Sztuka jedzenia, savoir vivre, dobre maniery, przy stole, sztuka życia

Jak stawiać kieliszki?

2011-08-01T02:51:00.000-07:00

Wiele osób głowi się nad tym jak to zrobić. Być może pierwszy raz w życiu stają w roli gospodarza na przyjęciu. Mają w końcu być podane większe ilości trunków.

Oczywiście ustawianie kieliszków to rzecz jasna bardzo prosta sprawa. Trzeba tylko wiedzieć jak należy to uczynić.

A zasada mówi o tym, ze kieliszek, używany jako pierwszy, musi być ustawiony najbliżej talerza po prawej stronie. Następnie ustawia się w kolejności używania, od wewnątrz na zewnątrz. Jeśli podawane są wszystkie trunki, kolejność będzie taka:

kieliszek do wódki, kieliszek do białego wina, kieliszek do czerwonego wina, kieliszek do szampana.

Na stole nie ustawia się kieliszków do alkoholi podawanych ,,przy kawie'', albo na zakończenie przyjęcia. Chodzi tu o likiery, koniaki, whisky, winiaki... może nalewki, kremy. Takie trunki, nalane w kieliszkach, podaje się po głównych daniach.

Po prawej stronie o góry, obok kieliszków powinna stać szklanka na wodę mineralną lub soki.

Jak jeść kawior?

2011-08-01T02:35:00.000-07:00

Kawior niewątpliwie zalicza się do wykwintnych potraw. Bardzo często jest dla wielu ludzi synonimem dostatku i czegoś najlepszego, chyba dlatego, że mało kto go próbował. Kawior w istocie nie jest przysmakiem dla wszystkich, jak ostrygi. Wielu osobom na pewno nie smakuje i wielu jeszcze doprowadzi do mdłości.

Pojawia się problem,

jak jeść coś takiego?

W książce autorki o pseudonimie Lady Perfect (nie mogę znaleźć prawdziwego imienia i nazwiska) pod tytułem: ,,Sztuka życia, czyli encyklopedia dobrych manier'' można poczytać nieco właśnie o kawiorze. Zatem, okazuje się, że kawior podawany jest w szklanych miskach. Należy nałożyć go na talerz łyżeczką i jeść widelcem. Zanim go zjemy, należy dość obficie skropić go cytryną. Zwykle zagryza się go z kawałkami pieczywa z masłem.

Cóż po tych informacjach, można sądzić, że kawior wcale nie musi świetnie smakować, ale nie jest przecież jedyną potrawą, którą skrapia się cytryną.

Drugim sposobem jedzenia owej potrawy, jest kładzenie go na małe kawałki pieczywa. Dopiero taką ,,kanapeczkę'' zjadamy. Należy pamiętać, że kawioru nie należy rozsmarowywać. Bo: źle smakuje i brzydko wygląda.

Autorka również czyni uwagę na temat tego, że na przyjęciach kawior podawany jest jako żółtko w połówce jajka. Nie należy jajka kroić. Najpierw zjadamy kawior widelcem, potem ewentualnie możemy zjeść jajko.

Ba, wyczytuje nawet bardzo fajną uwagę dla smakoszy. Podobno czarny kawior smakuje wybornie na ciemnym pieczywie... trzeba spróbować. Sam bowiem nie jadłem. Wszędzie natomiast można wyczytać, ze kawior świetnie komponuje się z szampanem, tworzy z nim nawet dość powszechny zestaw.

W książce Tadeusz Rojka ,,Jak to się je? Savoir - vivre przy stole'' właściwie mamy podobne rady. Autor jednak pisze tylko o jednej formie jedzenia kawioru, o ,,kanapeczkach''. Pieczywem mogą być w tym przypadku tosty. Takie małe przysmaki, mogą być już przygotowane wcześniej. Nie powinno się ich gryźć. Smakują najlepiej w całości.

W książce Liliany Anety Cunningham ,,Dobre maniery w świecie zachodnim'' poczyniona jest wspaniała uwaga dotycząca kawioru, który pasuje do szampana. Otóż, na Zachodzie kawior przyrządzany jest z dodatkiem jajka na twardo, szczypiorkiem, cebuli. Wszystko posiekane jest w drobną kosteczkę.

