Secret of Orange Cats Finally Revealed After 60-Year Search : ScienceAlert

If you've ever lived with an orange cat, you already know they're built different. It turns out, genetically speaking, they really are. Orange fur is one of the most recognizable traits in the feline world, and one of the most stubborn mysteries in cat genetics.

Hey, ’t is een bezigheid gelijk een ander: kijken hoe demonische zegels opgebouwd worden, daar een generator voor (laten) maken, bijsturen, duwen, trekken en doen, tot het doet wat ik wil dat het doet.

Waarom? Tgoja, waarom niet?

Update ik dacht, ik maak er nog een tekstgenerator bij waar Mathers en Crowley mee zouden kunnen geglimlacht hebben.

Ik vond het zelf al een beetje speciaal dat we nu al jaren en jaren en járen aan een stuk alles dat in de afwasmachine gaat moeten afwassen, en de helft van de dingen die er uit komen moeten (a) afdrogen en (b) nakijken op vuiligheid die er nog aan hangt.

Het ding dateert van 2017 toen de vorige in een stroomstootincident schielijk was komen te gaan, maar ik kan mij niet herinneren dat ze langer dan een jaar of zo eigenlijk echt gewerkt heeft. Het moet zijn dat ik een zaag was of niet wist waar ik het over had of iets in die zin, vermoed ik.

Maar kijk, nu een Kenner Ter Zake het gezegd heeft, komt er een nieuwe machine. Voor een hele zak euro’s, helaas. Iets met een schof voor vorken en messen en al, want Sandra is niet aan het mandje waar die dingen nu in moeten gestoken worden.

Hoera weer fantasy en romantiek en seks en al!

Content ook met de korte samenvatting bij de New York Times, want ik was het eerlijk gezegd ook allemaal al een beetje vergeten.

Ik ga wel proper wachten tot het tweede deel uit is begin 2027, dat ik ze alletwee na mekaar kan lezen. (Er staat trouwens nog veel te veel op mijn te lezen-lijst, brr.)

Voor kinders: 101 Dalmatians 2: Patch’s London Adventure, A Bug’s Life, Aladdin, Alice in Wonderland, Arthur and the Invisibles, Bambi, Beauty and the Beast, 2 copies, Bob the Builder: Bob’s Big Surprise, Bob the Builder: Spud Lends a Hand, Brother Bear, Cars, Cinderella, De kabouterschat, De Prins van de Dinosaurussen, Dinosaur, Dumbo, Enchanted, Felix the Cat: The Movie, Finding Nemo, Flushed Away, Happy Feet, Het Geheim Van De Kaasfabriek, Home on the Range, Lady and the Tramp, Lilo & Stitch, Kleine Einsteins: Missie Geslaagd, Suske en Wiske: The Texas Rangers, Madagascar, Mega Mindy: Wonderhaar / Winkeldieven, Monsters, Inc., Mulan, One Hundred and One Dalmatians, Peter and the Wolf, Peter Pan, Piglet’s Big Movie, Pinocchio, Plop in de wolken, Pocahontas, Pokemon Advanced #3: A Bite To Remember, Pokemon Advanced #7: Abandon Ship, Pokemon Advanced #8: Jump For Joy, Pokemon Advanced Challenge #1 – 4, Pokémon the Movie: Destiny Deoxys, Pokémon: Jirachi – Wish Maker, Ratatouille, Robin Hood, Robots, Shark Tale, Shrek, Shrek 2 Shrek the Third, Sleeping Beauty, Snow White and the Seven Dwarfs, Spirit: Stallion of the Cimarron, Stuart Little, Tarzan, Tarzan II, The Animatrix, The AristoCats, The Emperor’s New Groove, The Fox and the Hound, The Jungle Book, The Lion King, The Lion King 1½, The Little Mermaid, The Little Mermaid II: Return to the Sea, The Little Princess, The Rescuers, The Simpsons Movie, The Sword in the Stone, Tom and Jerry: Classic Collection 3, Toy Story, Toy Story 2, Up, Walt Disney Princess Stories: Volume One.

