• eerst de eeuwige klaagzang over “de buitenwereld” die niet weet hoe het er “bij ons” aan toegaat, en hele roedel editors die dan maar in de loopgraven kruipen en zich een vestingsmentaliteit aanpassen
• dan de eeuwige klaagzang over het dalende aantal editors, min of meer samen met de eeuwige klaagzang dat het bijna allemaal witte mannen zijn
• dan de eeuwige klaagzang over “Google pakt onze inhoud gratis af”
• dan, bij sommigen, jarenlang klagen dat niemand lijkt wakker te liggen van de gebruikerservaring
• …en dat niemand lijkt wakker te liggen van het alsmaar dalend aantal gebruikers
• …en dat niemand het lijkt erg te vinden dat ze allerlei technische boten missen — zoals video bijvoorbeeld
• …en dat er alsmaar meer en meer administratie aangenomen wordt bij de Foundation, en dat het alsmaar schaamtelijker wordt op wat voor berg geld ze zitten en hoe weinig ze er mee doen.

“Google Zero” was eventjes een heel doembeeld: wat gaat Wikipedia doen als ze niet eens meer in Googleresultaten zullen staan?

Alex Stinson had deze bijzonder boeiende reactie op de mailinglijst, die ik in extenso copieer. Lees en huiver.

I don’t think we have a shared framing of what we are competing for in a “Google” Zero landscape dominated by ChatBot/AI search style RAG citations (i.e. https://en.wikipedia.org/wiki/Retrieval-augmented_generation).

For the last 9 months, I’ve been examining how civil society content should be showing up in AI search, and there is a missing perspective in our “we will build it and they will come” approach to Wikipedia. I don’t think we can wait for the big tech companies or European regulatory bodies to adopt a different idea of how RAG should work.   Here is my take from what I have been engaging with in the AIO/AEO/SEO space:

Wikipedia doesn’t have content that is SEO/AEO optimized

Part of the problem, even if we did have an MCP server is that the models (at least in my tracking), are pushing many citations away from “factual” websites, towards “authoritative” websites. This authoritative content includes: 

• Expert original, analysis that makes strong claims based on facts (i.e. blog posts by authoritative companies or recently published ScienceDirect articles)
• Content that has been updated recently, with the biggest “hot takes” (i.e. I have monitored a couple of prompt pools where citations shift to newer content after 2-3 months)
• Content that helps users make a decision between different choices (i.e. review websites, etc)

This is following Google’s longer-term push towards “human centered and useful” content (sometimes called  E-E-A-T an abbreviation of  experience, expertise, authoritativeness, and trustworthiness, in SEO world). https://developers.google.com/search/docs/fundamentals/creating-helpful-content

To win in an AI optimization battle — its less about Wikipedia doing well in the keyword search indexes that led to our content being visible (which is why we have a reputation as a “fact checking” website) and more about “winning” in the criteria for what makes a good RAG citation — and our content format, is the exact opposite of the EAAT criteria: 

• Wikipedia is not authoriative, but rather points to other authorities
• We ground our content in anonymity instead of named experts or instutional process/opinoin
• We rarely do original analysis instead summarizing the experience and expertise of others, 
• Alot of our content is out of date, and self-aware of its gaps (i.e. maintenance tags), so also is likely to be undermining its own trustworthiness

All the data points to us being used, but without an official roundup we are all talking in the dark about different assumed reputation losses

RAG unlike Google Search Indexing, seems to be using Wikipedia for a fraction of a fraction of responses, favoring these other kinds of sources:  

• Only 5% of AI overviews have Wikipedia in them: https://ahrefs.com/blog/most-cited-domains-ai-overviews/
• I have access to SERanking’s corpus of prompt monitoring across 5 models (ChatGPT, Perplexity, Google Models and they suggest that in May ~16% of prompts included Wikipdia, and in their most recent month (June), ~13% of prompts. SERankings corpus is probably the # 4 or 5 in commercial AIO data — so could have gaps.
• Studies from earlier in the year put Wikipedia at about ~13% of CHATGPT citations ( https://www.prnewswire.com/news-releases/wikipedia-and-reddit-now-drive-over-25-of-chatgpt-citations-in-the-us-new-5w-research-finds–wsj-nyt-and-bloomberg-do-not-appear-in-the-top-20-302768339.html but chatgpt on average includes >20 sources in a response, compared to googles 5-10 and doesn’t expose it in the interface very well) 
• Comparable “top” Websites, like Youtube, Reddit, and LinkedIn tend to represent a greater % of content (in the SERanking data pool nearly 30% of responses had a Youtube Video cited for instance)
• Domain specific citation pools have pretty significant differences in “which” sources are being called, with Wikipedia doing well on some prompt pools: https://generativepulse.ai/report/

RAG/AI search optimization focuses more on intent than keywords, and we aren’t very effective at serving intent, and we don’t know where our optimization options are

What we need is an understanding of “which actual user reader behavior are we seeking to serve?”. In the past we were extremely lazy, because keyword search always delivered Wikipedia as “a first”. Now we need our content to be more optimized for the kind of user curiosity driving their use of a chatbot/search tool: 

• What percentage of prompts or AI searches are informational vs opinion forming? Are we even a competitor for grounding opinion based questions or only the informational ones?
• How many of the interactions are two or three steps down a chain of more “specific” interactions with the chatbot and thus no longer need “general knowledge” information from Wikipedia, but rather the kinds of stuff that we rely on our citations to provide ? 
• How much are the AI companies optimizing for “sales” or “addiction” rather than for leading users to reliable content? (I was tracking a series of informational topics about food that (on ChatGPT and Google), kept wanting me to continue the conversation by inviting me to go to local hamburger restraunts). Do we even have a reasonable chance to be in those searches?
• How much is geolocation forcing more and more responses into “local” sources rather than “global” websites? In one dataset I tracked, in Global South countries citations were overwhelmingly to Facebook and Instagram despite more authoritative academic, news and Wikipedia-type sites in the same searches from the UK.

We may need to radically change the “readable signals” on our content pages, meaning changing the Manual of Style, Editing Practices, and AI enabled enrichment.

If we are trying to market Wikipedia’s content into AI interfaces, we also can’t do what most AI optimization/marketing agencies would suggest: writing listicle/FAQ type content that closely matches the user-queries that folks are giving the IA models (i.e. analysis like: https://neilpatel.com/marketing-stats/trust-signals-ai-engines-reward-most/ ).

