Tajlandia i Kambodża - Beata i Hubert Pełka '09

2010-03-18T07:24:00.000-07:00

Powrot do domu

2009-12-11T15:40:00.000-08:00

Ostatni dzien spedzilismy wlasnie tak jak powinno sie zegnac z miastem. Poplynelismy lodzia do China Town na drobne zakupy, na negocjacje w jezyku migowym, na wyciskany sok ze slodkich pomaranczy za 25 Bathow za pol litra (okolo 2,2 zl) i sajgonki smazone w woku na ulicy. Miasto zegnalo sie z nami swoim codziennym zyciem dziekujac slonecznym niebem, ktore nie szczedzilo ciepla.
- To będa nasze ostatnie cieple promienie tej jesieni - pomyslalem pakujac finalnie plecak, ktory nagle stal sie ciezki od dodakowych rzeczy, ktore w nim wyladowaly. Beti usmiechnela sie do mnie wkladajac do swojego bagazu niebieskie, szerokie spodnie kupione ostatniego dnia na ulicy przy Kao San i pocalowala mnie delikatnie w policzek. Moja 3 miesieczna zona wygladala tego dnia znakomicie. Jej opalenizna podkreslala zielony kolor oczu i nadawala skorze zdrowego, soczystego wygladu. Pomyslalem ze zawozimy cale to slonce, jakie udalo nam sie nalapac w Tajlandii w Jej opaleniznie, bo moja jest bardzo blada i wlasciwie wygladam, jakbym ostatnie 3 tygodnie spedzil w spiworze. Pomoglem jej zalozyc plecak i ruszylismy do autobusu, ktory zawiezie nas w droge powrotna do domu - na lotnisko.

Znow Bangkok

2009-12-07T02:48:00.000-08:00

Mikolaja w Tajlandii szukac trudno. Po pierwsze Rudolf i jego kompania to renifery, a zwierzeta te sa chlodnolube i taka Tajlandia to moglaby dla nich skonczyc sie przegrzaniem i seria zatarc. Po drugie 95% ludnosci to buddysci, a nie jestem pewien, czy Ci maja jakichkolwiek swietych - watpie - szczerze mowiac. I jeszcze gdyby Swiety mikolaj miał odwiedzic wszystkich buddystow, musialby zawinac także do Chin, a to w konsekwencji spodowowaloby, iż nie starczylo by prezentow dla nas. Zdecydowanie lepiej jest sie tam zaopatrywac niż rozdawac podarki.
Mimo to duch Swiat po trosze udzielil sie Tajom, ale to zapewne bardziej za sprawa tego, ze można w tym czasie zrobic lepszy biznes, a nie dlatego iz lubia ten czas. Sklepy sa umajone przywieszkami z napisami 'Marry Christmas', w centrach handlowych stoja choinki w kolorze czerwonym lub bialym i swieca feria kolorowych lampek ledowych. W dniu 1.01 dla Tajow nastanie nowy, szczesliwy rok 2553 i będzie to 81 rok zycia ich krola, ktory piatego grudnia obchodzi urodziny. W tym roku obchodzil 80-te i mielismy wrazenie, ze miasto opanowala goraczka porownywalna z wjazdem Pilsudskiego do Warszawy w latach 20tych albo hipotetycznym zwyciestwem reprezentacji Polski w euro 2012.

Cale miasto zakorkowalo sie już przedzien urodzin, wiekszosc placow zajeta była przez oltarzyki z wizerunkiem krola, duze drogi przerobiono na pasaze dla ludzi, którzy spiewali piosenki, palili swieczki i robili sobie zdjecia z wizerunkiem krola Ramy IX.

W dniu piatego grudnia kraj zyl wlasciwie tylko urodzinami, ulice oswietlone zostaly tysiacem swiatelek, portrety krola w roznych okolicznosciach porozwieszane na wszystkich możliwych scianach i podestach swiadczyly o waznosci tego swieta dla narodu tajskiego. O godzinie 20:00 caly kraj stanal na bacznosc i odspiewal hymn narodowy oraz kilka dziwnych piosenek, zapewne o krolu (to nasze domysly niepoparte żadna wiedza fachowa oprocz obserwacji tlumu). Przekupki na bazarze przestaly na chwil kilka handlowac podrobionymi towarami z kraju znad Zoltej Rzeki, piekarze przestali piec chleb, rolnicy przestali zbierac ryz, artystki z Pat-Pong przestaly strzelac pileczkami ping-pongowymi, a wszystkim tranzwestytom prawdziwa lza zakrecila sie w oku. Narod zjednoczony w niezaklamanej milosci do krola zapalil swieczki i sluchajac dzwiekow z telewizora wtorowal zaciagajac jak kto umial.

"Krol jest wielki, krol jest strasznie fajny, krol jest dla nas bardzo dobry, niech zyje krol. Bo krol jest dobry, krol jest wielki i niech zyje sto lat a nawet wiecej..." smialo slowa ich piosenek mogly by brzmiec wlasnie tak, a przynajmniej na to wskazywala mowa ich ciala. Sprobujcie teraz wyobrazic sobie to wszystko w Polsce...

Paraliz miasta niekomu nie przeszkadzal, nikogo nie interesowalo, ze dnia nastepnego setki ton smieci trzeba będzie zebrac z ulic - wszyscy swietowali zrzeszeni pod jednym szyldem. Socjologowie mogliby napisac na ten ten temat doktorat zapewne, a my tylko obserwowalismy i dziwowalismy sie krecac glowa w niedowierzaniu.

Wymyslilismy tez pewna gre miejska, którego to rodzaju zabawy staja sie coraz bardziej popularne w rozwijajacych sie miastach i wzbogacaja, jak nazywaja to miejscy artysci off-owi, municypalna przestrzen. Gra jest bardzo prosta i polega na zbieraniu punktow za wykonane czynnosci podczas pobytu w Tajlandii. Można zebrac do 100 punktow, nie ma punktow ujemnych, jeżeli zlapie cie jakikolwiek przedstawiciel wladz, tracisz wszystkie punkty, idziesz do wiezienia i czekasz dwie kolejki. I teraz punktacja:
- Wejscie do swiatyni buddyjskiej w butach - 10 pkt, wejscie tamze w butach i w shortach - 20pkt (x 4 jeżeli uda sie wejsc tylko w kapielowkach)
- skierowanie nog w strone buddy - 10 punktow.
- Dotkniecie mnicha w srodkach transportu publicznego przez kobiete 10 pkt (jezeli kobieta ma akurat swoje dni i dotykajac mnicha powie mu o tym x 2, jeżeli dotknie jego glowy x 3, uderzenie z impetem w szyje od tylu tzw karczycho - punkty x 4)
- Nazwanie krola, w obecnosci conajmniej 10 Tajow 'starym dziadem' w ich ojczystym jezyku - 25 punktow. (x 4 jeżeli uda sie wedrzec przed kamere podczas relacji na zywo w telewizji publicznej)

Polecamy dokladna lekture lokalnego prawa, żeby mieć calkowita swiadomosc, jakie konsekwencje będzie trzeba poniesc przy kazdym z punktow.

Zwiedzajac Bangkok ma sie wrazenie, ze miasto to jest dwuwarstwowe, iż ktos nie chcial wyburzyc tego co wyroslo na powierzhni i dobudowal nowa, lepsza warstwe. Z poziomu Sky Train widac wiec wysokie budynki ze znajomymi Logo w postaci iluminacji na ich dachach, widac szklo i metal jako glowna zabudowe miejska, widac autostrade i widac reklamy dla ludzi z warstwy +1. Ale kiedy spojrzy sie w dol, kiedy opusci sie glowe o kilka stopni, wiadomo od razu, ze to miasto ma swoja historie i ze nie jest ona spojna z tym na co patrzymy spogladajac do gory. Poziom 0 jest charakterystyczny dla wielkich miast, ktore kiedys były biedne, ale pod wplywem rozwoju technologicznego postanowily odnowic swój wizerunek. A wiec slumsy, brudne ulice i korki tworzace sie z setek tysiecy tuk-tukow (riksze z silnikiem), biedacy zebrzacy o jalmuzna, stragany z jedzeniem, koszulkami i wszelkiej masci roznosciami, pomyje wylewane do studzienki sciekowej i dzieciaki bawiace sie nieopodal. Taka warstwowosc to oczywiście najlatwiejszy sposób na rozwiazanie problemu poziomu 0 przez nie niszczenie go budowa poziomu +1, gdyz jak widac koegzystuja one w tej metropoli już od dobrych kilkunastu lat i prosperuja znakomicie. Autostrada i tory Skytrain wyznaczaja granice poziomow na tyle dokladnie, ze nawet garaze w budynkach biurowych nie sa podziemne, tylko zaczynaja sie od poziomu ulicy i koncza tam, gdzie warstwe zamykaja 'lepsze metody transportu'.

Poza ten poziom siegaja także wielkie centra handlowe, których w Bangkoku jest conajmniej osiem i jakoscia nie odbiegaja one od standardow zachodnioeuropejskich czy amerykanskich. 7 pieter dla MBK (najtanszego centrum w Bangkoku) to nie jest problem, wszystko jest klimatyzowane i utrzymane w czystosci, restauracje wydaja sie być schludne, kina maja kilkanascie wielkich sal, a parkingi osigaja pojemnosc kilku tysiecy samochodow. Widac ewidentnie, ze miasto rozwinelo sie w ostatnich kilku latach i nie ma sie czego wstydzic, jeżeli chodzi o nowoczesne budowle. Wystarczyc rzucic okiem na apartamenowce nad brzegiem rzeki, żeby dojsc do wniosku, ze mieszka tam wyzsza klasa ludnosci stolicy kraju. Warstwa ktora pewnie mentalnie nie schodzi ponizej poziomu +1. Choc patrzac na usposobienie Tajow i ich podejscie do zycia nie wydaje mi sie, żeby roznice pomiedzy warstwami spolecznymi były az tak duze, jak jest to np. w Indiach, gdzie z niedotykalnymi, nomen omen, nie wolno mieć nawet najmniejszego kontaktu fizycznego.

Bangkok, jako ze mieszka w nim prawie 8 milionow osob, jest miejscem ktore ciezko jest poznac w kilka dni. Można jednak wybrac sobie kilka ciekawych punktow i powoli chlonac urok (co by nie mowic to miasto ma swój niepowtarzalny urok) badajac smaki, zapachy i obrazy tego miasta na zasypanej rzece. Miasta, ktorego chinatown jest podobno najbardziej chinska z chinskich dzielnic na calym swiecie i gdzie prawdopodobnie jest najwiecej tranzwestytow widocznych codziennie na ulicy (co wiecej - sa tak zrobieni, ze niejedna normalna Tajka chcialaby wygladac jak oni/one).

Dlatego bedac w Tajlandii, warto zobaczyc jej stolice nie tylko od strony Kao San Road, czy swiatyni Wat Pro ale także zgubic sie wsrod chinskich uliczek, przeplynac rzeke regularnym trawajem wodnym, zjesc niewiadomego pochodzenia danie na ulicy gdzies obok dworca Hualamphong i dac sie poniesc rytmowi zycia miasta. Miejsce to odplaca sie emocjami, ktore pozostaja w nas na zawsze. Niby zawsze to samo, ale każdy odkrywa je sam dla siebie. Same, same but different.

Monsun i podroz do Bangkoku

2009-12-04T02:47:00.000-08:00

04.12.2009

Z wyspy grzecznie wyprosil nas monsun. Spojrzal na nas groznie zachmurzonymi oczyma i powoli zaczal dmuchac w nasza strone mokrym, ale nadal cieplym powiewem. Morze wtorowalo wiatrom, chcac jeszcze bardziej zaznaczyc swoja obecnosc, jakby nie wystarczalo mu to, ze szczelnie oplywa wyspe i jest dla niej opoka oraz blogoslawienstwem.

- W tym roku monsun był albo bardzo slaby albo sie spoznia i jeszcze nie nadszedl - powiedzial do nas instruktor nurkowania jeszcze dwa dni przed wielkim zachmurzeniem. Okazalo sie, ze prawdziwa była druga opcja i 3.12.2009 opady atmosferyczne zrobily sie tak geste, ze jedyna logiczna rzecza, jaka mozna było zrobic, było zaokretowanie sie na prom do Chumpon i ucieczka do Bangkoku.

Deszcz pozegnal nas dopiero dobre 2 godziny drogi od Chumpon, a nie oszczedzal podczas przeprawy lodzia, ktora przecinajac wysokie fale bujala niemilosiernie. Firma przewoznicza doszla do wniosku, ze taniej jest stosowac prewencje niż likwidowac skutki i przed wejsciem na prom za darmo rozdawala proszki o dzialaniu anty chorobomorskim. Beti, po uprzednich doswiadczeniach, zdecydowala sie zazyc jedna z tych pastylek, widzac jak niespokojne jest morze, dzieki czemu zrelaksowana przespala podroz ulozona jak suselek na siedzeniu obok mnie.

Zaczalem zastanawiac sie kiedy nastapil ten moment, w którym można powiedziec, ze zaczelismy wracac. W polowie podrozy? A może dopiero w drodze na lotnisko zacznie sie wracanie? A może już po wyjsciu z domu w Warszawie wlasciwie rozpoczelismy wracanie, bo czyz nie wraca sie zawsze tam, gdzie jest dom (a nasz dom jest teraz Warszawie), a kazda podroz, ktora rozpoczynamy może być definiowana jako chwilowe oddalenie sie od domu z wpisanym w definicje tej podrozy powrotem w to samo miejsce na jej koncu? A może wracanie zaczyna sie w momencie, kiedy tak naprawde zateskni sie za domem i zaczyna sie czesciej, niż nakazuje przyzwoitosc podroznika, myslec o tym co sie dzieje w rodzinnych stronach, kiedy sprawdza sie w Internecie wiadomosci z Polski i pierwszy raz zamowi jedzenie, ktore przypomina to co jada sie na codzien u siebie...? Tak czy owak swiadomosc zblizania sie terminu wylotu do Warszawy spowodowal w nas smutek i radosc zarazem. Smutek, bo konczace sie wakacje przyniosly nam duzo radosci i doznan z dziedzin wielorakich, a teraz trzeba będzie wszystkiemu temu powiedziec ' przepraszam, ale musze już leciec', a radosc, gdyz wiemy, ze w domu czekaja na nas nasi bliscy, których przez dluzsza chwile nie widzielismy i chcielibyśmy sie podzielic z nimi wszystkm tym, co tu przezylismy.

Jadac nocnym autobusem z destynacja Bangkok powoli przechodzacy deszcz ustapil miejsca goracemu, duzo bardziej suchemu powietrzu, ktore oplywalo karoserie pietrowego polykacza szos osuszajac go z kropelek deszczu, jak gdyby chcialo zetrzec pierwsze lezki spowodowane swiadomoscia naszej ostatniej podrozy do Bangkoku podczas tych wakacji. 'Nie placz kiedy odjade...'

Drugi dzien pod woda

2009-12-02T03:00:00.000-08:00

Dzis blog w wersji dostosowanej dla niejakiego Buca. Malo tesktu, duzo obrazkow.: )

O 6 rano na lodzi. Zmeczone twarze i niewyspane oczy.

Silna grupa nurkujacych dziewczat. Transport na glowna lodz.

Leki przeciw karmieniu rybek

Nalezy popic duza iloscia wody

i odczekac godzine.

Przygotowac sprzet do nurkowania

Sprawdzic, czy wszystko jest OK

zjesc cos, bo glod moze zlapac na 12 metrach

i znalezc sobie dobrego partnera do nurkowania.

