Tales of a FunChick

Just enough

2011-12-22T18:03:00.000+01:00

Sometimes people forget how hard the act of rising above is...how much pain we put aside just to set it all right, no matter who did what...No matter who says what...

Ik ben moe...moe door steeds weer niet begrepen te worden, moe doordat ik mezelf blijkbar niet kan zijn..moe van het niet gezien te worden..
Tranen blijven vloeien...ik heb ff geen zin meer...ff wegkruipen...ff iemand die weet wie ik ben, die hoort wat ik zeg en snapt wat ik bedoel...

A zenlike nothingness

2011-12-16T19:11:00.000+01:00

De dagen vullen zich in alle duister met koude en nattigheid. Stiekem omring ik me met stilte terwijl mijn binnenste zich tegoed doet aan rust.
Kerst komt eraan...ik voel het nog niet. Mijn familie is nog niet aanwezig. Zij maken deze dagen warm, gezellig en liefdevol. 'nog eventjes' sus ik mezelf. Gauw kan ik genieten van Mini-man die opgaat in de pracht van de kerstboom en alle cadeautjes. Gauw kan ik me nog eens tegoed doen aan het liefdevolle gezelschap dat B*E me zo vaak schenkt...

Nu echter geniet ik eerst even van het niets. Het niets dat nog moet, het niets dat mijn aandacht eist of mijn hoofd vult met nutteloos gepeins...

Testing frameworks

2011-12-10T21:26:00.000+01:00

De ipad doet waar hij voor is uitgevonden...bij de aankoop ervan had ik me voorgenomen. Gij gaat schrijven, dus schrijf mens, schrijf! Elk woord dat je ook maar wil schrijven, doe het! Hier, nu, meteen! En eu...als het ff kan, doe het dan ook nog enigszins goed he ;)

Sindsdien komt er net minder uit. Dankzij een interessant blogje van een medeblogger, kwam ik nog eens uit op schrijvenonline en klikte lustig door naar de schrijfwedstrijden waar je online aan kan meedoen. Wedstrijden van 30.000 of 75.000 woorden zijn natuurlijk wat hoog gegrepen als amateur. In de kortere versies zie ik dan weer wel de nodige uitdaging waar ik naar op zoek was om de grens en het niveau eens wat te verleggen...het wordt nl tijd.

Naast het aangaan van enig competitie-gezind schrijven, ga ik me aan een date wagen die blijkbaar anderhalf jaar heeft moeten wachten.
Met juist een van de bedenkelijke profieltjes waar ik vorig jaar net niet mee tot afspreken ben gekomen, klikt het dit keer precies zelfs nog beter dan de vorige. Het leek dan ook niet meer dan normaal en correct dat we er dit keer voor zouden zorgen dat die date dus wel door zal gaan. Ik kijk ernaar uit, er zit zeker een relaxte tijd in, daar twijfel ik eigenlijk niet aan!

Meeting myself

2011-12-05T21:23:00.000+01:00

Wanneer het komt op vrienden maken of beter je collega's tot vrienden maken, ben ik een nogal teruggetrokken persoontje geworden...every so now and then waag ik me er dan toch aan omdat ik nu eenmaal geen ezel ben.

Wat er gebeurd is, ik weet het eigenlijk niet...ineens werd er op me gesnauwd...een van de meeste relaxte kerels in het team...
De drank had het onmogelijk gemaakt voor me om te vatten wat er was gebeurd...nu twee dagen later probeer ik het nog steeds in elkaar te puzzelen...het is echter een zwart gat. Poging tot opklaring geven enkel een afwijzing, want ik weet heus wel wat ik verkeerd had gedaan.

Af en toe moet je nog eens beseffen waarom je bent geworden wie je bent. Mijn drang tot controle heeft er altijd voor gezorgd dat ik me kon herinneren wat er gebeurd was. Die drang was er niet die avond - nooit mag ik die nog laten gaan. Hoezeer ik ook probeer, ik vind het niet, til er verdomd zwaar aan dat er iets mis ging en dat ik me zo kon laten gaan noch mijn fout deftig kan rechtzetten.
Mijn grote domme mond, die blijkbaar enkel lompere uitingen maakt naarmate er meer alcohol aan te pas komt, is blijkbaar ook nog niet verandert over de jaren heen.
Noch de drang om me opnieuw af te sluiten voor al die 'let's meet after work'-voorstellen...

