plecy. Natychmiast wstał i przeszył mnie wzrokiem pseudo-bohatera, wiecie ten wzrok zemsty jak u Batmana. Nim udało mi się porównać jego wzrok do czegokolwiek zniknął mi z oczu. No jak siebie kocham, bo w Boga nie wierzę zniknął mi z oczu! Zacząłem się rozglądać po piwnicy, ogromna jarzeniówka oświetlająca całą piwnicę, stara szafa i leżąca kotowata. Usłyszałem kroplę wody uderzającą o podłogę i cisza...bang! W ostatnim momencie odskoczyłem z toru szarżującego chłopaka i ruszyłem wprost na niego. Nim się odwrócił zdążyłem uderzyć go mocno w tył głowy, ten natychmiast kopnął mnie w brzuch i tak zaczęła się wymiana ciosów. Żaden z nas nawet się nie bronił, po prostu uderzaliśmy się najmocniej jak możemy, aby któryś z nas pierwszy padł. Niestety lub stety motyw walki z uderzania się na pięści zmienił się znów w chodzenie w kółku. Przez tę minutę moja pięść dotknęła jego twarzy i vice versa, że obydwoje byliśmy całkiem poobijani i zmęczeni. Oddech zrobił mi się coraz cięższy, można było to usłyszeć w jego oddechu. Poluzowałem lekko krawat, który znalazłem tutaj przed spotkaniem tego gościa i włożyłem ręce do kieszeni. Zaśmiałem się głośno i pokręciłem lekko głową, nie mogłem uwierzyć, że on jeszcze żyje, reszta gości z wyspy umierała na sam mój widok, czas zakończyć tę parodię walki. Chłopak powoli podniósł nogą nóż z ziemi, a ja wiedziałem że to nic mu nie pomoże. Szybko ruszyłem w jego stronę, otwierając oczy najbardziej jak tylko się da, jeśli w nie spojrzy to koniec walki i wygrałem. A on natomiast przyłożył nóż do twarzy, o co mu chodzi? Spojrzałem na nóż i zrozumiałem, widziałem w nóżu swoje odbicie, odbicie moich oczy. Nie sądziłem, że to prawda, ale moje moce potrafią podziałać na mnie. Teraz ja wiem jak działa strach. Wszystko nagle zblakło, słyszałem krzyki znanych mi już ludzi, zaczęła przypominać mi się cała moja historia. Narkotyki, ośrodek, rodzina i ja, morderca. Zacząłem krzyczeć najgłośniej jak mogłem, widziałem wszystkie moje ofiary, ludzi za którymi tęskniłem, oni wszyscy mnie nawiedzają…
Nagle poczułem ogromny ból na twarzy. Natychmiast wszystkie koszmary zniknęły, a ja klęczałem pod ścianą z ogromnym bólem prawej części twarzy. Złapałem się za nią, nie czułem wcale skóry, co się stało z moją twarzą?! Wszystko pamiętam, przez czas gdy miałem koszmary on mi spalił pół twarzy, z własnej cholernej ręki! Powstałem i spojrzałem na lekko zszokowanego chłopaka i szeroko się uśmiechnąłem, muszę wyglądać jak połączenie Jokera i Harveya Denta, najśmieszniejsze jest to, że walczę z kimś o wzroku Batmana. Zacząłem się śmiać jak największy sadysta, jak ktoś kim naprawdę jestem. Spojrzałem na chłopaka i nagle ja, on i ta pchła znaleźliśmy się gdzieś indziej. Byliśmy w środku kosmosu, znaczy tak to wyglądało. Wszędzie gwiazdy i pustka, ciemność.
-Witajcie w świecie astralnym moi mili.. -Ładnie się ukłoniłem i spojrzałem na zdziwionego chłopaka i kotkę, która zdążyła się obudzić.
Wszyscy w trójkę zaczęliśmy chodzić w kółko i patrzeć na siebie. Chłopak i jego białe/różowe włosy, ja i moje pół spalonej twarzy i kocica z jej złamianiami.

(Hiro Kiraa?)

Od Hide do Ash'a cd Jakkaru

noreply@blogger.com (Pinkie Swag) — Mon, 10 Jul 2017 09:42:00 +0000

Stałem w wejściu do lasu i nasłuchiwałem naszego intruza. Byłem pewien, że gdzieś tu jest. Usłyszałem kilka ciężkich kroków za mną i odruchowo się odwróciłem, aby spojrzeć na dwójkę zmęczonych strażników z Ashita no Kage.
-Hide, widziałeś tu kogoś?! -Jeden ze strażników spytał mnie zmęczony jakby przebiegł Tour de France z rowerem na plecach.
-Nie, ale jeszcze znajdę. Wy wróćcie do bazy i szukajcie tam. -Uśmiechnąłem się szeroko i wyjąłem spod płaszcza paczkę mentolowych papierosów.
Nim się obejrzałem szczęśliwi strażnicy już szli do bazy, aby potem móc się relaksować zamiast szukać szczura. Powoli szedłem w głąb lasu, chociaż wiem że intruz jest niedaleko. Wyjąłem papierosa z paczki i włożyłem go do ust, zgrabnie wyciągając metalową zapalniczkę z kieszeni odpaliłem go. Paczkę schowałem, a ledwo działającą już zapalniczkę rzuciłem przed siebie. Coś jest nie tak, nie słyszałem uderzenia zapalniczki o ziemię. Zacząłem biec w stronę miejsca gdzie zapalniczka powinna upaść. Z krzaków nagle wyskoczył ten sam gość co przede mną uciekał, zaczął biec ile sił w nogach, a ja zaraz za nim. Dobrze wiemy, że mi nie ucieknie, nie ma gdzie się skryć, ani nie ma jak się obronić. Powoli go doganiam, ale chłopak nie poddaje się tak łatwo. Z daleka zauważyłem jakąś zniszczoną konstrukcję, ale za cholerę nie wiem co to jest. Białowłosy najwyraźniej się tam udawał, myśli że mu to coś pomoże. Wyciągnąłem rękę w jego stronę, brakują mi milimetry do jego ramienia. Dawaj Hide, już go masz! Złapałem go za ramię i z impetem uderzyłem z kolana w jego plecy. Zatrzymałem się, a on poleciał na drzwi spróchniałego, starego domku. Drzwi wyleciały z zawiasami, a Biały na nich leży i próbuje ogarnąć co się stało. Usłyszałem krzyk dwójki kobiet, obie siedziały w domku i patrzały na nas z przerażeniem w oczach. Obie były skąpo ubrane, jedna z nich miała włosy pofarbowane tak mocno na czerwono, że wyglądały jak peruka. Natomiast druga niewiasta miała krótki czarne włosy opadające na bok i okulary. Póki chłopak leżał na drzwiach rozejrzałem się w poszukiwaniu czegoś co by mi pomogło wydłużyć jego cierpienia. Ah, bravissimo! W pień drzewa była wbita dobrze zadbana siekierka do cięcia drzewa. Wyrwałem ją z pnia i podbiegłem do dalej leżącego chłopaka. Zrobiłem zamach i wycelował w głowę Białego, już siekiera miała ugrzęznąć między jego oczami, lecz nagle chłopak się przebudził, uniknął zgrabnie ataku i podczas gdy ja wyrywałem siekierę z drzwi to on wbiegł na środek chatki i stał przerażony z tymi dwoma dziewuchami. W środku nie było niczego ciekawego, pełno noży na blacie w kuchni, jedno duże łóżko i stół bez krzeseł, to była zwykła chatka z jednym pokojem. To ogromny plus, bo zamiast skupiać się na tym jak wygląda chatka, mogę normalnie się zająć domownikami. W końcu udało mi się wyrwać moją nową broń z drzwi i do nich podszedłem. Czarnowłosa rzuciła mi w oczy jakimś prochem, jakimś gazem pieprzowym w proszku. Kompletnie nic nie widziałem, piekło, nakurwiało! Zacząłem się drzeć z bólu, moje oczy muszą być bardzo delikatne przez mutację. Głupia sucz miała okazję na zrobienie mi czegoś, poczułem że ktoś mi wbija coś w ramię, jestem przyzwyczajony do przebijania mnie różnymi rzeczami więc nie zareagowałem na to tragicznie. Cicho syknąłem i zacząłem machać na lewo i prawo siekierą. I bang, wbiłem w kogoś siekierę i upadłem pod ścianą i ten ktoś na mnie. Powoli zacząłem odzyskiwać wzrok, wszystko było rozmazane, ale bez problemu rozpoznałem to, że Czarnulka z siekierą w głowie leży na mnie. Ruda zaczęła się drzeć wniebogłosy, a chłopaka kompletnie nie widziałem. Czarna spadła ze mnie, a ja upadłem na nią, gdyby było takie coś jak nekrofilio-metr to by wyskoczył ze skali. Poczułem ogromny ból na plecach, ta ruda sucz zaczęła mnie dźgać w plecy. Momentalnie z wściekłości wzrok mi wrócił, szybko wstałem i złapałem Rudą za włosy. Wyrzuciłem jej nóż z rąk i łamałem jej palce w prawej ręce. To wyglądało tak komicznie, że nie mogłem się powstrzymać i się śmiałem najgłośniej jak mogłem. Spojrzałem jej w oczy i wyzwoliłem jej koszmary, a ona zaczęła drzeć się jeszcze głośniej. To naprawdę było śmieszne, ale jej krzyk mnie już denerwował. Głęboko wbiłem swoje zęby w jej szyję i odgryzłem spory kawałek mięsa. Dawno tego nie robiłem, kanibalizm już mi głowie nie chodził, ale jej mięso jest takie smaczne, że chyba znowu wrócę do tego. Rzuciłem ją na ziemię, a z ust leciała mi krew przez mięso Rudej. Chłopak stał w kącie pokoju. Już jest mój, a..ale ból jaki mi dziewuchy zadały był za mocny. Czułem jak serce mi wolniej biję i tracę powoli kontrolę nad swoim ciałem. Obejrzałem się za siebie i zauważyłem tego faceta w masce gazowej. Znam go z widzenia, ten jak on się nazywał...J…
Upadłem na ziemię, powoli się wykrwawiałem i nie miałem sił na nic. Cicho się zaśmiałem i spojrzałem na Jakkaru! Tak on się nazywał. Już tracę siły, ale nie dam się tak łatwo. Złapałem Białego za nogę i zamknąłem oczy. Mam nadzieję, że uda mi się jeszcze trochę wytrzymać.

