சேத்தியாத்தோப்பு

வெகு மந்தமாக நடைபெறும் புயல் நிவாரணப் பணிகள்!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 03 Jan 2012 12:16:00 +0000

கடந்த டிசம்பர் 30ம் தேதி கடலூர் மாவட்டத்தையே ‘தானே’ புயல் புரட்டிப்போட்டது. பெரும்பாலான மரங்களும், மின்கம்பங்களும் வேரோடு சாய்ந்தன. ஆஸ்பெட்டாஸ் ஷீட்டால் கூரை வேயப்பட்ட பெரும்பாலான வீடுகள் மற்றும் கட்டிடங்கள் அனைத்தும் கூரை இழந்தன. சேத்தியாத்தோப்பு எம்.ஆர்.கே. கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலையின் மேற்கூரை ஏறக்குறைய 60 விழுக்காடு விழுந்துவிட்டது.

இந்த நிலையில் நிவாரணப் பணிகள் மிகவும் மந்தமாக நடைபெற்று வருகிறது. இதுவரை மக்களை அரசுத்துறை சார்ந்த எவரும் வந்து பார்க்கவில்லை. சேத்தியாத்தோப்பை பொறுத்தவரை வெளி உதவி எதுவுமின்றி மக்களே பெரும்பாலும் மரங்களையும் வீடுகளையும் சரிசெய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வசதியில்லாமல் தினக்கூலி சென்று வருபவர்கள் உணவிற்கு என்ன செய்தார்கள் என்று தெரியவில்லை.

மின்சாரம் இந்த நிமிடம் வரை முறைபடுத்தப்படவில்லை. ஊரில் பாதி அளவிற்கே இதுவரை மின்சாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. மீதமுள்ள இடங்களுக்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் வரை ஆகும் என்று தெரிகிறது. இதைத் தவிர சுற்றியுள்ள கிராம பகுதிகளுக்கு எப்போது மின்சாரம் தருவார்கள் என்று இதுவரை தெரியப்படுத்தப்படவில்லை. இதைவிடக் கொடுமை நேற்று வரை நெய்வேலிப் பகுதிகளான இந்திரா நகர் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் மின்வாரியம் எந்த வேலையும் ஆரம்பிக்கவில்லை. அறுந்து தொங்கிய கம்பிகள் அப்படியே தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஜப்பானை மாபெரும் பூகம்பமும், சுனாமியும் தாக்கியபோது ஒரு வாரகாலத்தில் மக்கள் இயல்புநிலைக்கு திரும்பினார்கள் என்று படித்ததுண்டு. ஆனால் ஒரு மாவட்டத்தைத் தாக்கிய புயலுக்கு தமிழக அரசு மேற்கொள்ளும் நிவாரணப் பணிகள் ஆமை வேகத்தை விடக்குறைவு.

“தானே” தாண்டவம்!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Sat, 31 Dec 2011 04:13:00 +0000

சேத்தியாத்தோப்பு காட்சிகள்

உறவுகள்

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 01 Nov 2011 04:34:00 +0000

வானதிராயபுரத்தை தொடர்வண்டி அடைந்தபோது இரவு 1 மணி. இறங்கி எங்கு செல்வது என்று தெரியவில்லை. தூக்கமும் சுத்தமாக இல்லை. தூக்கம் எப்படி வரும்? சாதாரண செய்தியா அது! நெஞ்சில் ஈட்டியை இறக்கிவிட்டு அமைதியாக இரு என்றால் எப்படி இருக்கமுடியும்? அதுதான் அவர்கள் தடுத்தும் தாங்காமல் கிளம்பிவந்து, இதோ இறங்கிவிட்டேன். ஊரில் என்னை யாருக்காவது அடையாளம் தெரியுமா? எப்படித்தெரியும்? யாரிடம் சென்று கேட்பது?

அப்பா, அம்மாவையாவது அழைத்து வந்திருக்கலாம். அவசரத்தில் கிளம்பிவிட்டேன். அவர்களுக்கு வருத்தம் இருக்குமா? இருக்காதா பின்னே? இத்தனை வருடம் வளர்த்தவர்களல்லவா அவர்கள்? அவர்கள் வளர்த்தவர்கள் மட்டுமே என்று தெரிந்தவுடன் நான் உண்மை உறவுகளைத்தேடி திடீரென கிளம்பிவிட்டேனே! அவர்கள் மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும்? எனக்கு ஒன்றும் குறைவைக்கவில்லை அவர்கள். பெற்றப்பிள்ளையைப் போலல்லவா பார்த்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் செய்தியைச் சொல்லவில்லை என்றால் கடைசிவரைக்கும் கூட எனக்குத்தெரியாமலேயே போயிருக்குமே! இவர்களைப் பார்த்தவுடன் திரும்பிச்சென்று அப்பாவிடமும், அம்மாவிடமும் மனப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும்.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். தொடர்வண்டி சென்று நிறைய நேரம் ஆனபடியால் ஒருவரையும் காணவில்லை. இப்போது ஊருக்குள் செல்லமுடியாது. கிராமம் என்பதால் விடிந்தவுடன் செல்வது நல்லது. அங்கேயே ஒரு கட்டையில் அமர்ந்தேன். நிலைய மேலாளர் வந்து விசாரித்துவிட்டு சென்றுவிட்டார்.

உட்கார்ந்தேன். எனக்கு இப்போது வயது முப்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எனக்கு திருமணம் செய்ய பெண்பார்க்கும் படலம் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோதுதான் இந்த செய்தி வெளிவந்தது. அப்பாவும், அம்மாவும் சொல்லும்போதே கலங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். இதோ அவர்களிடம் சொல்லாமல் வேறு அலுவலகத்திலிருந்து நேரே தொடர்வெண்டி ஏறி வந்துவிட்டேன். சொன்னால் விட்டு சென்று விடுவானோ என்ற அவர்கள் கவலை உண்மையானது. அணைத்து வைத்திருந்த கைபேசிக்கு உயிர் கொடுத்து நள்ளிரவானாலும் பரவாயில்லை என்று அவர்களை அழைத்தேன். எதிர்பார்த்தபடியே முதல் மணியிலேயே தொலைபேசியை எடுத்தார்கள். அவர்களின் அழுகைக்கு இடையே சூழ்நிலையை விளக்கிவிட்டு நிச்சயம் வந்துவிடுவேன் என்று கூறி வைத்தேன். மனமும், முதுகும் பின்னோக்கிச் சென்றன.

அவர்கள் சொன்னதன் சுருக்கம் இதுதான். நான் அவர்களுக்கு பிறந்தவனில்லை. நெல்லை மாவட்டத்தில் உள்ள வானதிராயபுரத்தைச் சேர்ந்தவன். அந்த காலத்தில் குழந்தை இல்லை என்று கோவில் கோவிலாக அவர்கள் அலைந்தபோது அவர்களின் கண்ணில் பட்டவன் நான். என்னுடைய அக்கா தவறுதலாய் அவர்களின் வண்டியில் விழுந்து அடிபட்டு விட்டாளாம். அப்போது எனக்கு ஒரு வயதாம். சாலையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து அழுது கொண்டிருந்தேனாம். அக்காவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில் எங்களுக்கு என்று யாரும் இல்லையென்றும், என் அக்காதான் என்னைக் காப்பாற்றுகிறாள் என்றும் அறிந்துகொண்டார்களாம். என்னுடைய முகம் அவர்களை வசீகரிக்க என் அக்காவிடமும், ஊராரிடமும் பேசி என்னை இங்கு அழைத்து வந்து விட்டார்களாம். அன்றிலிந்து இன்று வரை எனக்கு எந்த குறையும் இல்லாமல் வளர்த்தும் வருகிறார்கள். சரி, என் உண்மையான பெற்றோர் என்ன ஆனார்கள் என்று கேட்டேன். அவர்கள் இருவரும் ஏதோ அப்போது நடந்த சாதி மோதலில் இறந்துபோனார்கள் என்று சொன்னார்கள்.

என் அக்கா எப்படியிருப்பாள்? அப்பா, அம்மாவை இழந்து என்னை வளர்க்க என்ன பாடுபட்டிருப்பாள்? ஒரு குழந்தை இன்னொரு குழந்தையை வளர்க்க வேண்டுமெனில் அக்காவிற்கு மனம் எப்படி பக்குவப்பட்டிருக்கும்? இத்தனைக்கும் அப்போது என்னை விட எட்டு வயதுதான் மூத்தவள் என்று வேறு சொன்னார்கள். ஒன்பது வயதில் என்னை வளர்க்க என்னென்ன வேலைகள் பார்த்திருப்பாள்? என் பெற்றோர் இறந்து மூன்று மாதங்கள் வரையில் என் அக்கா என்னைக் காப்பாற்றினாள் என்று சொன்னார்கள்? அந்த மூன்று மாதங்களும் ஒன்பது வயதில் தன் ஆசைகளை விழுங்கிவிட்டு என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்றால் எப்படி முடிந்திருக்கும்? வேறு ஏதாவது உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா? அக்கம் பக்கத்தினர் உதவி செய்தார்களா? என்ற எந்த கேள்விகளுக்கும் இவர்களிடம் விடை இல்லை. என் அக்காவையும் ஏன் அழைத்துக் கொண்டு வரவில்லை என்று கேட்டதற்கு மட்டும் அவளையும்தான் அழைத்தோம். கடைசிவரை அவள் வர விரும்பவில்லை என்று பதில் வந்தது.

இவையெல்லாம் சேர்ந்துதான் என்னை இங்கே கொண்டுவந்து சேர்த்து விட்டது. அக்காவைக் கட்டாயம் பார்க்கவேண்டும். இப்போது எப்படியிருப்பாளோ? அவளையும் அழைத்து சென்று என் கூட வைத்திருந்து என் வாழ்நாள் வரை அவளுக்குப் பணிவிடைகள் செய்யவேண்டும். இன்று நான் நல்ல உத்தியோகத்தில் இருக்கிறேன். மாதம் பல ஆயிரங்கள் சம்பாதிக்கிறேன். என் அக்காவிற்கு நல்லதொரு வாழ்க்கையை ஏற்படுத்தித் தரவேண்டும் என்ற பல எண்ணங்களோடு இரவு கழிந்தது. கிழக்கே சூரியன் தெரிந்தது. மக்கள் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள். நானும் எழுந்து ஊருக்குள் சென்றேன்.

அதிகாலையில் ஒரு புதுமுகம் ஊருக்குள் வருவதை அனைவரும் ஒரு மாதிரியாய் பார்த்துவிட்டு அவரவர் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தனர். யாரும் என்னிடம் வந்து என்ன என்றும் கேட்கவில்லை. எனக்கும் அவர்களை விசாரிக்கத் தோன்றவும் இல்லை. வயதானவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று மட்டும் பார்த்துக்கொண்டே சென்றேன். நினைத்தது போலவே கோவில் திண்ணையில் இரு பெருசுகள் உட்கார்ந்துகொண்டு சுருட்டை சுகமாக இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. நேரே அவர்களிடம் போய் நின்றேன்.

“யாருப்பா அது. புதுசா இருக்கே?“ – என்றார் ஒருவர்.

“ஐயா. என் பேரு பிரபாகரன். நான் சென்னையிலிருந்து வர்றேன்“ என்றேன்.

“சொல்லுப்பா. என்ன வேணும். யாரு வீட்டுக்குப் போகணும்?”

“ஐயா. நானும் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவன்தான். முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னால என்னோட அக்காக்கிட்டேயிருந்து என்னை ஒருத்தர் தத்தெடுத்துட்டுப் போனார். இப்பதான் எனக்கு அந்த விஷயமே தெரியும். அதான் அக்காவைப் பார்க்க வந்தேன்.”

“சரியா புரியலேயே தம்பி. உங்க அக்காகிட்டேயிருந்தா. உங்க அப்பா, அம்மா இல்லியா?”

“அவங்க ஏதோ சாதி கலவரத்துல இறந்துட்டாங்களாமே?”

“நம்ம பழனியம்மாப் பிள்ளையோட தம்பியா?” என்று யோசித்தார் என்று பெரியவர். அதுவரை சுருட்டை இழுத்துக் கொண்டிருந்த இன்னொருவரும் என்னை நன்றாக உற்றுப் பார்த்தார்.

“உன்னை அழைச்சிட்டுப் போம்போது உனக்கு ஒரு வயசா? உங்க அக்காவுக்கு ஒரு பத்து வயசு இருக்குமா?” என்று கேள்வி கேட்டார் அந்த பெரியவர்.

“இருக்கும் ஐயா” என்றேன்.

“அடே. நம்ம வீரமணியா நீ? பொறந்தவுடனே நல்லா வீர் வீர்..னு சத்தமா அலறுன. அதனாலேயே உங்கம்மா உனக்கு வீரமணின்னு ஆசையா பேர்வச்சுது. நீ என்னப்பா பேரெல்லாம் மாத்தி சொல்றே. அதான் புரியல. ஏலே முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னால தத்தெடுத்துட்டுப் போனாங்களே. அதான் பழனியம்மா தம்பி வந்திருக்கான்” என பெருங்குரல் கொடுத்தார் அந்த பெரியவர். அதைக்கேட்டு அக்கம் பக்கத்திலிருந்தவர்கள் அனைவரும் வந்து என்னை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தார்கள். கூட்டத்தினுள் ஒருவரை விடாமல் என் கண் தேடியது. இதில் அக்கா இருப்பாளா? இருந்திருந்தால் இந்நேரம் ஓடி வந்து என்னை உச்சி முகர்ந்திருக்க மாட்டாளா?

“ஏம்பா. இப்பதான் இங்கவர வழி தெரிஞ்சுதா?” கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல் உரிமையோடு கேட்டது.

“இல்லைங்க. எனக்கு விஷயம் தெரியாது. இப்பதான் தெரியும்” பதில் சொல்லிவிட்டு பெரியவரைப் பார்த்தேன். “ஐயா எங்க அப்பா, அம்மா எப்படி இறந்தாங்கன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா?” என்று கேட்டேன்.

“அதை ஏம்ப்பா கேட்குற. அந்த காலத்துல எல்லாம் அரசியல்காரனுவ என்ன சொல்றானோலோ அதான எல்லாம் கேட்டான். இப்ப இருக்குற மாதிரி சொந்த புத்தி இருந்துதா? சாதியைச் சொல்லி சொல்லியேதான் எல்லாரையும் கொம்பு சீவி விட்டுருப்பானோ? அப்படி அலைஞ்ச பயதான் உங்கப்பனும். சாதிக்கட்சிக் காரங்க மறியல்னு கூப்பிட்டா ஓடுவான். ஆர்ப்பாட்டம்னு கூப்பிட்டா உங்கம்மா கர்ப்பம்னு கூட பார்க்காம கலந்துகிட்டு ஜெயிலுக்கு போவான். இவனோட துடிப்பைப் பார்த்துட்டு எதிர்கோஷ்டிக்காரங்களே உங்கப்பாவை கொன்னுட்டானோ. காப்பாத்தப் போன உங்கம்மாவும் செத்துப் போச்சி. கொன்னவனோ ஜெயிலுக்குப் போயிட்டு வந்து இன்னிக்குப் பெரிய ஆளுங்க. அவனுகள நீ பாக்கக்கூட முடியாது. உங்கப்பா உயிரையே வைச்சிருந்த அந்த அரசியல் தலைவரும் உங்களை வந்து பார்த்து ஆறுதல் கூட சொல்லலை. மேடையில மட்டும் பேசி தன் சொந்தபலத்த பெருக்கிக்கிட்டான் பண்ணாடை”.

கடைசியாக மனதை அரித்திருந்த அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன். ‘என் அக்கா எங்க இருக்காங்க ஐயா’

“உங்க அக்கா ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி செத்துப்போச்சி தம்பி”

அவர் சொன்னதைக் கேட்டு தலையில் மீண்டும் இடி இறங்கியது போலிருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த தூணைப் பிடித்தும் மயக்கம் வந்து சரிந்தேன். விழித்தபோது முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்திருந்தது. சோடைவை வாயில் புகட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவ்வளவு ஆசையாகப் பார்க்க வந்த அக்கா இன்று உயிரோடு இல்லையா? என்னை வளர்த்தவளை வைத்து பாதுகாத்து வளர்க்கவேண்டும் என்று வந்தேனே. இரண்டு வருடத்திற்கு முந்தியே வந்திருக்க்க்கூடாதா?

கலங்கிய கண்களுடன் நான் படுத்திருப்பதைப் பார்த்த அந்த பெரியவரே ஆரம்பித்தார்.

“உன்ன அவங்க அழைச்சிட்டுப் போனப்பறும் உங்க அக்கா பழனியம்மா இங்கதான் எல்லார் வீட்டுலேயும் இருக்குற வேலையை செஞ்சிகிட்டு அவங்க கொடுக்கிறத வாங்கி சாப்பிட்டுகிட்டு வளர்ந்தா. கொஞ்சம் பெரிய மனுஷி ஆனவுடனே காட்டு வேலைக்கெல்லாம் போக ஆரம்பிச்சா. பக்கத்து ஊருல ஆதரவில்லாம திரிஞ்ச ஒருத்தனுக்கும் உங்க அக்காவுக்கும் ஊர்காரங்க பாத்து கல்யாணம் முடிச்சி வச்சாங்க. உங்க அக்காவுக்கு ஒரு பொம்பள குழந்தையும் பொறந்துச்சி. ஆனா அவ வூட்டுக்காரன் உங்க அக்கா மேல சந்தேகப்பட்டுகிட்டு விட்டுட்டு போயிட்டான். அதுக்கப்புறம் உங்க அக்காதான் தனியாளா இருந்து அந்த பிள்ளையை வளர்த்தா. ஒருநாள் காட்டுக்கு வேலைக்குப் போனவ பொணமா கிடந்தா. என்ன நடந்துச்சின்னு தெரியல. நாங்களே எடுத்து அடக்கம் பண்ணிட்டோம்.”

அவர் சொல்ல சொல்ல என் நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லையா?

