Tales from the Blog Zone

III. Time Machine

2015-01-26T03:02:00.004-08:00

"Pagsisisi? Bakit naman ako magsisisi? Ang mahalin at makapagbigay ng pagmamahal ay ilan sa pinakamasayang pakiramdam ng buhay. Pagsisisihan ko lamang ang lahat kung hindi ko sinubukan ang alin man sa dalawang iyon at bigyan ang sarili ko ng pagkakataon na mahalin... na makaranas ng mga masasayang alaala."

Pagod.

Nakaramdam ako ng pagkapagod kahit napakadali lang naman ng ginagawa ko. Anong nakakapagod sa pagbibigay ng lobo sa mga bata? Pagpapa-litrato? Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Ang aking nakaraan, kasama ang iba. Bumibigat ang aking hininga. Dapat kong ipagpatuloy ang aking ginagawa ngunit meron sa loob ko ang nag-uutos sa akin na lapitan siya, at isa pang nag-uutos na huwag na lang. Takot at pangamba man ang nangingibabaw, bahala na. Pero huli na para sa naiipong lakas ng loob, paalis na sila. Sa mga mata ko na lamang sila mahahabol at iyon na rin marahil ang huling pagkakataon ko na makikita siya.

"Tara, kunin na natin ang sweldo sa opis. Ok ka lang ba pare?!"

Matatapos na ang araw. Mukha ba akong ok? Masasapak ko ang sinumang magtangka at magkamaling magbiro sa akin. Badtrip at talagang nakakainis. Bakit ba ako nagkakaganito? Apektadong apektado sa mga nakita. Matagal na kaming wala. At wala ng namamagitan pa sa aming dalawa, kaya dapat ay hindi na ako nagkakaganito. Dapat ay hindi na.

Tulala. Isang kalabit mula sa aking likuran ang nagpabalik sa aking diwa. Tinatawag na pala ang pangalan ko para sa pag-aabot ng mga nakasobreng pera. Pagkakuha ng sinuweldo, ibinulsa, dali dali na akong umalis para umuwi. Habang naglalakad, hindi ko maiwasang hindi isipin pa rin ang mga nangyari. Para itong na-glue sa utak ko. Inuutusan ang mga paa ko na magtungo sa isang lugar na pamilyar sa akin. Matagal kong iniwasan at nilayuan. Ang lugar na iyon na dati naming tagpuan, malapit sa lumang simbahan ng bayan. Hitik sa mga masasayang alaalaat eksena ng pagmamahalan. Bakit ba ako nandirito?

At bumuhos ang napakalakas na ulan...

Lunes. Ano naman kung unang araw ng pasukan. Suot ko pa rin ang parehong uniporme. Bilang pa rin ang allowance na ibinibigay sa akin ni Mama, na ipinanglalaro ko lang naman ng video games kapag uwian na. Ikalawang taon ko na dito sa mataas na paaralan at nakukuntento na ako sa itinatakbo sa araw araw ng boring kong buhay. Gigising sa umaga, papasok, uuwi, buhay estudyante. Tinatyaga ko na lang, pasa-saan ba't matatapos rin ang ilan pang mga taon ko dito. Pare-parehong mga mukha ulit. Sila silang mga maiingay parin ang nagdadaldalan. Pakunswelo ko na lang at ikinatutuwa ko pa rin ay papasok pa rin ako sa pinakamataas na seksyon ng baitang namin. Dun ko lang nasasabi sa sarili ko na matalino rin pala ako kahit papaano.

"Hoy, musta?!"

Si Janson. Isang tapik sa balikat ko habang naka hawak-kamay pa sa isang sexy at matangkad na babae. Kung iisipin, ikalawang taon na rin nilang mag-syota buhat ng magpatulong pa sa akin si Janson na manligaw sa babaeng iyon. Kahit nakakatamad, pumayag akong maging tulay sa kanilang dalawa para matapos na lang. Wala rin naman akong paki-alam sa mga magkakarelasyon sa klase. Marami pang bagay ang dapat pagtuunan ng oras at panahon.

"Ok lang tol...
2 years na kami. Siya nga pala, si... bago nating kaklase."

May bagong lipat. Maganda siya. Hindi na ako nagtaka nang maboto at manalo siyang pinakamaganda sa klase. Nakikitaas na lang ako ng kamay para bumoto sa sinumang mananalong klas opiser. Wala rin naman akong pakialam basta maraming magtaas ng kamay, dun na rin ako. Hindi ko namang akalaing maboboto akong pinakagwapo. Sinong Hudas naman ang nagsama ng pangalan ko sa listahan ng pagbobotohan? At sumang-ayon pa ang buong klase. Nakakainis. Nananahimik tapos bigla magiging ganito na. Premyo ko na lang ay dahil maganda ang kapareha ko. Madali lang naman siguro ang magiging trabaho ko. Hindi tulad ng taga-saway ng maiingay o taga-sulat ng napakahabang lektyur sa blackboard. Pero iba pala ang magiging pakiramdam at ang kahahantungan ng lahat.

Gusto ko ang mga eksenang masaya, puno ng kaligayahan ang kanyang mukha. Kahit na tumatakas ako para maglaro ng video games sa tuwing may miting ang mga opiser ay bumabalik ako para umatend. Palihim akong tumitingin at makikita ang mga matatamis na ngiti sa kanyang labi. Gustong gusto kong nakalugay ang kanyang buhok. Mas maaga na akong nagigising sa umaga dahil alam kong maaga rin siyang pumapasok sa klase para gumawa ng assignment. Makakakopya ako. Bukod dun, gustong gusto ko ang sa tuwina'y pagtapik nya sa aking balikat. Ang mga eksena na magkahawak ang aming mga kamay sa mga pa-kontes at programa. Ang pakiramdam na iyon ang siyang nagpapaibayo sa akin upang lubusan pa siyang makilala. Hindi na nga siya isang ordinaryong kaklase lamang, o kapareha. Nagiging espesyal na ang lahat. Ang pagsisimula ng aming pagkakaibigan.

Mukhang hindi na titigil ang pag-ulan...

Dapat ba akong maghinanakit sa iyo sa lahat ng nangyari?
Dapat ko bang pagsisihan ang mga panahon na nakilala pa kita at
hinayaang pumasok sa mundong aking ginagalawan?
Tama bang minahal pa kita?

Pagsisisi? Bakit naman ako magsisisi? Ang mahalin at makapagbigay ng pagmamahal ay ilan sa pinakamasayang pakiramdam ng buhay. Pagsisisihan ko lamang ang lahat kung hindi ko sinubukan ang alin man sa dalawang iyon at bigyan ang sarili ko ng pagkakataon na mahalin, na makaranas ng mga masasayang alaala. Hindi ko maitatanggi ang katotohanan na wala ka na nga, wala na ang dati. Pero ang dating iyon ang hinahanap ko. Kumakapit pa rin ako sa mga alaala mo. Umaasang isang araw ay parang panaginip lang ang lahat. Kung maibabalik man ang panahon, magiging masaya rin kaya ako? Ano bang nangyayari sa akin? Nananaginip ako ng gising. Sa lakas nitong ulan, kahit gustuhin ko mang mag-taxi para pauwi ay mukhang imposible na. Baliw na lang ang bibyahe at hihinto sa harapan ko para magsakay dahil sa lakas ng ulan. Wala akong magagawa kundi ang umasa na titigil pa ang malakas na ulan na ito. Wala akong magagawa, wala, palagi na lang wala akong magagawa...

Kahit gaano na ka-ok ang lahat, hindi mo pa rin maiiwasang makaramdam ng pagkalungkot sa tuwing ikaw ay nag-iisa.

"Boss, taxi?"
"Sta. cruz lang."

Nabigla sa babaeng sakay sa likuran.

Ikaw....?!

II. Mascot

2015-01-26T02:33:00.000-08:00

I. Nakaraan
II. Mascot
III. Time Machine

"Hihilingin ko na lang na sana ay panaginip na lang ang lahat, ngunit hindi na nga ito panaginip. Katabi ko sya, at iyon din ang pinakamasakit na oras ng buhay ko."

Kung hindi lang ako nahihiya sa kaibigang nag-effort para puntahan pa ako sa bahay eh hindi ko talaga tatanggapin ang trabaho na ito. Sa dinami-dami ba naman ng raket na mairerekomenda, eh ito pang pagiging mascot ang napili. Nakakahiya kaya. Pero sa kabilang banda, malaki ang maitutulong ng perang susuwelduhin ko dito sa pagbabayad ng aking matrikula. Magtatapos na naman ang semestre at tiyak na ipatatawag na naman ako sa Cashier's nito para sa mga bayarin, hay.

Bahala na.

Magaling naman daw akong mang-aliw ng tao. At wala naman sigurong makakakilala sa akin dun. Mahalaga pa ba ang kahihiyan dito? Pera na 'to, sayang.

Teddy bear. Anlaki. Kulay brown. Sana ay hindi siya makati o mainit sa katawan. Matapos ipaliwanag ng manager ang mga gagawin ko, tumungo na ako sa lugar na in-assign sa akin. Dala ang bungkos ng lobo, masaya akong lumalakad at kumakaway sa mga taong namamasyal sa amusement park. Namimigay ng libreng lobo. May yumayakap, may nagpapalitrato. Kadalasan, mga maliliit na bata. Para akong artista. Mascot nga lang. Pero ibang klase ang pakiramdam, masaya, lalo't nakapagbibigay ka ng isang libo't isang tuwa at ngiti sa mga bata. Magaang sa pakiramdam.

Mukhang nag-eenjoy na ako...

Isang batang babae ang biglang humila ng kamay ko. Nakasuot ng pulang bestida at pula rin ang ipit sa buhok. Pulang lobo rin ang ibinigay ko sa kanya para terno. Pagka-abot ng lobo, hindi pa rin siya bumibitaw sa pagkakahawak sa akin. Narinig kong gusto nyang magpakuha ng litrato. Okey. Nakita kong tinatawag niya ang isang babae. Habang lumalapit, kumabog ang dibdib ko, natigilan.

Ang kanyang itsura...

pananamit, tindig,

maamong mukha,

maputing kutis,

Hindi ako pwedeng magkamali. Siya 'yun. Ang babaeng pinahalagahan at minahal ko ng mahabang panahon. Pinag-ukulan ko ng aking oras. Matagal na iniwasan at pilit na kinakalimutan. Siya 'yun. Siya ang aking nakaraan.

Hindi maalis ang tingin ko sa kanya. Matagal na panahon din ng huli ko siyang makita. Walang nagbago maliban lang sa ayos ng kanyang buhok na bumagay sa kanya. Anong gagawin ko? Makikilala nya kaya ako? Hindi. Hindi ako magpapakilala. Itinapat na niya sa amin ng katabi kong bata ang dala nilang digital camera. Pumwesto sa bahagyang malayo para kunan kami ng litrato. Anak niya kaya ang batang ito? May kurot sa puso habang iniisip ko ang sagot sa tanong na ito. Eh ano naman. Matagal na kaming wala. At, kung anak niya man sya, masaya ako dahil nagkaroon na rin siya ng pamilya. Masayang pamilya. Yun ang pangarap nya. Alam ko.

Bumalik ang lahat ng pangyayari. Ang mga oras na masasaya at kami ay magkasama.Wala na kami, pero bakit ganito pa rin ang nararamdaman ko sa kanya?

Pagkatapos magpalitrato ng bata, sya naman ang tumabi sa akin. Hindi ko alam ang gagawin. Gusto kong umalis at iwasan siya ngunit huli na ang lahat. Ikinapit niya ang kanyang braso sa akin habang isinandal ang ulo sa aking balikat. Sa mga sandaling iyon, muli kong naramdaman ang kasiyahan sa tabi niya. Gusto ko siyang yakapin, mahigpit at sabihing

"wala pa ring nagbago, mahal na mahal parin kita."

Bigla na lang ay niyakap niya ako. Parang totoo ang mga yakap na 'yun. Yakap na sanang nagsasabi sa akin na tinatanggap na niya ako muli sa buhay niya. Pero hindi. Naka-mascot pa rin ako. Yayakapin niya rin kaya ako kung sakaling magpakilala ako sa kanya? Hihilingin ko na lang na sana ay panaginip na lang ang lahat, ngunit hindi na nga ito panaginip. Katabi ko siya, at iyon din ang pinakamasakit na oras ng buhay ko. Ang kaninang saya ay nawala. Binabalot ako ng malungkot na pakiramdam. Masakit dahil alam ko, hanggang dito lang ang lahat. Bakit ba ako umaasa pa.

Buong akala ko'y matapos makapagpalitrato ay matatapos na ang lahat. Isang lalake ang lumapit. Dali-dali namang tumakbo ang bata para kunin ang cotton candy na dala niya. Kahit sino namang makakita, iyon ang iisipin.

Asawa nya kaya ang lalakeng iyon?

Matangkad, may itsura at mukhang may pinag-aralan. Nakakabigat ng loob ang aking nakikita. Parang gunting na pumutol sa lubid ng nararamdaman ko pang pag-asa sa kanya.