And so here is the deal...de meeste mensen hebben me niet graag...ben te direct, te kritisch en kom zeer ongevoelig over. Ben niet de vrouw waar andere vrouwen mee willen gaan shoppen of bij langs willen komen voor een koffie, noch diegene waar je naartoe belt gewoon om een babbetlje te slaan...ik ben de buitenstaander, de underdog en einzelganger. Ergens bijhoren is onbestaande voor me en de pogingen die ik ertoe gedaan heb, bevestigen enkel the above.

Hier mijn les van het weekend: don't mix alcohol and colleagues, keep control with yourself at any time and accept, no matter how good the intentions and how hard you try...you fuck things up!

Mastering the game

2011-11-30T22:30:00.000+01:00

Het is en blijft bizar hoe verschillend ik reageer op de berichtjes die ik binnenkrijg...hoe een eerste indruk er zo op of onder kan zijn door een paar luttele woordjes...

Moest ik kunnen, ik liet ze armworstelen. Stopte ze in een arena om te strijden als ware gladiatoren! Gaf hen een meetlat om de grootte van hun mannelijkheid te vergelijken en deelde lottobiljetten uit met als hoofdprijs mezelf!

Zo pover het aanbod op het eerste zicht leek, zo rijkelijk divers zijn de karakters die in tussentijd mijn inbox zijn beginnen vullen.
De oppervlakkigheid, die ik met plezier zo snel mogelijk buitensmijt. Arrogantie stuur ik dan ook meteen op vakantie. Terwijl ik de hufters eerst nog ff een dansje naar mijn pijpen laat doen alvorens hen de laan uit te sturen...

Allemaal onderwijl genietend van die enkelen die echt wat te vertellen hebben...

How to impress

2011-11-24T22:07:00.000+01:00

Indrukken...eerste, tweede, slechtste...

Damn, is dit het dan? Een pover aanbod, de ene opmerking al oppervlakkiger dan de andere? Om nog maar te zwijgen van het gebrek aan ballen en de grootte van de sloefen in overvloed!

En dus speel ik wederom met de gedachte: just sex, nothing more?

En toch, waarom voel ik er exact niets bij? Ach, ik weet wel waarom...het doet me gewoon niets zonder een klik...

Misschien wil ik teveel...of is het net te weinig? Al zou het ook wel ongeduld kunnen zijn...

Het raarste van al moet ongetwijfeld mijn reactie zijn op de mannen die ik vorige keer ook al heb zien passeren...alsof het zo verkeerd is dat ze er wederom of nog steeds zijn. Een stigmatiserend effect zo lijkt het wel...Maar, hoe zit het dan bij mij? Ik ben er toch ook weer? Goed, de naam is anders en ik flash mijn foto's nog steeds niet in het rond...het principe blijft hetzelfde...

New prey

2011-11-22T22:44:00.000+01:00

Als aasgieren komen ze afgevlogen op het nieuw opgeladen profiel...nieuw prooi! Snel, doe iets om haar aandacht af te leiden...
Wees grappig, leg je ziel bloot of stuur je cv!

Ten opzichte van al die maanden geleden is de mannelijke zoektocht naar ware liefde nog steeds een serieuze afknapper. Zij die beweren dat hun witte paard klaarstaat worden meteen afgevoerd. En de softies? Die kan ik nog net vriendelijk een antwoordje sturen waarin het duidelijk moet zijn dat ik niet de vrouw ben die ze zoeken...

Blijft er dan nog wel iets over?

The new chapter

2011-11-22T18:21:00.000+01:00

Drastische veranderingen waren er nodig...op een of ander vlak. Zoals gewoonlijk kwam ik tot de constatatie dat je een ander niet kan veranderen of dwingen tot actie.