Voor minofmeer heel de familie, ongeveer: A Series of Unfortunate Events, Alice Through the Looking Glass, Charlie and the Chocolate Factory, Charlotte’s Web, E.T., Harry Potter and the Chamber of Secrets, Harry Potter and the Goblet of Fire, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, Harry Potter and the Sorcerer’s Stone, Het geheim van Mega Mindy, Home Alone, Inspector Gadget, Kruistocht in spijkerbroek, Mary Poppins, Matilda, Pirates of the Caribbean: At World’s End, Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, Spy Kids, Spy Kids 2: Island of Lost Dreams, Spy Kids 3: Game Over, The Brothers Grimm, The Chronicles of Narnia: Prince Caspian, The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, The Golden Compass, The Twilight Saga: New Moon, Twilight, Willy Wonka & the Chocolate Factory

Niet voor kinders, denk ik: About Schmidt, American Pie 2, Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, Anger Management, Arlington Road, Austin Powers: International Man of Mystery, Boogie Nights, Bridget Jones’s Diary, Casino Royale, Charlie’s Angels, Collateral, Don’t Tell Mom the Babysitter’s Dead, Doomsdayer, Dude, Where’s My Car?, Ex Drummer, Good Will Hunting, Heartbreakers, I Am Legend, In Her Shoes, Indiana Jones and the Last Crusade, Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark, Indiana Jones and the Temple of Doom, Iron Monkey, Jackie Brown, Karton – Henk Rijckaert, Les Misérables, Life is beautiful, Mean Girls, Mona Lisa Smile, Music and Lyrics, Ocean’s Thirteen, Ocean’s Twelve, Panic Room, Paycheck, Primer, Red Dragon, Scream 2, Scream 3, SM-Rechter, Spider-Man, Spider-Man 3, Stranger Than Fiction, Stuck on You, Swordfish, The 40-Year-Old Virgin, The Aviator, The Bourne Supremacy, The Core, The Day After Tomorrow, The Final Cut, The Guru, The Italian Job, The Last Samurai, The Machinist, The Mask of Zorro, The Matrix Revolutions, The Memory of a Killer, The Pursuit of Happyness, The Queen, The Replacement Killers, The Sixth Sense, The Thin Red Line, The Village, The World’s Fastest Indian, Thoughtcrimes, Traffic, X-Men: The Last Stand, X2: X-Men United

Een kleine 200 DVD’s, en ik zou niet weten hoe ik er moet aan beginnen om er van af te geraken. Zou ik ze in paketten op 2dehands zetten? Of is het sop allemaal de kool niet waard en zou ik ze niet gewoon aan een school of een kinderdagverblijf of zoiets geven?

Ugh. Dat zijn nog maar de DVD’s. Ik heb nog een stapel boeken en andere dingen die gaan volgen.

Dus kijk: nog twee dagen en het is weekend en dan nog een week en het is vakantie.

Ik kijk er heel hard naar uit. Vakantie en opkuisen en na al die jaren een eigen bibliotheek.

Maar vandaag was het nog even woensdag.

Het is een dubbel iets: als ik het allemaal zou oplijsten, is er wel het één en het ander aan de hand met mij dat mij het leven stukken minder aangenaam maakt dan het theoretisch zou kunnen zijn.

Maar dat is het juist: theoretisch. Ik ben er denk ik wel zeker van dat als er mij het ongeluk niet was overkomen waardoor ik gehandicapt geraakt ben, mijn leven niét beter zou geweest zijn. En akkoord, ik heb een jaar in een bed en een zetel gelegen, en ik heb altijd pijn, en er zijn loodgieterijproblemen en al en al, maar ik ga niet klagen. Het kon allemaal véél erger zijn, met of zonder handicap.

