Old matchboxes are igniting new ideas for these Indian creatives

Inspired by the visual language, cultural history, and format of matchboxes, three contemporary Indian projects are reimagining this object in strikingly different ways.

Wat zeg ik, de laatste tijd? Eigenlijk is het al jaren zo: ik probeer hem zo weinig als mogelijk te herstarten, omdat het letterlijk een uur kan duren voor hij geboot geraakt. Geen idee waar het aan lag, maar was altijd al zo.

Recent werd het nog lastiger: regelmatig “out of memory”-fouten in Chrome of in VS Code. Nu is het hoegenaamd geen supercomputer en is hij al een jaar of vijf jaar oud, maar hij heeft toch 64 GB geheugen en een dikke 150 GB vrij op zijn bootschijf; dus het zou niet echt vreselijk veel miserie moeten geven.

Vandaag was het helemaal om zeep: “The paging file is too small”. Mhu? Da’s iets waar ik mij al gelijk tien of twintig jaar geen zorgen meer om maak. Toch eens gaan kijken, en wat bleek? Er stond gedomme een paging file van drie. honderd. negentig. gigabyte. op mijn c-schijf.

U ZEGT?

Er zal ooit, mogelijk jaren geleden, iets geweest zijn dat geheugen is beginnen lekken voor vermoord, en dan moet daar hier en daar nog eens en nog eens en nog eens iets geheugen bij gelekt hebben, zodat een page file die normaal maar een paar gigabyte zou moeten zijn, zo onnoemelijk massief groot geworden was.

Ik heb ze helemaal verwijderd, computer gereboot — dat duurde een paar minuten wegens veel updates, maar na de updates was het bijna ogenblikkelijk, wat het in geen vijf jaar of zo niet meer geweest is.

Zucht.

Ik ben ondertussen al in den hof gaan liggen op de bank, de katten zijn content dat we er zijn, we hebben deze voormiddag een Belangrijke Meeting voorbereid, er was een workshop deze namiddag, ’t is gelijk we nooit weg waren.

We hebben dat dan maar allemaal in volgorde afgewerkt:

Het meisje krijgt overal waar ze ooit geweest is in Frankrijk plaketten en standbeelden, ’t is dus maar normaal dat la pucelle d’Orléans in Orléans ook een standbeeld krijgt.

Een stadspaleis met een fijne tuin. Ik was onder de indruk van de massieve Ginkgo biloba. En van een stuk kapel dat ze naar hier verplaatst hebben nadat ze het origineel afgebroken hadden om er een overdekte markt te plaatsen.

Vroeger de begraafplaats van de stad, afgeschaft 1786, in 1824 een graanhal gebouwd die een feestzaal werd:

…en in de jaren 1970 een parking, de feestzaak afgesmeten, er een proper (ahem) modern gebouw gezet en een ondergrondse parking. Wel weer een grasveld en geen asfalten parking meer, dat wel. (Het was gesloten toen we langskwamen, foto is door de tralies genomen.)

We zijn niet naar binnen geweest wegens het was juist mis, maar het zag er wel een degelijke kerk uit van buiten.

Ook wel wijs, op het plein bij de kathedraal: een bronzen interactief standbeeld, letterlijk genaamd “De Vleermuis” (in het Vlaams!), van Johan Creten:

Een plein met een reeks moderne gebouwen erop. Deed heel vreemd aan, want om er te geraken wandelden we door een reeks straten met allemaal oude houten gebouwen. Kijk, dit is het plein zoals het er van één kant uitziet:

En dit is wat het geeft als ge ronddraait:

Of in een panorama daarvan gemaakt:

…maar dit is de weg ernaar:

Weird. Maar wel wijs, op een manier: goed dat een stad niet versteend is, Brugge-gewijs.

Ah ja kijk, een brug over de Loire. ’t Zijn dingen. Er lag ook een boot in het water met de naam Inexplosible n° 22, ’t zag er een stoomboot uit en ik kan mij niet anders inbeelden dan dat de naam apotropaeïsch gekozen was, ha.

Een lange straat. Moet wel leutig zijn als de winkels open zijn, dachten wij.

Halles Châtelet

Op het einde van een zijstraat van de rue Royale, een lelijke voorgevel, een slechte woordspeling en binnen: een grubby, goedkoop, lelijk amalgaam van winkels en winkeltjes in een modern gebouw dat in de plaats kwam van een charmantere voorganger (maar die kwam zelf in de plaats van een historisch stuk stad, waar alleen die voorkant van de Chapelle St. Jaques overblijft in de tuin van Hotel Groslot). Mogelijk hebben we het pittoreske en/of interessante en/of leutige stuk gemist, want we hebben maar één hoek van het ding gezien.

Maison de Jeanne d’Arc

Behold!

Ik moest letterlijk luidop lachen. Ik had mij ergens voorgesteld dat het het huis van de Jeanne d’Arc zou zijn — hoe implausibel dat ook moge zijn.

Neeneenee:

Het is een huis waar Jeanne d’Arc ooit eens tien dagen gelogeerd heeft, en het hele gebouw is gewoon in 1965 herbouwd alsof het van 1429 was. Mwaha.