Napansin kong matagal ko na pala silang pinagmamasdan, nakatayo na lang ako. Wala na sa akin ang ingay ng lugar at mga batang lumalapit at yumayakap. Huli na rin ng mapansin kong nabitawan at lumipad na ang mga hawak kong lobo. Lumipad, isinama na ng mga lobo ang mga nararamdaman ko pa para sa kanya. Hindi ko na nahabol.

Balik sa trabaho, magpasaya at magpa-picture sa mga bata. Wala namang nakakapansin ng pag-iyak ko sa likod ng masayang mukha ni Teddy bear. Ang hirap din pala ng ganito. Tawang umiiyak. Masayang nalulungkot. Sana hindi ibawas sa susuwelduhin ko ang mga naiwala kong lobo. Pagkatapos nito, hindi na ako uulit sa ganitong trabaho. Ayoko ng maranasan ang ganito.

Ayoko ng maging mascot.

I. Nakaraan

2015-01-26T02:09:00.000-08:00

I. Nakaraan

II. Mascot

III. Time Machine

"Paano kung makita mong muli ang tao na matagal mong iniwasan at hiniling na sana ay hindi mo na makita pa? Anong gagawin mo?"

Naglalakad ako sa mall isang gabi para sana bumili ng polo shirt. Dahil matagal akong mamili, naikot ko na ang buong lugar, hindi pa ako nakakapili ng damit. Makalipas ang ilang oras, binili ko na 'yung kulay blue na polo shirt. Hindi manipis pero hindi rin sobrang kapal ng tela. Presko. Tama rin ang sukat sa hot kong katawan. Sale din kasi sila ng 50%. Pagkatapos kong bayaran, nakita ko ang katapat na fast food chain at nagdesisyon na kumain muna.

Pagkabulsa ng sukli sa polo shirt, tinungo ko ang pinto ng food chain. Ayos walang pila sa counter, makakaorder kaagad. Papalapit na ako nang mapansin ko ang babaeng iyo malapit sa pinto. Kahit nakatalikod, alam ko, kilala ko sya. Sa buhok, sa korte ng katawan, sa kutis, kahit matagal kong hindi sya nakita,

alam ko...

hindi ako pwedeng magkamali...

Siya 'yun.

Kinabahan at tumigil sandali. Isang lalaki ang tumabi sa lamesa niya. Gwapo at mukhang propesyonal. Dala niya ang tray ng pagkain nila. Andaming French Fries. Alam ko, paborito niya ang French Fries. Masaya sila habang kumakain. Kahit hindi ko marinig kung anong pinagkukwentuhan nila dahil malayo, alam ko na tuwang tuwa siya. 'Yun parin pala ang mannerism niya sa tuwing tumatawa siya. Nangungurot sa braso. Siya lang ang umubos ng lahat ng French Fries. Ang takaw pa rin. Ang saya nila. Ang saya niya.

Pagkatapos, may kinuha siyang card sa bag niya, naka-envelope at kulay yellow. 'Yun ang paborito nyang kulay. Iniabot niya ang card sa lalaki at may sinabi. Kitang-kita ko na hinawakan niya ang kamay nito. Kasunod 'nun, hinalikan siya sa labi at niyakap ng lalaki.

Tumigil ang oras sa kinatatayuan ko...

Kumabog ang dibdib. Pakiramdam ko ay nanghihina ako.

Parang walang tao sa paligid ko. Ako lang at ang babaeng tinititigan ko. Gustong umiyak ng mga mata ko pero alam kong nasa mall pa ako. Matagal na kaming wala. Wala na kami. Wala na akong karapatan pa.

Aalis na ako bago pa niya ako makita. Hindi ko maiwasang lumingon ulit sa huling pagkakataon na makikita ko siya. Ngunit ang paglingon na 'yun din ang sandali na kinakatakot kong mangyari. Lumingon siya at nakita niya ako sa labas. Suot ko ang binigay niyang polo shirt sa akin noon at alam ko, na nakilala niya ako. Ilang sandali ko siyang tinignan. Nakita ko ulit ang napakaganda niyang mukha bago ako tumalikod at lumakad paalis.

"Alexis gising na
Andito ang kaibigan mo!
Hinahanap ka..."

Umaga na. Si mama. Panaginip lang pala ang lahat. Parang totoo. Malinaw sa isip ko. Ang kanyang mukha... Nanginginig ang kamay ko. May luha din sa mga mata. Napaiyak pala talaga ako. Mabuti na lang at panaginip lang. Kung maging totoo man ang lahat ng iyon, hindi ko rin alam ang gagawin ko...

Para Sa Pinaka Mahalagang Babae Sa Akin Ngayon

2014-10-10T21:19:00.000-07:00

Totoo pala ang sinasabi nila na kung ang isang tao raw ay malayo sa iyo, lalo raw lalalim ang nararamdaman mong pagtingin para sa kanya, lalong pinararamdam ng pagkasabik na makita mo siya.

Aaminin kong minsan lang akong nakagawa ng sulat para sa iyo. Minsan naman kasi'y nagkakausap tayo. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan magsisimula kahit napakarami kong gustong sabihin. Limang minuto na yata akong nakatitig sa isang blangkong papel. Ilang beses tinangkang isulat ang ilang salita at buburahin din kalaunan. Puwede bang magsimula sa pagsasabing namimiss na kita? Maaari bang sabihin na ikaw sa t'wina ang laman ng aking isip?

Nananabik akong makita ka. Bawat araw na lumilipas ay ikaw ang inaalala. Masakit para sa aking ang hindi kita mapagsilbihan. Ang mga bagay na dapat mong nakukuha ay hindi ko naibibigay. Alam kong ang mga bagay na ito ay iyong ikaliligaya at makapagpapasiya sa iyo ng sobra.

Akala ko ang mga bagay ay may takdang panahon, ngunit sa bawat araw na lumilipas ay nararamdaman kong hindi ang takdang panahon ang magsasabi ng aking kahahantungan. Ang bawat buhay ay dapat pinaglalaban, at bawat araw na iniisip ka ay nagbibigay sa akin ng dahilan upang lumaban, upang magpatuloy kahit mahirap. Iniisip ko na tama ang aking dahilan at kilos, na tama ang aking tinatanaw na hinaharap kasama ka.

Tinuruan mo akong magtiwala muli sa pag-ibig. Parang ikaw ang susi at ako ang pintuan. Hindi ko inaasahan na sa sobrang tagal ng paghihintay ko at sa pagsasara ng pinto, mayroong isang ikaw na kakatok sa pintuang ito. Bubuksan at magpapakita sa akin ng magandang ngiti. Nung una ay nagduda, dahil hirap magtiwala sa kumakatok. Pinagisipan kong mabuti kong magpapatuloy ba akong muli. Mahirap ang maiwanan ng bisita. Bigla na lamang umaalis ng pintuan, iniiwang bukas. Akala ko ay nariyan pa, ngunit wala na pala.

Ipinaramdam mo uli sa aking ang kagandahan ng pag-ibig. Ang bawat araw ay puno ng pag-asa. Hindi mo alam kung paano mo ako napapasaya. Ang iyong mga kuwento ay aking pinakikinggan. Ang bawat pagtawa mo ay aking kinagagaanan ng loob. Ang bawat sandali na nakakasama ka ay aking pinahahalagahan. Napakasaya ko nung una kong mahawakan ang iyong mga kamay. Parang bigkis na nagdudugtong sa ating dalawa. Sa mga sandaling iyon, naramdaman kong hawak ko na ang aking pinapangarap. Naramdaman ko ang kaligayahan na matagal ko nang hindi nararamdaman. Parang ayaw ko nang bitawan pa.

Hindi ko alam kung paano o bakit nangyari ang mga bagay na ito. Kung may dahilan man ang lahat ng bagay o pangyayari dito sa mundo, pipiliin ko na lang na hindi na malaman pa kung bakit tayo pinagtagpo. Iisipin ko lang na ito ay biyaya ng Diyos. Malugod at buong puso kong tinatanggap ang kanyang biyaya. Para akong pumila ng napakatagal sa lotto at naghintay, tumaya at nanalo ng jackpot. Pero syempre mas higit ka sa anumang jackpot dito sa mundo.

Minsan, gusto kitang ipagdamot. Pagpasensyahan mo na kung madali akong magselos. Minsan kasi naiisip kong may mas magpapasaya pa sa iyo ng higit sa kaya ko. Pasensya ka na sa mga kinilos ko noon na parang bata. Sa ngayon ay limitado ang aking kakayahan, pero ipagpalagay na nating ganun, magsisikap pa rin akong higitan ang lahat ng maaaring mangyari, upang mapatunayan ang aking sarili at lubos na pagmamahal. Pagsisikapan ko ang lahat para sa iyo. Balang araw ay maipagmamalaki mo rin ako. Hindi mo naman kailangan na i-update ako sa mga bagay na pinagkakaabalahan mo. Sapat na sa akin na malaman kung ano ang kalagayan mo at kung ok ba ang sitwasyon mo, dahil mag-aalala talaga ako ng husto kung may masamang mangyari sa iyo, kaya mag-iingat ka parati.

Nakakatuwa na ang tao minsan ay humihiling sa Diyos ng kanilang gustong makuha o marating, ngunit kapag ibinigay na ito sa kanila ay tinatanggihan naman nila ito, sa pagaakalang hindi sila karapat-dapat para rito. Ang bawat biyaya ay karapat-dapat sa atin. Hindi naman siguro ipagkakaloob ng Diyos sa atin ito kung hindi natin kailangan. Dapat lamang ay maging handa tayo sa pagtanggap. At ikaw ay itinuturing kung biyaya sa akin ng Maykapal. Anumang mangyari, pahahalagahan ko ang biyayang ito, ikaw. Kung ang mga pangako ay sadyang hindi natutupad, ipapanalangin ko na lamang na gamitin ako ng Diyos na instrumento upang mapasaya ka, upang maalagaan ka at upang maiparamdam sa iyo na hindi ka na masasaktan pa. Ipinapanalangin ko rin na sana ay alisin na sa puso mo ang sakit ng nakaraan at matutong maniwala sa pag-ibig. Kung maibabalik ko lamang ang panahon ay nanaisin kong hindi na nangyari ang mga bagay na iyon.

I know that there's a lot of things I did and I haven't thought long enough before doing them. I'm sorry. If only I could tell you how much I love you.. I'm sorry for all the pain I inflicted upon you and please know that I never intended to do so...

Kung mauulit man ang buhay ko, ikaw at ikaw pa rin ang mamahalin ko. Sa iyo pa rin titibok ang puso at magpapahalaga ng totoo. Kung darating man ang panahon na makakalimutan ko ang lahat ng ito, itatago kita sa pinakailalim ng puso ko, ang lahat ng alaala, kahit hindi ganun karami pa, ay aking pahahalagahan hanggang sa ako ay nabubuhay. Nagpapasalamat ako at dumating ka sa aking buhay.

Palagi mong itinatanong sa akin kung nagsisisi ba ako sa lahat. Bakit ko naman pagsisisihan ang mga bagay na nakapagpapasaya sa akin. Mahal kita. May hindi man tayo pinagkakaintindihan, naniniwala akong kaya nating lampasan ang lahat ng bagay ng nagtutulungan. Hindi man maging perpekto ang lahat, ito pa rin ang pinangarap ko na matagal na panahon, ikaw pa rin ang pinapangarap kong makasama. Alam mo na kaya kong magbago at gawin ang lahat para sa iyo. Sana makita mo ito. Hindi man ako ganun ka ideal, kaya ko rin naman na maging mabuting kapareha sa iyo sa darating na mga panahon. Patunayan natin sa lahat na kaya nating magtagumpay. Hold my hand. Hindi kita pababayaan at makakaasa kang susuportahan kita sa lahat ng iyong pangarap. Ako ay nandito lamang sa iyong tabi, sa pinakamasayang sandali ng iyong buhay at maging sa pinakamadilim. Lingon ka lamang at naroon pa rin ako, naghihintay lagi sa iyo.

Para Kay S

2014-06-17T00:08:00.000-07:00

Isang liham pamamaalam.

Hindi ko alam kung saan o kung sa paanong paraan ko sisimulan ito. Matagal na panahon na rin ang lumipas ngunit nananatili ka pa rin sa puso't alaala ko. Ang lahat ay parang kailan lang. Nararamdaman ko pa rin. At parang hindi na ako makatakas sa pakiramdam na iyon. Hindi gumagaling at hindi mapagaling ng lumilipas na panahon. Mga tanong na hindi nasasagot. Mga salitang hindi ko nasabi sa iyo. Ang hinihiling ko lang naman na sana ay pakinggan mo muna ako bago ang lahat sa atin ay kalimutan mo. Bago tuluyan ng hindi ako ang nasa puso mo. Bago ang mga alaala nating dalawa ay unti-unting maglaho sa isipan mo.