En mét handicap, hoorde ik vandaag, kan ik in principe allerlei faciliteiten krijgen op het werk. ’t Is niet dat ik ze nu al echt nodig heb, maar wel goed om te weten dat ze er zijn als het zou moeten. Ik kan al dromen van een betere bureaustoel! Van iemand die mij per taxi naar het werk kan voeren!

En behalve dat: de vakantie lonkt, begot! Ik was het helemaal uit het oog verloren, maar in het begin van het jaar heb ik één van die “zo optimaliseert ge het best uw vakantiedagen”-artikels gevolgd en acht dagen verlof gepakt in de weken van 2 en 11 november, waardoor ik ineens — hoera! — uit het bijna-niets vakantie blijk te hebben.

Ik ben nog niet zeker wat ik eigenlijk allemaal ga doen tijdens de vakantie. Wellicht ook opkuisen en inrichten, maar alléén dat lijkt mij ook wat des Guten zuviel.

Mogelijk als het achterhuis opgekuist en ingericht is, op mijn gat in de trekzetel zitten en een boek lezen terwijl in de achtergrond AI mijn Wilde Plannen En Ideeën Vorm Aan Het Geven Is.

Lijkt mij een strak plan.

⁂

Ik bedenk ineens: het is eigenlijk Allerheiligen en Halloween en zo, en we zijn daar nu helemaal uitgegroeid, met vier volwassen kinders. Vorig jaar had ik zelfs geen spekken gekocht om uit te delen als er andere kinders aan de deur zouden gekomen zijn. Er zijn er ook geen gekomen.

Het is met straten en wijken iets raars: als onze kinderen klein waren, waren er allemaal kinderen in de buurt. Nu zijn er bijna geen meer. Iedereen is oud geworden. Er zijn al mensen doodgegaan in de buurt; binnenkort komen er wellicht weer nieuwe gezinnen met nieuwe kleine kinderen en dan zijn wij de oude mensen die dood zullen gaan.

Circle of life, zeker?

• alles dat in de vuilbak kan, in vuilbakzakken smijten en wegdoen
• alles wat van hem is, proper in dozen steken en naar zijn nieuwe woonplaats verhuizen
• al wat van de vroige bewoonsters is en volgens mij daar niet meer zou moeten staan, klaarzetten en de vorige bewoonsters over laten oordelen — als ze het willen houden, houden, en anders wegdoen
• al wat van mij is en weg zou kunnen, wegdoen
• al wat er dan nog staat en elders zou kunnen of moeten, voorlopig dan wel definitief elders zetten
• Deep Clean van de hele ruimte

Dat moet op één week van avonden, nachten en weekend wel lukken.

Als dat gebeurd is, kunnen er een aantal dingen verhuisd worden: de nieuwe trekzetel, één of meer tapijten op de vloer.

En dan komt er een moeilijke ronde van de bibliotheek uitdunnen. Er staan stapels boeken die ik niet meer ga herlezen op papier, en waar ik denk ik wel iémand een plezier mee zou moeten kunnen doen. Mogelijk een school, als scholen nog Engelstalige sciencefiction en fantasy nodig zouden kunnen hebben. Of een bibliotheek. Of een amateur die graag boeken leest.

Daarna komt er een ronde van boeken die nu elders in huis staan, naar daar verhuizen. En mogelijk een paar bibliotheekschappen vrijmaken om er andere dingen die ook elders in het huis staan, in te zetten — ik denk aan een aantal grote beelden, lavalampen, dat soort dingen.

In een tweede tijd, later, als het ooit eens lukt, moet er nog gepleisters en geverfd worden. Mogelijk kan ik al de deuren aan de binnenkant verven, dat is een relatief geïsoleerd iets en het zal al veel veranderen als die een tint van groen zijn in de plaats van paars.