Square Abbé Desnoyers

Euh ja, een mooi klein stadsparkje met mooie gebouwen rond. En met nóg een standbeeld van Johan Creten, Le Grand Vivisecteur, deze keer niet om op te klimmen maar wel om in te zitten.

…en dat was het dan voor Orléans. We hebben ongetwijfeld veel dingen gemist, ook omdat er musea gesloten waren, maar het is wat het is!

Dus alleen ontbijt en afrekening, en ook wel een beetje mogelijk verdrietig wegens misschien we de laatste keer: Herman en Nathalie verkopen hun doening om terug te keren naar Gent. Ze zijn niet immens gehaast, maar wie weet is het zeer snel verkocht, en dan keren we niet meer terug natuurlijk.

De tocht naar Orléans was langer dan verwacht, en dus hebben we niet veel meer gedaan dan een resto in de buurt van het hotel zoeken, daar iets gegeten, en dan in onze kamer gevegeteerd. (Vegeteren is alvast mijn defaultmodus op vakantie.)

Het was wel een belevenis, het restaurant. Het was Marokkaans en kijk, zo zag het eruit vanbinnen:

Ooh couleur locale en ook pittoresk? Um, ja, maar ook: ooh mensen die het een goed idee vonden om binnenin hun oude woning eerst alle muren van boven tot onder met een plastieken bache te behangen, en dan een hele resem doeken vast in de muur te vijzen of nagelen.

Resultaat: het ziet er op foto leutig uit, het was de eerste pakweg tien minuten gelijk we in de kelder van een champignonkwekerij zaten. Leve geuradaptatie!

…maar het eten was zeer in orde, incluis een tajine die denk ik illegaal heet was:

…en zo zit het er bijna helemaal op.

Het normale plan voor de dag was:

• opstaan
• ontbijt
• vegeteren in den hof
• eten
• vegeteren in den hof of in de kamer
• slapen

…maar we waren toch “min of meer in de buurt” (lees: iets meer dan 2 uur rijden verwijderd) van het wijndomein waar we één specifieke wij graag van drinken die moeilijk te krijgen is in België dus hey waarom niet?

Wij dus een route uitgestippeld naar het Domaine des Escaravailles in het verre Rasteau, alwaar we zes flessen vin doux naturel gingen afhalen. En als we dan toch weg waren, konden we er zo goed een excursie van maken naar iets interessants in de buurt.

Het is Vaison-la-Romaine geworden, met allemaal Romeinse Ruïnes. (En ook een middelleeus dorp dat ik wel graag gezien had, maar we waren alletwee een beetje moe.) Wel de moeite — begonnen met een uitstekende burrata in het resto naast waar we ons geparkeerd hadden, en dan een paar uur ruïnes en museum bekeken

Daarna zijn we onze wijn gaan halen. Rit langs steile haarspeldbaantjes waar welgeteld 1.25 auto op past in de breedte, indrukwekkend domein, maar we zijn gewoon rap binnen en buiten gegaan om de wijn op te halen en hoplaweerweg.

…en was het eigenlijk de bedoeling om ook nog eens rond te terten in Montélimar en nougat te kopen in een winkel van daarzelf, maar het is uiteindelijk en groothandelaar in fijne vleeswaren en andere delicatessen geworden in het Montélimar-equivalent van de Boomsesteenweg.

De reden dat we nog naar een winkel waren is dat we normaal gezien driegangen-met-twee-amuse-bouches zouden eten ’s avonds maar aangezien we de enige mensen waren die er die avond waren, hebben we de gastheer gespaard en hebben we gewoon met ons vier een kaasschotel gegeten, met een fles van onze wijn, en een paar kazen die we er nog bij hebben gekocht.

A splendid time was had by all, en dan is het alsnog vegeteren en slapen geworden.

Naar de lokale winkel om eten en drinken — en mezelf ingehouden om ijscrème en Cacolac te kopen:

En ’s avonds eten:

En eten:

En ’s avonds wat foto’s van de lucht getrokken:

En eten ’s avonds. Ik weet niet wat een mens meer nodig heeft.

Auxerre blijkt vol met rare oude huizen te staan:

Ze gaan hier gelijk elders in Frankrijk ook hard met kerken en kathedralen en Jeanne d’Arc:

We hebben overnacht in een herenhuis dat absoluut immens was, ook.

Met een enorme tuin en een zwembad dat Sandra pas de dag erna ontdekt had, anders was ze erin gesprongen:

Nah, dat geeft mij de oude Jetpack-AI-reclameboodschap:

Meh, ’t ziet er gelijk naar uit dat het er alleen in zit om plugins te maken. Allez dan maar naar mijn lokale AI en hopsa

Create a simple proof of concept WordPress 7.0 plugin to test out its new AI capabilities. The plugin should create two new Gutenberg blocks: “AI text” and “AI image”. Let me choose what AI I want to use, and store it for the next time I use the block.

Documentation is here: https://make.wordpress.org/core/2026/03/24/introducing-the-ai-client-in-wordpress-7-0/

…een minuut of twee later:

…en tadam!

Idem met beelden, waar ik het gelijk wel wat nuttiger vind.

Tja. Het is wat het is.

Ik was aan het wachten tot het op zijn gemak automatisch zou updaten, maar dan bedacht ik dat ik op een managed WordPress ben overgestapt een jaar of twee geleden, en dat ik dat tegenwoordig manueel moet doen.