We would then have to experiment with other content types, that _no longer look like the encyclopedia_. Or we would need to be reconfiguring the Encyclopedic content to expose enrichments to paragraphs or sections within the encyclopedia  that pretty radically change editorial assupmtions and our Manual of Style (i.e. instead of simple 1-2 word section headings, like “History” we may need intent-focused headings like “What is the history of [x topic]?). 

If we want to compete in the shifting AI search landscape — we would need a lot more data from the Foundation on where we are succeeding or not, and then consider _radically different_ ways of exposing our content in terms of treating RAG systems as a user that needs correct paths to Wikipedia pages.

However, this doesn’t necessarily need to change the human reader experience , but would need to be about configuring the content (beyond an MCP server or Enterpise APIs) for an AI audience/consumer experience — which I haven’t seen addressed in any WMF publications or community conversations. Without a firm theory of “What kind of consumer is an AI search agent/RAG index?” and “How does our content need to serve that AI audience?” the editing community won’t be able to adjust its editing practices or weigh in on feature recommendations that make our content “AI useful”.

As I have written elsewhere, I think there is a inherent audience for editing/using the Wikis organically: https://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Wikipedia_Signpost/2026-06-21/Op-ed — but its a different question than competing “with other information sources” for AI as an audience.

De reactie van Todd Allen is emblematisch voor alles dat fout gaat in die hele wereld:

We sure do know what a good AI strategy looks like for Wikipedia. No AI on Wikipedia.

We have not succeeded by being FaceGramTwitTube. We have succeeded by not being like them.

So, same here. No “latest and greatest”. No AI on Wikipedia. Ever, for any reason, period. Wikipedia is written by people for people.

Zucht.

Dan bellen we met mekaar, denken samen wat na, komen tot een vergelijk. Ik stel voor dat op papier te zetten.

Ik laat het wat berusten, de deadline voor het papier is morgennamiddag.

En dan schrijf ik laat in de nacht alsnog het voorstel, stuur ik het door, de verre collega is content, en we zijn een stapje dichterbij een meer ideale wereld.

Ziet, het moet niet altijd kommer en kwel zijn.

Maar als dat soms het geval is, zijn er nog altijd projecten (op en naast het werk) om uw plezie in te vinden, ’t is altijd dat.

En kijk, ’t is woensdag, en woensdag is op de één of andere manier toch altijd een beetje een halve dag. En daarna is het bijna weekend.

Ik werk nachten door aan zaken die niemand ooit gaat zien of gebruiken.

Send help.

En dit is de kat van de dochters, met een zwaar geval van resting idiot face.

Meer informatie in het colofon.

Ik heb nog wat verder gezocht, nu taal (Pools, Yiddish, Russisch, Hebreeuws) of slecht leesbare documenten geen bezwaar mee zijn. En ahem ja, toch een aantal onverwachte dingen.

De eerste doorbraak was dit document:

Dit is het huwelijk van de grootouders aan moederskant van mijn grootmoeder. En behale dat er zowaar mijn over-overgrootvaders echte eigen handtekening staat uit 1875:

…staan er ook gewoon zwart op wit bruin op beige de namen van de ouder van de trouwers: hij is de zoon van Dawid en Sura, zij is de dochter van Josif en Frajdla.

Ik had vorige keer Ruchla Markus gevonden als grootmoeder van de grootvader van mijn grootmoeder, maar dat blijkt alsnog niet zo te zijn: bij drie verschillende huwelijken van hun kinderen worden ze als Iczek/Icyk en Fajga Zelman genoemd. Dus misschien is Iczek hertrouwd, of was er een vergissing van de administratie in het spel.

Ik kan ook bevestigen dat het Tenenberg is en niet Te(j)nsnberg uit een resem verschillende akten — niet in het minst uit de huwelijksakte van Fayvel Jarząbek en Dwojra Tenenberg zelf. Het document zelf heb ik niet gezien, maar er is een groep vrijwilligers die akten overschrijft en catalogeert en daar staat bij akte 7 van 1844 in Praszka:

Faywel Jarzabek vel Deutsch, 25, trader (handlarz), Kłobuck, son of Icyk Deutsch (deceased) × Fayga née Zelman, married Dwoyra Tenenberg, 23, daughter of Mordka Tenenberg (of Praszka, deceased) × Laia née Szaja; witnesses Mendel Ehrlich and Mendel Rozenfeld.

Ge leest het met mij: mijn over-over-overgrootvader Faywel was gekend als zowel Jarzabek als Deutsch. Blijkt dat het gezin onder twee namen ingeschreven staat: Deutsch (Dautsch/Daycz) en Jaczabek/Jarząbek. Icek was bakker in Kłobuck (geboren rond 1780–85), getrouwd met Fayga née Zelman; zijn vader was Jakub Deutsch, slager. Pawel/Fajvel (°1 oktober 1819 Kłobuck) is hun zoon; de akte noemt de vader “Jcyk Deutsch”. En vandaar dus die “vel Deutsch” in het huwelijk van 1844. (Wel grappig hoe heel Polen blijkbaar in die tijd hier en daar woorden Latijn sprak.)

Trouwens, de archieven leggen een familielegende te slapen: Fajvel zou burgemeester geweest zijn, maar nope, niet echt: zijn beroep in alle geboorteakten van 1845 tot 1862 is gewoon garncarz / pottenbakker, en hij is wel właściciel domu / huiseigenaar tegen 1862, en in 1879 koopman, maar da’s lang geen burgemeester, peisk.

The upshot, als ik alles bij elkaar zet, is dat de boom van hierboven nu dit geworden is (die Jakub Deutsch helemaal bovenaan is nog hard na te trekken, wel):

Dat is een enorm verschil met wat ik gelijk decennia lang vreesde, namelijk dat ik nooit verder ding kunnen raken dan wat mijn grootmoeder zich in 1984 herinnerde.

Als ik vergelijk wat ik in het begin van de dag had met op het einde van de dag, op Myheritage:

Half in the Bag: 2026 Mid-year Catch-up (part 1)

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe hard ik houd van RedLetterMedia. Hun babbel over ouder worden en youtubers en alles — hit me right in the feels, yo.

