Vandaar dat het mij enorm verbaasde dat ik al een tijd foutboodschappen kreeg alsof mijn identiteitskaart verlopen was. Ze was maar geldig tot 2018, zei de app mij, en binnenkort zou ik dus niet meer kunnen inloggen met itsme.

Nonsens, dacht ik, want mijn identiteitskaart is nog jaren niet aan vervanging toe, en dus keek ik er gewoon niet naar en dacht ik dat het wel zou over gaan.

Neen dus. Op een bepaald moment — vorige vrijdag? zondag? — was itsme helemaal kapot en weigerde het nog te werken. Ik moest en zou mijn identiteitskaart laten controleren. Dat kon op verschillende manieren:

• de kaart swipen over de telefoon en de chip op die manier uitlezen: lukte niet, om een mij onbekende reden (kaart net te oud, misschien?)
• de Dans Met De Kaartlezer En De Obscure Drivers Te Downloaden — geen zin om er aan te beginnen, als ik al een kaartlezer zou vinden in de buurt
• via de bankautomaat

Het is dat derde geworden: naar een Bancontact in de buurt, bankkaart insteken, zeggen dat ik mijn gegevens wil updaten, identiteitskaart insteken, en hopla klaar.

⁂

Behalve dat het niét “hopla klaar” was.

Eerst bleken de bankautomaten in heel het land niet meer te werken.

Dan lukte het wel, maar veranderde er niets in mijn app. Ik wachtte een dag en er was nog niets veranderd en dus heb ik een mail naar support gestuurd.

Leve! Andermaal! Itsme!

Ze antwoordden praktisch meteen met de boodschap dat het wel drie dagen kon duren vooraleer de wijzigingen in de app terechtkwamen. Ik keek vandaag naar de app en nu was het écht hopla klaar.

Een groot gemak.

Bijna 100 uur gespeeld op niet zo enorm veel dagen (nachten) tijd — dat was denk ik geleden van Skyrim, en daarvoor van World of Warcraft twintig jaar geleden.

Het is afwegen tussen domme kleine quests doen en uw gerief upgraden en missies uit (laten) voeren en geld beleggen en handel drijven en de main quest verder doen en het is zeer verslavend.

Oh, en mooi ook:

Nog 2511 werkdagen en ik mag op pensioen. Ik ga het blijven herhalen: mensen die niet weten wat ze zouden moeten doen als ze op pensioen zouden zijn, ik kan daar met mijn hoofd niet bij.

Als ik vandaag zou kunnen stoppen met werken en gewoon mijn pensioen uitbetaald worden, ik zou geen minuut twijfelen. Wat zeg ik? Geen halve seconde.

Als het goed zit, zijn we min of meer ingeschreven voor een quiz volgende week dinsdag van de universiteit, niet van Gentquizt, maar het ziet ernaar uit dat er gelijk niet genoeg volk zal zijn dat er op tijd geraakt of dat dezelfde dag niet een andere quiz te doen heeft.

Het wordt dus een beetje afkicken van quiz de volgende paar weken, denk ik.

Nu denkt ze dat ze van mij altijd eten zal krijgen als ik in de buurt ben. Ik moet nog maar in de omgeving komen, of ze komt tegen mij lawaai maken. Niet echt miauwen, maar zo van dat mrrraauw doen, in de hoop vermoed ik dat ze eten krijgt.

Ik probeer nog altijd op hetzelfde uur hetzelfde eten te geven op dezelfde manier, maar ze lijkt het niet te snappen en komt op elk ogenblik van de dag gewoon tegen mij wrijven. Misschien heb ik haar gewoon slechte gewoonten aangekweekt om mij graag te zien.

Why Modern Chinese is Just ‘English with Hanzi’ – by JingYu

Looking at the fundamental architecture of language. Traditional Chinese is a language of parataxis (意合, idea-joining). It is like a traditional landscape painting; elements are placed side by side, and the relationship between them is inferred by context, intuition, and white space. There are few connectors, no strict tenses, and subject-verb agreements are loose. English, and other Indo-European languages, are languages of hypotaxis (形合, form-joining). They are architectural blueprints. They require conjunctions, prepositions, relative clauses, and tense markers to lock every piece of information into a precise, unshakeable hierarchy. Over the last hundred years, Chinese has moved from the fluid landscape painting to the rigid blueprint. The Indo-European grammar have been imported and forced into the fluid body of Hanzi.

Ik weet natuurlijk wel waar het aan ligt: die dingen hebben warmte nodig om te ontkiemen, en het is op de vloer van de keuken niet echt warm geweest de laatste weken.