Naar het control panel dus, op de knop geduwd, en zonder nadenken gewoon OK geklikt — wat écht wel even spannend was, want ik kreeg de gewoonlijke boodschap dat de datbase moet geüpdatet worden en dan bleef het ellendig lang stil.

…maar ’t is dus gelukt! Zie ik veranderingen, zo op het eerste zicht? Het standaardblauw is een beetje veranderd en bleker en minder gesatureerd geworden. Verder zie ik alvast in het postscherm niets veranderd, denk ik.

Hey toch — ik kan Ctrl-K doen voor een command palette. Ik ben niet tegen, maar ik weet nu al dat ik zal riskeren te vergeten dat het er is:

Ik was verder een beetje lui en ik heb dus maar gezocht op het interwebs, en het eerste resultaat gaf mij al direkt een nuttig overzicht. Dat van die geïntegreerde AI lijkt wel interessant, min of meer. Ik ga eens kijken wat dat doet (straks).

I am flying to Seoul from Brussels: BRU>PVG (Hainan) and then PVG>ICN (Asiana).

The first flight arrives in PVG on 30 August 2026 at 05:00.

The flight to ICN was originally scheduled to leave on 30 August at 08:35.

However, this second flight has been rescheduled to depart on 30 August on 01:05.

This means I cannot make the connection. Can you assist me with a different flight frolm BRU to PVG?

Antwoord, meteen:

Hello! I’m Xiaohai, your AI-powered chatbot, and I’m ready to help you. I can find answers related to booking, baggage, check-in, seats and more.

Your connecting flight from PVG to ICN has been rescheduled earlier, causing a missed connection with your Hainan Airlines flight from Brussels (BRU) to PVG.

According to Hainan Airlines’ policy, if your flight was canceled or changed and you need to reschedule or check other options, you should send an email to the Irregular flight team at bzchbcl@hnair.com. Please include your e-ticket number (starting with 880-XXXXXXXXXX), booking reference code, and a phone number with country code where you can be contacted. They will assist you in finding alternative flights or solutions.

Ik stuur daarop deze mail naar dat adres:

Dear Hainan Airlines Irregular Flight Team,

I am contacting you regarding a schedule change that has made our itinerary from Brussels to Seoul impossible.

Our original itinerary was:

HU7922 — Brussels Airport (BRU) to Shanghai Pudong (PVG)
Departure: Saturday 29 August 2026 at 12:00
Arrival: Sunday 30 August 2026 at 05:00
Booking reference: xxx

OZ368 — Shanghai Pudong (PVG) to Seoul Incheon (ICN)
Original departure: Sunday 30 August 2026 at 08:35
Original arrival: Sunday 30 August 2026 at 11:30
Booking reference: xxx

The PVG–ICN flight has now been rescheduled to depart on Sunday 30 August 2026 at 01:05. This is before our arrival in Shanghai at 05:00, so the connection is impossible.

There are four passengers in the booking: [namen en e-ticketnummers]

Could you please provide an alternative solution for all four passengers? Possible solutions could include rebooking us onto an earlier Hainan Airlines flight to Shanghai, rebooking us onto a later connecting flight from Shanghai to Seoul, or rerouting us to Seoul in another feasible way.

We would prefer an option that keeps our arrival in Seoul as close as possible to the original schedule.

Please confirm the available options and any action required from our side.

Kind regards,

Michel Vuijlsteke
[telefoon]

Twee weken lang geen antwoord.

Vandaag, op de live chat:

Wait a moment, I will transfer you to an English-speaking representative for assistance.

Een half uur later:

If your flight was canceled or changed and you need to reschedule, please send an email to our Irregular flight team: bzchbcl@hnair.com and let them know which date you would prefer, also please provide your e-ticket number 880-XXXXXXXXXX (13 numbers) or booking reference code (6 letters or letters + numbers) as well as a phone number + country code where you can be contacted, and they will check the options for you.

Mijn antwoord:

I sent a mail to bzchbcl@hnair.com on May 7th but have received no reply.

This is an urgent involuntary schedule change for 4 passengers that makes our connection physically impossible (arriving PVG at 05:00, but connecting flight OZ368 now departs at 01:05).

Please do not refer me back to the email queue. Can you please escalate this chat to a ticketing supervisor who has the authority to process an involuntary re-protection?
Booking Ref: xxx
E-tickets: [nummers]
Preferred solution: Rebook the PVG-ICN leg to Asiana Airlines OZ 362 departing at 11:40 AM on Sunday 30 August 2026.

Hun antwoord:

Flight changes have been frequent recently, leading to delayed replies. We will contact you as soon as possible. We apologize for the inconvenience.

You case number QQQ.

Ik dring aan:

Thank you for Case Number QQQ. Because this involves an impossible connection for four passengers, can a live supervisor please confirm the exact timeline for a response? We need this escalated as the current ticket is invalid.

Kelly’s antwoord:

Flight changes have been frequent recently, leading to delayed replies. We will contact you as soon as possible. We apologize for the inconvenience.

Ik geef niet op:

Kelly, please wait! I am online right now. Can you please manually check if seats are available on OZ 362 for our booking? It will only take a moment and we really need this resolved today.