Ongeacht zijn beschouwende persoonlijkheid is het een feit dat B*E lijkt te wachten tot problemen zich vanzelf oplossen, tot ze effectief echt opgaan in de lucht...*poeffff*
Spijtig genoeg heb ik noch zijn geduld, noch zijn visie op probleemaanpak en kan ik maar zolang wachten tot ik overga tot actie.

De afgelopen week was het duidelijk dat een leven zonder zijn aanwezigheid echt niets voor mij was...goed...wat blijft er dan nog over om al dit eindelijk te doen stoppen...

In het donkerst van de nacht wist ik het ineens...time for a new chapter! Dat mag je dan ook heel letterlijk nemen.
De grondregels zijn duidelijk.
1. B*E houd ik van nu af aan voor mezelf, geen geblog meer over zijn fascinerendere of net minder aantrekkelijke kantjes, noch de problemen die zijn vriendschap met zich meebrengt of wat dan ook.
2. Terug naar af! Back to where it all started...jawel, RDV heeft er opnieuw een nieuw lid bij...
3. Ga eens op stap met een andere man...en als het even kan, stay openminded girlie!

Ditmaal echter toch wel met een net iets andere houding, geen nood aan serial dating of zo...waar dan wel aan, wel, dat zie ik nog wel, een mens moet ergens beginnen.

The time and space-continuüm

2011-11-20T20:56:00.000+01:00

Tegen beter weten in deed ik het toch. Na het schrijven, wissen, herschrijven en opnieuw wissen stuurde ik hem toch een bericht...

Het doet pijn te merken dat de man enerzijds geloofd dat tijd en ruimte al dit wel zal oplossen en anderzijds geen idee heeft hoe moeilijk de afgelopen dagen geweest zijn. Zijn gebrek aan inzicht en de gedachte dat hij mij zowel als zijn ongebondenheid zal kunnen behouden, althans op termijn en hij dus niet moet kiezen zijn misselijkmakend.

Het laatste vleugje hoop is letterlijk vertrappeld. Hij zal nooit begrijpen dat zijn passiviteit mij uit zijn leven heeft verdrongen.
Het besef dat wachten geen zin heeft begint door te sijpelen. De onmacht raast in me rond. Boosheid omdat het hem allemaal zo weinig lijkt te doen - dat hij echt niet lijkt in te zien dat ik uit zijn leven ben gewandeld.

Het is duidelijk dat ik verder moet. Dat het verder zonder hem zal zijn...geen wachten meer. Enkel op de dag dat het allemaal niet meer zo leeg voelt...

Not quite ready

2011-11-20T11:39:00.000+01:00

Eerlijkheidshalve dien ik toe te geven...ik blijf me afvragen waarom hij niet hier is. De mogelijke antwoorden maken me misselijk. Het doet me denken aan een conversatie, nog niet zo lang geleden bij het water, waarin ik hem vroeg wat er zou gebeuren wanneer ik niet meer bij zou draaien...wanneer ik het niet meer aankon om het allemaal aan te zien ( al besefte ik toen nog niet dat het zo snel zou komen).

Het antwoord schiet me maar niet te binnen...of misschien wil ik gewoon niet dat het antwoord me te binnen schiet...

Ongeacht de strijd en het ongeloof dat hij me laat gaan, ik weet dat ik er niets meer aan kan doen. Geen enkel woord, geen enkele daad zullen hem overhalen om tot hier te komen, dat weet ik...het is de reden waarom ik gisterenavond alle sms'jes die ik typte niet verstuurd heb...ik kan er nl niets meer aan veranderen...

Hij wou me gelukkig zien zei hij...het doet me wederom afvragen waarom hij niet hier is...

Domme vraag - ik weet het hoor...het is niet dat ik wil wachten op iets dat niet zal komen. Het enige logische antwoord op alle vragen is nl de gevoelskwestie en ik ben gewoon nog niet helemaal klaar om te aanvaarden dat hij me echt niet graag ziet, of toch niet op deze manier...

Dus ook al spring ik niet meer in mijn auto, wis ik alle berichtjes in plaats van ze te versturen, mag ik nog heel even hier blijven staan en stilletjes wachten? Het lijkt me verderop nogal koud en eenzaam en ik ben er niet echt klaar voor...