:”என்ன நடந்துச்சி. யாராவது கொன்னுட்டாங்களா?”

“செத்ததுக்கப்புறம் அதெல்லாம் விசாரிச்சு என்ன ஆகப்போகுது தம்பி. அதான் அதைப்பத்தி விசாரிக்கலை.”

பெண் உயிர்களுக்கு அவ்வளவுதான் மதிப்பா? அனாதையாகவே இருந்தாலும் அதுவும் ஒரு உயிர் அல்லவா? மனித உரிமைப் பற்றி தெரிந்தவர்கள் இங்கே ஒருவர் கூட இல்லையா? கிராமங்களில்தான் மனிதம் வாழ்கிறது என்கிறார்களே. அதுவும் உண்மை இல்லையா? கிராமங்களும் நகரங்கள்போல் இயந்திரத்தனமாக மாறிவருகிறதா? ஆயிரம் சிந்தனைகள் மனதில் ஓடின. அப்போதுதான் அக்காவின் குழந்தைப் பற்றி சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.

“அக்காவுக்கு ஒரு குழந்தை இருந்தது என்று சொன்னீர்களே. குழந்தை இப்போது எங்கே?”

“அந்த புள்ளையும் உங்க அக்கா மாதிரி அனாதையாயிடுச்சி. மெட்ராஸிலிருந்து அனாதை ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்த ஒருத்தர் அவரு விஷயமா இங்க வந்தப்ப விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டு நானே எங்க ஆசிரமத்துல வச்சி வளர்த்துக்கிறேன் என்று குழந்தையைக் கேட்டார். அந்த குழந்தையும் ஏன் கஷ்டப்படணும்னு நாங்க அவருகிட்ட கொடுத்துட்டோம்.”

“அவரு யார் தெரியுமா? ஆசிரமம் பேர் தெரியுமா?”

“அதெல்லாம் தெரியாது தம்பி. மெட்ராஸ் அது மட்டும்தான் தெரியும்.”

“அழைச்சிகிட்டுப்போய் எத்தனை வருஷம் ஆகும்?”

“ஒரு நாலைஞ்சு வருஷம் இருக்கும்”

அவர்களிடம் உதட்டளவில் விடைபெற்று தொடர்வண்டி ஏறினேன். எங்கே கொடுத்திருப்பார்கள் குழந்தையை. அக்குழந்தை அனாதையா? இல்லை நான் இருக்கிறேன். எந்த ஆசிரமம் என்று தேடுவது? ஒருவேளை யாராவது குழந்தையை விற்பவர்கள் வாங்கிச் சென்றிருப்பார்களோ? அதைக்கூட விசாரிக்காமல் குழந்தையை தூக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்களே. முதலில் எல்லா ஆசிரமத்தையும் தேடிப் பார்ப்போம். இல்லையென்றால் பிறகு மற்ற முயற்சிகளை எடுப்போம். எப்படியும் குழந்தையைக் கண்டுபிடித்தை தீரவேண்டும். என் அக்கா எனக்கு செய்த பணிவிடையை அந்த குழந்தைக்கு செய்து பரிகாரம் தேடவேண்டும்.

சரியான தூக்கம் இல்லாததால் கண்கள் இழுத்தது. ஆனால் மனம் மட்டும் தூங்காமல் ஆயிரம் செய்திகளை அசைப்போட்டுக் கொண்டிருந்தது. தொடர்வண்டி செல்லும் ஒலி மட்டும் காதில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தியின் தத்துவங்கள்

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Sat, 29 Oct 2011 09:17:00 +0000

ஏழையாக இருப்பது நல்லது. வியாதி வந்தால் டாக்டர் சீக்கிரம் குணப்படுத்திவிடுவார்.

==============================

E.C.G என்பது ஜீவன் ஈஸியாகப் போகுமா இல்லை அவஸ்தைப்பட்டு போகுமா என்று கோடிட்டு காட்டும் வரைபடம்.

==============================

அபராதம் என்பது தவறாக நடந்துகொண்டதற்கு செலுத்தப்படும் வரி. வரி என்பது சரியாக நடந்துகொண்டதற்கு செலுத்தப்படும் அபராதம்.

==============================

செல்வா: அப்பா நம்ம கார யாரோ திருடிட்டு போறாங்க.

அப்பா: அவங்க யாருன்னு பாத்தியா?

செல்வா: இல்லப்பா ஆனா கார் நம்பர் நோட் பண்ணினேன்.

==============================

வக்கீல்: போலீஸ் விசிலடிச்சு,கையை ஆட்டி கூப்பிட்ட போது ஏன் காரை நிறுத்தலை?

பெண்: நான் அந்த மாதிரி பெண் இல்லைங்க..

==============================

நல்லவேளை நான் தமிழ்நாட்டில் பிறந்தேன். வடநாட்டில் பிறந்திருந்தால் ஹிந்தி தெரியாமல் கஷ்டப்பட்டிருப்பேன்.

==============================

மூக்கில் ரத்தம் கசியாமல் இருக்க மற்றவர் விசயத்தில் மூக்கை நுழைக்காமல் இருப்பதே நலம்.

==============================

வந்தது போகட்டும் என்பதற்காக செய்யப்படுவது சாதாரண ஆபரேசன். வராமலேபோகட்டும் என்பதற்காக செய்யப்படுவது குடும்பக்கட்டுப்பாடு ஆபரேசன்.

==============================

அவர் யாரிடமும் ஷட்-அப் என்று சொல்ல மாட்டார். அவர் ஒரு பல் டாக்டர்.

==============================

எங்கள் தாத்தா நூறு வயது வரை உயிரோடு இருப்பதற்கு காரணம் ஆப்பிள் தான். ஆம் இதுவரை அவர் ஆப்பிள் சாப்பிட்டதே இல்லை.

==============================

உடல் முழுதும் முடி இருப்பவனுக்கு குளிக்க சோப்பு தேவையில்லை. ஷாம்பூ போதும். வழுக்கை தலையோடு இருப்பவனுக்கு ஷாம்பூ தேவையில்லை. சோப்பு போதும்.

==============================

ஒரு பெண்ணுக்கு அழகுதான் அவளது சொத்து என்றால் நிறைய பெண்களுக்கு சொத்து வரி கட்ட அவசியமே இருக்காது.

==============================

மொட்டைத்தலை உள்ளவனுக்கு மயிர் கூச்செறியும் கதை சொல்லலாமா?

==============================

எப்போதும் இளமையாக இருக்க வேண்டுமெனில் வயதானவர்கள் பக்கத்திலேயே இருங்கள்.

==============================

உடல் எடையை குறைக்க அவன் தினமும் பூண்டு சாப்பிட்டு வந்தான். ஆனால் எடை குறையவில்லை. நண்பர்கள் குறைந்துவிட்டனர்.

==============================

ஒரு பெண்ணுக்கு புகுந்தவீடு பிறந்த வீடு என இரண்டு இருக்கும்போது ஏன் ஆணுக்கு சின்ன வீடு பெரிய வீடு இருக்க கூடாது?

==============================

திருமண மோதிரம்: உலகத்திலேயே விரலுக்கு போடும் மிகச் சிறிய விலங்கு

==============================

ஒரு பெண் தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுவாள் திருமணம் ஆகும்வரை. ஒரு ஆண் தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படமாட்டான் திருமணம் ஆகும்வரை.

==============================

உலகத்திலேயே ஒரே ஒரு பெண்தான் நல்லவள் இல்லை. அவள்தான் என் மனைவி என பல கணவன்மார்கள் நினைப்பதுண்டு.

==============================

சமையலறையில் நிகழும் விபத்தைதான் ஏன் மனைவி எனக்கு டின்னராக பரிமாறுகிறாள்

==============================

இரண்டு கல்யாணம் செய்து கொள்பவனுக்கு தண்டனை - இரண்டு மாமியார்கள்.

==============================

கணவன்: ஏன் உறவுக்காரங்க வந்தா நீ சரியா கவனிக்கிறதில்லை?

மனைவி: ஏன் இப்படி சொல்றீங்க. என் மாமியாரைவிட உங்க மாமியாரத்தான நான் நல்லா கவனிக்கிறேன்.

==============================

நண்பர் 1 : கார் ஓட்டும்போது விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

நண்பர் 2 : உண்டு. என் மனைவியை முதன் முதலாக ஒரு பெட்ரோல் பாங்கில்தான பார்த்தேன்.

==============================

தூக்கத்தில் உளறுவது பற்றி அவன் கவலைப்பட மாட்டான். அவனுடைய மனைவிக்கும் அவனுடைய ஸ்டெனோ வுக்கும் ஒரே பேர்தான்.

==============================

குழந்தைகள் வேகமாக வளர்வதே ஸ்கூல் யூனிபார்ம் வாங்கியபின் 2,3 மாதங்களில்தான்

==============================

டெலிபோனை கண்டுபிடித்தவர் கிரகாம்பெல். அவருக்கு மட்டும் ஒரு மகள் இருந்திருந்தால் அவர் டெலிபோனை கண்டுபிடித்தே இருக்க மாட்டார்.

======================================

ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியருக்கு வந்த கடிதம்:

அய்யா என் மனைவி என்னை விவாகரத்து செய்ய திட்டமிட்டிருந்தாள். உங்கள் பத்திரிகையில் வந்த "விவாகரத்தும், அதன் விபரீத விளைவுகளும்" என்கிற அருமையான கட்டுரையை படித்ததும் மனம் திருந்தி விவாகரத்து முயற்சிகளை கைவிட்டுவிட்டாள்.

பின் குறிப்பு: இத்துடன் நான் என் சந்தாவை கேன்சல் செய்கிறேன். இனிமேல் உங்கள் பத்திரிக்கையை எனக்கு அனுப்ப வேண்டாம்.

==============================

நன்றி:

வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி. அவர் எழுதிய புத்தகத்தில் தொகுத்தது

நொறுக்குத் தீனி – 28.10.2011

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Fri, 28 Oct 2011 11:03:00 +0000

கடலூர் அரசு தலைமை மருத்துவமனையில் நெஞ்சுவலி என்று சிகிச்சைக்காக வந்தவரை மருத்துவர்கள் உடனே கவனிக்காததால் மருத்துவமனை அடித்து நொறுக்கப்பட்டது என்ற தகவல் வந்தது. அங்குள்ள மருத்துவர்கள் உண்மையிலேயே காலத்தில் கவனிக்காமல் அலட்சியப்படுத்துகிறார்கள் என்று எனக்கும் தோன்றுகிறது. கடலூருக்கு 16.03.2011ல் இரு சக்கர வாகனத்தில் சென்ற நான் ஆலப்பாக்கம் அருகே வேகமாக வந்த சரக்குந்தின் மீது மோதாமல் இருப்பதற்காக வண்டியில் இருந்து வயலில் குதித்தேன் அதில் என் காலின் சதை கிழிந்து எலும்பு வெளியே தெரிந்தது. உடனே அங்கிருந்து 108க்கு அழைத்து ஆம்புலன்ஸில் கடலூர் வந்து சேர்ந்தேன். நான் அரசு மருத்துவமனைக்கு வந்து ஏறக்குறைய அரை மணி நேரம் வரை என்னை உட்கார வைத்திருந்தார்கள். யாரும் வந்து பார்க்கவில்லை. காலில் இருந்தும், தலையில் இருந்தும் இரத்தம் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. நான் சிறிது தன்னம்பிக்கையுடன் இருந்ததால் எனக்கு மயக்கம் ஏதும் வரவில்லை. அரைமணி நேரம் கழித்து மருத்துவர் வந்து பார்த்துவிட்டு உதவியாளரை காலில் தையல் போடச்சொல்லி விட்டு சென்றுவிட்டார். அவரோ, என்னை மனிதன் என்றும் பார்க்காமல் ஏதோ மிருகத்தை கையாள்வதுபோல் வெகு வெகு அலட்சியமாக காலில் 9 தையல்கள் போட்டார். பிறகு அங்கிருந்து என்னை படுக்கைக்கு மாற்றினார்கள். அதிலிருந்து சுமார் ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஒரு செவிலியர் வந்து ஊசி போட்டு விட்டு தலையை ஸ்கேன் எடுத்து வரச்சொன்னார். ஸ்கேன் எடுக்க என்னை தள்ளிச்சென்ற பணியாளர் நூறு ரூபாயை வாங்கிக் கொண்ட பிறகே ஒழுங்காக தன் வேலையை செய்தார். ஸ்கேன் எடுத்து முடித்த பிறகு சுமார் 2 மணி நேரம் கழித்து ஒரு மருத்துவர் வந்து பார்த்தார். அதாவது நான் அடிபட்டு வந்து சுமார் மூன்றரை மணி நேரம் கழித்தே நான் மருத்துவரை பார்க்க முடிந்தது. இனிமேலும் அங்கிருந்தால் நல்லதல்ல என்று என் தம்பி என்னை அங்கிருந்து சிதம்பரத்தில் ஒரு தனியார் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்து சிகிச்சை அளித்து குணப்படுத்தினான். இதனை எதற்கு சொல்ல வருகிறேன் என்றால், மருத்துவர்கள் தினமும் நோயாளிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு இது பத்தோடு பதினொன்றாக தெரியலாம். ஆனால் நோயாளிக்கு எல்லாமே பயம், அவர்களது பயத்தைப் போக்கி அவர்களுக்கு தன்னம்பிக்கை அளிப்பதுதான் மருத்துவரின் முதல் செயல். ஆனால் மூன்றரை மணிநேரம் கழித்து மருத்துவர் வந்தால் எந்த நோயாளியும் கொஞ்சம் தடுமாறித்தான் போவான். எனக்குப் பரவாயில்லை. என் தம்பி உடனே வெளியில் அழைத்து வந்துவிட்டான். வசதியில்லாமல் அரசு மருத்துவமனையை நம்பி வருபவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? மற்ற அரசு அதிகாரிகளைப்போல் மருத்துவர்களும் நடக்காமல் கொஞ்சமாவது உயிர் காக்கும் மருத்துவத்திற்கு உண்மையாக நடப்பது நலம்.

$$$$$

உள்ளாட்சித் தேர்தல்கள் ஒருவழியாக எந்த கலவரமும் இல்லாமல் நடந்து முடிந்தது. வேட்பாளர்கள் வாக்காளர் பட்டியலைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு வாக்காளர்கள் வெளியூரில் இருந்தாலும் அவர்களை அழைத்து வந்து ஓட்டு போட வைத்ததை பார்க்க முடிந்தது. அதுபோல் இந்த தேர்தலில்தான் நான் முதன்முதலில் வாக்காளர்களுக்கு பணம் அளிப்பதை நேரில் பார்த்தேன். வாக்காளர்கள் காலை முதலே வரிசையில் நின்று வாக்களித்தார்கள். நான் 10 மணிக்கு வாக்களிக்க செல்லும்போதே எனது வார்டில் 225 பேர் வாக்களித்திருந்தார்கள். இறுதியாக சேத்தியாத்தோப்பில் சுமார் 79 விழுக்காடு வாக்குகள் பதிவானதாகியிருந்தது. அதுபோல ஆரம்பம் முதலே இளஞ்செழியன் வெல்வார் என்பது ஏறக்குறைய ஊரறிந்த ரகசியமாகவே இருந்தது. மற்ற வேட்பாளர்களும் ஓட்டு கேட்பதில் அவ்வளவு விருப்பம் இல்லாததுபோலவே நடந்து கொண்டார்கள்.

$$$$$

இந்த ஆண்டு தீபாவளி மழையால் பிசுபிசுத்துப் போனது. குழந்தைகள்தான் வாங்கி வைத்திருந்த வெடிகளை வெடிக்க முடியாமல் மழையையும், வெடியையும் மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

$$$$$

சென்ற ஆண்டு தமிழகத்தில்தான் தற்கொலைகள் அதிகம் என்று புள்ளி விபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. தமிழ்நாட்டில் மட்டும் சென்ற ஆண்டு 16561 பேர் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளனர். அதாவது ஒரு நாளைக்கு 46 பேர். ஒரு மணி நேரத்திற்கு ஏறக்குறைய 2 பேர். அதில் பெரும்பாலானவர்கள் இளம்வயதினர் என்பதுதான் வருத்தப்படும் செய்தி. இப்போதுள்ள தலைமுறைக்கு எதையும் தாங்கும் மன உறுதி குறைந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்று யோசிக்க வைக்கிறது இந்த தற்கொலைகள். படிப்பில் மதிப்பெண் குறைந்து ஆசிரியர் கண்டித்தால் கூட தற்கொலைக்கு செல்லும் மாணவர்கள் இருக்கின்றனர். வகுப்பில் கவுன்சிலிங் வகுப்பையும் வாரம் ஒருமுறையாவது நடத்துவது மாணவர்களின் மனத்தினைப் பாதுகாக்கும்.

$$$$$

தேர்தலன்றும், வாக்கு எண்ணிக்கையின்போதும் எடுக்கப்பட்ட சில புகைப்படங்கள்:

வித்தியாசமானவன்

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Mon, 24 Oct 2011 06:38:00 +0000

“மார்க் கம்மியா வாங்கிட்டேன்னு டீச்சர் வந்து பேரண்ட்ஸ அழைச்சிட்டு வர சொல்லிட்டாங்க சித்தப்பா. அப்பா, அம்மாவை அழைச்சிட்டுப் போனா என்ன ரொம்பத் திட்டுவாங்க. நீங்க வாங்க சித்தப்பா” – மூன்றாவது படிக்கும் என் அண்ணனுடைய மகள் கூப்பிட்டதும் அவளுடன் பள்ளிக்குச் சென்றேன்.

போய் உட்கார்ந்ததும் ஆரம்பித்தார் அவளுடைய ஆசிரியை.

“உங்க பொண்ணு படிப்புல ரொம்ப மந்தமா இருக்காங்க. சரியா புரிஞ்சிக்க மாட்டறா. எழுதுறதுலயும் ரொம்ப லேட் பண்றா. அவள தனியா கவனிச்சாதான் சரி வரும். பேசாம அவள டியூஷன் சேத்து விடுங்க. அதுதான் அவளுக்கு நல்லது” என்று முடித்தார் ஆசிரியை.

