Ik stond dus aan de tiketten voor het museum, en bleek dat het gesloten is op maandag awoert!!

Gelukkig was de botanische tuin naast de deur wel open, ik ben dan maar daar naartoe gegaan. Suitably negentiende-eeuws, met bomen die er ongetwijfeld al honderd en meer jaar staan, met verkruimelende voetpaden en een heel park dat tussen verloederd en natuurlijk balanceert.

Stapels enorme palmbomen en stapels verschrikkelijk oude cactussen ook, echt wel wijs:

Van de botanische tuin naar beneden gewandeld, en ik dacht er een fijne wandeldag van te maken, maar helaas: mijn rug heeft geen twee uur nodig gehad om er mij met enige aandrang op te wijzigen dat hij het er niet meer eens was dat ik zomaar bleef wandelen — dus heb ik het maar wat afgekort.

De berg naar beneden, hier en daar een ding binnengestapt:

…panoramisch zicht gefotografeerd gelijk het een goede toerist betaamt:

En dan naar de Praça do Comércio getert voor de al even obligate foto’s:

…en dan maar terug naar hotel gestrompeld. Meeting gedaan met het werk, en wie weet geraak ik nog in de loop van de namiddag recht. We zullen dan wel zien, vermoed ik. :/

Maar kijk: als ik moet kiezen tussen een paar uur verplicht een boek lezen terwijl ik wacht en haasten haasten met ongerustheid over haal ik het wel en aargh — gemakkelijke keuze.

Dus heb ik mijn Kindle bijgetankt en heb ik mij op mijn gemak in Zaventem zetten lezen. Op de tijd dat ik aan het wachten ben, ben ik door Ann Leckie’s The Raven Tower geraakt (degelijk) en tegen dat ik op het vliegtuid zat, was ik aan Eversion van Alastair Reynolds bezig (lang, lang geleden dat ik nog iets van hem las — boek tot nog toe intrigerend maar traag op een manier die ik niet zo aangenaam vind, as opposed to The Raven Tower dat traag was op een manier die ik wel aangenaam vond).

Leve de Europe Unie ook wel, natuurlijk: wat een enorm gemak om gewoon met een identiteitskaart overal te kunnen geraken, en dat de telefoon werkt en ik niet extra moet betalen en alles.

Het vliegtuig was wel enórm krap, ik denk dat ik het geen half uur langer had kunnen uithouden, zo veel pijn ik aan mijn been had.

Aangenaam weerzien met Lissabon verder: ’t was al geleden van, euh, vijfendertig jaar geleden. (Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe veel jaar ik al geleefd heb.)

De risicoaverse mense in mij dacht eerst dat hij een Uber zou nemen naar het hotel, maar bleek dat er gewoon een metro van de vlieghaven naar Oriente gaat, en dat het hotel op honderd meter of zo van de metro is, dus een kwartier of zo later kon ik al op zoek gaan naar mijn kamer o het veertiende verdiep.

Letterlijk op zoek gaan, wegens niet evident:

Ik heb een paar minuten overwogen om ergens in een restaurant te gaan eten, maar uiteindelijk heb ik gedaan wat ik altijd doe als ik ergens ben voor een congres of zo: naar de dichtsbijzijnde grande surface gaan en kijken of ik iets lokaals kan kopen om op mijn kamer binnen te steken.

De lokale specialiteiten bleken vooral een uitgebreid assortiment aan taart-achtige dingen te zijn, de ene al vozer dan de andere. En droge vis.

En kijk nu, een Belgishe rayon:

Ik heb dan maar een pakje pasteis de nata gekocht en een voorraad drank, en ik ben daarmee naar de kamer getrokken.

Morgen is het zondag en ga ik naar het lokale natuurhistorische museum: slecht opgezette beesten en al!

(Enfin ik weet het niet goed, maar ik vermoed dat een ex-koloniale machthebber gelijk Portugal ook wel een museum zal gevuld hebben met negentiende-eeuwse slecht opgezette beesten en insekten en al toch?)

En dan zien we wel hoe ik de rest van de dag vul.