Samo nurkowanie opisane zostalo wczesniej, wiec zdjecia pokazemy tylko wybrancom na prywatnych spotkaniach. : )

Nurkowanie na Ko Tao

2009-12-01T05:03:00.000-08:00

01.12.2009

Wyspa Kho Tao. Mekka podroznikow poszukujacych mocnych, podwodnych wrazen, ziemia obiecana, dla tych, którzy chcieliby zobaczyc przestworza raf koralowych i gwiazdozbiory rozgwiazd oraz jezowcow skrytych tuz za rogiem. Glebiny oceanow kryja tyle tajemnic, ze gdyby porownac to do sekretow nieskonczonego wszakze kosmosu i dodac do tego, i znajdalsza tajemnica oceanu skryta jest tylko troche wiecej niż 10 km wglab ziemi wyszloby na to, ze na wyciagniecie reki mamy cala skarbnice ciekawostek i nieodkrytych zjawisk, a szukamy ich w odleglych galaktykach oddalonych od nas o lata swietlne. Cudze chwalicie swojego nie znacie. Oczywiście rekord glebokosci nurkowania przez czlowieka to troche powyzej 300 metrow i duzo ponizej tego limitu raczej ciezko byloby zejsc, a lot w kosmos jest dzis tylko kwestia czasu samej podrozy, bo pokonywanie przestrzeni jest przez nas wlasciwie opanowane. Jak wiec widac relatywnie niedaleko nas jest swiat, ktory znamy mniej niż to co jest daleko, daleko nad nami. Zdecydowalismy sie zblizyc troche do wnetrza ziemi i mimo ze jej srednica to około 14 000 km, a my zeszlismy raptem 12 metrow ponizej poziomu morza, to jednak w uszach pobrzmiewa haslo o malym kroku czlowieka a wielkim kroku ludzkosci. Może stad te porownania z kosmosem? Dla kazdego, kto schodzi pierwszy raz pod wode z akwalungiem jest to na tyle ekscytujace i nowe, ze staje sie on nagle pepkiem swiata i to co czuje jest najwazniejsze i jedyne. Nie ma znaczenia, ze tysiace osob odczuwaly juz kiedys to samo, bo tez kiedys wziely swój pierwszy oddech pod woda. Nagle ma sie swiadomosc, jakby nikt to co sie wydarza dzieje sie po raz pierwszy w ogole. I dzieje sie to wlasnie mnie, nikomu innemu, tylko mnie. Wypuszczam powietrze z akwalungu, widze poziom wody, ktory podchodzi do mojego nosa, potem do oczu, a potem wielka przestrzen pochlania moja glowe i usmiecha sie do mnie ze spokojem. Wie, ze mogla by mnie zdeptac jednym ruchem, jednym uderzeniem zatrzymac mnie dla siebie na zawsze, jednym szeptem zaczarowac mnie w nieruchoma na wieki postac, ktora stala by sie dowodem na to, jak bardzo nie znamy sil natury. Ale woda jedynie cieplo obmywa moje cialo soba i delikatnie kolysze, wypuszcza na zwiad swoich mieszkancow, niby nie zainteresowanych faktem, iż powoli opuszczam sie na ich teren, ale podplywajacych blizej i z wyuczona obojetnoscia zagladajacych mi do maski.

Nurkowanie jest nauka poczucia wolnosci, ktore daje przestrzeganie twardych zasad. Taki paradoks, ktory jednak jest latwy do wytlumaczenia.

"- Synu, możesz być wolny i latac jak ptak, widziec wszystko z gory, mieć wladze nad powietrzem i ladem, obserwowac z gory zycie, smierc, wojny i kataklizmy. Możesz być wolny pod jednym warunkiem: nie możesz wznosic sie zbyt wysoko, na tyle wysoko, żeby promienie sloneczne roztopily wosk na Twych skrzydlach, dzieki któremu przytwierdzone zostaly do Twych ramion. Będziesz pamietal o tym? Będziesz pamietal, ze nie jestes ptakiem, ze wolnosc ktora daja skrzydla nie jest calkowicie Twoja, tylko pozyczona na pewnych warunkach? Będziesz pamietal ze ty NIE JESTES PTAKIEM?

- Oczywiscie ojcze"

Dlatego pod woda jestesmy goscmi i tak jak w meczecie trzeba zdjac buty, jak do swiatyni buddyjskiej nie wolno wejsc w krotkich spodenkach tak w swiecie ponizej powierzchni wody trzeba uznac wyzszosc istot plywajacych obok nas, zachowac pokore, czuc sie zaproszonym gosciem i korzystac z tej goscinnosci. I co bardzo wazne zachowac spokoj.

To bardzo dziwne uczucie, kiedy czlowiek nie panuje nad swoim cialem tak jak dzieje sie to na powierzchni. Kiedy opor wody jest tak silny, ze nie można szybko obrocic sie, nie można szybko spojrzec za siebie, nie można odruchowo podrapac sie w noge, ukleknac na dnie czy przetrzec oko. Wszystko to jest, owszem, możliwe, ale duzo wolniej i trzeba zuzyc duzo wiecej energii, żeby tego dokonac. Najwiekszym wrogiem nurka pod woda jest lek. Strach przed czyms co sie może zdarzyc i strach przed tym, ze nie będziemy wiedzieli jak zachowac sie w takiej sytuacji. Nasze codzienne zycie nauczylo nas kreowac kilka awaryjnych scenariuszy na hipotetyczne sytuacje i czujemy komfort, kiedy potrafimy znalezc odpowiedz na pytanie, ktore jeszcze nie padlo, zadanie, którego zycie nam jeszcze nie zadalo. Nie twierdze, ze to zle, ale czyz nie tracimy przez to radosci, jaka maja dzieci, kiedy pierwszy raz zostana ochlapane woda ze spryskiwacza ogrodowego? (' zaziebie sie zaraz', ' pomocze sobie sukienke i zafarbuja mi spodnie', ' musze uwazac, żeby sie nie poslizgnac na mokrej trawie, bo pobrudze sobie koszule'). A one po prostu chlona te sytuacje, zwyczajnie chwytaja to co sie dzieje w swoje niewinne raczki i zamieniaja to wszystko na nieograniczony niczym, dzieciecy smiech.

Pod woda powoli wlacza sie w nas dziecko, zaczynamy powoli dorastac, tak dorastac, do bycia znowu dziecmi, do czerpania z tego, ze leci sie w stanie niewazkosci ponad rafa, pod rybami i ze jest sie tak bardzo zaleznym od natury, a jednoczesnie czuje sie tak ogromna wolnosc.

Mowi sie, ze nurkowie duzo lepiej znosza cisnienie. Tak dokladnie jest, bo jeżeli udalo Ci sie zejsc pod wode, oddychales przez godzine prawie tak jak robia to ryby, przelamales sie i przekroczyles pewien prog, wytrzymales cisnienie 2 atmosfer (bylo nad nami 10 metrow wody, gdzie każdy metr szescienny wazy 1000 kilogramow, czyli teoretycznie mielismy na sobie 10 ton wody) i wyszedles z tego calo i zdrowo, to czy cos może cie teraz zlamac? Wybaczcie moje tendencje do dramatyzowania, ale wg wszelkich teorii mam w sobie jeszcze duzo azotu, ktory pod pewnymi okolicznosciami ma wlasnosci zblizone do alkoholu i wydaje mi sie, ze ten lekki szum w glowie nie jest spowodowany spiewem syren z dna oceanicznego.

Bo na dole jest cicho, a zarazem glosno. Cicho, bo ryby nie kwapia sie do pogawedki, a z drugiej strony glosno, bo proces wydychania powietrza z pluc powoduje babelkowanie i dzwiek, przypominajacy zabawki typu kaczuszka czy zabka kiedy majac lat zaledwie kilka topilismy je w wannie. Z ta roznica, ze teraz dzwiek ten jest dluzszy, bardziej gleboki (moze dlatego ze jest wydawany na 10 metrach) oraz periodyczny z dokladnoscia do 10 sekund. Nieprzerwanie, bo w wodzie nie wolno wstrzymywac oddechu. Ta zasada ma mniej wiecej waznosc tej, żeby nie podlatywac blizej slonca w przypadku montazu skrzydel na wosk pszczeli.

Jest jeszcze jedna bardzo wazna - nie wynurzac sie szybciej niż babelki wypuszczane przez nas samych, co w praktyce rowna sie 18 metrom na minute.

To wie każdy, kto choc raz zszedl pod wode.

Pierwsze zejscie jest zawsze dziwne i zawsze schodzi sie we dwojke. A wlasciwie we czworke. Nurek, jego partner oraz dwa ciemne stwory w postaci Pani Ki. Pani Ka jest postacia, ktora pojawia sie zawsze wtedy, kiedy nie wiemy co nas spotka, nie wiemy jak sie zachowac w przypadku zdarzenia, którego nie potrafimy przewidziec i kiedy nie potrafimy uwolnic w sobie dziecka.

Nasza czworka zeszla powoli pod powierzchnie, zaczela powoli oddychac i przestawac myslec o nastepstwach, a skupiac sie na terazniejszosciach. Obydwie Pani Ki zacieraly swoje paskunde raczki i z usmiechem probowaly zajrzec nam do masek. Spokojne falowanie wody i przekonanie, ze da sie zejsc nizej i nic sie nie stanie spowodowalo, ze pozegnalismy obydwie postaci pozostawiajac je zaraz pod powierchnia. Woda była ciepla na calej glebokosci, jakby ktos wiedzial, ze będziemy tego dnia schodzic pod jej powierzchnie i nagrzal pelen akwen to wartosci 28 stopni, dobrze zamieszal i z usmiechem obserwowal jaka przyjemnosc sprawia nam obcowanie z bajecznie dobrana temperatura. Widocznosc za to była ograniczona, jakoze fale oraz nadciagajacy monsun wzburzal wode na tyle, ze powyzej 10 metrow trudno było rozpoznac osobe, a rybe tym bardziej. Na tym etapie nie jest to jeszcze az tak wazne, bo wiecej interesowalismy sie tym, co dzieje sie z naszym cialem niż co sie dzieje na około. Mimo wszystko kilkakrotnie trafilismy na wyjatkowy okaz ryby, ktora z ciekawoscia odkrywcy powierzchni ksiezyca ogladalismy pokazujac ja sobie palcami. Beti, jako wzor kobiety dbajacej o to, żeby nie przyjsc z pustymi rekoma, znalazla sposób na to, aby podziekowac morzu za tak wspaniale przyjecie. Chyba specjalnie w tym celu, przed samym nurkowaniem, zjadla bardzo smakowity obiad w postaci zupy z krewetkami, dobrze doprawiona tajskimi specjalami, a wszystko to popila basniowo gestym i niebiansko gladkim shake'em bananowym, ktora to mieszanke bez cienia zastanowienia oddala w krotkich porcjach zaraz po wynurzeniu sie na powierzchnie, kiedy fale przyjely ja delikatnie kolyszac, pozwolily zdjac maske a nastepnie zwolaly wszystkie ryby, ktore akurat dzis wyrazily ochote na mieszanke o smaku krewetki i banana. Beti była do tego na tyle uprzejma, ze wszystko troche nadtrawila, co ulatwilo rybkom szybkie wchloniecie podanego pokarmu. Zaroilo sie od nich, zakotlowalo sie niezwykleszybko i to co Beti lezalo na zoladku stalo sie natychmiast czescia tresci pokarmowej setek rybek, jakby morze zaopiekowalo sie tym, co dreczylo moja zone, jakby glebia była cudownym remedium na wszelkie problemy, jakby była nieskonczenie dobrym powiernikim nawet najtrudniejszych i najciezszych spraw... Beti wyszla z wody oczyszczona i lzejsza o obiad, ktory z takim pietyzmem zamawiala i konsumowala przed kilkoma godzinami.

Usmiechnieta spojrzala w oczy oceanu i wszystkim wydalo sie, ze uslyszeli niewymuszone, tajskie 'Opunkaaaa' (fonetyczny zapis slowa 'dziekuje' w jezyku lokalnym)

Woda bardzo wyciaga i po 2 godzinnych zabawach w ubieranie, nurkowanie i rozbieranie czlowiek nabiera wilczego apetytu. Jutro na sniadanie niektorzy dostana pigulke na chorobe lokomocyjna, żeby to co zjemy rano utrzymalo sie przynajmniej do obiadu. Naszego, nie rybek.

Statki, z których zdobywcy raf schodza w glab wypelniaja horyzont widziany z plazy jak polskie jaskolki siedzace na kablach telefonicznych w okolicach Malkini. Taka "oto Polska wlasnie". Koh Tao jest pierwszym, pod wzgledem wydanych licencji nurkowych, miejscem na swiecie, a Ci którzy nie nurkuja (czyli mniejszosc) siedzi na przyjemnych i piaszczystych plazach, je godne jedzenie w lokalnych barach, pije przyzwoite piwo w knajpkach w miescie oraz wdycha atmosfere wakacji, nie przekrzyczana, nie przeladowana zbyt duza iloscia konsumpcyjnych turystow. Jest tu w miare spokojnie, przyjemnie, można znalezc ciche miejsce na niespieszny odpoczynek w sympatycznych okolicznosciach przyrody. Ciekawe jak dlugo tak to pozostanie? Kiedys takie było Ko Phi Phi, Ko Samui, a teraz blizej im do Ibizy niż do "Niebianskiej Plazy"...

Mamy nadzieje, ze proces ten jak najdluzej bedzie omijal Kho Tao, bo szkoda byloby takie miejsce zalac roztworem plastyku, techno-basu i rozowosci lalki Barbie.

Kho Tao - nurkowanie

2009-11-30T04:29:00.000-08:00

Jestesmy od dwoch dni na uroczej wyspie, na ktorej robimy kurs nurkowy PADI. Jutro relacja z pierwszego zanurzenia w morzu. Pogoda dopisuje, slonce jak drut, humory lepsze byc nie moga.
Gratulujemy Oli zrobienia prawa jazdy, juz niedlugo sie ze wszystkimi bedziemy widziec i cieszyc, ze jestesmy w domu.

BiH

Podgladanie rybek na Ko Phi Phi i podroz na Kho Tao

2009-11-28T18:57:00.003-08:00

28.11.2009

Koniec wylegiwania sie na boskiej plazy, gdzie piasek w nogi parzy. Po kilku dniach slodkiej laby zdecydowalismy sie ruszyc znow na polnoc tym razem wyladowac na Koh Tao, czyli wyspie nastawionej glownie na nurkowanie.

Poprzednie dni spedzilismy podgladajac troche nature pod i nad woda, podziwiajac piekno plaz i raf koralowych oraz jedzac roznorakie potrawy, krazace swoim charakterem wokół morza. Miedzy innymi swieze krewetki, rozniace sie znacznie od tych mrozonych bo pachna morzem, a nie lodowka, w ktorej zostaly przewiezione z daleka. Tutaj ten dystans zmniejsza sie do kilku kilometrow a czas od zlowienia do konsumpcji nie przekracza 12 godzin. Grillowane z czosnkiem - rewelacja. W zupie z trawa cytrynowa - to jest absolutnie cos, czego kubeczki smakowe nie zapominaja.

Poplynelismy także na calodzienna wyprawe wokół Ko Phi Phi zobaczyc kilka miejsc do snorklowania, plaze na ktorej krecono ''niebianska plaze" nomen omen, monkey island, bamboo island i kazda z tych atrakcji była jedyna w swoim rodzaju, ale mimo swojej naturalnosci sprawdzala sie stara zasada, ze jeżeli cos jest opisane w Lonely Planet i 1000 osob chce zobaczyc miejsce, gdzie nie ma ludzi, to widzi nie miejsce samo w sobie tylko te 1000 osob, ktore przyjechaly dana lokalizacje obejrzec. O ile nie przeszkadza to w podgladaniu rybek pod powierzchnia, gdyz one nie dbaja o tlum i za nic maja dwa tysiace par nog machajacych przed ich dziubkami, dopóki ktos wrzuca kawalki chleba jako przynete, o tyle wszystkie plaze zadeptane przez zorganizowana grupe turystow wygladaja jak Warszawa Wilenska przed odejsciem osobowego do Tluszcza. Ma Ya bay, czyli filmowa niebianska plaza może i wygladala niebiansko, lecz ciezko było nam to zauwazyc, gdyz zaslaniali nam wszystko przybyli turysci. Ale podobno jest bardzo piekna.