Akala ko ang araw na iyon ang pinakama-swerte sa atin, lalo sa akin dahil kapiling kita. Ngunit hindi naging ganun ang lahat. Masakit, dahil wala akong naging pagkakataon na tuparin sa iyo ang mga pangarap na sabay nating binuo. Umalis ka, at hinayaan kita. Iyon ang pinakamatapang at pinakamasakit na desisyon na ginawa ko. Pero ano bang magagawa ko? Wala ka mang sinabing malinaw na dahilan, isinakripisyo ko ang alam kong ikaliligaya ko at ibinigay iyon sa iyo. Inakalang ginagawa mo lamang ito para sa iyong pamilya, para sa responsibilidad at propesyon, hindi ko na inisip ang masaktan. Ang mahalaga ay magawa mo ang mga bagay na iyon para sa mga magulang mo, para sa sarili mo.

Para sa akin, ikaw ang mas mahalaga. Alam ko naman na mali nang ibigin ka ng sobra, at hindi magtira sa aking sarili. Ngunit hindi ako nagsisisi sa aking ginawa. Ang bawat minuto, oras at araw na kasama kita ay ang mga pinakamasayang sandali ng aking buhay. Ang bawat yakap, suyuan at mga salita na nanggagaling sa iyo, para sa akin ay ang mga alaala ng pinakamasayang sandali na kapiling ka. Sinubukan kong ipaglaban iyon pero nauwi lang sa sagutan ng mga salita. Akala ko kasi ay tama ang inisip ko.

Nakakainis. Hindi sa iyo, kundi sa sarili ko sa pag-aakala ng mali. Naiinis ako dahil naghihintay pala ako sa wala. Hindi ko maipipilit na i-appreciate ang mga ginawa ko o kahit ang sarili ko sa iyo. At hindi rin naman ako nanunumbat o naniningil.

Pagkatapos ng araw na iyon, hindi na kita nakita pa. Hindi ko man lang nasabi sa iyo kung gaano kita pinahalagahan, kung gaano kita minahal. Hindi ko man lang nasabi ng personal na palagi ka sanang mag-iingat, na tibayan mo sana palagi ang loob mo sa pagsubok ng buhay. Hindi man lang kita nayakap... kahit sa huling pagkakataon. Wala na ang sakit. Pero ang mga alaala mo, nananatili pa rin sa aking isipan. Kahit yun man lang, ang mga masasayang alaala na iyon, ang maitago ko sa aking buhay.

Maraming salamat sa pagdating mo sa aking buhay, at patawarin mo ako kung may nasabi man o nagawa na hindi mo nagustuhan. Kung mabibigyan man ako ng pagkakataon na ulitin ang buhay ko, isa ka pa rin sa mga tao na gusto kong paulit ulit na makilala at maging parte ng buhay na bubuuin ko. Maraming salamat sa pagmamahal. Maraming salamat sa pagpapahalaga na ibinigay mo sa akin. Maraming salamat sa iyak at naging matatag na ako, sa aral na iyong ibinigay sa akin. Maraming salamat.

Ang iyong dating kasintahan.

Apid!

2014-06-10T22:13:00.000-07:00

"Tuluyan nang nilukuban ng galit ang isipan ni Rigor. Mabilis itong tumungo sa kusina at hinugot ang matalim na kutsilyo sa puluhan malapit sa lababo. Mahigpit ang pagkakahawak, nakaturo paibaba ang talim, handa na siyang pumatay!"

Hirap ng buhay. Pera. Masarap na pagkain. Asenso. Kaginhawaan.

Mga bagay na araw-araw na lang na isinusumbat ni Marta sa asawang si Rigor. Ipinamumukha ang kinasasadlakan nilang buhay, buhay na mahirap. Bilang "padre de pamilya", nasasaktan si Rigor ngunit tanggap niya na kulang talaga ang kinikita sa paekstra-ekstra lamang sa konstraksyon para tugunan ang pangangailangan ng apat nitong mga anak, at mga luho ng asawa. Gustuhin mang umasenso, ito lamang ang alam niyang hanapbuhay sa walang pinag-aralan na tulad niya. Isang kahig, lima ang tutuka.

Si Marta, hindi na tinapos ang hayskul at sumama na kay Rigor. Umasang giginhawa ang buhay at makakaalis sa wasak niyang pamilya. Dahil bata pa, walang alam sa buhay si Marta. Iniaasa sa panganay nitong anak ang mga gawain sa bahay at palagi siyang nakaharap sa salamin para magpaganda. Magkaganun man, pinunan ni Rigor ang pagkukulang ng asawa at naging mabuting haligi ng tahanan sa kanila.

Lingguhan kung umuwi si Rigor sa kanyang pamilya ngunit Miyerkules pa lang ay napauwi na ito dahil nakasama umano siya sa mga natanggal sa trabaho, marahil ay nagtitipid ang kompanya. Naabutan niyang naglalaro ang apat niyang mga anak malayo sa kanilang bahay. Nagtataka man, ipinaliwanag ng panganay na pinayagan silang maglaro ng ina at huwag raw munang babalik. Nagtungo si Rigor sa bahay matapos iabot ang dalang tinapay sa mga anak. Pagkapasok, walang tao. Isang mahinang boses ng babae ang kanyang narinig sa kanilang silid. Si Marta, ngunit kasama ang isang lalaking nakakubabaw sa hubad niyang katawan. Isang eksena ng pagtatalik!

Kumpare sa kasal at madalas na hiraman ng pera ni Rigor sa tuwing nagigipit si Cris. Isang OFW, maykaya sa buhay at hiwalay sa asawa. Naninilaw ang mga braso't leeg sa suot nitong mga alahas, bigotilyo at malaki ang tiyan. Nagpapakasarap at nilulunod ang sarili sa katawan ni Marta. Ninanamnam at sinisiil ng halik ang asawa ng kumpare. Hindi alintana na nakamasid na si Rigor sa ginagawa nitong pag-angkin kay Marta. Bawat halikan ay suntok sa mukha ni Rigor. Ang mga yakap at romansa ay nakadaragdag sa namumuo ng galit sa dibdib ni Rigor. Galit sa asawa at sa kaibigan. Galit na nagiging demonyo. Demonyo na nag-uutos kay Rigor na pumatay!

Mainit ang nangyayaring pagtatalik ni Cris at Marta. Tuluyan nang nilukuban ng galit ang isipan ni Rigor. Mabilis itong tumungo sa kusina at hinugot ang matalim na kutsilyo sa puluhan malapit sa lababo. Mahigpit ang pagkakahawak, nakaturo paibaba ang talim, handa na siyang pumatay!

Ituturing akong kriminal...

Makukulong! Sino na lang ang magtataguyod sa aking mga anak na maiiwan? Mga pangitain na biglang sumagi sa isipan ni Rigor. Mahal nya ang kanyang pamilya. Ang kanyang mga anak at kahit pa ang nagtaksil niyang asawa. Nanginginig ang kanyang katawan sa pinaghalong galit at takot. May pagdadalawang-isip kong itutuloy pa ang gagawin.

Nasa kasukdulan na ng seks ng makita ni Cris si Rigor na may panlilisik na tingin sa kanila at ang nakaumang nitong kutsilyo sa kanya. Napabalikwas ito sa kama at nagmamakaawa na buhayin pa siya ni Rigor. Si Marta ay nahintakutan din kay Rigor at binalot ang sarili ng kumot. Lumapit si Rigor ng may pag-aalinlangan pa rin ngunit sinunggaban siya agad ni Cris upang agawin ang hawak na kutsilyo. Nagkaron ng tensyon! Pangungutya at matagal ng pagnanasa sa asawa ang mga naibulalas ni Cris kay Rigor habang nagpapambuno, mga salita na lalong nagpaigting ng kanina pang galit sa dibdib ni Rigor. Buong lakas at galit na isinasak ni Rigor ang kutsilyo sa katawan ni Cris. Sunod-sunod!

Nilamon ng galit ang diwa ni Rigor habang sumasaksak. Hindi matanggap ang kinahantungan ng kanyang pamilya. Itinatanong sa sarili kung saan siya nagkulang. Iniisip kung saan siya nagkamali. Nakatingin si Rigor kay Marta. Nanunumbat ang mga mata sa asawa. Itinatanong kung bakit nya ito nagawa sa kanya. Naliligo na sa sariling dugo si Cris at hindi na makilala sa dami ng butas sa katawan. Humihingal, tumayo si Rigor, hawak ang duguang kutsilyo, gulat sa kanyang nagawa. Tumakbo si Marta papalabas ng bahay para tumakas. Tulala, napaiyak si Rigor. Isang nakasisilaw na liwanag ang bumulag sa mga luhaang mata ni Rigor. Kinain ng liwanag ang lahat.

Rigor, tawag ka ni hepe!

Matapos makapirma, iniabot na ni hepe ang papeles kay Rigor. Malaya na ito. Pinagsabihan na huwag ng babalik sa lugar na iyon. Dala ang bag, tinungo niya ang rehas na bakal, ang pinto papalabas. Mula sa kadiliman, nasilaw ito sa liwanag ng araw sa labas. Doon ay hinihintay na siya ng mga anak na kinalinga ng kanyang kapatid. Masayang-masaya at makakasama na nilang muli ang ama na matagal na nawalay. Magsisimula ulit at pagsisikapan ang buhay. Wala na silang balita kay Marta. Magkaganun man, handa si Rigor na itaguyod muli ang mahal niyang mga anak.

Araw rin pala ng Kalayaan nung araw na iyon. Natawa na lang si Rigor. Coincidence.

-wakas-

Magkaibang Dahilan

2014-06-09T23:52:00.000-07:00

<*sindi ng yosi*>
<*hithit*>

<*buga*>

Musta na, pare?

Ako, okay lang.

Eto. Nagmumuni-muni.

Nag-iisip.

Minsan talaga may mga bagay na hindi ko maintindihan.

Ewan ko ba.

<*hinga ng malalim*>

Bakit ba ganun pare, ilang beses ko nang pinag-aralan pero lagi na lang lumalabas na parang kahit ‘sang anggulo mo tingnan, hindi nagiging patas para sa mga lalake ang ilang bagay pagdating sa pagmamahal.

<*tingin sa stars*>

Minsan naiisip ko, alam kaya ng mga babae ang hirap ng lalake na gumawa ng first move para magtapat ng pagmamahal? E yung hirap na dinadaanan sa panliligaw at pagsuyo sa mahal niya? Ang feeling ng masaktan 'pag nabasted?

Malamang-lamang siguro, hindi ano. Wala naman yata silang alam sa mga paghihirap naten e. Ang alam lang ata nila e mamili, manakit, at magsaya.

Tingin mo?

<*tingin sa malayo*>

Lagi naman ganun.

Una pa lang, lalake na ang naghihirap. Hassle sa atin ang panliligaw pero bago pa yun, kung ano pang diskarte ang gagawin natin para masabi sa kanila na mahal natin sila.

Alam kaya nila yun?

Mahirap magsabi na mahal mo na yung babae, diba? Tapos liligawan pa natin. Patutunayan na mahal sila. Susuyuin… to-the-max. Maghahatid sa bahay, tutulungan, sasabayan, palalamunin, pagtyatyagaan, lahat na. Kulang na lang e pagsilbihan mo nang walang sahod.

At ano ang kapalit?

Well, depende sa trip nila. Oo tol, sa trip lang nila. Wala silang pakialam “que sehodang” mahal natin talaga sila. Basta ang alam nila, pag ‘di nila tayo trip, isang malaking HINDI ang makukuha natin, kahit umiyak pa tayo ng dugo o lumuhod sa mga asing buo-buo.

Para lang silang namimili ng damit na ‘di man lang sinusukat bago ayawan. Kaya kahit mahal na mahal na mahal na mahal natin, sorry tayo. Hindi nila alam kung mahal mo sila.

Kailangan mong maabot ang kanilang mga standards o uuwi ka lang na bad trip, iiling-iling, at minsan, luhaan. Wala tayong magagawa, marami silang alibi.

“Hindi pa ‘ko ready eh..”,

“Sorry pero I think we should just be friends..”,

“Ha? Uhhmm.. nagpapatawa ka ba? Hahahaha..”

“Better luck next time na lang muna, okay lang?”,

“Give me a decade. Pag-iisipan ko muna..”,

"Para lang kitang kapatid eh.. " blah blah blah...

Isang malaking pagsasaklob ng langit at lupa ‘yon para saten.

<*kuha ng bote ng beer*>

<*lagok*>

<*lunok*>

At hindi lang ‘yon pare. Sa pre-relationship stage pa lang yon. Kapag sinagot na nila tayo, sa’tin pa rin ang hassle. Tayo daw ang mga lalake kaya..

tayo ang hahawak ng relasyon.

tayo ang aayos kung may gulo;

tayo ang dapat magpapakabait;

tayo ang magtatyaga;

tayo ang magiging devoted at faithful;

tayo, tayo tayo.

Sila? Ummm… Teka, isipin ko.

Ayun.