What it is

2011-11-18T18:01:00.000+01:00

Het was me eerder nog niet echt duidelijk. Afstand doet al eens wonderen...B*E heeft het gewoon nog niet door. Hij wacht gewoon tot ik bijdraai...

Ditmaal is er echter geen bijdraaien meer bij. Ongeacht de drang die ik voel om stilletjes dicht bij hem te kruipen, het vechten ertegen wordt gemakkelijker naarmate ik bij mezelf herhaal dat het toch niet goed komt. Dat hij me niet wil geven wat ik van hem verlang. Ditmaal zal ik niet onverwacht opdagen aan zijn deur of zijn sms beantwoorden. Ditmaal geef ik niet meer toe aan verlangen, maar is het tijd voor rationeel volgen van eigenbelang.

Ook al wou ik dat het nooit zover had moeten komen, het is nu eenmaal wat het is en ik ben er best klaar mee...
Goed, stiekem vraag ik me natuurlijk wel af wat ik zou doen moest hij aan mijn deur staan. Gelukkig ken ik hem goed genoeg om te weten dat dat niet zal gebeuren dus hoef ik me daar ook helemaal geen zorgen over te maken. Simpel toch?

Het enige dat me nu nog rest is een weekend doorspartelen. Ik kan enkel hopen dat ik morgenochtend het rationele been eerst uit bed sleep zodat het geen al te triestige boel wordt in de komende dagen.

Bloody Christmas

2011-11-18T10:20:00.000+01:00

Nu ik je niet meer wil zien vind je het blijkbaar geinig om me te pas en te onpas tegen te komen. Zelfs op het werk kan ik amper rustig mijn ding doen of je moet buiten komen met een lach op je gezicht alsof het motherfucking Bloody Christmas is!

Is het dan werkelijk zo leuk om me door de grond te zien zakken? Om de pijn op mijn gezicht geschreven te zien staan? Of geniet je van het feit dat ik gewrongen zit tussen je niet meer kunnen zien en je niet willen loslaten??? Wat het ook is, er schort iets met je!

Touching emptiness

2011-11-17T20:09:00.000+01:00

Uit gebrek aan beters vul ik me op met de weliswaar veel te korte rush van het aanschaffen van nieuwe goedjes terwijl ik me volprop met al het junkfood dat ik maar kan vinden. De leegte blijft echter rondwaren.

Het is en blijft een feit dat ik me niet bevind waar ik wil zijn...spijtig genoeg weet ik dat ik gewoon niet kan krijgen wat ik wil. Dat moet ik aanvaarden, dus sleep ik me verder, zoek ik naar die dingen die me enigszins kunnen boeien en apprecieer ik stilletjes de pogingen van mijn collega's om mijn gedachten te verzetten...Al weet ik dat ik hem niet nodig heb, dat ik zonder hem evenzeer een gelukkig leven kan hebben...ik wil hem gewoon dichtbij, wil hem naar me zien lachen en zijn zorgen zowel als zijn grapjes aanhoren...

Ik weet best wat B*E in zijn leven wil bekomen. De onbezorgdheid en simpliciteit die ongebondenheid met zich meebrengt is aangenaam...langs de andere zijde (de emotionele) kan ik er niet met mijn hoofd bij dat hij de band tussen ons daarvoor laat schieten. Ik blijf dan ook maar herhalen dat dat enkel kan omdat hij die liefde niet voelt. Dus verstaan of niet, willen of niet...ik heb geen andere keuze dan hem los te laten. Het doet pijn. Pijn omdat ik hem in mijn leven wil, pijn omdat hij me zoveel gaf en ik hem zo graag zoveel gaf. Pijn omdat ik weet dat ik iets erg speciaals ben verloren. Pijn omdat de leegte die hij achterlaat zoveel groter is dan ik verwacht had. Pijn omdat ik letterlijk constant vecht om geen contact met hem op te nemen...pijn omdat deze keuze geen juiste keuze geweest kan zijn.