Poza tym drobnym szczegolem okolicznosci były bardzo przyzwoite, lodka na ktorej sie przemieszczalismy była duza, nowa, pachniala lakierowanym drewnem, stabilinie przecinala fale zatoki i dawala poczucie bezpieczenstwa. Poranek zaczal sie szybkim ciastkiem od kapitana i butelka wody.

Taki slodki, dobry start podrozy, ktory zapowiadal ciekawy dzien. I bardzo sloneczny. Slonce operowalo od samego rana, a poniewaz przybylismy na lodke jako ostatni dostalismy miejsca na dziobie, bardzo ladne i sympatyczne, ale niestety czulismy sie w tajskim woku na szybkim ogniu. Wiedzac skadinad, ze slonce na wodzie może być zdradliwe uzylismy filtrow o najwyzszej możliwej wysokosci i chronieni przez osiagniecia kosmetologii zaakceptowalismy te nasloneczniona miescowke.

Ja tam jakims zapalonym plazowiczem nie jestem, ale Beti miala wielka radosc z ogladania oraz doswiadczania roznych odmian bialego piasku i kazdym razem zachwycala ja niebieskosc nieba w polaczeniu z lazurowoscia wody z domieszka lekko kawowej bieli piasku. No dobrze, przyznam, ze to rzeczywiscie fantastyczny widok, mimo ze slonce zaczelo mi doskwierac (slowo doskwierac jest tu bardzo na miejscu, bo kojarzy mi sie ze skwarkami - a tak sie wlasnie czulem poddany silnemu, calodziennemu promieniowaniu fal swietlnych i cieplnych).

Obok nas siedzialy 4 Brytyjki, ale nie będę sie wywodzil na temat ich stylu, ktory przypominal swiat lalek Barbie polaczony w telewizyjnym show z serialem 'seks w wielkim miescie'. Natura jest jednak sprawiedliwa, sama stara sie brac sprawy w swoje rece i eliminowac egzemplarze, ktore moglyby zagrozic poprawnemy dryfowi genetycznemu naszej cywilizacji. Darwin bylby z siebie dumny. Jedna z dziewczyn w radosnym plasie, zdejmujac z oczu fantastyczne okulary z logo DKNY wskoczyla do wody nogami w dol napotykajac zaczajonego jezowca, ktory z cala radoscia wbil jej sie przynajmniej 10 igielkami w spod stopy powodujac wrzask i pisk. Mimo wszystko smutny to widok i nie chciałbym, żeby cos takiego nam sie stalo, do Anglikow nic nie mam, a prawo do swobodnej podrozy powinni mieć wszyscy. Zdecydowalismy sie nie wchodzic do wody w tym przecudnym miejscu, gdyz po krotkiej analizie dna uznalismy, ze każdy metr kwadratowy jest tak usiany klujacymi stworzeniami, iż wchodzenie tamze byloby istnym wyrokiem na samego siebie z egzekucja w trybie na cito.

Kolejne lokalizacje były już duzo lepsze i troche podpatrzylismy zycie pod woda. Jest takie zywe, takie nagle, a jednak takie ciche. Nie wiem, czy zmysl, ktory my tak mocno eksploatujemy jest niepotrzebny rybom? Czy natura tworzac te pletwale nie pomyslala, ze jednak dzwiek rozchodzi sie w wodzie i może taki sledz czy inna makrela ucieszyla by sie gdyby mogla uslyszec zblizajacego sie drapieznika, dla którego stanowi smakowita przekaske? A może w proces tworzenia morz i oceanow zamieszany był przedstawiciel drapieznikow wodnych, ktory zmienil 'i' na 'i\lub' w celu latwiejszego dostepu do przygluchego pozywienia we wszystkich akwenach? Na pewno wieloryby i delfiny wiedza co to znaczy dzwiek pod woda, wiec wychodzi na to ze lobbowaly za swoim wystarczajaco skutecznie na etapie kreacji. Tak czy owak, cisza pod woda jest czyms do czego nie jestesmy przyzwyczajeni. Za to ryby maja radosc plywania w lawicach, jedzenie wszystkiego co wrzuci sie do wody i jak już wspomnialem, zupelnie nie interesuje ich to, ze ciekawscy z rurkami i maskami zagladaja do ich pieleszy.

Zachod slonca, ktory jest jedna z atrakcji wycieczki był oczywiście przereklamowany i wlasciwie skonczyl sie zanim sie zaczal, bo chmury nad horyzontem skutecznie zaslonily styk nieba z woda. Angielka z czesciami jezowca w nodze zrobila zdjecie tego zjawiska poczym pokazala je innej wchlaniaczce "fish'n'chips' i w zachwycie powiedziala "Oh, it's so beautiful...' Spojrzelismy na siebie z Beti porozumiewawczo.

Podroz zakonczylismy zaraz po symulacji zachodu slonca opiewanego przez wszystkich bardow poludniowej Tajlandii w piesniach i przekazach ludowych. Wysmagani sloncem poszlismy zjesc jakiegos rybala czy innego robaka morskiego i odczulismy jak bardzo wyciaga energie woda i slonce. Oczy nam sie powoli zamykaly, a proces ten przyspieszyla butelka lokalnego piwa Chang, ktora wlala sie w nasze organizmy jak ambrozja, jak miod trojniak z lodem i cytryna w goracy, lipcowy dzien. Majac na uwadze, ze jest koniec listopada porownania te sa jak najbardziej uzasadnione. To tak dla dramaturgii, bo każdy wie jak smakuje zimne piwo kiedy pot skrapla sie na skroniach odrobinka po odrobince. Noc była spokojna i chlodna, bo zawinszowalismy sobie pokoj z klimatyzacja. Negocjowalismy cene twierdzac, ze nie potrzebna jest nam ani telewizja, ani mini barek ani nawet klima, ale o ile udalo sie obsludze wyniesc lodowke i tv zaraz przed naszym wejsciem do srodka to klimatyzacji chyba nie mieli zamiaru odkrecac, zyczyli nam wszystkiego najlepszego patrzac znaczaco na skrecone z recznikow dwa labedzie lezace wsrod plastykowych kwiatow na lozku w centralnej czesci pokoju. Czyzby wiedzieli ze to nasza podroz poslubna, spojrzalem na Beti pytajacym wzrokiem?

- ja nic im nie mowilam, ale może wygladamy tak slodko, ze to po prostu widac? Usmiechnela sie do mnie jednym ze swych uroczych usmiechow. Labedzie były urocze. Poczulismy sie jak w Egipcie.

Rano zapakowalismy sie na lodz do Krabi i stamtad udalismy sie do Surat Thani, a potem nocnym promem na samo Kho Tao.

Wyspa Ko Phi Phi

2009-11-24T04:54:00.000-08:00

24.11.2009

Taksowka wodna z czarnym z natury, ale doprawionym sloncem kierowca, dowiozla nas do zatoki, ktora jakby paradokslanie nie pasowala do tego co widzielismy poprzedniego dnia. Czysta woda, plaza w zoltobialym kolorze, w tle las z wystajacymy raz po raz palmami kokosowymi, cisza, spokoj, kilka chatek pokrytych liscmi palmowymi i tylko pare osob lezacych niespiesznie na goracym brzegu. Z jednej strony wytyczal zielony las a z drugiej ciemnoniebieski ocean polaczony w widnokrag z lekkoblekitnym niebem. Kilka lodeczek przy brzegu oznajmialy, ze komunikacja z tym nadbrzezem istnieje i można stad wplynac i wyplynac. Gdyby nie one moglibysmy pomyslec, ze to jakis rezerwat, ze nie wolno tu cumowac i dlatego wlasnie wszystko wyglada tak jak wyglada.

Okazalo sie także, ze rantee beech jest także rewelacyjnym miejscem do ogladania rafy koralowej, ktorej zycie jest tak bogate, ze trudno sie otrzasnac z wrazenia, ze to co widzimy zazwyczaj nad powierchnia wody jest tylko przyslowiowym czubkiem gory lodowej. Formy, jakie przyjmuja tu koralowce sa jakby ucielesnieniem losowych fanaberii kreatywnych budowniczych, których nie ogranicza nic poza powierchnia wody. Wielosc ksztaltow i kolorow zapiera dech w piersiach, choc może efekt ten jest spowodowany faktem, ze nos zatkany jest maska do nurkowania, a usta sa zamkniete, bo na 1 metrze glebokosci nabrala by sie tam woda. Rybka, ktora była pierwowzorem Nemo jest na tyle sympatyczna, ze decydujemy sie wyplynac troche dalej w rafe i widzimy rybki male, duze, owalne, podluzne i bardzo plaskie. Pelnia slonca pomaga widocznosci i postrzeganiu klorow pod woda. Zolc na paskach malutkich rybek, z ciekawoscia zagladajacych do naszych masek, jest tak intensywna, ze az razie w oczy, kolor pomaranczowy na rybce, ktora nawet niezauwazyla naszej obecnosci wydaje sie przypominac dojrzewajace w sloncu mandarynki a zielen, o zabarwieniu seledynowym, w zaleznosci od kata patrzenia, przywodzi na mysl kolorystyke kiczowatych pocztowek z karaibow. Zanecenie kawalkiem bulki obok siebie owocuje atakiem wszelkiego rodzaju tych wod, co powoduje, ze plywa sie wsrod tysiaca rybek jak ogromny wieloryb, ktory otoczny lawica pozywienia nie wie od ktorej sztuki ma rozpoczac sniadanie. Finalnie nie konsumuje zadnej. Atrakcyjnosc rafy to oczywiście zasluga temperatury powietrza i wody. Ciezko ja zmierzyc nie majac odpowiednich przyrzadow, ale cieplo jest bardzo, a nawet bardziej. A slonce nie robi sobie wakacji i pracuje w pocie czola od 8:00 rano do 17:00 oblewajac caly region swoimi cieplymi promieniami jakby było szafa grajaca, do ktorej ktos caly czas wrzuca 10 bathowa monete zamawiajac niezmiennie to samo "Sunshine Reggea".

Czas plynie w tym samym rytmie, czyli troche wolniej niż zwykle, pluca napelniaja sie swiezym, morskim powietrzem, glebokie wdechy powoduja rozprezenie, zapach goaracego piasku, smak kokosa i banana w ustach przenosi nas wirtualnie do raju. A może już tam jestesmy?

Na Rantee Beach nie ma pradu. To znaczy w dzien nie ma pradu, bo wieczorem wlaczaja sie agregaty pradotworcze i szum oceanu delikatnie zaburzany jest warkotem duzego silnika diesla, ktory wpuszcza zycie w krwioobieg kabelkow, jakimi polaczone sa domki zwane tu bungalowami. Delikatne pulsowanie swiatla swiadczy o niestabilnosci systemu, ale po calym dniu na sloncu ilosc swiala w domkach jest potrzebna tylko na tyle, żeby obmyc sie po calym dniu na plazy, poslac lozko i oddac sie nocy w pozycji lezacej.

Nasz domek, na nasze nieszczescie, przez wszystkie noce stal sie mekka malych, myszopodobnych zwierzatek, ktore zaraz po zgaszeniu swiatla pielgrzymkowaly sobie gremialnie do jego wnetrza majac nadzieje, ze znajda cos smacznego, a jeżeli nawet nic sie nie da zlowic, to przynajmniej będą mialy okazje poprzegryzac troche kabelkow, ciuchow czy innych elementow znajdujacych sie w naszych skromnie urzadzonym pokoiku. Pierwsza nasza noc była spedzona pod haslem polowania na komary, ale moskitiera, ktora kiedy ja rozlozylismy przypominla raczej ementaler, po jej zacerowaniu dala nam komfort nie psikania sie repelentami. Nie zwrocilismy uwagi na to, ze cos przegrzebalo nasze rzeczy i wyjelo z kosmetyczki lizaka Chuppa Chupps i wylizalo polowe jego zawartosci. Po odkryciu tego faktu zaczelismy szukac innych sladow pobytu naszych milych gosci i znalezlismy ponadgryzana kosmetyczke oraz przegryziona od wewnatrz kieszen w moim polarze. Czego szukalo to zwierze w mojej bluzie? Nie wiem. Nic tam nie było, a przynajmniej nie pamietam, zebym chowal tam cos do jedzenia. Po tych znaleziskach zdecydowalismy sie nakryc na noc caly stolik z naszymi rzeczami materialem, żeby nie było tak latwo sie do nich dostac oraz zostawic zapalone swiatlo przed drzwiami od domku, żeby gryzonie mialy choc minimalne opory przed pojawieniem sie w chatce, w ktorej teoretycznie ktos jeszczeni nie zasnal. Ranek miał zweryfikowac nasze poglady na wstydliwosc myszowatych.

Okazalo sie, ze zamiast a poranku weryfikacji dokonala sama noc. Już po zgaszeniu swiatla uslyszelismy tupot malych nozek i w swietle latarki ujrzelismy przesympatyczne zwierzaki o wielkosci szczura, bialych brzuszkach i kremowo-brazowych futerkach. Nie baly sie swiatla ani klaskania w rece i spokojnie urzadzaly sobie gokarty na zerdzi naszego dachu biegajac z prawej na lewa, piszczac co jakis czas. Zaczalem sie zastanawiac, czy to nie jest przypadkiem tak, ze to my jestesmy intruzami, weszli do domku, polozyli sie w lozku i swiecimy po oczach tym, którzy byli tu od zawsze i co noc biegaja po dachu piszczac i wydajac swoje ulubione dzwieki.

Może to one teraz mysla sobie

- Znowu jakies bialasy leza na naszym najfajniejszym odcinku specjalnym, znow ktores z nich powiesilo jakas torebke na moim ulubionym haczyku przy scianie i znow zamkneli basen taka wielka biala klapa w ksztalcie owalnym

- Masz racje. A poniewaz nie możemy robic tego, co myszki lubia robic najbardziej, dobierzemy im sie do rzeczy i poprzegryzamy sluchawki do Mp3, co?

- Fantastyczny pomysl Albercie, chcialbys dokonac dziela zniszczenia pierwszy?

- O, klaszcza tam z dolu. Chyba podoba im sie nasz pomysl. O zobacz, swieca do nas reflektorkiem - czuje sie jak na scenie.

"Dobry wieczor Panstwu. W dzisiejszym programie 'Jak oni Przegryzaja' zobaczymy dwoch wspanialych uczestnikow - Alberta i Apunka, którzy w fantastyczny sposób dostana sie do zasunietej na zamek blyskawiczny kosmetyczki w kolorze niebieskim i w fenomenalnym stylu poszatkuja kabelek od sluchawek do MP3 po czym wytaskaja lekarstwa na nadkwasote zoladka zjadajac po jednym na glowe. Nagroda za ten wyczyn będzie mozliwosc przegryzienia spiwora mieszkancow pokoju, jeżeli po naszym programie nie wyniasa sie z zamieszkiwanego domku. Wszystko to podczas szalonej nocy w naszym programie, do którego wrocimy zaraz po reklamach. Wysylajcie sms już teraz...

Ranek zastal nas tak jak przewidywal scenariusz. Rozsunieta kosmetyczka, sluchawki w czterech czesciach, lekarstwa nadgryzione, pudelka po popkornie oraz oproznione puszki po napojach chlodzacych rzucone przez widownie...

Pocieszeniem jest to, ze nie dobraly sie do aparatow i telefonow komorkowych.