“ஒரு நிமிஷம் மேடம். அவ சின்ன பொண்ணு. இப்ப படிச்சி ஃபர்ஸ்ட் ரேங்க் வாங்கறதால அவ ஒண்ணும் கோல்டு மெடல் வாங்கப் போறதில்லை. அவளுக்கு என்ன வருதோ அத மட்டும் படிக்கட்டும். இன்னும் கொஞ்சம் பெரிய பொண்ணா ஆனா அவளுக்கு நாங்க சொல்லி புரிய வச்சிக்கிறோம். என்னதான் இப்ப நல்லா படிச்சிட்டே இருந்தாலும் பத்தாவது ஆனுவல் எக்ஸாம் மார்க்தானே ஃபைனல். அப்ப ஏதாவது உடம்பு சரியில்லாம போயி மார்க் குறைஞ்சிட்டா ஒண்ணாவதிலேர்ந்து நல்லா படிச்சான்னு மார்க் கூடவா போடப்போறாங்க. அதெல்லாம் இல்லை. அதனால் அவள டியூஷன்லாம் சேர்க்க முடியாது. அவளுக்கு வர்றத சொல்லிக் கொடுங்க. ஆறாவதுக்கு மேல அவளுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா சொல்லி நாங்க படிக்க வச்சிக்கிறோம்” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்தேன்.

“என்ன மனுஷன் இவன்?” என்று அவர் நினைத்தது அவர் பார்வையிலேயே புரிந்தது.

நான் இப்படித்தான். எனக்குத் தோன்றியதைப் பேசுவேன். எனக்கு சரியென்று படுவதை செய்வேன். யாரிடமும் எப்போதும் ஒப்புதலோ, கருத்தோ, அறிவுரையோ கேட்க மாட்டேன். நான் செய்யும் காரியங்களையும் என் பேச்சையும் வைத்து நான் ஒரு வித்தியாசமானவன் என்று அவர்களே முடிவு செய்து கொள்வார்கள். ஆனால் நான் அப்படியில்லை. எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. என்ன செய்ய?

இப்படித்தான் ஒருமுறை அரசு கேபிளைப் பற்றி பேச்சு எழுந்தபோது நண்பர்களிடம் பலவிதமான கருத்துக்கள் வெளிவந்தது. சிலர் அரசு செய்வது சரியென்றார்கள். சிலர் தவறு என்றார்கள். நான் மட்டும், “ரிமோட்னு ஒன்னு கண்டுபிடிக்கலன்னா இத்தனை சேனலும் வந்திருக்காது. இத ஒரு பிரச்சனையா பேச அவசியமும் வந்திருக்காது” என்று சொன்னேன். எல்லோரும் என்னையேப் பார்த்தார்கள். “ஒனக்கு மட்டும் ஏன்டா எல்லாம் இப்படியே தோணுது?” என்று கேட்டான் ஒருவன். அவரவர் மனதில் தோன்றுவதை சொல்வதுபோல் நானும் சொன்னேன். அதை வித்தியாசம் என்று எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்.

என் தோழி ஒருத்தி ஒருநாள் எனக்கு, ‘குட் மார்னிங்’ என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள். அவளுக்கு நான் போன் செய்தேன். “என்ன குட்மார்னிங் குட் ஈவினிங்னு மெசேஜ். அப்படி குட்மார்னிங் சொல்லணும் நினைக்கிறவ போன் பண்ணி சொல்லு. எஸ்.எம்.எஸ். ஓசிங்கிறதால நீ குட் மார்னிங் மெசேஜ் அனுப்புவியா? ஓசியில எதைக் குடுத்தாலும் இப்படித்தான் தேவையில்லாததுக்கெல்லாம் யூஸ் பண்ணுவாங்கங்கறது தெரியுதா? எஸ்.எம்.எஸ்.ங்கிறது பேச்சுல சொல்லமுடியாத விஷயங்கள உதாரணமா, ஈமெயில் ஐடி, அக்கவுண்ட் நெம்பர், அட்ரஸ் மாதிரி விஷயங்களை அனுப்புறதுக்கு மட்டும் பயன்படுத்து. அதை விட்டுட்டு குட் மார்னிங், குட் ஈவினிங்னு சொல்றது, யாராவது அனுப்புன கவிதைய ஃபார்வர்டு பண்றது, ஜோக்னு நினைச்சிக்கிட்டு ஏதாவது அனுப்புறதுன்னு எனக்கு அனுப்பாத புரியுதா” என்று சொன்னவுடன் போனை வைத்தவள்தான். நம்பரையும் மாற்றிவிட்டாள். இன்றுவரை தொடர்பும் இல்லை.

இப்படியேதான் என் சிந்தனை ஓடுகிறது. எனக்குப் பிடிக்காத விஷயங்களை என் மீது யாரும் திணிக்கக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன். இதில் வித்தியாசம் என்பது எங்கே வந்தது? இது அனைவருக்கும் தோன்றும் எண்ணம்தானே. சொன்னால் புரிந்துகொள்ளத்தான் ஆள் இல்லை. இவன் வித்தியாசமானவன், வித்தியாசமானவன் என்று மட்டும் எல்லோரும் சொல்லிச் செல்கிறார்கள்.

உள்ளாட்சித் தேர்தலில் வார்டு உறுப்பினர் பதவிக்கு நிற்கலாம் என்று நினைத்தேன். அரசு வழங்கும் சலுகைகளையும், உதவிகளையும் அரசின் பிரதிநிதியாக இருந்து உங்களுக்குப் பெற்றுத் தருகிறேன். மற்ற பிரதிநிதிகள் ஏதேனும் தவறு செய்தால் தைரியமாக எதிர்த்து கேள்விக் கேட்டு தவறு நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்வான். என் சேவை எப்போது உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையோ அப்போதே என்னை நீங்கள் திரும்ப அழைத்துக் கொள்ளும் உரிமையையும் உங்களுக்கு அளிக்கிறேன் என்று 20 ரூபாய் பத்திரத்தில் அச்சு செய்து வீட்டுக்கு வீடு கொடுத்தேன். பணம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள் பத்திரத்தைப் பார்த்தவுடன் என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார்கள். போட்டி வேட்பாளர்களும் என் செயலைக் கண்டு வெளியில் சிரித்தும், உள்ளூர பயந்தும் போனார்கள். ஒரு சிலர் நேரடியாக தேர்தல் கமிஷனிடமே புகாரும் அளித்தார்கள். எதிர்பார்த்தபடியே யாரும் எனக்கு வாக்களிக்கவில்லை. எண்ணி 50 ஓட்டுகள் மட்டுமே வாங்கினேன்.

அப்போதுதான் எனக்கும் தோன்றியது. ஒருவேளை மக்கள் நினைப்பது போல் நான் ஏதும் வித்தியாசமாக செய்கிறேனா? இல்லை எல்லோரையும் போல சாதாரணமாக இருக்கிறேனா என்று. இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது என்று என் அண்ணன் எனக்கு பெண் பார்க்க ஆரம்பித்தான். விரைவில் இவன் கல்யாணத்தை முடித்துவிடலாம் என்று எண்ணினான். விரைவில் என்று வார்த்தையை விட காலங்கள் விரைவாக சென்று இதோ இரண்டு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டது. இன்னும் பெண் மட்டும் கிடைக்கவில்லை. ஏனென்றும் புரியவில்லை. காரணத்தை ஒருநாள் நண்பன் ஒருவன்தான் சொன்னான்.

“எல்லாத்துலயும் யாரும் யோசிக்காத கருத்தை நீ சொல்வ. அது கேட்க சுவாரசியமா இருக்கும். ஆனா வாழ்க்கைக்கு ஒத்து வராதுன்னு எல்லோரும் நினைக்கிறாங்க. நீ எலெக்ஷன்ல நின்னப்ப கூட உனக்கு ஓட்டு போட்டுருப்பாங்க. ஆனா நீ செஞ்ச காரியத்தால நமக்கு வரவேண்டிய நல்ல திட்டங்கள கூட இவன் ஜெயிச்சு போனான்னா ஏதாவது குதர்க்கமா பேசி வரவிடாம செய்துடுவான்னு எல்லோரும் நினைச்சிட்டாங்க. இப்பகூட உனக்கு பெண் பாக்கும் போதெல்லாம் பேச்சு அப்படித்தான் வருது. இவனுக்கு பெண்ண குடுத்துட்டு ஏதாவது குதர்க்கமா பேசி பிரச்சனையை கிளப்புவான்னு எல்லோரும் பயப்படறாங்க. ஆக மொத்தத்துல உன்ன மாதிரி ஆளுங்கள வெளியில இருந்து ரசிக்க எல்லோரும் தயாரா இருக்காங்க. ஆனா கூட வச்சிக்க யாரும் தயாரா இல்லை. இதுதான் யதார்த்தம். புரிஞ்சுக்க”.

உள்ளாட்சித் தேர்தல் புள்ளி விபரங்கள்!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Sat, 22 Oct 2011 11:44:00 +0000

சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சியின் உள்ளாட்சித் தேர்தல் புள்ளி விபரங்கள்

சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சித் தலைவர் பதவிக்கு 4 பேர் போட்டியிட்டனர்.
சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சியில் உள்ள 15 வார்டு உறுப்பினர் பதவிகளுக்கு 60 பேர் களத்தில் இருந்தனர்.
சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சியின் மொத்த வாக்காளர்கள் எண்ணிக்கை 5898.
உள்ளாட்சித் தேர்தலில் பதிவான வாக்குகளின் எண்ணிக்கை 4704. இது 79% விழுக்காடு ஆகும்.
மொத்த வார்டுகளின் எண்ணிக்கை; 15
மொத்தமுள்ள 15 வார்டுகளில் அ.தி.மு.க. பெற்ற வார்டுகள் 7. (46.67% விழுக்காடு)
தி.மு.க. பெற்ற வார்டுகள் 4 (26.67% விழுக்காடு)
சுயேட்சைகள் கைப்பற்றிய வார்டுகள் 4 (26.67% விழுக்காடு)
பதிவான 4704 வாக்குகளில் வெற்றி பெற்ற திரு.இளஞ்செழியன் (அ.தி.மு.க) அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் 3528 (75% விழுக்காடு)
திரு.மனோகரன் (தி.மு.க.) அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் 1001 (21.27% விழுக்காடு)
திரு.மதிவாணன் (தே.மு.தி.க.) அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் 120 (2.55% விழுக்காடு)
திரு.பிச்சைப்பிள்ளை (காங்கிரஸ்) அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் 55 (1.69% விழுக்காடு)
திரு.இளஞ்செழியன் அவர்களுக்கும் இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்த திரு.மனோகரன் அவர்களுக்கும் உள்ள வாக்கு வித்தியாசம் 2527
திரு.இளஞ்செழியன் அவர்கள் திரு.மனோகரன் அவர்களை விட 3.5 மடங்கு அதிகம் வாக்குகள் பெற்றுள்ளார்.
திரு.மதிவாணன் அவர்களை விட 29.4 மடங்கு அதிகம் வாக்குகள் பெற்றுள்ளார்.
திரு.பிச்சைப்பிள்ளை அவர்களை விட 64.14 மடங்கு அதிகம் வாக்குகள் பெற்றுள்ளார்.
திரு.மதிவாணன் (தே.மு.தி.க.) அவர்களும், திரு.பிச்சைப்பிள்ளை (காங்கிரஸ்) அவர்களும் தங்களுடைய வைப்புத் தொகையை இழந்தனர்.

கே.பி.டி. இளஞ்செழியன் வெற்றி பெற்றார்!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Fri, 21 Oct 2011 06:31:00 +0000

நடைபெற்ற உள்ளாட்சித் தேர்தலில் சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சி மன்ற தலைவராகப் போட்டியிட்ட அ.இ.அ.தி.மு.க.வைச் சேர்ந்த திரு.கே.பி.டி.இளஞ்செழியன் அவர்கள் பேரூராட்சி மன்றத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார்.

வாக்குகள் விபரம்

மொத்தம் பதிவான வாக்குகள்: 4638

தபால் வாக்குகள் : 66

ஆக கூடுதல் :4704

திரு.கே.பி.டி.இளஞ்செழியன் (அ.தி.மு.க.) : 3528

திரு.மனோகரன் (தி.மு.க.) : 1001

திரு. மதிவாணன் (தே.மு.தி.க) : 120

திரு. பிச்சைப்பிள்ளை (காங்கிரஸ்) : 55

வார்டு வாரியாக திரு. கே.பி.டி. இளஞ்செழியன் பெற்ற வாக்குகள் விபரம்

வார்டு எண் 1

பதிவான வாக்குகள் ; 280

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 188

வார்டு எண் 2

பதிவான வாக்குகள் ; 424

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 305

வார்டு எண் 3

பதிவான வாக்குகள் ; 356

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 249

வார்டு எண் 4

பதிவான வாக்குகள் ; 288

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 193

வார்டு எண் 5

பதிவான வாக்குகள் ; 284

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 214

வார்டு எண் 6

பதிவான வாக்குகள் ; 266

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 205

வார்டு எண் 7

பதிவான வாக்குகள் ; 213

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 173

வார்டு எண் 8

பதிவான வாக்குகள் ; 454

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 401

வார்டு எண் 9

பதிவான வாக்குகள் ; 305

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 277

வார்டு எண் 10

பதிவான வாக்குகள் ; 288

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 226

வார்டு எண் 11

பதிவான வாக்குகள் ; 359

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 279

வார்டு எண் 12

பதிவான வாக்குகள் ; 361

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 228

வார்டு எண் 13

பதிவான வாக்குகள் ; 267

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 179

வார்டு எண் 14

பதிவான வாக்குகள் ; 256

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 178

வார்டு எண் 15

பதிவான வாக்குகள் ; 237

இளஞ்செழியன் அவர்கள் பெற்ற வாக்குகள் ; 178

சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சி வெற்றி பெற்றவர்கள் விபரம்

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Fri, 21 Oct 2011 06:22:00 +0000

நடைபெற்ற உள்ளாட்சித் தேர்தலில் சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சியில் வார்டு உறுப்பினர்களாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் விபரம்

வார்டு எண் 1: லலிதா (சுயேட்சை)

வார்டு எண் 2: ராமலிங்கம் (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 3; பாலசுந்தரம் (சுயேட்சை)

வார்டு எண் 4: செந்தில் (தி.மு.க)

வார்டு எண் 5: ஸ்ரீதர் (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 6: ராசகுரு (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 7: செந்தாமரை (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 8: சம்பத் (சுயேட்சை)

வார்டு எண் 9: ஜெயலட்சுமி (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 10: சுதா (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 11: கோவிந்தசாமி (அ.தி.மு.க.)

வார்டு எண் 12: மகாலிங்கம் (தி.மு.க.)

வார்டு எண் 13: செந்தமிழ்செல்வி (தி.மு.க.)

வார்டு எண் 14: கலைவாணன் (தி.மு.க)

வார்டு எண் 15: சரவணக்குமார் (சுயேட்சை)

உள்ளாட்சி தேர்தல் திருவிழா - 2

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 18 Oct 2011 07:49:00 +0000

நொறுக்குத் தீனி - 18.10.2011

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 18 Oct 2011 04:23:00 +0000

பாண்டிச்சேரி மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பாகூர் கொம்யூன் பஞ்சாயத்தில் குழந்தைக்கு பிறப்பு சான்றிதழ் வாங்க சென்றிருந்தேன். சான்றிதழுக்கு உண்டான பணத்தை தவிர ஒரு பைசா கூட கூடுதலாக அவர்கள் கேட்டு பெறவில்லை. மேலும் சிலர் கொடுக்க முயன்றபோதும் கூட வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டனர். அதுபோலவே சான்றிதழ் எனக்கு வந்துசேர நாளாகி விட்டது. அதைப்பற்றி விசாரிக்க சனிக்கிழமையன்று மீண்டும் சென்றேன். அன்று விடுமுறை என்பதால் என்னுடைய தொலைபேசி எண்ணை வாங்கிக் கொண்டு காரணத்தை திங்களன்று காலையே எனக்கு தொலைபேசி மூலம் தெரிவித்தார்கள். அதற்கும் ஏதும் கூடுதலாக பணம் பெறவில்லை. இப்படி ஒரு சிறந்த அரசு அலுவலகத்தை பார்ப்பதற்கு பெருமையாக இருக்கிறது..

+++++++++++++++++++++++++

சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சித் தலைவர் பதவிக்கு போட்டியிடும் நான்கு பேரில் அ.தி.மு.க. வேட்பாளர் திரு.கே.பி.டி.இளஞ்செழியன் பல சுற்று பிரச்சாரம் செய்ததை பார்க்க முடிந்தது. அதற்கடுத்து தி.மு.க.வேட்பாளர் திரு.மனோகரன் அவர்கள் பிரச்சாரம் செய்தார். தே.மு.தி.க.வேட்பாளர் திரு.மதிவாணன் அவர்கள் கடைசி நாள் மட்டுமே நேரடிப் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டார். மற்ற நாட்களில் அவரைப் பிரச்சாரத்தில் பார்க்க முடியவில்லை. அதுபோலவே காங்கிரஸில் போட்டியிடும் வேட்பாளர் பெயரும் தெரியவில்லை. கடைசி வரை அவரைப் பார்க்கவும் முடியவில்லை.

