Maar hey kijk, het is echt wel een goeie reeks. Gelijk veel beter dan ik had verwacht.

Vandaag de laatste aflevering gezien, en ’t was van begin tot einde uitstekend. Zeer aangeraden.

Het weekend is weer voorbij en daar trekt de week zich weer op gang: vandaag een voorbereidende meeting en een aantal one on ones, morgen een belangrijke kick-offmeeting, woensdag een projectdag, donderdag en vrijdag zie ik nog wel wat we doen en voilà, klaar.

En dan is het weer weekend en dan zal het weer week zijn en dan weer weekend en dan weer week en op den duur is het Kerstvakantie en ergens in de loop van de lente gaan we eens met de trein op reis gaan en voor ge het weet is het weer Gentse Feesten en grote vakantie en dan is het september 2027 en moet ik nog maar 10 jaar meer werken tot het mijn pensioen is.

Maar! Mijn oudste dochter belde of ik goesting had om naar het Designmuseum te gaan, en zo zaten we op de velo — eerst gaan kijken of de cinnamonbunwinkel die 6+3 deed al open was (nee), en dan naar het vernieuwde museum.

Ik ga niet zeggen dat ik omvergeblazen was, het spijt me. Veel gebouw voor weinig collectie, was mijn eerste indruk. Daarna zijn we alsnog cinnamon buns gaan halen, en we hebben ze opgegeten op een bankje in een semi-park dat eigenlijk niet toegankelijk is voor publiek.

Ergens in de buurt van de middag ben ik naar de lokale Okay gegaan om drank en fruit — alwaar ik tegengehouden werd door een oudere meneer van buitenlandse origine. Zeer zeker ergens uit Oost-Europa, maar verder geen idee. Hij had een papier van de Stad Gent mee waarop stond dat zijn vrouw ooit in een wachtrij heeft gestaan (denk ik, zó aandachtig heb ik het niet gelezen). Dat papier gaat wellicht al ettelijke tijd mee, want het zag eruit alsof het al duizend keer gevouwd en weer ontvouwd was.

De mens wou geld, ik had geen geld, ik heb dan maar gezegd dat ik wel wat eten wou kopen. Onnoemelijke dankbaarheid was mijn deel, ineens kwam er een oude vrouw uit het decor die mij ook wou omhelzen, enfin, toestanden.

Het is onder meer geworden: een gesneden wit brood, twee potjes beleg, een pot augurken, een mini-watermeloen, iets hespenworstachtig, twee keer vier boterkoeken, in extremis nog een fles shampoo — uiteindelijk was het 50 euro of zo.

Ik heb niet de indruk dat ik een goede daad gedaan heb maar eerder de indruk dat ik eropgelegd ben. Niet dat ik er helemaal een vinger op kan leggen, maar ik denk dat het die grote door Ferrero Rocher was. Dat is zo duur dat ik dat zelf nooit zou kopen.

⁂

’s Avonds was het Overgang bij de scouts, waar onze jongste dochter nu ook groepsleiding is geworden — in de voetstappen van haar oudere zus.

Drukke dag.

Lang in bed gelegen, dat wel, tot een uur of drie in de namiddag. Dan een poging gedaan om een boek verder te lezen maar uiteindelijk in de plaats wat doomscrollen gedaan. Dan overwogen om iets te gaan kopen in de winkel maar uiteindelijk toch maar niet. Dan gevegeteerd voor mijn computer. En ’s avonds besteld bij de lokale Indische mens, Chicken Vindaloo.

Tot zover de reconstructie. Ik weet weer wat ik gedaan heb: niets.

Bah.

Mijn vader wou heel zijn leven een bibliotheek voor zijn boeken. Uiteindelijk is het huis verbouwd geraakt en is er een tweede living met boekenkasten boven een kelder en onder een badkamer en slaapkamer gezet.

Ik wou ook een bibliotheek voor mijn boeken, en ik heb ze gekregen — maar ik heb er nooit iets mee gedaan wegens kinderen erin.