Dzungla, ktora wlasciwie graniczy z plaza jest skarbnica zwierzat wszelakich, ktore czasem podchodza do plazy, czy to z ciekawosci czy z to z glodu, tak czy owak widac niekiedy gekona czy innego wielkiego jaszczura, myszki lub malpy w postaci makakow. Malpy, tu mamy pewnosc, przychodza tu z glodu i lakomstwa bo kiedykolwiek mielismy z nimi przyjemnosc zawsze reagowaly poruszeniem na dzwiek wyciaganej plecaka torebki foliowej, co moglo sugerowac chec podzielenia sie czyms smacznym z ich rodzina.

Nie sa niebezpieczne, choc zeby maja ostre i dlugie. I lepiej nie podchodzic do nich zbyt blisko, mimo tego, ze przyzwyczajone sa do widoku czlowieka nie ufalbym temu zbyt mocno.

Podroz na Ko phi phi

2009-11-22T04:52:00.000-08:00

22.11.2009

Pokonywanie dlugich odleglosci w Tajlandii nie jest trudne, co prawda zajmuje duzo czasu, ale poniewaz wszystko nastawione jest tu na turystow, także i ta dziedzina preznie sie rozwinela przez ostatnie kilka lat. Przejechanie z Kambodzy na poludnie Tajlandii zajelo nam rzeczywiscie ponad dobe w tym jedna noc spedzilismy w autobusie, dokonalismy dwoch przesiadek na tzw zyletke i na miejscu, czyli na wyspie Ko Phi Phi byliśmy około 16.00 nastepnego dnia. Zdecydowalismy sie na transport autobusowy, ale mialo to podloze czysto ekonomiczne i czasowe. Wbrew pozorom pociagi nie sa tu szybsze, jedynie wygodniejsze, bo można w nich spac w pozycji 100% horyzontanalnej. Autobusy za to dowoza do miejsc przerzutowych i nie trzeba sie martwic braniem taksowki, bo zawsze w takim miejscu znajdzie sie ktos, kto chce sprzedac bilet w dalsza trase, albo z tego samego miejsca albo dowozac do niego wlasnym transportem. Z autobusu przesiedlismy sie na prom w miejscowosci Krabi, prom którym wszyscy turysci przedostaja sie na wyspy. Niestety coraz wiecej turystow chce zwiedzac te plaze, ktore sa najmniej zaludnione co oczywiście przeczy samo sobie.

Ko Phi Phi ulokowana jest na poludniowo-zachodnim wybrzerzu i oblewaja ja blekitno-lazurowe wody Oceanu Indyjskiego. Kilka lat temu, kiedy prym w tym rejonie wiodl Phuket wyspa była mala zaludniona formacja morska o bajecznie zielonej dzungli wypelniajacej przestrzen pomiedzy piaskiem przypominajacym kolorem biale zloto nierodowane, a zycie tetnioce na niej było pochodzenia naturalnego, zwierzecego i nie zmodyfikowanego turystycznie.

Dzis wyspa ta jakby koroduje od zewnatrz pokrywaja sie patyna drogich resortow i basenow wmontowanych w ocean, rdza turystow powoli pozera jej naturalnosc i niezwyczajnosc a zachodzace procesy powoduja, ze coraz mniej prawdziwych, szukajacych wrazen podroznikow, wybiera wlasnie Phi Phi. Port jest bazarem ofert spania, wycieczek, nurkowania i jedzenia. Nie można sie przecisnac przez tlum lokalnych przedstawicieli roznych malych i wiekszych firm, którzy mysla, ze wszyscy przyjechali tylko po to, by w jedna godzine kupic bilet na wodna taksowke, Playa de Maya, snorklowanie oraz pokoj za 5000 i 7000 bathow. Przypomina to roj much, ktore zwiedzialy sie o nowej padlinie.

Kiedy nasze stopy dotknely gruntu w tymze porcie byliśmy taka wlasnie padlina, na ktora polecialy wszystkie insekty stojace na pomoscie laczacym brzeg z promem. Przedostalismy sie machajac rekoma i napierajac do przodu, żeby dojsc do mniej ludnego miejsca, co jednak możliwe nie jest, albowiem w tym miescie, a szczególnie w porcie, takie miejsce nie istnieje. Tlum ludzi jest potezny i pojawia sie falami. Od rana wiekszosc uczestnikow tlumu to lokalesi, namawiajacy turystow na wspomniane już wczesniej atrakcje, potem pojawiaja sie sami turysci, zmeczeni imprezowaniem w nocy poprzedzajacej opisywany poranek i szukaja miejsca na godne sniadanie. Około poludnia przyplywa najwiecej padliny, wiec muchy kreca sie obok portu wypatrujac ofiar. Do popludnia duza czesc turystow lezy na plazy i opala swoje wdzieki po czym rusza wieczorem na liczne imprezy zlokalizowane w calym miescie. Duzo Anglikow, Amerykanow i Niemcow. Imprezy dzikie, dyskotekowe i przepelnione alkoholem. Raczej Ibiza niż prawdziwy back-back. Dlatego zdecydowalismy sie znalezc w miescie nocleg na jedna tylko noc, a potem uderzyc lodzia w poszukiwaniu ostatniego przyladka prawdziwosci tej wyspy, wiedzac ze Rantee Beach może spelnic nasze oczekiwania.

Wschod slonca nad Angkor i plywajaca wioska

2009-11-21T21:12:00.000-08:00

21.11.2009

Wschod slonca nad Angkor Wat nie jest tak cudowny jak woda z Lichenia ale napewno przyciaga wiecej osob żeby go doswiadczyc. Setki, jeżeli nie tysiace aparatow ustawionych w strone trzech wiez swiatyni wyczekujace na moment, kiedy slonce uniesie swoje oblicze ponad i zaswieci drogocennymi promieniami w ich obiektywy. I tysiace fleszy mrugajacych w tym momencie, jakby to mialo dac jakis efekt. Przyjmujac, ze flesze aparatow kompaktowych maja zasieg nawet 10 metrow, moc kilkudziesieciu lumenow, swiatynia była około 500 metrow od nas, a slonce 150 milionow kilometrow od Ziemi to ewentualnym obiektem, jaki można by oswietlic tym blyskiem była glowa innego turysty, ktory z radoscia stal przed i zaslaniajac wszystko oswietlal fleszem glowe turysty przed soba. O ile zachod slonca był mocno kiczowaty to wschod moglby być przezyciem gdyby cala wiara nie zerwala sie o 4:30 i nie przyjechala w to miejsce oczekujac nie wiadomo czego. Wschod slonca w takim miejscu powinien być intymny, wewnetrzny i cichy. Ten nie był.

Kiedy mieszkali tam mnisi pewnie mialo sens wyjscie na glowny plac przed swiatynia i czekanie w ciszy i skupieniu na narodziny dnia, bez aparatu, bez niezdrowych emocji. Po prostu celebracja wschodu slonca jako uwielbienie doczesnego zycia.

Teraz wyglada to zupelnie inaczej.

Poza wszystkim o tej porze roku slonce nie wstaje dokladnie nad swiatynia, tylko daleko po prawej i nie ma mozliwosci ustawienia sie tak, żeby zrobic zdjecie tarczy slonca przeslonietej w czesci wiezami swiatyni. Podobno około lutego jest duzo lepiej. O 6:30 przedstawienie sie konczy, Japonczycy zabieraja swoje aparaty i kamery cyfrowe ( w stosunku 3:1 na korzysc kamer i aparatow) i wracaja wyspac sie do swoich hoteli.

My poszlismy obejrzec sama swiatynie i z racji tego, ze to jest najwieksza budowla w tym kompleksie zdecydowalismy sie poswiecic jej najwiecej czasu. Przybycie tam około 7 rano ma dwie zalety. Po pierwsze jest bardzo malo zwiedzajacych, a takiego typu obiekty duzo ladniej sie prezentuja gdy wokół jest cicho i nikt nie robi sobie zdjec typu " ja i wielki kamien" lub " ja i widok na horyzont, z tym ze ja jestem tak samo daleko jak sam widnokrag" czemu towarzysza przewaznie chichy i smichy oraz beztroska a la amerykanska turystka o wlosach koloru pszenicy. Druga zaleta tak wczesnego przybycia jest temperatura, ktrora wspolgra z turysta a nie przewdziala jego zmaganiom. Nas przywitalo tak około 20 stopni, lekki przewiew oraz poczucie, ze dopiero pozniej zrobi sie bardzo goraco a my wybralismy dobry czas na zwiedzanie. W kamiennych okolicznosciach przyrody doswiadczylismy cieplo zakumulowane poprzedniego dnia i nie wypromieniowane do konca przez noc. Zaraz po wejsciu do ktorej z komnat skora na twarzy wyraznie odczula skok temperatury i kilka stopni, jakby cala ta budowla była wielka podgrzewana podloga nastawiona na 2-3 stopnie wiecej niż otoczenie.

Budowa tego obiektu rozpoczela sie w 11 wieku naszej ery, a caly kopleks na terenie tej prowincji budowany był przez 5 kolejnych krolow i rzeczywiscie widac ilosc wlozonej pracy i rozmach tego przedsiewzieca. To zapiera dech w piersiach do dzis. Pamietajmy tez o tym jakiego typu narzedzia mieli ludzie w XI wieku i ze inzynieria budowlana poczynila pewne postepy do dnia dzisiejszego. Tym bardziej czapki z glow.

Z ta mysla ogladalismy glowna swiatynie Angkor Wat starajac sie chlonac to, co pozostalo w jej murach po starozytnych Kmerach.

Kolejnym punktem wycieczki okazal sie malo ciekawy wodospad i rzeczka oddalona 70 kilometrow od poprzedniej lokalizacji i pewnie lud Kambodzanski ukamienowalby mnie za to stwierdzenie, ale takich wodospadow w Polsce to jest kilkadziesiat. Co prawda tubylcy twierdza, ze z tej rzeki plynie moc, ze wody z tego strumyka obmywaly rytualnie krolow od wiekow, ze inskrypcje na skalach daja mozliwosc czerpania z nieprzebranych dobroci bogow hinduskich, chyba przez to, ze caly czas bierzemy malarone nasza percepcja jest troszke przytepiona i zadnej wyplywajacej mocy nie dostrzeglem. Dostrzeglem za to swoja lekka irytacje, bo jechalismy ponad godzine do tego strumyka myslac, ze będzie sie tam znajdowac wielka swiatynia i rozczarowalismy sie sromotnie. I zmarzlismy, bo jazda tuk-tukiem o tej porze dnia powoduje zawiania w miare chlodnym, już troche gorskim, porannym powietrzem.

Najlepsze jednak dopiero mialo nadjesc i jeżeli chodzi o wzgledy spoleczno-etnograficzne, dla nas było to najmocniejsze uderzenie podczas calego pobytu w Kambodzy. Plywajaca wioska, bo to jest ten punkt wlasnie, to male miasteczko polozone niecala godzine drogi od Siem Reap. Urok i oryginalnosc tego miejsca zachwyca, kaze otworzyc szeroko oczy i powoduje usmiech swiadczacy o tym, ze wreszcie znalazlo sie to, czego szuka podroznik w swoich wyprawach - oryginalnosci i tubylczych zwyczajow. Mimo, ze organizowane sa tam wycieczki i nie jest to miejsce z dziedziny dziewiczo nieodkrytych punktow na mapie, jednak ilosc turystow jest zdecydowanie do zaakceptowania i nie przeszkadza w obserwacji normalnego zycia osob zamieszkujacych wioske.

Około 50 klometrow na wschod o Siem Reap rozciaga sie jezioro, ktore jest zywicielem regionu, dostarczycielem wod do uprawy ryzu w obrebie kilku dobrych kilometrow, jego rozlewiska widac na dlugo zanim dojrzy sie samo jezioro. Około 20 minut podrozy lodzia od ladu, poprzez dlugie kanaly porosniete roslinnoscia krzewiasta oraz drzewami, wplywa sie do prawdziwej wioski, do miejscowosci, ktorej nazwa napisana bylaby na biale tabliczce przy drodze, gdyby moznabylo dojechac tam jakakolwiek droga. To nawet nie jest wyspa.

To sa domki na palach wbitych w dno jeziora. Setki domkow, setki rodzin mieszkajacych na wodzie, poruszajacych sie lodziami, kupujacych jedzenie od plywajacych sklepikow warzywno-owocowych, czerpiacych prad z energii slonecznej lub agregatow pradotworczych ( kabli wysokiego napiecia nie widzialem, chyba ze energia przesylana jest woda, ktora jak wiadomo dobrym przewodnikiem jest ). Mezczyzni zajmuja sie rybolostwem a kobiety handlem albo dziecmi i domem. Jest tam kilka miejsc, gdzie można zjesc i wypic zimny napoj, ale w glownej czesci wioska zlozona jest z prostych chatek z drewna i setek lodzi.

Po srodku wioski usypana jest wyspa, na ktorej jest szkola i swiatynia. W szkole podstawowej i gimnazjum ucza sie male, przesliczne dzieciaki, ktore chyba zaakcepowaly fakt, ze zyja na wodzie, i jeżeli ktores przypadkiem znalazlo kiedys na swoim ciele rosnace luski, to potraktowalo to bardzo naturalnie i przeszlo z tym do porzadku dziennego.
W szkole dzieciaki ucza sie także jezyka angielskiego, wiec mielismy okazje zapytac sie ich jak sie nazywaja, jak sie maja i ile maja lat. Ich skrepowanie i trema przed praktycznym uzyciem tego, czego sie uczyly w szkole było slodkie i tak naturalne, ze cala nasza grupa westchnela ciszej lub glosniej ale z takim samym zachwytem.

Miałem takie wrazenie, ze nie zaleznie od kraju radosc dziecinstwa, jeżeli nie jest skazona tragedia typu wojna, glod, choroby, jest taka sama i spontanicznosc oraz chec zabawy jest rzecza dana nam wszystkim w ten sam sposób pod kazda szerokoscia i dlugoscia geograficzna. Podobne gry i zabawy, podobna chec biegania z innym dzieciakami, taka sama radosc z wygranej i identyczny zal, kiedy jest sie pokonanym.
Wynika z tego, ze dopóki jestemy dziecmi dopoty jestesmy identyczni. Potem tworzy sie Wieza Babel, zaczynamy sie nie rozumiec i rozchodzimy sie w inne strony, tworzymy partie i stronnictwa, a finalne wymyslamy wojny, żeby sie bogacic. A przeciez to jest takie proste.

Proste jest tez zycie ludzi mieszkajacych w plywajacej wiosce. Choc nie sa prymitywni, jak mogloby sie wydawac. Dotarlo do nich wszystko to, co jest dostepne dla calej ludnosci Kambodzy. Telefonie zalatwiaja komorki, telewizorow nie widzialem, ale zakladam kilka we wiosce znalazlo by sie bez problemu, prad maja z agregatow, lodzie maja z silnikiem diesla, choc takie zwykle na wioselka tez nie sa rzadkoscia, ubieraja sie jak cala reszta spoleczenstwa, tylko musza potrafic plywac jeżeli lubia po nocy krecic sie po wiosce.

Opuscilismy to niezwykle miejsce z poczuciem, ze Kambodza pozostawi w nas niezatarte wrazenie oryginalnosci.
Jutro dluga podroz na poludnie Tajlandii przez Bangkok. Tak około 1,5 dnia.

Wyladujemy na wyspie Ko phi phi - mapa jest tu

Siem Reap i Angkor Wat

2009-11-20T06:28:00.001-08:00

20.11.2009
Na kazdym wyjezdzie jest taka sytuacja, ze ktos musi zaczac pierwszy. Na poprzednim wyjezdzie zaczalem Ja, Michal Laquenta Porfavor i jedna z moich ulubionych szwagierek - Merka. Takie swojskie trio rozpisane na trzy waltornie. I to już drugiego dnia po przybyciu do Meksyku.
Tym razem problemy zoladkowe przywarly do mnie wlasnie w 10 dniu podrozy i mialy co prawda przebieg lagodny ( nie przyrywaly snu) co nie zmienilo faktu, ze troche dzien popsuly.
Ale wszystko od poczatku.