Helaas, slipperige poging tot blame game pindakaas:

I can’t confirm the seat of other airline. Please contact the one you bought the ticket from.

Neeneenee, ik weet wat mijn rechten zijn:

I’m sorry, but these are 880 e-tickets issued by Hainan Airlines. Under IATA regulations, Hainan is the validating carrier and is responsible for resolving this involuntary schedule change, even for interline partners like Asiana.

My booker cannot modify this because the airline’s schedule change has locked the itinerary. If your specific system cannot confirm the Asiana seat, please transfer this chat immediately to a supervisor or the Global Ticketing Desk who has the authority to process an involuntary interline re-protection.

Poging tot “jaja don’t call us we’ll call you”:

For involuntary schedule change, I’ll urge our team to contact you.

Ik blijf positief:

Thank you for that! Please make sure you have explicitly noted under Case Number QQQ that we are requesting a re-protection onto Asiana Airlines OZ 362 on August 30, as our current itinerary is physically impossible. I appreciate you pushing this to the ticketing team for an urgent update.

She blinked first!

I’ve put in the record.

Merci Kelly!

Thank you, and have a great day. I understand this is an inconventient situation for you too.

…en dan nu op naar escalatie-via-email: mijn eerste mail forwarden naar bzchbcl@hnair.com én naar customer.care@hnair.com én naar customerservice@hnair.com. Subject line is nu geworden URGENT: Case QQQ – Involuntary Schedule Change – PNR: xxx:

Hi,

I was just in touch with Kelly on the live chat. She confirmed that she has flagged this file as an involuntary schedule change under Case Number: QQQ.

Because our current itinerary is physically impossible, we are requesting a re-protection for all 4 passengers under Booking Reference xxx onto:

• Asiana Airlines OZ 362 * Date: Sunday, August 30, 2026
• Route: Shanghai Pudong (PVG) to Seoul Incheon (ICN) — Departing at 11:40 AM.

I am awaiting your confirmation and the issuance of our updated electronic ticket receipts.

Kind regards,
Michel Vuijlsteke
[telefoonnummer]

Vingers gekruisd.

In typical fashion is dat een sessie geworden van 9u ’s morgens tot 5u30 de volgende ochtend, alleen onderbroken door het klaarmaken van avondeten voor een zieke eega. Het moest met vezels zijn en zonder vet, en dus heb ik dit in mekaar gestoken:

• zes kleine wortels geraspt en zes pijpajuins in kleine schijfjes gedaan — dat gestoofd in een beeeeeetje olijfolie, met na een tijdje drie zwaar gekneusde looktenen erbij
• twee kleine broccoli’s in rozetten gedaan en vijf minuten in de stoomover gesmeten
• een halve kilo scampi’s zeeeeer licht gebakken
• 300 volkoren rijst gekookt
• alles bij mekaar gekletst en er een halve kilo spinazie in laten verwelken
• gekruid met paprika en peper, en op het einde een citroen in uitgeperst.

Dat was redelijk degelijk in orde, peisk.

Mijn werk in de loop van de dag en nacht was ook redelijk in orde. Dat ik maar twee uur geslapen heb, neem ik er wel bij.

Een mens haalt zijn arbeidsvreugd waar hij kan!

Maar ik kan er niet omheen: er zijn redelijk wat dingen die alleen maar mogelijk gaan zijn op het werk ook als we de Dolfijnvermoordplagiaatmachines gaan inschakelen. En dat doe ik dan ook sinds enige tijd.

Maar ’t wordt mij gelijk wat veel geld betalen. Ik ga dan ook van de weerombots aan mijn werk vragen om mij een abonnement (of twee) te kopen, kwestie dat ik weliswaar ver buiten mijn uren ga blijven werken voor het werk, maar er tenminste geen cash geld meer in ga steken.

Op het programma deze week:

• maandag:
  • stand-up
  • overleg
• dinsdag:
  • halve dag training
  • meeting over HR-dingen
• woensdag
  • meeting met mijn baas
  • projectdag van het meest fijne project in mijn professionele leven sinds enige tijd
  • kort rapport van vorige week bij collega’s
• donderdag
  • een hele dag om te werken aan voormeld project
• vrijdag
  • sync met collega
  • statusoverleg
  • bijna een hele dag om te werken aan voormeld project

Het is bijna grappig dat ik zo enorm veel wijze dingen te doen heb die ik eigenlijk niet verwacht word te doen, maar hey, het is nu eenmaal zo.

Ik ga ook deze week aan een aantal alarmbellen trekken, want dat is eigenlijk heel dringend nodig. Zolang ik dat doe en niet gewoon in foetushouding in een hoek ga liggen, is het nog niet helemaal om zeep, nee?

Die krengen zijn al midden februari gezaaid, we zijn gedomme bijna eind mei en dit is wat ik zie:

Voor de duidelijkheid: dat zijn drie bakken waar ik telkens 10 rijen van 7 zaadjes in geplant heb. Tweehonderdentien planten, en een kleine vijftig daarvan in een aantal verschillende stadia van groeien.

Er groeit begot verschillende soorten mos op de potgrond.

Eén hoek van één van de drie bakken was helemaal uitgedroogd toen ik terugkwam wel, met een dood of bijna-dood plantje tot gevolg.