(Jakkaru? Ash?)

Od Hiro do Mortem

noreply@blogger.com (Pinkie Swag) — Sun, 09 Jul 2017 19:57:00 +0000

- Czemu jesteś tak zamyślona? - Zapytałem prosto z mostu. Widziałem, że dziewczyna jest rozkojarzona i kilka razy odciągałem ją od drzewa, bo rozkwasiłaby sobie na nim nosek. Nawet teraz patrzyła w ziemię, jakby będąc w innym świecie, toteż pstryknąłem palcami aby zwrócić jej uwagę.
- C-co? - Mortem rozejrzała się szybko na boki, po czym wbiła we mnie wzrok. - Eee...ja...nieważne - zająknęła się, jednak po chwili odpowiedziała: - Znaczy...Cały czas myślę o Victorze - widząc na mojej twarzy brak zrozumienia, dodała: - Tym mężczyźnie, który wtedy był tam no...
Pokiwałem głową, rozumiejąc już całą sytuację. Uśmiechnąłem się szeroko, prowadząc dziewczynę przez las. Sam nie wiem gdzie zmierzaliśmy, nie znałem tych terenów. To było dla mnie jak chodzenie z opaską na oczach, jednak nie przeszkadzało mi to. W razie problemów wiem jak się bronić, a i ta niepozorna dziewczyna zapewne skrywa asa w rękawie
- Często chadzasz na takie spacery? - Zapytała mnie po chwili milczenia, teraz już wyraźnie skupiając się już na drodze i rozmowie. Obdarzyła mnie uśmiechem, a jej cukierkowy potwór wydał z siebie niezidentyfikowany dźwięk, chyba oznaczający radość.
- Ja? Od czasu do czasu...może z cztery razy na miesiąc? Potrzebuję się odstresować, jednak nie za bardzo mam z kim ani czasu na to. A Ty? - Tym razem to ja obdarzyłem dziewczynę uśmiechem - często tak się odrywasz od codzienności?
Spojrzała mi w oczy, a jej uśmiech poszerzył się.
- Gdy tylko mam okazję, co zdarza się często. Jednak z reguły także chadzam sama. Rzadko kiedy Victor mi towarzyszy.
Po tym dialogu zapadło milczenie, trwające kilka minut. Nie wiedzieliśmy co możemy powiedzieć. Las przerzedzał się, drzewa stawały się niższe i było na nich coraz mniej liści. Zmarszczyłem brwi, nie wiedząc gdzie jesteśmy.
- Mortem, co to za miejsce? - Zapytałem. Nie rosło tu prawie nic prócz niepewnie wychylających sęki drzewek, paru kęp krzaków przy ich pniach, nawet komarów i innych insektów nie mogłem tu dostrzec.
- Ja...nie wiem. Jestem tutaj po raz pierwszy - przyznała szczerze - nie ma tego na żadnej z map. - Oboje rozglądaliśmy się wokoło nas, szukając czegokolwiek niepokojącego, jednak nie dostrzegaliśmy nic.
Powoli zapadał zmrok, a my brnęliśmy wgłąb nowego miejsca, nie wiedząc co czyha na nas w mrocznych ostępach dziwnego lasu.
Po kilkuset metrach odezwałem się:
- Oj, Mortem, wracamy się? Czy chcesz dalej przeć przed siebie w nieznane miejsce? - Zapytałem z uśmiechem, będąc gotowym na wszystko co przygotowała natura w tym opuszczonym przez diabła łez padole.

(Mortem? To jak? Przygoda? :D )

Mortem cd Hiro

noreply@blogger.com (Mortemm) — Sun, 09 Jul 2017 12:26:00 +0000

Wyszłam z wody po chwili. Założyłam na siebie bluzkę, którą zostawiłam na brzegu. Przed założeniem otrzepałam ją z ziemi. W sumie nie było aż tak źle. Woda była przyjemnie zimna choć skok do wody z takiej wysokości trochę mnie przestraszył. Spojrzałam znów na chłopaka, który akurat sobie pływał. Na spokojnie przyglądałam się chłopakowi i przy okazji usiadłam na brzegu. Po jakimś czasie chłopak dołączył do mnie i usiadł obok. Przeciągnęłam się i spojrzałam na niebo. Przez jakiś czas siedzieliśmy w zupełnej ciszy. Ja cały czas myślałam nad tym czy Victor przypadkiem nie wpadł na pomysł śledzenia nas czy czegoś w tym stylu. Jak dla mnie on był zdolny do wszystkiego.

-Co teraz robimy?- zapytał chłopak przerywając ciszę .

Spojrzałem po chwili na niego a potem wzrokiem znów wróciłam na niebo. Wzruszyłam ramionami.

-Jak na razie to bym tak posiedziała.- odparłam.- I przy okazji coś by się wymyśliło. Jak na razie mam zero pomysłów. No może oprócz tego.

Chłopak zaśmiał się cicho i zgodził się ze mną. Więc zostaliśmy w tamtym miejscu i się trochę rozejrzałam. Od razu po tym zapewniłam chłopaka, że to nic takiego i że po prostu się rozejrzałam. Odgarnęłam sobie włosy i zamknęłam oczy. Zastanawiałam się co moglibyśmy jeszcze porobić oprócz pływania czy też zwykłego spaceru, jednak nic nie przychodziło mi do głowy. W tej sprawie byłam mało kreatywna. Cicho odetchnęłam i położyłam się na ziemi. Próbowałam przy okazji nie zasnąć, choć byłam trochę zmęczona. Otworzyłam oczy by łatwiej było mi przypadkiem nie zasnąć. Spojrzałam na chłopaka i delikatnie się uśmiechnęłam.

-Jedyne co mi przychodzi do głowy to spacer.- powiedziałam nagle.

Chłopak przez chwilę się zastanowił po czym wzruszył ramionami.

-Możemy się przejść.- odparł.

Na spokojnie wstałam. Nadal byłam pomimo wszystko mokra, jednak nie przeszkadzało mi to. W tak ciepły dzień jak ten było mi to naprawdę na rękę. Dlatego przeszliśmy się w stronę lasu. Przez jakiś czas myśleliśmy a ja sama kompletnie nie wiedziałam co mu powiedzieć. Co jakiś czas z zakłopotania patrzyłam w ziemię. Dopiero po jakimś czasie odważyłam się spojrzeć na niego.