Binnenkort niet meer, en dus mogelijkheid om er een project van te maken. Mijn idee er een drawing room-achtige kame van maken. Met tapijt op de vloer en sfeerverlichting. Eén sfeerverlichting is al gekocht, in Seoul. Aan het plafond moet er ook iets komen, maar een grote luster zal moeilijk zijn. In de rapte een foto aan AI gegeven kwestie van richting:

Eerste stap is natuurlijk wel het achterhuis zoals het nu is uitmesten, ahem.

Ah, en ook een schrijnwerker aanspreken om een kast onder de trap te maken. Ik had in de tijd een plan voor iets gebaseerd op allemaal licht en alles, maar daar gaan we nu dan maar eens een alternatief voor bedenken.

Het alternatief dat de AI in de buurt bedenkt is uiteraard niet haalbaar, maar er zijn wel elementen die te recupereren zijn:

Op weg naar Antwerpen waren er veel en grote regenbogen.

Vandaag ging een meeting zijn voor een volgende fase van dat project, maar de meeting is er niet gekomen — misschien volgende week. We zien dan wel.

Het is wat het is.

Hey, in het licht van wat er allemaal in de wereld gebeurt, verzinken al onze zorgen in het niets. ’t Is altijd dat.

The Man Who Saw Humanity From Two Billion Years Away | The MIT Press Reader

Olaf Stapledon published his first epic cosmic novel, “Last and First Men: A Story of the Near and Far Future,” in 1930. It is a speculative history of humanity’s evolution told from the vantage point of one of the Last Men, the people of the 18th era of humanity, 2 billion years in the future. “Last and First Men” eschews the dramatic conventions of the novel form: There are few significant characters or particularities of place. Instead, the plot is a causal chain of civilizations rising and falling. There is a voice, infused with a distant sense of beauty and tragedy as it considers humanity in the abstract. Stapledon described the novel as “an essay in myth creation.”

Het eten kwam toe, en Whatsapp gaf mij ineens een alert van een quizploegmaat met een foto van de locatie in de Geus van Gent waar hij zat.

Ack! Helemaal vergeten dat ik naar de quiz moest!

Ik was er nog juist op tijd, gelukkig. We hebben het niet zo slecht gedaan, we waren denk ik zevende op in de twintig, we zijn buiten bijna alle prijzen gevallen — maar we hebben wél een prijs gewonnen die we denk ik nog nooit hadden: we zaten klop op de schiftingsvraag. Op het nootje na ingeschat hoeveel cashewnoten er in een bokaal zaten!

We hadden al eens gewonnen, poule 2 gewonnen, poule 3 gewonnen, al meer dan een paar keer de meest gemiddelde ploeg geweest — alleen nog de prijs voor de voorlaatste ploeg hebben we nu nog te gaan.

Ik vind dat dat al telt als een overwinning in het leven.

De tijd dat ik een boek lees of op de tiktoks zit, denk ik niet na, en als mijn arm te moe is om mijn Kindle of telefoon voor mijn gezicht te houden, is er altijd de youtubes met eindeloos veel inhoud van dingen die het hoofd volduwen — wetenschap, geschiedenis, overzichten van de verschillende stati quaestionis in WH40K.

Maar nu waren er begot ineens duuzd muggen in ons huis! Niet in de slaapkamer waar de venster altijd openstaat, maar gewoon in de living! Ik was op mijn gemak, dacht ik, aan het doomscrollen en tegelijk aan het (laten) programmeren en aan het inventariseren en klasseren, en waar dat normaal gezien genoeg zou zijn om mijn hoofd te vullen: neen, wegens muggen die mijn flow onderbraken.

Bah!

Ik heb er alle pepertjes afgehaald:

En dan heb ik ze op een bord gelegd en in de warmhoudoven gedroogd:

En dan in de vijzel grof gestampt:

En dan wat neutrale olie op het vuur gezet, twee halve tenen look in gesmeten, zeer fijngesneden sjalot in laten karamelliseren, look weer uitgehaald, en de olie op de pepers gegoten:

Het zal zijn om rap op te gebruiken. Zeer lekker, bijzonder zeer pikant ook.