Om mezelf te motiveren, maak ik er een timelapse van. Dat is vorige keer gelukt toen ik de boeken in de bibliotheek moest krijgen:

De eerste drie films die we gehuurd hebben in de videotheek toen mijn vader met een videorecorder is thuisgekomen in 1982, waren Alien, Excalibur en Star Wars. We gingen elke week zeker één of twee keer naar Roxy, en er staat nog altijd een hele bibliotheekkast vol met VHS-opnames van alle mogelijk films in de kelder in mijn ouderlijk huis. (En zowel daar als in mijn huis hier ook nog een collectie van ettelijke honderden gekochte DVD’s, toen we daar op overgestapt waren.)

De eerste Friday the 13th-serie was niet mijn favoriet. Ik was meer onder de indruk van Halloween, ik heb meer gelachen met Toxic Avenger, ik was meer bang van Poltergeist. Maar het was wél een constante, natuurlijk. En ik heb er een hele reeks van gehuurd / gezien / gekocht, tot ze té belachelijk werden.

RedLetterMedia geeft, zoals wel meer, een uitstekend overzicht:

Ik heb vandaag Crystal Lake, de prequelserie, bekeken op Prime. Er zat een zekere mate van belachelijkheid in — toch wel belangrijk voor een Jasonfilm — er zat een degelijke dosis slasher in (met een hilarisch over the top focus op onderkaken, had ik de indruk), en ik was over het algemeen content. Een paar keer heel hardop gelachen met het Zinloze Geweld, een verdienstelijke poging om het allemaal één achtegrondverhaal en reden voor alles wat er gebeurt te geven, en een proper verhaal met een begin, een midden en een einde (dat meteen het het begin van de hele rest van de reeks is). Meer moet een mens niet hebben.

Ik heb gisteren naar de Carrie-reeks ook op Prime gekeken. Dat was een objectief betere serie, denk ik wel. Iedereen weet hoe het gaat eindigen — het bloed, de doden — en daar begint de het begin van de eerste aflevering dan ook mee, met een raamvertellingsdink. Hoe we er previes geraken en wat de oorzaken en gevolgen zijn, is eigenlijk wel anders dan ik had gedacht.

Zeer fijn dat zowat iedereen grijs was in de plaats van zwartwit, maar ik weet niet helemaal goed hoe ik over het einde moet denken: goed, veronderstel ik, dat het een serieus vervolg mogelijk maakt. Spijtig, ergens, dat het het karakter van Carrie een beetje nerft.

Ik lees op de interwebs dat Flanagan zou van plan zijn om een Stephen King Dark Tower-universum te verfilmen, en het einde van Carrie maakt dat minstens al een begin van mogelijk.

Spannende tijden!

Ach.

Zeer soms wel, gelijk vanmorgen. Ik weet gelukkig niet meer waarover het ging, maar ik ben wel met een enorm bijzonder zeer slecht gevoel wakker geworden. Gelijk zo’n nachtmerrie waar alles om zeep was en dat ik er niets meer aan kon doen, en dat het mijn schuld was, en dat ik er ooit lang geleden wel iets zou kunnen aan gedaan hebben maar dat het nu te veel laat was.

Ik heb er eigenlijk de hele dag slecht van gelopen.

Het is ook juist het midden van de week, dus tegelijkertijd iets om naar uit te kijken en om vanaf af te tellen.

Zo gezegd, zo gedaan.

En dan dacht ik, tiens mijn oog kriebelt gelijk, ik ga eens wrijven.

En dan dacht ik: het is vijf uur en de werkdag zit erop, ik kruip eens in mijn bed met Massief Veel Oogpijn.

Wél een prijs toegevoegd aan de lijst prijzen die we recent niet meer gehad hebben: de prijs voor als enige het antwoord weten op een vraag — te weten, wat is het als een beest zo op zijn buik ligt met zijn poten nar achter gelijk een debiel:

Er is er één die het heel erg slecht deed — allemaal beesten, en bijna helemaal uitgedroogd geraakt. Nooit gebloeid sinds ik ze in huis had, ook. Maar kijk wat ik aantrof als we terugkwamen van op reis:

…allemaal kleintjes op die stengels.