-A. I wybacz, że musiałeś być świadkiem takiej sceny.- powiedziałam.- W sensie to z Victorem i ograniczeniem czasu. Nie chciałam cię wystraszyć ani nic w tym stylu.

Wzruszył ramionami i poszliśmy dalej. Przy okazji rozejrzałam się po raz kolejny. Miałam dość mało zaufania do Victora z niewiadomych przyczyn. Tak jakoś wszystko podpowiadało mi, że on może gdzieś być. Za każdym razem się jednak myliłam i niepotrzebnie przy tym stresowałam. Chłopak wydawał mi się być spokojny. Sama wiedziałam, że niektóry udają tylko spokój a w środku jest coś innego. Bałam się jednocześnie zapytać jak tak naprawdę się czuję. Odwróciłam szybko od niego wzrok i znów wbiłam go w ziemię. Więcej się nie odezwała bo nie miałam kompletnie tematów. Przez jakiś czas wpatrywałam się w ziemię i w końcu chłopak mnie odciągnął, gdy prawie wpadłam na drzewo. Spojrzałam na niego znów.

-Dziękuje.- powiedziałam trochę cicho.

Kiwnął głową w odpowiedzi i poszliśmy bez słowa dalej.

(Hiro? Wybacz, że tak długo)

Od Christine do Jakkaru

noreply@blogger.com (Mortemm) — Sun, 09 Jul 2017 11:13:00 +0000

Oparłam się wygodnie o pobliskie drzewo, ciężko wzdychając. Przeczuwałam, że dzisiejszy wieczór zapowiada się iście interesująco. Spędzony na słuchaniu bardzo ciekawych opowieści życiowych przy ognisku. Normalnie jeszcze tylko pianek na ognisko brakuje i wystruganych patyków z leszczyny, by te słodkości podpiec. Plus zwieńczeniem tego wszystkiego jeszcze piosenek brakuje śpiewanych przy akompaniamencie gitary. Z tylnej kabury wciągnęłam jeden z dwóch hartowanych noży wraz z osełką. Profesjonalnie ocierałam osełką krawędzie ostrza, by nie utraciło swojej ostrości.
- Zaczniesz pan w końcu gadać? – mruknęłam, „ zabijając’’ mężczyznę wzrokiem. – Nie mam zamiaru siedzieć tu całą noc, tylko po to, by słuchać zaiste smutnej historyjki bez happy endu!
- Lei, przestań! – zwrócił mi uwagę mój kompan, który nad wyraz mnie irytował. Wciągnął mnie w jakieś gówniane poszukiwania i jeszcze zwraca mi uwagę, jak mam się odzywać? Nie doczekanie jego.
- Leighton mam na imię, nie Lei! – wbiłam nóż w ziemię, obok swojej nogi. – Tak mam na imię. – następnie spojrzałam mniej przechylnym wzrokiem na mężczyznę. – Zacznij gadać albo od razu poderżnę gardło.
Spokój i cisza szybko zawitały w naszym obozowisku. Mężczyzna wbił wzrok w ziemię, gdy ja i Jakkaru toczyliśmy konflikt, zabijając się wzrokiem.
- Proszę mówić. – zachęcił go Jakku.
- Mogę zacząć od tego, że ja i moja zona nie byliśmy za dobrymi rodzicami. – zacisnął mocno powieki oczu, jakby wspomnienia zadawały mu ból. – Moja żona nie była przykładną matką dla naszych córek, gdyż wszystko swój początek miało w jej przeszłości, gdy była dzieckiem. Wychowywała się na osiedlu wojskowym. Jedynaczka, córka snajpera amerykańskiej piechoty i brazylijskiej tancerki, która w Ameryce Północnej żyła bezprawnie. W każdej chwili mogli ja deportować. Nie była planowanym dzieckiem, tylko wynikiem jednej, nic nieznaczącej nocy. A jednak snajper nie pozwolił usunąć ciąży. Sam ją wychował z pomocą siostry. Można sobie wyobrazić, jak wielki żołnierz wychowuje czasem swoje dzieci…
- Można sobie wyobrazić… - mruknęłam, wspominając swoje dzieciństwo. – Dalej, dalej…
- Poznałem ją w pierwszej klasie liceum. Trzymała się lekko na uboczu, nie ufając innym. A jednak… - na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu. – Pamiętam Samanthe jako niewysoką brunetkę z naturalną opalenizną, z dość wielkim biustem i szerokim uśmiechem. Jako nielicznej osobie, dała mi kredyt zaufania. I tak kilka lat później zostaliśmy małżeństwem. Tak się stało, że kilka miesięcy później dowiedziałem się o tym, że spodziewa się dziecka. Sam nie była zadowolona z tego powodu, gdyż ona nigdy nie zaznała miłości matki. Jedyną kobietą w dzieciństwie była jej ciotka, która starała się przekazać miłość.
- Co było dalej?
- Ciąża bliźniacza, to się stało… - westchnął. – Sam obawiała się tego jeszcze bardziej, aż leczyła się u psychologa. Na świat przyszły dwie córki – starsza Alice i młodsza Hannah. Od małego nierozłączne, a jednak ta druga była wielkim oczkiem w głowie mojej żony, a pierwsza popychadłem. Widziałem, że dzieje się coś złego, ale nie zareagowałem… Gdy dziewczynki miały szesnaście lat, oddaliły się od siebie. Powadziły konflikt. Alice miała charakterek, więc pewnego dnia zastałem w domu wielki harmider. Żona płakała nad ciałem młodszej, a Alice siedziała w kącie salonu, cała we krwi z nożem leżącym obok…
- Niedługo wrócę… - mruknęłam. Z opuszczoną głową i nożem w dłoni, udałam się w stronę lasu. Pochłonięta wspomnieniami, szłam przed siebie, odreagować wszystko. Jakby odzwierciedlenie mojej historii, z kilkoma innymi elementami…

< Jakkaru? Czas na poszukiwania >

Od Hachiko cd Hiro

noreply@blogger.com (Kowai) — Sun, 09 Jul 2017 09:23:00 +0000

Sakusei. Otarło mi się o uszy coś na temat tego obozu. Byli uznawani za “tych dobrych”. Należeli do przeciwnego obozu względem tego, w którym ulokowała się Tekla. Czy jednak sam fakt bycia kimś z “jasnej” strony wyspy dawał mi upoważnienie, do wyjawienia Hiro, skąd jestem? Nie chciałam zawieść Ashity i Charlotte, wyjawiając nasze położenie. Co prawda, nasz obóz nie należał do najlepiej zaopatrzonych, ale wciąż było nas zbyt mało, aby rzucać się na głęboką wodę. Ścisnęłam przy piersi wciąż mokry szkicownik. Nie myśl za wiele, Chiaki. Stanie w miejscu i zastanawianie się jest zupełnie takie, jak robienie tuneli przestrzennych. Ni stąd, ni zowąd zatrzymujesz się, a wszelkie działania, jakie mógłbyś dokonać zostają przełożone. Czas ucieka, a Ty wstrzymujesz siebie i innych. To nie jest dobre.
— Jes.. — zaczęłam powoli, nadal nie do końca pewna. Hej, przecież sam powiedział, że jest przyjacielem! Powinnam mu zaufać. Wyjdzie mi to na dobre. — Jestem z Samuke — odparłam.
— Samuke, co? — zamaskowany zmarszczył brwii — coś obiło mi się o uszy. — Kiwnęłam głową. Cholera, ależ jestem głupia! Powinnam tam być już dawno temu! Kolacja nie zrobi się sama.. — z tego co kojarzę, to całkiem daleko stąd.
— N..nie tyle da..daleko, co wy..wysoko — poprawiłam go. W istocie nie wybyłam Bóg wie jak daleko od obozu. Przeszłam tylko całkiem krótką drogę do jeziorka, tyle. W Samuke zawsze było chłodno, to też chwila przerwy od obozowiska dawała dobry pretekst do ogrzania się, chociaż o tej porze i w lesie znacznie się ochłodziło. Zimno ciągnęło także od wody jeziora.
Hiro zdawał się podejmować jakąś decyzję. Na jego twarzy widniało zamyślenie, chociaż nie zdawał się przy tym jakoś zupełnie oderwany od rzeczywistości.
— W porządku — rzucił nagle — skoro to nie tak daleko, nie sprawi mi problemu dostarczenie Cię na miejsce. — Otworzyłam szerzej oczy, lekko zdziwiona. To miłe z jego strony, że chciał pomóc.
— Zgo.. Zgoda — powiedziałam, kiwając głową.
— Zatem prowadź.. Em..
— Hhachiko — przedstawiłam się. Pokiwał głową, lekko się uśmiechając.
— Jak ta Akita? — zapytał. Skinęłam głową. Często słyszałam to pytanie, a jeszcze częściej przypominało mi ono o tym, jakimi śmieszkami byli moi rodzice. Posępniałam lekko. Hachiko i Mina. Mina i Hachiko. Przestań trzymać się wspomnień!
Skierowałam się w stronę Samuke. Czułam się bezpieczniej, wiedząc, że nie idę tam sama.