Ik neem mee:

• van kleren: twee witten hemdes, drie gekleurde hemdes, drie dassen, onderbroeks en kousen; een t-shirt en een pyjamabroek om op hotelkamer te zitten
• van Medisch Materieel: een weekvoorraad pillen, de nodige windsels en doeken en loodgieterijen
• van technologie: mijn laptop, voeding, muis, powerbank, en kabels om vanalles op te laden

Als ik aanzet met een wit hemd, een das, een vest, een mantel, mijn echarpe, mijn klak, en in mijn hand/zak mijn identiteitskaart, kredietkaart, mijn kindle en mijn telefoon, dan denk ik dat ik alles nodig heb om een week te overleven.

(Tenzij mijn openclaw-agent, die trouw meeleest, mij later vandaag op basis van het weerbericht in Lissabon voor de volgende week of welke andere input dan ook zegt dat ik zwaar dingen vergeten ben natuurlijk.)

Moeilijkste zal nog worden: boeken vinden om te lezen op dooie momenten. Ik ben juist begonnen aan de Engelse vertaling van Jacek Dukaj’s Ice, en ik dénk dat ik daar misschien wel de week mee rondgeraak wegens ’t is meer dan 1000 bladzijden en ik zou toch voorzichtig mogelijk wat dingen willen doen in Lissabon op dooie momenten. Maar voor het geval dat ik er door zou raken, ga ik toch nog eens op zoek naar boeken moeten gaan.

Al met al blij met het resultaat van — even checken — 14 uur werk in één spurt van 10 uur en één spurt van 4 uur. En ik kan niet contenter zijn met de Brave New World van het werken met AI’s: als ge juist weet wat ge wilt, en het duidelijk genoeg kunt uitleggen, en voldoende ervaring hebt om te zien wat er fout loopt en wat goed, dan is werken met één of meer agents een mirakel van schoon fatsoen.

Dit is dan ook een ongelooflijk goed voorbeeld van hoe het moet:

Verder vandaag ook een nieuw openclaw-dink gemaakt om eindelijk eens werk te maken van wat ik al jaren tegen mezelf zeg: bijhouden wat ik écht denk en écht gedaan heb. Ha.

En verder verder vandaag: met mensen gaan eten bij The Mistress (andermaal uitstekend), en met diezelfde mensen al meteen gereserveerd om volgende maand nog eens te gaan eten. Ha!

Ah en waarom is dat allemaal gefotografeerd? Wel, omdat ik vandaag naar de kleermaker ben geweest, met de uitdrukkelijke bedoeling de gaten in mijn garderobe in te vullen.

Dat is natuurlijk redelijk faliekant mislukt, ik heb een eeuwigheid gewikt en gewogen en dozijnen stoffen en kleuren en patronen en gewichten en texturen overlopen:

Sommige dingen had ik meteen een coup de cœur voor, andere vond ik fantastisch aanvoelen tot ik ze aan had, nog andere had ik initieel mmmmmneee bij en dan mmmmjamisschien en dan hey, eigenlijk, ja.

Uiteindelijk is het geworden…

…een double-breasted kostuum in de meest linkse stof, een vest in rechtsboven en een broek in rechtsonder.

Binnen een week of zes kan ik gaan passen.

Leve Schaap!

Maar bon, this too shall pass zeker?

Ondertussen en on an unrelated matter ben ik bij een Specialist Ter Zake geweest, en die heeft mij niet één, niet twee, maar drie Diagnoses voorgeschoteld. Allez dan. Niet dat het een verrassing was, maar ’t is toch een beetje confronterend om het zo droog op uw boterham te krijgen.

En zoals dat wel eens meer gaat in mijn hoofd: de kleine irritatie van “allez, waar is die site nu weer?” is op geen tijd een nieuwe hyperfixatie geworden van “ik moet het ding waarvoor die site gemaakt was nu beginnen uitbreiden”.

Het is ondertussen al niet meer echt hip of zo, maar ik heb er toch maar een OpenClawdink voor opgezet. Anders houd ik het ook bij in een soort geheugenpaleis in Obsidian, en gebruik ik ook allerlei verschillende AI’s en agents en tools — dus waarom niet proper in een dink dat daarvoor gemaakt is?

Ik had er al eens mee gespeeld, maar nu heb ik het een propere plaats gegeven op mijn VPS, met alles erop en eraan. ’t Is waarlijk geestig hoe het ding droomt en alles.