+++++++++++++++++++++++++

உள்ளாட்சித் தேர்தல் 17 மற்றும் 19 ஆகிய இரு தேதிகளில் நடைபெறுவதால் பள்ளி மாணவர்களுக்கு வகுப்புகள் நடக்கவில்லை. நேற்று (17.10.2011) தேர்தல் பணிக்கு தே.கோ.ம. மேல்நிலைப் பள்ளியிலிருந்து பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் சென்றுவிட்டதால் மாணவர்கள் வெளியில் அலைந்ததை பார்க்க முடிந்தது. ஏற்கனவே சமச்சீர் கல்வி பிரச்சனையால் தாமதமாக தொடங்கிய பள்ளி மாணவர்களுக்கு இவ்வாரம் முழுக்க பெரும்பாலும் வகுப்புகள் நடக்காது. எப்படியும் பெரும்பாலானோருக்கு நாளையும் (19.10.2011) தேர்தல் பணி வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதேபோல் 21.10.2011 அன்று வாக்கு எண்ணிக்கைக்கும் செல்ல வேண்டியிருப்பதால் மாணவர்களுக்கு மேலும் ஒரு வாரம் இன்னல்தான். தேர்தல் ஆணையம் இதனை ஒழுங்கு படுத்தி 17ம் தேதி தேர்தல் நடக்கும் ஊர்களில் உள்ள ஆசிரியர்களை இடம் மாற்றி போட்டிருக்கலாம். அவசர அவசரமாக அறிவித்ததால் அவர்களுக்கு நேரமில்லையோ என்னவோ?

+++++++++++++++++++++++++

திரைக்கதை நன்றாக இருந்தால் எந்த கதையும் வெற்றி பெறலாம் என்பதற்கு எங்கேயும் எப்போதும் படம் ஒரு சான்று. விபத்தை முன்கூட்டியே காட்டிவிட்டதால் அதன் உச்சக்காட்சி (கிளைமாக்ஸ்) ஏற்க்குறைய பெரும்பாலானோரால் யூகிக்க கூடியதே. இருந்தும் படம் வெற்றி பெற்றதற்கு காரணம் எடுத்திருக்கும் விதம்தான்.

+++++++++++++++++++++++++

உள்ளாட்சி தேர்தல் திருவிழா - 1

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Fri, 14 Oct 2011 03:02:00 +0000

இந்தியப் பிரிவினை

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Thu, 13 Oct 2011 11:09:00 +0000

இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினையின்போது நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் பற்றி மருதன் அவர்கள் எழுதிய ‘இந்தியப் பிரிவினை’ என்ற புத்தகத்திலிருந்து இரு அத்தியாயங்கள்...

புத்தகத்தின் பெயர் : இந்தியப் பிரிவினை

ஆசிரியர் : மருதன்

வெளியீடு : கிழக்கு பதிப்பகம்

விலை : ரூ.100/-

$$$$$$

நீலத்தொப்பியை எடுத்து தலையில் கவிழ்த்துக் கொள்ளும்போது சானி சிங் என்கிற அந்த ரயில்வே ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் நினைத்துக் கொண்டார். சமீப காலமாக, அடிக்கடி வந்து போகும் எண்ணம். ‘இந்த வேலையை உதறித்தள்ளி விட்டு எங்காவது ஓடித் தொலைந்து விடலாமா? இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கு இதுபோல் வாழமுடியும்? இப்படியொரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தே தீரவேண்டும் என்று என்ன அவசியம்?

சிவப்புக் கொடியையும் பச்சைக் கொடியையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் அறையில் இருந்து வெளியில் வந்தார் சானி சிங். ஆகஸ்ட் 15, 1947. இன்றைய தினமாவது ஒழுங்காக இருக்குமா? தலையைக் குனிந்தபடி நடைபாதையில் நடக்க ஆரம்பித்தார். நேரு, ஜின்னா, காந்தி இவர்களில் யார் ஒருவரை நேரில் சந்தித்தாலும் கேட்டுவிடத்தான் வேண்டும். அல்லது அனைவரையும் நிற்க வைத்து வரிசையாகக் கேட்க வேண்டும். ‘சுதந்திரம், சுதந்திரம் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்களே ஐயா, ஒரு நடை அமிர்தசரஸ் ரயில் நிலையத்துக்கு வந்து பாரும். அதிக நேரம்கூட செலவிட வேண்டாம். ஒரு ஐந்து நிமிடம். என் பின்னால் நடந்து வாருங்கள். எதுவுமே செய்ய வேண்டாம். கண்களை அகலமாகத் திறந்து வைத்துக் கொண்டு பாருங்கள், போதும்.

இதோ இதுதான் பயணச்சீட்டு வழங்கும் அறை. ஒரு சில மாதங்களுக்கு முன்னால் சீராகத்தான் இருந்தது. இப்போது பார்த்தீர்களா? இந்தப் பாதையைக் கடந்து அந்தப் பக்கத்தில் உள்ள கவுண்டருக்குப் போய்விட முடியும் என்று நினைக்கிறீர்களா? பணத்தை வாங்கிப் பெட்டியில் போட்டுக் கொண்டு சீட்டு கிழித்துக் கொடுக்கமுடியுமா? அவ்வளவுகூட வேண்டாம். இங்கிருந்து ஒரே ஓர் அங்குலம் நகர முடியுமா?

எதிலுமே நேர்த்தியை விரும்பும் ஜின்னா தன் முகத்தைச் சுளித்துக் கொள்வதை என்னால் பார்க்கமுடிகிறது. ஸார், உங்களைப் போலவே எனக்கும் நேர்த்தி பிடிக்கும். சுத்தம் பிடிக்கும். ஒழுங்கு பிடிக்கும். என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்? உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி, கொசகொசவென்று ஈக்கள் போல் மொய்த்துக் கிடக்கும் இவர்களிடம் இருந்து நேர்த்தியையும் சுத்தத்தையும் ஒழுங்கையும் எதிர்பார்க்க முடியுமா?

துர்நாற்றத்தை சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை அல்லவா? அழுக்குச் சேராத உங்கள் வெள்ளை கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தில் பொத்திக் கொள்ளுங்கள். இதோ இங்கேதான் அவர்கள் மலம் கழிக்கிறார்கள். இங்கேயேதான் சாப்பிடுகிறார்கள். இவர்களில் யார் யாருக்கு என்னென்ன தொற்றுநோய்கள் இருக்குமோ, யாமறியேன். இவர்களில் எத்தனைபேர் இன்று சாப்பிட்டார்கள் என்று தெரியாது. இங்குள்ள குழந்தைகள் எப்படி, எதைத் தின்று ஜீவித்திருக்கிறார்கள் என்றே தெரியவில்லை.

தயவுசெய்து அப்படி அருவருப்புடன் பார்க்காதீர்கள். இவர்களில் ஒருவரும் பிச்சைக்காரர் அல்லர். எல்லோருமே வசதியுடன் வாழ்ந்தவர்கள்தாம். தங்கள் வீட்டை, நிலத்தை, சொத்துக்களை, கால்நடைகளை அப்படி அப்படியே போட்டுவிட்டு உயிர் பயத்துடன் ஓடி வந்துவிட்டார்கள். இதோ இங்கே மூட்டை, முடிச்சுகளுக்குப் பின்னால் ஒண்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எங்கிருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்கிறீர்களா? லாகூரில் இருந்து. கராச்சியில் இருந்து. நீங்கள் உருவாக்கிய பளபளப்பான புதிய பாகிஸ்தானில் இருந்து. இவர்கள் ஹிந்துக்கள், சீக்கியர்கள். இவர்களுக்கு உங்கள் தேசத்தில் இடமில்லையாமே? இருங்கள், இருங்கள். நான் அப்படிச் சொல்லவேயில்லை என்று நீங்கள் மறுக்க வேண்டாம். தவறு யார் மீது என்பதை பின்னால் பார்த்துக் கொள்ளலாம். சரித்திரத்தின் கையில் அந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விடலாம். உங்கள் கண்ணால் பார்ப்பதை முதலில் ஏற்றுக் கொண்டுவிடுங்கள். நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் இவர்கள் துரத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். தப்பி ஓட முடியாதவர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

மகாத்மாஜி, கொஞ்சம் முன்னால் வாருங்கள். இதோ, இந்தப் பக்கம். என் பிணத்தைத் தாண்டித்தான் இரு தேசங்களுக்கும் இடையில் கோடு போடவேண்டும் என்று சொன்னீர்களே. பாருங்கள். இவர்களின் கண்களில் தெரியும் மரண பயத்தைப் பாருங்கள். இவர்களிடம் பேசுவதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபணை எதுவும் இருக்காது என்று எனக்குத் தெரியும். உட்கார்ந்து கேட்டுப் பாருங்கள். உங்கள் மனைவி எங்கே? பெற்றோர் எங்கே? குழந்தைகள்? நண்பர்கள்? உறவினர்கள்? நான் கேட்டிருக்கிறேன். என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

அடுத்து யாரோ என்று தெரியாமல் கம்பளிப் பூச்சிகளைப் போல் கை, காலை சுருட்டிக்கொண்டு படுத்துக் கிடக்கும் இவர்களுக்கு இனி எது வீடு? எது நாடு?

அகிம்சையின் மகத்துவத்தை இவர்களிடம் மறந்தும் சொல்லி விடாதீர்கள். பொங்கிப் பீறிடும் இளஞ்சூடான ரத்தத்தை அருகில் இருந்து பார்த்தவர்கள் இவர்கள். உங்கள் சத்தியத் தேடலை, அகிம்சையை, கீதையை, தர்மத்தை இவர்களால் புரிந்து கொள்ளமுடியாது. இவர்கள் மீது ரத்தத்தின் வாடை படிந்திருக்கிறது. ஆம். ஒவ்வொருவர் மீதும்.

அதோ வருகிறதே ரயில். அதை மட்டும் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பிவிடுங்கள். ஒரு எச்சரிக்கை. இதுவரை வாழ்க்கையில் நீங்கள் சந்தித்திராத ஒரு காட்சியை நீங்கள் பார்க்கப் போகிறீர்கள். தயாராக இருங்கள். முடிந்தால், ஒருவரோடு ஒருவர் கையைக் கோர்த்துக் கொள்ளுங்கள். சேர்ந்தே நில்லுங்கள். பிரிந்து விட்டால், உங்களைத் தேடமுடியாது. தவிரவும், உங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து நேரலாம். உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் இங்கே விரோதிகள் இருக்கிறார்கள்.

அகதிகள் எழுந்து வந்துவிட்டார்கள் பார்த்தீர்களா? யாரோ மேலிருந்து வெடிகுண்டு வீசியதைப் போல் நடைபாதையில் எத்தனை களேபரம் பார்த்தீர்களா? ரயிலைப் பார்த்தாலே முண்டியடித்துக்கொண்டு இப்படித்தான் ஓடி வருவார்கள். உங்களைக் கீழே தள்ளிவிட்டு ஓடுவதற்கும் தயாராக இருப்பார்கள். இருங்கள். வண்டி நிற்கட்டும்.

புரிந்துகொள்ள முடிகிறதா? பயணிகள் கீழே இறங்குவதற்குக் கூடக் காத்திராமல் ஏதேதோ பெயர்கள் சொல்லி கத்தியபடி ஓடுகிறார்களே, எதற்காக இவர்கள் உள்ளே ஓடுகிறார்கள் தெரியுமா? யாரைத் தேடுகிறார்கள் தெரிகிறதா? தங்கள் உறவினர்களை, குழந்தைகளை, பெற்றோரை, நண்பர்களை, மனைவியை, காதலியை. அவர்கள் உயிருடன் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்றுகூட இவர்களுக்குத் தெரியாது. ஒவ்வொரு முறை ரயில் வந்து நிற்கும்போதும் இப்படித்தான் ஓடுவார்கள். கூச்சலிடுவார்கள். ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறாயா? குரு சிங் இருக்கிறாயா? என்னிடம் வந்துவிடு மகனே. என் அன்பான அம்மா, உங்கள் மகன் இதோ இருக்கிறான். நீங்கள் எங்கே? வந்து விடுங்கள் அம்மா. என்னிடம் வந்துவிடுங்கள். ஒவ்வொரு பெட்டியாக ஏறி ஏறி இறங்குவார்கள். ரயில் கிளம்பப் போகும் வரை பைத்தியம் பிடித்தவர்களாக அலைவார்கள். பிறகு, அழுதுகொண்டே திரும்பி விடுவார்கள்.

சொல்லுங்கள். இன்னும் எத்தனை காலத்துக்கு இதுபோல் தேடிக் கொண்டிருக்கப் போகிறார்கள்? அவர்கள் தொலைந்து போனவர்களா இறந்து போனவர்களா என்று எப்படி கண்டுபிடிப்பது?

ஐந்து நிமிடங்கள் கழிந்து விட்டன. காந்தி, ஜின்னா, நேரு, நீங்கள் கிளம்பிச் செல்லலாம். சுதந்திரம் கிடைத்துவிட்டது. பிரிட்டிஷார் கிளம்பப் போகிறார்கள். இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டது. யூனியன் ஜாக் கொடியை கீழே இறக்கிவிட்டு, மூவர்ணக் கொடியை ஏற்றி மகிழலாம். இனிப்பு கொடுத்து கொண்டாடலாம்.

நேருஜி, ஒரு கோரிக்கை. உங்கள் சட்டைப் பித்தானில் செருகப் பட்டிருக்கும் ரோஜாவை எடுத்து இந்த நடைபாதையில் வைத்து விட்டுச் செல்லுங்கள். இறந்தவர்களுக்கும் இறக்கப்போகிறவர்களுக்கும் சேர்த்து. இது ரயில் நிலையம் அல்ல. கல்லறை.

$$$$$$

ஜின்னாவும், நேருவும், காந்தியும் சத்தியமாக இங்கே வரப்போவதில்லை. ரயில் வண்டி வந்து நின்றது. மக்கள் கூட்டத்தை விலக்கிவிட்டு சானி சிங் முன்னேறினார். வழக்கத்தைவிடத் தள்ளுமுள்ளு அதிகமாகவே இருந்தது. நேற்று நள்ளிரவு சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கும். இவர்களுக்கு அது தெரிந்திருக்குமா? சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோம் என்று அவர்களிடம் சென்று சொன்னால் என்ன பதில் சொல்வார்கள்?

அப்போதுதான் கவனித்தார். மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டியின் கதவு திறக்கப்படாமல் இருந்தது. விரைந்து சென்றார் சானி சிங். ஒருவேளை கதவைத் திறக்க முடியவில்லையா? அட, பக்கத்துப் பெட்டியின் கதவும்கூட மூடியே இருக்கிறதே. ஒவ்வொரு பெட்டியாகப் பார்த்துக்கொண்டே வேகவேகமாக நடந்தார். ஒரு பயணியும் வண்டியில் இருந்து இறங்கவில்லை. பெரும்பாலான கதவுகள் மூடியே இருந்தன.

திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக உள்ளே பார்த்தார். இருட்டு. ஆனால், மனித உருவம் எதுவும் அகப்படவில்லை. என்ன விந்தை இது? ஒருவருமே இறங்காமல் ஒரு வண்டி வந்து நிற்கிறதா? சுற்றிலும் பார்த்தார். அனைவருமே புரியாமல் நின்று கொண்டிருந்தனர். ஓட்டமும் நடையுமாக முதல் பெட்டியில் ஏறினார் சானி சிங். அழுத்தம் கொடுத்து கதவைத் திறந்து உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தார். கீழே என்ன இது? ஏறும், இறங்கும் வழியில் இப்படியா பொருள்களைப் பரப்பி வைப்பார்கள்? அடச்சே! குனிந்தார்.

அதிர்ந்து பின்வாங்கினார்.

இன்னது என்று இனம்கண்டு கொள்ளமுடியாத சதைப்பிண்டம் அது. ரத்தச் சகதியில் மூழ்கிக் கிடந்தது. துணிந்து இன்னொரு அடி எடுத்து வைத்தார். இந்த முறை அவர் பூட்ஸ் கால்களுக்குக் கீழே அகப்பட்டது ஒரு குழந்தையின் மார்பு.

சத்தம்போட்டு அலறினார் சானி சிங்.

யாரோ ஓடிவந்தார்கள். எங்கோ தொலைவில் சைரன் ஒலி. தடதடக்கும் பூட்ஸ் கால்கள். கூச்சல். கூக்குரல். அழுகை. மரண ஓலம். அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தார் சானி சிங். இது பிணக்காடு. இருக்கைகளில் உட்கார்ந்த வாக்கில் சிலர் இறந்து போயிருந்தனர். கீழே, உதிரிகளாக, கைகளும் கால்களும். கழிப்பறைக்குப் போகும் பாதையில் தலை ஒன்று தனியாகக் கிடந்தது. ஆடைகளற்ற பெண்கள் சிதறிக் கிடந்தார்கள். சிதைந்தும். முழுக்கத் திறந்த கண்களுடன் ஒரு குழந்தை சுருண்டு படுத்திருந்ததைக் கண்ட மறுநொடி கதவுக்குப் பாய்ந்தார் சானி சிங்.

அடுத்த பெட்டிக்குள் ஏறினார். அங்கும் உடல்கள். அதற்கடுத்தப் பெட்டிக்குள் ஏறினார். அடுத்தடுத்து அனைத்துப் பெட்டிகளிலும் ஏறி இறங்கினார். உடல்கள். உடல்கள். உடல்கள்.

வெளியே வந்து விழுந்தார் சானி சிங்.

அதே சமயம் ஏதோ சத்தம் கேட்டது. உள்ளிருந்து. பாய்ந்து ஏறினார். யாராவது உயிருடன் இருக்கிறீர்களா?

சத்தம் போட்டு கத்தியபடி மீண்டும் ஒவ்வொரு பெட்டியாக ஏற ஆரம்பித்தார்.

யாராவது உயிருடன் இருக்கிறீர்களா? இது அமிர்தசரஸ். எந்தப் பயமும் இல்லாமல் வாருங்கள். இங்கே காவலர்கள் இருக்கிறார்கள். பயப்படாமல் வாருங்கள்.

ஒரே ஒரு பெட்டியில் ஒரு மூலையில் சிறு அசைவு கேட்டது. அந்தக் காட்சியை சானி சிங் தன் வாழ்நாளில் மறக்கவில்லை. பிணக்குவியல்களுக்கு மத்தியில் இருந்து ஒரு கை நீண்டது. ரத்தக்கறை படிந்த கை, மனித பாகங்களை உதறித் தள்ளியபடி ஓர் உருவம் எழுந்து நின்றது. ஒரு பெண். உடல் முழுவதும் ரத்தக்கறை. நிலைத்திருக்கும் விழிகளுடன் எழுந்து வெளியில் வந்தாள்.