<Hiro?>

Od Hiro do Hachiko

noreply@blogger.com (Pinkie Swag) — Sun, 09 Jul 2017 08:35:00 +0000

Spojrzałem na zielonooką kruszynę, gdy ta miotała się wokół mnie. Szukała czegoś gorączkowo, a ja zdumiony przyglądałem się jej nerwowym ruchom.
- Pomóc Ci? - Zapytałem usłużnie. Chyba muszę być naprawdę brzydki, bo dziewczę zrobiło przewrót w tył z cichym piskiem i wyrżnęło w piach. - Hej, spokojnie młoda. - Podszedłem do niej i wyciągnąłem do niej rękę. Jąkała odsunęła się, co wybitnie świadczyło o niechęci do nawiązania przyjaźni, więc westchnąłem i odwróciłem się.Wtedy tuż przy wodzie dostrzegłem szkicownik, zamknięty. Woda potrzebowała jedynie centymetra aby dostać się do kartek, więc chwyciłem przedmiot i otworzyłem. Za moimi plecami słyszałem odgłosy miotania się dziewczynki na ziemi. Otworzyłem szkicownik i przyjrzałem się rysunkom. Pierwszy, wielki jeleń o godnym podziwu porożu, na myśl przywodzący opiekuna, gdyż na rogach było mnóstwo zwierząt, małych i dużych.
Przewróciłem kartkę i przyjrzałem się kolejnemu rysunkowi. Tygrys bengalski, leżący przy człowieku, małej dziewczynie o bladej skórze. Otaczał ją opieką, swoim ciepłym i miękkim futrem, a dziewczę spało.
Następna kartka przedstawiała...duży...bochenek...chleba...po którym skakały małpki?
- Niezła wyobraźnia - mruknąłem - Tego szukasz? - Zapytałem głośniej i odwróciłem się do dziewczyny. Jasnowłosa spojrzała na mnie i wyjąkała coś pod nosem. - Słucham? - Zmarszczyłem brwi. Nie zrozumiałem nic a nic z tego bełkotu.
- P.p.popr-r-rszę... - Wyciągnęła nieśmiało rękę do mnie i odwróciła wzrok. Skwitowałem to kolejnym westchnięciem i delikatnie wsunąłem szkicownik w jej drobną dłoń.
- Ależ proszę. - Przeszukałem wszystkie kieszenie, szukając jakiegoś materiału. W czas, gdy dziewczyna przeglądała zeszyt, sprawdzając czy jest cały, ja odnalazłem czystą bandanę i złożyłem ją w trójkąt. Zanim zielonooka się zorientowała, zamknąłem jej ramię w uścisku delikatnym i czułym, acz niepowstrzymanym niczym imadło, po czym owinąłem ranę chustą.
- Po to, aby nie wdało się w nią zakażenie. - Rzuciłem, powoli odchodząc w stronę lasu. Ściemniło się teraz nie na żarty, a ja nie mogłem zostać na noc w środku Wyspy...Jednak nie mogłem też zostawić tu młodej.
Odwróciłem się i spojrzałem na nią, stojącą skołowaną przy brzegu i patrzącą ciekawie na bandanę.
- Oj, młoda, chodź tu, ściemnia się. - Zawołałem do niej. Ona zbyt usłużnie podążyła za mną i po chwili stanęła przy mnie. Odnotowałem w pamięci, że nie będzie się buntować. - Skąd jesteś? Zabiorę Cię do domu - wskazałem na swoją kurtkę - ja jestem z Sakusei. Jestem przyjacielem. - Uśmiechnąłem się mimo bólu i pogładziłem ją delikatnie, powoli po główce - gdzie mieszkasz mała? Pomóc Ci? - Spojrzałem w jej oczy. Wolałem nie zdejmować maski, bo mogłem spowodować u niej zawał. I co by wtedy było? Nie chce mieć na sumieniu takich dzieci!

(Hachi? Odezwiesz się jeszcze? :^) )

Event i sprawy mniejsze!

noreply@blogger.com (Pinkie Swag) — Sun, 09 Jul 2017 07:51:00 +0000

Blog

Witajcie moje duszyczki! Nadszedł ten wiekopomny moment, gdy nasz blog wystawia swój pierwszy event! Bardzo cieszymy się z ponad dziewięćdziesięciu postów (wiem, to mało, ale dla nas to jest naprawdę kamień milowy! >-> ). Miejmy nadzieję iż blog będzie jeszcze bardziej aktywny i przeżyje co najmniej tyle ile pierwsza edycja!

Event

Tak jak niedawno obiecałem, tak i dziś wypuszczam na światło dzienne event o Epidemii tajemniczej zarazy. Wasze zadanie polega na: Opisaniu jak i z pomocą czego pacjent choruje (ugryzienie, wypicie czegoś i tak dalej), kiedy i jakie są pierwsze objawy, jak przebiega choroba i co się dzieje z pacjentem, jakie niesie zagrożenia a na końcu odkrycie antidotum, leczenie lub...śmierć. Prosimy podpisać opowiadanie eventowe, wysyłając je do nas. Oczekujemy wielu prac, świetnej zabawy i nutki rywalizacji. Zwycięzców czekają różne ciekawe (lub nie :P) nagrody, przewidujemy także nagrody pocieszenia! Bierzcie udział, pokażcie na co was stać i nadsyłajcie prace. Termin? Dajemy wam trzy tygodnie, do ostatniego dnia lipca odbieramy opowiadania (jeśli ktoś potrzebuje więcej czasu, prosimy napisać i podać powód. Z dniem 07. sierpnia opublikujemy listę zwycięzców, a także nagród. Powodzenia!

Dziękujemy wam wszystkim za aktywność na blogu, ja (Hiruś) nie sądziłem, że blog w ogóle ruszy. A tu niespodzianka, powoli pniemy się do przodu, przybywa nam członków i opowiadań. Dzięki wam jesteśmy szczęśliwi, ja, Mortem oraz Nana. Dziękujemy wam :) Powodzonka, bezpiecznych i udanych wakacji!

Od Hachiko cd Hiro

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 08 Jul 2017 22:57:00 +0000

Oparłam się o twardy pień drzewa, aby następnie wyciągnąć szkicownik. Przez chwilę trzymałam rękę na jego okładce, jakby chcąc się nacieszyć jej gładkością. Dopiero po upływie parunastu sekund otworzyłam go, aby powrócić do rysowania jelenia. Rzadko kiedy wychylałam się poza teren Samuke, dzisiaj jednak postanowiłam zrobić sobie wyjątek. Chciałam chociaż na chwilę poczuć się jak w domu. Tak, jakbym zasiadała pod drzewem w parku. Brakowało jedynie śmiejących się, szczęśliwych dzieci, które raz po raz spotkałyby się o własne nogi, aby zaraz się podnieść i biec dalej, to jednak mogłam jedynie podpiąć pod etykietkę “nierealne marzenia”. Poważnie, żadnemu dziecku nie życzyłam urodzenia się w tym miejscu. Nie wiedziałam, co mogłoby być gorsze. Bycie dzieckiem bezdomnego, czy bycie dzieckiem więźnia? Właściwie, nie chciałam tego rozważać. W moim zamyśle główną rolę obrazka miało spełniać poroże zwierzęcia. Rozciągało się ono na niemal całą kartkę, niczym drzewo, posiadało również nienaturalnie wiele rozgałęzień. Gnieniegdzie porastał je mech, w innym miejscu zwisała pajęczyna, po jednym jego fragmencie kicała nawet para zajączków, gdzie indziej zaś szczur bujał się na ogonie. Właściciel ogromnego poroża spoglądał w górę, jakby obserwując wszystko, co działo się na jego głowie. Jego pyszczek wyrażał coś, w rodzaju opieki. Jakby zarządzał całym tym buszem i dbał o to, aby każdy był bezpieczny. W efekcie końcowym jego poroże przypominało trochę kulę ziemską. Nie mogłam się Doczekać, aby pokolorować mój szkic, najpierw chciałam jednak poprawić jego kontury. Z zadowoleniem przyłożyłam kredkę do szyi jelenia, tworząc grubą linię.