Hopelijk komt het alsnog in orde. Ik heb twee kiemande dingen in een pot en anderhalf groen dingetje in één van de drie serre-achtige dingen die ik vol had gezaaid:

Gisteren was het het voorlaatste gesprek. Binnen een tijdje is het openbaring van de resultaten. Ik ben eigenlijk eens benieuwd precies hoe gehandicapt ik ben, en of ik daar dan een heel spel rond moet maken.

Eén ding is wel al duidelijk geworden: ik vergeet gemakkelijk waar ik dingen leg, en dat is iets waar ik niets aan kan doen wegens mijn hersenen zijn kapot op die manier. Een geruststelling dat het geen ergere zaken zijn, wel.

Dat laatste is hun schuld natuurlijk niet, maar toch. Ik had visioenen van een sneeuwtapijt van allemaal witte tulpen, ’t zijn hier ne daar een paar tulpen met veel bladluizen geworden.

Ziet hoe schattig!

Kijkt!

This type of guy is my natural enemy IRL. Everyone likes him, and I keep my mouth shut until I’m physically unable to take it anymore and go, “Can’t you see that this man is very, very annoying?” He then puts a hand on my shoulder and says, “That’s alright, mate; you can’t win them all,” and I jump out of the window because I know I’m the villain and there is no way to leave the room in a normal way.

Het ging over de mens in dit filmpje:

Vergelijk vooral met andere mensen in hetzelfde type van interview — deze fantastische Armando Ianucci bijvoorbeeld:

of deze heerlijke Joanna Page:

Niet dat ik het nu meteen had met Joel Dommett, maar in het echt heb ik het meer dan eens, een irrationele afkeer van mensen die blijkbaar bij sommige andere mensen heel populair zijn. Waarbij ik heel hard goesting heb om te roepen maar ziet niemand dat dit gewoon allemaal fake is heel de tijd?

Het soort mensen dat andere mensen in een paar oogopslagen bekijken en vervolgens catalogeert onder “moet ik mij niets van aantrekken want heeft geen macht” dan wel onder “moet ik sympathiek tegen doen want heeft macht”.

Het soort mensen dat alleen maar zelfzeker is, ook en vooral als ze daar geen enkele reden toe hebben. Waarvan de defaultmodus neerbuigend joviaal is.

Ugh, ik moet er van wurgen alleen maar als ik er aan dénk.

Skyrim ken ik van boven tot onder; Crimson Desert zag er wijs uit, dus hey hopla.

Een grote wereld met allerlei dingen te doen, wat moet een mens meer hebben? Ik hoor dat hget niet naar de goesting van iedereen is, maar de klagers hadden het vooral over saaiheid en slechte controls. Dat zijn twee dingen waar ik geen last van heb wegens (a) hoge toçlerantie voor saaiheid als ik maar kan fixeren op een specifiek doel en (b) alle controls lastig vinden en dus een beetje meer of minder gaat niet uitmaken.

Dit is trouwens wat mij over de schreef trok:

Bird brains — Dhanish

We default to thinking intelligence scales with brain size, that it's a mammal thing, that it correlates with being "higher" on some imaginary evolutionary ladder. Turns out it's about neuron density and architecture, not mass. A 10 gram raven brain running 1.2 billion neurons is doing more per gram than almost anything else in nature.

Nu nog een hotel of zo vinden.

Telenet deelt ond mee dat ze weigeren om ons alleen nog televisie te verkopen, dat we internet bij Telenet moeten pakken of anders krijgen we geen televisie meer.

Bedriegtenboel!

Voor mij maakt dat niet enorm veel uit, ik kijk nooit of praktisch nooit naar televisie, maar Sandra kijkt wel veel naar allerlei. We moesten dus een beslissing nemen.

De beslissing is geworden: dinsdag stoppen we met ons televisieabonnement. Er is blijkbaar nog een reeks opgenomen dingen die te bekijken zijn, en dan mag de doos van Telenet terug naar de winkel en zien we hoe ver we geraken met alleen apps op de televisie.

Mogelijks komt er wel nog een nieuw abonnement bij onze internetprovider, wie weet.

En tegelijk gaan we dan ook meteen ons vast telefoonnummer opzeggen. (Ik denk zelfs dat we er twee hebben.)

Zeer vreemd dat er zelfs officiële posters zijn die het hele verhaal spoilen.

Ik wil meer tijd. Er is niet genoeg tijd. En ik moet ook met minder mensen spreken, want als ik met mensen spreek noteer ik altijd dingen die ik zou moeten doen en zou moeten lezen en zou moeten zien.