Zucht. Eind volgende week zijn we alletwee op vakantie en moet ik op kind of kinderen rekenen om ze water te geven. En dan zien we wat er gebeurt als we terug zijn binnen twee weken. Mogelijk kan er al wat verpot worden.

En dan nog een maand of zo later, verpotten naar den hof, als het warm genoeg is.

En nog mogelijk nog een paar maand later pepers. Als het tegen dan nog niet aan het vriezen is.

Stel ge zegt tegen die mensen “ik heb een conferentie tot vrijdag laat op de dag, ik wil zaterdag naar huis gaan”.

Wat gaan die mensen dan inplannen, denkt ge?

JAZEKER: een vlucht waarvoor ik om VIER UUR ’s morgens aan het hotel moet aanzetten.

Wraak. Roepend.

Ik wou nog naar het museum van slecht opgezette beesten gaan kijken, maar ik ben dus maar op twee uur slaap naar het vliegveld getrokken. En dan in een vliegtuig gekropen waarvan de stoelen gelijk tien centimeter te dicht bij elkaar staan en waar ‘benen strekken’ niet aan de orde is, maar ‘knieën blauwe plekken geven’ wel.

Om te compenseren ben ik dan maar van Sint-Pietersstation naar huis gestapt, op het gemak een minuut of 40.

1. Doug Powell, Stepping Up to Leadership. How UX designers can grow their influence and advance their career: heel erg sobering bij momenten — we zijn er nog helemaal niet, vrees ik. Het is pijnlijk om te moeten constateren dat sommigen onder ons nog altijd hetzelfde gevecht moeten vechten dat veel anderen al twintig jaar geleden gewonnen hebben.
   Daar staat tegenover dat er nu ook nog eens een hele reeks andere moeilijkheden bijkomen — dat burnout bijvoorbeeld écht een ding is om zwaar rekening mee te houden, blijkt uit onderzoek bij specifiek mijn branche.
2. Sylvie Abookire, Mindful Conflict Navigation. A Service Designer’s Guide: mmmja. Deels interessant, in de zin dat het nutig kan zijn om inzichten van zowel mindfulness als systeic design mee te nemen in conflicpreventie — en dat ze een versie bepleit van mijn (soms wat meer dan anders volgehouden) poging om altijd onredelijk positief te zijn en uit te gaan van de goeie wil van alle betrokken partijen. Maar op een talk van een half uur tien minuten verdoen met “doe allemaal uw ogen dicht en voel uzelf aanwezig zijn in de tijd en ruimte” is een beetje des Guten zuviel, vind ik.
3. Zalihata Ahamada, Inclusive Collaboration Against Algorithmic Bubbles: interessant, boeiend, nuttig, toepasbaar. Het ging niet alleen over algoritmische bubbels maar ook organisationele en culturele en zelfbeschermend psychologische bubbels — die niet alleen informatie verbergen, maar oplossingen onmogelijk doen lijken.
4. Noz Urbina, Content Modelling for Scalable Reuse. Build Once, Publish Everywhere: goh. Ja. Een reeks dooddoeners, en een talk die ik gelijk twintig jaar geleden ook had kunnen geven. Geen idee waar dit nu plots vandaan kwam, het was niet veel meer dan “hey wisten jullie al dat content soms gestructureerd kan zijn?”

5. Sarah Thompson, Ancient Wisdom for Modern Design. Technology changes fast. Human behavior doesn’t: oh zo wijs. Het inzicht: alle beslissingen zijn emotioneel — Kahneman is uw vriend. Het model: bekijken de systeem-één-ROI van wat ge maakt, op mentaal, sociaal, emotioneel, fysiek, materieel, en tijdsvlak. Fijne kapstok, interessante voorbeelden, eminent toepasbaar, fijne spreker.
6. Dave Brown, Designing for AI. UX Patterns, Practice, and Product Differentiation: nog een talk met allemaal voorbeelden en een framework voor UX rond AI-dingen — zorg voor ontdekbaarheid, instructie, brengt de manier van beslissen naar boven, help mensen hun vraag te verfijnen, en zorg ervoor dat het systeem leert. Voor de hand liggend allemaal, wel.
7. Ayesha Moarif, Beyond Experience. Who Benefits From the Systems We Design? Minder een talk dan een reeks overpeinzingen, en ik vond het enorm boeiend. Moarif mijmerde (niet pejoratief bedoeld!) over haar jarenlange ervaring in de openbare sector, en dat UCD uiteindelijk ook maar gebaseerd is op een consumer-model, en dat we ons allemaal kunnen voorhouden dat het een goed voor de wereld is om user-centred te zijn, maar dat er echt wel gaten in het betoog zitten. In de publieke sector is er bijvoorbeeld vaak geen concurrentie mogelijk en kan het soms niet anders dan dat er frictie is.
   Niet alles was verrassend — in het hoofdstuk “a natuurlijk, duh” bijvoorbeeld dat UCD vanzelfsprekend een goede zaak zou zijn: nee naturlijk, zie de stapels antipatterns en de op hun eigen manier ongetwijfeld uitstekende UX van concentratiekampen en gelijkaardige.
   Maar in het hoofdstuk “hey fuck ja”: zuiver praktisch denken we aan gebruikers als individuele mensen, maar is dat wel zo? Men woont als gezin in een huis, een kind in een ziekenhuis is ouder(s) en kind, niet kind alleen, een hele buurt kan als gemeenschap betrokken zijn bij veranderingen in de stad.
   Nee, boeiend.
8. Brandon Harwood, The Wobbly Chair: niet mijn ding. Wellicht ook interessant en zo, maar ik heb het niet voor mensen die op zo’n conferentie gewoon een tekst komen voorlezen. Duurde maar een half uurtje, maar het leek anderhalf uur. Ik vond het ook buitenmatig irritant dat hij het voortdurend over “wij” had, terwijl zijn geleefde ervaring hoegenaamd niet de mijne is.
9. Marianne Ashton-Booth, Designing What Matters. Beauty, Data and the Human Touch in the Age of AI. Het werd allemaal een beetje laat op de dag, maar in ’t kort wat ik er mij van herinner: dat designers door AI gedreven snelheid moeten balanceren met menselijk oordeel en emotionele resonantie om dingen te maken die niet alleen efficiënt maar ook echt memorable en waardevol zijn. Of zoiets.
10. Christopher Noessel, AI Stupefaction (And What We Can Do About It). AI maakt ons aantoonbaar dommer en slechter in wat we doen. Oh no! Is daar iets aan te doen? Zeer zeker: AI kan ons ook slimmer en beter maken in wat we doen. Cognitive forcing ftw!