Zanim zaczniemy sami serwować tą potrawę na przyjęciach, najpierw posmakujmy. To najważniejsze, może się bowiem okazać, że kawior wcale nie jest dla nas.

Na zdrowie!

2011-07-22T10:03:00.000-07:00

Ilekroć ktoś z naszego otoczenia kaszle, kichnie lub wyda jakiś inny niekontrolowany, naturalny dźwięk (na myśl przychodzi mi jeszcze tylko czkawka). No cóż, nie mam zamiaru pisać o tym, że podobno czkawka to pozostałość po jakichś naszych małpich przodkach. Nie mam zamiaru też pisać o zwrocie ,,na zdrowie'' wypowiadanym przez większość narodów świata, gdy się biesiaduje, podnosi się kieliszek w celu łyknięcia tego i owego, w sensie trunku.

Mam zamiar zająć się przede wszystkim kichaniem, sprawą banalną, która zdarza się nam na codzień w pracy, w domu, w szkole i wszędzie indziej. Sprawa wydaje się prosta, ale tak łatwa nie jest, wiąże się to z nawykami ludzi, danego towarzystwa i rzecz jasna małą znajomość zasad dobrego wychowania, określanego jako savoir - vivre.

Według zasad dobrych manier powinno się unikać mówienia ,,na zdrowie'' jeśli ktoś kichnie. Osoba kichająca też powinna wystrzegać się słowa ,,przepraszam''. Zdrowie to rzecz prywatna i wszelkie odgłosy, które powoduje powinniśmy ignorować tak aby kichającego nie wprowadzić w zakłopotanie. Gdy tylko ktoś kichnie, od razu pojawia się tłum ludzi, którzy mówią ,,na zdrowie'', wtedy kichający czuje się tak jakby do przeproszenia, nie tylko sam zwraca na siebie uwagę ale i wszyscy inni mówią: ,,przerwijcie swe prace, popatrzcie na tego który kichnął''.

Oczywiście można dojść do wniosku, że uczeni winny sposób od dziecka, kichając otrzymując wyrazy co tu dużo mówić życzliwości, nie czujemy się zakłopotani, a jednak w większości przypadków jest inaczej...

Wiadomo, ze w domu nikomu krzywdy nie wyrządzimy mówiąc słowa z tytułu tego posta, ale w domu powinniśmy ćwiczyć, tak aby zwyczaje domowe nie były przenoszone gdzieś indziej. Na pewno tych słów należy się wystrzegać w pracy w spotkaniach służbowych i biznesowych. Najgorzej chyba mają dzieci w szkole. Zdarzy się, że osoba, która przypadkiem zna savoir - vivre, nie zareaguje na kichanie, przez co przez swych rówieśników zostanie potraktowany nieprawidłowo, jako właśnie osoba niekulturalna. Zdarza się. Jest tylko na to moim zdaniem jedna rada: trzeba szerzyć wiedzę na temat savoir - vivre... nie tylko w szkole.

Kultura picia

2011-07-21T01:54:00.000-07:00

Jednym z działów savoir vivre jest nie tylko sztuka jedzenia, ale także kultura picia. Istnieją zasady mówiące o tym jak powinno się trzymać kieliszek, jak pić dany alkohol i dany napój, czego nie wypada robić?

Najpierw zajmijmy się stukaniem się kieliszkami. Generalnie jest to dozwolone, jednak nie wypada tego robić, gdy nie jest wznoszony toast. W innych wypadkach wystarczy lekko unieść kieliszek i kiwnąć głową do współbiesiadników.

Jeśli chodzi o picie należy robić to po prostu

elegancko, z umiarem. Nie chuchamy, nie siorbiemy, nie pijemy jednym haustem.

Zacznijmy od win, likierów i koktajli. Te trunki należy pić małymi łyczkami. Kieliszek zawsze trzymamy za nóżkę.

Wódka to jedyny alkohol, gdzie możemy wypić wszystko za jednym razem, elegancko jest jednak porcje rozłożyć przynajmniej na dwie części. Nie należy odchylać głowy w tył ani wykrzywiać twarzy.

Koniak a także brandy również pijemy powoli. Mówi się, ze te trunki próbujemy, a nie pijemy. Koniak to jedyny alkohol, który możemy trzymać przez dłuższy czas w dłoni. Inne kieliszki należy odstawiać zaraz po łyknięciu.