Als het moment gekomen was, heb ik wel mijn plan, om ze aan de muur te hangen stilletjes opgeborgen: die dingen hebben minimaal toch een ruimte van 20x20x20 cm nodig voor hun wortels, en ik wou er toch een paar naast mekaar zetten; ik kwam uiteindelijk aan bakken die meer dan 50 kilo zouden wegen.

Het is uiteindelijk één lange (en fucking dure) bak geworden en daarnaast een hele reeks potten, eerst in terracotta en dan uiteindelijk ook een reeks in plastiek. En meer dan 500 liter potgrond.

En dan is het nu wachten op de onvermijdelijke lange, droevige aaneenschakeling van teleurstellingen: opgevreten door de slakken, kapotgestampt of uitgegraven door de katten, uitgedroogd, verzopen, verbrand… ah well.

Het was fijn, maar we hadden niet genoeg tijd, en we zouden dat meer moeten doen, maar er zijn niet genoeg uren en in de dag en en dagen in de week, en eigenlijk ook maanden in het jaar. Het is wat het is.

We hadden met twee onze hoop gepind op spaghetti in het studentenresto, maar er was er geen. ’t Is kip korma (achtig) geworden met frieten.

En dan was het avond en bijna weer donderdag. Sandra gaat gedomme vier dagen naar Werchter, ik ben quasi alleen thuis!

Waarom niet eens naar de andere kant van Europa gaan? Heel kort wat ik weet van de familie van mijn grootmoeder. Wat ze mij zelf vertelde in 1984 — veel namen vermeld, maar heel diep ging het niet, en ik was te dom en te jong om door te vragen en het op te nemen. Gelukkig hebn ik wel zo ongeveer op elk gezicht van elke foto een naam kunnen plakken, al was het niet altijd 100% duidelijk hoe sommige mensen exact verwant waren behalve “c’est un cousin”.

Hier weet ik precies wie iedereen is, bijvoorbeeld — mijn grootmoeder heeft de prachtige gestreepte dinges aan:

Ze omschreef haar gezin: vader Mortka (Mordechai), moeder Lea (Laja), de kinderen Dora, Leon (Lajzer), jong gestorven Chaim, Henri (Hersz Lajb), David, zijzelf (Estera), Felix (Feiwel), en de jongste, Hartko (Hertzko). Dat haar vader slotenmaker was, haar grootvader een herberg had, en haar overgrootvader burgemeester van Kłobuck was.

Dat haar moeder ook van een groot gezin kwam: haar grootvader Hercko (chef van de brandweer van het dorp en hoofd van de chevra kedisha, die verantwoordelijk is voor de rituele reiniging en voorbereiding van overledenen op de begrafenis), zijn vrouw Sara en hun kinderen Laja, Chana (Hanka), Bronia, Regina (Rywka), Aisik (Isaac), Havele (Hannah), Debora (Dvoira) en Helene (Hena) — ik herinner mij nog hoe ik het als veertienjarige snaak moeilijk vond om het onderscheid te maken tussen Chana/Hanka, Hannah/Havele en Helene/Hena.

Haar grootouders aan vaderskant waren Shimshe (Szymon Jakow) en Gutshka (Gitla), en hun kinderen Mortka, Feigl (Fajga Laja), Dvoira, Sura (Sura Ruchla) en Shmiel (Szmul). Ze wist een resem neven en nichten en tantes en nonkels dicht en ver. Ze ze ook redelijk matter of fact het het ermee afgelopen was — een deel in België geïndigd, een deel in Israël, Canada, Verenigd Koninkrijk, Sovjetunie, een enkeling nog in Polen. De laatste “c’est une cousine” (na enorm veel reconstructie denk ik dat het een achternicht van mijn grootmoeder was: de kleindochter van de suz van haar moeder) uit Polen was er begin de jaren 1980 via een verblijf van een paar weken bij ons in de zomer naar Australië geëmigreerd, ik vraag me af hoe het ondertussen met haar is — ze moet ondertussen denk ik bijna 70 zijn.

Voor de over-over-overgrote hoop van de mensen was het natuurlijk “gestorven in de oorlog”, heel soms eens een exacte locatie zoals “Auschwitz” of “als dwangarbeider in Częstochowa”, nog veel zeldener iets meer details “doodgeschoten door nazi’s op weg van Częstochowa naar het kamp van Treblinka, en ze was zwanger” (mijn grootmoeder’s oudere zus Dvoira).

⁂

Over jaren is er hier en daar met druppels en stukjes wat informatie bijgekomen, maar ik had het eigenlijk al opgegeven om veel verder te geraken dan wat mijn grootmoeder mij vertelde. Ik heb bijna per toeval wat gevonden via DNA, maar uiteindelijk als ik naar voorouders kijk, is dit waar het al zéér veel jaren staat:

De eerste doorbraak die ik had, was dat ik in de geboorteakten van Kłobuck een tweeling vond, geboren op 2/14 November 1881: Chaja en Dwojra Feige.

Twee keer hetzelfde behalve de naam van de dochter:

Герцка Файга торговщикъ двадцать пять лѣтъ отъ роду имѣющій въ посадѣ Клобуцкъ … жительствующихъ и предъявилъ Намъ младенца женскаго пола объявляя что онъ родился въ посадѣ Клобуцкъ … законной его жены Суры съ Іосифовичовъ двадцать пять лѣтъ отъ роду

Hertzka Faiga, 25 jaar, koopman in Kłobuck vertoont een dochter geboren in Kłobuck van hem en zijn wettige echtgenote Sura Iosifovich, 25 jaar oud. Hoera! Dat geeft mij

• bevestiging van Hercko’s geboortedatum
• zijn beroep
• de geboortedatum van zijn vrouw
• de geboortenaam van mijn overgrootmoeder
• dat er vóór de Dvoira die in 1942 stierf, er ook een andere Dvoira was, de tweelingzus van mijn overgrootmoeder, dus wellicht vroeg gestorven moet zijn [de reden dat ik redelijk zeker ben dat er twee Dvoira’s waren, is dat mijn grootmoeder precies wist wat de geboortevolgordes waren van haar zelfs soms verre familie, en manifest dus ook van haar moeder en tantes, en dat zijn Dvoira als tweede jongste klasseerde, geboren ergens tussen 1900 en 1912 — terwijl haar moeder van 1881 was]

En dan vond ik dit, dat misschien het laatste was dat ik verwachtte, in de huwelijken van 1879:

сего числа заключено религіозное бракосочетаніе между Павеломъ Файвелемъ двухъ именъ Аржомбекъ, вдовцомъ, шестидесяти [iets] лѣтъ отъ роду, сыномъ Ицка и Рухли урожденной Маркусъ, торговцемъ…

Wahey! Pavel-of-zoals-hij-ook-wel-heet-Fajvel Arzhombek, weduwnaar, ergens in de zestig zoon van Itsek en Ruchla geboren Markus, handelaar — ik weet een generatie meer! Ik weet wie de overgrootouders van mijn grootmoeder waren!