De organisatie had overigens bij momenten ook hilarische technical mishaps met filmpjes die niet speelden wanneer ze hadden moeten spelen, of niet stopten met spelen als ze moesten hadden moeten stoppen.

Verder weinig klachten.

En ja, da’s de man van About Face en IBM Design Thinking en sci-fi interfaces. Fijne, fijne mens. Interessante workshop.

De tweede van de dag was ook wel interessant. Marianne Ashton-Booth,
Lean Design Systems: Perception, Reality & Direction bracht een uitreiding van Gothelf’s Lean UX-canvas mee, en knoopte er een gebruikerstypologie aan vast en een aantal planningshorizonten (tactisch, strategisch, normatief). Niet 100% toepasbaar op mijn situatie, maar wel een degelijk aanknopingspunt, denk ik. Ik ga er eens hard over nadenken.

Noz Urbina, Content Design and AI. Zeer zeker interessant, maaarrrrr. De man zei het al in het begin: hij had nog nooit deze workshop voor zo veel mensen tegelijkertijd gedaan. En als er dan een enorm heterogeen publiek zit, wordt het nóg wat ingewikkelder — iemand, die trouwens ook gisteren in het leadership ding zat om mij onbekende redenen, had nog nooit met AI gewerkt voor het werk, en aan de andere kant zaten er dan weer mensen die eigenlijk alles wat getoond wordt, al gedaan hadden of deden.

(Wél niet altijd voor het werk, zei hij naar zichzelf wijzende.)

Kwam daar nog eens bij dat het internet zeer traag was, én dat een aantal connectoren van Claude net deze voormiddag uitgekozen hadden om plat te gaan. We zijn min of meer tot aan de helft van de agenda geraakt, denk ik. Daarvan is schat ik een groot stuk boven het hoofd van een derde van de deelnemers gegaan. Spijtig, maar zelfs al heb ik niet enorm veel nieuw geleerd — weinig, zelfs — ik neem toch mee: wat meer dingen met AI doen op het werk. Samenvattingen van zaken, eenvormige deliverables. Werk maken van skills bouwen en verdelen en (laten) gebruiken.

En ook: toch eens vragen naar een door het werk betaalde Claude.

(As opposed to een door mezelf betaalde zoals ik nu al veel te lang heb.)

Sylvie Abookire, From Systems Thinking to Systems Doing / A Practical Approach for Experience Designers. Hmja. Goed begonnen, met de insteek “het is allemaal zo moeilijk niet” (waar ik het mee eens ben), maar vrees ik redelijk snel toch wel wat de mist ingegaan. Ik was er naartoe gegaan met het idee: ik ga een praktische manier vinden om systemic design in te passen in het UX-werk. Het bleek helaas een soort systemic design-light te zijn, die mogelijk werkt als smaakmaker om eens een workshop of twee van een halve dag te doen met een aantal stakeholders zodat die ook een soort van ergens notie hebben van wat systeemdenken eventueel zou kunnen betekenen — maar zelfs dan zou ik het nog anders aanpakken.

Dit spande de kar voor het paard, gooide redelijk wat concepten en fases door mekaar, en maakt het denk ik uiteindelijk méér verwarrend dan een gewoon degelijk gestructureerde aanpak zou doen.

Spijtig.

Normaal gezien is dat wat er gebeurt op deze conferentie, maar ik weet niet goed wat er aan de hand was dit jaar, maar er waren gelijk, euh, redelijk weinig leidinggevenden? Sympathieke mensen, daar niet van, maar ik had toch de indruk dat de mensen die ik gesproken heb een mengeling waren van (a) ik ben op zoek naar werk dat mij aanstaat en (b) ik was toch in de buurt en ik dacht, ik pik een dag mee en (c) de inhoud van de masterclasses leek mij interessant dus ik ben maar afgekomen.