Sila ang magsasabi kung anong oras kayo dapat magmeet;

sila ang magtetext ng mga mushy at kabalbalang texts;

sila ang magdedemand sayo ng kung anu-ano;

sila ang magbabawal;

sila ang magsasabi kung kelan ka dapat mag-shave,

kung kelan ka pwedeng tumawag sa bahay nila,

kung kelan sila di dapat badtripin dahil meron sila,

at kung kelan ka korni.

Ewan. Ganun ata talaga.

<*kuha ng bote ng beer*>

<*lagok*>

<*lunok*>

Hindi pa yun tapos pare, dahil dapat tayo ang bahala kung ano ang magiging takbo ng relasyon. Kapag maganda, edi okay, ‘pag may problema, kasalanan natin. Haay buhay! Minsan talaga kung tutuusin sakit sila ng ulo.

Kaya lang mahal natin kaya di na natin iniintindi yun.

<*hinga ng malalim*>

Pero alam mo tol, feeling ko mas sincere pa tayo magmahal sa kanila. Alam mo yun, iba tayo magmahal e. Hindi lang parang laru-laro lang. Seryoso. At kung magmahal man tayo, lubus-lubusan.

Mas mature? Hindi yung parang pambata lang gaya nila na kesyo magseselos-selos, iiyak-iyak, iina-inarte, dadradrama, at kung anu-ano pa. Hindi lang kababawan. Ka-mushyhan. Kababaihan. Iba tayo pag nagmahal.

<*hinga ng malalim*>

<*tingin sa malayo ulit*>

At ito pa ang pinakamasaklap.

<*singhot*>

Ang ending ng relasyon…

Sa mga panahong ‘to, either sawa na sila, hindi na tayo trip, may nahanap na silang better sa’tin, o kaya they need f*cking space and time muna.

Bad trip no?

Wala na naman tayong choice. Sila ang masusunod. At ano pa ang kasamang hassle don? Siyempre wasak na ang imahe natin. Tayo ang lalabas na may kasalanan, na playboy, na nagpapaiyak.

<*iiling*>

Tayo ang mga antagonist at sila yung mga bidang inaapi at parang mga pusang iiyak-iyak.

Ang ending: mag-ooffer sila ng “friendship” kuno matapos tayong pagsawaan, sawi tayo sa pag-ibig, na-block pa sa FB, “player” na ang image natin, at higit sa lahat, mag-iisip kung papaano ipagpapatuloy ang buhay.

Maiiwan tayong tulala, mag-iisip kung saan nagkamali, mamomroblema sa pag-aadjust sa pagiging single, at ‘di na naman makakatulog.

Haay buhay. Ang hirap maging lalake. Lagi ka na lang naiiwan sa ere.

Ang mga babae talaga…

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

<*sa kwarto ni babae*>

Kapag ngumiti ka na ng konti, nag-ayos ng konti pagkakamalan ka nang malandi. Hindi pangseryosohang relasyon. Marinig lang nila na malakas kang mag-salita, palengkera ka na.

T.O. kagad sa kanila iyon. (turn off)

Mahilig silang tumingin sa mga babaeng sexy manamit, kulang nalang makita na kaluluwa. Pero kapag babaeng seryosohin at gustong ligawan, dapat disente, dapat mala-anghel ang mukha, dapat mukhang inosente.

Tapos kami pa raw ang mahilig mamili? Parang baliktad yata?

Ok, ayan nanliligaw na si lalake. Dapat pakipot ka para suyuin ka, para habulin ka pa lalo. Kapag hindi ka naman nagpakipot.. "easy to get" naman ang tingin sa iyo. Hindi ka na seseryosohin. Teka! Sino bang may sabing magpaalila kayo? Hindi naman namin hawak ang buhay niyo. Natural lang na magtiis kayo, may gusto kayo sa amin eh.

Kapag nakuha niyo na "iyon" wala na lahat ng mga paghihirap niyo, babaliktad na ang sitwasyon, kami naman ang mamromroblema. Para lang kayong may gustong bilhin na bagay. Upang mabili ito kailangan munang magsakripisyo, magtipid, magtiis. Kapag nabili na at mapagsawaan ay wala na, balewala na. Diyan ka na sa tabi-tabi.

"Tawagan nalang kita ‘pag trip ko o kaya'y pag may gusto akong ipagawa sa iyo"

Ano pa ba? E di sinagot mo na diba. Utang na loob pa natin yun. Dahil naghirap daw sila sa panliligaw dapat masuklian natin iyon ng higit pa.

Sa umpisa kailangan malambing ka, maayos at laging magsisilbi sa kanya. Ayaw daw nilang humawak ng relasyon, pero kapag ikaw naman ang nagmando, masasakal naman. Aba matinde!

Sasabihin pa sa iyo: "demanding ka!"

HAHA! Meron ka pang maririnig na: "I think we need space.", ..........at kung anu-ano pang ek-ek.

Sino rin may sabing ‘di dapat kami magpakabait, maging devoted at faithful? Kapag kami ang sumaway niyang mga iyan, iba na ang tingin sa amin. Malandi na kami, haliparot, flirt, makikay at kung anu-ano pang mga bansag ang itatawag sa amin. Kapag kayo gumawa noon, ok lang. Lalake kayo eh, macho kayo pag ginawa niyo yon.

Kaya kami, walang magawa. Magpapakaburo at magpapakamadre na lang. Kapag nagloko na kayo ano pa bang magagawa namin? E ‘di iiyak nalang. Wala namang ibang magagawa eh.

Tungkol naman sa tinatawag niyong pagdedemand namin. Hindi kami nagdedemand! Karapatan lang namin iyon. Karapatan namin na lambingin niyo kami, icheck at ipakita sa amin na mahal niyo kami. Nasa inyo ang page-effort! Subukan niyo kayang manganak?

Hindi rin ibig sabihin na mas sincere kayo sa amin. Seryoso rin naman kami ah. At ang maturity wala yan sa edad. Mas maaga nga kaming magmature sa inyo. Ang isang 19 year old na lalake eh, isip 15 pa yun. It follows iyan sa lahat ng age group. Mas mataas pa kung minsan ang pagbawas ng level of maturity. Kayo na ang mag-math!

Pati yung pag-iyak namin pinupuntirya niyo. Kesyo drama daw. ‘Di ba kapag umiyak ka nagbuhos ka ng emosyon di’yan. Ano tingin niyo sa amin mga artista?! Alam niyo iyon? Yun bang kulang nalang ay lumuha ka na ng dugo, pero hindi ka pa rin papansinin. Sasabihan ka pang tigilan na ang pagdradrama.

Hindi nila kami maiintindihan kapag nagseselos kami. Bakit naman kami magseselos kung wala kaming nakikita na dapat pagselosan? Kung hindi naman kayo nagpapakita ng motibo sa iba ay hindi rin naman kami mag-iisip pa ng iba.

Mas iba kaming magmahal. Mas tunay.

Kapag natapos na ang lambingan, eh di siyempre iwanan blues na. Kami pa raw ang nagsawa, kami pa raw ang nagtritrip lang. Sino ba ang lumalayas kapag may nakita nang bago, sino ba ang mayabang, sino ba ang nagmamalaki? Kami ba? Kami ang walang choice... Kasi ang babae ‘pag sinabing "break na tayo.." Lambingin lang iyan ng konti balikan blues na iyan. Kapag ang lalake ang umayaw, punyeta, bahala ka diyan! Kahit mag-tumbling ka pa sa harap niya. Wa-epek. Umiyak ka ng bato, wa-epek.

Tsk, tsk, tsk. Tapos sila pa raw ang kawawa?

Post-break up.

Mahal pa ng babae si lalaki. Sasamantalahin ni lalaki. Magpapagawa ng kung anu-ano. Naaalala ka lang kapag may kailangan sa iyo. Kapag pumangit ka after the break up, magpapasalamat sila na iniwan ka nila.Kapag gumanda ka naman, ipagkakalat nila sa buong sangkatauhan na naging girlfriend ka niya.

Sala sa init, sala sa lamig talaga.

Ano ba namang buhay 'to?

Ang hirap ding maging babae ano? Kala nila laging sila nalang. Lagi rin kaming naiiwan sa ere.

...

Text Message

2014-02-04T22:19:00.000-08:00

Makalat ang kwarto. Nahihilo at puyat na bumangon si Stella habang inaalala pa ang nangyaring hiwalayan ng kanyang boyfriend kahapon. Limang taong relasyon na nauwi sa hiwalayan dahil sa matinding selos at hindi pagkakaunawaan. Mugto ang mga mata sa magdamag na kakaiyak. Nakataob at basag na ang picture frame na may litrato nilang dalawa na magkasama. Isang "text message" ang kanyang na-receive sa teleponong nakapatong sa mesa malapit sa basag na picture frame.

"Pwede ba tayong magkita kahit sandali lang? Hihintayin kita.."

Si Andy.

Natahimik sandali si Stella. Nagdadalawang isip kung makikipagkita pa sa ex. Matapos makapagbitaw at magpalitan ng mga masasakit na salita ang bawat isa sa kanila, natatakot siyang baka mag-away lang sila ulit. Nag-aalangan man, nagdesisyon syang makipagkita kay Andy sa huling pagkakataon.

Matapos ayusin ang sarili at mag-agahan, tumungo si Stella sa lugar na dati nilang tagpuan. Kasalukuyang sinisimulan ng pari ang isang misa para sa taong ililibing ng makita ni Stella si Andy na naghihintay sa duluhang upuan ng simbahan. Matapos mag-antanda, mahina at may pag-aalingang pang binati ni Stella si Andy at tumabi ito sa kanya.

Maaliwalas ang mukha ni Andy. Animo'y walang galit at masasakit na pangyayari ang maaaninag sa kanyang pagkatao. Kaiba sa Andy na kasigawan niya kahapon lamang nang sila ay maghiwalay. Nabalot silang dalawa ng katahimikan at kapwa nakikiramdam kung sino ang mauunang magsalita.

"Sorry..."
"Sorry din Andy..."

Naramdaman ni Stella na wari'y tanggap na ni Andy ang nangyari. Sa hindi maintindihang pakiramdam ay nagbigay ito sa kanya ng kapanatagan. Hinawakan ni Andy ang kanyang kamay habang sabay silang nakikinig at tumutugon sa misa ng pari. Hindi niya ito binitawan. Patapos na ang misa ng magsimula nang lumabas ang mga taong dumalo sa libing.

"Iingatan mo sana palagi ang iyong sarili. Malaya ka na. Aalis na ako. Hindi kita makakalimutan..."

Mga salitang iniwan sa kanya ni Andy bago ito lumakad na paalis ng simbahan. Marahil iyon na ang huling pagkakataon na makikita ni Stella ang lalaking minsan nya ring pinahalagahan at minahal ng sobra. Masakit man ang nangyari, batid niya na ito ang makabubuti para sa kanilang dalawa. Bukod pa dun, naging masaya siya at tanggap naman na ni Andy ang nangyari.

.
.
.
.
.
<*beep*>

"Stel, kanina pa kita tinatawagan pero hindi ka makontak, si Andy... si Andy... patay na si Andy! Nakitang nakabitin siya... nagbigti si Andy sa kwarto nya! Buong gabi daw hindi lumabas si Andy kaya 'nun umaga pinasok na nila Tito ang kwarto, nakita syang nakabigti... Patay na sya Stela!"

Isang text message ang natanggap ni Stella habang papalakad paalis sa simbahan. Mula ito sa bestfriend niyang si Mai. Buong pagtataka at matinding takot ang bumalot kay Stella sa nabasa. Takot at hindi makapaniwala na ang kausap niya lamang kanina ay patay na. Ngunit hindi lang iyon ang nagpagimbal kay Stella ng mga sandaling iyon. Unti-unti ay umaaninag sa kanya ang mga mukha ng mga taong nakipaglibing kasama ng dinarasalang ataul sa simbahan. Si Bodjie, ang pinsan ni Andy at mga malalapit nitong kaibigan. Ang mga magulang ni Andy pati ang barkadang binuo niya. Maging si Mai ay nandoon rin bagamat kaka-text niya lamang nito kanina sa telepono. At nakita nya rin ang sarili niya na kabilang sa mga nakipaglibing. Umiiyak. Iprinusisyon palabas ng simbahan ang ataul upang ihatid ito sa kanyang huling hantungan. Dumaan ito sa harapan ni Stella at tumigil. Bigla ay naglaho ang lahat ng tao sa paligid. Sinulyapan niya ang salamin ng ataul at nahintakutan ng makitang si Andy ang nasa loob. Dumalo siya sa sariling libing nito. Ang damit na suot niya ay ang pareho rin damit na suot nito ng magkausap sila. Isang iglap, nakita naman niya ang sarili nya na nasa loob ng ataul. Nakahiga at patay na.

*****

Makalat ang kwarto. Nahihilo at puyat na gumising si Stella ng umagang yun. Panaginip lang ang lahat. Nakataob at basag pa rin ang picture frame sa mesa. Isang "text message" ang kanyang na-receive sa teleponong nakapatong sa mesa malapit sa basag na picture frame.