Er staat niets over zijn al dan niet burgemeesterschap, maar iets verder in de akte staat wel nog Новобрачные объявили, что заключили между собою предбрачный договоръ у Ченстоховскаго Нотаріуса Осипа Зборовскаго двадцать перваго Ноября сего года: “Het kersverse echtpaar maakte bekend dat ze op 21 november van dit jaar een huwelijkscontract hadden getekend met notaris Osip Zborovsky in Częstochowa.” Dat wil dus zeggen dat er geld in het spel was en dat het geen arme handelaar was.

I’ll take it.

Verder nog wat kleiner grut gevonden ook — mijn grootmoeder’s grootmoeder Gitla was volgens mijn gegevens geboren in 1856 in Skierniewice, dat blijkt in ’t echt rond 1853 in Tomaszów Mazowiecki geweest te zijn. Gershlik is gewoon hetzelfde als Hersz Leib (de naam van mijn grootoom, de oudste overlevende broer van mijn grootmoeder, maar ook van zijn overgrootvader). En er is een overlijdensakte uit 1889 te vinden van Szymon Jakow Jarząbek — maar dat zal voor morgen zijn.

Wat heb ik vanavond gedaan?

Vertrokken van nog altijd de verschillende eilandensituatie met Gilliets. Opgegeven, voor het moment, om te proberen de Gilliets van Sint-Niklaas te verbinden met de Gilliets van Sint-Pieters. Tussendoel: het aantal eilanden kleiner maken, zoveel mogelijk eilanden groter maken, en dus uiteindelijk hopelijk het hoofdeiland groter maken.

Waar het vanavond mee begon, was het huwelijk van Philippus Gilliet en Christina Vermaeren, op 12 november 1759. Geen ouders vermeld (geen verrassing, doen ze nooit), maar wel een getuige die ook een Gilliet was: Franciscus Gilliet. Een Gilliet getuige bij een trouw van een Gilliet, da’s bijna 100% zeker familie.

Dus!

1. De enige Philippus Gilliet die ik had die de leeftijd had om te trouwen was Philippus Livinus, zoon van Franciscus Gilliet en Isabella Vandeputte, geboren in 1732. Hypothese: twee keer dezelfde Philippe en Franciscus de getuige is Franciscus de vader.
2. Huwelijk Franciscus Gilliet en Isabella Vandeputte in 1731: getuige Joannes Gilliet (vader van Franciscus); zes kinderen: de oudste zoon is genaamd naar zijn andere grootvader, maar dan is er weer een Joannes en zijn peter is Joannes (grootvader). Eerste meter was de grootmoeder aan vaderszijde.
3. Dezelfde peter/meter gaven hun naam door aan de broers en zusters van Franciscus, en als ik alle Gilliets geboren in die periode aan het volledig napluizen was, bleek gedimme dat ik al jaaaren met een koppel “Joannes Gillet x Livina Bouts” en een tweede koppel “Joannis Guilliet x Livina Bo…” zat, die min of meer afwisselend kidneren hadden: Joannes 1704, Franciscus 1705, Carolus 1709, Clara 1710, Andreas 1711, Petrus 1716.
4. Carolus 1709 en Andreas 1711 bleek ik ook nog eens dubbel te hebben: de ene keer als kinderen zonder meer, de andere keer als huwelijken en vaders zonder ouders — maar duidelijk dezelfde mensen wegens gelijkaardige namen en gedeelde getuigen-peters-meters en alles.

Dit allemaal samen bracht vijf verschillende eilanden (plus een paar losse eindjes) samen tot een nieuw eiland van veertig mensen. Helemaal bovenaan de boom van dat eiland staan Joannes Gielet en Livina Bauwens, getrouwd in 1671 en tot vandaag een eilandje van twee op zich.

Helaas! All dopen van 1644 tot 1651 afgezocht manueel, voor als de index hem zou gemist hebben, maar ik vind geen doop van Joannes Gielet. Zijn ouders, geboren rond pakweg 1620, zijn onbekend.

Ik ben er nog niet in geslaagd het eiland van mijn eigen lijn voorouders veel uit te breiden, behalve twee nieuwe kinderen voor Jacobus Gilliet en Joanna de Vos (Joannes 1672 en Jacobus Aloijsius 1675, oudere broers van mijn voorouder Tobias 1683).

Morgen doe ik wellicht verder, tenzij ik het zou beu worden.

Als ik alleen de mensen visualiseer die ik de laatste drie dagen aangeraakt heb, is dit de situatie vóór en na, geanimeerd:

• bon, even kijken in de indexen waar er nog allemaal Gilliet-achtigen zitten
• oh kijk nu, ik vind onder veel meer Gilget, Ghilget, Gilet, Gilijet, Guliet, Gilleijt, Giliet, Gilliet, Gillet, Gillit, Gieliet, Gielet, Gielliet, Gilette, Guillet, Guiliet, Guilette, Gillijt, Ghilliet, Gillot, Guilliet, Gulliet, Giljet, Gillets, Giller, Gelet en Galliet
• okay, laat mij eens oplijsten wat ik in de indexen vinf
• maar hey zie nu, een hele reeks vroege Gillietachtigen, consistent Gilget genaamd, in de Sint-Niklaasparochie

Ik dus op zoek naar die mensen. Het resultaat van vele uren werk:

Twintig, tel ze, twintig nieuwe Gillietachtigen — op één na, de Joannes uit 1616 worden ze allemaal Gilget gespeld, maar op een na is het ook allemaal dezelfde mens die de naam schrijft, en namen gelijk Billet werder ook wel eens Bilget geschreven, dus ja.