‘என் கணவரைக் காப்பாற்றுங்கள்’

‘எங்கே அவர்’

ஒரு முண்டத்தை சானி சிங்கின் முன்னால் நீட்டினார் அந்தப்பெண்.

‘இதோ’

$$$$$$

இந்திய பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கான காரணம் யார் என்பது பற்றியும், காரணமான வரலாற்று உண்மை எது என்பது குறித்தும் அபிப்பிராயங்கள் மாறுபடலாம். ஆனால், பிரிவினையின் விளைவுகள் பற்றிய மாற்றுக் கருத்துகளில் ஒருவருக்கும் வேறுபட்ட அபிப்பிராயங்கள் இருக்க முடியாது. எல்லோருக்கும் தெரியும்படியான விளைவுகள் அவை. லட்சக்கணக்கான மக்களின் சரித்திரம் காணாமல் போயிருக்கிறது.

தொலைந்துபோன தன் மகளைத் தேடி பாகிஸ்தானில் இருந்து பலமுறை இந்தியா வந்து வீதி வீதியாகத் தேடி அலைந்திருக்கிறார் அந்த தந்தை. பதின்மூன்றாவது வயதில் சில ஹிந்துக்கள் கடத்திக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். என் மகள் எத்தனை அழகு தெரியுமா என்று நண்பர்கள் அனைவரிடமும் சொல்லிச் சொல்லிப் பிதற்றியிருக்கிறார். கடைசியாக ஒருமுறை வந்தபோது, இந்திய காவல்துறை அவரைக் கைது செய்திருக்கிறது பாகிஸ்தான் உளவாளி என்னும் குற்றச்சாட்டுடன். தற்போது அவர் சிறையில் இருக்கிறார். தன் மகளை அவர் அவர் இனி பார்க்கவே போவதில்லை.

பிர் பகதூர் சிங் என்பவர் இப்படி நினைவு கூறுகிறார். முஸ்லீம்களுடன் நாங்கள் நன்றாகவே பழகி வந்தோம். எங்கள் வீட்டில் ஒரு பண்டிகை என்றால் அவர்களை நிச்சயம் நாங்கள் அழைப்போம். எங்களுடன் சேர்ந்து அவர்களும் நன்றாக கொண்டாடுவார்கள். நாங்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசுவோம், சிரிப்போம், விளையாடுவோம். ஆனால், சாப்பிடும்போதுதான் ஒரு வித்தியாசத்தை உணர முடியும். டேபிளில் அனைவரும் ஒன்றாகத்தான் அமர்வோம். பக்கத்துப் பக்கத்தில், எங்களுக்கு தட்டு வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அவர்களுக்கு மட்டும் இருக்காது. ஒரு ஓரத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தனி தட்டுக்களை அவர்களாகவே எடுத்து வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். பிறகு, ஒன்றாகச் சாப்பிடுவோம். சாப்பிட்டு முடித்தபிறகு அவர்கள் மட்டும் தங்கள் தட்டுக்களைச் சுத்தப்படுத்தி வைக்கவேண்டும். பாகிஸ்தான் என்று ஒரு தனி தேசம் உருவானதற்கு இதுதான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன்.

$$$$$$

பிரிவினை நடந்து அறுபது ஆண்டுகள் கழிந்ததையடுத்து பிபிசி சிலரை பேட்டி எடுத்தது.

நார்விச்சில் குடியேறி இருக்கும் ரவி ஷர்மாவின் அனுபவம் இது. எனக்கு அப்போது ஏழு வயது. என் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் லாகூரை விட்டுக் கிளம்ப மனமே இல்லை. எல்லாம் சரியாகி விடும் என்று அம்மா நினைத்திருந்தாராம். பிறகு, அவருக்கு தெரிந்த இரண்டு பேர் (ஹிந்துக்கள்) சில முஸ்லீம்களால் கொல்லப்பட்ட செய்தி கிடைத்திருக்கிறது. அவர்கள் யாரிடம் வேலை பார்த்தார்களோ அவர்களாலேயே கொல்லப்பட்டிருந்தார்கள். அப்போது முடிவெடுத்திருக்கிறார்கள். சரி இதுதான் கடைசி சமிக்ஞை, கிளம்பி விடலாம். டில்லிக்குக் கிளம்பி விட்டோம். அமைதியாக டில்லியை வந்தடைந்த இறுதி ரயில் எங்களுடையது. எங்களுக்குப் பிறகு கிளம்பியவர்களில் பலரும் பாதி வழியிலேயே கொல்லப்பட்டுவிட்டார்களாம்.

இன்னும் சிலரின் ஏக்கங்கள் இவை.

‘இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் அவ்வப்போது போரிட்டுக் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால், இரு தேசங்களும் இன்னமும் வளமாக இருந்திருக்கலாம்’

‘மதம் என்று ஒன்று இல்லாமல் இருந்திருந்தால், இரு தேசங்களும் பிரிந்திருக்காது.’

‘பிரிவினை நடக்காமலேயே இருந்திருக்கக் கூடாதா என்று தினம் தினம் வருந்திக் கொண்டிருக்கிறேன். இந்த இரு தேசங்களிடம் இருந்தும் உலகம் பாடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இதுபோல் இனியொரு முறை நடக்கக் கூடாது.’

$$$$$$

பெண்கள் சிலரை சந்தித்திருக்கிறார்கள். சுதந்திரம் கிடைத்தது பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? மூதாட்டி ஒருவர் நடுங்கும் விரல்களால் தன் மார்பைத் திறந்து காட்டியிருக்கிறார். இரு குழிகள் இருந்தன அங்கே.

உங்கள் அனுபவங்களைச் சொல்லுங்கள் என்று கேட்டபோது சில பெண்கள் விழித்திருக்கிறார்கள்.

என்ன அனுபவம்? எதைச் சொல்ல? அழுகை வெடித்துக் கிளம்புகிறது. மீண்டும் மீண்டும் எங்களைத் துன்பப்படுத்தாதீர்கள். தயவுசெய்து இங்கிருந்து போய்விடுங்கள். எங்கள் கதைகளை யாரும் கேட்க வேண்டாம். யாரும் படிக்க வேண்டாம்.

இப்படியும் சில மனிதர்கள் – 4

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 11 Oct 2011 07:04:00 +0000

அவனைப் பார்த்தாலே எனக்கு குமட்டிக் கொண்டு வருகிறது. வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு என்னை எந்த வேலையும் செய்ய விடமாட்டான். என்ன வேண்டும் என்று கேட்டால் கூட ஒன்றும் சொல்ல மாட்டான். ‘நீங்க உங்க வேலையைப் பாருங்க. நான் சும்மாதான் வந்தேன்’ என்பான். அவன் உட்கார்ந்திருந்தால் எனக்கு எந்த வேலையும் ஓடாது. என்னையும் என் கையையும் மட்டுமே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பான்.

ஒருநாள் யாரும் இல்லாத நேரம் பார்த்து “சார். உங்கள மாதிரி நானும் கம்ப்யூட்டர் கத்துக்கணும், எனக்கு ஒரு கம்ப்யூட்டர் வாங்கிக் கொடுங்க. அது எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்ல” – என்றான். ஆளைப் பார்த்தாலே அடுத்தவேளை உணவுக்கே வழியில்லாதவன் மாதிரி இருக்கும் அவன் இப்படி சொல்வதைக் கேட்டு சிரிப்பதா அழுவதா என்றே தெரியாது.

“அதெல்லாம் 25000 ரூபாய் வரைக்கும் ஆகும். அவ்வளவு பணம் வச்சிருக்கிங்களா?” என்றேன்.

“எவ்வளவு ஆனாலும் பரவாயில்ல சார். உங்க மாதிரியே நானும் கம்ப்யூட்டர் கத்துக்கணும். உங்களை மாதிரி ஸ்பீடா டைப் பண்ணனும். உங்க கை கம்ப்யூட்டர்ல பூந்து விளையாடறத பாக்கும்போது எனக்கும் உங்கள மாதிரி ஆகணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

‘அது சரி. என்ன படிச்சிருக்கீங்க?” என்று வெறுப்புடன் கேட்டேன்.

“நான் எட்டாவது வரைக்கும் படிச்சிருக்கேன் சார்”

“சரி. நீங்க கம்ப்யூட்டர் வாங்க வேணாம். மாசாமாசம் பணம் கட்டிட்டு இங்க வந்து கத்துக்கோங்க”

“இல்ல சார். நானும் உங்களை மாதிரி 24 மணி நேரமும் கம்ப்யூட்டர்லேயே உக்கார்ந்திருக்கணும். அதுக்கு சொந்தமா கம்ப்யூட்டர் இருந்தாதான் முடியும்”

அதற்குள் எனக்கு வேலை வந்துவிட அதுபோலவே அவன் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதும் நான் வேலை செய்வதுமாய் இருந்தேன். இவனை என்ன செய்வது? இவனுடைய ஆசை எல்லாம் சரிதான். ஆனால் இவனுடைய ஏழ்மை தன்மைக்கு இதெல்லாம் சாத்தியமா? அவன் துவைத்த துணியை போட்டுக்கூட நான் பார்த்ததில்லை. எப்போதும் அழுக்கான ஒரு மேல்சட்டையும், ஒரு கைலியும்தான் அவனுடைய உடுப்பு.

அன்றும் அப்படித்தான். எனக்கு பயங்கர வேலை. சாப்பிடக்கூட செல்ல முடியவில்லை. என் நிறுவனத்தைச் சுற்றி பயங்கரக் கூட்டம். அப்போதும் அப்படியே வந்து உட்கார்ந்தான். எனக்கோ எரிச்சலான எரிச்சல். “நீங்க கிளம்புங்க. வேலை டைட்டா இருக்கு. அப்புறம் பாக்கலாம்” என்றேன்.

“சரி சார்” என்று சொன்னவன் வெளியே சென்று உட்கார்ந்துகொண்டான். என் வேலை முடியவே நான்கு மணிக்கு மேல் ஆனது. அதுவரை அங்கேயே உட்கார்ந்து கொண்டேயிருந்தான். இவனை என்னதான் செய்வது? வெட்டிப் பேச்சு பேசி என்னுடைய வேலையையும் கெடுத்துக் கொண்டு இப்படி செய்துகொண்டு இருக்கிறான்.

அவனைக் கூப்பிட்டேன்.

‘என்னதான் வேணும் உங்களுக்கு?’ என்றேன்.

‘சும்மாதான் சார். உங்கள பாத்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன். சரி. நீங்க இன்னும் சாப்பிடல. சாப்பிடக் கிளம்புங்க. நான் அப்புறம் வரேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டான்.

இன்னொரு முறை வந்தான் என்றால் நன்றாக திட்டி அனுப்பிவிட வேண்டும் என்ற முடிவோடு அன்று கிளம்பினேன். அன்றிலிருந்து ஒரு வாரகாலம் அவனைப் பார்க்க முடியவில்லை. நானும் என் வேலை பளுவில் மறந்துவிட்டேன்.

ஒருநாள் வந்தான்.

“வணக்கம் சார்!”

திரும்பி அவனைப் பார்த்து விட்டு நான் என்னுடைய வேலையைப் பார்க்கத் திரும்பிக் கொண்டேன். இன்று அவனை திட்டி அனுப்பிடவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டு வேலையை முடித்தேன். அவனைப் பார்த்தேன். அவன் பையினுள் கைநுழைத்து ஒரு புதுசட்டையை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

“என்ன இது?”

“சட்டை சார். உங்களுக்குத்தான் வாங்கிக்குங்க” என்றான்.

சட்டையின் விலை 1900 ரூபாய் என்று போட்டிருந்தது. “எதுக்கு இது? எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம். எடுத்துட்டுப் போங்க” என்றேன்.

“இல்லை சார். உங்களுக்கு நான் ஏதாவது வாங்கித் தரணும்னு ரொம்ப நாளா கஷ்டப்பட்டு இந்தப் பணத்தை சேர்த்து வச்சிருந்தேன் சார். என்னை எங்க வீட்டுலேயே யாரும் மதிக்கிறதில்ல சார். சாப்பாடு கூட சரியா போடமாட்டாங்க. எனக்கு என்ன வேணும்னு கூட கேக்கறதுக்கு ஆள் இல்லை சார். அப்பெல்லாம் உங்கள வந்து பாத்தேன்னா எனக்கு பசியே தெரியாது. ஏன்னா எங்கிட்ட முகம் சுளிக்காம பேசற ஒரே ஆள் நீங்கதான். உங்கள பாக்கும்போதெல்லாம் எனக்கும் ஏதாவது ஒரு திறமையை வளர்த்துக்கணும்னு ரொம்ப ரொம்ப ஆசையா இருக்குது சார். இவ்வளவு நாளா என்னை யாரும் மதிக்கலைன்னு மட்டும்தான் எனக்கு தோணுமே தவிர அவங்க மதிக்கிற மாதிரி நம்ம வாழ்க்கையை மாத்திக்கணும்னு இதுவரைக்கும் எனக்கு தோணுணதில்லை. உங்கள பாத்தப் பிறகுதான் எனக்கு அந்த எண்ணமே வந்தது. நீங்களும் என்னை மாதிரி கஷ்டப்படுற குடும்பத்துலேர்ந்து வந்திருந்தாலும் சளைக்காம முயற்சி பண்ணி இன்னிக்கு எல்லோரும் மதிக்கிற ஒரு இடத்துல இருக்கீங்க. உங்கள மாதிரி நானும் ஆகணும் சார். நிச்சயம் ஒருநாள் ஆவேன் சார்.” என்றான்.

அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். அழுகையும் கண்களைத் தொட்டது. அவன் பார்க்காமல் இருப்பதற்காக முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். என்னால் தன்னுடைய வாழ்க்கையை திருத்த அவன் நினைத்திருக்கிறான். அவனைப் பார்த்தாலே நான் வெறுத்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறேன். இப்போதும் என்னுடைய மனதில் என்ன இருந்தது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவனுடைய வாழ்க்கையை உயர்த்த அவனுக்குத் தோன்றிய எண்ணத்திற்கு நான்தான் காரணம் என்று பெருமை கொள்வதா? அவனை இதுநாள் வரை இப்படி எண்ணிக் கொண்டிருந்ததற்காக சிறுமை அடைவதா?

நொறுக்குத் தீனி – (08.10.2011)

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Sat, 08 Oct 2011 10:15:00 +0000

நேற்று ஒரத்தூர் சென்றபோது அங்கு உள்ளாட்சித் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் தேசிய முற்போக்குத் திராவிடர் கழகம் கட்சி சார்பில் செய்யப்பட்ட பிரச்சாரத்திலிருந்து சில வரிகள், ‘அன்புடைய மக்களே! நாட்டின் விலைவாசி குறைந்திட, உங்கள் கேப்டன் முதல்வர் பதவியில் அமர்ந்து ஊழலில்லா ஆட்சி வழங்கிட, உங்கள் பொன்னான வாக்குகளை தேசிய திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் சார்பில் போட்டியிடும் ****** அவர்களுக்கு முரசு சின்னத்தில் வாக்களிக்க வேண்டுமாய் உங்கள் பாதம் பணிந்து கேட்டுக் கொள்கிறோம்” – இவர்களுக்கு அவர்களின் கட்சியின் பெயரே தெரியவில்லை. இந்த தேர்தலில் ஜெயித்தால் எப்படி கேப்டன் முதல்வர் ஆவார் என்பதும் தெரியவில்லை. இப்படித்தான சிலநாட்கள் முன்பு கேப்டனும் என்னிடம் ஒருமுறை ஆட்சியைத் தந்து பாருங்கள் என்று கூறினார். நல்ல தலைவர்... நல்ல தொண்டர்கள்... தலைவர் அவர்கள் தொண்டர்களுக்கு கட்சியினைப் பற்றியும் அதன் கொள்கைகள் பற்றியும் விளக்கமளித்து பின்பு பிரச்சாரத்திற்கு அனுப்பினால் நலம். இல்லையேல் இப்படித்தான் ஆகும். மக்களைப் பொறுத்தவரை கட்சிகள் எல்லாம் தி.மு.க. என்று முடிய வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. தி.மு.க., அ.தி.மு.க.வைத் தொடர்ந்து தே.தி.மு.க. என தே.மு.தி.க.வை இவர்களே மாற்றிவிட்டார்கள்.

******************************************

தமிழ் திரையில் இப்போது தேடல் அதிகம் தொடங்கிவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன், கப்பலோட்டிய தமிழன், பாரதி என தெரிந்த முகங்களை படங்களாக அக்காலத்தில் தந்தார்கள் என்றால் அரவான், 7ம் அறிவு, வாகை சூடவா, மதராசப்பட்டினம் என வரலாற்றை பின்னோக்கிப் பார்க்கும் படங்கள் வர ஆரம்பித்திருக்கின்றன. இந்த வளர்ச்சி ஆரோக்கியமான பாதையில் தமிழ் திரையுலகை திருப்பினால் நன்று.