<*beep*>

"Stel, kanina pa kita tinatawagan pero hindi ka makontak, si Andy... si Andy... patay na si Andy! Nakitang nakabitin sya... nagbigti si Andy sa kwarto nya... Buong gabi daw hindi lumabas si Andy kaya ;nun umaga pinasok na nila Tito ang kwarto, nakita syang nakabigti... Patay na sya Stella!"

Wala sa text message ang diwa ni Stella. Iniisip kung panaginip pa ba ito o hindi na. Kinurot ang sarili upang magising ngunit manhid na ito sa kakaiyak. Alam na niya ang pangyayaring ito na lubos niyang ipinagtataka. Naipon na ang mga missed call at text messages sa inbox, lahat ay galing kay Andy. Naalala nyang bigla na kaarawan nya ang araw na ito. Regalo ba ito ni Andy sa kanya? Ang kanyang kalayaan?

Sinorpresa na naman siya nito.

Para Kay K

2014-02-02T20:20:00.000-08:00

Kung masaya ka, masaya na rin ako.

Shit. Iyon na ang pinaka-plastik kong nasabi sa tanang buhay ko. At hindi ko na uulitin pang sabihin ang mga bagay na iyon. Madali lang bigkasin, pero kumukurot sa dibdib. Ang katotohanan ang patuloy na sumusugat sa damdamin kong pilit kumukubli sa ngiting ipinaniniwala ko sa ibang tao. Ang pagkatao kong matapang ay nadudurog sa kaloob-looban. May kung ano sa akin ang nagnanais sa isang bagay, ngunit pinipigilan ng isang pansariling dahilan, dahilan na para sa akin ay tama, dahilan na ako lamang ang nakakaalam.

Mabuti na rin at nangyari ang mga bagay na ito. Napatunayan ko na hindi na kami naglolokohan ng sarili ko, hindi tulad ng dati na pareho kaming nagbobolahan. Nagkakailaan ng nararamdaman sa isa't isa. Iba ang sinasabi ng puso sa kinokontra ng matalino kunong utak na nagdidikta nang pagiging ideyal ng isang pagkatao. Karuwagan man o pagpapa-ubaya, sino ba naman ako na ipagkait ang ikaliligaya ng iba? Lalabas na panggulo ako sa eksena. Sumisiksik sa mundo na pinupuno mo na nang mga taong nais mo lamang makasama. Isang party na nakaplano na ang mga guest. Minsan hindi ko maiwasang isipin sa sarili ko kung nababaitan ka lang sa akin at ayaw mo akong saktan. Naiisip ko lang na paraan ang pag-iwas, kung hindi, magkakagalit at maglolokohan na naman kami ng sarili ko, at ibabalik at magpapanggap na walang nagbago. Iisipin na kaya mo rin akong mahalin kahit na iba ang pinili mo.

Ngunit ako'y nagpapasalamat sa lahat. Ang mga alaala mong nagparamdam sa akin ng pagpapahalaga ay siyang aking itatago hanggang sa huli. Ang iyong boses na hindi maglalaho sa aking pandinig. Ang iyong mga mukha na hindi kukupas sa aking alaala. Masaya ako at nakilala rin kita. Sana ay ganun ka rin sa akin.

"Kung pag-ibig man ang iyong ibinigay, ay pag-ibig rin ang iyong matatanggap."

Shit. Labas na naman sa ilong ang statement na iyon. Nagpakatotoo lang naman ako sa sarili. Nakakapagod. Ilang beses na akong binigo ng nakasulat na iyan sa itaas. Saka na lang ako magpapatuloy. Alam ko pa ba ang mga sinasabi ko?

Sorry.

Ang Gabi Ni Igor

2014-01-19T22:46:00.002-08:00

mula dito ang larawan

Ang gabi ay mabilis na tumakip sa mga gusali, dumilim sa malalaki't maliliit na lansangan, tumabing sa mukha ng mga taong pagod sa buong araw na paghahanap-buhay, nagmamadaling makauwi upang makapagpahinga. Ngunit ang gabi ay waring itim na tela lamang na inilatag sa kalangitan. Na ang dilim ay hinihintay ng bawat isa at inaasahan. Kung umihip man ang malamig na hangin sa kalupaan, sanay na at alam ng bawat isa ang ihip na iyon ay nakapagpapagaan sa kanilang pakiramdam.

Ang gabi ay hindi napapansin ng sasampung taong gulang na si Igor. Ang gabi ay tulad lamang ng pagiging kalye na siyang naging kanyang tirahan. Para kay Igor, ang gabi ay uulit lang, gaya ng paulit ulit na pag-ihip ng malamig na simoy, iihip rin ito bukas. Huwag lamang siyang mapapaalis sa kanyang "lugar-palimusan," o kahit ang kanyang inipong buntol ng kahong karton na nagsisilbi nang kama sa payatin nitong katawan. Para kay Igor, iyon ang buhay niya.

Ilang nakahanay ang nagtitinda ng mumurahing laruang pambata, mga kakaning kutsinta at manaka-nakang ingay na dulot ng pagpapatugtog ng nagbebenta ng dibidi at mga elektronikong kagamitan. Saksi ang isang lulumaing simbahan na tinatangkilik pa rin ng taong-bayan sa dami ng tao, nagkakasyang dumaan sa kalyeng kung saan nakaupo si Igor. Nakatunghay, hindi sa simbahan ngunit sa mga taong may puso pa upang dumukot sa bulsa at maglaglag ng barya sa madudungis na palad.

Mapapaiyak na si Igor. Ang tingin nya tuloy sa mga kumukutitap na bumbilya sa tindahang katapat ay mumunting apoy na nakakalat sa hangin, maaalalang kanina pa pala syang tanghali sa kalyeng iyon. Ginabing nakalahad parin ang mga palad sa bawat dumadaan, umaasang mahuhulugan ng baryang kanyang magiging hapunan, nguni't ang mga pisong kumakalansing sa kanyang bulsa ay wala pang tunog ng katuwaan. Isang buntong hininga ang itutugon ngunit tututol ang kumakalam nyang sikmura, dumaragdag ang lamig ng panahon na sumusuot sa kanyang kamisetang malinis pa ang trapo.

"Mama... Ale, palimos na po."

Ang mga mukhang nagdaraan ay malalamig pa sa hangin kung tumugon sa kanyang panawagan, ang mga kamay ay tikom at mga hakbang na nagpapahiwatig ng pagmamadali ng pag-iwas.

"Palimos po. Ale... hindi pa po ako kumakain!"

Kung may makarinig man sa panawagan ni Igor, ang ihaharap naman ay simangot, pandidiri, pagkasuklam. "Ang mga tinamaan! Pinaghahanapbuhayan ang kanilang mga pera para ipangsugal at ipang-inom ng alak!",narinig ni Igor. Marahang na papalapit sa kanya, ang pilay na matanda na pumupwesto sa simbahan ang nakita ni Igor, si Aling Tentay.

Pakuskos at mabilis na pinahid ang maitim na kamiseta sa paiyak nitong mga mata, halos araw-araw ay napapaiyak si Igor, hindi lamang niya ipinapahalata kahit kanino man sa naroroong nagpapalimos.

"May reklamo?" habang naka-amba ang kamao ni Bruno. Ang mga mata nito ay nanlilisik kapag nagpatumpik-tumpik ang mga pulubi sa pagbibigay sa kanya ng kanilang napaglimusan. Bagay na kinatatakutan ni Igor sa buong araw, o maging ng iba pang nagpapalimos, si Bruno.

Nakanginginig sa tuwing inilalagay ni Igor sa masakim na palad ni Bruno ang mga barya, baryang matagal ding kumalansing sa kanyang bulsa, ngunit kailan man ay hindi nakarating sa kanyang sikmura. Wari ni Igor, kung sana'y may lakas lang siya para hindi na makuha ang kanyang pinaghirapan, ngunit tinatakasan siya ng tapang. Ipinagdarasal niyang huwag na siyang makita ni Bruno kaylanman.

"Maawa na po kayo, Mama...Ale, gutom na gutom na ako...!"

Bawat panawagan ni Igor ay walang halaga, waring mga boses lamang sa hanging malamig, 'sing lamig rin ang tugon ng kung sino mang makaririnig. Ang mga tao ay tuod na sa araw araw na namamalimos na pulubi. Maging ang mga taong ito ay naghihirap rin, panahon na patuloy ang karukhaan sa lupa.

Sabay ng pagtunog ng kampana sa simbahan ay ang pagkilos ng mga nagsisimba, papalabas. Waring nagmamadali na tila ba wala pang isang oras na pagkakatigil sa simbahan ay napapaso, nakararamdam ng hapdi, hindi sa katawan, kundi sa kaluluwa. Narinig ni Igor ang kampana, natuwa, nagmamadaling tumunghay at naglahad ng kanyang palad, pinagbuti ang panawagan sa mga taong papalapit sa kanyang kinaroroonan.

"Paparating na si Bruno..." ani ni Aling Tentay na walang sino mang pinatutungkulan sa kanyang babala. Para sa lahat ng makaririnig, sa lahat ng makakatakbo o mahuhuli.

Biglang bigla, napawi ang katuwaan ni Igor. Animo'y kinain ng kanyang bituka ang kanyang gutom. Ang pangamba at takot na kanyang iniisip ay nadadaig ng kulo ng tiyan. Habang nagdaraan sa kanyang harap ang tao-malamig walang awa, walang pakiramdam-nakadarama siya ng kung anong bagay na apoy sa kanyang gutom at pangamba. Kung ilang araw na niyang nadarama ang sakit, at marahil hanggang sa ngayon ay naroroon pa't umuudyok sa kanya na gumawa ng isang marahas na bagay.

Ilang piraso ng barya ang nalaglag sa kanyang nakatunghay na palad, hindi inilagay kundi inilaglag, sapagka't ang mga palad na nagbigay ay nandidiring mapadikit sa marurungis na kamay na para bang mga kamay lamang na maninipis ang malinis. Dali-daling inilagay ni Igor ang napaglimusan sa kanyang bulsa. Ilan pang barya ang kasunod na nalaglag sa kanyang palad at sa kaabalahan niya'y hindi nya napansing kakaunti na ang taong lumalabas mula sa simbahan. Nakaramdam si Igor ng kalungkutan. Hindi gutom kundi ang kanyang pag-iisa na kahit nakasanayan, pinapatay pa rin ang kanyang kaluluwa. Ang bawat irap, iwas at pagwawalang-bahala, ang mga mukhang malalamig na ibinibigay sa kanya, ang siyang kanyang kahinaan. Wala siyang karamay.

"Igor... nandyan na si Bruno!!!" naririnig niyang sigaw ni Aling Tentay.

Sinipat ni Igor ang inginuso sa kanyang ni Aling Tentay. Si Bruno nga! Ang malapad nitong katawan. Ang namumutok na mga bisig. Ang maliit na ulong pinapangit ng suot na sumbrero. Kinapa ni Igor ang kanyang lagayan ng barya. Malamig. Ngunit ang lamig na iyon ay hindi sumasapat pamatay ningas sa apoy na kanina pa niya nararamdaman. Mahigpit niyang kinulong sa kanyang mga palad ang kanyang kayamanan.

"Diyan na kayo, Aling Tentay...sabihin ninyo kay Bruno na wala ako!" mabilis niyang sabi sa pilay.

"Ano? Naloloko ka ba, Igor? Sasaktan ka ni Bruno. Makikita ka ni Bruno!"

Narinig man ni Igor ang sinabi ng matanda, nagpatuloy pa rin sa paglakad, sa simula'y marahan, nguni't nang makubli siya sa ilang mga harang ay pumulas siya ng takbo. Lumusot siya sa pagitan ng mga jeepney na mabagal ang andar dahil sa trapik. Sumiksik at bumunggo sa kakapalan ng mga taong salu-salubong sa paglakad. At akala niya'y nawala na siya sa loob niyang madilim na eskinita.

Napasandal siya sa poste ng kuryente. Dinama ang tigas ng konkretong nakatayo sa pamamagitan ng kanyang likod. At sa mura nitong isipan, tumindig ang tagumpay sa puso ni Igor, ang paglayo kay Bruno, ang paglayo sa kalyeng iyon, ang paglayo sa gutom, sa mga matang mapanghusga at mapanglait, ang paglayo sa pangamba. Muling dinama ni Igor ang piraso ng barya sa kanyang bulsa. At iyon ay matagal din niyang pinakalansing.

"Igor!!!!"

Isang papalapit na yabag ang kasunod.

Binalutan ng takot si Igor. Ang mabigat na tinig na iyon ay nagdulot sa kanya ng di maipaliwanag na pangamba. Gusto nyang tumakbo. Gusto nyang tumakbo, ipagpatuloy ang kanyang paglayo. Ngunit ang mga kamay ni Bruno ay parang bakal na nakahawak na sa kanyang bisig, niluluray ang natitirang lakas pa para sakaling umiwas.