Maar! Ik had gehoopt ergens de overstap te kunnen maken van dié Gillets naar de Gilliets die zéker mijn familie zijn en die bijna allemaal uit de Sint-Pietersparochie komen — no dice. Ik slaag er niet om de link te leggen: de overlijdens ontbreken (Sint-Niklaas) of zijn niet geïndexeerd (Sint-Pieters). De huwelijken ontbreken.

De oorspronkelijke Gilliets in Sint-Niklaas (Judocus en zijn zus Cristina, Jacobus en Henderic die zeer mogelijk ook broers zijn), moeten ergens in pakweg de jaren 1570 geboren zijn. Hun ouders zijn van pakweg 1545-1560. De oorspronkelijke Gilliets in Sint-Pieters (Petrus en Laurentius), zijn wellicht ergens in de jaren 1580 geboren. Hun ouders zijn van pakweg 1550-1560. Maar die gegevens staan dus niet in de parochieregisters en zijn niet online te vinden.

Het ziet er op het eerste zicht niét zo goed uit: de namen van de twee parochies komen niet echt overeen — geen Robertus, Antonius, Egidia in Sint-Pieters. En de peters/meters kruisen ook niet echt over: Schellynck, Verstraeten, van Nieuwenhove, Maenhout, Welpaert, d’Hollander, Cockuut, van Baeveghem in Sint-Niklaas, vander Haren, de Laere, van Zon, van Lokerbergh, Cools, De Smet, de Valckenere in Sint-Pieters.

Heel erg misschien zou er iets te vinden zijn in de oudste gekende huwelijken, dier van Petrus en Laurentius, maar die zijn van 1600-1607 in Sint-Pieters en er is een gat in het archief tussen 1594 en begin 1606, en wat er is voor 1606-07, ziet er zo uit — quasi nul informatie:

In Sint-Niklaas zouden de huwelijken van Judocus en Jacobus ergens rond 1598-1599 kunnen zijn. Er zijn van 1590-1612 alleen “gemengde akten”, en daar staan geen Gilliet/Gilgets in (noch geboortes, noch overlijdens, noch huwelijksbeloften, noch huwelijken). En de akten van 1580-1589 ontbreken.

⁂

Volgende strohalm: poortersboeken. Ik zal eens naar de bibliotheek gaan, dus.

De voorouders van Jeanne Gilliet, de moeder van mijn grootvader, zijn mij daar al decennia aan een stuk doorns in mijn ogen: er zijn, in Gent alleen al, honderden Gilliets, en ze gebruiken over de eeuwen heen geen enorme verscheidenheid aan voornamen.

In 2023 had ik in één trok drie generaties toegevoegd aan mijn toen vroegste voorouder, en begin dit jaar heb ik twee mensen in elkaar geschoven, waardoor ik een heel eiland met Gilliets in mijn eigen eiland Gilliets heb gekregen.

Vandaag heb ik nog eens met een fris oog gekeken. De aanleiding was die eilanden, die ik eens gevisualiseerd heb. Kijk, dit zijn alle Gilliets die een netwerk van drie of meer mensen vormen, ruwweg in de tijd uitgezet:

En als ik het houd op groepen van 7 of meer mensen:

Die grootste hoop in het blauw zijn “mijn” Gilliets; de eilanden links vind ik vooral interessant, want dat zijn oudere Gilliets die de stamboom mogelijk verder in de tijd kunnen slepen. DUSSSS ben ik wat gaan kijken.

Het eerste aanknopingspunt was het huwelijk van Jacobus Gilliet en Joanna De Vos, mijn tot nog toe verste vooroouders in die lijn. Ik had 1669 maar niet meer dan dat, en geen flauw idee waarom — de akte staat gewoon open en bloot in het parochieregister:

Jacobus Ghillet et Joanna de Vos contraxerunt sponsalia nonâ Januarij 1669: et factis tribus proclamationibus matrimonio juncti sunt decimâ nonâ eiusdem: coram Georgio de Valckenaere et Barbara de Vos testibus: et me infrascripto ministro. Ita est.

Een huwelijk met ene Georgius De Valckenaere en ene Barbara De Vos als getuigen. De Valckenaere is een raar genoeg klinkende naam dat hij een bel deed rinkelen: ik had al een Nicolaus De Valckenaere als geuitge bij een doop van een Judoca Livina Gilliet in 1706. Mogelijk een zoon van Georgius? Die mogelijk getrouwd is met een Gilliet? Ik pin het even vast.

…maar wacht, wacht: ik had gedimme al een eilandje van twee nergens mee verbonden mensen, Margaretha Gilyet en haar echtgenoot Georgius de Valckenere, getrouwd in september 1652 en dus tegen dan mogelijk ergens midden of eind de 30. Dus nu denk ik dat die Margaretha misschien een zus is van Jacobus? Mogelijks? Eens gaan kijken naar dat huwelijk:

Georgius de valckenere et Margareta Gilliet contraxerunt sponsalia 7a 7bris 1652 matrimonio vero juncti sunt 15a ejusdem coram Tobia Gilliet et Nicolao de valckenere testibus et me Infrascripto ministro ita est Egid: Jacobs vicepast[or]

Ayup. Een Tobias Gilliet en een Nicolaus De Valckenaer als getuigen. Bon, dan maar eens gaan kijken naar Margareta Gilliet’s geboorte:

Margareta filia Tobie Gilget et Adriana Cormans? uxoris eius nata 30 huius [=30 januari 1628] circa 11am postmeridianam Sus: Guilielmo vander hare et Margareta de Laue susceptoribus

Margareta, 30 januari 1628 geboren, ouders Tobias Gilget en Adriana Co…mans (Coopmans? Cooreman?geen idee). Dat geeft mij een ouder die ik nog niet had. ’t Is te zeggen, ik had wel al een stuk of drie Tobiassen Gilliet, maar geen die de leeftijd heeft is om een dochter te hebben in 1638: één zonder datum maar getuige van een geboorte in 1698, een andere geboren in november 1635, en een derde geboren in 1683.