Zo werd het alsnog een dag met een klein gelukje. Om de week af te sluiten.

Een mens haalt zijn arbeidsvreugde waar hij ze kan vinden!

Ik ben redelijk content over de oplossing. Het is ook een ding dat moest ingebed worden in een veel uitgebreider universum, en dus is het een soort wave function collapse waar ik mijzelf niet mag vastrijden.

Impro-achtig en al.

• vectorieel dingen tekenen
• dingen bepotelen op pixelniveau
• een tekst exact layouten

Het vectorieel dingen doen, heb ik in Figma gedaan. De dingen bepotelen op pixelniveau heb ik wegens op dat moment enorm trage computer in Affinity gedaan.

En dan ging ik InDesign opentrekken om mijn al bij al eenvoudig document te maken, waarbij ik daarna wat pixelfiltergedoe op de gelayoute tekst zou doen, en dan zag ik dat ik begot InDesign niet meer staan had, maar toen ik op weg was naar Creative Cloud Desktop bedacht ik ineens dat ik dat document ook gewoon in Affinity zou kunnen doen, in de Layoutmodus die naast Vector en Pixel staat.

Zo gezegd, zo gedaan:

…maar dat is dus wel langzamerhand het einde van Adobe, bedenk ik. Zijn er nog enorm zeer veel casussen te bedenken waar ik écht specifiek dure Adobe nodig heb? I dunno.

En nóg duizend ideeën jong!

Katten: alletwee content om ons terug te zien, heb ik de indruk. Ze zien er niet zo enthousiast uit, maar toch:

Werk: herbegonnen.

Geveltuin: niet overleden. En de zelfuitgezaaide blauwe lobelia is nog wat meer uitgezaaid.

Ik ben ook naar het hospitaal geweest om een Vervelende Situatie die al sinds dag 5 van van de reis aan de gang was recht te laten zetten. Dat werd wel tijd.

Verwelkomd door België op zijn meest Belgisch in Brussel:

…en door de pepers in den hof die het al met al relatief overleefd hebben:

Tién uur tussen vliegtuigen en geen goesting om de trip over en weer naar het stadscentrum te riskeren, dus hebben we onze tijd in een luchthavenlounge doorgebracht.

Ook een belevenis, al was het grappige en de novelty van ‘alles is hier gratis’ er na een uur of zes wel echt af.

En dan het vliegtuig op en niet geslapen wegens echt zeer ongemakkelijke stoel met weinig plaats.

Een zeer fijne stad, Seoul. We zijn eerst koffie gaan drinken in een boekenwinkel, en dan boeken gaan lezen op een eiland. Gewoon op mijn rug op een bank met een boek en vogels op de achtergrond (Grijze koolmees, Bruinkopdiksnavelmees, Glanskop, de onvermijdelijke Bruinoorbuulbuul, Zangbrilvogel en de alomtegenwoordige Oosterse ekster en Oosterse tortel, weet mijn telefoon mij te zeggen).

Een indrukwekkende voetgangersbrug overgestoken, een kattenbrolwinkel binnengestapt en wonder boven wonder niets gekocht, en dan Japans gaan eten:

Daarna zijn we naar de dochters afgezakt die in een beestencafé zaten. Een beetje zielig, beesten die eigenlijk niet voor menselijke contacten gemaakt zijn, maar ja. Wel eens wijs om een hyrax op uw schouders te hebben of een stokstaart in uw schoot.

Daarna naar een vergezicht getrokken maar uiteindelijk niet gebleven voor de hele zonsondergang.

Rap over en weer slaapplaats, iets ahem gezond gaan eten, en valiezen pakken. Morgen vlieger!

Ik was bijzonder content met mijn bingsu met verse bosbessen, en bijna even content dat ik Sandra’s croissantwafels met processed cheese niet had.