~*~

Nim dopieściłam swój obrazek zaczęło się ściemniać. Dostrzegłam to dopiero po dłuższej chwili, zaalarmowało mnie jednak od razu: trzeba wracać do domu! Przecież nocą może tu być o wiele niebezpieczniej! Zerwałam się, pośpiesznie zbierając moje rzeczy, jakby ktoś zawołał do mnie “Hej! Ruszaj się!”. Cholera, cholera, w ogóle nie myślę! I co ja zrobię, jak mnie ktoś zaatakuje? Mam tylko szkicownik i kredki! Co jeś..
Właśnie wtedy go dostrzegłam. Do połowy zanurzona w wodzie postać spoczywała przy okolicznym jeziorku. Dałabym się drugi raz wysłać do instytutu, że w pierwszej chwili wyglądał, jak trup. Trup, opatrzony w maskę, w ciszy spoczywający w cieczy. Widząc, że się nie rusza, powoli podeszłam do niego.
— W..w..wszy-stko z t.to.tobą ddobrze? — wydukałam, upatrując się w postać. Był to chłopak, na oko szesnasto, może siedemnastoletni.
— Jasne, jeszcze żyję — mruknął. Kucnęłam przy nim, widząc zdziwienie malujące się na jego twarzy.
— Po..potrzebujesz pppopomocy? Mo..możesz wsta.. Wstać? — zapytałam. Nogi miałam ugięte, gotowe do nagłego skoku w tył, aby zerwać się do ucieczki.
— Nic mi nie jest — rzucił, opierając się na rękach i podnosząc. Już gdy leżał, mogłam go uznać za dość tęgiego, kiedy jednak stanął nade mną, przewyższając moją kucająca osobę, odniosłam wrażenie, że mam przed oczami olbrzyma. — Co tu robisz? Nie wyglądasz na tych wariatów, co biegają z włócznią po lesie, aby kogoś na nią nabić.
— Kogo?! — wybałuszyłam oczy, aż się przywracając, przerażona tą wizją. Wariaci z włóczniami?! Nabijanie?! Zaryłam tyłkiem o wodę, ramieniem zaś uderzyłam w kamień, rozcinając je.
— Hej, spokojnie — zawołał, obserwując tę reakcję. Nie byłam pewna, czy widziałam w jego obliczu zdumienie, czy rozbawienie. Byłam zaś pewna faktu, że właśnie przemoczyłam sobie portki wodą, co będzie uciążliwe w ewentualnej ucieczce. Chłopak westchnął, najwidoczniej widząc moją niezadowoloną minę. — Tobie chyba bardziej przyda się pomoc ode mnie — mruknął, patrząc na moje ramię. No tak, jestem w końcu nieoficjalnym mistrzem przewrotek, co nie? Ale skoro ja jestem w wodzie to..
— N-niech to! Szkicownik! — zawołałam, rozkładając się gwałtowne, szukając przedmiotu w wodzie.

<Hiro? Ktosiek niestety nie będzie mówił wyraźniej. Ale gdzieś po kieszeniach kitra ciastka, jest dobrze!>

Powitajmy Hachiko!

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 08 Jul 2017 22:17:00 +0000

Imię i nazwisko: Hachiko Shikatema. Do dziś dzień zastanawiającym jest dla niej, kto też uczynił z jej rodziców takie śmieszki, aby przez resztę życia pozostała czworonożnym bohaterem Tokyo.
Pseudonim: Zdrobnień od imienia można by nawymyślać od grona. Hachi, Chiaki, Chino, Hach. Znalazły się takie Janusze kreatywności, które wołały na nią “psina” lub “do nogi!” a nawet próbowały uczyć komend. Opcji jest od grona, ta dziewczyna i tak jest zbyt lękliwa, aby protestować.
Wiek: 14 lat|31.12
Narodowość: Japonka
Płeć: Młode, ciche, niewinne dziewczę.
Orientacja: Prawdopodobnie homo. A może jednak bi? Właściwie, to jest na etapie poznawania siebie i jeszcze ciężko jej stwierdzić, jakiej jest orientacji.
Obóz: Samuke. Nie ma zamiaru wtrącać się w żadne dobre, czy złe szufladki. Chciałaby po prostu stworzyć dom, który jej odebrano.
Profesja: Kucharz, chociaż trafniej byłoby ją określić piekarzem.
Ranga: Szeregowy
Żywioł: Metamorfomagia
Moce:

Pij mleko, będziesz wielki!

Hachiko może dowolnie manipulować swoim rozmiarem. Od ziarnka grochu, aż po olbrzyma, chociaż poruszanie się w tej formie do najwygodniejszych nie należy. Jeśli Hachi zmieni rozmiar musi w nim pozostać przez najmniej godzinę.

Pięćdziesiąt twarzy Shikatemy

Hachiko może dowolnie manipulować rysami swojej twarzy, kolorem włosów i oczu, co czyniłoby z niej idealnego szpiega, gdyby nie jeden, drobny szczegół, jakim jest jej usposobienie. Zmian może dokonywać o dowolnej porze, niezależnie od wcześniejszych, pozostają jednak one trwałe jedynie przez cztery godziny.
Umiejętności: Dobrze pływa, potrafi długo wstrzymać powietrze pod wodą, jednak unika tych czynności. Kojarzą jej się z Japonią i zabawami z siostrą. Z uwagi na długie nauki u Tecny jest niemalże mistrzynią, jeśli chodzi o wypieki.
Rodzina: Przez dziewięć lat mieszkała wraz z rodzicami, Fuyuką i Gaarą, oraz siostrą bliźniaczką, Miną. Był to najszczęśliwszy okres w jej życiu. Jej kolejna opiekunka, Tekla, pochodzi z Arkenii,gdzie prowadziła piekarnie. Aktualnie spotkać ją można w szeregach Ashita no Kage, gdzie szykuje zemstę na wychowance.

Charakter: Najprościej byłoby ją opisać jako ciche, zalęknione dziecko. Shikatema to taka osoba, która ani nie wyrazi zbyt głośno swojego zdania, ani nie powie, że coś jej nie pasuje. Jest cicha, a jeśli już coś do ciebie wybełkocze, to z wielkim zawstydzeniem na twarzy. Łatwowierna i ufna, chociaż dwa razy w jedni bagno nie wejdzie, a przynajmniej nie zrobi tego w teorii. Praktycznie, cóż, może uda Ci się ponownie wziąć ją w swoje sidła, jeśli ładnie przeprosisz. Ciężko jej przychodzi zrozumienie, że ludzie są źli i nie wszyscy mają co do niej dobre intencje. Jeśli ktoś mówi, że żałuje, przeważnie zwyczajnie mu uwierzy. Ba. Jeśli jej powiesz, że tydzień remu porwali Cię kosmici, ale byli bardzo przyjaźni i nawet poczęstowali Cię kosmofrytkami, Shikatema nie śmie stwierdzić, że to nierealne. No hej, skoro tak mówisz, musiało tak być! Chiaki jednak bardzo szybko zapamiętuje i się uczy i prawdopodobnie jeśli zaczepisz ją na ulicy mówiąc ciąg cyfr, a potem poprosisz ją o powtórzenie go, z chęcią przypomni Ci po kolei, jakie cyfry żeś powiedział. O ile coś zrozumiesz z jej jąkania się, rzecz jasna. Hachiko jest okropnie lękliwa i bardzo łatwo można ją wystraszyć. Poza tym ciężko u niej o samodzielność. Jedzenie sobie zrobi jeśli dasz jej kilka składników i dostęp do piekarnika, fakt, ale bez tego, ho, ho, umarłaby z głodu. Dodatkowo dzieeczyna nie umie się postawić, jest okropnie posłuszna i daje wszystkim wejść sobie na głowę, co jest wręcz godne pożałowania. Ta mała altruistka ZAWSZE weźmie winę na siebie i NIGDY nie przepuści okazji do pomocy, chociaż czasami jek obecność bardziej przeszkadza, niż jest w jakikolwiek sposób korzystna. Pogratulowania godna jest jednak jej determinacja. Jeśli raz się za coś weźmie, nie spocznie, póki nie zrobi tego dobrze, chyba, że akurat ktoś, lub coś ją przestraszy. No, ale wtedy to już nie jej wina, samo tak wyszło. Szybko przywiązuje się do innych, przez co ciężko znosi jakiekolwiek rozstania.