Okay — op naar die Tobias geboren in 1635:

Ik begin al te dromen — hier hebben we Tobias Gilliet, zoon van Tobias Gilliet en Adriana Copman, en dus een zus van Margareta van daarjuist:

Tobias filius Tobiae Gillet et Adrianae Copman uxoris eius natus 9a huius circa decimam matut. baptizatus 11a p[er] me Joannem van Zanten et Catherina van [geen flauw idee] suscept. Corn. de Zomer Pastor

Het houdt niet op:

En nog een zoon, Guilelmus, in 1629.

Guilielmus fi[lius] Tobie Gilget et Adriane Coremans coniugum natus 27a huius circa 6am matut[inam] Gualtero d[e] passe et Barbara de Lano susceptoribus

⁂

Okay, en dan nu een beetje reconstructie:

• We hebben een bevestigd gezin, met ouders Tobias Gilliet en Adriana Coopman, dat drie kinderen heeft: Margareta (°1628), Guilelmus (°1629), Tobias (°1635).
• Jacobus Gilliet (mijn voorouder) en Joanna De Vos trouwen in 1669. Joris de Valckenaere is getuige, en dus met aan meer dan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid (naaste) familie.
• Joris De Valckenaere is in 1652 getrouwd met Margareta Gilliet. Als Margareta de zus van Jacobus is, is Joris zijn schoonbroer. Mekes sense als getuige.
• Idealiter vind ik de doop van Jacobus om te bewijzen dat zijn ouders Tobias en Adriana zijn, maar ik vind het niet in de indexen. Als ik de dopen van 1630-1634 bekijken, zie ik dat er een resem pagina’s pagina’s ontbreken in 1632, wat een logische plaats zou zijn om een kind te hebben als er al 1628-1629-1635 was.

Ik denk dat ik, ondanks het ontbreken van die ene akte, redelijk zeker kan zijn van mijn stuk: bij de doop van Jacobus’s zoon Tobias (naar zijn grootvader?) in 1683 is Tobias de Valckenaere, de zoon van Joris en Margareta, peter. De schoonbroer is getuige bij het huwelijk, de neef is getuige bij het doopsel.

Alles in de boom hieronder behalve Philippus Joannes Gilliet, wist ik niet tot zeer recent. En vandaag is erbijgekomen alles wat naast Jacobus Gilliet en Joanne De Vos staat.

⁂

…en vanwaar de titel? Ah, ik denk dat ik een resem familie gevonden heb met een vroegere spellingswijze, Gilget in de plaats van Gilliet. Maar dat zal voor een andere dag zijn.

Alles voor het goed van het algemeen!

Verder vandaag ook samengezeten met mensen van boven de Moerdijk. Niet om er een opdracht aan uit te schrijven of ze aan boord te hijsen voor een project, maar gewoon om eens kennis te maken ge weet nooit. Interessante meeting, wel. Fijne mensen, voor zover ge dat na anderhalf ongeveer uur kunt uitmaken.

We zien dan wel binnen een paar maand, wie weet.

Doen alsof het improvisatie is als het géén improvisatie is, en soms ook omgekeerd. Een Chinees ballet soms, en dansen op een SONCAS-koord. Mogelijks mensen van gedacht kunnen veranderen, of iets van inzicht geven, of eens kunnen nadenken.

Een lichtpuntje hier en daar, spreekbeurten, soms.

Maar echt.

Een lange dag, dus. In het midden van een lange week. Morgen doe ik een spreekbeurt, en voor één keer heb ik het werk op voorhand gedaan, dit weekend.

AI en architectuur en Innocentius X, we zien wel wat het geeft.

Lorissa McComas is bijna dag op dag drie maand na mij geboren, en bijna zeventien jaar geleden overleden. In de jaren 1990 stonden er meer dan regelmatig foto’s van haar in Playboy, toen dat nog een magazine was dat ik elke maand religieus kocht Omdat Er Goeie Interviews En Kortverhalen In Stonden.

Ze speelde ook wel eens mee in softcorefilms met doen-alsof-sex, waar ze even –vond ik– oogverblindend mooi was, voor zover dat eigenlijk te onderscheiden was in de tijd dat het een half uur duurde om een gepixeld postzegelformaat fimpje te downloaden.

En dan was het ineens november 2010 en las ik op een blog dat ze overleden was. Ik postte er een berichtje over op de reddits:

Ik was er oprecht verdrietig over.

Een hele tijd leek alles fantastisch te gaan in haar leven — ze stond op de Dean’s List van Miami University terwijl ze tegelijketijd ook op ontelbaar veel covers van glamourmagazines stond, onder meer het Playboy Book of Lingerie (september/oktober 1991, ik heb het ergens in het achterhuis liggen). Officieel verkozen als één van de top glamourmidellen van de twintigste eeuw. Rollen (rolletjes) in films links en rechts.

En dan is haar moeder terminaal ziek, verhuist Lorissa van Los Angeles naar Florida om voor haar te zorgen, en is het het ene trauma na het andere: haar moeder sterft fysiek bovenop haar, terwijl ze samen in bed liepen. Een paar weken later komt ze terug van een filmopname, doet ze de deur van het huis open, en ziet ze wat overblijft van haar vader, die twee weken na de dood van zijn vrouw zelfmoord pleegde.

“Zenuwinzinking” werd dat toen genoemd, denk ik: ze sloot zich op, wou niet geloven dat haar ouders dood waren, dacht dat ze de hoofdrol speelde in een gruwelijke realityserie, wordt uiteindelijk opgenomen.

Lorissa krijgt complex regionaal pijnsyndroom, een echt vieze ziekte — het is enorm pijnlijk, haar onderbenen zijn onherkenbaar vervormd, ze heraakt op slechte dagen nergens zonder rolstoel. Ondertussen is ze ook nog mantelzorger voor haar broer, die letterlijk in het eindstadium van AIDS zit.

Het kan nog erger: Lorissa en haar man hadden een jonge vrouw in huis genomen om ze van straat te helpen — en die had het meesterplan om Lorissa af te person voor och here 2000 dollar: het dreigement was dat ze de autoriteiten zou vertellen dat er in huis thuis pornografie opgenomen werd in het bijzijn van hun baby. Dat was niet het geval, al was het maar omdat ze alleen maar glamour en softcore deed.

