`Where is my mind...?

Cyberpunk girl

noreply@blogger.com (Layali) — Wed, 14 Feb 2018 13:18:00 +0000

Coś cyberpunkowego. :p Jak wszyscy, to wszyscy.

Best of 2017

noreply@blogger.com (Layali) — Fri, 29 Dec 2017 08:37:00 +0000

Myślę, że to był udany, pełen progressu rok. :)

Więcej jak zwykle na mojej stronie z portfolio https://www.artstation.com/alexineskiba

Małe zmiany na blogu

noreply@blogger.com (Layali) — Tue, 21 Nov 2017 08:11:00 +0000

Zbyt dużo czasu minęło od ostatniej publikacji posta. Chcę spróbować reaktywować stronę, aby nie wisiała jako przestarzałe portfolio, czy martwy dziennik życia. Przebudowałam więc zakładki, zaprowadziłam porządek, powymieniałam linki, oraz ustaliłam sobie dokładnie, jakimi statusami z życia będę się tutaj dzielić w postach.

Ogólnie rzecz biorąc, moje blogowanie marnieje. Nie jestem taką samą, zapałową blogerką jak kiedyś - napisanie nowego rozdziału na blogu z opowiadaniem okazuje się wyzwaniem. Nie ma to jednak nic wspólnego z moim brakiem weny, czy chęci do kontynuowania naprodukowanych opek. Zwyczajnie krucho u mnie z czasem. Nie da się żyć w dwóch wymiarach jednocześnie. Poświęcając się karierze (ha) concept artystki w realu, siłą rzeczy więdnie moja aktywność w blogowym pisarstwie. Ale cóż - nowe buty na zimę same się nie kupią.

Co do mojej debiutanckiej książki - wszystko idzie zgodnie z założonym planem, przynajmniej mniej więcej. Nie mam takiej mocy, aby czegokolwiek przyspieszyć, do niektórych procesów trzeba się zwyczajnie uzbroić w cierpliwość. Chociaż niejednokrotnie powątpiewałam w story, które przyszło mi do głowy już 5 lat temu (szmat czasu), ostatecznie nie mogę się doczekać, kiedy ujrzy światło dzienne. Zdradzę obawę, że martwię się nieco jak przyjmie je skrajnie prawicowe środowisko.

Co do blogów - będę je kontynuować, chcę wszystkie opka doprowadzić do końca. Chamiko było, jest i pozostanie już raczej na zawsze numerem jeden w moim serduszku. Jak tylko skończę WU (a kończy się niebawem, jeśli chodzi o ilość rozdziałów), sprintem wezmę się za HG i piłować je będę do końca. Zakładam, że potem ruszę z HM, albo z Dziejami Smokożercy, albo może nawet pokuszę się na drugą część HB. Jak więc widać, planów co nie miara. A życie ucieka tak prędko. Na dodatek jeśli debiut się jakoś przyjmie i nie zostanę zlinczowana, na pewno wezmę się za pisanie kolejnej książki.

A do tego wszystkiego dochodzi jeszcze praca jako artystka. Gdy to wszystko podsumowuje, zaczynam zadawać sobie pytanie: dlaczego dzień ma tylko 24h?

Pozdrowienia z Wawy. Zastanawiam się czy w tle kształtuje się smog, czy to tylko ładna mgiełka?

Najnowsze prace + podsumowanie miesiąca

noreply@blogger.com (Layali) — Thu, 06 Apr 2017 08:05:00 +0000

Marzec skończył się zdecydowanie zbyt szybko i zdecydowanie za mało w ciągu tych 31 dni zrobiłam. A już w ogóle zbyt szybko skończył się ten cudowny, słoneczny weekend, od którego dostałam nowe pokłady siły i energii do spełniania się w swojej pasji. Kiedy jest tak ciepło i w powietrzu czuć zapach wiosny, aż chce się żyć, a najlepiej wyjść gdzieś na dwór i poza domem popracować. :d

Ostatnio porobiłam nowe prace, z których jestem całkiem, całkiem zadowolona, acz nie mogę nazwać je perfekcyjnie udanymi. ^^" Jak zwykle przy ich tworzeniu narzekałam na swój tablet. Mój 5-letni już sprzęt przeistoczył się w małe gówienko, które coraz częściej odmawia współpracy; złom zwyczajnie traci kontakt z laptopem, zmiana kabla usb nic nie daje. Ledwo zipie, a ja razem z nim. Przydałby mi się nowy tablet graficzny, ale wciąż jeszcze na niego zbieram. Niesamowite jak te sprzęty potrafią być drogie... Sknerzy są wszędzie. Mimo wszystkie z każdym dniem jestem bliżej, niż dalej.

O to, co nagryzmoliłam.