Mogelijk is het binnenkort wel Paasvakantie, wie weet is daar wat tijd te rapen.

Trouwens: ook dit jaar besef ik veel te laat dat er eigenlijk een Hoogdag in aantocht is, de secularisatie van de maatschappij neemt rasse schreden. Dat, en de snelheid van het voorbijgaan van de seizoenen: ik zie in de winkel wel dat er paaseieren liggen, maar ik had de link niet gelegd naar de herrijzenis van Onze Lieve Heer — de paaseieren volgden namelijk in mijn hoofd naadloos op de Snieklaasdingen, en voor ge het weet is het weer Gentse Feesten en dan weer Snieklaas.

We hebben huiswerk, en het is niet dat ik dat niet wil doen, maar het maakte mij wel wat mistroostig. ’t Is gelijk dat er een opdracht was “doe X met Y”, maar eigenlijk is er meer nood aan X te doen met Z, en A, en B, en C.

Het ging ook over het opladen en leeglopen van batterijen. Mijn batterij was wel relatief OK, zei het resultaat van de bevraging die ik maanden geleden moest invullen. Dat zijn de risico’s van momentopnames, natuurlijk.

Ah well.

Why So Many Control Rooms Were Seafoam Green

What caught my eye as a designer, as with most industrial plants and control rooms of that time, besides the knobs, levers, and buttons, was the use of a very specific seafoam green on the reactor’s walls and in the control panel room. Thus began my day-long search, traipsing through the internet for historical information about this specific shade of seafoam green. Thankfully, this path led me to the work of color theorist Faber Birren.

Dinsdag training in de voormiddag, opvolgoverleg in de namiddag en overlopen gebruikerstestresultaten.

Woensdag mogelijk naar Brugge voor een overleg, maar mogelijk ook gewoon thuisblijven en van thuis werken in de voormiddag, en dan een meeting in de namiddag op het werk. En mogelijk ook gewoon naar het werk gaan in de voormiddag.

Donderdag normaal gezien een hele dag projectdag, maar ik heb geen idee wat ik zou moeten doen, we zullen wel zien.

Vrijdag een aantal meetings maar ook niet echt een idee wat het precies verder wordt.

En de week daarna staat in mijn Outlook als vakantie.

Gah.

Verder heb ik besloten om met kinderen en vrouw mee te gaan op vakantie eind dit jaar. Nem.

Ik heb och here één hangkastje waar ik vesten en een paar hemden en broeken in kan hangen, en dan een schof voor t-shirts en een schof voor dassen (en helemaal onderaan een klein mandje voor kousen en onderbroeken).

En ja inderdaad, dat zit allemaal zo stampvol als iets. Sandra heeft gelijk tien kasten, nog niet eens meegerekend de kasten voor haar schoenen en andere dingen. En ik moet het doen met een miezerig hangkastje, twee schoven en een mandje.

En ja inderdaad, goed gezien: hier zit geen enkel wit hemd tussen, en ik heb een stapel witte hemden. En mijn pyjamabroeken zitter er ook niet in, en er ligt maar één peignoir van de vijf of zo in de kast.

Maar, hoor ik u zeggen, heeft zo’n Pax niet plaats voor meer dan wat ik hier zie?

INDERDAAD. Wat zit er in het bovenste schof van mijn kast?

DUUZD SLAAPKLEREN VAN SANDRA.

Ik heb stappen ondernomen. Ze is gewaarschuwd dat ze een andere plaats zal moeten vinden voor haar gerief. Nee maar serieus, waar zijn we mee bezig jong?

Een lastige mens (ik dus) zou kunnen klagen dat de man de spanningsboog van zijn eigen betoog keer op keer ondergraafde door een slide te tonen van wat hij ging zeggen, maar zoals mijn compagnon die dag zei: als ik zoiets nog zou kunnen als ik 91 was, ik zou er meteen voor tekenen.

Het was erg fijn om hem nog eens te zien. Wat trager dan vroeger, wat nerveus ook in het begon, maar het was wel degelijk nog altijd dezelfde Walter Prevenier. Ik weet niet of ze er zo nog maken. Ik hoop het van ganser harte, maar als ik hoor van mensen in mijn buurt wat het van Historische Kritiek was toen zij het kregen, was het alvast niet in de opvolging van Prevenier te zoeken.

En achteraf zijn we nog een glas gaan drinken en discussie met fijne mensen. Zó een verademing om het grondig oneens te kunnen zijn zonder ruzie te maken, ook.

I Stopped Going to the Gym… Here’s What Happened

Is het mogelijk om niét verliefd te zijn op Patty? Ik dacht het niet.