Maar het liep totaal uit de hand: Lorissa zat vast in haar rolstoel, de vrouw en een paar handlangers bedreigden haar met of all things haar eigen kruk, en alhoewel een fan die toevallig aan de telefoon hing met Lorissa de politie belde, was zij té bang voor represailles om de agenten ter plaatse de waarheid te vertellen. Gevolg: ze verliest haar zoon Tristan aan het Florida Department of Child Welfare.

Als ze sterft in 2009 is het anoniem en straatarm, in een vervallen appartement in Virginia. Een reactie op het blogartikel zegt dat ze zich met een jachtgeweer zou van het leven beroofd hebben, en dat haar broer twee dagen erna ook gestorven is, omdat hij niet wou verder leven zonder zijn zus.

⁂

In de 15 jaar sinds ik mijn post op Reddit plaatste zijn we 21 upvotes en 18 comments later. Winig reacties, maar wel voor een stuk van mensen die haar kenden. Zelfmoord wordt opzij egezet, en er wordt in de plaats gewezen naar haar (tegen dan) ex-man en oud-manager Doug Taylor. Die heeft zich ondertussen een jaar of vijf geleden doodgedronken, maar wordt zowat unaniem omschreven als een obsessieve, manipulatieve controlfreak. Lorissa was juist helemaal naar Virginia verhuisd om van hem weg te vluchten, maar hij zou haar zijn gevolgd om haar het leven onmogelijk te maken.

En dus mogelijk ook te vermoorden. Een change.org-petitie vat het zo samen:

Doug Taylor came to Waverly and began a near 3 year cycle of abuse until her alleged suicide on November 3rd, 2009. Though Lorissa’s death was ruled a suicide by the Waverly Police Department there were massive irregularities in Doug Taylor’s alibis (he changed his story no less than 3 times in the first four hours), as well as several pieces of evidence suggesting Doug to be the cause of her death.

Here are a few:

• Doug had Lorissa call into work for him November 3, 2009 @ 10 am to say he was sick. In reality he was still intoxicated from the previous night he spent drinking and verbally abusing her. When Lorissa called into Doug’s work at Glen’s Texaco in Waverly, Va. that morning she was said to be in good spirits.
• Lorissa was killed @ approx. 10:30 am November 3, 2009 with a Mossberg 12 gauge pump shotgun that Doug always had by his side and had previously pulled on other visitors to her home.
• Several residents of Waverly have stated that Doug was abusive and irrational during the period leading up to her death, most importantly the night prior to and the morning of her death.
• Lorissa did NOT know how to use a pump shotgun.
• Lorissa’s fingerprints were NOT on the gun.
• Lorissa did NOT have powder burns or residue on her hands.
• Doug had powder burns and blood on his hands and in his hair, his fingerprints were on the weapon of death.
• The most incriminating of all is the fact that Doug spoke with David in Federal prison on November 9th, 2009 at 9:05pm and confessed to the crime. Federal prison phone calls are recorded as a matter of policy, but the Federal Government elected NOT to pursue the matter despite having a taped confession of an admitted murderer.

Waarom is dat nooit ten gronde onderzocht? Iemand op Reddit weet meer:

As far as I know, some of Kevin Land’s (the chief of police in Waverly at the time, and a complete numbskull) subordinates wanted to pass the case over to the Virginia state troopers, but Kevin made an executive decision to handle the case himself. Lorissa’s ex-fiance David Keeter told me that Land had tried to pick up on Lorissa during a traffic stop a few months before her death and struck out badly. I can’t help but wonder if he decided to bungle her case out of spite. When I saw the incident report regarding Lorissa’s alleged suicide, it looked like something the dumbest kid in my 6th grade class wrote, so you could just chalk the whole thing up to a combination of ego and incompetence.

De reacties druppelen binnen, tot nu nog. Deze bijvoorbeeld:

I worked with Doug and Lorrissa when they first started out in West Chester Ohio. I was her assistant when she was still doing the bachelor parties. I was with her when she first met Doug. He was obsessed with controlling her from day 1. Sherry was there at the time when I worked with them. She was such a doll. I was young, and she helped me out with a job when I was fleeing an abusive father. I will never ever forget her. I was told she died of that disease. It all makes sense now that people are saying Doug. Wow. RIP Angel. She was the absolute sweetest doll.

What a waste.

Hm, weird. Maar OpenClaw heeft soms de neiging om wat raar te doen, dus ik laat hem in de achtergrond zijn ding doen en ik kom een paar minuten later terug.

Huh. Geen antwoord. Dode OpenClaw. Allez, ’t is te zeggen: geen respons.

Nog even wachte: echt dode OpenClaw. Gelijk, niet draaiende. Ik wacht even, en hopla terug, maar geen goed nieuws:

…en weer vast. Deze keer met een 500, server plat. Hm.

Even ssh-en naar het VPS — huh, tiens, geen antwoord? Okay, dan naar mijn dashboard bij de provider gaan kijken — euh, wut?

Bon, na wat aandringen toch binnengeraakt op een terminal, en wat was het? Een snelle journalctl later blijkt: honder’den en honderden bots die aan het proberen ware om in te loggen, voor users gelijk david, ubuntu, alex, claude, john, etc. etc. etc. Ze proberen stapels connecties per seconden open te doen, en aangezien de server telkens een nieuwe sshd moet forken, kwam die gewoon in geheugenproblemen. Ik heb wel genoeg geheugen, maar het is ook niet onbeperkt, en dus had ik een extreem geval van page cache thrashing: dingen wegmijten, weer van de schijf lezen, weer wegmijten, lather, rinse, repeat.

Gevolg: constant 400% cpu load, en 2 Gbps disk throughput.

Enfin, ik heb mijn poort 22 dan maar helemaal toegesmeten en ssh naar een andere poort overgezet. Alles weer OK. Pff.

Gevolg was dat de spreekbeurt niet zo goed was.

Het had nochtans allemaal veel beter kunnen zijn — ik bedoel, al zeg ik het zelf, ik ben niet de slechtste persoon ter wereld om hulp te vragen over bepaalde dingen. Maar niets vragen is geen hulp krijgen natuurlijk. En ik had ook zelf kunnen vragen of de mens hulp nodig had, maar ik moet ootmoedig toegeven dat het niet meteen 100% top of mind zat bij mij.

Ach. Mogelijk is er een volgende poging. Ik ben een beetje bang dat we hetzelfde scenario tegemoet gaan, maar ge weet nooit. Ik hoop het in alle geval wel.