******************************************

அறிவிக்கப்படாத மின்வெட்டுதான் ஆளும்கட்சிக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக இருக்கப் போகிறது என்று நினைக்கிறேன். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு மணி நேரம் நிறுத்துவது மட்டுமின்றி அவ்வப்போது மின்சாரம் நின்று பத்து நிமிடம் வரை கழித்து வருகிறது. தென்மாவட்டங்களின் நிலையை நண்பர்கள் வழி கேள்விப்படும் போது வடமாவட்டங்களில் நிலைமை பரவாயில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அத்தியாவசியமான மின்சாரத்தில் அலட்சியம் காட்டாமல் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது மிகவும் அவசியம். அதைவிடுத்து இலவசங்கள் வழங்குவதில் சென்ற அரசு போலவே அக்கறைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தால் ஐந்து வருடங்கள் கழித்து ஆளும்கட்சியும் பாடம் கற்க வேண்டி வரலாம். எது எப்படியாயினும் மக்கள் வெறுப்பில் ஒருவரை மாற்றி ஒருவரை தேர்ந்தெடுத்து விட்டு புலம்புவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

******************************************

குழந்தை வளர்ப்பு என்பது உண்மையிலேயே ஒரு கலை. குழந்தையின் அழுகையை வைத்தே எதற்காக அழுகிறான்(ள்) என்பதை கண்டுபிடிப்பது ஒரு மிகப்பெரிய விடயம். குழந்தைக்கு சொல்லத் தெரியாது. அதன் தேவைகளை அறிந்து செயது கொடுப்பது வேறு எதிலும் கிடைக்காத ஒரு உச்சி ஆனந்தம். பெண்கள் இயல்பாகவே குழந்தையுடன் ஒன்றி விடுவார்கள். குழந்தைகளும் அம்மாவிடம் ஒட்டிக் கொண்டு விடும். ஆணுக்கு எனக்குத் தெரிந்து சகிப்புத் தன்மை கொஞ்சம் குறைவுதான். அதனை கொஞ்சம் அதிகரித்து விட்டால் பெண்ணை விட ஆணிடம் அனைத்துக் குழந்தைகளும் எளிதாக ஒட்டிக் கொண்டு விடும். உலகத்தின் அத்தனை துன்பங்களையும் மறக்கடிக்கும் மருந்து குழந்தையின் சிரிப்பில் மட்டுமே இருக்கிறது.

******************************************

மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா?

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 04 Oct 2011 10:31:00 +0000

தவறாமல் அரசர் அமைச்சரைப் பார்த்து கேட்கும் வாக்கியமாய் பழக்கப்பட்ட வார்த்தைகள் இவை ‘மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா அமைச்சரே!’. நாட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று கூட தெரியாதவன் அரசரானால் இப்படித்தான் இருக்கும் என்பதனை சொல்லாமல் சொல்லும் வாக்கியங்கள் இவை. இப்படிப்பட்ட அரசன் நாட்டை ஆண்டால் குடிமக்களின் நிலை என்ன? மிகவும் பரிதாபம்தான். ஏறக்குறைய நம் நிலையும் இதுதான்.

நாட்டின் நிலையைப் பற்றி இந்த அரசு சிந்திக்கிறதா என்பதே புரியவில்லை. நாட்டின் பிரதமராக மன்மோகன் சிங்கும், நிதி அமைச்சராக ப.சிதம்பரமும் பொறுப்பேற்கும்போது இரண்டு பொருளாதார மேதைகள் நாட்டை ஆளவந்துள்ளார்கள். நாட்டின் வளர்ச்சி எங்கேயோ போகப்போகிறது என்று பெருமைப் பட்டவர்களில் நானும் ஒருவன். ஆனால் நாட்டை அவர்கள் கொண்டு சென்ற இடத்தைப் பார்க்கும்போது வேதனைதான் மனதை நிறைக்கிறது.

எதற்கும் பதில் பேசாத பிரதமரை தினமணி நாளிதழ் ‘மண்’ மோகன் சிங் என்றே விளித்துவிட்டது. ஊழலில் தன் பெயர் அடிப்பட்டாலும் பதவியைத் துறந்து தன்னை நிரூபிக்க சிதம்பரத்திற்கும் தைரியம் இல்லை. நாட்டை இவர்கள் எங்கே கொண்டு செல்கிறார்கள்?

ஊழல்கள் ஒவ்வொன்றாய் வெளிவந்து அரசின் மானம் காற்றில் பறந்தபோது வேறுவழியின்றி பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பை நிகழ்த்தினார் பாரதப் பிரதமர். ஊழலைப் பற்றி கேள்வி வந்தபோது கூட்டணித் தர்மத்திற்காக சில விஷயங்களை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது என்றார். இதைவிட கேவலமாய் தான் ஒரு ஏதும் செய்யமுடியாத நிலையில் உள்ள கையாலாகாதவன் என்பதை பிரதமர் ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. இப்படிப்பட்ட பிரதமர் முக்கியமான தருணங்களில் எப்படி உறுதியாக முடிவெடுப்பார்?

ஆட்சியில் இருப்பவர்கள்தான் இப்படி என்றால் இவர்களுக்கு கீழே இருக்கும் அதிகாரிகள் இதற்கு மேலே இருக்கிறார்கள். அண்மையில் வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழே இருப்பவர்களின் ஒருநாள் வருமானமாக கிராமப் பகுதிகளில் ரூ.25/-ம் நகரப்பகுதிகளில் ரூ.32/-ம் என மத்திய அரசு அறிக்கை வெளியிட்டுள்ளது.

ரூ.25/-ஐ வைத்து ஒருவன் வாழமுடியுமா? இன்று சாதாரணமாக தேநீரே ரூ.5/- விற்கும்போது மாதம் 750 ரூபாயை வருமானமாகக் கொண்டு ஒரு குடும்பம் நடக்க முடியுமா? யாரை ஏமாற்ற இக்கணக்கு? நகரப் பகுதிகளில் 32 ரூபாய் என்பது ஒருவேளை உணவிற்கேப் போதாது என்பது அரசுக்குத் தெரியாதா? இன்று நகரத்தில் ஒரு இட்லி ரூ.3/-க்கு குறையாமல் விற்கிறது. அப்படி இருக்கும்போது 32 ரூபாயை வைத்துக்கொண்டு அவன் என்ன செய்வான்? அரசு இன்னும் பொதுமக்களிடத்தில் இறங்கி வரவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இன்றைய விலைவாசியைப் பொறுத்தவரை ஒரு நாளைக்கு 100 ரூபாய் சம்பாதித்தால் கூட அவன் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் இருப்பவன்தான். அப்படி இருக்க மற்றவர்களை நடுத்தர வர்க்கத்தினர் என்று கூறி அவர்களுக்கு அரசு வழங்கவேண்டிய சலுகைகளை அரசு பறிக்க நினைக்கிறதா?

நாட்டின் உண்மையான நிலை என்ன என்பதை புரிந்துகொள்ளக் கூட அரசும் அரசு அதிகாரிகளும் தயாராக இல்லை. மக்களை வெறும் வாக்களிக்கும் இயந்திரமாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். அதனால்தான் வீணாகும் உணவுப் பொருட்களை வறுமையில் வாடுவோருக்கு தரச்சொல்லி உச்சநீதிமன்றம் ஆணை பிறப்பித்தும் கூட செய்ய மாட்டோம் என்று அரசு கூறுகிறது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை ஏழைகளின் வாக்குகளைப் பெற்று பணக்காரர்களுக்கு சேவை செய்யும் அடிமைகளாக இருக்கவே ஆசைப்படுகிறார்கள்.

மக்களிடம் நேரடியாக பழகாமல் குளிர்சாதன அறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு இதுமாதிரி கணக்கெடுக்கும் அதிகாரிகள் இருக்கும்வரை நாட்டின் வறுமைக்கோடு என்பது மக்களின் குரல் வளையை நெரிக்கும் அபாய தூக்குக் கயிறுதான். ஆனால் அதைப் பற்றியெல்லாம் அவர்கள் கவலை கொள்ளாமல் எப்போதும்போல் புதிய அமைச்சரிடம் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருப்பார்கள். ‘அமைச்சரே! மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா?’

அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமாவுக்கு கடிதம்

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 04 Oct 2011 10:14:00 +0000

ஈழப் பிரச்சனையில் உடனடி நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டி அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா அவர்களுக்கு அனுப்பப்பட்ட கடித நகல்.

We wish to share an important news with His Excellency the President of United States of America Barack Obama and his cabinet colleagues, and policy makers.

Our Tamil brothers in Sri Lanka were subjected to various atrocities and have undergone unfold sufferings physically and socially and financially in the last 30 years. Last year, Tamils in Lakhs were victims of ethnic extinction as preplanned by the Sri Lanka Government and its Army which was unheard of in the History of the world. The whole world remained only as silent spectators and thus committed a historic blunder in the civilized world. The ruling congress party in India was whole heartedly supporting Sri Lanka in the regard giving a green signal and was also taking indirect participation in the war itself and made the Tamils of Sri Lanka lose all their right to live in peace, as also lives of their kith and ken and made them homeless, landless, jobless and bereft of everything. That itself is a concrete evidence for the blatant violations of Human Rights committed by the Government of India. It is all due to ineffective foreign policy, fear psychosis of Indian Rulers and policy makers the continuous loss of the Sovereignty and upperhand of Army under the China in the Arena of Indian Ocean and shores of Sri Lanka.

Even after it is clearly revealed that what all happened in Sri Lanka during the ethnic war is nothing but massacre amounting to war crime though various medias. India is utilizing its influences with countries such as China, Russia and others to screen the awareness and constructive changes worldwide Tamil populations is refused of its legitimate right of Independence and live in a separate nation.

All these crimes were committed by none else than the Sri Lankan Army and Sinhalese fanatic groups supported by the Government of Sri Lanka with the backing of the Army also. None of the LTTE ever indulged at any point of time in any such atrocious activities. Therefore to accuse them also equally of war crimes has no meaning at all. On the contrary such takes will amount to an act of degrading and deforming their justifiable rights. The demand for the “Separate Ealam Nation” which is compulsion of time and reasonable urgent steps have to be taken though the competent authoritative organizations of United Nations Organization by holding a referendum. Thought such acts a separate nation of Tamil Ealam has to be carved out. It is absolutely very urgent need of the day. The United States of America, one of the powerful democratic force in the committee of nations by its clever tactics powered with its efficient and competent leaders had itself intervened in various ethnic complicated and challenging problems and solved then by bringing then to happy end and made the people of those countries to breathe independence like South Sudan and East Thymore. Yes. It is a must that the Tamils of Sri Lanka shall also get a separate nation of Tamil Ealam at once.

For begetting such a separate nation for the Tamils, America shall stand by shoulder to shoulder with them in support thereof. In this regard due contacts shall be made with Trans nation of Tamil Ealam a democratic organization of affected Tamilians of the world and those representatives of Tamils who won the recently held ‘Local Body Elections’ in Sri Lanka.

At the sametime it is pertinent to note that a resolution has been duly passed in the Parliament of Australia, a friendly nation of America, Urging suitable actions to enquire into war crimes that took place in Sri Lanka. Hence, the information’s, through Electronic and other medias alone are evidence sufficient enough against the war crimes racial of murders and ethnic massacre committed by the Army and the President Rajapakshe of Sri Lanka acting in uniform.

Kindly do the needful for passing such resolutions in the respective parliaments of various other friendly countries of America also. The recent goodwill visit under taken by Ms.Hillary Clinton External Affairs Secretary of America in India, specially her meeting with Ms.J.Jayalalitha, the Chief Minister of Tamilnadu while in Chennai has infused some confidence amongst the Tamils of the world. We profusely offer our thanks for affording such a meet between them to the President Obama of America and other representatives of the Government of America. The root cause for such a massacre ethnic war and war crimes on a large scale is the personal vendetta specifically of Ms.Sonia Gandhi and the present rulers of India. As a first step, the only way out to exert pressure on Sri Lanka, those in the Government of India and policy makers shall be made to understand that in the event of the India’s indirect involvement in the ethnic war and massacre of Tamils that took place in Sri Lanka is revealed to the whole world, India will have a face serious problems and biggest challenges and condemnation and also will be in loss of its influence in the committee of nations and India’s attempts to get the permanent membership with Veto Power in the Security council of United Nations’ Organization will be jeopardized and a situation will arise in which America will not be able to assist or enable India in this regard. This will also disable India from involving itself in unintelligent political movements in Sri Lanka continuously.

Creation of such a situation by you, immediately alone will enable your strategies and political movements to be in a right direction. India is also involving itself engaging all its efforts for the past several years to attain the goal of getting a permanent membership in the security council of United Nations’ Organization with the able assistance of other countries such as Russia, China, France, England and several other nations to some extent.

It is the only simple and practicable step to tame and bring India to proper spot. Therefore you may please start your cable consultations in this particular matter with the representatives of all your friendly nations such as England, France, Australia, Germany, Japan and other several influential nations of the world. Kindly further make it emphatically clear in strong terms to India that to America can not take a favorable decision in the world forum for getting the permanent membership in the security council unless a permanent political solution is found acceptable to people of both sides for the ethnic problems in Sri Lanka by conducting a referendum in this regard.

It is pertinent to note at this stage that India is involving itself indirectly in assisting the nations such as Russia and Chine to prevent by exercising their Veto Power the crises that has arisen now for Sri Lanka.

The continual such acts of India exposes bluntly to the people of all walks of life Indians irresponsible nature with regard the Human Rights and its utter incompetence to wear the mantle of leadership in the committee of Nations.

Hence, kindly initiate suitable action utilizing the influence of the Government headed by you with strategic political moves in the committee of nations in support of the cause of our Tamil populations creating a crisis at one stroke for both Indian and Sri Lankan national power centres and through it by find co-ordinations and proper strategy find out a quick political solutions on the fast track.

Our Request and Urgent Demands regarding actions to be taken now:

1. Requisite legal actions shall be intensified to conduct a trial before the court of International Justice against Rajapakshe, his brothers, and Army Generals in respect of the ethnic war and massacre and war crimes committed by them in Sri Lanka with all the available sufficient evidence.

2. The Barbaric acts of crimes being carried on the Sri Lanka torturing and murdering the suspected members of army of LTTE incarcerated in the camps behind barbed wire fence without the knowledge of outside world shall be prevented expeditiously.

3. Right to live in peace of those people who are still in the camps even after two years of end of the war shall be ensured by sending them back to the places of their own.

4. Converting the habitats of Tamils as that of Sinhalese, Land grabs, assigning new names for the villages etc in those parts of area and lands forcibly occupied by the Government of Sri Lanka from the evicted Tamilians shall be completely put an end to. The ancestral homeland of Tamils shall be handed over back to affected people.

5. Arrangement shall be made to determine the political solutions for the Tamils by conducting through some international organization a wide referendum amongst Tamils.

6. America and all other world nations shall recognize the “Trans Nations of Tamil Ealam”, the political organization constituted by world Tamils.

7. Economic blockade shall be imposed on Sri Lanka.

8. As in the case of Sudan bifurcated as North and South Sudan a permanent solution shall be created for Tamils also by conducting a referendum.

9. The Rulers of Sri Lanka shall be brought up before the International court of Justice, the materials and evidence against them shall be integrated and they shall be duly punished.

10. The countries such as India, China, Russia etc. shall be pressurized against involving themselves indirectly in assisting any more the Rulers of Sri Lanka.

Kindly extend your helping hands to us, the Tamils who are suffering most with loss of Human and Democratic rights.

அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமாவுக்கு கடிதம்

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 04 Oct 2011 10:11:00 +0000

அமெரிக்காவின் இந்திய தூதராக நிருபமா ராவை இந்தியா நியமித்தபோது அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா அவர்களுக்கு அனுப்பப்பட்ட கடித நகல்.

The Real face and intention of Nirupama Menon Rao

(Indian Ambassador to U.S.)

Kindest regards to his excellency the President of United States of America and Personnel External Affairs and Representatives of the State.

The appointment of the Indian Ambassador to the United States of America, this time is a clever and political strategic movement of India. Yes. It is a preplanned one by the politicians and policy makers of India to prompt the strategies of America with regard to the affairs of Srilanka. What is the necessity for appointing a retried person as the Indian Ambassador for America.

In the same manner the Government of Srilanka appointed several military generals involved in the was as Ambassador for various western countries. On account of Demonstrations that arose in the countries concerned most of then were recalled later. Now the Government of India has undertaken such an attempt.

Her appointment has caused a feel of fear amongst the Tamilans worldwide. She, a formerly a secretary of External Affairs she had been very close to the Rulers of India and Srilanka before and after the war took place of Srilanka.

After her retirement in her individual capacity accepting the invitation of the President Rajapakshe a war criminal of Srilanka she undertook a tour in Srilanka for 3 days and participated in the Dinner programmes hosted by the President. This shows the extraordinary close relationship between Rajapakshe and Nirupama Rao. Likewise none of the Government Secretary had indulged in such activities not in consonance with the post held by them.

Hence, the Government of America shall keenly watch and observe the appointment and her activities. Further there are ample opportunities for her to indulge in activities in support of the Government of Srilanka. She may also indulge in indirect attempts to make to senators of the America to take continuously a stand in support of the Government of Srilanka.

Because, while the war was going on in Srilanka last year all the personnel in change of External Affairs were officials such as Sivasankara Menon, Nirupama Rao and G.K.Pillai, and the national Security Advisor M.K.Narayanan and the Special Ambassador of Secretary General of United Nations Organization Vijay Nambiar, the special coach for Srilankan Army Vijay Nambiar’s brother Major General Sathish Nambiar were all malayalees. They are growing up and have taken shape as a dangerous force in cause in the Government of India determined to destruction of Tamils the world oldest community and also the classical language of Tamil and they are very much active in it.

The reason is, a reasonable doubt arises that there are chances for a sort of mutual agreement having taken place between Ms.Nirupama Rao and Rajapakshe beyond the ordinary friendship and she could have availed and enjoyed it since she had, accepting the personal invitation of the President of Srilanka participated in the feast hosted by him and had spent 3 days with him. She can even act as a close confident of Agent of Sonia Gandhi and Rajapakshe in America.

Therefore her appointment has to be closely scrutinized and if necessary urgent steps shall be taken to appoint unsusfectable unbiased perform as the Ambassador of India to America. Though this letter, we the Tamilans make this request to all officials Government Representatives and policy makers.

சேத்தியாத்தோப்பு உள்ளாட்சித் தேர்தல்!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 04 Oct 2011 09:43:00 +0000

சேத்தியாத்தோப்பை பொறுத்தவரை உள்ளாட்சித் தேர்தல் விறுவிறுப்பு இன்னும் முழுமையாக தொடங்கவில்லை. பேரூராட்சித் தலைவர் பதவிக்குப் போட்டியிடும் வேட்பாளர்களில் திரு.கே.பி.டி.இளஞ்செழியன் (அ.தி.மு.க) அவர்களும், திரு.மனோகரன் (தி.மு.க.) அவர்களும் தனது பிரச்சாரத்தை முழுமையாகத் தொடங்கி முதல் கட்டமாக வாக்காளர்களை சந்தித்து ஆதரவைத் திரட்டி விட்டார்கள். மற்றவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்றே தெரியவில்லை. சேத்தியாத்தோப்பை தனது கோட்டையாக சொல்லிக் கொண்ட பா.ம.க., மற்றும் விடுதலை சிறுத்தைகள் ஆகிய கட்சிகளிலிருந்து பேரூராட்சித் தலைவர் பதவிக்கு யாரும் நிற்க முன்வரவில்லை என்று தெரிகிறது.