En jazeker, ik weet van de onveiligheid en de risico’s. Ik ga hard opletten, het ding heeft een aparte account zonder rechten, en ik vraag het voor het moment niet echt ontwikkeling van software. ’t Is meer om mijn gedachten te ordenen.

Tijd is een raar ding.

Vanavond quiz gedaan: niet goed, niet slecht, niet eens gemiddeld. Story of our life, vrees ik.

Intertekstualiteit en magisch realisme en autofictie en pseudohistorie en alles, wayo maat.

Het enige probleem is dat ik de site kwijt ben.

Hij is niet echt weg, ’t is gewoon dat ik vergeten ben op welke URL ik die site gezet heb, en waar ik die ergens laat hosten. Niet op mijn VPS, blijkt. Geen idee waar het nog zou kunnen zijn, en welke domeinnaam en subdomein het zou kunnen zijn.

Overtreffende trap van Duts, ik.

Niet goed, maar dan echt niet goed.

Het is een ziekte, procratinatie. En ik zou er nog geen groot probleem mee hebben als het niet gepaard ging met een kreupelmakend gevoel van schaamte.

Why AI Sucks At Front End · 12 April 2026

AI is a sycophantic dev wannabe that skimmed a shitload of tutorials. You get the results of a probabilistic guess based on patterns it saw during training. What did it train on? Ancient solutions, unoriginal UI patterns, and watered down junk.

Iets zomers voor op reis, mogelijk. En ik zou eigenlijk ook wel eens iets leutigs willen laten maken, eigenlijk. Ik ben al een tijd ideeën aan het verzamelen:

Ik heb het dan maar opzij gezet. Winst, noem ik dat: toegeven dat het niet lukt, en het dan maar niet doen.

Ik ben ondertussen ook wel gezond bezig geweest, in de zin van “mijn uurwerk zegt mij dingen te doen en ik doe die dan ook en ik ben nu drie of vier dagen in de week stijd van de spierpijn”.

En ik heb ondertussen ook een paar dingen gemaakt op het internet die niemand behalve ik ooit nog gaat bekijken.

Vandaag ben ik nog aan zoiets begonnen. Moeilijker dan een aantal andere dingen die ik al gedaan heb, in die zin zelfs dat ik niet weet of het zal lukken zonder er écht veel tijd in te steken.

Ik denk dat ik een soort olympische hoogten aan het bereiken ben in procrastinatie.

Ik ga zo goed zijn op pensioen. (Behalve dan natuurlijk dat ik dan nog meer het eeuwige en voortdurende schuldgevoel zal hebben dat ik zo enorm veel nuttige dingen zou kunnen aan het doen zijn, maar dan wel met de bijkomende twist dat ik mijn bijna verstreken levenstijd aan het verdoen ben aan nonsens.)

Ah ja, maar dan is het al juni en dan is het examens en dan wordt het moeilijk voor ons.

Hm, juni zou wel lukken maar juli en augustus wordt lastig.

…en zo zou het wel eens september kunnen worden. Waanzin, eigenlijk.

⁂

Ik denk elke keer ik met de velo voorbij mensen rijd die ik weet wonen, “ik zou eigenlijk eens moeten aanbellen”, maar ik doe dat nooit. Een paar dagen geleden deed iemand het wel bij mij, en hoe wijs was dat niet!

Het was allemaal soms wel wijzer, in de tijd van geen internet en geen GSM.

Zou had er moeten uitzien volgens de AI:

Het is uiteindelijk dit geworden:

En het was, al zeg ik het zelf, bijzonder zeer degelijk. Ik weet niet in hoeverre dat de verdienste van de AI is, van de inspiratie die de AI bij elkaar gestolen heeft van op het internet, of van de mens die het eten klaargemaakt heeft.

De radijzen waren echt zeer goed. En ik had er wel nog een komkommersla met Griekse yoghurt en bieslook en limoen bijgemaakt, die ook in orde was.

Mijn glazen zijn al met al eigenlijk ook nog wel in orde, als is de coating er wel zo ongeveer helemaal af. En mijn ogen zijn niet slechter geworden op de vijf en een half jaar sinds het vorige voorschrift, wat een beetje vreemd is op mijn leeftijd. Ik moet zelfs geen leesbril doen of niets, tss.