Historia: Z nocy 31 grudnia, na dzień 1 stycznia 2003 roku na świat przyszły dwie, urocze bliźniaczki. Starszej, której narodziny zdążyły się odbyć przed północą nadano imię Hachiko, młodsza zaś została okrzyknięta Miną. Siostry, mimo, że sprawiały wiele kłopotów, od razu zostały oczkami w głowach rodziców. Relacje Hachiko i Miny z roku na rok były coraz lepsze. Bliźniaczki lubiły się przekamażać i dokazywać, jedna zawsze jednak mogła liczyć na drugą. Ich ojciec, ratownik, od najmłoszych lat uczył je pływać, często nazywał je małymi syrenkami. Można powiedzieć, że siostry czuły się w wodzie o niebo lepiej, niż na lądzie. Hachi i Mina przypominały Jing-Jang. Idealnie zbilansowana para. Energiczna, wygadana, zawsze uśmiechnięta Mina i cichsza, opanowana, marzycielska Chiaki. Wydawało się, że tak idealnego duetu nikt nigdy nie naruszy. Wiemy jednak doskonale, że wypadki chodzą po ludziach. Zaczynały się wakacje, gdy rodzice zabrali siostrzyczki do wesołego miasteczka. Mina niemalże od razu zaciągnęła rodziców na diabelski młyn, starsza z sióstr odmawiała jednak wejścia do którejś z komór. Twierdziła usilnie, że na pewno któryś z wagoników sie się poluzuje, a ona nie chce roztrzaskać się na ziemi. Mina nalegała zaś, aby cała rodzina zrobiła pełne koło. Chciała po opowiadać rodzicom o ostatnio obejrzanych kreskówkach, za razem mając na oku całe miasto, niczym wartownik. W końcu opiekun zabawki stwierdził, że przypilnuje na chwilę Hachi, aby reszta rodziny mogła skorzystać z jego atrakcji. Lepiej mieć trzy zetony, niż nie mieć trzech żetonów, w końcu ktoś go potem z nich rozliczy, co nie? Tak więc rodzina zmartwionej Chino weszła do wagoniku i już niedługo po tym znajdowała się na niezłej wysokości. Problem jednak w tym, że “przeklęte ustrojstwo”, jak nazwał młynek mężczyzna, w pewnym momencie zacięło się. Na początku, przez dobrych kilka minut młynek po prostu zastygł w bezruchu. Minie się to pewnie podobało, mogła dłużej spoglądać na wszystkich z góry. W istocie, Hachi po chwili dojrzała małą, brazową główkę swojej siostry, jak wychyla się, aby jej pomachać. Jakby chciała zawołać “Hej, psino, wszystko dobrze, zaraz zejdziemy!”. Nic jednak nie było dobrze. Dziewczynka wychyliła się zbytnio do przodu i runęła w dół. Oboje rodziców niemal od razu rzuciło się, aby ją złapać, przez co do tej pory stabilny wagonik pod naciskiem dwójki dorosłych przechylił się. Tymże sposobem cała trójka najbliższych Hachiko osób roztrzaskała się przy diabelskim młynie. Tutaj jednak nie kończy się historia dziewięcioletniej wówczas Hachiko Shikatemy. Jak łatwo się domyślić, nie mając żadnych bliskich po nieszczęśliwym wypadku, Chiaki trafiła do japońskiego domu dziecka, gdzie przez trzy lata nie przykuła niczyjej uwagi. Dopiero w wieku dwunastu lat przygarnęła ją kobieta z Arkenii, Tekla Blackberry. Po trzech latach od straty córki, Mary, potrzebowała ona kogoś, kto załagodzi jej ból i pomoże prowadzić rodzinną piekarnię. Arkenka przeglądając internet natknęła się na artykuł, z którego dowiedziała się, że wypadek Hachi miał miejsce akurat wtedy, kiedy choroba ostatecznie wykończyła jej córkę, co skłoniło ją do przebycia długiej drogi, by przyjąć pod swój dach dwunastolatkę. Od czasu feralnego wydarzenia Chiaki praktycznie się nie odzywała, niewiele też jadła. Tekla niemal od razu pokochała to pogrążone w żałobie dziecko, nie minęło zresztą wiele czasu, nim Chiaki również pokochała Teklę. Dwunastolatka po szkole zawsze pomagała nowej matce, dzięki czemu w młodym wieku była świetną piekarką, a wieść o kolejnej blaszce jej ciasteczek zbierała wokół okoliczne dzieciaki. Stopniowo Hachiko zaczęła się odzywać, co ujawniło jej problem z jąkaniem się, którego zresztą do dziś się nie pozbyła. W to odosobnione miejsce nie przywiodła jednak ani dziewczyny, ani Tekli jakaś okrutna zbrodnia. Nie, tutaj chodziło o prawo. Piekarz nie mógł oddać tego, co mu zostało, potrzebującym, gdyż kara przerosłaby jego finanse. Mimo to, Hachiko potajemnie przez dwa lata dawała coś bezdomnym. W końcu zostało to zauważone, byli zresztą tacy, co źle życzyli piekarką. Na jaw wyszło więc, że Shikatema notorycznie łamał prostu przepis, ci też zesłało ją na wyspę. Co zaś robiła na niej Tekla? Cóż, wysokość kary przerosła kobietę o stukroć, jeśli nie więcej, przez co i ona trafiła do labolatorium. Po wielu, jakże bolesnych eksperymentach, opiekunka przysięgła sobie, że zemści się na jej wychowance, która, jak uznała “kopała pod nią dołki przez cały ten czas”. Przerażona Chiaki, gdy tylko ujrzała w jakim stanie emocjonalnym znajduje się Tekla zwiększyła się gwałtownie i uciekła, aby opaść z sił dopiero przy terytorium obozu Samuke, gdzie powracając do swoich rozmiarów utraciła przytomność. Hachi została znaleziona przez patrol obozu, skąd otrzymała pomoc. Po zapoznaniu się z celami i ideologią grupy od razu postanowiła wstąpić w jej szeregi.

Wygląd: Drobna, dość niewinnie wyglądająca istotka. Shikatema mierzy sobie 145 centymetrów wzrostu, przy czym waży 38 kilo, co jest lekką niedowagą. Chiaki jest dość blada, jej skóra jest niezwykle gładka i delikatna. Naturalne rysy twarzy dziewczyny również nie należą do największych: cała twarz dziewczyny składa się z drobnych elementów, jakimi są, na przykład, nie wielkie zielone oczy. Cały ten drobny zarys twarzy Hachiko przyozdabiają dodatkowo krótkie, brązowe włosy, sięgające do połowy policzków. Czternastolatka ma dość zgrabną sylwetkę, co nie umknęło oczom naukowców. Postanowili oni dodatkowo przyozdobić Chiaki kolczykiem w pępku, ot co, wolno im. Hachi często nosi zbyt duże bluzy, zazwyczaj można ją spotkać w zwyczajnych, czarnych spodniach. Ozdobę dodaną w laboratorium czasami ukazuje pod krótką bluzką, zupełnie, jakby chciała powiedzieć “Hej, patrzcie, nie rozpaczam z powodu waszych wymysłów!”. Chociaż w jej przypadku brzmiałoby to bardziej “H-hej! W-wy! W..w su sumie ju już ni-ic.” Jeśli zaś chodzi o buty, drobne stopy nosi zazwyczaj odziane w trampki lub adidasy.