Wczoraj skonczylismy snuc opowiesc na momencie, kiedy zapowiadalo sie wesole przekraczanie granicy z Kambodza, co okazalo sie dosc czasochlonne przez jedna rzecz o ktorej wiedzielismy i ktora doswiadczylismy podczas podrozy do Siem Reap. Pisza o tym wszystkie przewodniki i na wiekszosci blogow o tym stoi, ze podroz z Bangkoku do Siem Reap jest strasznie dluga pomimo odleglosci, ktora nie powinna nastreczac tyle klopotu. Nie chodzi jednak o odleglosc tylko o czas przybycia, ktory zawsze wypada po zmroku, nie zaleznie kiedy pora ta wypada. Jest to zagranie taktyczne, bo podroznicy wysadzeni na przedmiesciach w ciemnosciach staja sie latwiejszym lupem dla naganiaczy, tuktukowcow i innego gatunku, a przewaznie autobus zawozi biedakow do jednego z motelikow, ktore za 5-7$ dadza pokoj, do centrum jest kawalek drogi, trzeba wziac riksze i biznes sie kreci. Z tego tez powodu podrzucono nas do moteliku gdzies 15 minut piechota od miasta, wysadzono po zmroku (zeby nie dotrzec za szybko o 17:00 zatrzymalismy sie na 45 minutowy posilek przed miastem). No podlosc ludzka nie zna granic!. Ale my, jak zawodowi kombinatorzy ze spotkanymi przypadkiem dziewczynami z Polski na granicy Tajsko-Kambodzanskiej ( Magda i Sylwia - pracuja z Beti w jednej firmie - co za zbieg okolicznosci) oraz 3 osobami narodowosci hiszpanskiej, niemieckiej i francuskiej zalozylismy plecaki na ramiona i rzucajac w oczy jawnym oszukancom, ze nas sie tak latwo zrobic nie da, ruszylismy do miasta piechota.
Okazalo sie, ze to w miare blisko i ze uda nam sie dotrzec tam o wlasnych silach. Po 15 minutach byliśmy na miejscu, miasto otworzylo dla nas swoje centrum jak ojciec wita syna marnotrawnego powracajacego z dlugiej tulaczki, znalezlismy szybko hotelik za 7$ za pokoj i wyszlismy napelnic zoladki czyms lokalnym i o smaku i zapachu Kambodzy.

Miasto Siem Reap jest typowym miastem turystycznym, w którym gdyby nie bary i hotele ludzie pewnie zyliby jeszcze w warunkach dzunglowych. Troche przypomina meksykanskie pueblos, gdzie mrugaja neony, slychac gwar i szum ulicy a lokalni krzycza permanentnie "one dollar, one dollar". Bo tu wszystko kosztuje 1$, no prawie wszystko, ale to co najtansze kosztuje wlasnie tyle. Cola, piwo, upominki etc. Jest tu oczywiście waluta lokalna, ale po co jej uzywac, jak po pierwsze zzera ja inflacja a po drugie wszyscy i tak przywoza $ i moglby wystapic problem z kantorami. A tak to można nawet wyplacac z Bankomatu w amerykanskiej walucie. Może to sposób na wprowadzenie Euro do Polski? Tu to dziala bardzo porzadnie.

Beti np z tej radosci wsadzila swoje nogi do akwarium z rybkami, ktore kasaly ja delikatnie po stopach

Wieczor spedzilismy w barze, ktory troche przypominal knajpe u Zenona w Mexico City i zjedlismy bardzo sympatyczna wolowine z ryzem o smaku tutejszy ziol. W porownaniu do kuchni Tajskiej ta jest mniej ostra, dluzej sie rzeczy gotuje, ale tak jak u swojego sasiada - podstawa pozostaje ryz i jego pochodne. Chyba wybor, jakiego dokonalem w wymienionej knajpie, a może zachlannosc jaka mnie naszla ( zamowilem dwa dania) odegraly sie na mnie w nocy. Około 3:00 zaczalem grac sobie marsza na wnetrznosciach i ubudzil mnie bol glowy. Wiedzialem, ze to kwestia zoladka ale zdecydowalem nie wstawac do rana, przelezec i może jakos to przewalczyc. Niestety rano nie było lepiej, wiec zjadlwszy tylko sucha bulke z maslem i kawe z mlekiem ruszylismy na podboj Angkor Wat. Bulka oraz obiad z dnia poprzedniego do wieczora staly mi w gardle i przypominaly sie raz po raz cichym odbiciem, jak po nakarmieniu niemowlaka, którego nosi sie na ramieniu az do uzyskania efektu dzwiekowego.

Moje problemy z brzuchem nasilaly sie i slably w zaleznosci od humoru mojego zoladka. Czasem bardzo spokojnie dawal mi wdrapac sie na jakas wielka budowle, żeby zaraz potem z odglosem spuszczanej wody z toalety uderzyc po wewnetrznych sciankach mojego brzucha, jakby to ze jestesmy w swietym dla Kambodzan miejscu zupelnie nie mialo znaczenia.

A miejsce jest absolutnie magiczne i przypomina troche w swojej wielkosci Tikal i Palenquem, ale charakterem odbiega od nich znacznie. Po pierwsze caly kompleks swiatyn Kmerow rozciaga sie w dzungli na odleglosci ponad 70 km. Oczywiście nie jest tak, ze przez 70 kilometrow stoja swiatynie, ale pierwsze kilka km jest upstrzone nimi gosc gesto, a potem rzadziej, ale caly czas pojawiaja sie budowle, ktore dzis moglismy ogladac. Odkryte na poczatku poprzedniego stulecia archeologiczne rewelacje sa do dzis jedna z najwiekszych atrakcji tego regionu. Na nas wywarly ogromne wrazenie, a zwlaszcza na moim zoladku, ktory mruczal sobie sympatycznie przez caly czas pobytu na miejscu. Porosniete wielkimi drzewami, fantastycznie zachowane kamienne swiatynie z czasow, kiedy na tych ziemiach panowaly plemiona kmerow sa budowlami, do których można wchodzic, zwiedzac, dotykac inksrypcji na scianach i być tak bardzo blisko tego wszystkiego, jak kilkaset lat temu byli ludzie tam mieszkajacy. Ogrom i majestria inzynierii tych miesc przytlaczaja i fascynuja. Zastanawiam sie co czuli archeologowie, kiedy dotarli tam pierwszy raz. Jakiez musialo być ich podniecenie i ekscytacja, kiedy okazalo sie, ze maja przed soba kilka wielkich, swietnie zachowanych swiatyn. Trudno jest to opisac, wiec polecam obejrzenie kilku zdjec, ktore przybliza to co dzis widzielismy.

Mój zoladek spowodowal, ze musialem wziac leki lagodzace biegunke, leki na zbicie temperatury oraz cos na przywrocenie optymalnego poziomu elektrolitu w srodku. Nadal slysze burze, ale na szczescie jest to już burza przechodzaca, blyskawice ujawniaja sie rzadko i mam nadzieje, ze jutro wstanie piekny, sloneczny dzien.

Mamy zamiar zaczac go od obejrzenia wschodu slonca nad Angkor Wat (dzis ogladalismy zachod gdzies nad jedna ze swiatyn, ale szczerze nie polecamy - przereklamowane i kiczowate, poza tym dziki tlum, ktory wydostaje sie z miejsca ogladania zachodu w tempie zolwia wodnego) i musimy wstac o 4:20 żeby o 5:00 patrzec jak slonce zaczyna powoli oswietlac 8. cud swiata - Angkor Wat

Podroz do Kambodzy

2009-11-19T18:04:00.000-08:00

19.11.09
Podrozowanie uczy wielu rzeczy. Uczy poznawania ludzi i otwartosci na ich innosc, uczy cierpliwosci i tolerancji wobec innych a także wobec tego co sie dzieje wokół, pokazuje innosc i uswiadamia, ze swiat sklada sie z patrykularnych wsi, gmin, miasteczek, miast powiatow i panstw, ktore tworzac caly swiat maja na niego gigantyczny wplyw - gdyz same go tworza. Po fizycznym dotknieciu kraju, w którym panuje brod i ubostwo, a jeżeli jeszcze kraj ten ma ponad miliard mieszkancow, informacja w wieczornych wiadomosciach i tym, ze isteja ludzie, którzy zyja za mniej niż dolara dziennie przestaje być tylko informacja. Nabiera ksztaltu i kolorow, bo sami widzielismy takie kraje.
Podroze pokazuje także gigantyczne roznice kulturowe, akby ewolucja wybrala sobie pewne regiony swiata, żeby eksperymentowac na zywych organizmach i w jednych pcha ludzi do elektronicznej przepasci kulturowe a w drugim pozostawia na poziomie przekazywania sobie legend i opowiesci metoda ustna z dziada na ojca, z ojca na syna.

Podroze ucza także rozwagi, bo gdzie sie nie znalezc to turysta jest latwym lupem dla zlodzieja, kombinatora i szubrawcy. Podrozowanie wyksztalca syndrym oczu dodokola glowy, wyrabia pewne nawyki, ktore w pewnym stopniu zapewniaja bezpieczenstwo. W pewnym stopniu, bo wszystkim podrozujacym zdarzylo sie zapewne być nabranym przez sprytnego lokalesa. To jest wliczone w koszt podrozowania.
To sa rzeczy, ktore poza oczywistymi aspektami podrozy ( widoki, jedzenie, muzyka, muzea, historia) staja sie czescia podrozujacego. Zostaja one w czlowieku i poszerzaja jego socjologicznego horyzonty.

Podrozowanie jest funkcja dwoch podstawowych zmiennych, których iloraz jest w zasadzie constans. To czas i pieniadz. Jak ma sie duzo czasu, można wybrac wolniejszy srodek transportu, ktory może nie jest tak wygodny, ale nie pochlania tak wiele srodkow platniczych.

W tych wolniejszych i tanszych srodkach przewaznie spotyka sie podobnych ludzi, usmiechniete opalone twarze, male, brudne plecaki i brak skonkretyzowanego planu w dluzszym okresie. Problemem w tanszych srodkach lokomocji jest spanie, bo przewaznie sa one ciasne, duszne i brudne. Po jakims czasie brud nie jest już wielka przeszkoda, za to ciasnota owszem. Nasze doswiadczenie potwierdza przyslowiowe "żeby tylko mieć gdzie glowe polozyc" bo okazuje sie, ze czlowiek jest w stanie na krotka mete spac w prawie dowolnej pozycji, byle tylko glowa lezala a nie musiala być unoszona przez kark o silach miesni. Jeżeli wezmiemy pod uwage fakt, ze glowa jest bardzo ciezkim elementem naszego ciala, a miesnie, ktore ja dzwigaja pracuja po 14-16 godzin dziennie, wyjasnienie tego zjawiska jest oczywiste.

W autokarze, którym przemieszczalismy sie z Chiang Mai do Bangkoku miesca nie bytlo zbyt wielei każdy musial w jakis sposób znalezc trick, jak zablokowac glowe w nieruchomej pozycji, o co ja oprzec i jak zrobic, żeby ta pozycja trwala jak najdluzej. Oczywiście wsparcie na reku jest rozwiazaniem dobrym, ale na jakas godzine. Potem reka dretwieje i budzimy sie w panice, ze ktos ja nam ukradl. Podobnie jest ze zle ulozonymi nogami. Sprobujcie kiedy po 12 godzinach podrozy ze zle ulozonymi nogami pojsc do toalety - gwarantuje ze pierwsze kilka metrow pokonacie na kolanach.

To wszystko jednak ma swój urok, a wiedza o tym wszyscy ci, którzy lubia petanie sie po dziwnych zakamarkach swiata.

Chiang Mai był za to bardzo urokliwym zakamarkiem. Wyjechalismy z tego miasta troche zalujac, ze arytmetyka czasu i pieniedzy zmusila na do jego opuszczenia, bo spokoj i atmosfera relaksu jakie tam panuja bardzo dobrze nam sie przyjely i udzielily w postaci beztroski i takiej prostej radosci zycia. Jeszcze przed wyjazdem wypozyczylismy skuter, którym dostalismy sie w gory okalajace z jednej strony to sympatyczne miasto.

W gorach znajduje sie bardzo piekna swiatynia buddyjska, ktora co prawda nie rozni sie znacznie swoim przepychem koloru zlotego i iloscia posagow Buddy od innych tego typu swiatyn, ale nie mniej jednak zachwycila nas kolejny raz tym co prezentowala. Czyli zlotem.

Po jej obejrzeniu wybralismy sie na dluga przejazdzka wypozyczonym weikulem po miescie i ogladalismy drobne uliczki, placyki, sklepiki i bazary nieskrepowani predkoscia spaceru ani natarczywoscia kierowcow taksowek czy tuk-tukow.

Skuter, czy motor z reszta był najbardziej popularnym ze srodkow transportu w tym miescie co było sluszne a i owszem bo jest tani, szybki, nie stoi w korkach, daje poczucie wolnosci ( taki przedsmak easy ridera) i niesieni ta mysla zakupilismy sobie wlasne kaski skuterowe, jako forpoczta skutera, którego będziemy szukac po powrocie do domu. Polknelismy bakcyla i bardzo dobrze, ze nie ma na niego zadnej szczepionki.

Dzis czeka nas droga do Siem Reap w Kambodzy droga o tyle uciazliwa, ze trzeba będzie dojechac do granicy, przesiasc sie w inny autobus, zaczac brac leki antymalaryczne i znalezc sobie spanie na jutro.
A jutro będziemy zwiedzac Ankhor Wat, bodobno jeden z najpiekniejszych kompleksow swiatynnych w Azji.

Tajniki kuchni tajskiej

2009-11-17T01:44:00.000-08:00

17.11.2009

Aby poznac kuchnie tajska trzeba zrozumiec samych kucharzy, którzy ja tworza, zrozumiec filozofie powstawania dan i mieć obok siebie arsenal ziol i skladnikow, o ktore czasem nie jest latwo w Polsce. To spojrzenie jest oczywiście mocno subiektywne, bo bazuje tylko na tym, co udalo nam sie podejrzec albo dopytac, ale poniewaz zagadnienie kuchni tajskiej jest tak rozlegle jak sam kraj i generalizowanie byloby mocna niescisloscia, skupimy sie tylko na tym, co było naszym udzialem i co do tej pory udalo nam sie doswiadczyc.

Tajlandia ma bogata kulture kulinarna i roznice regionalne sa widoczne, ale jedno jest dla wszystkich wspolne. Wszycy Tajowie uwazaja sie za wspanialych kucharzy, potrawy maja swój charakter i nie można ich pomylic z żadna inna narodowa kuchnia. Mentalna i fizyczna bliskosc do akwenow wodnych powoduje, ze wlasciwie niezaleznie od regionu można w wiekszosci potraw odnalezc elementy rybne lub owocow morza. Uzywa sie tu miesa roznorakiego, jest w tej kuchni wiecej cukru niż w innych kuchniach i wszystko jest bardzo ostre.

Gdyby nie ostra papryczka, liscie limonki kaffir oraz trawa cytrynowa potrawy z tego regionu nie smakowaly by tak jak smakuja.

Improwizacja w kuchni tajskiej jest jak najbardziej na miejscu. Trzymanie sie przepisow jest niewymagane, bo najwazniejszy jest efekt - to znaczy danie za kazdym razem troche inne, troche mnie ostre lub bardziej slodkie ale nadal mieszczace sie w przepisie i mogace nosic dana nazwe.