Ook al sluimert er diep van binnen nog een sprankeltje hoop dat hij licht ziet en ons hier doorheen sleept. Ironisch genoeg zal hij zich daar met man en macht tegen verzetten. Zich nog liever aan zijn bed vastketenen dan toegeven dat hij enige nood of drang zou hebben tot een aanwezigheid in zijn leven...
Terwijl ik de leegte omarm en troost probeer te zoeken in het feit dat het niet zal hebben mogen zijn en dat er heus een tijd komt waarin ik hem kan herinneren als een bitterzoet ver verleden, blijven er tranen vloeien...tot dan zal ik me volstoppen met junk, me omringen met nutteloze goederen en deelnemen aan de meest oppervlakkige maatschappelijke activiteiten.

Toys - toys - toys

2011-11-16T08:45:00.000+01:00

Sometimes you need to indulge yourself...what better for a woman to do when trying to indulge oneself than to shop...No shoes or clothes this time but something that should make writing / blogging / brainfarting-online more of an...anywhere-anytime-activity...

yeah baby! I bought a new toy!! Seeing that sweet lolcats are not allowed in my appartment,
-

I decided to settle for an iPad!

Now they just need to deliver the damn thing!

No needs, just wants

2011-11-15T19:55:00.000+01:00

Met een simpele ophaal van de schouder en een tssk die tussen amper bewegende lippen ontsnapt is het geschiedt...jij draait je om en ik, ik probeer uit alle macht te doen alsof.

Alsof ik niet geraakt werd door je simpele aanwezigheid. Alsof dit me helemaal niet raakt. Alsof ik niet weet dat mijn leven aan diepgang inboet. Alsof ik niet weet dat hij en ik meer zijn dan dat. Alsof afstand mijn gevoelens voor hem zullen doen verdwijnen.

Alsof we niet in elkaars gedachten ronddolen op zoek naar de exit die we toch niet willen nemen...

Good things also end

2011-11-13T00:24:00.000+01:00

"You can't measure the mutual affection of two human beings by the number of words they exchange" (Milan Kundera, The unbearable lightness of being)

Thankful for having gotten to know such beautiful personality, while wishing I had never met you...Having put a halt to hope and having set you free all at once.
Words come short when it comes to describing the past year...I tried, many times...Today only silence remains to enhold the depths of our bond and bitterness of our end...I can only hope tomorrow will bring understanding...

Controversia

2011-11-04T22:07:00.004+01:00

"We live together, we act on, and react to, one another; but always and in all circumstances we are by ourselves... By its very nature every embodied spirit is doomed to suffer and enjoy in solitude." (Aldous Huxley, The doors of perception)

Met geweld wordt hij afgezet door zijn schepper. De vrucht moet eruit, zo snel mogelijk. Als parasiet wordt het geboren. Overlevend op het organisme dat is zijn maker. Dat is het begin van alle afzetting.
Meer moet het kunnen, alsmaar meer moet het zelf doen. Geen afhankelijkheden meer. Niet meer rekenen op het vangnet der moederliefde. Zelf doen is het motto, streven naar zelfstandigheid, het creëren van je eigen autarchie als was het de enige overlevingsstrategie. Opgroeien terwijl je ouders zich bemoeien, openbloeien tot een autonomie.
Je eigen persoon zijn, ongeacht van de omringende maatschappij, jezelf een weg banend op zoek naar dat wat men je leven noemt. Gesponsord tot independentie en zelfbestuur, doch kan je jezelf nooit helemaal ontdoen van zij die je omringen. Niettegenstaande het grote doel zoek je diegene die je spiegelt. De drang om jezelf te herkennen en zo zal zien dat je niet alleen bent, niet anders, maar net hetzelfde. Die je laat zijn terwijl je je pad bewandelt. Een gezelschap dat je doet groeien in je zijn, je levensdoel helpt bereiken. Iemand die je toelaat alle zelfstandigheid overboord te gooien en wederom je hand vasthoudt. Een nieuw lichaam om te parasiteren.
We zoeken ongeacht alle levenslessen naar hen die ons thuis doen komen. Vergeten alles dat ons werd aangeleerd, hoe goed we daar zelf toe in staat zijn.
En dus blijven we wanhopig zoeken, naar die ene die je niet alleen doet voelen in je individualiteit. Diegene die voelt wat jij voelt in tijden van wanhoop, die jou voelt. De weg wordt modderig en troebel terwijl men immer wacht. Negerend dat nooit iemand net diegene ziet die jouw moeders baarmoeder verliet.