Ik maakte een paar dagen geleden een AI-hater mee. Ik vind dat zo mogelijk nog irritanter. De drogredeneringen, het hysterisch gekrijs, de emotionele bagger en de overdrijvingen — even pijnlijk als inhoudelijk zwak.

Er zijn stapels redenen om sceptisch te zijn: de klimaatimpact, schimmige zaken rond intellectuele eigendom, de fundamentele luiheid van mensen die kritiekloos aanvaarden wat ze te horen krijgen — maar bekijk het als gewoon een tool, en wat een fantastische zaak is het toch allemaal.

Ik zie gelijk vier dingen waar mensen plezier uit halen als ze iets maken: het idee hebben, het idee uitwerken, het ding zelf maken, en het eindresultaat. Schematisch vroeger in de prehistorie van software maken, zag dat er zo uit:

Kijk nu, ’t is een watervalmodel!

Meer moderne mensen maken daar dan een iteratief ding van en dat ziet er dan naiefgewijs zo uit:

De realiteit zag het er in tijdsspenderen bij mij meestal zo uit:

Maar als ik kijk waar ik mijn plezier uit haal, is dat meer iets als 5% het idee hebben, 80% analyse en nadenken en iteratie en uitleg hoe het moet werken, 2% het maken, en wat er overschiet het eindresultaat zien en tonen aan mensen in mijn onmiddellijke omgeving:

Als ik iets programmeer met de hulp van AI, ziet het er niet uit zoals hierboven, met allemaal balken werk waar ik wéét dat het kan, maar dat ik moet zoeken en typen en testen en doen, maar wel zo:

Op de tijd dat ik één ding uitwerk, kan ik een hele reeks dingen maken. Zonder vloeken op mezelf. Wel met een beetje vloeken op de AI, maar dan vooral ook: mijn eigen opdracht zo klaar mogelijk uitleggen, zoeken op oplossingen en manieren om dingen te laten werken, niet zoeken op de syntax van commando’s of details van implementatie.

Zo moet het zijn: het domme werk door de AI, het nadenken door de mens met hulp van de het ding.

(En ja, ik weet dat het niet allemaal rozengeur is.)

Dus dan maar naar de Sterre gereden en daar gaan werken, wegens een meeting om 11u waar ik vorige week een rapportje-slash-memo voor geschreven had.

Meeting goed verlopen, iedereen content (denk ik toch), en dan naar huis met twee opdrachten: (1) rapport in het Engels schrijven en (2) lijst van high-level functionele en niet-functionele vereisten bij elkaar harken ook in het Engels, met de bedoeling dat naar een externe consultant te sturen om al dan niet bevestiging te krijgen dat het goede ideeën zijn.

Alles gedaan binnen de werkdag, op het gemak, ondertussen nog eten gemaakt ook, en meer moet dat niet zijn. Vooral met de wetenschap dat het morgen v a k a n t ie is!!!!

Hoera!

update dinsdag: het is maandag, woensdag en vrijdag geworden. Ik was vergeten dat de projectdag van woensdag naar donderdag verschoven was. Grr.

Allemaal puzzels, en de bedoeling is om — sudokugewijs, een beetje — de instructies te volgen en een vlak onder te verdelen in kleinere vlakken. Het begint gemakkelijk, met bijvoorbeeld de instructie om alleen maar één soort vorm te gebruiken, of dat een bepaalde cel een bepaalde vorm moet hebben, of dat er geen twee gelijke vormen naast mekaar mogen zijn.

Maar dan wordt het al wat ingewikkelder, met ingewikkelder regels: geen blokken van meer dan 3 tegels, of precies 5, of altijd 7 of meer. Of elke vorm moet een aantal verschillende symbolen bevatten. Of de cijfers in een kompasroos duiden aan hoeveel tegels de blokken boven, onder, links en rechts hebben. Of, wat ik persoonlijk de lastigste vind: de grenzen van blokken mogen geen T vormen, of geen kruis.

En dan combinaties van regels:

De spelborden bevinden zich in een heel landschap waar overal van die dingen te vinden zijn:

Allemaal zeer meditatief en rustig ook. Ideaal om eens naartoe te gaan, een paar (tiental) puzzels op te lossen, en dan weer verder te doen met iets anders.

Benieuwd wat dat gaat geven in mei, in het zuiden van Frankrijk ver weg van grote steden. Even de lichtpollutie ter vergelijking:

ƎXCLUSIVE ARCHITECTURE

This article examines the gradual development of Canon's superimposed display systems. The project visualizes the most significant steps from Canon's very first to their most advanced superimposed display system.