Busreis van een kleine drie uur gedaan, en hoppa Seoul!

Na een paar andere steden gedaan te hebben: de hoofdstad blijft toch een ander paar mouwen, qua atmosfeer en grootstadzijn.

We hebben koreaanse barbecue gedaan, en dan karikaturen laten tekenen:

En rondgelopen en geshopt en brol gekocht en gedronken op straat en in affronten gevallen.

Morgen nog één dag.

De ene schildering was al professioneler dan de andere, maar het had wel iets, zo een hele wijk vol gewonemensenkunst. En waar ook mensen gewoon in wonen, natuurlijk.

Daarna zijn we de berg afgedaald en op het gemak iets gaan zoeken om te eten. We wisten niet echt iets, en dus zijn we maar iets niet-toeristisch binnengestapt. Atmosfeer refter met TL-buizen. Géén kaart. Geen keuze. Geen andere taal dan Koreaans.

Zeer letterlijk twintig kleine schoteltjes met allerlei (onder meer chewy halfgedroogde minivisjes), twee kommen rijst, een hotel kom stoofpot van vlees met tofu en een grote kom visstoofpot.

Het was uitstekend goed. Dat en drank, voor twee personen, was 12,5 euro. Elke dag maak ik mij de bedenking dat Koreanen die naar België komen wellicht omvervallen van onze prijzen.

Serieus: een taxirit van een half uur kost hier ook maar iets van een euro of vier vijf. We zijn met de taxi naar een activiteit gegaan die ik nog altijd niet goed begrijp:

Een soort gokart voor veel kleinere mensen dan wij op de treinsporen, een paar kilometer bergop, en dan dezelfde weg terug bergaf. Euh ja.

Afijn. We zijn dan met ons allen een bingsu gaan eten in het hotel, en op het dak van het hotel naar de zonsondergang gaan kijken:

Interessant om de koninklijke portretten te zien, wetende dat ze nageschilderd worden als de vorige nachildering er te oud begint uit te zien. Het is hier echt altijd tussen oud en nieuw en Disneyificatie en traditie.

Veel schone en wijze dingen gezien, wel.

En ook een markt met wel heel gespecialiseerde winkels: alleen maar rieten dingen! Alleen maar kleine tafeltjes! Alleen maar stokjes om presumably iets koon-achtigs mee te doen! Alleen maar massieve plastiekzakken vol gedroogde pepers!

De eerste kennismaking met Jeonju was het busstation en omgeving, en dan zijn we te voet en met de bus en nog eens te voet naar ons hotel gegaan.

Het hotel blijkt naast de hoofdattractie te liggen, en de vraag van de meneer aan de receptie over hoeveel mensen er in elle kamer sliepen, was te begrijpen als we in de kamers kwamen: er is begot ruimte voor meer dan vier man!

We kijken ook recht op het traditioneel dorp uit ons venster:

Jeoju is bibimbap, dus die hebben we dan maar ’s avonds allemaal samen gegeten.

Dan had ik “drie kwartier stappen” verkeerd begrepen als “een kwartier stappen” en zijn we een uur later terechtgekomen in de buurt van de vismarkt, waar op andere dagen dan zondag allerlei winkeltjes open zijn.

Wel eens een belevenis om een door een totaal niet-voor-toeristen deel van de stad te wandelen!

Uiteindelijk op BIFF Square geraakt, daar wat rondgekeken, met mijn ogen geshopt (en een heel klein beetje met geld), en een gezonde fruitgebaseerde snack en dito drank binnengestoken:

…en dan naar een observatorium bovenaan een berg om de zonsondergang te zien, voor techt deze keer:

Terug naar het hotel, en dan met de dochters — une fois n’est pas coutûme — Italiaans gaan eten.

Morgen vertrekken we naar nog een stad!

Het was een spannend wandelpad, in de zin van “hier over de reling springen is doodstuiken”, niet zoals gisteren waar het soms ook wel eens mogelijk was om via een rotspartij tot aan het water te geraken.