Zalety:

Empatyczna
Miła ( o ile w ogóle się do ciebie odezwie)
Świetna piekarka
Posiada bardzo dobrą pamięć
Ostrożna
Wytrwała w postanowieniach
Szczodra
Nie wiele je (przez co nie zużywa zbyt wielu zapasów)

Wady:

Notorycznie się jąka
Niezdarna
Ciężko złapać z nią kontakt
Nie potrafi się sprzeciwić
Nie ma własnego zdania
Zbyt wrażliwa (bierze wszystko do siebie)
Bojaźliwa
Chorowita
Naiwna
Popychadło
Słaba fizycznie

Lęki: Chyba łatwiej byłoby opisać, czego się nie boi. Fobie Hachiko można by spisać na rolce papieru toaletowego, a i tak nie starczyłoby miejsca. Z tych mocniejszych jednak, Hachi boi się dużej wysokości, krwii, walk oraz pijanych ludzi.
Zauroczenie: Podziwa Charlotte ciężko jednak nazwać to zauroczeniem

Towarzysz: brak, chociaż jeśli nadarzy się okazja, chętnie weźmie coś pod swoje skrzydła.
Zainteresowania: Od czasu mieszkania u Tekli bardzo polubila pieczenie, jest to jej smaczny zapełniacz wolnych chwil. Chiaki nie znosi fast foodów, jej zdaniem to tłuste odpowiedniki prawdziwego pokarmu. Zresztą Hachi w ogóle nie przepada za jedzeniem, prócz słodyczy. Dziennie pochłania może jeden pełnowartościowy posiłek, sumując wszystko, co zjadła. Dziewczyna kocha wszelkiego rodzaju gryzonie, czy to króliczki, myszki, czy szczurki. Uwielbia także psy, uważa, że są one o wiele bardziej “szczere” od kotów. Swego czasu zakochana była w pływaniu i sportach wodnych, jednakowoż od śmierci siostry stroni od tego jak tylko może, sporadycznie pozwoli sobie na mokrą przyjemność. Hachi uwielbia wszelkiego rodzaju misie i przytulanki, a w wolnych chwilach lubi kolidować, czy szkicować. Od czasu przybycia na wyspę sama rysuje sobie kolorowanki, które później wypełnia. Z niepokojem patrzy na coraz to mniejszą ilość wolnych stron w szkicowniku.

Dodatkowe informacje:

~ Wraz z siostrą przypominały dwie krople wody. Rozróżnić je można było jedynie po energicznym stylu bycia Miny.

~ Jeśli Chiaki się denerwuje, pochłania ogromne ilości ciastek, czekoladek, lub innych słodyczy.

~ Potrafi wytrzymać pod wodą trzy minuty, a przynajmniej tyle potrafiła, gdy wraz z siostrą ścigały się na długość czasu w głębinach.

~ Jest okropnie krucha i chorowita, prawdopodobnie przez małą ilość pokarmu, jaką spożywa.

~ Zawsze chciała spróbować surfowania, nie miała jednak sposobności.

~ Mina była jedyną osobą, z którą Hachiko potrafiła przegadać długie godziny.

~ Ma astmę, to też nie ciągnie jej specjalnie do jakichkolwiek biegów, czy specjalnych aktywności.

~ Jedyny akt buntu, jakiego dopełniła, był ten, który sprowadził ją na wyspę, to też jest bardzo posłuszna.

~ Córka Tekli zginęła w ten sam dzień, w którym rodzinie Hachi przytrafił się wypadek.

~ Siostra Hachiko uczęszczała do rok młodszej klasy, mimo, że Chiaki technicznie była jedynie dzień (a praktycznie, kilka minut) starsza. Dawało jej to możliwości do pouczania bliźniaczki.

~ Kiedyś odegrała z Miną scenę z Titanica.

~ Jej dawny pokój pełen był przeróżnych misiów. Zamierza nauczyć się szyć, aby również na wyspie stworzyć kolekcję pluszaków.

Przedmioty:

Często nosi przy sobie różne ciastka, aby je przegryzać.
Szkicownik, oraz kolorowe kredki. Mały zestaw do “tworzenia” kolorowanek, w skrócie.

Właściciel: Patfood

Od Jakkaru do Christine

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 08 Jul 2017 21:22:00 +0000

Z odbicia płynącej powoli rzeki, spoglądał na mnie wychudzony chłopak ze zapadniętymi policzkami. W sumie gdybym nie był pewien, że postać wpatrująca się we mnie jest mną, zacząłbym poważnie rozważać, czy nie należy ona do świata duchowego. Blade tęczówki zlewające się ze źrenicami i jasną cerą były bardzo hipnotyzujące. Mieściło się w nich coś przerażającego. Ciekawiło mnie, czy osoby spoglądające w nie, byłyby w stanie ujrzeć odbicie własnej podobizny. Kto jednak wytrzymałby patrząc na moją twarz tak długo? Rany, obecnie zakrzepnięte i pokryte małą warstwą płytek krwi oraz czerwonych krwinek, na pewno skutecznie odwracałyby od niej uwagę. Cieszyłem się, że nie wdarło się w nie żadne zakażenie. Widząc teraz jak moja skóra odzyskała swoją przezroczysto-białą barwę, obiecałem sobie już więcej razy nie wysmarowywać się błotem.
Kiedy tylko z powrotem znalazłem się w swoich, czystych i suchych ubraniach zacząłem wyglądać jak człowiek, a nie jak przybysz z obcej planety. Chociaż gdybym był tym drugim, ciekawe czy bano by się mnie tu zaatakować. Osobiście wątpiłem w taką postać rzeczy, lecz nie zapominajmy, że na tej wyspie wszystko jest możliwe.
Do zupełnego kompletu mojego ubioru dołączyłem jeszcze maskę (dzięki niej ludzie, których ciągnie do zabijania, zwykle dłużej myślą, czy chcą do mnie podchodzić.) Poza tym... jestem nad wyraz sentymentalny. Rzecz tą nabyłem zabijając jednego z „gości” moich rodziców, który wtargnął do naszego domu z zamiarem pozbycia się z niego mojej rodziny. Można by powiedzieć, że obroniłem ich aż nadto. Nadal myślę czasami, czy musiało to skończyć się akurat w ten sposób. Nie musiałem mu wtedy wbijać ostrza w brzuch i powtarzać tą czynność na tyle długo, aż facet przestał krzyczeć... Mogłem być delikatniejszy... Bardziej czuły.
Nieważne. Teraz miałem nową misję do wypełnienia. Córka tej pary musi gdzieś być na tej wyspie. Muszę ją znaleźć z pomocą Lei lub i bez niej. Chociaż, ku mojemu zdziwieniu, dziewczyna wydawała się nawet w małym stopniu przychylna podjęcia się tej podróży. Cieszyło mnie to. Lepiej mieć kogoś, kto ochrania twoje plecy w tej utopijnej dla niektórych dżungli.
Kiedy wróciłem do mojej kompanki zaczęło się już ściemniać. Zmartwiła mnie widoczność naszego obozowiska. Pewnie ogień wpływa pozytywnie na nastrój mężczyzny, którego znaleźliśmy. Ciekawe, czy już oprzytomniał i zechce opowiedzieć nam parę szczegółów dotyczących jego dziecka. Dlaczego w ogóle wraz z żoną pokonywali tak ciężką drogę, by tu dotrzeć? Jak dla mnie było to cholernie nienormalne. Ja, nigdy bym chyba tak nie postąpił. Zwłaszcza dla własnej rodziny. Już widzę mojego ojca, który szydziłby z mojej głupoty oraz matkę, biegającą wokół, panikując, że teraz i ja zginę wraz z nią w ramach „bożej kary”. Uśmiechnąłem się pod nosem. Nie... nie będzie mi brakowało tych skurwieli.
Kiedy tylko wyszedłem zza drzew, usłyszałem głośny, męski wrzask. Chyba nasz „podopieczny” się obudził. Zacząłem się cicho śmiać, kiedy dotarł do mnie głos Lei, uspokajającej krzykacza. Nigdy nie pomyślałbym, że dziewczyna może być aż tak uprzejma.
- Jestem – oznajmiłem, siadając przy ognisku i zsuwając maskę na szyję. Przyjemnie grzała, kiedy dotykało ją ciepło ogniska.
- Widzę – powiedziała dziewczyna, przewracając oczami – Nie mogłeś się pośpieszyć? Przechodziłam piekło – ostatnie zdanie wyszeptała, wpatrując się we mnie przeszywającym wzrokiem. W jej oczach tańczyły miłe dla oka, ogniste płomienie gotowe w każdej chwili mnie zabić.
- Zatrzymała mnie pewna sprawa – odpowiedziałem formalnie z kamienną twarzą, co zapewne mocno wkurwiło dziewczynę, lecz w ogóle nie dała tego po sobie poznać. Chyba moim, nowym celem będzie wyprowadzenie jej z równowagi – Dobry wieczór – powiedziałem w stronę przypatrującego się nam ze zdziwieniem mężczyznę – Nazywam się Jakkaru Senso. Ja i moja koleżanka – usłyszałem ciche prychnięcie Lei, lecz zignorowałem je, kontynuując moje małe wystąpienie – pomożemy panu w odnalezieniu córki. Wie pan, co dotknęło pańską żonę, tak? – zapytałem, chcąc upewnić się, że człowiek siedzący naprzeciwko mnie nie zwariuje podczas naszej wędrówki. Szok pourazowy nie będzie nam w jej trakcie potrzebny.
- Tak... – odpowiedział drżącym głosem, po czym zapytał patrząc prosto na mnie – Ona nie żyje... prawda?
Jego nadzieja dająca ciche pobrzmienie w jego słowach, zbiła mnie z patyku. Nie wiedziałem, co powinienem powiedzieć. Na szczęście Lei wyręczyła mnie z tego, mówiąc krótko:
- Nie żyje... Bardzo nam przykro z powodu pańskiej straty.
- Rozumiem – powiedział, smutno się uśmiechając – To był jej pomysł, żeby tutaj przyjechać, lecz nadal czuję się winny, że jej na to pozwoliłem...
- Czy może nam opowiedzieć pan o córce? – zapytała Lei, przerywając wywód mężczyzny.
- Oczywiście – powiedział cicho – Sam nie wiem od czego powinienem zacząć – mruknął, wpatrując się w ogień.
- Najlepiej od początku – zaproponowałem, rozsiadając się wygodnie i czekając na dzisiejszą wieczorynkę. Coś mi podpowiadało, że czeka mnie smutna historia do wysłuchania, zapewne niekończąca się żadnym happy endem.