Waar ik op gehoopt had, is dus niet gebeurd. Zeer spijtig.

De masterclasses dan, ten getalen van drie. Kort samengevat:

Doug Powell, Leading with Design / Amplifying Your Impact in Complex Organizations: interessant framework om de waarde van UX te meten in een organisatie, interessante cases. Algemeen maar degelijk. Én hij was bij IBM verantwoordelijk op het moment dat ze daar hun uitstekene Design Thinking-push deden, wat wel fijn was.

Zalihata Ahamada, Making UX Strategy Work / Design Ops in Practice: bijzonder interessant (en het kwam zéér griezelig dicht bij wat ik uitgeschreven had van voorstel om volgend jaar mee aan de slag te gaan). Als we het budget zouden hebben, zou het wel eens interessant kunnen zijn om haar te vragen een kort project te doen bij ons op het werk. Niet dat ik het niet zelf zou kunnen, maar ahem sommige boodschappen komen gelijk altijd beter binnen als ze gegeven worden door iemand die ge per dag moet betalen.

Dave Brown, Design Leadership in the AI Era / Re-architecting Teams, Design Systems, and Quality for AI: mja. Geldige punten, en dat ik er zeker een aantal ga meenemen, maar hij heeft toch iéts teveel de AI-Kool-Aid gedronken. Ik ga nooit aanvaarden dat we de conceptuele fase van een ontwerp gewoon zouden overslaan omdat “gebruikers” het zogezegd beter zouden vinden om meteen toeters en bellen van een finaal product te zien.

Neen, neen en nog eens neen: het is enorm gevaarlijk om die stap over te slaan. Twee mogelijke scenario’s als mensen meteen iets “gelijk definitief” te zien krijgen:

1. “Euh ja zeker, ’t ziet er in alle geval héél professioneel uit, lijkt in orde voor mij, er is in alle geval al heel veel werk in gestoken dus wie ben ik om commentaar te geven?”
2. “NEE HELEMAAL VERKEERD die mens op de foto werkt al lang niet meer bij ons, en de naam van het departement moet anders geschreven worden, en de omschrijving klopt helemaal niet, en het is het verkeerde soort groen, en waarom staat die font zo klein?”

…en in beide scenario’s zou het heel goed kunnen zijn dat de basisconcepten ofwel helemaal goed zitten, ofwel helemaal fout, of ergens daartussenin. Dat in het eerste geval iets goedgekeurd wordt dat op conceptueel op niets trekt, en in het tweede geval iets afgekeurd terwijl het eigenlijk heel goed is.

Brown zei eigenlijk wat kritikasters van user-centred design al altijd zeggen: gebruikers zijn te dom om abstractie te kunnen maken. Ze moeten iets “af” zien om een oordeel te kunnen vellen. Bah. Niet goed.

Verder wel een grappige locatie, half-gedelapideerde moderniteit van eventjes geleden:

Ik stond dus aan de tiketten voor het museum, en bleek dat het gesloten is op maandag awoert!!

Gelukkig was de botanische tuin naast de deur wel open, ik ben dan maar daar naartoe gegaan. Suitably negentiende-eeuws, met bomen die er ongetwijfeld al honderd en meer jaar staan, met verkruimelende voetpaden en een heel park dat tussen verloederd en natuurlijk balanceert.

Stapels enorme palmbomen en stapels verschrikkelijk oude cactussen ook, echt wel wijs:

Van de botanische tuin naar beneden gewandeld, en ik dacht er een fijne wandeldag van te maken, maar helaas: mijn rug heeft geen twee uur nodig gehad om er mij met enige aandrang op te wijzigen dat hij het er niet meer eens was dat ik zomaar bleef wandelen — dus heb ik het maar wat afgekort.

De berg naar beneden, hier en daar een ding binnengestapt:

…panoramisch zicht gefotografeerd gelijk het een goede toerist betaamt:

En dan naar de Praça do Comércio getert voor de al even obligate foto’s:

…en dan maar terug naar hotel gestrompeld. Meeting gedaan met het werk, en wie weet geraak ik nog in de loop van de namiddag recht. We zullen dan wel zien, vermoed ik. :/

Maar kijk: als ik moet kiezen tussen een paar uur verplicht een boek lezen terwijl ik wacht en haasten haasten met ongerustheid over haal ik het wel en aargh — gemakkelijke keuze.

Dus heb ik mijn Kindle bijgetankt en heb ik mij op mijn gemak in Zaventem zetten lezen. Op de tijd dat ik aan het wachten ben, ben ik door Ann Leckie’s The Raven Tower geraakt (degelijk) en tegen dat ik op het vliegtuid zat, was ik aan Eversion van Alastair Reynolds bezig (lang, lang geleden dat ik nog iets van hem las — boek tot nog toe intrigerend maar traag op een manier die ik niet zo aangenaam vind, as opposed to The Raven Tower dat traag was op een manier die ik wel aangenaam vond).

Leve de Europe Unie ook wel, natuurlijk: wat een enorm gemak om gewoon met een identiteitskaart overal te kunnen geraken, en dat de telefoon werkt en ik niet extra moet betalen en alles.

Het vliegtuig was wel enórm krap, ik denk dat ik het geen half uur langer had kunnen uithouden, zo veel pijn ik aan mijn been had.