Terug in Songdo aangekomen, zijn we doorgetert naar de cloud walk (denk ik, te leeg om na te kijken), die gewoon een kronkelige pier een eindje in de zee is met photo opportunities:

In de namiddag een boek gelezen op het strand, en ’s avonds zijn we allemaal tegader naar de droneshow gaan kijken op Gwangalli Beach. Ja, mogelijk ben ik wat verbrand.

Ik was niet 100% voorbereid en ik liet het wat op mij afkomen — ik vroegtijdig wel heel de tijd ad hoe authentiek de dingen waren en wat er precies oud was en wat niet. Geef toe, een pagode voor verkeersongelukken naast een Boeddha voor zoons en een hele resem beelden die vorige week lijken uit de fabriek gerold te zijn: beetje raar.

Turns out dat er meer dan zeer wellicht gewoon helemaal niets authentiek is. Het verhaal voor de toeristen is dat er een grote en belangrijke tempel was, dat die in de jaren 1500 vernietigd is, en dan pas vanaf de jaren 1930 herbouwd.

Niets van aan, blijkbaar: er was zéker geen grote of belangrijke tempel, zeer zeer waarschijnlijk gewoon géén tempel, en al helemaal geen boeddhistische. Mógelijks een klein lokaal iets voor iets regenanimismisch. En zelfs dat “jaren 1930” is nonsens, tot aan de Koreaanse Oorlog stond er een enorm stuk rots waar nu de grote pagode staat, dat ze dan pas gedynamiteerd hebben.

En voor 1974 was het gewoon een helling waar sesam gekweekt werd en beesten graasden.

Alles is uitgevonden. Fake en Disney en toeristische quatsch!

Wél fotogeniek, maar uiteindelijk toch teleurstellend, ergens.

⁂

We waren daar in de buurt, dus hebben we maar een wandeling langs het water gedaan. Niét teleurgesteld. Zo schoon!

De hele wandeling: rechts rotsen en de zee, links echt wijze moderne gebouwen duidelijk voor superrijke mensen. En aan het begin en het einde van de wandeling een vissersdorp.

Ik heb elke okkasie genomen die ik kon om van het wandelpad af te gaan en naar de zee te gaan, kijken naar de krabben en de zeepissebedden:

We hebben op het einde van de wandeling koffie en taart gegeten in een etablissement met een fijne binnenhuisarchitect:

…en dan zijn we aangezet naar nog een wandeling, in een bos deze keer. Cypressen van 500 jaar oud, en eiken, en een oude ginkgo, en bamboe!

In zo’n bamboebos lopen is dus een heel, heel vreemd gevoel. Bijna griezelig, hie alle veel te hoog is en de hele lucht een soort lichtgroene mist lijkt te worden.

⁂

…en dan zijn we naar huis gegaan met een Uber. Meer dan een uur begot! Maar we hebben wel, uit de auto, onze eerste zonsondergang gezien:

Oh, en in de loop van de dag ook veel katten gezien!

Inclusief een jong en mager katje darmt ik naar huis zou meegenomen hebben als we niet zo ver van huis waren, och here dar beestje.

Het moet ook een nachtmerrie zijn voor de inwoners als het stampvol toeristen loopt (nu viel het echt mee), en een nachtmerrie voor postbodes. Maar zo schoon.

Eervolle vermelding ook voor de meneer die een café vol zottigheid (en drie eenden) over drie verdiepingen heeft:

Wie zijn hand twee minuten lang in een ijsbaan kon steken, blijven bewegen en lachen, kreeg zijn drank aan halve prijs (mij gelukt, Sandra geen dertig seconden).

Na het dorp zijn we naar de grootste vismarkt van Korea getert, en euh ja, zeer groot dus. Wisselend van hygiëne soms, had ik de indruk, maar hey.

Zeer veel levende verse vis, ook. En krabben, en schelpen, en octopussen, en vanalles. Die ge kunt uitkiezen en dan ter plaatse laten dooddoen en klaarmaken — misschien doen we dat morgen wel eens.