Verbalaria

2011-11-03T21:07:00.000+01:00

Ze schijten uit hun mond al net zo als uit hun kont. Onzin uitkramend, complottheoriëen beramend, zich verhevend tot de toppen des megalomaniegebergtes.
Ze snuffelen rond op zoek naar een ander zijn stront, halen hun neus op bij het ontdekken van zaken die amper het spotlicht van mediocriteit verlaten.
Vingerwijzend wordt er neer gekeken naar het dal van lagerwal. Zij die zich gelukkig mogen prijzen dat er iemand nog met zijn vinger naartoe wil wijzen. Duidend op wat zielig is in hun laatdunkende ogen.
Vieze alomtegenwoordigheid in mensenlevens, vuile normaliteit zonder schande of leed omdat men in het dal wel beter weet. Met pretentieuze blik wanhopig op zoek naar nieuwe vormen van sublimiteit. Argwanend de hele omgeving blamend, verder snuffelend op zoek naar verse stront of in tijden van nood zelfs nagelkrabben aan het laatste restje opgedroogd aan je kont.
Alles om de aandacht af te leiden van hun eigen artificiële imago. Opgeblazen door hun eigen egotisme tot het lege vat van oordeel. Afgezet met zelfingenomenheid en opgevuld met dilemma's en sekreten van medemensen onderwijl geconstipeerd door het gemis van distinctiële eigenheid.

Temper tantrum

2011-11-02T20:35:00.001+01:00

Ze zou wel bijdraaien...Tenslotte is het een vrouw en vrouwen zijn nu eenmaal van tijd tot tijd eens onredelijk. Doodse stilte en een compleet negeren was gepast. Althans voor het mannelijke, rationelere geslacht.

Amper 48u later was het moment van rationalisatie al daar. Al kan je het evenzeer zwakte, gebrek aan ruggengraat of een obsessie voor de B*E in mijn leven noemen. Aangezien de huisvrouw in mij niet echt werd aangesproken door de ultieme dagactiviteit en het gegarandeerd orgastisch vermogen van het kuisen, zat ik al snel in mijn auto.
Met godendrank gepakt kwam ik hem vergezellen in het zonnetje aan het water. Ook al werd er ontkend dat hij niet per se opgetogen was me te zien. De pretoogjes zeiden meer dan genoeg. En ook al werd er gesproken over andere partners misschien ooit, werd daarmee de lucht uit mijn longen gestampt en de wijn bijna uit de beker in het volle aangezicht, de mosselen-met-look-geur in mijn haar gemasseerd en beelden gecreëerd van mensen waarmee ik hem zou moeten delen. Ik ben er zeker van dat hij net als ik dit soort dagen met niemand anders zou willen delen, laat staan de groep van deelnemers nog wat wil uitbreiden.

Dus ook al was er regen, een intermezzo van een vis, muggen, moslimallures en groen zand, werd er gewacht op het baldingetje-in-de-mond-scene dat nooit kwam opdagen en waarschijnlijk gewoon gecut werd wegens te zwak naast die sexy pyjama en de weelderige haardrachten, op geen enkele manier had 01/11/2011 beter doorgebracht kunnen worden.

Er werd tenslotte bijgedraaid...

2011-10-30T21:38:00.000+01:00

Diep vanbinnen voel je het wel vaker...het weten dat je iets beter wel of niet doet. Wat de persoonlijke gevolgen zullen zijn en je dus voor uitkijkt om indien nodig toch van koers te wijzigen.

Stiekem had ik gehoopt dat mijn solotripje een ander licht zou geworpen hebben op de hele zaak. Dat B*E een right then and there-guy bleek te zijn die enkel de spot van een eenzaamheid zou afleiden. Stiekem wist ik al veel langer dat hij voor mij alles behalve een "just then and there" was, laat staan dat ik eenzaam ben.
Ongewild wist ik al een hele tijd dat ik mezelf niet zomaar elke dag opnieuw diezelfde vraag stelde zonder reden. Er ging een moment komen waarop ik hem zou zeggen dat ik niet meer meedeed.