Szampan jest alkoholem uniwersalnym. Możemy go pić wolno albo jak wodę mineralną. Pamiętajmy jednak, że to nie wódka.

Mieszkamy w Polsce także z pewnością dużo każdy nas pije kawy i herbaty. Te dwa napoje powinno się pić w filiżankach. Fakt, ze w naszym kraju przyjęły się również szklanki, jednak na eleganckim przyjęciu jest to niedopuszczalne. Poza tym istnieje wielkie grono ludzi, któzy twierdzą, że raz posmakujesz herbaty w filiżance i szklanki odstawisz tylko do zimnych napojów.

Filiżankę ujmujemy za uszko, ale nie wkładamy weń palca. Nie prostujmy i nie odginajmy małego palca, ostatnio ten gest jest bardzo źle widziany.

Kto kogo pozdrawia?

2011-07-21T01:43:00.000-07:00

Pozdrawianie rozumiem przez oczywiście powitanie, czyli mówienie sobie nawzajem takich słów jak: ,,dzień dobry''. Przy powitaniach zasada jest prosta i stosuje się ją do wielu jeszcze innych spraw:

- młodszy pozdrawia starszego

- podwładny mówi ,,dzień dobry'' szefowi

- mężczyzna wita kobietę.

Oczywiście wiadomo, ze osoba kulturalna, która wie, co to są dobre maniery, zawsze pozdrawia jako pierwsza tego, kto zwleka z pozdrowieniami.

Zwlekać oczywiście nie polecam nikomu. Zawsze wiążą się z tym konsekwencje. Wiadomo, sztandarowym przypadkiem jest powitanie przez starszą osobę, jakiegoś młodzieniaszka lub nastolatkę, która w gronie swoich znajomych wstydzi się sąsiadów. Nigdy nikomu nie powinno się robić afrontów, ale w niektórych przypadkach mają one uzasadniony cel wychowawczy. Takie osoby na następny raz powinny się oduczyć złych manier.

Osoba, która wchodzi do pomieszczenia, pozdrawia i wita jako pierwsza wszystkich. Ta zasada ma pierwszeństwo przed tą pierwszą. Dlatego zdarzy się, że to szef pozdrowi pracowników, a starszy mężczyzna młodą kobietę, którą spotka w przedziale pociągu.

Przyjęło się również, że dyrektorzy zawsze jako pierwsi powinni witać starszych od siebie pracowników oraz wszystkie kobiety.

Odwiedziny dalszej rodziny

2011-07-19T02:08:00.000-07:00

Ile razy zdarzy nam się, że wpadnie do nas rodzinka z odległego krańca kraju. Ba, zdarzy się nawet, zę nie spodziewanie. Bo akurat przejeżdżali przez naszą miejscowość i właśnie sobie wymyślili, że pójdą sprawdzić co tam u nas. Takie odwiedziny są bardzo, bardzo męczące. Savoir vivre twierdzi jednak, że prawie w każdym przypadku powinniśmy ich ugościć po królewsku.

Nawet jeśli takie spotkanie

niszczy nam plany. trudno, trzeba gości nakarmić, napoić, umożliwić odpoczynek, a przede wszystkim... przyjąć.

Nie należy także odmawiać gdy nasi krewni liczą na nocleg. Nie powinniśmy nawet demonstrować swojego zniechęcenia i zakłopotania. Miejmy na uwadze to, że być może kiedyś role się odwrócą. Różnie w życiu bywa. A jeżeli wpadniemy w jakieś kłopoty i uciekając samochodem przed bandziorami dana rodzina będzie naszą ostatnią deską ratunku? Oczywiście, sytuacja raczej absurdalna.... choć jak się głębiej zastanowić to wcale nie wiadomo dlaczego.

Przyjmując gości nie tylko czujemy powinność ale jest to nawet obowiązek spytać się krewnych jakie mają plany. Nie ma po co brnąć w coś czego się bardzo nie chce. Nocleg - proszę bardzo, ale jak chce przejazdem zabawić miesiąc... rodziny różne bywają.