Wat er wel veranderd is, is mijn astigmatisme: dat is helemaal van richting veranderd — in één oog zelfs 90° gedraaid begot. Dus hey ho, naar de brillenwinkel getogen om te kijken voor een bril.

Een bril of twee, zelfs.

De insteek was: ofwel gewoon nieuwe glazen voor mijn bril en een clip-on of zoiets, ofwel een zonnebril op sterkte. Het is uiteindelijk geworden: nieuwe glazen én een zonnebril.

Uiteindelijk was het de keuze tussen deze twee modellen.

Het is het tweede geworden.

Omdat er vorig jaar lastigheid was met laatsteminuutvakantiedagen — heel december verlof moeten nemen omdat ik er anders niet geraakte wegens geen vakantie genoeg gepakt in het begin van het jaar — heb ik dit jaar ergens direkt na nieuwjaar een resem dagen genomen, en als het al moeilijk was om mijn gewone vakantiedagen te herinneren, is het totale miserie voor niet-gewone vakantiedagen.

Maar goed, hey, kijk nu: een week vakantie.

’t Is te zeggen: in principe een week vakantie, want ik ga woensdag alweer naar het werk trekken.

I know, I know.

Urgh, tijd om de uurregistratie in te halen. En morgen nog eens ontwikkelwerk. En een projectvoorstel afwerken.

Oh en een vliegtuig proberen verleggen met booking.com — de Chinezen hebben een aansluitingsvlucht gewoon zéven uur vroeger doen vertrekken waardoor ik nu moet proberen om de eerste vlucht ook te vervroegen.

Wish me luck.

Woensdag is ook een fijne dag. Fijne collega’s, fijn werk, fijn project.

Helaas, deze week was de voorlaatste week dat het een woensdag is in dezelfde bezetting als die al maanden is. Volgende week donderdag is de laatste dag van een wel bijzonder zeer hoeie collega.

Snirf.

Niet dat ze weggaat naar ander werk, maar ze vertrekt wel naar een andere plaats binnen het werk. Het zal niet meer hetzelfde zijn.

Spijtig, spijtig.

De miserie is: ik kan het op het moment zelf niet aan de wereld kond maken, want er gebeuren zaken die pas jaren en jaren later eventueel kunnen verteld worden, omdat het voor niemand goed is dat ze verteld worden.

Waarmee ik niet zeg dat vandaag zo’n dag was, maar misschien ook wel. Want uiteindelijk is elke dag op de een of andere manier zo één van die dagen.

Ik dacht dat er quiz was maandag en dinsdag — het ziet ernaar uit dat er dinsdag geen quiz zal zijn, want we zijn niet met genoeg.

Vandaag was er quiz, maar we waren uiteindelijk maar met vier en niet met vijf.

Ondanks dat hebben we volgens mij echt wel een goede quiz gespeeld, maar helaas, we zijn vijfde geworden in totaal. En niets gewonnen.Niets, niets, niets. Te goed om gemiddeld te zijn, te slecht om zelfs onze poule te winnen, geen goede schiftingsvraag, niet eerste, tweede of derde, niets gewonnen.

Ah well. We hebben ons wel geamuseerd, ’t is altijd dat.

Eén dezer jaren gaat iemand toch eens alle pokemons moeten van buiten leren. En ik kan mezelf wel een stamp verkopen, ik heb Yarbro en Yarros verward waardoor we een belangrijk punt verloren zijn.

Er is niet alleen quiz maandag, er is ook quiz dinsdag.

Da’s misschien een beetje des Guten zuviel, maar hey, de blutsen en de builen.

Vandaar dat het mij enorm verbaasde dat ik al een tijd foutboodschappen kreeg alsof mijn identiteitskaart verlopen was. Ze was maar geldig tot 2018, zei de app mij, en binnenkort zou ik dus niet meer kunnen inloggen met itsme.

Nonsens, dacht ik, want mijn identiteitskaart is nog jaren niet aan vervanging toe, en dus keek ik er gewoon niet naar en dacht ik dat het wel zou over gaan.