"Bitiwan mo ako, Bruno! Bitiwan mo ako!" naisigaw na lamang ni Igor.

Ngunit hindi na nya narinig ang mabigat na tinig. Naramdaman na lamang niya sa kanyang mukha ang malulupit na kamao ni Bruno. Napahiga sa sakit si Igor. Nahilo. Ang nakakulong na mga barya sa kanyang palad ay malayang tumapon sa kanyang harapan. Tinangka mang ipunin muli ni Igor, ang lahat ay napasakamay ni Bruno. Masakit man ang mukha, hindi ito inalintana ni Igor at sinikap na tumayo mula sa pinagbagsakan.

"Akinaaa yaannnn!"

Animo'y mabangis na hayop, sinunggaban ni Igor ang kalaban. Nakipagbuno. Sa murang edad, pinag-alab ng sitwasyon sa kanyang puso ang galit, galit na dulot ng kawalang katarungan sa lipunan, galit na sanhi ng kanyang pagkagutom at pag-iisa, napag-ningas ng masakit na pangyayari ng mga oras na iyon. Makakatakas si Igor, walang tapak, mabilis ang mga paa, animoy lilipad. Sa kadiliman ng eskinita, bahala na kung sino o ano ang mabangga.

Patuloy sa pagtakbo ang mga paang manhid. Pasingit singit sa kumpol at kapal ng taong naglalakad. Paliko-liko sa siwang ng magkakapilang mga sasakyan na naiipit sa mahabang trapiko. Palingon-lingon sa likuran, umaasang hindi na siya mahahabol ni Bruno. Ang mga paa ay dagliang tumigil sa pagtapak at nakaramdam ng pagod, ngunit isang tinig ang nagpatigil at nagpatingala sa hinihingal na bata. Isang nakasisilaw na liwanag ang pumukaw sa luhaang mga mata ni Igor.

"Halika na...sumama ka sa akin."

...

"Sino ka?"

...

"Hindi ka na mag-iisa pa, Igor... Halika sa aking paraiso..."

...

...

Pagkaraan ng ilang sandali, hindi na niya naramdaman ang kalupitan sa lupa sa kapayapaang biglang yumakap sa kanya. Magaang sa pakiramdam. Gusto iyon ni Igor.

"Ahhhhh!! Tulong! Ang bata, nasagasaan!," sigaw ng isang ale.

Wakas.

[Tips And Guides] How To Pass The Philippines Civil Service Examination

2013-12-01T21:21:00.001-08:00

= = 2014 Civil Service Examination Calendar = =

click [ here ] to view

source: Civil Service Commission website

=======================================================================

Gusto kong ishare sa inyo ang mga ginamit kong reviewers para sa pagsusulit upang makatulong. Maaari ninyong idownload ito. Click the download button. (168.09mb)

**credits to the owner of this reviewers

**hindi po akin ang mga reviewers na ito, nakuha o na-download ko lamang ito sa internet at hindi ko na maalala kung saang site ko ito nakuha

=======================================================================
[UPDATE] January 21, 2014
Nakuha ko na ang aking Certificate of Eligibility para sa CSC-PPT Professional pagtapos ng 3 buwan. Medyo nadismaya ako sa size ng certificate, medyo maliit lang siya. Lol, first time ko lang kasi pero kahit magkaganun man ay sobrang nagpapasalamat ako at natapos na rin ang unang hakbang na ito. Ang susunod siyempre ay ang pag-hahanap ng trabaho.

Paano ma-claim ang inyong Certificate of Eligibility?

1. Kung pumasa, makipag-ugnayan sa inyong CSC Regional Office kung saan kayo nag-apply/kumuha/nasasakupan ng inyong Civil Service Exam. Itanong kung available na ba ang mga certificates. Narito ang kumpletong lista ng mga CSC Regional Offices at Field Offices.

2. Siguraduhing magdala ng isang valid I.D. at photocopy nito (back-to-back) at isang passport size photo na kapareho ng isinubmit ninyo 'nun kumuha kayo ng examination.

3. Pagkarating sa opisina, may mga ilan pang mga papeles na dapat kayong punan. Mga ilang impormasyon lang naman at thumbmarks. Magdala ng bolpen. Huwag ding kalimutang dalhin ang inyong test permit. Pagkatapos ng lahat ay makukuha mo na ang iyong certificate. Depende sa ibang mga regional offices, nagkakaroon ng mahabang pila dahil sa dagsa ng mga tao.

4. Isang beses lamang daw ini-issue ang Certificate of Eligibility, kaya ingatan! Kung sakaling ito'y maiwala ninyo ay maaari kayong mag-request ng "certification" sa CSC pero hindi na ito tulad ng orihinal na CoE.

5. Huwag ibigay ang orihinal na kopya ng inyong CoE sa mga agencies na gustong aplayan. Maaari din kayong mag-request ng authenticated photocopy ng inyong CoE sa inyong CSC Regional Office.

*CoE: "Certificate of Eligibility"

source: H ow yo claim your Certificate of Eligibility

=======================================================================

Dec. 1, 2013

Ang Civil Service Examination o “Career Service Exam” sa ibang termino ay ang pagsusulit na isinasagawa ng Civil Service Commission upang malaman ang mga kwalipikadong indibidwal o may mga potensyal na makapasok bilang kawani ng gobyerno. Dito nalalaman kung ikaw ba ay karapat-dapat na maging isang manggagawa ng serbisyo publiko ng pamahalaan.

Ilan sa mga benipisyo ng pagsusulit na ito, kung maipapasa mo man ay ang pagkakataon na makapasok at makapagtrabaho sa ahensya ng gobyerno, bilang isa ang pagkakapasa sa Civil Service Examination sa mga kinakailangan na kwalipikasyon. Kung ikaw naman ay kasalukuyan nang nagtatrabaho sa anumang ahensya ng pamahalaan, ang pagiging eligible sa Civil Service Examination ay pagkakaroon mo ng pagkakataon na makuha ang inaasam mong promotions, maitaas ang iyong kasalukuyang sweldo at maging regular sa iyong posisyon.

Hindi madali ang pagsusulit na ito. Marahil ang ilan sa mga kumuha na nito ay masasabing hindi ito madaling ipasa. Nitong Oktubre lamang ay mahigit 11.74% lamang ang pumasa sa Professional at 11.64% naman sa Subprofessional [mula sa CSC]. Mababa man pero huwag tayong mawalan ng pag-asa, lalo sa mga ilang ulit nang kumukuha ng pagsusulit na ito.

Ang inyo pong lingkod ay kumuha rin ng pagsusulit na ito nitong nakaraang Oktubre ng taong ito, at pinalad naman tayo na makapasa sa unang subok lamang (Professional). Masasabi kong ayon sa aking karanasan sa pagsusulit na hindi nga ito madali. Kaya upang maibalik ang natanggap kong biyaya na ito, nais kong ibahagi sa lahat ang aking mga karanasan bago ang pagsusulit, sa aktwal na petsa ng pagsusulit at pagkatapos. Nais ko ring ibahagi dito ang ilan sa aking paghahanda, tips at mga sariling opinyon upang makatulong sa pagtaas ng tsansa na maipasa mo ang iyong Civil Service Exam.

Paghahanda sa mga nagnanais kumuha ng pagsusulit

Mahalaga na handa ka sa lahat ng bagay na ginagawa o gagawin mo. Sa paghahanda, naiiwasan mo ang pagkakamali at nakakatipid ka ng oras sa iyong sarili. Kung napagpasyahan mo na sa iyong sarili na kumuha ng pagsusulit na ito, maari kang kumuha ng Application Form For Civil Service Examination sa tanggapan ng Civil Service Commission o sa mga branches nito sa inyong lugar. Maari ka rin magtungo sa kanilang website na www.csc.gov.ph upang madownload ang Official Application Form.

Punan ng tama at tapat ang bawat patlang at tanong sa Application Form. Nahahati sa dalawang (2) kategorya ang pagsusulit: Professional at Sub-Professional.

Maiging ihanda ring MABUTI ang apat (4) na kopya ng iyong larawan na may sukat na 4.5x3.5cm o passport size na mayroon pangalan ninyo sa bandang ibaba at pirma sa itaas ng inyong pangalan. Mahalaga ang mga larawan na ito dahil ito ang mga ilalagay sa ilang mga dokumento sa aktwal na petsa ng pagsusulit. Maging presentable sa larawan.

Halimbawa ng larawan

Ihanda rin ang inyong valid ID at photocopy nito, pati ang inyong Examination Fee na P500.00 pesos. Magtungo lamang sa website ng Civil Service Commission para sa kumpleto pang detalye.

Pagkatapos maisumite ang lahat ng dokumento at maibayad ang inyong Examination Fee, kayo ay bibigyan ng Examination Permit, na lubhang mahalaga dahil ito ang magsisilbing katibayan na maaari ka ng kumuha ng pagsusulit. Ito ay inyong dadalhin sa mismong petsa at lugar ng pagsusulit at ipapakita sa proctor upang makakuha ng exam.

Sa aktwal na petsa ng pagsusulit, dalhin din ang inyong valid ID na kapareho na isinumite ninyo sa CSC. Mahalaga na ihanda din ang mga sumusunod:

Examination Permit (huwag kalimutan)
Dalawang (2) lapis. Ito ang gagamitin ninyo sa pagshade ng mga bilog sa aktwal na Answer Sheet. Maaaring isa lang ang dalhin na lapis pero kung sakaling magkaaberya ay maige na dalawa ang iyong lapis para may reserba. Pumili ng magandang uri ng lapis, yung hindi nababali kaagad upang makatipid sa oras habang nagsasagot. Magdala rin ng pantasa at pambura. (Kung Computer-Assisted Test ang iyong kinuha, hindi mo na kailangan ng lapis)
Isang bolpen para sa pagpirma ng ilang mga dokumento sa aktwal na pagsusulit.

Paghahanda bago ang pagsusulit

Para sa akin, ito ang parte na pinakamahalaga sa lahat. Ang paghahanda ng iyong sarili bago ang aktwal na pagsusulit. Kung maaga ang iyong pag-aaply at pagsusumite ng mga dokumento at nakakuha ka na kaagad ng permit ay magkakaroon ka ng mahabang panahon ng paghahanda, bagay na importante at lubhang kailangan mo. Kaya mahalaga na mag-apply ng maaga. Bumisita ng malimit sa website ng CSC upang updated sa mga schedule ng application for the exam.

1. Magreview ng mabuti. Ito ang paghahanda na lubhang napakahalaga para sa akin. Kung malaki na ang tiwala mo sa iyong sarili at hindi ka na nagreview, siguraduhin mo lamang na ipapasa mo ang pagsusulit. Palagay ko ay ito ang isang factor kung bakit bumabagsak ang ilan, dahil hindi o kulang ang kanilang paghahanda (o masyadong kampante). Seryosohin ang pagrereview. Maraming nakasalalay sa pagsusulit na ito. Upang makapasa, kailangang pamilyar ka sa scope ng exam nang pinili mong kategorya.

Professional – In English and Filipino; vocabulary, grammar and correct usage, paragraph organization, reading comprehension, analogy, logic and numerical reasoning, general information on Philippine Constitution and Code of Conduct and Ethical Standards for Public Officials and Employees (RA 6713)

Subprofessional - In English and Filipino; vocabulary, grammar and correct usage, paragraph organization, reading comprehension, spelling, clerical operations, and numerical reasoning and general information on Philippine Constitution and Code of Conduct and Ethical Standards for Public Officials and Employees (RA 6713)

Ayon sa aking karanasan sa aktwal na pagsusulit, ang pinakamarami at pinakakukunsumo ng malaki sa iyong oras ay ang English part, pangalawa ang Math. Tandaan, sa aktwal na pagsusulit ay kalaban mo ang oras. Tutukang maige ang mga part na ito

2. Magpractice magsagot ng mga tanong at magsaliksik ng iba pang impormasyon. Bumili ako sa National Bookstore ng isang reviewer para sa CSC Exam. Para sa mga una pa lamang kukuha ng pagsusulit na ito, maipapayo ko rin na atleast mayroon kang reviewer para maging pamilyar ka sa mga tanong na maaari mong makita sa aktwal na pagsusulit. Okey din ang ibang reviewer kasi depende naman yun sa gagamit, pero pinili ko ito kasi may free reviewer na din sa likod ng general information on Philippine Constitution and Code of Conduct and Ethical Standards for Public Officials and Employees (RA 6713). Kahit medyo mahal eh, worthy naman para sa akin.

Subukan mong sagutan ang ilang mga tanong sa iyong reviewer. Orasan mo rin ang iyong sarili habang nagsasagot upang malaman mo kung saang part ka kumukunsumo ng pinakamatagal na oras.Mahigit 160 items ang pagsusulit sa loob lamang ng 3 oras. Maging pamilyar sa ilang mga termino, tulad ng PEMDAS, subject-verb agreement etc. Sa pamamagitan ng pagpapraktis nito, narerebyu ka na at nasasanay pa ang iyong isipan sa pagsagot under pressure.