Przewodnik po tajnikach kulinariow tajskich miał na imie Joe. Czy tak nazywal sie naprawde - tego nie wiem, w kazdym razie tak prosil, żeby do niego mowic. Pracowal kiedy w 6 gwiazdkowym hotelu, miał wlasna restauracje i lubil dzielic sie z innym swoimi przmysleniami na temat jedzenia oraz wzorami przepisow, zachecajac do modyfikacji ich już na etapie czytania.

- Chcesz uzyc kurczaka zamiast ryby? Prosze bardzo. Chcesz dolac wiecej sosu rybnego i nasypac mniej cukru? Zrob to. Sa cztery podstawowe smaki w kuchni tajskiej. Kwasny, slodki, slony i ostry. Ty decydujesz w jakim stopniu te smaki maja sie mieszac i od ciebie zalezy jak wykonczysz potrawe. Patrz, wachaj, smakuj i mysl sercem.To wszystko plus ziola powoduja, ze te dania staja sie przysmakiem zaraz po tym jak je sprobujesz - powiedzial Joe i zamyslil sie na chwile. To było jak esencja kuchni, jak wywar z tego, czego ucza sie studenci szkol kulinarnych przez lata, jak ekstrakt z wiedzy, jaka przekazuja babcie matkomi, a matki corkom podczas godzin praktyk kuchennych. Banalne, a jakze prawdziwe. Jak wszystkie prawdy ludowe.

Tajska kuchnia jest szybka. Nie ma czasu na rozgotowywanie, na dlugie smazenie, na pichcenie i duszenie. Warzywa maja być chrupiace, swieze, maja oddac tylko tyle potrawie, żeby same nie stracily swojego charakteru, żeby nie staly sie wypelniaczem tylko pozostaly drogocenna ingrediencja, ktora wtapia sie w calosc przyrzadzanego dania. Swieze rosliny kabaczkowate, pomidory, rosliny straczkowe, kielki fasoli, cebula, czosnek, kurkuma, papryczki chili i slodka bazylia to glowne skladniki warzywne dan tej kuchni. W polaczeniu z kurczakiem, wolowina, wieprzowina, krewetkami i owocami morza można stworzyc tysiace kombinacji, ktore sa w stanie zachwycic najbardziej wymagajacych.

Do tego przyprawy takie jak wspomniana już trawa cytrynowa, galangal (jeszcze nie znalazlem polskiej nazwy na te przyprawe) i liscie "kaffir lime", których smak przewija sie wlasciwie we wszystkich porcjach tajskiego pozywienia.

Mysle ze wszyscy, którzy chca sie bawic w tajska kuchnie musza zaczac od przyrzadzenia zielonego curry.

Mieso - dowolne. Ryz? Jak najbardziej. Tajlandia jest najwiekszym eksporterem ryzu na swiecie, wiec ta pozycja zobowiazuje.

Zrobienie zielonego curry jest proste. Bardzo proste i szybkie. Najpierw trzeba przygotowac paste, ktora da smak i kolor potrawie.

Do miksera należy wrzucic wszystkie skladniki a potem wlaczyc go na wysokie obroty az do momentu, kiedy masa stanie sie gladka i nie będzie widac pestek z papryczki chili.

Moznaby podac tu przepis na te paste, ale pewnie jest wiele innych tego typu kombinacji w internecie, wiec poprzestane tylko na wspomnieniu, ze pasta jest ostra i intensywnie pachnie. Jeżeli nie mamy ochoty robic jej samemu, można kupic ja w sklepie z produktami orientalnymi. Przy pierwszym razie tak warto zrobic, żeby dodac potrawie autentycznosci, zwlaszcza jeżeli jestesmy na poczatku przygody z ta kuchnia.

Na patelnie wlewamy olej, najlepiej rzepak lub soje i dodajemy zielona paste curry. Smazymy przez chwile na srednio szybkim ogniu. Dodajemy mleko a wlasciwie smietanke kokosowa ( tak pol szklanki). Tu znow warto sie zatrzymac, bo mleko kokosowe to kolejny bardzo wazny skladnik tutejszych potraw. Dodaje sie go do zup, curry, sosow i innych plynnych przysmakow. Nadaje delikatnosci i slodyczy oraz posmaku kokosa, w koncu jest z niego zrobione.

Podgrzewamy i doprowadzamy do wrzenia.

Potem w naszym woku ( bo najlepiej robic to wlasnie w woku) laduje 200 gramow piersi kurczaka pokrojonej w paseczki, kosteczki lub inne ksztalty. Reszta smietanki kokosowej ( tak około 1,5 szklanki) i dajemy tej mieszance tyle czasu, aby kurczas stal sie miekki. Mieszamy od czasu do czasu. Kurczaka jak widac nie smazymy, dajemy mu pochlanac aromat pasty curry oraz mleka kokosowego, za to dodajemy odrobine wywaru drobiowego.

Wsypujemy reszte skladnikow czyli:

- Pokrojone w drobna kosteczke kabaczki roznej masci (200 gr),

- kawalki niezbyt ostrej papryczki chili o kolorze dowolnym ( 150 gr) ,

- liscie Lemonki Kafir (trudno jest to zastapic czyms innym, może liscmy zwyklej cytryny? - inwestygacje trwaja)

- bazylia ( może być nasza polska zwykla bazylia)

- cykier palmowy - 1 lyzka (moze być zwykly lub brazowy)

- sos rybny (dosc slony i troche waniajet brudna przystania nad Baltykiem - można dac sojowy, jak nie ma tamtego )

I już. To wszystko. Papryczki musza być chrupiace, kurczak miekki, ale nie wygotowany, bazylia oddaje czesc smaku oraz zapachu i jedzenie gotowe. Wszystko gotuje sie najwyzej 3 minuty po dodaniu reszty skladnikow i podaje sie na stol z cieplym ryzem jasminowym.

Podczas naszej lekcji robilismy jeszcze wiele innych potraw, kazda z nich miala tego samego ducha. Ducha szybkosci, swiezosci, ducha zapachu i nieporownywalnego smaku. Czy była to zupa, czy Phat Thai wszystko było gotowane natychmiast, ze swiezych skladnikow, a wykonczenie dania nastepowalo już po zdjeciu go z ognia. Podstawa była gotowana, ale nadanie ostatecznego ksztaltu pozostawialismy na koniec, a uzaleznione to było od osobistych preferencji. 4 smaki krzyzowaly sie tutaj w takich proporcjach, w jakich zyczyl sobie tego finalny odbiorca - czyli w tym wypadku ja i Beti.

Za malo slodkie - dodaj cukru. Za slodkie - dodaj kwasnego. Za malo ostre? Wsadz ostra papryczka na 5 sekund. Za malo slone? Dodaj sosu rybnego. Itp., itd...

Poznanie sposobu w jaki Tajowie gotuja pokazalo nam także w jaki sposób mysla o jedzeniu. Ma być ono dla nich przyjemnoscia podniebienia, ma być takie jak lubia, a jego przygotowanie ma być radoscia na granicy artystycznej kreacji, mieszania kolorow i smakow na biezaco. Żadna potrawa nie jest dokladnie taka sama, bo kazda jest tworzona w danej chwili, w danym nastroju i z danych skladnikow. Dokladnie tak samo jak w zyciu. Żaden dzien sie nie powtarza, nie ma dwoch podobnych nocy i dwoch tych samych pocalunkow... Dlatego to wszystko jest takie smaczne i piekne.

Traby i ich wlasciciele

2009-11-16T03:14:00.000-08:00

16.11.2009
To nie pierwszy raz, kiedy spotkalismy sie ze sloniami, ale pierwszy raz kiedy to spotkanie było naprawde bliskie i rzeczywiscie możemy powiedziec, ze poznalismy te zwierzeta troche bardziej. Wielkie, ciezkie i powolne w srodku dosc radosne, zmyslne i inteligentne, przywitaly nas w miesjcu, gdzie zaczyna sie las przechodzacy w dzungle, ktora ciagnie sie az do Laosu. W lasach tych zyje jeszcze podobno około 200 tych zwierzat na wolnosci, ale te ktore mielismy okazje ogladac były hodowane na farmie sloniowej i wygladaly raczej na zadowolone. Dziennie karmione około 300 kg jedzenia w postaci owocow i porastajacej okolice roslinnosci, 3 tonowi potomkowie mamutow sprawialy wrazenie zadowolonych i usmiechnietych, choc pewnie "usmiech" dopowiedzielismy sobie sami, jakoze z twarzy slonia ciezko jest cokolwiek wyczytac, przynajmniej na naszym poziomie ich znajomosci.

Można natomiast nauczyc sie wydawac im komendy, ktore rozumieja i stosuja sie do nich z dosc duza doza posluszenstwa. Te ktore mielismy okazje podziwiac umialy oczywscie podawac lape (znaczy podnosci noge, żeby na nie wejsc) krecic sie wokolo w prawo i lewo, isc do przodu, tylu oraz zatrzymac sie na haslo. Wiec jazda na nich nie była zbyt trudnam tylko kwestia przyzwyczajenia,ze trzeba trzymac nogi za ich uszamii ze należy siedziec bardzo blisko glowy na ich karku.

Wedrowka sloniem jest spokojna, powolna i po ustaleniu rytmu bujania sie wraz z jego glowa staje sie relaksem i przyjemnoscia. Zanim jednak okielznalismy te narowiste bestie nakarmilismy je dosc duza iloscia bananow kupionych uprzedniona targu po drodze do wioski, gdzie stacjonowaly. Wpychanie calych kisci bananowdo ust wielkiego zwierzecia na poczatku wydawalo sie niebezpieczne, ale potem okazalo sie, ze w interesie slonia jest nie zrobic nam krzywdy bo wtedy skonczy sie zrodelko smakolyku, wiec te grzecznie podnosily traby do gory, otwieraly paszcze i delikatnie zabieraly owoce z naszych rak,

Oczywiście można było podac sloniowi banana w trabe, ktora szybko zawijala sie i wrzucala przekaske do czelusci sloniowego jamochlonu, slyszec sie dalo szybkie mlasniecie i pokarm ginal w trzewiach potwora.

Cale najedzone były już przekonane do nas i wiedzaly, ze krzywdy im nie zrobimy, a wrecz przeciwnie, daly posadzic nas na sobie i moglismy pojechac w gore po dzunglowej drozynce. Przedtem sami sie nakarmilismy warzywami i owocam i czulismy te sama blogosc co trebacze wiec smialo moglismy ruszac w podroz. Wchodzenie na slonia polega na kopnieciu o w kostke, i powiedzeniu magicznego slowa oznaczajecego 'podnies noge' poczym zlapac należy slonia zadol ucha, u nasady, wdrapac sie na noge, zlapac gore ucha i wspiac sie na grzbiet. Slon ogolnie wykazuje wole wspolpracy, chyba dlatego, ze wie, is potem otrzyma banana, a wlasciwie 10 kilo tych przysmakow.

Jazda, jak już mowilem powolna i spokojna, przerywana jest od czasu do czasu na skubniecie jakiejs wiekszej trawy traba oraz na zrzucenie cennego towaru drugim koncem przewodu pokarmowego. Pisze cennego, gdyz sprytni Tajowie wykorzystuja sloniowe ekskrementy do produkcji papieru. Tak a nie inaczej. Zbieraja to, co zostawi zwierzatko na drodze, rozwadniaja to, biela, barwia, tluka, odcedzaja i susza tak, ze powstaje z tego bardzo przyzwoity kawalek czerpanego papieru, ktory potem wykorzystuja do wykonywania papeterii, albumow ze zdjeciami, ramek do zdjec bliskich i pudelek na cenne bibeloty.

Gdyby czlowiek nie wiedzial, nigdy by sie nie domyslil. W tym duchu mój slon zatrzymal sie na kilka chwil, a Beti ktora wyprzedzila mnie wlasnie z usmiechem na twarzy powiedziala
- No dawaj, jedz bo Cie wyprzedze. Czemu stoicie?
- Slon mi nawalil - odpowiedzialem z powaga.

Karmienie i jezdzenie na sloniach jest czynnosca, ktora zbliza, ale mycie sloni i taplanie sie z nimi w rzece to dopiero radocha.

Zjechalismy do wody rzeczce, ktora wila sie przez pieknie namalowane przez nature regiony polozone w niezbyt glebokiej dolinie okraszonej roslinnoscia bliska dzungli, a nastepnie puscilismy nasze slonie wolno, żeby mogly wejsc do wodu i zazyc kapieli. Ochoczo weszly po kolana i zaczely klasc sie w wodzie tak, żeby cale cialo pogrozylo sie w dajacej chlod cieczy.

Jak male dzieci zanurzaly traby nabierajac wody i wypuszczajac ja do gory. Przez chwile pomyslalem, ze podplynelo do nas stado wielorybow. To jednak nadal były slonie i zachecaly nas do wyszczotkowania ich poteznie, bo lezac na boku lypaly jednym lub drugim okiem na nas i przysiaglbym, ze zauwazylem w nich dreszcze ekscytacji kiedy w naszych dloniach pojawily sie szczotki ryzowe. Dreszcz to może nie był, bo przy takiej masie widac byloby kregi na wodzie, ale jestem przekonany, ze ucieszyly sie wszystkie kiedy podeszlismy do nich uzbrojeni w ekwipunek do ablucji wielkiego formatu. Szczotkowani trwalo i trwalo i pewnie w z wlasnej woli żaden ze sloni nie chcialby by tego zakonczyc. My jednak musielismy powoli jechac do domu, wiec na koniec slonie urzadzily nam prawdziwy prysznic nabierajac wody w ich dlugie nosy i zlosliwie polewajac nas pod cisnieniem.

To rzeczywiscie dosc inteligentne bestie, skoro potrafily podniesc swój organ wechowy nad nasze glowy i wlasnie tam, a nie gdzies indziej nacisnac spluczke.

Zabawy przy tym było co niemiara, ze az trudno było sie pozegnac z tymi przemilymi tromboidalnymi stworzeniami. My wsiedlismy w autobus, one powedrowaly do lasu na 150 kilo drobnej przekaski, ktora finalnie, jeżeli będziecie chcieli, możecie wreczyc w przerobionej postaci nieswiadomym znajomym w formie albumu do wklejania zdjec. Nie zapomnijcie jednek w ramach zagadki, na pierwszej stronie wkleic ilustracji losowo wybranego zada wraz z uroczo zwisajacym ogonem jakiegos sympatycznego sloniatka.

Chiang Mai i okolice

2009-11-15T00:00:00.000-08:00

15.11.2009

Tu jest rzeczywiscie chlodniej. Nie ma tej mokrej siatki na twarzy, ktora sie osadza przy kazdym najmniejszym bezruchu, o ruchu nie mowiac. Przyjechalismy autobusem nocnej linii VIP i z VIP tego autobusu pozostalo już tylko wspomnienie. Mozei owszem, stal kiedys obok takiego pojazdu, ale było to dawno. Bardzo dawno.

- you write your names and passports - powiedziala drobna Tajka wreczajac nam liste obecnosci na pokladzie autokaru i bezceremonialnie podala wypelniona liste dalej. Zadnego "Witamy na pokladzie Panie... Pelka i Pani Kucejko Pelka, milo mi Panstwa widziec w naszym autokarze, będę Panstwa przewodniczka i mentorem duchowym az do samego Chiang Mai" w koncu to miał być VIP bus. Po jej odejsciu ucieszylismy sie, ze autokar jest w polowie pusty, wiec każdy z uczestnikow miał swój dwa siedzenia i mogl sie rozlozyc. Ja zaczalem sie rozkladac w sensie doslownym, bo po nie skorzystaniu z prysznica przed wyjazdem moje cialo zaczelo wydzielac feromony, ktore z Yardleyem wspolnego wiele nie mialy. Opatulilem sie szczelnie kocem i obiecalem nie wychodzic z wlasnego sosu az do porannego przyjazdu na miejsce.