Pomijam już to, że swoją rodzinę wypada poinformować o wizycie. Ale cóż, nawet jeśli ktoś tego nie zrobi (duża szansa, że nie zna savoir vivre), my powinniśmy się mimo wszystko zachować według sztuki życia, nie traktujmy ich tak, jak oni nas.

Będąc gospodarzem takiego domu, może zadzwonić do nas rodzina, która akurat jest w naszym mieście i przypomniała sobie o nas. Cóż, nie trzeba się zmuszać na uprzejmości, jeśli na wizytę nie mamy ani ochoty ani czasu. Zawsze można elegancko wybrnąć. Zdarzy się przecież, szczególnie w dzisiejszych czasach, ze ktoś woli sobie pograć na komputerze... nie, na PlayStation, albo pójść z kolegą na piwo. Nie ma co zatem zapraszać krewnych, z którymi nie łączy nas jakaś bliższa więź.

Przyjmując jednak gości, muszą mieć wrażenie, ze nie sprawiają kłopotów. Sami powinni zorientować się w sytuacji i dostosować się do zwyczaju domu, natomiast my, jako gospodarze powinniśmy im zapewnić odpowiedni odpoczynek. Sami powinniśmy spać na tapczanie, jeśli nie ma się drugiego łóżka, i tak dalej.

W życiu bywa różnie. Dalszej rodziny nie zawsze trzeba przyjmować, ale wiadomo, my zazwyczaj przyjmujemy. Trzeba się kierować uprzejmością, choć udawanie kogoś kim się nie ejst... jest wbrew savoir vivre.

Zaproszenie na kolację

2011-07-19T01:49:00.000-07:00

Kolacja to oczywiście umowna nazwa oznaczająca przyjęcie o porze wieczornej. Zwykle na takiej biesiadzie jest dość urozmaicone menu. Zaproszenie na kolację zawsze też zobowiązuje, dlatego skorzystanie z tej wizyty wiąże się z przybyciem na przyjęcie a nawet urządzenie rewanżowej kolacji.

Nigdy nie należy przyjąć zaproszenia i nie przyjść... jeśli ktoś nie chce przyjść, zawsze może w sprytny sposób odmówić.

Zwykle na takiej kolacji

przybywa kilku lub kilkunastu gości, zwykle jest to rodzina. Według sztuki jedzenia nie tylko trzeba zadbać o to, aby każdy mógł się zmieścić, ale też o to, aby zastawa stołowa i sztućce były jednakowe. Ponieważ czymś nieeleganckim jest danie danych naczyń w innych kolorach i rozmiarach. Wiadomo, ludzie mają czasem różne myśli, ktoś może zatem sobie pomyśleć, że gospodarze kogoś faworyzują przez sztućce albo talerz.

Gości zapraszamy telefonicznie lub osobiście. Przyjmuje się, że tak około tydzień przed przyjęciem. Powinniśmy każdego zaproszonego poinformować o innych zaproszonych. Ktoś może siebie nie lubić, a przecież istotą wspaniałej biesiady nie jest dobór potraw i trunków lecz odpowiednie towarzystwo.

Na kolację zawsze zapraszamy we dwoje nie tylko małżeństwa, ale też narzeczonych a nawet ,,sympatie''.

Zdarzy się, że najpierw przyjmiemy zaproszenie, a później wypadnie nam coś ważnego. Trzeba niezwłocznie powiadomić o tym gospodarzy.

Udając się na przyjęcie musimy pamiętać o punktualności. Jeśli zaproszeni zostaliśmy na dwudziestą, to o tej powinniśmy przyjść. Dozwolone jest spóźnienie do dziesięciu minut. Nigdy jednak nie przychodźmy za wcześnie.

Jeśli goście mieszkają dość daleko od naszego domu, gospodarze powinni ustawić czas, w którym mogą przychodzić goście, na przykład od dwudziestej do dwudziestej trzydzieści. Tak aby każdemu było wygodnie. Wtedy nie wypada się spóźnić nawet o minutę.

Gospodarze również powinni wiedzieć, że goście wcale nie muszą pamiętać o adresie naszego domostwa, nie muszą nawet wiedzieć. Przy zaproszeniu zatem warto nie tylko podać adres ale podać najłatwiejszą drogę do przybycia. Oczywiście nie zapominajmy o godzinie przyjęcia.