Ik wist dat het zou komen, dat het moest komen, dat ik enkel moest beslissen hoe lang en hoe diep ik eerst zou zinken.
Het is me nog niet geheel duidelijk waarom ik net nu op dit punt kom. Waarom de tranen gewoon in overvloed blijven stromen, waarom ik niet anders meer kan dan het gemis en verdriet voelen.
Misschien het feit dat ik toch niet in staat ben om even gezellig een avondje door te brengen op restaurant? Hoe graag ik ook zou willen ingaan op zijn uitnodiging, ik wil niet langer onder zijn ogen in tranen uitbarsten, wil me niet verlagen tot het overgaan tot een of andere smeekbede. Laat staan dat ik hem nogmaals wil zien terugdeinzen bij iets dat op een knuffel begon te lijken noch mezelf tegenkomen in het opgaan in de gezelligheid en mezelf moeten tegenhouden om hem te kussen...

Ik kan enkel aanvaarden dat ik iets wil en hij iets helemaal anders...en hoe graag we ook een middenweg willen vinden, het is niet verenigbaar...

All I can

2011-10-30T10:11:00.000+01:00

Elke godverdomse dag opnieuw doorloop ik datzelfde proces. Vraag ik me af of ik niet beter afscheid kan nemen van B*E...

Al de moeite van de wereld wend ik aan om het allemaal achter te laten. Ook al laat mijn hoofd het vaak niet toe. Ik negeer dat aspect van mijn leven zo hard mogelijk. Zolang ik rationeel blijf, niet teveel terugdenk en mezelf niet toelaat te voelen, gaat het...Al ben ik die niet voel niet echt ik...

Dan komt zijn wekelijkse bezoekje eraan, een sms of mail en is het allemaal om zeep...Mijn hart slaat over, er komt een smile op mijn gezicht en ik voel weer alles wat ik zo erg hard probeer te negeren. Uiteindelijk is niets meer zoals het was. Al het natuurlijke, het spontane en het comfortabele is verdwenen. Van de groet en kus bij aankomst, het dicht bij elkaar kruipen tot en met het afscheid. Het heeft plaatsgemaakt voor een afstandelijk hallo, een beperkte knuffel die meer op een schouderklop lijkt en een afscheid dat lijkt alsof je je moeder gedag zegt. Alles is verwrongen, niets normaal en eigenlijk uitzonderlijk confronterend.
Nog steeds begrijp ik weinig van zijn motivatie om dit te prefereren boven het vorige. Ik kan me enkel inbeelden dat ik heus niet zo belangrijk voor hem ben als hij me aangaf...dat hij nu eenmaal gewoon niet voelt wat ik voel...

Dus elke dag opnieuw vraag ik me af waarom ik niet gewoon stop...waarop hoop ik? Ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij niet meer zal bijdraaien. Telkens opnieuw herhaal ik voor mezelf dat ik verder moet gaan...Dat ik moet stoppen met me zo te voelen...dat het niet uitmaakt hoe bijzonder het voor me was...het is nu eenmaal verkeerd en uitermate zielig gewoon.
En dan denk ik aan het waarom ik hem zo graag zie, weet ik weer waarom ik niet stop, huil nog maar eens en begin weer helemaal van voor af aan.

Almost complete

2011-10-28T21:41:00.000+02:00

Sometimes it is crap to be me...Self-consiousness making me aware of the fact that I am perfectly happy being me. Feeling more comfortable and myself than I have ever felt...

I hate him having been correct once again...

Even if I am happy to discover this side of life, I remain sad...Trying to ignore an empty space in my life. Trying not to feel anything when he looks at me or when he does not hug me anymore...

Cent pour cent - Parfait!