Huwag makuntento sa isang reviewer lamang, sapagkat hindi naman nito masasakop ang lahat ng aspeto. Kung mayroon kang oras, maaari kang magbasa ng iba pang libro na may parehong scope ng iyong examination, tumingin sa mga blogs at articles sa internet ng mga lessons, o kaya ay mag download ng mga reviewers online. Kasya namang lagi kang online sa Facebook, gamitin ang mga libreng oras sa pagbabasa ng mga impormasyon. Makakakuha ka ng mga ekstrang ideya sa pagbabasa na maaari mong magamit sa aktwal na pagsusulit. Gamitin ang internet ng maayos.

Kinaiinisan mo ang Math? Wala tayong magagawa kundi mahalin ito, at isa-puso ang bawat lesson ng Math. Balikan ang ilang mga lesson ukol dito, tiyak na uubos din ng oras mo ang pagsolve ng mga problems sa actual examination. Ako, 30 mins na lang ang natitira sa oras, nasa Math portion pa rin ako. :)

Siguro nakatulong din sa akin ang pag-inom ng mga brain vitamins. Naalala ko ang aking mga ni-review at wala naman sigurong masama kung susubukan. Glutaphos o MemoPlus.

=======================================================================

Gusto kong ishare sa inyo ang mga ginamit kong reviewers para sa pagsusulit upang makatulong. Maaari ninyong idownload ito. Click the download button. (168.09mb)

**credits to the owner of this reviewers

**hindi po akin ang mga reviewers na ito, nakuha o na-download ko lamang ito sa internet at hindi ko na maalala kung saang site ko ito nakuha

========================================================================

Kung gumagamit ka ng Android phone, maaari mong idownload ang application na ito.

[ Philippines Civil Service Exam ]

3. Magkaroon ng sistematikong schedule ng pagrereview. Mahirap man sa ilan dahil hindi natin hawak ang ating oras ay kahit papano sana ay magkaroon tayo ng sapat na oras sa pagrereview, hindi iyon ma-tripan lamang tsaka magrerebyu. Alalahanin mo, ang kawalang handa ay isang dahilan kaya bumabagsak ang ilan. Kahit isa o dalawang beses kada araw na pagrerebyu ay sapat na, ipalagay nating mahaba pa ang iyong panahon. Iwasan ang magahol sa pagrerebyu. Mas lalo mo lamang makakalimutan ang mga inaral mo kung minadali mo lamang itong binasa. Iwasan din ang pagpupuyat dahil sa pagrerebyu. Masama sa katawan ang pagpupuyat at wala namang mabuting maitutulong ito sa iyong pagkatuto.

4. Magkaroon ng mabuting pananaw sa sarili. Hindi natin maiiwasan na makaramdam tayo ng kaba sa papalapit na pagsusulit. Nariyan na maiisip mo kung kakayanin mo bang ipasa ang pagsusulit na ito, o 'di kaya ay paano kung bumagsak ka dito. Ano-ano ang mga posibleng tanong at marami pang agam-agam na iyong maiisip. Iwasan ang pag-iisip ng negatibo. Wala namang mabuting idudulot ito bagkus ay ibababa lamang nito ang kumpiyansa at tiwala mo sa iyong sarili. Magkaroon ng positibong pananaw sa darating na pagsusulit. Isipin na kaya mo ito! Kayang kaya mo!

Kumain ng tama, mag ehersisyo upang maging maayos ang daloy ng dugo sa katawan at iwasan ang stress. Sa ganitong mga paraan, makapagrerebyu ka ng maayos, mas natututo o mas nare-retain ang mga pinag-aralan mo at tumataas ang kumpiyansa sa sarili. Kailangan mo iyan sa darating na pagsusulit.

5. Humingi ng suporta sa mga dating kumuha na ng pagsusulit. Hindi naman masama kung magtatanong ka sa mga dati ng pumasa sa CSC Exam kung anu-ano ang mga dapat gawin.

6. Kung may panahon, puntahan ang venue na nasa permit mo. Nasabi ko ang bagay na ito kasi sa venue ng pagsusulit ay magpapaskil sila ng mga pangalan ng mga kukuha ng pagsusulit at ang room number na naka-assign sa inyo. Kung may oras naman kayo, bakit hindi kayo sumaglit muna sa venue at i-check kung may nakapaskil nang mga pangalan upang malaman ang inyong assigned room number. Sa ganitong paraan, hindi kana magagahol o maghahanap pa sa mismong petsa ng pagsusulit kasi maaga mong nalaman ang iyong room.

Paghahanda sa gabi bago ang pagsusulit

1. Relax. I-relax ang iyong sarili bago ang pagsusulit. Matulog ng maaga at iwasan ang magpuyat pa sa pagrerebyu.

2. Ihanda na ang mga dapat dalhin. Ang iyong test permit, lapis at bolpen, valid ID at pera.Ilagay sa iyang maayos na lalagyan o bag ang lahat upang walang makalimutan o maiwanan sa araw ng pagsusulit.

3. Beauty sleep. Mahalaga ang kumpletong tulog bago ang araw ng pagsusulit. Mas relax ang isipan at katawan kung hindi ka puyat at makakapag-isip ka ng tama kung nakapagpahinga ka ng sapat. Iwasan din ang pagiisip ng kung anu-ano pa. Pagkaroon ng positibong pananaw para sa darating na pagsusulit. Magdasal para sa Kanyang gabay.

Sa mismong araw ng pagsusulit.

1.Kumain ng almusal. Madalas ay nakakalimutan natin ang pagkain ng almusal ngunit ito ang pinakamahalaga sa lahat. Isipin mong halos tatlong oras kang sasagot ng mga mahihirap na tanong habang kumukulo ang tiyan mo sa gutom, dahil lamang sa hindi ka kumain ng almusal. Mahirap mag-isip kung gutom. Kumain ng balanseng pagkain. Kaonting ehersisyo sa umaga upang maging masigla.Maligo bago umalis.

2. I-double check ang mga dadalhin sa pagsusulit. Kagaya ng mga kinakailangang dalhin, i-double check ito kung kumpleto, mahirap nang may maiwan kang dokumento.

3. Agahan ang iyong pag-alis upang maaga ring makarating sa venue ng pagsusulit. Ang sarili kong karanasan ukol dito ay maaga talaga akong umalis, ngunit hindi ko inasahan na wala pala akong sasakyan patungo sa venue, dahil araw ng Linggo 'nun. Kaya para makasigurado, maipapayo ko sa inyo na agahan ang inyong pag-alis upang makarating din kaagad sa venue.

Isa pang karanasan ko sa pagiging maaga ay dahil nahanap ko kaagad ang room kung saan ako naka-assigned. Advantage din na pumunta na ako sa venue bago pa ang pagsusulit kasi nalaman ko na ang room number ko. Ang ilan sa mga nadatnan ko 'nun eh hindi magkanda-ugaga sa kakahanap ng kanilang room, nagsisiksikan sa bulletin board kakahanap ng kanilang pangalan. Ang pagsusulit ay magsisimula eksaktong alas-otso ng umaga (8:00am).

Kapag nakita niyo na ang inyong room, hanapin ang inyong pangalan na nakapaskil sa pintuan nito at ang inyong Examinee Number.

4. Maging kumportable sa room. Nasabi ko lamang ang option na ito kasi hindi ako naging kumportable sa room ko 'nun. Tapat ako ng bintana kung saan nasisikatan ng araw. Hindi naman pwede na mamili ng uupuan dahil mayroong seatplan ang inyong proctor, kung saan pipirmahan mo ito at lalagyan mo rin ng iyong larawan at thumbmark. Mabuti na lang at nag-provide sila ng tabing ng bintana.

Kapag nasa room ka na, batiin ang iyong mga kasama. Malay mo magkaroon ka pa ng bagong kaibigan. Iwasan ang labis na paggamit ng mga gadget, o cellphone habang nasa loob ng test room. Kapag magsisimula na ang pagsusulit ay isu-surrender mo rin lahat ng iyong gamit sa iyong proctor. Ang tanging maiiwan lamang ay ang iyong bolpen, lapis at ang iyong test permit. Hindi pinapayagan ang iba pang klase ng papel. Naglakas loob akong nagtanong noon na paano naman ang gagamitin naming scratch paper sa Math problems? Pwede daw sulatan ang questionnaire.

5. Ang pagkain sa loob ng test room. Sa kaso ko, hindi kami pinayagan na kumain habang nagtetest, kaya kung nakabasa ka ng tips sa ibang blog na kumain ng chocolates habang nagtetest dahil nakapagpapatalas ito ng isipan eh depende sa proctor niyo. Totoo naman na nakatutulong ang chocolates pero depende talaga sa proctor kung papayagan kayo na kumain habang nage-exam. Ang maganda, kainin niyo na ito bago pa magsimula ang pagsusulit.

Gumamit na rin ng palikuran bago pa magsimula ang pagsusulit dahil kapag nagsimula na ito, hindi na maaari pang lumabas pa.

Magdasal at humingi ng gabay sa Panginoon bago ang pagsusulit. Iba ang may patnubay ng Maykapal. Pero nasa tao parin ang gawa.

6. Ang nilalaman ng pagsusulit. Ang unang part ang English. Kung nadownload mo ang ipinaskil kong reviewer sa itaas, magkakaroon ka ng ideya kung anu-ano ang mga MAAARING lumabas na tanong sa iyong pagsusulit. Iyon lamang ay gabay lamang at hindi iyon ang aktwal na tanong.

HIndi ito ang aktwal na Answer Sheet

Lapis ang gagamitin mong pang shade ng mga bilog sa iyong Answer Sheet. Multiple choices at pwede kang manghula ng sagot kung gusto mo. Kung magse-shade naman, iwasan ang paglampas sa bilog o kaya ay kulang na shade. I-shade ang kabuuan ng bilog ng mabuti.

Iwasan din ang palingon-lingon habang nagsasagot ng pagsusulit. Baka mapag-isipan ka na nangongopya at madisqualify sa pagsusulit. Magsagot ng tahimik at hindi mayabang. May nakatabi kasi ako 'nun na nagsasalita sa sarili niya, akala niya ay alam niya lahat ng sagot.

Maipapayo ko na kung hindi mo alam ang sagot sa isang item na iyon, huwag kang magdalawang isip na laktawan muna ito at BALIKAN na lamang. Kung gugugol ka ng maraming oras sa iisang item lang, mauubos ang panahon mo ay baka hindi mo pa matapos ang kabuuan ng pagsusulit. Siguraduhing babalikan mo ang mga nilaktawan mong item.

Maging kalmado habang nagsasagot. Kung napraktis mo ang iyong sarili habang inoorasan ang pagsasagot, malaman na madali na para sa iyo ang pagsagot. Basahing mabuti ang mga panuto, item at mga salita. Baka sa sobrang pagmamadali mo ay hindi mo na nabasang maige ang panuto ng tanong.

Hindi ko sasabihing i-enjoy mo ang pagsasagot, dahil sino ba namang mageenjoy sa pagsagot ng mga mahihirap na tanong, ang maipapayo ko lang ay intindihing maige ang bawat item. May mga tricky question na obvious na ang answer, basahin mo lang ng maige. Huwag magahol ngunit huwag ding magstay ng matagal sa isang item. Balanse lang. Take note of the time.

Huwag ding magiiwan ng blangko sa iyong Answer Sheet.

Sa parteng Math, ang maipapayo ko ang gumamit ng scratch paper, kasi mas kumportable ako dun at narerebyu ko din kaagad kung may mali sa solve ko. Nakakatawa man pero mas madaling magsolve sa ganitong paraan, kesa mentally kasi dahil oras nga ang kalaban mo dito, may posibilidad na magkamali ang mabilisang pagsolve sa utak, depende na lang kung sanay ka sa pagsolve mentally. Hindi pinapayagan ang paggamit ng calculator.

Sinasabi kong hindi ganun kahirap ang Math, at walang Calculus sa item. Parang mas mahirap pa ang English part. Kung nakapaghanda ka ng maige ay masasagutan mo lahat ng item kahit Math pa. Huwag kang matakot sa Math.

Huwag balewalain ang Philippine Constitution at Code ofConduct and Ethical Standards for Public Officials and Employees (RA6713) pati rin ang Environment Management and Protection. Kahit hindi ganun karami ang items niya sa pagsusulit eh mahalaga pa rin na masagutan sila ng tama, dagdag iskor din yun.

Pangalawa ako sa huli natapos. Hindi naman paunahan ang exam, basta matapos mo ito sa takdang oras eh okey lang kahit mahuli.

Pagkatapos ng pagsusulit

Ibigay ang iyong questionnaire at answer sheet sa iyong proctor ng maayos at malinis. Huwag kalimutang kunin ang iyong mga isinurrender na gamit.

Take note of your Examinee No. dahil kailangan mo ito sa pagcheck ng iyong score sa paglabas ng resulta kung nakapasa ka ba o hindi.

Magdasal at magpasalamat sa paggabay ng Diyos sa iyo. Mabuti at may malapit na simbahan ang venue ko at nakapagsimba ako kaagad.