Aangenaam weerzien met Lissabon verder: ’t was al geleden van, euh, vijfendertig jaar geleden. (Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe veel jaar ik al geleefd heb.)

De risicoaverse mense in mij dacht eerst dat hij een Uber zou nemen naar het hotel, maar bleek dat er gewoon een metro van de vlieghaven naar Oriente gaat, en dat het hotel op honderd meter of zo van de metro is, dus een kwartier of zo later kon ik al op zoek gaan naar mijn kamer o het veertiende verdiep.

Letterlijk op zoek gaan, wegens niet evident:

Ik heb een paar minuten overwogen om ergens in een restaurant te gaan eten, maar uiteindelijk heb ik gedaan wat ik altijd doe als ik ergens ben voor een congres of zo: naar de dichtsbijzijnde grande surface gaan en kijken of ik iets lokaals kan kopen om op mijn kamer binnen te steken.

De lokale specialiteiten bleken vooral een uitgebreid assortiment aan taart-achtige dingen te zijn, de ene al vozer dan de andere. En droge vis.

En kijk nu, een Belgishe rayon:

Ik heb dan maar een pakje pasteis de nata gekocht en een voorraad drank, en ik ben daarmee naar de kamer getrokken.

Morgen is het zondag en ga ik naar het lokale natuurhistorische museum: slecht opgezette beesten en al!

(Enfin ik weet het niet goed, maar ik vermoed dat een ex-koloniale machthebber gelijk Portugal ook wel een museum zal gevuld hebben met negentiende-eeuwse slecht opgezette beesten en insekten en al toch?)

En dan zien we wel hoe ik de rest van de dag vul.

Ik neem mee:

• van kleren: twee witten hemdes, drie gekleurde hemdes, drie dassen, onderbroeks en kousen; een t-shirt en een pyjamabroek om op hotelkamer te zitten
• van Medisch Materieel: een weekvoorraad pillen, de nodige windsels en doeken en loodgieterijen
• van technologie: mijn laptop, voeding, muis, powerbank, en kabels om vanalles op te laden

Als ik aanzet met een wit hemd, een das, een vest, een mantel, mijn echarpe, mijn klak, en in mijn hand/zak mijn identiteitskaart, kredietkaart, mijn kindle en mijn telefoon, dan denk ik dat ik alles nodig heb om een week te overleven.

(Tenzij mijn openclaw-agent, die trouw meeleest, mij later vandaag op basis van het weerbericht in Lissabon voor de volgende week of welke andere input dan ook zegt dat ik zwaar dingen vergeten ben natuurlijk.)

Moeilijkste zal nog worden: boeken vinden om te lezen op dooie momenten. Ik ben juist begonnen aan de Engelse vertaling van Jacek Dukaj’s Ice, en ik dénk dat ik daar misschien wel de week mee rondgeraak wegens ’t is meer dan 1000 bladzijden en ik zou toch voorzichtig mogelijk wat dingen willen doen in Lissabon op dooie momenten. Maar voor het geval dat ik er door zou raken, ga ik toch nog eens op zoek naar boeken moeten gaan.

Al met al blij met het resultaat van — even checken — 14 uur werk in één spurt van 10 uur en één spurt van 4 uur. En ik kan niet contenter zijn met de Brave New World van het werken met AI’s: als ge juist weet wat ge wilt, en het duidelijk genoeg kunt uitleggen, en voldoende ervaring hebt om te zien wat er fout loopt en wat goed, dan is werken met één of meer agents een mirakel van schoon fatsoen.

Dit is dan ook een ongelooflijk goed voorbeeld van hoe het moet:

Verder vandaag ook een nieuw openclaw-dink gemaakt om eindelijk eens werk te maken van wat ik al jaren tegen mezelf zeg: bijhouden wat ik écht denk en écht gedaan heb. Ha.

En verder verder vandaag: met mensen gaan eten bij The Mistress (andermaal uitstekend), en met diezelfde mensen al meteen gereserveerd om volgende maand nog eens te gaan eten. Ha!

Ah en waarom is dat allemaal gefotografeerd? Wel, omdat ik vandaag naar de kleermaker ben geweest, met de uitdrukkelijke bedoeling de gaten in mijn garderobe in te vullen.

Dat is natuurlijk redelijk faliekant mislukt, ik heb een eeuwigheid gewikt en gewogen en dozijnen stoffen en kleuren en patronen en gewichten en texturen overlopen:

Sommige dingen had ik meteen een coup de cœur voor, andere vond ik fantastisch aanvoelen tot ik ze aan had, nog andere had ik initieel mmmmmneee bij en dan mmmmjamisschien en dan hey, eigenlijk, ja.

Uiteindelijk is het geworden…

…een double-breasted kostuum in de meest linkse stof, een vest in rechtsboven en een broek in rechtsonder.

Binnen een week of zes kan ik gaan passen.

Leve Schaap!

Maar bon, this too shall pass zeker?

Ondertussen en on an unrelated matter ben ik bij een Specialist Ter Zake geweest, en die heeft mij niet één, niet twee, maar drie Diagnoses voorgeschoteld. Allez dan. Niet dat het een verrassing was, maar ’t is toch een beetje confronterend om het zo droog op uw boterham te krijgen.