O 6:00 byliśmy na jakiejs stacji benzynowej w Chiang Mai i nie wiem czy to restrykcje co do tonazu czy poczucie humoru sprawilo, ze nie podwieziono nas do centrum miasta, tylko zostawino na przedmiesciach. Moja podejrzliwosc kaze przypuszczac ze to zmowa z lokalnymi taksowkarzami, którzy gremialnie zjechali sie na te stacje, niby to zatankowac, niby czipsy kupic a tak poza tym, to chetnie wszystkich podwioza do centrum. Jak ja nie lubie takich sytuacji, ale alternatyw nie widzielismy wiekszych, per pedes dawac nam sie nie usmiechalo, wiec zlapalismy jednego porannego, niedzielnego taksowkarza i zapowiedzielismy mu, ze jestesmy starzy bywalcy, wiemy ile kosztuje kurs i żeby nas wiozl do centrum.

- Na jaka ulice- zapytal podstepnie zapewne, bo widzialem ten jego falszywy usmiech.

- Na glowna - odpowiedzielismy, liczac ze nie pociagnie tematu. Nie pociagnal. Zawiozl nas przez budzace sie miasteczko ( miasteczko, bo w porownaniu z Bangkokiem to rzeczywiscie niewielkia miescina- jakies 174 000 mieszkancow, turysto wielu, ale nie tak rzucajacych sie w oczy jak w stolicy, może dlatego, ze poprostu nie chca sie rzucac. Jadac przez poranne, zaspane i sklejone jeszcze wspomnieniem blogiego wypoczynku drogi miasta odnosilem wrazenie, ze jest tu wolniej, ciszej, spokojniej i co już zostalo wspomniane - chlodniej. Jest cieplo a nawet goraca, ale to jest przyjemne goraco, goraco, ktore niesie ze soba także tlen a nie tylko pare wodna o zapachu smazonej wolowiny polaczonym z wonia ryby w glebokim tluszczu. Tu powietrze plynie spokojnie niesioine pradami, przyznac trzeba, rozkrecajacego sie w miare dnia slonca i przygrzewajacego na miare swoich zwrotnikowych mozliwosci.

Dzien sie rozpoczynal i miał sie on okazac, jak dotychczas, najbardziej urozmaiconym pod wzgledem kulinarnym dniem na tej wycieczce, choc chcielismy mu przyznac miano jednego z najbardziej kulinarnych dni w ogole. Ale z takimi podsumowaniami musimy poczekac do konca wyjazdu. Rozpoczelismy kawa z mlekiem i bulkamiz ananasem, jablkiem i cykrem kawowym w dopiero co otwartej kawiarni. Wlasciciele pieka sami swoje wyroby, wiec wszystko byle swieze i delikatnie chrupalopod zebami. Sloneczko już powoli osiagalo pelnie mocy przerobowych, wiec ruszylismy na miastu oprzednio okutawszy sie w czapki i okulary sloneczne. Udalo nam sie powedrowac tak do godziny 13:30 i dalismy za wygrana.

Zobaczylismy 4 z kolei swiatynie wielkiego Buddy i wrocilsmy czym predzej do naszego hoteliku, gdzie można byle sie skryc przed skwarem lejacym sie z nieba.

Po drodze zapragnelismy kontynuowac przezyc organoleptycznym na podstawie kuchni lokalnej i wdepnelismy do dosc skromnie ale czysto wygladajacej restauracji przydomoej o nazwie, ktorej nie umiem przytoczyc i zamowilsmy salatke z mango i wieprzowine w gestym sosie ze smazonymi kluskami sojowymi. W menu wygladalo to ladnie, ale bez przesady. Tajowie maja bardzo dziwne podejscie do smakow. Wielokrotnie zdarzylo mi sie już dostac cos, co w moim wyobrazeniu powinno być slone, a jest slodkiei odwrotnie. Jednak przy salatce z mango wszelkie niepewnosci zniknelym, ba, nawet sie nie pojawily kiedy ja zamawialismy. Jednak zapach suszonej ryby bijacy od salatki zdecydowanieu utwierdzil nas w przekonaniu, ze nie wiemy jeszcze nico tajskiej kuchni. Wieprzowina była znosna, ale nie tego oczekiwalem odkucharek ktore żeby zjadly na przygotowywaniu wysmienitych potraw tego rodzaju, wiec dlubnawszu troche makaronu zaplacilismy i poszlismy szukac jedzenie blizej.

Czasem to co najlepsze jest tak blisko, a tak nie chcemy uwierzyc, ze szczescie jest za rogiem... Mala knajpka obok nasazego hotelu, dwie panie za lada, zamowienie obejmowalo Curry z bambusem i Sticky Rice oraz zupe z mlekiem kokosowym i krewetkami. Panie szybciutko, ale nie z przygotowanych, na wpol ugotowanych polproduktow, tylko ze swiezych ingrediencji uwarzyly potrawy, podaly do stolu i odeszly jakby nigdy nic. Jakby to co podaly było zwyklym zamowienie, a one nie wiedzialy, jak będzie nasza reakcja. Zanurzylem sie w jedna i druga potrawe ( w zupe może mniej, bo była zamowienie m Beti) i splynela na mnie radosc smakosza, ktory otrzymal dar w postaci wykasowania wszelkich smakow z kory mozgowej i mozliwosc poznawania wszystkiego jeszcze raz. Zaczalem rozbierac zlozony ksztalt na czynniki pierwsze i znow odczuwalna trawa cytrynowa z liscmi, których nazwy jeszcze nie poznalem ( ale pracuje nad tym) i mleko kokosowe sprawily, zamilklem na sekund pare, dopuscilem przez nos troche tlenu, żeby nasycic kubeczki smakowe pelnia aromatu i przelknalem porcje tak powoli, ze kiedy docierala do zoladka była praktycznie zimna. Potrawa ostra, ale nie tyle żeby pochowac tak wazne tej kuchni smaki, o których wspominalem. Delektujac sie powoli caloscia uczty myslelissmy już powoli o tym, co będzie dzialo sie wieczorem, gdyz w niedziele od 16:00 do 24:00 na ulicy niedaleko naszego hoteliku ma miejsce targ uliczny, ktory gromadzie sprzedawcow z roznych okolic i o bardzo roznych branzach. Od mydla do powidla, od jedzenia do ubrania i chyba tylko wielbladow nie sprzedaja. Po krotkiej drzemce, jaka ucielismy sobie po obiedzie ( swoja droga to ciekawe, ze drzemke sie ucina, jakby była per definicium za dluga i z gruntu zla - podobnie jak mowi sie, ze ucina sie rozmowe - a nasza drzemka była bardzo dobra i możemy o tym zaswiadczyc na pismie) wyszlismy na ten ciagnacy sie przez pare ladnych kilometrow targ i chlonelismy atmosfere troche nastawiona na turystow, bo rzeczywiscie było ich widac bardzo wielu, ale mimo wszystko na tyle autentyczna, ze dalismy sie w nia wciagnac.

Szczegolnie dalismy sie wciagnac w punkty przystankowe w postaci zakamarkow, ktore przemienily sie na ten czas w wielkie polowe restauracje. Było tam wszystko. Smazone kurze lapki, banany w ciescie, warzywa o ksztaltach o którym nawet nie snilem, sushi, kielbasy z rozna, ryz, makaron, slodkosci o zawartosci cukru powyzej 100%, salatki, orzeszki i wlasciwie wszystko, na co czlowiek miał ochote.

Wejscie do jednego z takich zakatkow konczylo sie tym, ze kupowalismy roznych rzeczy po trochu, zjadalismy i szlismy dalej z postanowieniem, ze już raczej nie będziemy wiecej nic kupowac do jedzenia, majac te pewnosc, ze czego jak czego ale tego postanowienia napewno nie dotrzymamy. No i mielismy racje. Każdy nastepny z przystankow owocowal drobnym zamowieniem na sprobowanie, a to soku z wyciskanej mandarynki ( już o niej pisalem, podtrzymuje to co rzeklem) albo shake z owocowi lodu, a to sushi po 5 bathow za sztuke ( tak około 40 gr, ) a to krewetek dlugosci polowy banana smazonych w chrupiacej panierce. Nie wszystko dalo sie sprobowac bo ani czasu ani zoladka by nie wystarczylo.

Przeslismy jeszcze raz po calym rynku patrzac na mase swiecidelek, obrazkow, ciuchow wszelakiej masci, masci wszelakiego pochodzenia, bibelotow i drobiazgow, ktore można ale nie zawsze jest to prawdziwe, identyfikowac z Tajlandia. Na koniec podarowalismy sobie masaze - Beti masaz stop a ja masaz calego ciala po których wyszlismy lekko obolali, bo okazalo sie, ze mimo wakacji jeszcze trzyma nas stres w miesniach, organizm jeszcze potrzebuje chwili pracy nad nim, żeby dojsc do rownowagi, ale mamy w perspektywie jeszcze tyle czasu, ze powinno nam sie to udac.

Jutro jedziemy na farme sloni a pojutrze na szkole gotowania. I to może sie okazac najbardziej kulinarny dzien naszej wycieczki.

2009-11-13T23:54:00.000-08:00

13.11.2009

Kazdy ma taki swoj sygnal w komorce, ktory doprowadza go do bialej goraczki, kiedy rozlega sie o niemozebnej godzinie porannej zwiastujac wstawanie, szykowanie sie i wyjscie do pracy. Jestesmy jak psy pawlowa, reagujemy nerwowo na jeden okreslony dzwiek. Nie slinimy sie co prawda, ale mechanizm tego zjawiska jest dokladnie ten sam. Dla nas tym dzwiekiem jest niewinna melodyjka w moim telefonie i dzis rano o godzinie 7:30 rozpoczl sie proces budzenia, ktory, z gory uprzedzam, skonczyl sie dla budzika fatalna porazka. Nacisnawszy 5 razy drzemke doszedlem do wniosku, ze sa wakacje nalezy nam sie dluzsze spanie i ze jeszcze chwilke polezymy. Chwilka trwala do godziny 11:30 ( czyli dla naszych organizmow do 5:30 rano) i szczerze mowiac wstajac caly czas chcialo nam sie spac. Jednak plan tego miaณ byl wypelniony dwiema wycieczkami, a lenistwo i trudy podrozy chcialy nam ten plan zniweczyc. Noc byla bardzo goraca, szczegolnie ze trafilismy na pokoj bez klimy, za to z oknem na dyskoteke. Nie moglismy nieotworzyc okna, bo ugotowali bysmy sie, dzieki czemu poznalismy wszystkie hity tego lata, a wlasciwie juz jesieni. Pierwszym naszym punktem programu byl palac Wat pho a potem posag lezacego buddy. Sa to tak turystyczne miejsca, ze palca nie bylo gdzue wetknac i nie be๊dziemy sie zbytnio o nich rozpisywac, bo wszyscy o nich pisza i sa tak piekne esencjonalne dla Tajlandii, ze nic nowego bysmy nie wymyslili. Po drodze do tych budowli, zgodnie z tym co przeczytalismy w Lonely Planet, spotkalo nas kilku naganiaczy, ktorzy chcieli za wszelka cene odwiesc nasod pomyslu pojscia do palacu (uzywali takich argumentow jak - modla sie mnisi, bo krol jest chory, nie wolno wchodzic; jest juz za pozno, trzeba isc gdzies indziej) i chcieli takze nas odwiezc tam gdzie jest to " gdzies indziej".

Na szczescie wiedza co nieco o sposobach, jakich czepiaja sie naganiacze dotarlismy spokojnie do palacu a potem do innego kompleksu z lezacym budda. W tym drugim zabytku bylo o wiele mniej ludzi, panowal wzgledny spokoj a budda o dlugosci 47 metrow rzeczywiscie robil wrazenie. Podobno ten posag pokazuje go w momencie, gdy osiaga nirwane. Miina nato wskazuje, wiec przy wejsciu chcialem zapytac co lykal budda, zeby osiagnac to co jest zilustrowane swiatyni.

Po tych duchowych przezyciach przejechalismy do Chinatown ( Riksza za 80 batow) gdzie chcielismy sie zgubic w malych chinskich uliczkach. Udalo nam sie to doskonale i musimy zgodzic sie z tym co pisza inni o tej dzielnicy - jest taka jak sobie wybrazalismy chiny. Zatloczona, lekko nieswieza, przepelniona wszystkim o rikszy przez wozek z jedzeniem az po worek ze smieciami. Masa samochodow, ludzi idacy drobyni kroczkami,malo bialych duzo zoltych. Czulismy sie troche wyalienowani, ale byliœmy glodni a dobre jedzenie zawsze gromadzi dobrych ludzi wiec ฟeby sie troche zasymilowac z ludnoscia tubylczazaczelismy szukac baru dla lokalesow.

PIerwszych kilka albo byณo nastawionych na obcokrajowcow ( ceny wyzsze niฟ sie spodziewalismy) albo o takim poziomie higieny, ze gdyby istnial w Tajlandii sanepid, to nie tylko zamknalby je od reki, ale takฟe wydalby zakaz dzialalnosci gastronomicznej do czwartego pokolenia wlacznie.

Znalezlismy natomiast miejsce, gdzie stolowalo sie wielu chinczykow z szybka rotacja, co zawsze gwarantuje swieze potrawy. No prawie zawsze. Tu akurat bylo swiezo i na glebokim tluszczu, a to z doswiadczenia wychodzi na dobre ( moฟe troche obciaza watrobe, albo pozostawia w spokoju odbyt). Na poczatek zamowilismy po 2 sajgonki z krewetka (po 60 groszy) a jak sie okazalo, ze to wysmienite danie schrupalismy na pniu, zamowilismy jeszcze kilka i danie, ktore wypatrzylismy u kogos na stole. Chyba pierwszy raz w zyciu udalo mi sie otrzymac cos, czego wiekszosc skladnikow pozostawala dla mnie tajemnica. Ryz byณ latwy odgadniecia i makaron sojowy, ale reszta... Grunt ze chrupalo ibylo smaczne. Chinczycy siedzacy na okoณo nas kiwali do nas glowami i usmiechali sie do nas patrzac jak jemy ich ulubione potrawy raz po raz zachecajac do dolania sobie zielonej herbaty z duzego dzbanka, jaki stal na stole.

Pelna intergacja, choc ฟadne z nas nie mowilo ani slowa w jezyku, ktory bylby zrozumialy dla drugiej strony. Za te uczte wyszlo nam 6 zl z kawalkiem i calu uradowani wrocililismy do naszej kryjowki na Khaosan road. Wieczorem Beti zaproponowala, zebysmy pojechali do dzielnicy czerwonych latarni, czyli na ulice Pathong, gdzie gniezdzi sie cale zlo Bangkoku. Mlode dziewczyny handlujace swoimi wdziekami, mlodzi chlopcy sprzedajacy swoje nieopierzone jeszcze atrybuty oraz cala chmara handlarzy plci roznej, dystrybuujaca podroby wszystkiego co sie rusza. Zegarki Tag Heuer, torebki burberry, portfele Luis Vitton i co tam sobie czlowiek wymarzy. Chodzac po tych ulicach widzielismy jak wszystko jest lepsza lub gorsza, ale podroba rzeczywistosci, jak panienki w kusych strojach mamia samotnych lub pijanych facetow obiecujac sztuczna przyjemnosc, wypelnienie wypranego z rzewistosci stanu odczuciowego za prawdziwe, a jakze, bathy tajskie. Blyskotka dla turystow, kt๓rzy mysla ze przezyja cos wyjatkowego, choc patrzac na niekt๓re z dziewczat wygladajacych zza zaslon barow, estetyki nie psuly, a wrecz przeciwnie. Mimo wszystko nie zdecydowalismy sie byๆ widzami PingPong show.