மற்றபடி வார்டு உறுப்பினர்களுக்குப் போட்டியிடும் வேட்பாளர்கள் பலர் சுயேச்சைகளாக நிற்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களால் முடிந்த பிரச்சாரத்தை முழு மூச்சாகத் தொடங்கிவிட்டார்கள். தினந்தோறும் வீடு வீடாக சென்று தங்களுக்கு ஆதரவைத் திரட்டி வருகிறார்கள்.

மக்களைப் பொறுத்தவரை எப்போதும்போல மௌனமாகவே இருக்கிறார்கள். தலைவர் பதவிக்கு யார் வருவார்கள் என்று சிலரிடம் பேச்சுக் கொடுத்துப் பார்த்தபோது நம்மால் ஒரு முடிவுக்கு வர இயலவில்லை. உள்ளாட்சித் தேர்தல் என்பதால் மக்கள் யாரும் தவறிக்கூட வாய் திறந்து தாங்கள் யாருக்கு வாக்களிக்க இருக்கிறோம் என்று சொல்லமாட்டேன் என்கிறார்கள்.

வேட்பாளர்கள் பற்றிய விவரங்கள் விரைவில்...

இப்படியும் சில மனிதர்கள் – 3 (அவன்)

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Fri, 30 Sep 2011 19:37:00 +0000

“எப்படிடா 5000 ரூபாய் பணம் கேட்டான்னு எடுத்துக் கொடுத்தேன்னு சொல்றே”

“வேற என்னடா பண்றது. குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்றான். அதான்”

“அவன் எப்பவுமே இப்படித்தான். ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி எல்லார்கிட்டேயும் பணம் வாங்கிகிட்டே இருக்கான். அவனப் பாத்தாலே நம்ம பசங்க எல்லாரும் பறந்து ஓடுறானுங்க. கடன் கேட்டு கேட்டு கடைசியில பத்து ரூபாய் கூட வாங்காம விடமாட்டான். அப்படியும் நீ கொடுக்கலன்னு வச்சிக்க உன்கிட்ட ஒரு டீயாவது வாங்கி குடிச்சிட்டுதான் போவான். அவன்கிட்ட போய் ஏமாந்திட்டியேடா. அந்த பணம் வந்த மாதிரிதான்”.

அவன் என்பவன் யார்? கார்த்திகேயன். எங்களுடன் படித்தவன்தான். ஆனால் எங்களுடன் பழகியவன் அல்ல. பள்ளிப் பருவத்தில் எங்களை விட்டு வெகு தூரத்திலேயே இருப்பான். அவன் அப்பா ஊரில் மிகப்பெரிய பணக்காரர். இவனுக்குத்தான் படிப்பே ஏறவில்லை. கடைசியில் பட்டயப்படிப்பு என்று அழைக்கப்படும் டிப்ளமோவில் பணம் கட்டி சேர்த்து விட்டார். அது முடித்தவுடன் எப்படியும் வேலை கிடைக்காது என்று தெரிந்து அருகில் உள்ள பல்கலைக் கழகத்தில் பணம் கொடுத்து ஒரு நிரந்தர வேலை வாங்கி கொடுத்திருந்தார். அவன்தான் இப்படியெல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.

“ஏன்டா. நல்லா வசதியாத்தானே இருக்கான். அப்புறமும் ஏன் இப்படி நடந்துக்கிறான்?” – தெரியாமல் கேட்டேன்.

“மூணு வருஷம் வரைக்கும் வேலை பர்மனென்ட் கிடையாது. புரொபெஷன் பீரியட்ல சம்பளம் கம்மிதான். அதான்”.

“அதுக்கு.... வீட்டுல வசதியா இல்ல. இப்படியெல்லாம் நடந்துக்கிறத அவன அவமானமா நினைக்கலையா?”

“அட போடா. என் நிச்சயதார்த்ததுக்கு பார்ட்டி வைக்க பசங்கள கூப்பிட்டேன். எல்லோரும் வந்துட்டானுங்க. அவன் மட்டும் வரல. அப்பதான் கல்யாணம் ஆகியிருந்ததால அவன் பொண்டாட்டி போகக்கூடாதுன்னு ஆர்டர் போட்டுட்டா. ஆனா இவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா? மறுநாள் வந்து நான்தான் பார்ட்டிக்கு வரலியே. எனக்கு செலவு பண்ண வேண்டிய 200 ரூபாய் கொடுன்னு கேட்டான். அது பார்ட்டிடா. வரமுடியலன்னா அடுத்த முறை கலந்துக்கன்னு சொன்னேன். அடம்பிடிச்சு 200 ரூபாய் வாங்கிட்டுதான் விட்டான். அதோட நானும் அவன் பழக்கத்தையே விட்டுட்டேன்”

இவன் சொல்ல சொல்ல எனக்கு அவனைப் பத்தி இருந்த எண்ணமெல்லாம் கொஞ்ச கொஞ்சமாய் மாறத் தொடங்கியது. அப்போ அந்தப் பணம் வராதா?

சரி நான் யார்? வீட்டுக் கஷ்டத்திலேயும் விடாமல் படித்து, வேலை கிடைக்காமல் அலைந்து, நண்பனின் கணினி நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்து, மாட்டு சாணம் அள்ளும் அளவிற்கு அவனிடம் அவமானப்பட்டு, அவனை விட்டு வெளியேறி, இப்போதுதான் சென்னையில் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கிறேன். சம்பளம் வாங்கி இரண்டு மாதம் கூட ஆகவில்லை. அதற்குள் அதில் 5000 ரூபாயை இழந்து விட்டேன். இழந்து விட்டேன் என்று ஏன் நினைக்க வேண்டும்? இவனுக்கு அவன் மீது பொறாமையிருந்து வேண்டுமென்றே சொல்லியிருந்தால்...

பணத்தை எப்படியும் அவனிடமிருந்து வாங்கிவிட வேண்டும். அன்றிலிருந்து சென்னையிலிருந்து ஊருக்கு வரும் போதெல்லாம் அவனைக் கண்டு பணம் கேட்பதும், அவனும் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி தராமல் இருப்பதும் வாடிக்கையாகி விட்டது. ஒருமுறை மனைவிக்கு வளைகாப்பு என்பான். மறுமுறை மாமனாரை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருக்கிறேன் என்பான். இன்னொரு முறை வேலைக்கு கொடுத்த பணத்திற்கு வட்டி கட்டவே வழியில்லாமல் நானும் குழந்தையும் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளை மட்டுமே சாப்பிடுகிறோம் என்று கூசாமல் பொய் சொல்வான்.

உண்மையா? பொய்யா? என்று தெரியாமல் நானும் வந்து விடுவேன். இவனிடம் சென்று அவனைப் பற்றி கேட்டால் “அவன் அப்படித்தான் சொல்வான். இப்போதுதான் அவன் சிதம்பரத்தில் வீட்டுமனை வாங்கியிருக்கிறான்” என்பான். மறுமுறை கேட்கும்போது “இப்போது அவன் பெயரில் ஒரு சுமோ வாங்கியிருக்கிறான்” என்பான்.

சுமோவைக் காட்டி அவனிடம் பணம் கேட்டால் இது முழுக்க முழுக்க கடன் என்பான். எப்படியாவது அவனிடம் பணம் வாங்கி விடலாம் என்ற எண்ணத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இழக்க ஆரம்பித்தேன்.

இந்த நேரத்தில் எனக்கும் என் நிறுவனத்தில் பதவி உயர்வு, சம்பள உயர்வு என உயர ஆரம்பித்தேன். நிறுவனத்தின் மூலம் வெளிநாடு செல்ல வாய்ப்பு வந்தது. அதில் இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகள் உருண்டோடியது. வீட்டில் எனக்குப் பெண் பார்த்து நிச்சயித்ததால் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தேன். திருமணத்திற்கு அவன் உட்பட அனைவரையும் அழைத்தேன். திருமணம் முடிந்த கையோடு சென்னைக்கே வந்துவிட்டேன்.

அன்று தொலைபேசியில் ஒரு அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ! நான் கார்த்தி பேசறேன்” – அவன்தான்.

“சொல்லுடா. என்ன விஷயம்?”

“கல்யாணத்துல போட்டோ எடுத்ததுல ஸடுடியோவுக்கு 7000 ரூபாய் பாக்கி இருக்காமே?”

“ஆமாம்”

“அதான். எப்ப தருவேன்னு அவன் கேட்க சொன்னான்”

“ஸ்டுடியோகாரன் கிட்டே நான் பேசறேன். அவன் நம்பர குடு”

“அவன் கிட்ட நான் பேசிட்டேன். அவன் எனக்கு பணம் தரவேண்டியிருக்கு. அதான் நீ தரவேண்டியத வாங்கிக்க சொல்லிட்டான். எனக்கு கொஞ்சம் அர்ஜெண்ட். எப்ப வாங்கிக்கலாம்?”

அவனிடம் பேச வாய் எடுப்பதற்குள் நிறுவன மேலாளர் அழைத்ததால் “6 மணிக்கு மேல பேசறேன்” என்று வைத்துவிட்டேன். 6 மணிக்கு சரியாக அழைத்தான். இன்னும் எனக்கு வேலை முடியவில்லை. வேலை முடிந்தவுடன் நானே அழைக்கிறேன் என்று கூறி வைத்தேன். என் வேலையெல்லாம் முடிந்து 9 மணிக்கு தொலைபேசியை எடுத்து பார்த்தபோது 20 முறைக்கு மேல் அழைத்திருந்தான். எனக்கு வந்ததே கோபம். அடக்கிக்கொண்டு நானே அவனை அழைத்தேன்.

“ஹலோ. என்னடா குடுக்குற காச கேட்ட போனையே எடுக்க மாட்டேங்கிற” என்றான்.

“இல்லை. வேலை ரொம்ப டைட்” இப்ப சொல்லு.

“எனக்கு உடனே பணம் வேணும்”

“என்னிடம் இப்ப இல்லியே”

“இல்லன்னா. யார்கிட்டேயாவது வாங்கிக் கொடு”

“யார்கிட்ட வாங்கறது. சம்பளம் வரட்டும் பார்க்கலாம்.”

“எனக்கு அர்ஜெண்ட்ன்னு சொல்றேன். என்னடா புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்கிற. எனக்கு உடனே வேணும். நீ வேணா உங்க வீட்டுல சொல்லி ஏதாவது நகைய அடகு வச்சிக்கொடு. பணம் வந்தவுடனே மூட்டுக்கோ” என்றான்.

‘நாந்தான் சம்பளம் வந்தவுடனே தர்றேன்னு சொல்றன்ல” என்றேன்.

உடனே அவன் கோபமாக,

“என்னடா நீ. மரியாதையா பேசுனா தரமாட்டே போலிருக்கே. கொடுக்க வேண்டிய பணத்த மரியாதையா நாளைக்குள்ள தர்ற வழியைப் பாரு. இல்லன்னா உங்க வீட்டுல போய் அசிங்க அசிங்கமாய் பேசிடுவேன், ஜாக்கிரதை” என்று கூறிவிட்டு உடனே போனை வைத்துவிட்டான்.

சில்லென்று கோபம் உச்சி மண்டையில் ஏறியது. ஆனால் வேலைக்கு அலைந்து அவமானப்பட்ட காலங்களில் மனது பக்குவப்பட்டிருந்ததால் கோபத்தை அடக்கிக் கொண்டு மறுநாள் அழைப்பு வரட்டும்; பார்க்காலம் என்று விட்டு விட்டேன்.

நினைத்த மாதிரியே மறுநாள் காலை 7 மணிக்கெல்லாம் அழைப்பு வந்தது.

“என்னடா பணம் ரெடி பண்ணிட்டியா இல்லியா?”

எவ்வளவு தரணும்?” என்று கேட்டேன்.

“7000 ரூபாய்”

“நான் ஸ்டுடியோக்காரன் கிட்டேயே கொடுத்திக்கிறேன்”

“அவன்தான் என்ன வாங்கிக்க சொல்லிட்டான்னு சொல்றேன்ல”

“அத அவன் என்கிட்ட சொல்லட்டும்” – போனை வைத்தேன்.

அரைமணி நேரத்தில் ஸ்டுடியோவிலிருந்து எனக்கு போன் வந்தது.

“அண்ணே. நான்தான் பிளாஷ் ஸ்டுடியோ கதிர் பேசறேன். பணத்தை நீங்க கார்த்தி அண்ணன்கிட்ட கொடுத்திருங்க. நான் வாங்கிக்கிறேன்.” என்றான்.

அடுத்த நிமிடம் அவனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

“தட்டிக் கழிக்கலாம்னு பாத்தேல்ல. இப்ப சொல்லு. வீட்டுல் போய் வாங்கிக்கிட்டா இல்ல பேங்க்ல என் அக்கவுண்டல போடுறியா?”

“உன் அக்கவுண்ட்லேயே போடறேன். அக்கவுண்ட் நம்பர் குடு. 7000 ரூபாய்ன்னு சொன்னேல்ல. அதுல 2000த்தை போட்டுடறேன்”

“என்னடா உங்கிட்ட ஒரே ரோதனையா இருக்கு. மீதி பணத்தை எப்பத் தர்ற?”

“மீதி பணம் நான் தரவேண்டியதில்லை. நீ எனக்கு 5000 ரூபாய் தரணுமில்ல. அத கழிச்சிக்கிறேன்”

“அத... அத... அதெல்லாம் இப்ப கேட்காத. நான் ரொம்ப கஷ்டத்திலே இருக்கேன். அத நான் பொறுமையா தர்றேன்”

“நான் கொடுத்து அஞ்சு வருஷமாவுது. இன்னும் எவ்வளவு பொறுமையா தருவே. நான் கழிச்சிகிட்டு மீதியை போட்டுடறேன்”

“இல்ல. இல்ல. அதெல்லாம் கழிக்கக்கூடாது. என் மாமனார் வேற இறந்துட்டார் தெரியுமா... நீ... நான்... குழந்தைக்கு வேற... ஆபீஸ்ல வேற டென்ஷன்... என் பொண்டாட்டி பணம் வாங்கிட்டு வர்ற சொல்லி டார்ச்சர் பண்றா...”

“என் பொண்டாட்டி கூடத்தான் டார்ச்சர் பண்றா. அஞ்சு வருஷமா கொடுத்த கடன கூட வாங்க முடியாத கையாலாகாதவனா நீன்னு திட்டுறா”

“இல்ல... நீ வேணுமின்னே சொல்றே... எங்க அப்பா... வண்டி வேற பெரிய செலவு வச்சிடுச்சி... நான் வந்து... நீ... இல்ல... ஸ்டுடியோவுக்கு கொடுக்க வேண்டிய பணத்தை அவன்கிட்டேயே கொடுத்துரு. எனக்கும் அதுக்கும் சம்மந்தமில்ல. நான் வேற எங்கேயாவது ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறேன்”

‘இல்லைடா’ என்று சொல்வதற்குள் வைத்துவிட்டான். அதற்கு பிறகு நான் அழைத்தால் அவன் எடுப்பதே இல்லை. ஆகட்டும் ஸ்டுடியோவிலிருந்தோ இல்லை அவனிடமிருந்தோ அழைப்பு வரட்டும். 5000 பற்றியோ இல்லை 7000 பற்றியோ அப்போது பேசிக் கொள்ளலாம்.

நொறுக்குத் தீனி – 30.09.2011

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Fri, 30 Sep 2011 05:41:00 +0000

கடைசியில் விஜய் தொலைக்காட்சி தன்னிலை விளக்கம் அளிக்குமளவிற்கு ‘சூப்பர் சிங்கர்’ பிரச்சனை பெரிதாகிவிட்டது. நேற்று (29.09.2011) யார், யாருக்கு எவ்வளவு மக்கள் வாக்குகள் விழுந்தன என்பதை விஜய் தொலைக்காட்சி அறிவித்தது. எனக்குத் தெரிந்து விஜய் தொலைக்காட்சி இப்படி நடந்துகொண்டது இதுவே முதல்முறை என நினைக்கிறேன். ஸ்ரீனிவாஸ் வேறு வாக்களித்தவர்கள் மட்டுமே இதைப்பற்றி பேசவேண்டும் என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூறினார். நானும் வாக்களித்திருக்கிறேன். ஆனால் வாக்களிப்பதையே விஜய் தொலைக்காட்சி கேலிக்கூத்தாக்கி வைத்திருக்கிறது. ஒருவரே ஒரு எண்ணிலிருந்தோ அல்லது ஒரு மின்னஞ்சல் முகவரியிலிருந்தோ எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் வாக்களிக்கலாம் என்று வைத்திருக்கிறார்கள். இது எப்படி சரியாக இருக்க முடியும்? மேலும் நடுவர்கள் அளித்த மதிப்பெண்கள் சத்யபிரகாஷிற்கு 516. சாய்சரணுக்கு 488.5. இரண்டிற்கு வித்தியாசம் 27.5. இப்படி இருக்க நடுவர்களின் மதிப்பெண்களையும், மக்களின் வாக்குகளையும் எப்படி ஒன்றாக்கினார்கள் என்பதும் கேள்விக்குறி. எப்படியோ இணையப் பதிவர்கள் நினைத்ததை சாதித்து காட்டி விட்டார்கள். சத்யபிரகாஷ் உண்டான மரியாதை நேற்று (29.09.2011) விஜய் தொலைக்காட்சியில் கிடைத்து விட்டது. அதற்கு அவர் இணையத்திற்குத்தான் நன்றி கூறவேண்டும்.