Ik heb potten gekocht, potgrond voor orchideeën gekocht, de kleintjes van de stengels gehaald en geplant:

…en nu uitkijken of er bloemen op komen.

Of ik mijn computer mee verhuis, is nog een open vraag. Mogelijk wel, maar ik denk het niet. Akkoord, dan blijft hij lawaai maken in de living, maar ik heb eigenlijk geen goesting om er een werkruimte van te maken, in het achterhuis.

Wat er nog niet is maar binnenkort wel — deze trekzetel:

Wat er nu is dat ik mogelijk of wellicht wil houden:

• Bibliotheekkasten die stampvol staan, met onder meer één hele kast vol gezelschapsspelen — als ik stampvol zeg, bedoel ik dat ook: dubbele en soms driedubbele rijen boeken. Ik heb ooit al eens vele vele honderden boeken weggegeven, maar nu staan er nog altijd vele vele honderden boeken die ik nooit meer op papier ga lezen omdat het het soort boeken is dat ik als ebook lees. Ik wil ze BEGOT niet wegsmijten, maar ik weet ook niet wie ooit nog oude sciencefiction- en fantasypockets zou willen hebben. Als ik er een school of zo een plezier mee zou kunnen doen, graag, maar ik vrees er wat voor.
• Een secretairekast met een glazen boekenkast erbovenop. Ze zit nu wel vol brol, maar het is een familiestuk en ik wil ze niet wegdoen.
• Een moderne driezit met poef in pistache-achtig groen. Gekocht van een ex-buur, zeer schoon, en past helemaal in het concept dat ik voor ogen heb.
• Een Mewafbureau. Het zou passen in het concept, maar dan zou het wel relatief leeg moeten blijven. Tegenargument: als er een bureau blijft staan, moet er ook een bureaustoel staan, en dat zou dan iets zijn dat ik nog moet kopen. Tweedehands, en niet te comfortabel wegens niet de bedoeling om er een bureau van te maken.
• Een donkerbruin houten kastje dat bij mijn grootmoeder stond, maar waar ik niet echt aan gehecht ben. Mogelijk zet ik het ergens anders — het is ook een geval van “niemand wil dit soort kasten nog”, helaas.

Wat er is en een plaats moet vinden:

• Werkgerief, gelijk snoeischaar en boormachine en dat soort dingen. Mogelijk in een nieuw te maken kast onder de trap.
• Extra stoelen voor de keuken die nu bij de dochters staat — mogelijk voor in hun garage?
• Twee van die paarse Fatboy zitzakken — verhuis naar boven, denk ik.

Wat er weg moet: on-noe-me-lijk veel brol en vuiligheid.

⁂

Er zal eens een plan afgesproken moeten worden met de huidige bewoner van het achterhuis voor de verhuis, ahem.

Reinvention and revolution: Pierre Alexandre Wille | British Museum

Explore the works of this talented draughtsman, offering a fascinating insight into French society before, during and after the Revolution.

Hrm. Niet echt om van omver te vallen, nee.

Mijn nieuwe idee is om minder tegen te werken met de bestaande omgeving: er zijn boekkasten die nu eenmaal licht hout en wit afwisselen, er is een moderne trap ook in bleek hout, er staat een echt wel mooie driezit die modern en pistachegroen is, en de boeken zelf gaan er nooit negentiende-eeuws uitzien (op een paar encyclopedieën na).

Dus in de plaats van het fake-antiek te maken, ga ik er iets, euh, mid-century meets arts & crafts van maken, denk ik. Modern maar toch warm.

Ik heb dat doorgeven aan mijn vriend ChatGPT (vooralsnog de betere maker van fake foto’s, vind ik), en dit kwam daar uit:

Ik ben daar niet kwaad op. De deuren zijn nu nog in het paars, ik denk dat een groen wel goed gaat passen — wel goed nakijken dat het niet clasht met de zetel. De lamp is ook in tinten van groen. En dan is het zaak van eens rond te snuisteren in de meubels bij ons en in het huis van mijn ouders om te zien wat ik er nog zou kunnen zetten. Eén antieke kast die er nu staat, ga ik verhuizen naar een verdiep hogen, denk ik.