Szampan - królewski trunek

2011-07-17T10:09:00.000-07:00

Szampan rzecz jasna kojarzy Nam się wszystkim z zabawą. Stąd przysłowie: ,,szampańska zabawa’’. I taki właśnie jest ten trunek: rozwesela, orzeźwia i zawsze oraz wszędzie wyśmienicie smakuje. Skoro sporo będę pisał na temat sztuki jedzenia wypada przedstawić informacje na temat serwowania i przygotowywania trunków. Savoir vivre mówi przecież nie tylko o tym w jakich kieliszkach powinien być serwowany dany alkohol, ale także o tym do jakich potraw, a nawet w jakiej temperaturze. Zacznijmy od początku.

Wypadałoby przedstawić najpierw

klasyfikację tego wspaniałego trunku. Będę podawał także nazwy polskie, choć na butelkach możemy spotkać przede wszystkim francuskie (stolica szampanu, nota bene nazwa: szampan, zarezerwowana jest tylko dla win z Szampanii, reszta to po prostu wino musujące):

- très sec – extra sec lub extra dry – mocno wytrwane

- brut – silnie wytrwane

- sec – dry – wytrawne

- demi sec – semi dry – półwytrawne

- demi Doux – semi sweet – półsłodkie

- doux – sweet – słodkie.

Jeśli chodzi o potrawy, szampan to trunek bardzo uniwersalny. Pasuje prawie do wszystkiego i prawie do wszystkich okazji. Jako trunek, który rozwesela, nie powinien być serwowany na smutnych przyjęciach, na przykład na stypie. Sztuka życia mówi również, a to wynika przecież po prostu z życia, że szampan podany do zup, śledzi i bigosu – nie pasuje.

Ten królewski napój powinien być podany schłodzony, mniej więcej w temperaturze 6 – 8 stopni Celsjusza. Elegancko butelkę przechowuje się w kubełku wypełnionym lodem.

Ostatnia sprawa to kieliszki. Szampana podaje się w dwóch fazach. Najpierw po troszeczku, gdyż sam trunek pieni się niezwykle, a następnie do dwóch trzecich objętości. Same naczynia powinny być płaskie i szerokie (takie pucharki) lub częściej używane wąskie, wysokie na krótkich nóżkach. Podobno aromat napoju dłużej się utrzymuje w smukłych kieliszkach.

O czym zawsze powinni pamiętać goście?

2011-07-17T09:45:00.000-07:00

Goście, którzy właśnie uczestniczą w jakimś przyjęciu powinni stosować pewne zasady savoir vivre. Dobre maniery wręcz tego wymagają. Niestety, zdarzy się, że będziemy musieli robić dobrą minę do złej gry, ale przecież zwykle uczestniczymy w przyjęciu rodzinnym lub w gronie przyjaciół… ewentualnie w przyjęciu służbowym.

Przede wszystkim musimy mieć na uwadze to, że gospodarze

chcą nam umilić czas, chcą sprawić nam przyjemność. Starają się, zatem musimy docenić ich starania. Objawia się to przede wszystkim na przykład przez skomplementowanie pani domu za przyrządzone potrawy. Nie radzę jednak tego robić, gdy na stole jest sama kawa z herbatnikami. Gospodarza można pochwalić za świetny dobór trunków, jeżeli są na przyjęciu serwowane, choć nie ukrywam, że mężczyzn nie trzeba tak dużo chwalić.

Jako goście, powinniśmy się czuć jak u siebie w domu, dlatego też mamy obowiązek pomocy gospodarzom. Powinniśmy zatem pomóc w podawaniu potraw i zbieraniu brudnej zastawy. Powinniśmy to jednak robić delikatnie i nie nachalnie. Nie możemy tak do końca wyręczać gospodarzy, mogliby pomyśleć, że po prostu… nie nadążają, że nie umieją sobie poradzić ze wszystkim. A my przecież nie w tą stronę.

Siedząc na przyjęciu w odpowiednim gronie powinniśmy dbać o to, aby każdy dobrze się bawił, także jako gość. Dlatego dobre maniery mówią, że niewskazane są długie monologi, niewskazane są ostre komentarze i rozmowy na tematy, które mogą prowadzić do konfliktów. Oczywiście można trochę pogadać na temat polityki, ale to akurat taki temat, który szybko nuży… szczególnie panie.