###########################################################

உள்ளாட்சித் தேர்தலுக்கான வேட்புமனு விருவிருப்பாக நடந்து முடிந்துவிட்டது. நமது ஊரில் இப்போது வரை பேரூராட்சி மன்றத் தலைவர் பதவிக்கு அ.தி.மு.க.வில் கே.பி.டி.இளஞ்செழியன் (கே.பி.டி.திருமண மஹால்), தி.மு.க.வில் வழக்கறிஞர் மனோகரன், தே.மு.தி.க.வில் மதிவாணன் (ராயல் கார்ப்பரேஷன்) ஆகியோர் பெயர்கள் முடிவாகியிருக்கிறது. மற்றக் கட்சி விபரங்கள் இன்னும் தெரிய வரவில்லை. இறுதி விபரங்கள் அக்டோபர் 3 அன்று தெரியவரும். அப்போது கட்சி வாரியாகவும், வார்டு வாரியாகவும் தெரிவிக்கிறேன்.

###########################################################

வடலூர் – பண்ருட்டி சாலையில் பேருந்தில் மாலையில் செல்பவர்கள் தவறாது கவனிக்கவும். ஒவ்வொரு மரத்தின் கீழும் இரண்டு, மூன்று பேர் மது அருந்திக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். இந்த சாலையில் வாகனங்களில் செல்வோரும், பெண்களும் பாதுகாப்பாக செல்வது நல்லது.

###########################################################

தமிழக அரசு வழங்கும் மடிக்கணினி ஒன்று மென்பொருள் ஏற்றுவதற்காக என்னிடம் வந்தது. அதிலுள்ள வன்பொருட்கள் அனைத்தும் ஏறக்குறைய இன்றைய காலகட்டத்திற்கு ஏற்றாற்போலவே இருப்பதில் மகிழ்ச்சி. ஆனால் அதில் முதல்வரின் படம் தேவையா என்பதை அரசுதான் சிந்திக்க வேண்டும். தமிழக அரசின் முத்திரை மட்டும் போதுமானது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஏற்க முடிகிறதா உங்களால்?

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Mon, 26 Sep 2011 11:57:00 +0000

உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடிகிறதா? என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிக்கு இவ்வளவு பெரிய கட்டுரை தேவையில்லைதான். இதில் பாடிய யாருக்கும் என்னையும் தெரியாது. அவர்களையும் எனக்குத் தெரியாது. நான் சொல்வது விஜய் தொலைக்காட்சியில் நடந்த ‘சூப்பர் சிங்கர்’ என்ற நிகழ்ச்சியின் இறுதிபோட்டியைப் பற்றியது. இதுவரை நடந்த பல இறுதி போட்டிகளில் ஏகப்பட்ட விமர்சனங்கள் வந்தாலும் எனக்கென்னவோ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நபர் சரியானவர் என்றே தோன்றியது. அதிலும் சென்ற முறை ‘ஜூனியர் சூப்பர் சிங்கர்’ நிகழ்ச்சியில் அல்கா அஜீத் என்பவர் வென்றபோது தமிழர்களுக்கான தேடல் என்று சொல்லிவிட்டு தொடர்ந்து மலையாளிகளையே தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்ற விமர்சனம் வந்தது.

அப்போது கூட என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. ஏனென்றால் அல்கா அஜீத் இறுதிப் போட்டியில் பாடிய ‘சிங்கார வேலனே தேவா...’ என்ற பாடல் அவ்வளவு அருமையாக இருந்தது. ஆனால் 23.09.2011 அன்று நடந்த ‘சூப்பர் சிங்கர் 3’ இறுதிப்போட்டியின் முடிவுகள் நியாயமாக இருந்ததா என்பதுதான் யோசிக்க வைக்கிறது.

எனக்கு இசைஞானம் இல்லைதான். அதற்காக ‘ஜெய் ஹோ’ என்ற பாடலுக்கு ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் ஆஸ்கர் விருது வென்றபோது அதைவிட பல நல்ல பாடல்கள் தமிழிலேயே இருக்கிறது. அதற்கு ஏன் ஆஸ்கர் விருது கொடுக்கவில்லை?’ என்று கேட்கும் சிலரைப்போல் தற்குறி இல்லை. கேள்வி ஞானம் உண்டு. என்னைப் பொறுத்தவரை சத்யபிரகாஷ் என்பவர்தான் வெல்வார் என்று ஆரம்பத்திலிருந்தே எண்ணியிருந்தேன். அவர் பாடியதைப் பார்ப்பவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறுதான் எண்ணியிருப்பார்கள். சாய்சரண்தான் வென்றவர் என்று அறிவித்தவுடன் ஒருவேளை நமது கணிப்புதான் தவறோ என்று நினைத்தேன். ஆனால் இசையமைப்பாளர் ஜீ.வி.பிரகாஷ் அவர்கள் அதே மேடையிலேயே இன்று பாடியவர்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர் என்று சத்யபிரகாஷ் என்பவரை அறிவித்தவுடன் எனது ஐயம் தீர்ந்தது.

அது மட்டுமில்லாமல் அனைவரும் பாடி முடித்தவுடன் அவரவருக்கு வாக்கு கேட்கும்போது என் பாட்டு உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் இந்த எண்ணுக்கு வாக்களியுங்கள் என்று கேட்டனர். ஆனால் வென்ற சாய்சரண் மட்டும் நான் மூன்று வருடமாக இதற்காக கஷ்டப்படுகிறேன். என் கனவை நிறைவேற்றுங்கள் என்று ஏறக்குறைய செண்டிமெண்ட் எனப்படும் அனுதாப வாக்குகளை குறிவைத்தே காய் நகர்த்திக் கொண்டிருந்தார்.

இந்த நிகழ்ச்சியின் மூலம் எனக்கு பலவித ஐயங்கள் தோன்றுகின்றன. பொதுவாக ஒரு பாடகரை தேர்ந்தெடுக்கும்போது மக்கள் ஓட்டுக்களை வைத்து எப்படி தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்? மக்கள் உண்மையிலேயே இசைஞானத்துடன் வாக்களிப்பார்களா? மக்கள் விரும்பிய பல பாடல்கள் நீண்டகாலம் நிலைக்காமல் போனதும் உண்டு. மக்கள் ஒதுக்கிய பல பாடல்கள் இசை அறிந்தவர்களால் தூக்கி வைத்து கொண்டாடப் பட்டதும் உண்டு. அதனால் இறுதித் தீர்ப்பில் ஏற்படும் இதுபோன்ற கண்டனங்களை சமாளித்துக் கொள்வதற்காக மக்கள் வாக்குகளை ஒரு கேடயமாக விஜய் தொலைக்காட்சி பயன்படுத்திக் கொண்டதோ என்ற ஐயம் எனக்கு எழுகிறது.

அடுத்து இந்த இறுதிப்போட்டிக்கு முன் ‘பிரி பைனல்’ என்று ஏறக்குறைய ஒருவார காலம் அனைத்துப் போட்டியாளர்களையும் வைத்து முன் இறுதி நிகழ்ச்சியை விஜய் தொலைக்காட்சி நடத்தியது. அந்த ஒரு வார காலமும் பாடிய அனைத்துப் பாடல்களிலும் தனக்கென ஒரு முத்திரையைப் பதித்தார் சத்யபிரகாஷ். குறிப்பாக அவர் பாடிய ‘சின்னஞ்சிறிய வண்ணப் பறவை எண்ணத்தைக் கொல்லுதம்மா’ பாடலில் வீணை வாசித்த ராஜேஷ் வைத்யா அவர்களின் முகபாவமே அதற்கு சான்று. இந்த முன் இறுதிப் போட்டியின் மதிப்பெண்களை இறுதிப்போட்டியில் இணைத்துக் கொண்டார்களா இல்லையா என்பது எனது அடுத்தக் கேள்வி.

முதல் சுற்றுப் பாடலாகட்டும், இரண்டாவது சுற்றுப் பாடல்களாகட்டும், இரண்டிலுமே சத்யபிரகாஷ் சாய்சரணைவிட அருமையாகவேப் பாடினார் என்பது எனக்கு தெரிந்தவர்கள் அனைவருமே சொன்னது. அதுவும் சாய்சரண் பாடிய ‘மழைத்துளி மழைத்துளி’ பாடலைவிட சத்யபிரகாஷ் பாடிய ‘ஓமணப் பெண்ணே!’ கூட்டத்தால் மிகவும் அருமையாக இரசிக்கப்பட்டது. அதுபோல் சந்தோஷ் பாடிய ‘தீயில் விழுந்த’ பாடலும் மிகுந்த உணர்வுப் பூர்வமாக இருந்தது. இப்படி இருந்தும் எப்படி சாய்சரண் வென்றிருப்பார் என்பதை விஜய் தொலைக்காட்சிதான் விளக்க வேண்டும்.

இந்த விடயத்திற்கெல்லாம் இவ்வளவு பெரிய பதிவு தேவையில்லைதான். ஆனால் திறமையைக் கண்டுபிடிக்கிறோம் என்று கூறிக்கொண்டு தேவையில்லாமல் திறமைசாலிகளை அவமானப்படுத்த வேண்டாமே என்றுதான் எழுதுகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை முதலிடம் சத்யபிரகாஷ், இரண்டாம் இடம் சந்தோஷ். அதற்கு அடுத்த இடம்தான் சாய்சரண். இது முழுக்க முழுக்க என் தனிப்பட்ட கருத்து மட்டுமே.

இங்கிலாந்து பிரதமருக்கு மனு!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Thu, 22 Sep 2011 14:05:00 +0000

ராஜபக்சேவை போர்க்குற்றவாளியாக அறிவிக்கக் கோரியும் தனி ஈழம் அமைக்க ஆதரவு கோரியும் இங்கிலாந்து பிரதமர் அவர்களுக்கு அனுப்ப்ப பட்ட கடித நகல்.

23.09.2011

Sethiyathope, INDIA.

My Best wishes to Honorable Prime Minister of England and members of the family as also to the breather of England. May God to bless you all for a healthy long life.

I am writing this letter to you with the very intention of sharing with you the historical and a very big tragedy of this century that took place before our eyes.

After the Second World war England left several countries that were under its rule entrusting power to the respective countries themselves. Either knowingly or unknowingly such decisions taken in a hasty manner without any deep thinking have resulted in appraisal of various kinds of ethnic problems in such countries wherein people belonging to several and different kinds of races live widely in the comity of nations. Because England left those countries without affecting proper political salvations and enacting impartial and unbiased Acts and Regulations, and as a direct consequence thereof, in the present world ethnic wars, racial conflicts, ethnic massacre, human rights violations are occurring worldwide in several countries. This itself has been root cause for the growth and surfacing of several despotic regimes.

All the aforesaid unfortunate incidents have happened for our people of Tamil Ealam also. Since Srilanka became an independent nations nearly for the past 60 years Tamilians who are the aborigines of the land are continuously treated as a second class citizens by the Government of Singhalese, and they have been denied at all levels in politics, legal and equal rights and equal opportunities in all walks of life. All the successive Governments and presidents let loose ad caused ethnic massacres of the tamils and to on account of the fearing for their lives, leaving behind all their basics of livelihood they are migrating as refugees to various countries including England and are leading a miserable life there. In the Ethnic war and racial massacre that took place in left 2009 nearly more than lakhs of people were affected by the use of poisoned bombs and clusters bombs banned in a war against such innocent people themselves after Hitler by Rajapakshe and thereby he committed a war crime. Countries like India, China, Russia, Cuba, Pakistan and several other countries stood in support of him indirectly. They also helped by supplying arms and ammunition in a large scale.

England has been very firm in finding out a justifiable political salvation for them and was actively supporting them in all manners in the comity of nations.

By way of conspiracy all the innocent people inclusive of children and women in thousands were purport brought within security ring and were massacred indiscriminately. The only object of the Government of Srilanka is to considerably reduce the population of the remaining Tamilians. They have also suppressed all the evidence and clues of the people killed during the war from the knowledge of rest of the world. They are incarcerating all the remaining aborigines of our Tamils in torture camps and murdering and burying then by way of modern methods leaving no evidence sexually harassing women and torturing men.

The Government of Srilanka had destroyed all those Tamilians who were advanced in all stages, learned intelligent and talented and transposed then nearly as bordered labourers. The ancestral homes and lands of the tamils were grabbed at, they are now being occupied by Singhalese Army and habitation of Singhalese there in is going on. The Hindu Temples of the tamils are being demolished and Buddhist Temples are being raised in those places. Under the guide of “Tamils Recapitalization” with the economic assistance from several countries of the world and the countries of the world and the countries such as India, China and Russia forces, the Singhalese are entirely grabbing occupying the lands belonging to the Tamils in their native places. Tamils have been made orphans in their own land by the Singhalese and are slaves under then and they are livings wholly shattered without and assistance care or human rights.

All the aforesaid happenings occurred and occurring before our own eyes and stark realities. England which has always been voicing for Human Rights is recently not taking sufficient interest in this regard in the case of our Tamils. It is not known as to why?

Even the absence of your interference might be a cause for the sufferings of the people of Tamil Ealam to this extent. It also might have encouraged Rajapakshe the International war criminal.

To where has gone your powerful strength and influence which is capable of changing the world itself? Many countries of the world which were under your control are now ridiculing yourself. In spite of possessing all the capacities and strength why and how you lost your powerful worldwide influence in a country which was under your own rule, Ethnic and Racial massacre is taking place. It is feasible and possible only for yourself to interfere in the same and find out an amicable solution for the same. Why you are remaining without performing your Historical duty and commitment? Based solely on the misinformation planned and spread today your policy on external affairs is in a confused state, inactive not standing on the side of justice, Human Rights but stands only in full support of the injustice of the Government of Srilanka which has committed war crimes and blatant violation of Human Rights.

Western countries and European union countries are today joining together to initiate actions against Srilanka which has committed war crimes. Hence the Government of England also join them, co-ordinate and act at the international level to uphold justice and thereby endeavor to perform their duty. To find out a permanent solution for the ethnic problem being in continuance for the past 60 years England shall stand in support in all possible ways and means not only that you must guide yourself all the democratic forces of the entire world. You have still got the strength, and experience for the same.

In this regard, have a consultative meeting with the representatives of “Transnation of Tamil Ealam” an organization formed by world Tamils, and also the Tamil students in Srilanka, the Genuine Tamil members of parliament and organizers of various Tamil organizations and inculcate co-ordination. In connection with the work to be undertaken immediately in this regard contact the leaders and political representatives of your friendly countries.

Works to be undertaken immediately:

1. 1. In the discussions in United Nations Organization connected with Human Rights violation, with regard to Human Rights violations of Srilanka, a report with strong comments shall be publicized and thereby Srilanka shall be pressurized with creating a critical situation for it.
2. Case shall be registered before the International court and Rajapakshe shall be punished as a war criminal.
3. Shall stand in support of imposing Economic blockade on Srilanka.
4. England shall also announce a Economic blockade against Srilanka and also advise other countries also to follow suit.
5. Steps shall be taken to isolate Srilanka from all the international forums.
6. Steps shall be taken to prevent cleverly the supportive stand and actions taken by the state representatives of India, China, Russia, Cuba and Pakistan in favour of Srilanka or a severe warning shall be issued.
7. Shall consider intensively whether there is any such situation prevail in Srilanka similar to that happened in “Libya”.
8. All Tamils incarcerated in the preventive camps for the past two years shall be released forthwith without any further delay.
9. Due steps shall be taken to have supervision by international community of such camps to prevent the continuous violations of Human Rights.
10. It is impossible for the Tamils getting equal right hereafter and live amicably under the rule of Srilanka which is focus with various contradictions. Hence for purpose of political solutions for Tamils, a referendum shall be conducted ‘under the very role of International observers by the United Nations Organizations and implementing the same steps taken for and thus help in finding a permanent solution for the ethnic problem.
11. As in the case of East Taimur and South Sudan countries wherein recently United Nations Organization intervened and conducted a referendum in accepting the views the people and on racial basis created two different nations the U.N.O. shall intervene in Srilanka also conduct a general referendum and shall find out a permanent solution for the ethnic problem continuing for past 40 years and in this England shall be supportive in all aspects.

I thought of sharing all the above matters with you, I am sure that a solution can be found out by you for this Ethnic problem which is hurting the hearts of the lakh and lakh of Tamil each and every day like that in case of finding such a permanent solution. You are sure to get bestowed with “The Noble Prize for Peace” further your name and the “Honour of your country” will find a suitable place in the history of the world and Tamils of whole world and other people will always praise the same.

பார்த்தீனியம் களைச்செடி அழிப்பு!

noreply@blogger.com (சுதந்திரன்) — Tue, 20 Sep 2011 07:31:00 +0000

சேத்தியாதோப்பு தே.கோ.ம.மேல்நிலைப் பள்ளியைச் சார்ந்த என்.எஸ்.எஸ். மாணவர்கள் பார்த்தீனியம் களைச்செடியினை அழிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டனர். பார்த்தீனியம் களைச்செடியினை அழிப்பதில் தமிழக அரசு முக்கியத்துவம் காட்டி வரும் நிலையில் கடலூர் மாவட்ட ஆட்சியர் மற்றும் கடலூர் மாவட்ட முதன்மைக் கல்வி அலுவலர் அவர்களின் உத்தரவின்பேரில் மாணவர்கள் இப்பணியை செய்தனர். இதற்கு பள்ளியின் நிர்வாகி திரு.இராமச்சந்திரன் அவர்கள் தலைமையேற்றார். என்.எஸ்.எஸ். திட்ட அலுவலர் திரு.பூ.அரங்கப்பன் அவர்கள் மேற்பார்வையில் மாணவர்கள் பணியினை மேற்கொண்டனர். சேத்தியாத்தோப்பு, அள்ளூர், பூதங்குடி மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள கிராமப் பகுதிகளில் இப்பணி மேற்கொள்ளப் பட்டது. மேலும் இந்த பகுதி மக்களுக்கு மாணவர்கள் பார்த்தீனியம் களைச் செடியினைப் பற்றிய விழப்புணர்வை ஏற்படுத்தினர்.