Spannend allemaal jong!

Maar hey kijk, het is echt wel een goeie reeks. Gelijk veel beter dan ik had verwacht.

Vandaag de laatste aflevering gezien, en ’t was van begin tot einde uitstekend. Zeer aangeraden.

Het weekend is weer voorbij en daar trekt de week zich weer op gang: vandaag een voorbereidende meeting en een aantal one on ones, morgen een belangrijke kick-offmeeting, woensdag een projectdag, donderdag en vrijdag zie ik nog wel wat we doen en voilà, klaar.

En dan is het weer weekend en dan zal het weer week zijn en dan weer weekend en dan weer week en op den duur is het Kerstvakantie en ergens in de loop van de lente gaan we eens met de trein op reis gaan en voor ge het weet is het weer Gentse Feesten en grote vakantie en dan is het september 2027 en moet ik nog maar 10 jaar meer werken tot het mijn pensioen is.

Maar! Mijn oudste dochter belde of ik goesting had om naar het Designmuseum te gaan, en zo zaten we op de velo — eerst gaan kijken of de cinnamonbunwinkel die 6+3 deed al open was (nee), en dan naar het vernieuwde museum.

Ik ga niet zeggen dat ik omvergeblazen was, het spijt me. Veel gebouw voor weinig collectie, was mijn eerste indruk. Daarna zijn we alsnog cinnamon buns gaan halen, en we hebben ze opgegeten op een bankje in een semi-park dat eigenlijk niet toegankelijk is voor publiek.

Ergens in de buurt van de middag ben ik naar de lokale Okay gegaan om drank en fruit — alwaar ik tegengehouden werd door een oudere meneer van buitenlandse origine. Zeer zeker ergens uit Oost-Europa, maar verder geen idee. Hij had een papier van de Stad Gent mee waarop stond dat zijn vrouw ooit in een wachtrij heeft gestaan (denk ik, zó aandachtig heb ik het niet gelezen). Dat papier gaat wellicht al ettelijke tijd mee, want het zag eruit alsof het al duizend keer gevouwd en weer ontvouwd was.

De mens wou geld, ik had geen geld, ik heb dan maar gezegd dat ik wel wat eten wou kopen. Onnoemelijke dankbaarheid was mijn deel, ineens kwam er een oude vrouw uit het decor die mij ook wou omhelzen, enfin, toestanden.

Het is onder meer geworden: een gesneden wit brood, twee potjes beleg, een pot augurken, een mini-watermeloen, iets hespenworstachtig, twee keer vier boterkoeken, in extremis nog een fles shampoo — uiteindelijk was het 50 euro of zo.

Ik heb niet de indruk dat ik een goede daad gedaan heb maar eerder de indruk dat ik eropgelegd ben. Niet dat ik er helemaal een vinger op kan leggen, maar ik denk dat het die grote door Ferrero Rocher was. Dat is zo duur dat ik dat zelf nooit zou kopen.

⁂

’s Avonds was het Overgang bij de scouts, waar onze jongste dochter nu ook groepsleiding is geworden — in de voetstappen van haar oudere zus.

Drukke dag.

Lang in bed gelegen, dat wel, tot een uur of drie in de namiddag. Dan een poging gedaan om een boek verder te lezen maar uiteindelijk in de plaats wat doomscrollen gedaan. Dan overwogen om iets te gaan kopen in de winkel maar uiteindelijk toch maar niet. Dan gevegeteerd voor mijn computer. En ’s avonds besteld bij de lokale Indische mens, Chicken Vindaloo.

Tot zover de reconstructie. Ik weet weer wat ik gedaan heb: niets.

Bah.