Zawsze zręcznie można skrócić pobyt, dlatego też nie można okazywać swego zmęczenia i zniechęcenia. To wbrew dobrym manierom. Na przyjęciach nikt nikomu nie powinien psuć humoru. Powstrzymujmy się też od przedawkowania napojów wysokoskokowych. Upicie się zawsze jest sprzeczne z savoir vivre.

Było o skróceniu pobytu, teraz będzie o wydłużaniu go. Nigdy tego nie róbmy, nawet jeśli gospodarze nalegają abyśmy zostali. Pobyt taki normalny trwa tak mniej więcej od trzech do czterech godzin. Po deserze i ,,kawie’’ powinniśmy powolutku zbierać się do wyjścia.

Hierarchia miejsc w samochodzie prywatnym

2011-07-17T08:57:00.000-07:00

W samochodzie prywatnym obowiązuje kilka szczególnych zasad określonych jasno przez savoir vivre. Najważniejszą z nich jest z pewnością hierarchia miejsc, czyli zasada mówiąca o tym w jaki sposób powinno zajmować się miejsca.

Trzeba jednak zaznaczyć, iż rozmawiamy o samochodzie prywatnym, czyli takim, który każdy z nas praktycznie ma. Dlatego też reguła ta nie jest jakoś zbytnio zobowiązująca. Na pewno nie możemy się jej trzymać sztywno, zwłaszcza w najbliższej rodzinie.

Najważniejszą osobą w takim samochodzie jest kierowca.

On tak jakby zaprasza wszystkich do środka, i jednocześnie wszystkim kieruje. Jeśli, więc chcemy włączyć muzykę, zapalić papierosa, otworzyć okno… musimy się spytać o zgodę kierowcy.

Kierowcę nigdy nie należy krytykować za styl jazdy, nigdy nie należy go również pospieszać i ostrzegać. Wsiadając do samochodu, którym kierują ktoś, kto zdał egzamin na prawo jazdy, powinniśmy mieć świadomość, że dany kierowca potrafi kierować autem. Jeśli zaś się nam nie podoba, następnym razem nie wsiadajmy. Od tej zasady nie ma wyjątku, nawet jeśli kierowcą jest nasz syn, czy córka.

Samochodowy bon ton mówi o specjalnej hierarchii miejsc podczas jazdy z kierowcą, którego znamy. Najbardziej zatem zaszczytnym miejscem jest te obok kierowcy. Jest jednak też najbardziej niebezpiecznym. Powinniśmy zawsze zatem proponować te miejsce gościom, nigdy jednak nie powinniśmy nalegać.

Goście niech usiądą tam gdzie chcą… najczęściej wiąże się to z wygodą i bezpieczeństwem. Drugie najbardziej zaszczytne miejsce to prawe tylne, a następnie lewe tylne.

Jeśli chodzi o najbliższą rodzinę, zwykle miejsca zajmowane są w zależności od wieku. Jeśli jednak nie jedzie żadna osoba dorosła, rodzeństwo może sobie ustalić zajęcie miejsc, tak aby każdemu było wygodnie. Zasada mówiąca o hierarchii nie powinna być zatem ściśle stosowana.

Zapisz się na piętnaście lekcji o Sztuce jedzenia:

Polityka Prywatności Newslettera

2011-05-23T10:36:00.000-07:00

1.sztukajedzenia.blogspot.com zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian w Polityce Prywatności. Każdego użytkownika obowiązuje aktualna Polityka Prywatności.Jakiekolwiek wprowadzane zmiany nie wpływają na podstawową zasadę: sztukajedzenia.blogspot.com nie sprzedaje i nie udostępnia osobom trzecim danych personalnych czy adresowych klientów/ użytkowników swoich serwisów i czasopism. Jeśli nie zgadzasz się z Polityką Prywatności proszę nie odwiedzać serwisu oraz nie nabywać produktów i usług sztukajedzenia.blogspot.com