Maging positibo. Wala namang mawawala kung maging optimistiko ka minsan, dahil malay mo pumasa ka kahit alam mong puro hula lang ang ginawa mong pagsagot sa pagsusulit.

I-check sa website ng CSC ang mga opisyal na listahan ng pumasa sa pagsusulit. Narito ang listahan ng mga pumasa sa pagsusulit sa kanilang website. Kung pumasa man, binabati kita! Kung hindi ka man pumasa ay huwag kang mawalan ng pag-asa. Maari kang sumubok muli.

========================================================================

Muli, gusto kong ishare sa inyo ang mga ginamit kong reviewers para sa pagsusulit upang makatulong. Maaari ninyong idownload ito. Click the download button. (168.09mb)

**credits to the owner of this reviewers

**hindi po akin ang mga reviewers na ito, nakuha o na-download ko lamang ito sa internet at hindi ko na maalala kung saang site ko ito nakuha

========================================================================

Good luck sa mga kukuha! :)

"To accomplish great things, we must not only act but also dream. Not only plan but also believe."

Civil Service Commission website.

Great Wall of China

2013-08-06T23:23:00.000-07:00

Sabi ko,

~~Kaibigan lang ako...~~
~~Parang kapatid lang ang turingan natin...~~
~~Hindi ako maiinlab sa'yo...~~
~~Hindi tayo talo...~~

Ano ba'ng problema mo? Ay, ako pala... Ano ba'ng problema ko? Sabi ko naman huwag kang masyadong magdidi-dikit sa akin eh... Ayan tuloy, kinain ko na naman ang lahat ng sinabi ko...

Sabi ko naman eh ganito lang tayo. Eh 'bat naiinlab na ako sayo. Para ka kasing tomboy. Astang lalake. Parang one of the boys lang. Pero ang ganda mo, kaya hindi ka "tibash." Hot ka nga para sa akin. Lol. Ewan ko ba sa Ex mong mukhang paa, kung 'bat ka nya iniwan. Ambait mo naman. Ano pa bang hahanapin n'ya sa isang tulad mo. Kung ako lang s'ya, hindi na kita pakakawalan. Hindi na kita sasaktan pa. Ikaw ang reyna ng palasyo ko, at ako syempre ang hari. Ikaw ang una sa wishlist ko (banat kung banat!).

Bukod pa 'dun, napaka-masayahin mo pang babaita ka! 'San mo ba kinukuha 'yang mga jokes mo? Bentang benta sa akin eh. Jokes na kahit ang pinaka masungit na tao ay mapapautot sa kakatawa. Talentado ka, pwede kitang pagkakitaan 'dun sa talentadong pinoy ah!

Madalas mo pa akong i-text. Hindi ka ba nauubusan ng load? Pasaload naman d'yan minsan. O kaya all-text lang, masaya na'ko dun. Yeah! Nakakapagod na sa thumb ang kakadutdot sa screen ng phone ko. Tapos demanding ka pa kung hindi ako magreply! Aba, wala akong panload ng madalas, 'di gaya mo. Tapos magpoporward ng kowts, kung hindi nakakatawa at makadiyos, love kowts madalas! Umaga, may good morning kowts ako, sa gabi, may goodnight kowts parin! May "mwah" pang kasunod. Ano ka ba, nagpaparamdam? Prangkahin mo na kaya ako? Na sabihin mong "Ano ba? Ligawan mo na ako!","Come and get me!" Syempre, ilusyon ko lang yun at asa ako na gagawin mo yun. Dahil kaibigan lang ang tingin mo sa akin. Sa amin. Bwisit yan oh!

Tapos manghihingi hingi ka ng payo. Anong tingin mo sakin? Tarot cards? Bolang kristal? Kelangan mo muna akong himasin ng pabilog-bilog para gumana? Palage mo nalang akong hinihingan ng payo. Feeling ko tuloy ang talino kong tao. Sinasabi mo sa akin na nalulungkot ka, nag-iisa, masaya, natatae, nagugutom, inaantok chenes cheverlu... lahat. Kulang na lang pati paliligo mo, i-kwento mo na sa akin. Payo, payo, payo... nang iniwan ka ng ex mong mukhang paa, nakita kitang umiyak. Rebound ako. 'Nun natanggap ka sa trabaho mo, nilibre mo pa ako sa Angel's Burger, ang masama, buy 1 take 1 lang, tag-isa pa tayo. Ang kuripot mo. Pero mayaman ka sa kaibigan, kami 'yun.

Nakakainis ka na. 'Wag ka na magdidi-dikit sa akin. Pero ayaw kitang pabayaan. Ayokong malingat ng ilang sandali ng hindi ko nakukumusta kung ok ka ba. Masaya naman ako kahit may Great Wall of China na nakaharang sa pagitan nating dalawa. Ganun talaga. Enjoy na lang natin ang isa't isa. Hindi ako naghahangad ng malaki, kahit hinahawakan mo ng madalas ang kamay ko sa tuwing kasama mo ako. Ang pogi ko sa tuwing katabi kita. Sana hindi nalang ako naiinlab sa iyo, para hindi na ito matapos. Ganun kasi yun eh, 'pag nagka-aminan na nang nararamdaman, nag-iiwasan na. Ayoko... Hindi mo mahahalukay sa hypothalamus ko ang tunay na pagmamahal ko sa'yo. Sige, ipagpatuloy mo pa 'yang pagka-sweet mo, titibagin ko na talaga ang Great Wall of China ng pagkakaibigan natin. Makita mo...

Oo na. Na-friendzoned ako. Letse. Pero gusto ko rin sa isang banda.

***

Status

2013-04-16T02:58:00.000-07:00

Maulan pero daig pa sa binagyo ang pagmumukha ng lalaking lumabas sa pintuan ng katapat naming bahay. May dalang malaking teddy bear na may pulang ribbon sa leeg at kumpol ng chicharong bulaklak. Joke! Rosas 'yun, malamang sa malamang ay may isa na namang binasted na manliligaw itong si Ate Clara. Natatawa talaga ako sa tuwing makikita ko ang ganitong mga eksena. Nai-imagine ko si Ate Clara na humahalakhak sa tuwa habang nagta-tally sa whiteboard ng mga binasted niyang manliligaw. Pero alam ko, hindi gan'un kadali para sa kanya ang ganitong mga eksena.

Dala ng maagang pagkawalay sa ama, si Ate Clara na ang tumayong "bread winner" sa kanyang matanda ng ina. Meron din silang maliit na tindahan sa tapat kung saan madalas akong bumili ng Bazooka BubbleGum. Parang tipikal na "kwentong manang" na napapanuod sa tv ang kwento ni Ate, pero sana ay ganun na lang katipikal ang lahat, atlis may happy ending 'yun bida. Hindi naman gan'un ka-manang si Ate Clara. Ate lang ang tawag ko sa kanya para pa-sweet efek kumbaga, pero dalawang taon lamang ang tanda niya sa akin. Kung kagandahan lang naman, kartada diyes 'to! Maputi, matalino at malambing pa. Kung manyakis ako, liligawan ko na 'to eh! Kaso, sobrang bait niyang ate sa akin. Madalas ay sa akin siya kung magkuwento ng pagsubok ng buhay. Akala tuloy ng mga tsismosang kapitbahay ay kami ang magsyota.

Palagi niyang sinasabi sa akin ang mga pangarap niya para sa kanyang ina. Mga pangarap na dapat ang tatay niya ang tumutupad. Malaking responsibilidad ang isinampa niya sa sariling balikat. Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung paano niya gagawin ang mga iyon, lalo't mag-isa lamang siya sa pagsubok. Naitanong ko kung may balak pa siyang mag-asawa, napansin ko kasi ang malaking tally board niya sa bandang kusina, joke! Pero sa tuwing itinatanong ko sa kanya ang mga bagay na iyon, ngiti lamang ang madalas niyang isagot sa akin at susundan ng buntong hininga. Bigla niyang sasabihin na "makapaghihintay naman 'yang lovelife na 'yan eh." Hihirit ako bigla ng "Ate, paano kung maiwanan ka na ng biyahe?"

Ang alam ko, nagkaroon naman siya ng mga ka-M.U. Ubod na siguro siya ng yaman sa mga mayayabang este mayayaman niyang manliligaw, pero madalas ay basted silang lahat. Marahil ay hindi nila maintindihan ang sitwasyon ni Ate Clara. Ramdam ko sa kanya ang pag-iisa, ang kakulangan sa kanyang sarili, ang pagod sa buhay. Humahanga ako dahil kinaya niyang iisang-tabi ang pansariling kaligayahan para sa ina. Inaaliw ang sarili sa piling nito. Hihirit ulit ako ng "Ate, ba't ayaw mong subukan? Hindi mo naman siya pababayaan." Sagot niya, "Sana nga ay ganun lang kadali ang umibig, subok lang ng subok. Pero may damdamin tayo, nasasaktan at napapagod." Hindi ako nakaimik sandali. Palihim niyang pinunasan ang tumulong luha sa mata at biglang tumawa ng malakas. Hirit ulit ako ng tanong na "Ate, paano kung mawala na ang lahat, at maiwan ka ng mag-isa?"

Medyo maulan pa rin at ilang buwan ng hindi kami nakakapag-kwentuhan ni Ate Clara. Hindi ako mapakali sa bahay kaya naisipin kong mag-internet sa kanto. Nagulat na lang ako ng buksan ang profile ni Ate Clara. Nagbago ng status. <*ngiti*> Natakot siguro sa sinabi ko.

Ang Aking Kwento

2013-04-08T23:08:00.003-07:00

SINO AKO?

Ituring mo na lamang ako na isang bahagi na rin ng iyong pagkatao. Isang kaputol ng iyong paa at kamay, karugtong ng iyong ugat na siyang dinadaluyan ng iyong dugo at mga ideya sa araw-araw. Ituring mo akong taga-sulat ng iyong kwento. Ihambing mo ako sa isang anino na palaging nariyan para sa iyo, hindi man nakikita sa maliwanag na yugto ng iyong sandali ay matatanaw naman sa kadiliman ng iyong pag-iisa. Kasama mo ako sa iyong pagtawa habang kinikiliti ng iyong malikot na isipan, sa pag-iyak sa mga oras na ika'y iniwan, at sa paglakbay sa iba't ibang panig ng mundo sakay ng iyong imahinasyon. Akay kita sa pagtupad ng mga pangarap ng buhay. Ako ang iyong kwento. Ako ang iyong larawan sa likod ng iyong isipan. Ako ang buhay na boses sa mga nais mong isigaw sa salita. Ako ay ang iyong kaibigan. Ako ay ikaw rin.

BAKIT?

Ang paliwanag sa lahat ng bagay ay limitado. Ang pagbibigay ng dahilan sa mga hindi maintindihan ay sinusukat ng tao sa lalim at babaw. Kung ano man ang anggulo na kanilang nakikita ay ang magsisilbing wakas ng bawat istorya. Ngunit, napakalawak ng mundo, napakalalim ng sahig ng karagatan na hindi pa napupuntahan ng tao. Ang istorya ay hindi natatapos sa pagsasabing "And they lived happily ever after." Walang katapusan ang istorya, lalo't ang kwento mo ay ang buhay mo. Ang araw-araw na pakikipagsapalaran ay ang plot. Tatawa sa kalokohan at malulungkot sa pagkasawi. Ang adbentyur ay mahaba, minsa'y nakakapagod ngunit nakapupulot ng mga bagong kaisipan. Samahan mo akong mamulot ng gintong aral sa mga kwentong magagaan sa mabibigat na hamon ng buhay. Ang pananaw mo ay mahalaga.

PARA SAAN?

Sa susunod na mambabasa, sa susunod na susulat, sa susunod na titingala sa langit at mangangarap. Magsilbi nawa itong inspirasyon sa mga magsisimula. Ang tanging sumusubok lamang ay ang mga nagtatagumpay, simulan sa maliliit hanggang matuto. Maging bahagi nawa ang ilang mga kwento sa araw-araw, ang ilang mga nakatutuwang karanasan ay tawanan at maging ang mga mapait na sandali ay gawing inspirasyon upang magpatuloy. Ang mga pahina ng iyong buhay ay unti-unting lalamanan ng bawat karanasang hitik sa iyong pakikipagsapalaran. Pagdating ng panahon, ang mga pahinang ito ay iyong bubuklatin at babalikan, masasabi sa iyong sarili, "Ako'y nagtagumpay."

Nais mo bang magbahagi ng iyong mga kuwento? Mga sariling ideya o mga karanasan? May nais linawin sa aking mga paskil o 'di kaya'y magbigay ng puna? Ipadala lamang ang inyong gawa at mga suhestiyon sa aking e-mail address na talesfromtheblogzone (at) gmail (dot) com. I-like din ang aking opisyal na Facebook Fan Page at Twitter account.

Talaan Ng Nilalaman

2013-04-08T03:51:00.001-07:00

Loading TOC. Please wait....