Mijn vader wou heel zijn leven een bibliotheek voor zijn boeken. Uiteindelijk is het huis verbouwd geraakt en is er een tweede living met boekenkasten boven een kelder en onder een badkamer en slaapkamer gezet.

Ik wou ook een bibliotheek voor mijn boeken, en ik heb ze gekregen — maar ik heb er nooit iets mee gedaan wegens kinderen erin.

Binnenkort niet meer, en dus mogelijkheid om er een project van te maken. Mijn idee er een drawing room-achtige kame van maken. Met tapijt op de vloer en sfeerverlichting. Eén sfeerverlichting is al gekocht, in Seoul. Aan het plafond moet er ook iets komen, maar een grote luster zal moeilijk zijn. In de rapte een foto aan AI gegeven kwestie van richting:

Eerste stap is natuurlijk wel het achterhuis zoals het nu is uitmesten, ahem.

Ah, en ook een schrijnwerker aanspreken om een kast onder de trap te maken. Ik had in de tijd een plan voor iets gebaseerd op allemaal licht en alles, maar daar gaan we nu dan maar eens een alternatief voor bedenken.

Het alternatief dat de AI in de buurt bedenkt is uiteraard niet haalbaar, maar er zijn wel elementen die te recupereren zijn:

Op weg naar Antwerpen waren er veel en grote regenbogen.

Vandaag ging een meeting zijn voor een volgende fase van dat project, maar de meeting is er niet gekomen — misschien volgende week. We zien dan wel.

Het is wat het is.

Hey, in het licht van wat er allemaal in de wereld gebeurt, verzinken al onze zorgen in het niets. ’t Is altijd dat.

The Man Who Saw Humanity From Two Billion Years Away | The MIT Press Reader

Olaf Stapledon published his first epic cosmic novel, “Last and First Men: A Story of the Near and Far Future,” in 1930. It is a speculative history of humanity’s evolution told from the vantage point of one of the Last Men, the people of the 18th era of humanity, 2 billion years in the future. “Last and First Men” eschews the dramatic conventions of the novel form: There are few significant characters or particularities of place. Instead, the plot is a causal chain of civilizations rising and falling. There is a voice, infused with a distant sense of beauty and tragedy as it considers humanity in the abstract. Stapledon described the novel as “an essay in myth creation.”

Het eten kwam toe, en Whatsapp gaf mij ineens een alert van een quizploegmaat met een foto van de locatie in de Geus van Gent waar hij zat.

Ack! Helemaal vergeten dat ik naar de quiz moest!

Ik was er nog juist op tijd, gelukkig. We hebben het niet zo slecht gedaan, we waren denk ik zevende op in de twintig, we zijn buiten bijna alle prijzen gevallen — maar we hebben wél een prijs gewonnen die we denk ik nog nooit hadden: we zaten klop op de schiftingsvraag. Op het nootje na ingeschat hoeveel cashewnoten er in een bokaal zaten!

We hadden al eens gewonnen, poule 2 gewonnen, poule 3 gewonnen, al meer dan een paar keer de meest gemiddelde ploeg geweest — alleen nog de prijs voor de voorlaatste ploeg hebben we nu nog te gaan.

Ik vind dat dat al telt als een overwinning in het leven.

De tijd dat ik een boek lees of op de tiktoks zit, denk ik niet na, en als mijn arm te moe is om mijn Kindle of telefoon voor mijn gezicht te houden, is er altijd de youtubes met eindeloos veel inhoud van dingen die het hoofd volduwen — wetenschap, geschiedenis, overzichten van de verschillende stati quaestionis in WH40K.

Maar nu waren er begot ineens duuzd muggen in ons huis! Niet in de slaapkamer waar de venster altijd openstaat, maar gewoon in de living! Ik was op mijn gemak, dacht ik, aan het doomscrollen en tegelijk aan het (laten) programmeren en aan het inventariseren en klasseren, en waar dat normaal gezien genoeg zou zijn om mijn hoofd te vullen: neen, wegens muggen die mijn flow onderbraken.

Bah!