2.Dane osobowe

W czasie korzystania z serwisów należących do sztukajedzenia.blogspot.com możesz zostać poproszony o podanie niektórych swoich danych osobowych poprzez wypełnienie formularza lub w inny sposób. Dane, o które będziesz proszony, to w większości przypadków imię i adres e-mail. W przypadku formularzy zamówień będziesz proszony o podanie pełnych danych osobowych.
Wymagamy tylko tych danych, które są niezbędne do działania serwisu. Niepodanie wymaganych danych zablokuje czynność, którą te dane dotyczyły.
3.Subskrypcja bezpłatnych czasopism

Zaprenumerowanie elektronicznych i bezpłatnych czasopism należących do sztukajedzenia.blogspot.com wymaga podania w odpowiednim formularzu swojego imienia i adresu e-mail. Pola te są obowiązkowe.
Uzyskane w ten sposób dane są dodawane do listy mailingowej e-zinu. Adres e-mail jest niezbędny do tego, aby można było wysłać danemu czytelnikowi numer czasopisma. Imię pozwala sztukajedzenia.blogspot.com zwracać się do czytelników po imieniu.
4.Niezapowiedziane wiadomości
sztukajedzenia.blogspot.com zastrzega sobie prawo do wysyłania niezapowiedzianych wiadomości osobom, których dane kontaktowe posiada i które zgodziły się z Polityką Prywatności.
Pod pojęciem niezapowiedzianych wiadomości sztukajedzenia.blogspot.com rozumie informacje odnoszące się bezpośrednio do jego serwisów, czasopism, usług i produktów (np. zmiany, wewnętrzne promocje), niekomercyjne listy (np. życzenia, komentarze osobiste itp.) oraz informacje komercyjne, których rozsyłka została opłacona przez klientów sztukajedzenia.blogspot.com.
Podmioty zlecające komercyjne mailingi nie mają wglądu w dane kontaktowe osób znajdujących się na listach adresowych sztukajedzenia.blogspot.com.
Informacje komercyjne są filtrowane w stopniu w jakim jest to możliwe, ograniczana jest ich objętość i wysyłane są sporadycznie.
5.Jawne Dane Osobowe
Dane osobowe podane na serwisach należących do sztukajedzenia.blogspot.com przy okazji wysyłania komentarzy do artykułów, odpowiedzi na forum itp. są dostępne dla wszystkich odwiedzających strony zawierające te dane. sztukajedzenia.blogspot.com nie ma możliwości zabezpieczenia Was przed osobami prywatnymi lub firmami, które te dane wykorzystają do przesłania Wam nieokreślonych informacji. Dlatego dane te nie podlegają Polityce Prywatności.
6.Cookies

Niektóre obszary serwisów należących do sztukajedzenia.blogspot.com mogą wykorzystywać cookies, czyli małe pliki tekstowe wysyłane do komputera internauty identyfikujące go w sposób potrzebny do uproszczenia lub umorzenia danej operacji.
Cookies są nieszkodliwe ani dla komputera ani dla jego użytkownika i jego danych.
Warunkiem działania cookies jest ich akceptacja przez przeglądarkę i nie usuwanie ich z dysku.
7.Wyłączenie odpowiedzialności

Stworzyłem sztukajedzenia.blogspot.com , aby czytelnicy mogli dowiedzieć się czegoś na temat savoir-vivre, sztuki życia, a przede wszystkim sztuki jedzenia. Porady, które udostępniam powinny być szczegółowo analizowane, porównywane z własnym przypadkiem, ewentualnie konfrontowane z innymi podobnymi publikacjami i dopiero, gdy będą one przedstawiały się jako odpowiednie w danym przypadku, wprowadzane w życie.
Zawarte w sztukajedzenia.blogspot.com moje własne artykuły i artykuły gości zawsze zgadzają się z moją opinią i opinią właśnie są.
Opinie wyrażone przez społeczność na forum, w komentarzach lub w inny sposób nie zawsze są zgodne z moją własną.
sztukajedzenia.blogspot.com oraz jego redakcja nie bierze na siebie odpowiedzialności za zamieszczone reklamy. Kupujący powinien być ostrożny odpowiadając na reklamę, bądź wysyłając pieniądze. Wprawdzie przykładam sporą wagę do tego, aby reklamodawcy, którzy publikują tu swoje reklamy byli wiarygodni, ale nie mogę odpowiadać za ich czyny. Dane adresowe jak i szczegóły oferty każdego reklamodawcy można uznać za pewne tylko w momencie publikacji.