Wrocilismy do naszej norki, uprzednio odwiedzajac maly tajski barek, w kt๓rym zjedlismy ryz z kurczakiem na ostro ( do popicia wyciskany sok z mandarynek - jeฟeli ktos mowi ze magazynowanie energi slonecznej jest nieefektywne - zapraszam na szklaneczke slodkiego jak miod i pachnacego sloncem soku zdojrzewajacych w naturalnym cieple mandarynek) . Wyczuwalna nuta trawy cytrynowej dominowala znow nad innymi przyprawami, kurczak smakowal w tej kompozycji wysmienicie, mamy nadzieje, ze nie b๊dzie chcial za to refundacji w postaci dlugiej modlitwy do jednego z porcelanowych bogow jutro rano.

14.11.2009
Kurczak nie dal o sobie znac, wrecz przeciwnie. Fizjologia czlowieka jest nieprzejrzana do konca i jak zwykle podczas wiekszych zmian czasowych zachowuje sie tak, jak chce. A wlasciwie sie nie zachowuje.
Lepiej bylo ze wstawaniem dzis, bo budzik poderwal nas w miare szybko i dosc sprawnie o godzinie 6:45 wyszlismy z pokoju, zeby zdazyc na autobus do najwiekszego plywajacego marektu wokol Bangkoku - Damnoensaduak. Prosze sobie wyobrazic Wenecje, wyrzucic wszystko co europejskie i ladne, zostawic kanaly, nabrzeza i lodzie (gondole tez prosze usunac z tej wizualizacji), teraz na kazda z lodzi wsadzic starsza pania, dac jej do srodka kuchnie polowa z konca wyposazowna w palnik gazowy i wielka patelnie i miseczki ze skladnikami do gotownia potraw, ktorych nazw jeszcze nie poznalismy. Druga grupa to paniena takich samych lodziach, ale sprzedajace owoce i warzywa, trzecia grupa to panie sprzedajace pamiatki, souveniry i inne zelastwo a czwarta, chyba najliczniejsza to lodki z turystami. No i wlasnie o te czwarta grupe, do ktorej sami niestety nalezelismy, rozbil sie calu urok wycieczki. Okazalo sie bowiem, ze targ ten o godzinie 9:00, czyli podczas naszego pobytu, zamienia sie w klebowisko turystow, kt๓rzy chca podejrzec po cichu zwyczaje panujace na oryginalnym targu warzyw i owocow.

Konia z rzedem temu, komu udalo sie zrobic zdjecie choc jednej oryginalnej lodzi z warzywami, tak ฟeby w kadr nie weszly 3 lub 4 inne lodzie wypelnione po brzegi ciekawskimi bialasami (takimi z reszta jak my). Caly urok ulatuje w momencie kiedy naturalne srodowisko jest zanieczyszczane lapczywa emocji ludnoscia naplywowa (nomen omen), ktora tak miesza sie z lokalnymi postaciami, ze nagle jest jej tyle samo lub wiecej i miejsce przestaje byๆ magiczne. Przynajmniej dla nas, bo dla tych pan na lodziach magiczne zapewnesa dochody po przejsciu tajfunu zakupowiczow z innej strefy platniczej, a biorac pod uwage poziom cen w Tajlandii, plywajace panie mogly miec duze przebitki na popularnych towarach i i tak znajda one swoich amatorow.

Temperatura poza Bangkokiem jest mniejsza, choc moze to nie kwestia temperatury tylko wilgotnosci. Tam po prostu jest wiecej przestrzeni, wiatr ma czas sie rozpedzici ma skad brac swieze powietrze, z wieksza iloscia tlenu. Takie przynajmniej mielismy wrazenie, choc slonce stalo w pozycji gotowosci bojowej.
Dzis wieczorem ruszamy do Chiang Mai i jutro rano be๊dziemy ponad 700 km na polnoc od Bangkoku. Tam jest podobno chlodniej.

Wylot z Warszawy i przylot do Bangkoku

2009-11-13T04:58:00.001-08:00

11.11.2009
Poranek był zaskakujaco spokojny. Takie wyjazdy przewaznie powoduja napiecia przedwyjazdowe, ale tym razem chyba nie było na to czasu. Jeszcze wczoraj kazde z nas siedzialo do pozna w nocy w pracyi ogarnialo wszystko to, co mialo sie dziac podczas tych dni, kiedy będziemy dobre kilka tysiecy kilometrowod domu. Czesciowo spakowane bagaze spaly z nami na podlodze w duzym pokoju a poszczegolne rzeczy krzyczaly wrecz "weź mnie, weź mnie". Zdecydowalismy jednak, ze nasze bagaze nie będą ciezsze niż 10 kilo ( co nam sie nie udalo, bo mój wazy 12 a Beti 10,5 ) ale i tak jest to sukces. Podrozowanie tylko we dwojke ma swoje ograniczenia, wiec minimalizacja ciezaru na plecach jest pierwszym elementem dobrego przygotowania do wyprawy. Tym razem nie będzie nikogo, kto moglby zostac z bagazami, podczas gdy reszta idzie na rekonesans miasta. Jestesmy zdani tylko na siebie, ale wiedzac o tym, można sie do tego odpowiednio przygotowac. Nasze plecaki były gotowe dzis rano i cale usmiechniete czekaly na Kefa i Mery, którzy przyjechali wraz z Gabra, aby nas gremialnie odwiezc na lotnisko. Moja siostra jeszcze przed wszystkim sfotografowala szczesliwie zakwalifikowane do wziecia udzialu w podrozy ubrania ( dziwilia sie, jak można wziac tak malo rzeczy na 3 tygodnie - jej niewypowiedziana obawa zdawala sie komunikowac ' z taka iloscia ciuchow albo będziesz sam robil przepierke albo regularnie będziesz smierdzial' ) i udalismy sie do portu lotniczego noszacego imie naszego wielkiego kompozytora, do którego prawo także uzurpuja sobie potomkowie Napoleona. Może wlasnie dlatego Air France lata, w odroznieniu od innych waznych linii lotniczych, z osobnego terminala nr.1
Teksnota za wypoczynkiem jest tak duza, ze z wielkimi bananami na twarzach wsiedlismy do samolotu z destynacja AMSTERDAM i ladujac mentalne baterie mysla o wakacjach jakie przed nami oddajemy sie myslom o wszystkim tym, co nas spotka przez najblizsze 3 tygodnie.

W Amsterdamie spedzilismy kilka dosc wolno przemijajacych godzin, ale godziny czekania na polaczenie w drodze na wakacje sa jakby troche krotsze, niż w przypadku kiedy siedzi sie na lotnisku w drodze powrotnej, a perspektywa rysuje sie ksztaltami budynku biurowego, do którego nastepnego dnia trzeba isc do pracy. Czytanie ksiazek i przewodnikow w polaczeniu z doprezycowaniemco będziemy robic przez pierwsze dni pozwolilo w miare efektywnie spedzic czas pomiedzy lotami i około 20:15 ujrzelismy wielkiego Boeinga z niebieskimi inskrypcjami na obudowie, co w polaczeniu z tabliczka BANGKOK przed wejsciemdo bramki swiadczylo niezbicie o fakcie, ze dobrze trafilismy. Lot KLM do stolicy Tajlandi miał sie stac zaraz naszym udzialem.
Zaladowanie samolotu nie roznilo sie niczym od tego, do czego przywyka każdy podroznik lecacy na dluzsza trase, podano napoje i poduszki z kocykami, wlaczono klimatyzacje, od ktorej momentalnie dostaje sie kataru, zaczynaja powoli wysychac oczy i traci sie glos. A ja myslalem, ze problemy z klimatyzacja w tym roku sie już skonczyly...
Lot odbyl sie wlasciwie bez przeszkod, oprocz efektu syrenu pokladowej, ktorej dzialanie zdecydowalo nam sie zaprezentowac około 1,5 roczne dziecko siedzace 4 rzedy przed nami. Oczywiście każdy kocha dziecim każdy jest wyrozumialy i każdy wie, ze podroz z dzieckiem to nie latwe zadanie, ale kiedy czlowiek probuje znalezc odpowiednia pozycje na niewygodnym siedzeniu samolotowym, kiedy oparcie pije w ramie a glowa opada na ramie zdziwionego pasazera obok wszelkie bodzce dodatkowo przeszkadzajace w oddaniu sie Morfeuszowi, szczególnie jeżeli trwaja kilka godzin i maja powyzej 100 dB, sa nieznosne i doprowadzaja do rozpaczy. Dziecko, którego pochodzenie oceniamy na miedzy Korea Poludniowa a Wyspami Kurylskimi wlaczylo jamochlon około godziny 22:00. Może było glodne, w koncu to pora kolacji. Antidotum na jego krzyki było zalozenie sluchawek rozdanych przed kolacja i ustawienie glosnosci na 10. To ustawienie jest po to, żeby szum silnikow nie przeszkadzal w ogladaniu filmu lub sluchaniu muzyki. Konstruktorzy nie przewidzieli jednak krzyczacego dziecka, wiec co jakis czas przez puszczane na kanale 10 "Old Country Songs" przebijalo sie cos, co w transkrypcji musialoby być zapisane jako " aaaaaaaoooooeeeeeeee", tylko znacznie dluzsze i na wyzszych rejestrach. Noc zapowiadala sie zachecajaco. Uznalismy, ze dobrym srodkiem znieczulajacym będzie butelczynka bialego wytrawnego i rzeczywiscie zadzialala natychmiastowo. Po zjedzeniu i napiciu zaczelismy sie obsuwac w krag nieswiadomosci i już zaraz byliśmy jak dwa suselki, ktore zawijaja noski w ogonki, żeby im zbytnio nie zmarzly podczas blogiego wypoczynku. Malenki Azjata jednak za nic miał te sielankowosc sytuacji i wlaczyl efekty dzwiekowe o takiej czestotliwosci, ze poderwalby na rowne nogi pulk wojska po ciezkich, kilkudniowych manewrach. Do standardowego wrzasku dziecko dolaczylo efekty, ktore przypominaly polaczenie szlochu z przerwa na wymioty. Nie wiem, czy zaszkodzilo mu jedzenie, czy plakalo już tak dlugo, ze organizm zaczal reagowac wlasnie w ten sposób. Jakby nie patrzec dosc skutecznie nie dawalo to spac pasazerom w obrebie kilku rzedow. Problem polegal na tym, ze nikt nie bardzo miał pomysl jak zakonczyc sytuacje. Ewkuacja samolotu nie wchodzila w gre ( osiagnelismy już wysokosc przelotowa i byliśmy nad Rosja ) zatkanie dziecka byloby niehumanitarne, rodzice wygladali na zatroskanych. W szachowej nomenklaturzeto sie nazywa pat. A wlasciwie to był szach mat, bo pat to sytuacja, gdzie nikt nie wygrywa, a tu gowniarz najwyrazniej miał nad wszystkimi przewage i nie miał zamiaru dac za wygrana. Dlatego polecamy podczas podrozy mieć przy sobie korki do uszu. Sa one na tyle skuteczne, ze wyciszaja silkni odrzutowe, wiec w pewnym stopniu powinny tez zniwelowac efekt wrzeszczacego przez kilka dlugich, nocnych godzin dziecka. Mimo wszystko kochamy dzieci.

Dotarcie do centrum podroznikow czyli ulicy Khaosan było zadaniem o tyle latwym, ze sami sie zdziwilismy, poszlo tak szybko i bezbolesnie. Wychodzac z samolotu uderzyl nas po twarzach goraca, fizycznie lepka atmosfera stolicy Tajlandii, ale w powietrzu nie wyczuwalo sie nieprzyjemnego zapachu. Ladaujac w Delhi czy Mexico City goracemu powietrzu towarzyszy nieprzyjemny smrod. Tu było zupelnie inaczej. Ale jak zwykle dalismy sie mentalnie zaskoczyc temu uderzeniu. Jakbysmy pierwszy raz ladowali w cieplym kraju.

Wybralismy transport express busemi za cene 150 bathow dostalismy sie bezpiecznie do dzielnicy Banglamphu - do mekki backpackersow. Dojechawszy do wyzej wymienionej znalezlismy w miare szybko maly hotelik z malutkim pokojem i udalismy sie na rekonesans dzielnicy. Ilosc obcokrajowcow, jaka przemyka po ulicach jest zadziwiajaca. Mysle, ze widzialem ich dzis wiecej niż lokanej ludnosci, szczególnie ze powoli zaczyna sie sezon turystyczny. Troche rozbici po locie z Warszawy pokrecilismy sie po ulicach, spotkalismy dwojke Polakow - Kasie i Olafa, którzy podrozuja dookoła swiata i poszlismy zjesc zupe z krewetkami i zielone z wolowina. Ilosc jedzenia, jaka nas otacza jest przytlaczajaca, ale obiecalismy sobie, ze zaczniemy spokojnie, kesami wgryzac sie w lokalna kuchnie, żeby nie było tak jak w Meksyku, kiedy pierwszego wieczoru zjedlismy w knajpie u Zenona i nastepnego dnia wszyscy wycieczkowicze mieli, ze sie tak wyraze, przesrane (patrz blog o meksyku w zakladkach linki). Skonczylo sie ba drobnej, ale jakze pysznej przekasce. Zupa z mlekiem kokosowym była ostra, ale nie tak ostra, zebym miał sie bac to co zrobi z nia mój zoladek i jak zareaguje u na drugim koncu ukladu pokarmowego. Z delikatnym smakiem kokosa konkurowal smak kwasny, chyba pochodzenia limonkowego. Do tego wszystkiego warzywa, których jeszcze nie poznalem i duzo, bardzo duzo trawy cytrynowej. Bajecznie. A to dopiero poczatek...

Teraz już wiem, ze mylilem sie do tego, czy noce sa chlodniejsze od dni w Bangkoku. Otoz nie sa. Ilosc wody jaka sie wypija, żeby zaspokoic pragnienie jest natychmiast wypacana kazdym najmniejszym porem w skorze, Troche jak w saunie, tylko tu nie można nakryc sie recznikiem, powiedziec innym gosciom 'dowidzenie' i wyjsc na zimny prysznic w normalne warunki. Temperatura tutaj to cos a la zepsuta klimatyzacja w biurze bez okien w lipcu z szybami na poludnie, albo stanowisko dowodzenia piecem ciaglego odlewania stali w hucie warszawa przed zainstalowaniem urzedzen chlodniczych. Dante jak pisal o piekle musialbyl inspirowac sie wycieczka do Bangkoku. W stanie permanentnego przepocenia mycie niespelnia podstawowej funkcji, bo gdy bierzesz recznik do reki nie wiesz czy scierasz kropelki wody czy już potu. Oczywiście, gdybysmy byli w Kambodzy sprawa bylaby by jasna. To niewatpliwie bylby PolPot.

Zmiana czasu wplynela na nas nieagresywnie, ale poniewaz chcemy jutro zobaczyc jak najwiecej kladziemy sie spac o polnocy i nastawiamy budzik na 8:00 ( czyli na 1 w nocy w Polsce). Wakacje, kurcze...

Planowany wyjazd 11.11.09

2009-10-13T14:46:00.000-07:00

W dniu 11.11.2009 wybierzemy się w pierwszą naszą podróż tylko we dwoje. Podobno Tajlandia to kraj uśmiechniętych i szczęśliwych ludzi. Czy my wrócimy także uśmiechnięci i szczęśliwi? Na pewno potrzebujemy tego wyjazdu i te 3 i pół tygodnia naprawi nasze skołatane nerwy bo eksploatując się fizycznie będziemy relaksować się psychicznie.

I to jedzenie... Mleko kokosowe i imbir delikatnie schowany za zapachem zielonego chilli. Już się nie mogę doczekać.