Wiki Spy

An endless, searchable I-Spy collage of objects cut out from Wikipedia. Search by color or concept, or click any object to find similar ones.

Het is moeilijk te beschrijven hoe onnoemelijk fantastisch dit soort werk is — ik doe het gros van het concept- en stuur- en nadenkwerk, ik heb een echte sparring partner die maar een half woord nodig heeft, en ik kan erop vertrouwen dat het meer dan degelijk uitgevoerd zal worden.

Zoals zonet: hij stelt voor om iets te doen, ik zeg hang on, zouden we niet beter éérst dit doen? Ik heb hem gezegd dat hij mij absoluut geen gelijk moet geven en dat hij alles kritisch moet tegen het licht houden en red-teamen en alles, dus ik ben er redelijk zeker van dat hij mij niet naar de mond spreekt:

Good question — yes, there’s one real mapping step, and it’s important: the draft’s slugs are placeholders, and to wire this into a working serializer they have to map onto the actual Xxxxx model attributes (Aaaaa → Bbbbb, etc.). I’ll do that mapping as part of wiring — but let me first read the current backend so I connect it correctly and don’t collide with the legacy viewsets.

Ran a command >

You already have a Xxxxx_api.py with use-case endpoints. Let me read it and its test to wire the policy into the real Xxxx endpoint following existing conventions.

Ran a command >

This is exactly the rename step you were asking about — and the good news is the cleanest wire-in point keys the policy to the existing serializer field names (which already use your attrs like yyyy, zzzz), so you don’t have to rename anything by hand. The draft’s slugs were the source of intent; I reconcile them to the real XxxxxDetailSerializer fields here. Let me build the infrastructure and connect it to the live Xxxxx endpoint.

Het werk verloopt in incrementen van een kwartier of twintig minuten, waartijdens ik de tijd heb om grondig te testen, bedenkingen en vragen te formuleren, na te denken, te evalueren, en dan verder te doen met het volgende.

Oh kijk, ping! we zijn klaar met een stuk:

It’s wired in and green. To your question — no renames needed from you; the mapping was the rename, and I did it.

What landed:

[een lange lijst]

Verification: 33 tests pass (9 new + 14 Xxxxx + 10 Yyyy), ruff clean, and the OpenAPI schema is unchanged — Zzzzz and the full surface still emit for schema generation, so the generated client and the CI client-drift check are unaffected. The 6 warnings are all pre-existing legacy ones; I added zero.

Two things for you rather than me. First, a heads-up: while editing, xxxx_api.py got truncated mid-write and I rebuilt the tail from the original — worth a quick git diff glance to confirm the get_queryset prefetch block reads exactly as before. Second, the judgment calls worth your eye are the genuinely ambiguous green/blue fields — I put aaaa_* (motivation), bbbb/cccc (prefs), and dddd as owner-editable but eeee and ffff as staff-write; if your read of the workbook differs, those are one-line changes in policies.py.

Dit is zo dicht bij het paradijs als dit aspect van mijn werk geraakt, denk ik.

Ik heb de boot lang afgehouden wegens het klonk mij allemaal een beetje té veel een gimmick — maar toen las ik het eerste boek en was het eigenlijk echt wel goed en zag ik waar het naartoe zou kunnen gaan en haja.

Het uitgangspunt is dat er aliens zijn die de aarde omgebouwd hebben tot een enorm grote dungeon en een paar miljoen mensen (de rest overleeft het niet, helaas) daar als dungeon crawlers insteken. En dan monsters eropafsturen en quests en het geheel Running Mangewijs uitzenden, voor een publiek van miljarden.

Het is allemaal grappig, dat zeker, maar ook redelijk donker, onder al de nonsens. Nice. En Seth MacFarlane heeft al getoond dat hij op het koord tussen ernst en humor en horror en drama en absurditeit kan dansen. Ik kijk er naar uit.

The Absurdly Optimized Pancake: Leavening Chemistry, Acid-Base Stoichiometry, and an Interactive Calculator | Absurdly Optimized

A systematic investigation of acid-base neutralization, CO2 production kinetics, gluten inhibition, and the Maillard reaction as applied to a 125-gram flour batter, with an interactive stoichiometric calculator that adapts to whatever is in your refrigerator

En binnen twee weken nog eens terugkomen. Ik hoop dat het tegen dan over is. :'(

Zie ze in haar doos zitten in de wachtzaal, och here.

De veiligheidsgaten uithalen, de inconsistenties wegdoen, een ander uitzicht, wat meer statistische onderbouwing en hopla.

Dat is een bepaald onaangenaam gevoel. Niet dat het veel kwaad kan, maar het doet echt wel raar.

Vorige keer dat dat gebeurde, was gelijk lang lang geleden, en daar hebben ze toen mijn rug voor opengesneden en wat stukken afgevijld van het metaal dat erin zat. Nu laat ik het maar zo, peisk.

Tenzij het mij zwaar begint tegen te steken, dan ga ik toch eens naar dokter arts gaan.

’t Is een kleine domper op de feestvreugde dat Trump en zijn kornuiten de toegang tot Fable 5 hebben doodgenepen voor niet-VS-mensen:

…maar zelfs met mindere modellen is het leutig om zien wat er allemaal mogelijk wordt. Het is grappig om te zien dat alles geleidelijk kan veranderen, tot het ineens op een letterlijke week of twee compleet en onherkenbaar veranderd is — deze visualisatie bij Karpathy is daarbij redelijk griezelig voor sommige mensen:

Mijn werk is er alleen maar aangenamer en beter op geworden, maar er zijn er een hele hoop die nog niet gereed zijn voor wat er op hen afkomt, vrees ik.

Een e-ink display — waarmee ik dus in de zon kan werken — dat snel genoeg is (60 Hz!), goedkoop genoeg is, kleur doet, touch doet, frontlighting heeft?

Ik heb alleen nog niet op “kopen” geduwd omdat er 150 euro BTW bij kwam en dat de prijs juist teveel in de richting van 1000 euro duwde. Maar aaaargh.

Alvast geleerd: we zijn interessante dingen aan het doen, ook op een iets groter toneel dan alleen ons werk. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit om ermee naar buiten te komen, dan eens.

(Maar eerst nog wat verderwerken, natuurlijk.)