2011-10-25T21:25:00.000+02:00

Ditmaal deed ik het anders. Niet terugdenken over al wat ik had willen doen, niet deed en waar het nu te laat voor is. Enkel kijken naar al wat ik reeds gedaan heb - zonder me oud te voelen - en de zee van tijd die me nog rest voor al wat nog komen gaat.

Geen speciale dag, gewoon degene die volgt op de vorige. Felicitaties vliegen me dan wel de oren rond beginnende met Mini-man die in een halve geeuw al een 'hip hip hoera' uit nog voor hij het bed uit was. Op zich gewoon een dinsdag die verdacht veel als maandag aanvoelt.

En dan lees ik mail 180 uit de 240 die na een weekje vakantie me staan op te wachten op het werk...Waar er woorden in voorkomen als 'weinig origineel' en 'niets speciaals' met een 'je kan het maar gehad hebben', stroomt mijn hart over door de vriendschap en 'liefde' die er achter de woorden zit...En ik weet, hij zal nooit begrijpen waarom enkel dat simpele ludieke mailtje deze dag toch net zo af maakte.

2011-10-21T22:22:00.001+02:00

Vele toeristen ondergaan het onderhandelen als een must waar weinig van genoten lijkt te worden. Geen plaats voor grapjes of grollen, laat staan dat ze goed beseffen wat een redelijke prijs is voor het product. De souks zijn niet alleen vermoeiend voor de toeristen, ook de verkopers steken er veel in.

De mengeling van vermoeidheid verdriet doen me meevoelen met hem. Het is moeilijk uit te maken of het verlangen dat hoj me toont echt is of niet. Op zich maakt het niet uti. Hij mag me nog zo vaak op die doordringende manoer aankijken en me toefluisteren "qu`il a envie de moi" het doet me niets.
Goed, nog stteds geen probleem volgens de lieve man, ik ging toch nog steeds iets met hem eten deze avond? Aangezien ik hoe langer hoe minder dacht dat het een goed idee was, stapte ik uit zijn winkeltje met de belofte erover na te denken en hem iets te laten weten.

@present ben ik opnieuw in mijn hotel...het leek me deze avond aangeraden om me terug te trekken, noet wetende of de man me een tweede maal zou laten ontsnappen uit de hachelijke situatie waarin ik me gisteren bevond.

Fuck me!

2011-10-21T21:53:00.002+02:00

Ik ben er ondertussen zeker van. Hamid is een man waar geen enkele vrouw nee tegen zegt. Althans een normale vrouw die alles op een rijtje heeft toch niet.

Zoals beloofd ging ik hem vandaag opnieuw opzoeken. Op zich geen gemakkelijke opdracht om een specifiek winkeltje midden in de souks zomaar terug te vinden. Vol goeie moed dook ik er echter weer in. Ongeveer een uur later bereikte ik mijn bestemming. Nog voor ik hem ook maar had gezien was hij al recht gesprongen en rende hij op me af. De arme man zag er een beetje gebroken uit.

Na het uitwisselen van enkele verhalen gisteren bleek al snel dat hij niet echt in een minder pijnlijke situatie zat dan ik. Ik stelde hem dan ook op de man af de vraag of hij niet eerder wraak probeerde te nemen op zijn vriendin in Frankrijk meer dan iets anders. Goed, we zijn allemaal wel eens aangetrokken tot iemand, maar daar hoeven we toch niet per se iets mee te doen? Ik ben er dan ook zeker van dat zijn aantrekking meer te maken heeft met de redelijk ludieke vorm van onderhandelingsflirten dat ik met hem had aangevat. Ik ben nl ook niet blind he. Na hem ook weer vandaag opnieuw te hebben gadegeslaan met enkele klanten werd dit enkel bevestigd. Velen nemen deel aan het onderhandelen maar er wordt weinig echt van genoten. Ik weet ondertussen dat daar vaak het verschil in prijs en het kopje thee ligt. Doch wordt ik soms ook gecharmerd door de verkoopstechnieken van de oudere mannen die me iets aansmeren dat ik zelfs niet wou, hun goedlachsheid en de wijze waarop ze me proberen te bestelen op het wisselgeld om me naderhand nog een stel oorbellen toe te stoppen is simpelweg hilarisch.