En dáárvoor moesten er tickets gekocht worden voor de bus en ’t was helemaal miserie wegens de machine weigerde de kaarten en de mevrouw aan de balie gaf ons verkeerde tickets en er was geen plaats in de bagageopslag en aaargh.

Maar we zijn er uiteindelijk wel geraakt:

In het terugkeren naar het busstation hadden we nog juist genoeg tijd om iets te eten en drinken met uitzicht op de tumulussen, en miljaar wat een fijne stad.

Spannend momentje nog want het zag er een minuut of zo naar uit dat de locker waar Anna haar values ik zat niet open raakte en ik had al angstvisioenen —

…maar het is allemaal gelukt en een dik uur later stonden we in Busan!

We hebben geen zicht op de zee, maar het hotel is wel aan het strand. En het heeft een heliport.

Iets gaan eten, onvrijwillig gefotografeerd door de eigenaar, wandeling ’s avonds, en we zijn klaar voor morgen zie.

Er waren nog tempels en Boeddhismen te zien, namelijk!

Een vreemde ervaring, Bulguksa: enerzijds veel toeristen, anderzijds ook gewoon een werkend Boeddhistisch klooster.

Daarna zijn we via de meest kronkelende weg ooit naar nog een tempel gegaan hoog in de bergen, met een artificiële grot waarin een boeddhabeelden dat we niet mochten fotograferen. Maar wel fantastische uitzichten en fijne wandeling!

De volgende halte was een wegrestaurant! Bestelling plaatsen, een hele batterij keukens met allemaal oudere vrouwen aan het koken, en uitstekend eten:

Om de dag af te sluiten zijn Anna en ik nog naar de lokale supermarkt gegaan wegens redenen:

…en onverrichterzake naar de lokale Samsungwinkel, waar ze helaas alleen de laatste en duurste modellen hadden.

Met zeer veel recht en reden, want het is hier echt enorm fijn rondlopen.

Het eerste dat we gedaan hebben, is wel met de bus naar de lokale autoboer gereden om een auto huren voor morgen, want dan trekken we iets verder te velde. Het is een witte geworden:

Dan zijn we naar de 1500 jaar oude tumuli van de koningen van Silla gaan kijken. Zeer indrukwekkend en mooi en ik zou daar zó alle dagen een boek gaan lezen als ik hier zou wonen:

’s Middags een brunch binnengestoken:

…en dan verder gewandeld. Het ene na het andere prachtige zicht, serieus:

…en dan echt het toeristische centrum ingedoken. Shoppingstraat met veel kleine winkeltjes met leutige dingen (een hele winkel met gehaakte bloemen!) maar ook zeer veel goedkope brol, helaas.

We hebben een tijdje gezeten op een terras in een tuin, en ook daar had ik uren kunnen blijven lezen:

…maar we moesten (nu ja, wilden) verder. Een oud dorp, een brug, een observatorium, helder velden bloemen:

Daarna weer terug naar dat toeristisch centrum om iets te gaan eten samen met de dochters:

En dan allemaal samen nachtwandeling gedaan — maar eerst dit hilarische etablissement gefotografeerd:

En dán op stap door de verlichte dingen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat gelijk 95% of meer eigenlijk reconstructies zijn en dus min of meer Disneyversies van het verleden zijn, maar bon, dar mag de pret niet drukken. Het paleis van Theseus of zo.

We zijn dan ook nog eens naar de brug gespurt — 20 minuten doorstappen — want de kinders hadden die nog niet gezien.

De dochters hebben in de lokale winkel nog wat brol gekocht om te eten, en dan heb ik de executive decision genomen om met een Uber naar het hotel terug te keren. Heeft ons ruim zes euro gekost en het was dat of twintig minuten stappen, wachten op een bus, bus pakken en nog eens een kwartier stappen.

Wel grappig dat de chauffeur een boek aan het lezen was als de auto stil stond.