(Lei? Opowiedz dobranockę? ^-^ )

Od Charlotte do Rikke do Ash'a

noreply@blogger.com (Kowai) — Sat, 08 Jul 2017 21:21:00 +0000

Oni byli wszędzie. Za każdym drzewem, krzakiem i kamieniem tej przeklętej wyspy widziałam ich twarze, wykrzywiające się w przerażających mnie półuśmieszkach. Miny charakteryzujące się szeroko otwartymi oczami, wysoko uniesionymi podbródkami i dziecięcym spojrzeniami zachwytu, gdy stworzone przez nich monstrum przeżyło co najmniej trzy dni, prześladowały mnie zarówno na jawie, jak i w snach. Wizja zaśnięcia w takich okolicznościach za bardzo mnie przerażała. Nie mogłam jej do siebie dopuścić. Dlatego też odpuściłam sobie wszelki odpoczynek. Po prostu podjęłam decyzję – jak postanowiłam, tak też zrobiłam To była już druga... może trzecia doba? Nie pamiętam. To nie ważne. Musiałam znaleźć tego chłopaka... Nad którym znęcali się gorzej ode mnie. Pamiętam zastrzyki i komory gazowe, do których wędrował zaraz po mnie. Nadal jestem w stanie cofnąć się do tamtych momentów i widzieć ból, wykrzywiający jego twarz. Muzę się upewnić, że jeszcze żyje, a jeszcze przed tym znaleźć jakie miejsce, gdzie można było się schować przed ludźmi z tej wyspy. Przez czterdzieści osiem godzin zdążyłam się już zapoznać z zasadami panującymi na niej i nie przypadły mi zbytnio do gustu. Minęłam kobietę z wylewającą się wokół zawartością korpusu. Nadal nie jestem pewna, czy były to jelita, czy żołądek. Zbyt przerażona większą ilością krwi, uciekłam stamtąd.
Teraz na oślep przemierzam las, poszukując jakiegoś miejsca zaczepienia, czegokolwiek, co naprowadziłoby mnie na miejsce, z którego przybyłam. Wszystko było jednak tak podobne! Jednakowe drzewa! Takie same stworzenia, mogące mnie w każdej chwili zabić!
- Spokojnie, będzie dobrze – wyszeptałam sama do siebie drżącym głosem. Mój brat też mi tak mówił, kiedy mnie gwałcił... Byłam bliska płaczu. Nie lepszym rozwiązaniem dla mnie byłoby popełnienie samobójstwa? Ale co z tym chłopakiem... musiałam podziękować mu, że pocieszał mnie swoim uśmiechem i ciepłymi słowami...
Odgarniając kolejne krzaki ze swojej drogi, postanowiłam dopiąć swego i spełnić swoją listę rzeczy, które chciałabym zrobić zanim umrę. Miała tylko dwa punkty... W tym momencie zamarłam w bezruchu. Przede mną pojawił się dwu i półmetrowy tygrys. Podczas jego zwinnego poruszania można było z łatwością ujrzeć napinające się mięśnie. Zwierzę było idealny przykładem maszyny w każdej chwili gotowej do zabijania.
Najchętniej w takiej sytuacji zaczęłabym krzyczeć i uciekać, gdzie pieprz rośnie, lecz strach, który mnie ogarnął był zbyt paraliżujący. Mogłam tylko stać i mieć nadzieję, że drapieżnik mnie nie zauważy. Jeszcze większe przerażenie ogarnęło mnie, kiedy tygrys zamienił się w szczupłego i białowłosego chłopaka. Czułam, jak oczy zaczynają mnie szczypać, a w ich kącikach zbierać się łzy.
- Kim jesteś i co tu robisz? – zapytał, a ja jak na zawołanie zaczęłam płakać i niewyraźnie mówić:
- Proszę nie zabijaj mnie... na pewno jakoś się przydam... nie krzywdź mnie – jąkałam przez łzy. Próbowałam się uspokoić, lecz ta sytuacja mnie przerosła. Stojący naprzeciwko chłopak prawdopodobnie nie spodziewał się takiej reakcji z mojej strony, bo wpatrywał się we moją osobę, jakbym co najmniej postradała zmysły. Kiedy zaczęłam być taka? Przed eksperymentami jeszcze jakoś się trzymałam...
Nagle koło mnie zaczęły pojawiać się kościste, wysokie konie. Wychudzone zwierzęta rżały głośno, stojąc po moich dwóch stronach.
- Przepraszam, ja nie chciałam ich wzywać... – szepnęłam załamana, opadając na kolana– Same się pojawiły... zawsze tak robią... przepraszam... – mówiłam, wpatrując się gorączkowo w swoje dłonie, jakby chcąc w jakiś logiczny sposób wyjaśnić tę sytuację. Miałam wrażenie, że chłopak zacznie zaraz na mnie krzyczeć. Wyglądał na starszego ode mnie, tym bardziej bałam się podwójnie.
- Spokojnie – mruknął pod nosem, cofając się o kilka kroków – Nic ci nie zrobię. Mogę nawet pomóc, tylko muszę wiedzieć w czym...
- Naprawdę?! – krzyknęłam z szeroko otwartymi oczami. Kiedy chłopak potwierdził swoje słowa lekkim uśmiechem, otaczające mnie stworzenia rozpłynęły się. – Dziękuję, nie wiem, jak ci dziękować... – zaczęłam, wstając na nogi.
- Jeszcze nie masz za co – mruknął pod nosem, najwyraźniej zaczynając żałować, że zaproponował mi pomoc.
- Nazywam się Charlotte. Przyleciałam tutaj jakieś dwa dni temu. Szukam chłopaka i przywódcę obozu, który zamierzam założyć niedaleko od tego miejsca – powiedziałam na jednym wdechu. Chłopak chyba nie za bardzo mnie zrozumiał, bo zmarszczył brwi i spojrzał na mnie jak na, delikatnie mówiąc, idiotkę.
- Ze znalezieniem chłopaka na tej wyspie to bym się za bardzo nie starał – powiedział i nim zdążyłam mu przerwać, powiedział szybko – jeśli chodzi o resztę, to chyba również nie będę za bardzo pomocny... – powiedział, wycofując się ze swojej obietnicy. Spojrzałam na niego z rozczarowaniem i z żalem krzyknęłam głośno:
- Obiecałeś! – krzyknęłam, zaczynając płakać. Nagle poczułam za sobą jakiś ruch. Nim jednak zdążyłam się odwrócić i zobaczyć z kim mam do czynienia, poczułam na swoim gardle metalowe ostrze.
- Spokojnie Rikke. Ona nie jest groźna – mruknął pod nosem Ash, odwracając się na pięcie.
- Jak to nie jestem?! – krzyknęłam przewrażliwiona, szarpiąc się mocno i spoglądając dookoła ze złością – Mogę zabić was w każdej chwili! – wrzasnęłam, sama nie wierząc w swoje słowa.

(Ash?)