Prace standardowo można oglądać na moim dA, artstation i instagramie. :) Przy okazji, wiadomo, pracuję nad różnymi koncpetami do gier, których ujawniać niestety nie mogę. Przynajmniej na razie. ;)

Na blogach praca jakoś idzie. Ostatnio ożywiło mi się HG, wszystko dzięki temu, że powróciła mi wena do kontynuowania opowiadania. Pisałabym chętnie znów następny rozdział, ale wraz z przyjściem nowego miesiąca pojawia się pora na WU. Zabawne, że zamierzałam to opko zakończyć na 10 rozdziałach... Już wiem, że mi się to nie uda. xD

Dostałam nowe informacje w sprawie mojej książki "Uwolnić Bogów", którą zamierzam wydać. Recenzentka, do jakiej wysłałam druk, zakomunikowała mi, sypiąc komplementami, że sama zmusi mnie do tego, abym ją wydała. Muszę się tym pochwalić, bo poczułam takie ciepło na sercu, że myślałam, że wpadnę w samozachwyt! Wciąż jednak muszę poczekać, aż skończy czytać całość - do końca zostały jeszcze jakieś 2-3 rozdziały. Dopiero wtedy, kiedy dostanę od niej finalną opinię, zacznę rozsyłać książkę po wydawnictwach. Jeny. Wychodzi na to, że jeszcze trochę czasu poczekam sobie na wszystko, zwłaszcza, że wydawnictwo też nie musi na drugi dzień dać odpowiedzi, czy zechce wydać tego mojego (po)twora. Niemniej uzbroję się w cierpliwość, bowiem jednak wydanie książki to jedno z marzeń, które po prostu muszę spełnić, albo zwariuję. ^^" W między czasie trwają pracę nad kolejną powieścią.

Jak ja się z tym wszystkim wyrabiam?

Najnowsze prace

noreply@blogger.com (Layali) — Thu, 16 Mar 2017 16:07:00 +0000

A wzięło mnie coś na pejzaż zimowy. ;) Przy okazji pobawiłamsie trochę pędzlami. Zdecydowanie bardziej podoba mi się ten drugi. Obrazków nie malowałam długo - zajęło mi to w sumie niecały jeden dzień. :D

ArtStation

Marzec to piękny miesiąc

noreply@blogger.com (Layali) — Thu, 09 Mar 2017 09:43:00 +0000

Marzec to piękny miesiąc. Może nie ze względu na potrafiące dać w kość kaprysy zmieniającej się pogody, ale na święto, które się podczas niego pojawia. W moim przypadku są dwa święta, bo jeszcze moje urodziny. :D Ale mowa głównie o 8 dniu marca, rzecz jasna. Ten post powinien pojawić się pewnie wczoraj, bo dziś już mamy 9, ale czy takie święto, w którym kobieta czuje się wyjątkowa nie mogłoby trwać troszkę dłużej jeśli nie wiecznie? ;) Tym postem może choć troszkę je przeciągnę.

Oby wyszło na zdrowie, bo co za dużo to...

No właśnie. ;)

Proszę mnie nie brać za feministkę, ale jak każda kobieta lubię być doceniana i obdarowywana. Bukiet tulipanów, czekoladki, martini, którego nigdy nie wypiję, bo nie lubię, nowe ciuszki, pozmywane naczynia... Takie prezenty chciałoby się dostawać codziennie, ale co się niestety z tym wiąże, to słabnący słodki smak tych prezentów. W końcu czar, który trwa wiecznie, przestaje być czarem. Staje się czymś monotonnym, a w obliczu monotonności człowiekowi zaczyna doskwierać głód, potrzeba przełamania jej i zrobienia, lub otrzymania czegoś jeszcze lepszego. Wyobraźmy to sobie. Facet stający na głowie, by zadowolić swą kobietę. W sumie czy niektórzy już tak nie postępują? Mój dla przykładu zarabia, by niczego nam nie brakowało, podczas gdy moje zarobki... są jakie są. xD Tak samo czynią, czy powinni czynić w związkach pozostali - dbać o dom, dokładać się do niego, acz wydaje się, że to tylko kobieta przykłada do niego największą rękę, bo sprząta. :D Czy w takim wypadku nie jesteśmy jednak na równi z mężczyznami przez cały rok?

Tego jednego dnia czujemy się wyjątkowe, nasz wysiłek zostaje doceniony, mężczyźni sypią nam życzenia, kłaniają się, partner przypomina, jak ważną dla niego jesteśmy osobą. Ach, co za czas! Ja jednak nie zapominam, że nie tylko tego dnia jestem wyjątkowa, i nie tylko tego jednego czuję, że ktoś coś dla mnie robi, bo myśli o moim szczęściu.

Cieszmy się!