Dan had ik “drie kwartier stappen” verkeerd begrepen als “een kwartier stappen” en zijn we een uur later terechtgekomen in de buurt van de vismarkt, waar op andere dagen dan zondag allerlei winkeltjes open zijn.

Wel eens een belevenis om een door een totaal niet-voor-toeristen deel van de stad te wandelen!

Uiteindelijk op BIFF Square geraakt, daar wat rondgekeken, met mijn ogen geshopt (en een heel klein beetje met geld), en een gezonde fruitgebaseerde snack en dito drank binnengestoken:

…en dan naar een observatorium bovenaan een berg om de zonsondergang te zien, voor techt deze keer:

Terug naar het hotel, en dan met de dochters — une fois n’est pas coutûme — Italiaans gaan eten.

Morgen vertrekken we naar nog een stad!

Het was een spannend wandelpad, in de zin van “hier over de reling springen is doodstuiken”, niet zoals gisteren waar het soms ook wel eens mogelijk was om via een rotspartij tot aan het water te geraken.

Terug in Songdo aangekomen, zijn we doorgetert naar de cloud walk (denk ik, te leeg om na te kijken), die gewoon een kronkelige pier een eindje in de zee is met photo opportunities:

In de namiddag een boek gelezen op het strand, en ’s avonds zijn we allemaal tegader naar de droneshow gaan kijken op Gwangalli Beach. Ja, mogelijk ben ik wat verbrand.

Ik was niet 100% voorbereid en ik liet het wat op mij afkomen — ik vroegtijdig wel heel de tijd ad hoe authentiek de dingen waren en wat er precies oud was en wat niet. Geef toe, een pagode voor verkeersongelukken naast een Boeddha voor zoons en een hele resem beelden die vorige week lijken uit de fabriek gerold te zijn: beetje raar.

Turns out dat er meer dan zeer wellicht gewoon helemaal niets authentiek is. Het verhaal voor de toeristen is dat er een grote en belangrijke tempel was, dat die in de jaren 1500 vernietigd is, en dan pas vanaf de jaren 1930 herbouwd.

Niets van aan, blijkbaar: er was zéker geen grote of belangrijke tempel, zeer zeer waarschijnlijk gewoon géén tempel, en al helemaal geen boeddhistische. Mógelijks een klein lokaal iets voor iets regenanimismisch. En zelfs dat “jaren 1930” is nonsens, tot aan de Koreaanse Oorlog stond er een enorm stuk rots waar nu de grote pagode staat, dat ze dan pas gedynamiteerd hebben.

En voor 1974 was het gewoon een helling waar sesam gekweekt werd en beesten graasden.

Alles is uitgevonden. Fake en Disney en toeristische quatsch!

Wél fotogeniek, maar uiteindelijk toch teleurstellend, ergens.

⁂

We waren daar in de buurt, dus hebben we maar een wandeling langs het water gedaan. Niét teleurgesteld. Zo schoon!

De hele wandeling: rechts rotsen en de zee, links echt wijze moderne gebouwen duidelijk voor superrijke mensen. En aan het begin en het einde van de wandeling een vissersdorp.

Ik heb elke okkasie genomen die ik kon om van het wandelpad af te gaan en naar de zee te gaan, kijken naar de krabben en de zeepissebedden:

We hebben op het einde van de wandeling koffie en taart gegeten in een etablissement met een fijne binnenhuisarchitect:

…en dan zijn we aangezet naar nog een wandeling, in een bos deze keer. Cypressen van 500 jaar oud, en eiken, en een oude ginkgo, en bamboe!

In zo’n bamboebos lopen is dus een heel, heel vreemd gevoel. Bijna griezelig, hie alle veel te hoog is en de hele lucht een soort lichtgroene mist lijkt te worden.

⁂

…en dan zijn we naar huis gegaan met een Uber. Meer dan een uur begot! Maar we hebben wel, uit de auto, onze eerste zonsondergang gezien:

Oh, en in de loop van de dag ook veel katten gezien!

Inclusief een jong en mager katje darmt ik naar huis zou meegenomen hebben als we niet zo ver van huis waren, och here dar beestje.

Het moet ook een nachtmerrie zijn voor de inwoners als het stampvol toeristen loopt (nu viel het echt mee), en een nachtmerrie voor postbodes. Maar zo schoon.

Eervolle vermelding ook voor de meneer die een café vol zottigheid (en drie eenden) over drie verdiepingen heeft:

Wie zijn hand twee minuten lang in een ijsbaan kon steken, blijven bewegen en lachen, kreeg zijn drank aan halve prijs (mij gelukt, Sandra geen dertig seconden).

Na het dorp zijn we naar de grootste vismarkt van Korea getert, en euh ja, zeer groot dus. Wisselend van hygiëne soms, had ik de indruk, maar hey.

Zeer veel levende verse vis, ook. En krabben, en schelpen, en octopussen, en vanalles. Die ge kunt uitkiezen en dan ter plaatse laten dooddoen en klaarmaken — misschien doen we dat morgen wel eens.

En dáárvoor moesten er tickets gekocht worden voor de bus en ’t was helemaal miserie wegens de machine weigerde de kaarten en de mevrouw aan de balie gaf ons verkeerde tickets en er was geen plaats in de bagageopslag en aaargh.

Maar we zijn er uiteindelijk wel geraakt:

In het terugkeren naar het busstation hadden we nog juist genoeg tijd om iets te eten en drinken met uitzicht op de tumulussen, en miljaar wat een fijne stad.

Spannend momentje nog want het zag er een minuut of zo naar uit dat de locker waar Anna haar values ik zat niet open raakte en ik had al angstvisioenen —

…maar het is allemaal gelukt en een dik uur later stonden we in Busan!

We hebben geen zicht op de zee, maar het hotel is wel aan het strand. En het heeft een heliport.

Iets gaan eten, onvrijwillig gefotografeerd door de eigenaar, wandeling ’s avonds, en we zijn klaar voor morgen zie.

Er waren nog tempels en Boeddhismen te zien, namelijk!

Een vreemde ervaring, Bulguksa: enerzijds veel toeristen, anderzijds ook gewoon een werkend Boeddhistisch klooster.

Daarna zijn we via de meest kronkelende weg ooit naar nog een tempel gegaan hoog in de bergen, met een artificiële grot waarin een boeddhabeelden dat we niet mochten fotograferen. Maar wel fantastische uitzichten en fijne wandeling!

De volgende halte was een wegrestaurant! Bestelling plaatsen, een hele batterij keukens met allemaal oudere vrouwen aan het koken, en uitstekend eten:

Om de dag af te sluiten zijn Anna en ik nog naar de lokale supermarkt gegaan wegens redenen:

…en onverrichterzake naar de lokale Samsungwinkel, waar ze helaas alleen de laatste en duurste modellen hadden.

Met zeer veel recht en reden, want het is hier echt enorm fijn rondlopen.

Het eerste dat we gedaan hebben, is wel met de bus naar de lokale autoboer gereden om een auto huren voor morgen, want dan trekken we iets verder te velde. Het is een witte geworden:

Dan zijn we naar de 1500 jaar oude tumuli van de koningen van Silla gaan kijken. Zeer indrukwekkend en mooi en ik zou daar zó alle dagen een boek gaan lezen als ik hier zou wonen:

’s Middags een brunch binnengestoken:

…en dan verder gewandeld. Het ene na het andere prachtige zicht, serieus:

…en dan echt het toeristische centrum ingedoken. Shoppingstraat met veel kleine winkeltjes met leutige dingen (een hele winkel met gehaakte bloemen!) maar ook zeer veel goedkope brol, helaas.

We hebben een tijdje gezeten op een terras in een tuin, en ook daar had ik uren kunnen blijven lezen:

…maar we moesten (nu ja, wilden) verder. Een oud dorp, een brug, een observatorium, helder velden bloemen:

Daarna weer terug naar dat toeristisch centrum om iets te gaan eten samen met de dochters:

En dan allemaal samen nachtwandeling gedaan — maar eerst dit hilarische etablissement gefotografeerd:

En dán op stap door de verlichte dingen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat gelijk 95% of meer eigenlijk reconstructies zijn en dus min of meer Disneyversies van het verleden zijn, maar bon, dar mag de pret niet drukken. Het paleis van Theseus of zo.

We zijn dan ook nog eens naar de brug gespurt — 20 minuten doorstappen — want de kinders hadden die nog niet gezien.

De dochters hebben in de lokale winkel nog wat brol gekocht om te eten, en dan heb ik de executive decision genomen om met een Uber naar het hotel terug te keren. Heeft ons ruim zes euro gekost en het was dat of twintig minuten stappen, wachten op een bus, bus pakken en nog eens een kwartier stappen.

Wel grappig dat de chauffeur een boek aan het lezen was als de auto stil stond.

De weg naar het hotel, dat een eind uit het centrum ligt, was wel een beetje gelijk rond de Dampoort lopen twintig jaar geleden, en redelijk een contrast met wat we zagen in centrum Seoul, waar het soms wel chaotisch was maar nooit gedelapideerd:

Het hotel is gekozen wegens zwembad, meen ik mij te herinneren. Er is ook een winkel en een resto en een waskamer en een proper uitzicht en al.

We hebben wegens geen goesting om weg te gaan in het restaurant gegeten en euh ja dat was dus ook de laatste keer.

Morgen toerist spelen!

En zo ben ik ook eens in Gangnam geweest, want eigenlijk is daar niet echt veel interessants.

Buiten allerlei loodgieterijen heeft Dokter Arts ook een zware bacteriële infectie geconstateerd en koorts en ziekte, en dan maar een reset pillen voorgeschreven die ik samen met mijn andere pillen moet pakken. Dat is oud worden, als de pillen u zo boven het hoofd beginnen groeien dat ge pillendozen met ochtend, middag en avond moet aanleggen.

Verder een rustige dag: naar de markt iets gaan eten (grote fan van de markt hier om de hoek, met een hele hoek eten naar de stoffen en brol en kleren en duuzd andere dingen).

In de namiddag eerst wat thee gaan drinken en een khakismoothie:

Dan naar huis gegaan wegen wat koorts en wat ziekjes, en dan ’s avonds alsnog Japanees gaan eten:

Dat was in een uitgaansbuurt en hoboy was daar veel volk. Een kleine impressie:

Veel, véél minder toeristen dan op de markt ’s middags:

Met hanbok mag een mens gratis binnen, en dus hebben we hanbok gehuurd, en dus vandaar de verkleding.

Daarna zijn we nog wat gaan wandelen maar ik was minder goed en dan maar naar hostel teruggekeerd.

We hebben eerst gelijk een uur op de metro gezeten wegens verkeerde richting gekozen op de cirkellijn, maar uiteindelijk zijn we in het klein natuurhistorisch museumpje geraakt — missie: slecht opgezette beesten.

Geslaagd, maar er waren ook goéd opgezette beesten en dinosaurussen en stenen en al wat zo’n museum moet hebben.

Daarna zijn we naar een Bukchon Hanok gegaan, een dorp-in-de-stad dat vooral heel heel toeristisch was:

Iets gedronken in een café met een dak met een schoon uitzicht en een vulkaan binnen — negenendertigduizend Won voor dat bord met melkijs en meloen begot, vergeten hoe duur vers fruit hier is:

…en dan naar Hongdae om kieken te gaan eten met allemaal samen:

No sir, het was niet echt de moeite. Een hele dag op pad, en we hebben gedaan: busrit naar de DMZ, souvenirwinkel 1, uitkijken naar Noord-Korea (maar foto’s verboden dus in den duik één foto over het hek genomen):

Kijk dit is de lijn van de DMZ zelf, dat blauw:

Dan naar een tunnel die de Noord-Koreanen hadden gegraven, maar eerst een indoctrinatiesessie van 8 minuten onder meer over hoe levensgevaarlijk die tunnels waren, 4 al gevonden en WIE WEET HOEVEEL MEER ZIJN ER NOG. Tunnels van een paar honderd meter, op vele tientallen kilometers van gelijk wat belangrijk in Zuid-Korea. Beetje overdreven.

Ook in de tunnel zelf verboden foto’s te nemen — God verhoede dat iemand zou weten hoe die tunnels er vanbinnen uitzien! Nat, laag, nauw, en bij stapels re vinden op het internet, zo blijkt:

Op deze foto staat een zeer kleine mens — ik moest meestal diep voorovergebogen lopen. Het einde is een deur met een gat erin dat de varens toont die aan de Noord-Koreaanse kant groeien tussen die deur en de drie barricades die Zuid-Korea daar heeft gebouwd. Uh huh.

En dan was het tijd voor de trek terug, met onder meer gelijk bijna een halve kilometer Zuid-Koreaanse tunnel zeer stijl naar boven, een toeristische foto opportunity naast twee mannequins, en hop!

Onze gids hierboven trouwens.m: sympathieke mens, redelijk gehinderd door minder goed Engels, maar hij deed zijn best.

Dan zijn we gaan eten en het deed mij vooral denken aan die reizen van vroeger waarbij ze met een bus oude mensen kwamen halen in Vlaamse dorpen om dan in een feestzaal naar Eddy Wally te gaan luisteren, een presentatie te krijgen van één of ander product, en met een kwart beenhesp naar huis te komen.

Dat van atmosfeer, maar wél degelijk eten. En gratis sikhye à volonté, olé!

Dan op naar souvenirwinkel 3, in Noordkoreaanse sfeer, en een ontmoeting met iemand die uut Noord-Korea gevlucht was tien jaar geleden. Ook verboden foto’s te nemen. Alleen de ruimte mocht, niet de mensen. (Beetje in poor taste, vond ik, die wachttoren. Maar wie ben ik?)

En dan was het al tijd voor de laatste activiteit: een berg op wandelen, een hangbrug en een waterval. Schoon, daar niet van. Maar misschien niet echt om een hele namiddag aan te spenderen.

En dan zijn we terug naar Seoul gereden, en hebben we straatvoedsel gegeten en zijn we moe naar huis gegaan.

Ontsorpen door Zaha Hadid en alleen daarvoor al de moeite om te zien!

We zijn een eindeloze helling in spiraal binnenin het hoofdgebouw naar boven gestapt en dan weer naar beneden via een gewone helling aan de buitenkant.

Om de één of andere reden waren er om de 50 meter toiletten op de binnenhelling afwisselend voor mannen en voor vrouwen — en verder niets behalve een witte hellende ruimte. Vreemd.

Er waren ook stapels fotografen en modellen wegens fashion week, en één tentoonstelling die er wel wijs uitzag maar waar we dan toch niet naartoe geweest zijn, van een Koreaanse striptekenaar (denk ik).

Daarna afgezakt naar de omgeving van Insadong, met allemaal leutige winkels vol handwerk en zelfgemaakte dingen.

In een theehuis gaan zitten, thee gedronken tot de dochters afkwamen…

En dan nog eens naar een meerverdiepending gegaan in Insadong waar de meisjes zeiden dat we zeker moesten gaan kijken:

…waar we dus geld uitgegeven hebben aan custom lampen van bij een mens die lampen maakte:

Binnen een week of vijf komen ze toe in België, maar ze moeten wel eerst nog gemaakt worden.

En dan zijn we Koreaanse barbecue gaan zten omdat dat ook eens moest.

Moe maar voldaan, etc.

Vandaag wat rondgelopen. Om.een mij eigenlijk onbekende reden met de dochters naar een lokale Action geweest met twaalf verdiepingen brol.

Dan zijn we gesplitst — dochters ergens naartoe, wij eerst iets gegeten ennde rest van de dag rongetjold in de winkelstraten.

Caramel ice latte en een scone gegeten. Winkels gekeken. Een paar uur rondgelopen in twaalf verdiepingen luxueuze winkels van Lotte Department Store in Myeongdong.

De food court alleen al was de moeite waard:

Maar de honderd Schrikkelijk Luxueuze Winkels in de rest ook. Alleen spijtig dat een mens niet te lang (gelijk, meer dan 10 seconden) mag staan kijken of er komt een winkeldochter gelijk een aasgier op een dooie hyena naar u.

Er is ook pret-a-porter, en maquillage, en heel de winkel is stil en beschaafd behalve één plaats waar gelijk honderd of mee4 vrouwen tegen elkaar staan te roepen, in de rayon schoonheidszalven. En ook meubels, en serviezen, en computers, en horloges, en allemaal dingen. Consumerismen!

Dan naar buiten gegaan waar het nog altijd gelijk 30 graden wat en miezerregen, en nog wat winkels bekeken die gewoon op straat waren.

Twee tweedehands hemdes gekocht in een fijne tweedehandswinkel. Lokale takoyaki gegeten waar we gisteren ook al hadden naar staan kijken

Ik blijf bij mijn gedacht: fijne stad.

Geen menselijke interactie aan het hostel — altijd goed. Minuskule kamertjes, maar ’t is niet alsof we van plan waren dansfeesten te geven of zo.

Op de allereerste avond al direkt couleur locale gedaan en lokaal voedsel gaan eten ook:

Het was uitstekend, en fijne omgeving ook, met allemaal eten in open lucht en traditioneel en al.

Okay, ongetwijfeld ook zeer tourist trapachtig, maar toch.

Verder ook wel een fijne stad tot nog toe, Seoul. Ik ben een grote fan van niet te gemanicuurde ervaringen.

Gent-Zaventem met de trein, en een halve dag vliegen naar Shanghai.

Daar een uur of zeven acht of zo zitten wachten:

…en dan en paar uur vliegen naar Incheon.

En blijkt dat er nog allemaal kleine dingen te doen zijn — gelijk een regenvest kopen en naar het hospitaal gaan om voorschriften voor de pillen die ik moet pakken want anders komt ge daar Korea niet mee binnen.

Ik heb dus maar nog wat bijkomende intelligentie voorzien, wat bijkomende landschaps-, gebouwen-, fauna- en florageneratie voorzien. En vooral: dat het opgenomen wordt. Om de zoveel tijd schermafbeeldingen, die om de zoveel tijd door ffmpeg in een filmpje geduwd worden, en die ik dan bij terugkomst in één filmpje kan steken. Drie weken op een half uur, als ik het wat inschat.

Niet dat dat een meesterwerk zal zijn — het zal mij vooral leren wat ik nóg moet voorzien.

En negen kansen op tien zal blijken dat mijn peetje twee weken aan een stuk zal gepingpongd hebben tussen twee plaatsen op honderd meter van elkaar, maar bon.

How a joke domain purchase turned in geopolitical warfare

Strap in, this story involves a cheese fortune teller, the department of war, and nearly every other government department in between.

• Onderbroeken en kousen.
• Een paar hemdes met korte mouwen en een paar met lange mouwen.
• Wat t-shirts.
• Twee broeken.
• Schoens.
• Een kostuumvest en een gilet.
• Een pyjamabroek.
• Een zak vol medicamenten en medische parafernalia.
• Mijn telefoon en mijn oortjes en een keyboard en een powerbank en een oplader en USB-kabels.
• Mijn Kindle.

Voilà, da’s achter de rug. Nu het ingewikkelde werk: wat zet ik op mijn Kindle en wat zet ik op mijn telefoon als audioboeken?

Audioboeken lijkt voor de hand te liggen: gewoon het vervolg van Dungeon Crawler Carl (ik zit nu aan boek 5, ik heb nog niet gekeken hoeveel er al zijn — zeven? acht?).

Kindleboeken, ruwweg in volgorde dat ze op mijn te lezen-lijst staan:

• Ik ben nu bezig aan boek 1 van Bobiverse en dat ziet er wel OK uit, dus de rest van de reeks komt ook mee.
• Mogelijk, wie weet, lees ik verder in Ice. Maar het begin is alvast een redelijke slog, dus ‘k weet het niet goed.
• Guns of the Dawn en Service Model, denk ik. Alletwee standalone en Adrian Tchaikovsky waar ik nooit echt ontevreden over was.
• Confessions van Kanae Minato. Omdat ik toch in het verre oosten zit en Korea is toch in de buurt van Japan en het stond al lang de lijst.
• The 22 Murders of Madison May wegens interessante premisse
• De Terra Ignota-reeks wegens ook interessante premisse, maar als het mij niet aanstaat na boek 1 stop ik er wel mee.
• Idemdito voor The Faithful and the Fallen: ziet er interessant uit, maar ik ga mij niet forceren om het uit te lezen.

Okay, da’s dan ook achter de rug. Voorlopig geen keuzestress meer, behalve de volgorde. Twee opties:

Ik dénk de tweede. We zien wel op het vliegtuig of in het hotel, denk ik.

En tussendoor ga ik essays van Macauley lezen. Ik heb een degelijke epubversie gemaakt van de Gutenbergeditie.

We lopen elkaar niet echt in de weg, wegens niet-echt-overlappende werkuren, en zelfs als die er niet zouden zijn: geen probleem met nog een kind in huis hebben.

Het enige dat ik wel spijtig vind, is dat het achterhuis — dat ik in mijn hoofd altijd al als “mijn bibliotheek” heb gezien — ingenomen is. Boven slaapplaats, op het gelijkvloers bureau. En mijn bureau is in de living. Dat was altijd al voorzien en het is erop voorzien, maar toch: ik zou eigenlijk enorm graag gewoon in een stille ruimte kunnen gaan zitten waar niemand is ’s avonds, en ik in een gemakkelijke zetel een boek kan lezen.

!!

Dat zou wel eens kunnen gebeuren, één dezer! Het laatste Kind In Huis zou wel eens kunnen verhuizen van het achterhuis naar het hoofdhuis. Dat zou wel eens een win-win kunnen zijn wegens in het achterhuis is geen toilet of douche maar op het tweede verdiep bij ons wel en op het tweede zijn er ook twee kamers waarvan er één bureau en één slaapkamer zou zijn.

Dan zou ik mijn achterhuis kunnen hebben. Helemaal opkuisen en alleen de boeken, een tapijt en een paar zetels overhouden.

Ik ben nu al aan het dromen van een nieuwe trekzetel die ik daar zou kunnen zetten. Er staat nu al een prachtige groene driezit-met-poef, maar zou zo’n Stressless Consul niet iets zijn?

Of op een totaal andere vibe, zo’n Article Sven?

[Ondertussen is er mij gezegd dat die mogelijke verhuis nog een jaar of vijf zou kunnen duren — no way! Nu ik het in mijn hoofd heb gestoken, moet het rapper. Vóór het einde van dit jaar!]

Het is wel degelijk realistisch, en interessant, en de wereld is meer dan OK en de personages en het verhaal ook — maaaaarrrrr we weten allemaal hoe het afloopt, natuurlijk: Arhur slaagt er eventjes in om de Saksen tegen te houden, maar uiteindelijk loopt het allemaal faliekant af, in droefenis en miserie.

Verteller hier is Derfel Cadarn, een pakweg luitenant van Arthur, en dat is een interessante persoon die goed geschreven is met een boeiend verhaal — maaaaarrr we weten al van het begin van het eerste hoofdstuk hoe het min of meer afloopt: hij wordt een monnik onder een ‘heilige’ die eigenlijk een charlatan is.

Dat haalt de spanningsboog dus twee keer onherroepelijk neer. En in de vignetjes van raamvertelling komen we ook meer te weten over andere personages: hopla, nóg mogelijke spanningsbogen weg.

Niét het soort boek dat ik in op dit moment nodig heb. Ik stel deel twee en drie even uit en ik ga naar iets leutigers, denk ik.

Experiment gedaan: telefoon in mijn bed laten liggen, in de hoop dat ik dan de rest van de dag productief zou zijn. Iets gaan eten buitenshuis. Teruggekeerd en een boek gelezen.

Experiment mislukt: de dag was voorbij op een ik en een gij, ik ben in mijn boek geraakt tot pakweg 80% dus morgen is het uit, maar het was voor de rest een dag met een krop in de maag.

Hopelijk morgen beter.

Een mens rekent en telt, denkt na over marges en zet daar dan nog eens tijd extra bij, maar toch glipt alles weg en is er geen tijd meer.

Ik had een droom vannacht, ’t is te zeggen een nachtmerrie. Ik had om de één of andere reden een slagerij op de markt overgeërfd: zo’n aanhangwagen met frigo’s en koeltogen en alles. Geen grote, want er was geen personeel en ik moest het allemaal zelf doen.

Het moet zijn dat ik voor de vorige eigenaar werkte of zo, want ik wist wel wat gedaan. En dan was het de tweede dag ergens ’s morgens en in de koeltoog lag nog vlees van de vorige waar ik iets mee moest gedaan hebben, en het kraam ging waarschijnlijk open gaan en ik had de hele nacht moeten slaatjes maken en vlees preppen en watnog maar ik had het niet gedaan.

Maar ik had het niet gedaan and I was fucked.

Ik weet nu al dat dat gevoel mij het hele weekend gaat blijven achtervolgen.

Archaeologists Find Hundreds of Ancient Glyphs in the Amazon – The New York Times

The geometric earthwork structures, carved into the ground with embankments and ditches, are in some cases more than 2,500 years old, researchers said.

Ik heb een abonnement op een paar AI-dingen, en ik weiger mijn tokens niet op te doen. Claude slaat zijn week over dinsdagavond, en dus wil ik tegen dinsdagavond al mijn geld opgedaan hebben.

Een groot geluk dat ik een redelijk groot aantal projecten en projectjes en ideeën en ideetjes heb — ik ga nooit zonder werk vallen.

Dat is iets dat ik écht niet graag doe: gemiddeld om de drie vier maand eens, en eigenlijk alleen als er iets ernstig mis is.

Het kan dan ook uuuuuuuren duren, mijn computer herstarten. Tot ik er aan denk dat ik gewoon al mijn USB-drives moet ontkoppelen en dat het dan wel redelijk rap gaat.

En dus elke keer vergeet ik dat. Vandaag was het deze Claude-issue die mij tot een reboot noopte, en ben ik gelijk drie uur zonder computer geweest tot ik het mij herinnerde.

Geh.

Gelukkig hangen alle, euh, zeven USB-drives aan een verdeeldink, en is het dus maar één kabel uit te trekken om alles wat vlotter te laten verlopen.

Ik was eigenlijk wel eens benieuwd dus ik heb mijn lokale AI gevraagd om, gegeven de laatste gegevens op de interwebs, een simulatie te maken en te zeggen wat en hoe.

Het is niet hoopgevend.

En ik begrijp het ook allemaal niet zo goed — pak dat iemand 35 jaar werkt maar in totaal 8 keer een jaar werkloos is geweest, en vergelijk dat met 8 jaar werkloos zijn op het einde van uw carrière: dat zou toch eigenlijk allemaal ongeveer min of meer op hetzelfde moeten uitkomen?

Tegenwoordig verliest men zijn werkloosheidsuitkering na 24 maand, namelijk, waar dat vroeger niet zo was. Ik heb de pech dat ik maar 28,25 ‘RVA-loopbaanjaren’ heb, wegens de laatste vier jaar vastbenoemd. Stel dat ik nog altijd in een bedrijf zou gewerkt hebben in plaats van statutair te zijn, dan viel ik niet onder dat verlies van werkloosheidsuitkering.

Dénk ik.

Ik weet niet goed wat ik er allemaal van moet denken, maar ik voel er mij wat ongemakkelijk bij, en ik heb een vaag gevoel van “dat is toch eigenlijk allemaal niet zo eerlijk?”

Ik ben op vrije momenten tussendoor aan het nadenken over architectuur en steden.

Bruggen heb ik al. Nu de rest nog. Ik wil eerst een goede manier vinden om Romeinse wegen in verval te maken. Ik ga er nog wat over nadenken.