Neen dus. Op een bepaald moment — vorige vrijdag? zondag? — was itsme helemaal kapot en weigerde het nog te werken. Ik moest en zou mijn identiteitskaart laten controleren. Dat kon op verschillende manieren:

• de kaart swipen over de telefoon en de chip op die manier uitlezen: lukte niet, om een mij onbekende reden (kaart net te oud, misschien?)
• de Dans Met De Kaartlezer En De Obscure Drivers Te Downloaden — geen zin om er aan te beginnen, als ik al een kaartlezer zou vinden in de buurt
• via de bankautomaat

Het is dat derde geworden: naar een Bancontact in de buurt, bankkaart insteken, zeggen dat ik mijn gegevens wil updaten, identiteitskaart insteken, en hopla klaar.

⁂

Behalve dat het niét “hopla klaar” was.

Eerst bleken de bankautomaten in heel het land niet meer te werken.

Dan lukte het wel, maar veranderde er niets in mijn app. Ik wachtte een dag en er was nog niets veranderd en dus heb ik een mail naar support gestuurd.

Leve! Andermaal! Itsme!

Ze antwoordden praktisch meteen met de boodschap dat het wel drie dagen kon duren vooraleer de wijzigingen in de app terechtkwamen. Ik keek vandaag naar de app en nu was het écht hopla klaar.

Een groot gemak.

Bijna 100 uur gespeeld op niet zo enorm veel dagen (nachten) tijd — dat was denk ik geleden van Skyrim, en daarvoor van World of Warcraft twintig jaar geleden.

Het is afwegen tussen domme kleine quests doen en uw gerief upgraden en missies uit (laten) voeren en geld beleggen en handel drijven en de main quest verder doen en het is zeer verslavend.

Oh, en mooi ook:

Nog 2511 werkdagen en ik mag op pensioen. Ik ga het blijven herhalen: mensen die niet weten wat ze zouden moeten doen als ze op pensioen zouden zijn, ik kan daar met mijn hoofd niet bij.

Als ik vandaag zou kunnen stoppen met werken en gewoon mijn pensioen uitbetaald worden, ik zou geen minuut twijfelen. Wat zeg ik? Geen halve seconde.

Als het goed zit, zijn we min of meer ingeschreven voor een quiz volgende week dinsdag van de universiteit, niet van Gentquizt, maar het ziet ernaar uit dat er gelijk niet genoeg volk zal zijn dat er op tijd geraakt of dat dezelfde dag niet een andere quiz te doen heeft.

Het wordt dus een beetje afkicken van quiz de volgende paar weken, denk ik.

Nu denkt ze dat ze van mij altijd eten zal krijgen als ik in de buurt ben. Ik moet nog maar in de omgeving komen, of ze komt tegen mij lawaai maken. Niet echt miauwen, maar zo van dat mrrraauw doen, in de hoop vermoed ik dat ze eten krijgt.

Ik probeer nog altijd op hetzelfde uur hetzelfde eten te geven op dezelfde manier, maar ze lijkt het niet te snappen en komt op elk ogenblik van de dag gewoon tegen mij wrijven. Misschien heb ik haar gewoon slechte gewoonten aangekweekt om mij graag te zien.

Why Modern Chinese is Just ‘English with Hanzi’ – by JingYu

Looking at the fundamental architecture of language. Traditional Chinese is a language of parataxis (意合, idea-joining). It is like a traditional landscape painting; elements are placed side by side, and the relationship between them is inferred by context, intuition, and white space. There are few connectors, no strict tenses, and subject-verb agreements are loose. English, and other Indo-European languages, are languages of hypotaxis (形合, form-joining). They are architectural blueprints. They require conjunctions, prepositions, relative clauses, and tense markers to lock every piece of information into a precise, unshakeable hierarchy. Over the last hundred years, Chinese has moved from the fluid landscape painting to the rigid blueprint. The Indo-European grammar have been imported and forced into the fluid body of Hanzi.

Ik weet natuurlijk wel waar het aan ligt: die dingen hebben warmte nodig om te ontkiemen, en het is op de vloer van de keuken niet echt warm geweest de laatste weken.

Hopelijk komt het alsnog in orde. Ik heb twee kiemande dingen in een pot en anderhalf groen dingetje in één van de drie serre-achtige dingen die ik vol had gezaaid: