வாசகர் அனுபவம்

கொஞ்சம் பொறுமை…

2022-09-23T08:46:00.005-05:00

ஒரு வரலாற்று ஆய்வு எப்படி நடத்தப் படுகிறது எனபதன் ஒரு சின்ன சாம்பிள் தான் இந்தப் பதிவு.

வரலாற்று ஆய்வு என்றால் பிரத்தியேக நிபுணத்தனம் தேவையாக்கும், அது நமக்கு இருக்கிறதா, என்ற ஐயம் வந்தது. ஆனால் இந்த ஆய்வை படிக்கப் படிக்க ஒரு விறுவிறுப்பான துப்பறியும் நாவலை வாசிப்பது போலிருந்தது.

சிந்து சமவெளி நாகரிகம் (4700 வருடத்திற்கும் முற்பட்டது) திராவிட நாகரிகமே, என தமிழகத் தொல்லியல் துறை நிபுணரான ஐராவதம் மகாதேவனின் வரலாற்று ஆய்வின் அணுகுமுறையே இந்தப் பதிவு.

1920-வாக்கில், சிந்து சமவெளி நகரத்தில் கிடைக்கப் பெற்ற 4500 வருடங்களுக்கும் முந்தைய சித்திரக் குறியீடு தான் மேலே உள்ள படம். ஒரு மனிதன்; வெறுமனே மனிதன் அல்ல, இரு புறமும் பாரத்தைத் தாங்கும் மனிதன். மொத்தமாய் 450 குறியீடுகளைக் கொண்ட ஒரு மொழி. இது என்ன மொழி என்று இதுவரை தெரியவில்லை. சில எழுத்துக்கள் மேலே உள்ள சித்திரக் குறியீடு போல; அதனால் அதன் பொருள என்ன என்பதை ஊகிக்கலாம். ஆனால் மற்ற எழுத்துக்கள் ஒலியைக் குறிப்பதாகும். இதனாலேயே புரிந்து கொள்வதில் சிக்கல்.

இப்படியிருக்க, தமிழ்நாட்டிற்கு வருவோம். 2006-ல், குற்றாலத்திற்கு அருகில் செம்பியன் கண்டியூர் என்னும் ஊரில் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர் தனது கொல்லையில் வாழை பயிரிடுவதற்கு தோண்ட அங்கு இரண்டு கற்கோடாலிகள் கிடைத்திருக்கிறது. அதில் ஒன்றில் நான்கு சின்னங்கள் பொறிக்கப் பட்டிருந்தன.

அதிர்ஷ்டவசமாய், பள்ளி ஆசிரியர் தொல்லியல் ஆர்வம் உள்ளவர். அதனால் கிடைத்தது அரியது, மகத்தானது என உணர்ந்து அதைத் தொல்லியல் துறையில் ஒப்படைக்க, அவை கடைசியில் தொல்லியல் ஆய்வாளரான ஐராவதம் மகாதேவனிடம் வந்தடைந்தது.

ஐராவதம், 1977-லேயே சிந்து வெளி நாகரிகத்தின் 450 எழுத்துக்களையும் ஆய்ந்து வரிசைப் படுத்திய வித்தகர். கற்கோடலியில் உள்ள நான்கு குற்யீடுகளும் சிந்து வெளி குறியீடுகளை ஒத்திருந்தது எனக் கண்டுகொண்டார். மேலும் இந்தக் கற்கோடலிகள் தென்னிந்திய பாறை வகையே ஒத்திருந்த படியால், இவை வட இந்தியாவில் இருந்து தமிழகம் வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்கிறார் ஐராவதம்.

மேலும் இந்தக் கற்கோடலிகள் நான்காயிரம் வருடமாவது பழமையான என ஊகிக்கிறார். ஏனெனில், இக்குறியீடுகள் தமிழ்-பிராமி எழுத்து வடிவிற்கும் முந்தையது என்பது தெளிவு. அதாவது ஆதி திராவிட மொழியாய், தமிழ் மொழிக்கு மிகுந்த தொடர்புடையதாய் இருக்கவேண்டும் என்கிறார்.

மேலே செல்வதற்கு முன், தென் கிழக்கு ஆசியாவில் மிகப் பழமையான எழுத்து முறை (script) பிராமி ஆகும். இந்தியாவில் நமக்குக் கிடைக்கப்பெற்ற மிகப் பழமையான கல்வெட்டுக்கள் மௌரியப் பேரரசின் அசோக-பிராமி எழுத்து முறையே (2300 வருடத்திற்கும் முந்தையது). தமிழிலும் பிராமி எழுத்து முறை இதே கால கட்டத்தில் உருவாகி வந்துள்ளது, ஆனால் இது அசோக பிராமி எழுத்து முறையிலிருந்து மாறுபட்டது. இந்த தமிழ் பிராமியிலிருந்து கி. பி. 4-ம் நூற்றாண்டில் வட்டெழுத்து (தமிழ்-மலையாள மொழிகளின் முன்னோடி) வந்தது. அதற்கு பின் பல்லவ-கிரந்த எழுத்து முறை (தமிழோடு சமஸ்கிருத எழுத்துக்கள்) உருவாயிற்று. 11-ம் நூற்றாண்டில் தற்போது நாம் பயன்படுத்தும் தமிழ் எழுத்து முறை உருவாயிற்று.

இப்போது மீண்டும் கற்கோடலியில் பொறிக்கப் பட்ட எழுத்துக்கு வருவோம். இது தமிழ் பிராமியிலும் முந்தையது. (ஒப்பீட்டிற்கு, கீழடியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தமிழ் வரிவடிவ எழுத்துக்கள் 2600 வருடங்கள் பழமையானவை)

பண்டைய கால வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதில் பாரம்பரியமாக இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று: தொல்லியல் (Archaeology), அதாவது பழங்காலத்துப் பொருட்கள் , நகரங்கள், செப்பேடுகள், அரசவைக் குறிப்புகள், வானியல் பதிவுகள், இப்படி பல பல. இரண்டு: மொழியியல் (Linguistics), அதாவது ஒரு சமுதாயத்தின் நீண்ட மரபில் வழங்கி வந்த இலக்கண, இலக்கியப் படைப்புகள். மூன்றாவது வழியும் ஒன்று உண்டு. இது மிக சமீபத்திய (1985-லிருந்து) ஆய்வு முறையான தொல்லியல் மரபணுவியல் (Archaeological genetics). அதாவது, பழங்காலத்து மனித எழும்புக்கூடு மற்றும் தானிய வகைகளின் DNA-வைக் கொண்டு ஆராய்வது.

தமிழ்நாட்டில், கற்கோடலியில் கிடைத்த குறியீடுகள் (archaeological) சொற்பமே. அதற்கு மேல் அவை நம்மிடம் எதுவும் பேசப் போவதில்லை.

என்ன நடந்தது என்பதை அறிய, அடுத்த படி நம் இலக்கியப் படைப்புகள் (Linguistics) தான். சித்திரக் குறியீடு காட்டும் உலகை நமது பழந்தமிழ் இலக்கியம் பேசுகிறதா ? ஐராவதம், ஒரு detective போல, மொழியிலாளராக அதைத்தான் நம் சங்க இலக்கியங்களில், குறிப்பாக புறநானூற்றில் தேடுகிறார்.

கீழே படம் A-வை பார்க்கவும். காவடித் தண்டைக் கொண்டு இருபுறமும் கலங்களைத் தாங்கும் ஒரு மனிதனை காண்கிறோம்.

இப்போது மேலே, படம் B-யை பார்க்கவும். கலயங்களை தாங்கும் மனிதன், சிரத்தின் மேல் அம்பையும் தாங்குவது தெளிவு.

கடைசியில் படம் C-யை பார்க்கவும். இப்பொழுது சிரத்தின் மேல் ஒரு கைப்பிடி வைத்த சாடியைத் தாங்குவது புலனாகும்.

வெறும் உணவைச் சுமக்கும் கூலியாள் என்பதை தவிர்த்து நோக்கினால், ஒரு வேளிர்குல அல்லது இனக்குழு தலைவன் கடவுளுக்கு அளித்த படையல் உணவை இருபுறமும் கலயங்களில் தாங்கும் தலைவனாகவே இருக்கக்கூடும்.

இப்பொழுது பண்டைய தமிழகத்திற்கு வருவோம். ஆதி திராவிடத் தமிழில், ஒரு தலைவனுக்கு பொறுப்பை சுமப்பவன் என்னும் பொருளில் ‘பொறை’ என்பது வழக்கம். புறநானூற்றில் ஒரு பாடலில், பாரதப் போரில் பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் பெருஞ்சோற்றை (அதாவது பெருமளவு உணவு) அளித்த சேர மன்னன் இரும்பொறை என்பதை அறிகிறோம். இதில் இரும்பொறை என்பது இரு பக்கமும் சோற்றை சுமப்பது அல்லது பொறுப்பது எனும் பொருளில் கொள்ளலாம். பாரம் சுமப்பவன், பொறுத்து ஆள்பவன் என்னும் பொருள்படும் ‘பொறை’ என்பதே சேர மன்னனுக்கு இடுகுறிப் பெயராய் மாறியது.

பொறையன் - பொறுப்பவன் என்பதற்கு பழந்தமிழில் ‘காவுதல்’ என்னும் பெயரும் உண்டு. காவடி தூக்கி, இறைவனுக்கு படையல் உணவை சுமக்கும் (இன்று வரை தொடரும்) பழந்தமிழர் மரபு ஞாபகம் வருகிறதா?

இந்தப் ‘பொறை’ தான் பின்னாளில் ரிக் வேதத்திலும் இதர வடமொழி இலக்கியங்களிலும் ‘bhr’ என்னும் அடிச்சொல்லாய் நேர்பெயராகவும் (சுமப்பது), உருவகப் பெயராகவும் (பொறுப்பது), ‘bhartr’ - அதாவது ‘பரதர்’ என்று ‘குடும்பப் பொறுப்பை சுமப்பவன்’ என்னும் பொருளில் உருமாறியது.

பொறை -> bhr -> பரதர்

படையல் உணவை சுமந்து செல்லும் தலைவன் (தமிழில் - சத பொறை, சத என்பது சாதம்) தான் சமஸ்கிருதத்தில் ‘பரத்வாஜ’ (பரதர் + வாஜ; வாஜ என்பது உணவு) என்றாகியது.

அம்பை சுமந்து செல்லும் அம்பு பொறையன் (தமிழில்), சமஸ்கிருதத்தில் ‘பரந்த’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இப்படியெல்லாம் சிந்து சமவெளி சித்திரக் குறியீட்டுக்கும் நமது தமிழ் நாகரிகத்துக்கும் தொடர்புருத்திப் பார்ப்பது , சுத்தி வளைத்து மூக்கைத் தொடுவது போல், சற்றே far-fetched-ஆக உள்ளதே என்று நினைத்தேன்.

ஆனால், நாம் மேலே பார்த்த மூன்று சிந்துவெளி சித்திரக் குறியீடுகளும் - சிந்துவெளி தொடங்கி, திராவிட, வேத, ஆந்திர மற்றும் பழந்தமிழ் நாகரிகங்களின் வாழ்வியலில், கருத்தாக்கங்களில் எப்படியெல்லாம் வழங்கிவந்துள்ளது என்பதை கீழே ஒரு glance பார்த்தீர்களானால், ஐராவதம் மகாதேவனின் சரித்திரத் துப்பு துலங்கும் வீச்சின் அகலமும் ஆழமும் புரியும்.

பி.கு:

இவ்வளவு தூரம் படித்திருந்தால், உங்களுக்கு உண்மையாகவே பொறுமை இருந்திருக்கிறது. அதற்கு காரணம் ஒரு தேர்ந்த துப்பறிவாளன் போல, ஐராவதம் தன் கருதுகோளுக்குக் கொண்ட இந்த ஆய்வு, அதன் அணுகுமுறை, அதனால் அவர் வந்தடைந்த இடம்.

வெறும் இந்த மூன்று குறியீடுகளை வைத்து மட்டும், ஐராவதம் இந்த முடிவிற்கு வரவில்லை. நான் இந்தப் பதிவிற்கு எடுத்துக்கொண்டது இந்த ஒரு சிறு sample மாத்திரமே. பலப்பல குறியீடுகள், இலக்கியங்கள், உசாத்துணைகள் என விரிந்து நீள்கிறது அவரது ஆய்வு.

Interesting, right?

மூன்றாவது ஆய்வு முறையும் ஒன்று உண்டு, என்று சொன்னேனே. 2015-ல் புராதன சிந்துவெளி நகரமான ராக்கிகிரியில் (தற்போதைய ஹரியானா) கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 4500 ஆண்டுகள் பழமையான 4 முழு மனித எழும்புக்கூடுகளின் DNA பகுப்பாய்விலிருந்து, அவை திராவிட மக்களின் மரபணுக்களையே கொண்டுள்ளன என்பது: சிந்துவெளி நாகரிகம் என்பது திராவிட நாகரிகமே - என்பதை archaeological genetics வழியாகவும் முத்தாய்ப்பாய் நிறுவுகிறது.

இவ்வாய்வை வெளியிட்ட போது, மேலே கூறிய மரபணுத் தடயங்களை மகாதேவன் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஒருவேளை, இந்த மரபணுத் தடயங்கள் நமக்குக் கிடைக்காமல் போனதாகவே இருக்கட்டும். அப்பொழுதும், நமக்குக் கிடைத்த தொல்லியல் (archaeological) மற்றும் மொழியியல் (linguistics) ஆதாரங்களைக் கொண்டு, பகுத்தறிவின் பாற்பட்டு அறிவியல்பூர்வமாக, ஐராவதம் மகாதேவன் கையாண்ட இந்த அணுகுமுறை, நம் வரலாற்றுப் புரிதலை மேலும் துலக்கி, உண்மையை நோக்கி உந்தும் ஒரு செம்மையான முயற்சி என்பதாய் சிலாகிக்கலாம்.

உசாத்துணை:

‘அம்மா’ என்ற சொல் ஆதி பிராமி எழுத்து முறையிலிருந்து தற்காலம் வரை எப்படி வழங்கி வந்துள்ளது என்பது காண்க:

ஐராவதம் மகாதேவன்

வெறும் தானாய் நிலைநின்ற தற்பரம்

2022-03-07T16:50:00.011-06:00

அமலன் ஸ்டேன்லி எழுதிய இந்த அபுதினம் - memoir-எனும் நினைவுக் குறிப்பிலிருந்து, ஒரு கருப்பொருளை மையமாக கொண்டு படைக்கும் சுயசரிதை வகையை சார்ந்தது.

மேற்கத்திய நாடுகளில் பிரசத்தி பெற்ற இந்நாவல் வகை, தமிழில் அபூர்வம். தமிழ்நாட்டில் வாழும் எழுத்தாளர் ஒருவர் memoir எழுத முற்படுகையில், ஒன்று - அவரது வாழ்க்கையில் நிறைய சுவராஸ்யமான விடயங்கள் நடந்திருக்கவேண்டும். இரண்டு - கூர்மையான ஞாபகசக்தியும், நடந்தவற்றை எழுத்தில் வடிக்கும் திறனும் வேண்டும். மூன்று - இவ்விரண்டையும், தான் தேர்ந்தெடுத்த கருப்பொருளோடு கட்டி இணைத்து ஒரு செம்மையான வாழ்க்கை தரிசனத்தை முன்மொழியவேண்டும்.

இம்மூன்றும் சிறப்பாய் அமையப் பெற்ற ‘வெறும் தானாய் நிலைநின்ற தற்பரம்’ நாவலின் narrative - இயல்பானதாய், இலகுவானதாய் கைகூடி வந்தது போல் படைத்தது சிறப்பென்றாலும், இப்படைப்பின் பின் உள்ள முயற்சியும், தன்முனைப்பு (egotism) இல்லாத நோக்கும் இந்நாவலுக்கு மேலும் வலு சேர்க்கின்றன.

Genetic lottery என்று சொல்வார்கள் - பிறவியிலேயே கருணையுள்ளம் கொண்டவராக இருக்கிறார் அமலன். இதுவல்லாமல் அவரின் வளர்ப்பு அன்னையான சாந்தா அக்காளின் பழுதில்லா அன்பும், அவரது அகால மரணமும், அமலனின் ஆழ்மனதில் கருணையின் மகத்துவத்தையும், அதே சமயத்தில் இழப்பின் துக்கத்தையும், புதிரையும் இன்றளவும் மாறி மாறி வலியுறுத்துவதாக தொடர்கிறது.

சகலரிடத்தும் அன்புள்ளம் கொண்டு ஒழுகுபவர், உங்களை சிறுபிராயத்திலிருந்தே வளர்த்து வந்தால் - அவரே முதல் குரு. பின்னாளில் விபரமறிய ஒருவர் அறியவரும் தூரத்து மகான்களைக் காட்டிலும், ரத்தமும் சதையுமாக அணுக்கமாக இருந்து, தனது இயல்பான அன்றாட வாழ்வியல் நடப்பினாலேயே - எழுத்து, சித்தாந்தங்கள் எதுவுமின்றி அமலனின் சிறுபிராயத்திலிருந்தே வாழ்வு பற்றி உணர்வு ரீதியாக ஆழமாக போதித்து சென்ற குருதான் சாந்தா அக்கா. அமலனின் வாழ்வில் சாந்தா அக்கா - ஒரு environmental lottery.

அமலனின் பதின்பருவத்தில் அவர் வாசிக்க வாங்கி வரும் நூல்களை அவர் படிக்கும் முன் அவரது தந்தை படித்துவிட்டு தன் கருத்துக்களையும் குதூகலத்துடன் பையனுக்கு தெரிவித்தால், கடுப்பாக இருந்தாலும் ஒரு வளரும் மாணவனின் உண்மையான கல்விக்கு எவ்வளவு பெரிய திறப்பாய் இருந்திருக்கும்? குடுப்பினை சிலருக்கே.

அமலன் மென்மையானவராக இருக்கிறார்; அவ்வப்பொழுது கை நீட்டவும் செய்கிறார். ‘I contain multitudes’ எனும் கூற்று ஒன்றுண்டு - ஒரு மனிதனுக்குள்ளேயே பன்முகத்தன்மை. சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப ரௌத்திரம் பழகவும், இதர நேரங்களில் அன்பு பாராட்டுவதும் முரணாக படவில்லை.

முதல் மனைவி இருக்கும் போதே, வேறு ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பு கொள்கிறார். சூழ்நிலைகளால் இந்நிலை வந்தடைந்ததை இயன்றவரை objective-ஆக சொல்கிறார். நம் வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகள் ‘நடந்திருக்கவே கூடாது’ என்று எவ்வளவு உத்தேசித்து முயன்றிருந்தாலும் - நடந்துதான் தொலைகிறது. அதன்பின், நேர்மையாக எதிர்கொள்வதே முறை. அவரது எழுத்தில் இந்த நேர்மையை காண முடிகிறது.

அமலன் முனைவராக - 30 வருடங்களுக்கும் மேலாக, மருந்து வடிவமைப்பு (Drug Development) மற்றும் சூழல் சார்ந்த நச்சுயியல் (Environmental Toxicology) ஆகிய துறைகளில் அவரது ஆராய்ச்சி சார்ந்த அனுபவத்தின் மூலம் பல தளங்களில் அவர் பகிர்ந்து செல்வது - தமிழ் எழுத்தில் அரிது; புத்துணர்வு அளிப்பதாய் உள்ளது.

ஒரு சமுதாயம் வளர்வதற்கு, அச்சமுதாயத்தில் உள்ள திறன் மிக்க அனுபவம் வாய்ந்த அறிவியலாளர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தங்கள் அனுபவத்தையும் தாங்கள் கற்றதையும் எழுத்தில் வடித்து வெகுஜன மக்களுக்கு எடுத்துச் செல்லும் பணி, மிக மிக அவசியம்.

இலக்கிய மற்றும் கல்வித்துறை சார்ந்த வல்லுனர்கள் இம்மாதிரி நூல்களை மதிப்புரை செய்து வாசகர்களிடையே பிரபலமாக்கி இருக்க வேண்டும். இந்நாவல் வாசகர்களை அடையவில்லையென்றால் அது அச்சமுதாயத்தின் இழப்பே.

நன்கு எழுதப்பட்ட புதினத்தின் கதை ஓட்டமோ சதியின் வசீகரமோ memoir வகை எழுத்தில் இருப்பதில்லை தான். ஆனால் சற்றேனும் அனுபவப்பட்ட வாசகனுக்கு, அதுவும் ‘தேடல்’ வேட்கை கொண்ட வாசகனுக்கு இந்நாவல் தரும் வாசிப்பனுபவம் வெறும் விறுவிறுப்புத் தன்மைக்கு மாற்றான ஆழமான மனநிறைவைத் தரவல்லது.

வாய் கட்டப்பட்டு, 2- சக்கர வண்டியின் பின்னர் கசாப்பு கடைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் ஆட்டின் விதியை நினைத்து கவலை கொள்ள முடிகிறது; எங்கோ நடந்து செல்லும்போது அங்குள்ள குடிசையில் வாழும் குடியானவர்களுக்கும் தனக்கும் என்ன உறவு என்று வினவ முடிகிறது; மலைப்பகுதிகளில் ஏழைக் குழந்தைகள் படிப்பதற்கு நிறுவனங்களின் மூலம் தன்னால் இயன்றவரை தொடர்ந்து பொருளுதவி செய்ய முடிகிறது; கேட்பாரற்று தெருவில் அல்லலுறும் விலங்கினங்களுக்கு அடைக்களம் அளிக்கும் சரணாலயங்களோடு தொடர்புறுத்தி தன்னால் முயன்றவற்றை அயர்ச்சியின்றி தொடர்ந்து உதவமுடிகிறது;

முத்தாய்ப்பாக, அமலனின் memoir-ல் மையச் சரடாக நான் காண்பது அவரது ஆன்மிகத் தேடலே. நாவலின் ஆரம்பத்தில் இலக்கின்றி எய்யப் பட்ட அம்பு போல புறப்பட்டாலும் இறுதியில் சட்டென தேடலில் குவிமையம் கொண்டு தீர்க்கமாக நாவலெங்கும் ஸ்திரமாக வியாபிக்கும் ஒரு வாழ்க்கைத் தரிசனமாக நிலைகொண்டு முடிகிறது. இவரது தேடல் சமயம் சார்ந்தது அல்ல. அதே சமயத்தில் எந்த ஒரு முறையையும் (methodology) சார்ந்ததல்ல.

மேன்மை எங்கிருந்தாலும் எந்தப் பாரபட்சமுமின்றி திறந்த மனத்துடன் அணுகுவது அமலனின் சிறப்பு. புத்தனின் ‘விபஸ்ன்னா’ தியான முறை, ஜென் துறவி பாஷோ, வள்ளலார், அருணகிரிநாதர் என பலவழிகளை அயராத முயற்சியுடன், முழு முனைப்போடு தேடும் அமலனின் உழைப்பு அசாதாரனமானது; இவரது உழைப்பை தேடலில் ஈடுபடுவோருக்கு ஒரு reference bar-ஆக வைக்கலாம் என்றே தோன்றுகிறது.

‘நான்’ எனும் எல்லை பலருக்கு தன் தோலோடு முடிகிறது. சிலருக்கு அதன் எல்லை தன் குடும்பம் வரை விரிகிறது. இன்னும் சிலருக்கு தன் சாதி, சனம், இனம் எனவும் நீள்கிறது. வெகு சிலரே இவ்வுலகில் உள்ள அனைத்து உயிர்களையும் ‘நான்’ என்பதாக உணர்கிறார்கள். எவ்வுயிர் துன்பம் காண நேர்ந்தாலும், அது தன் துன்பமே. மகிழ்ச்சியும் அவ்வாறே. இவ்வகை மனிதர்களின் எல்லை, வெளி மற்றும் காலத்தை கடந்ததாக உள்ளது. அமலன் இவ்வகையைச் சார்ந்தவர்.

நாம் அடையும் பல துனபங்களுக்கே நமக்கு காரணம் தெரிவதில்லை. அதுவும் மற்ற மனிதர்கள் மற்றும் உயிரினங்களின் துன்பங்கள் ஏன் என்ற கேள்விக்கு விடையும் இல்லை: விடை இருந்தாலும் அதனால் மனம் நிம்மதியும் கொள்வதில்லை.

இந்த சிக்கலுக்கு பலரும் கண்ட மார்க்கம் ‘நான்’ என்பதையே கரைத்துவிடுவது தான்.

‘நான்’ என்பது யார் என்று தன்னையே கேட்டு கேட்டு உள்புகுந்து நோக்கினால் அங்கு ‘நான்’ என்பதே ஒன்றும் இல்லை. பரம் மட்டும் தான் எங்கும் விரவி உள்ளது. இது ரமணரின் பாணி.

நம்முள் எழும் எண்ணங்கள் தான் ‘நான்’ என்னும் இல்லாத ஒன்றை, ஒரு தொடர்ந்த மயக்க நிலையை உருவாக்கி பரிணமிக்கவும் வைக்கிறது. சதா எழும் எண்ணங்களை முடக்கவோ திசை திருப்பவோ முயலாமல், வெறுமனே அதைக் கவனிப்பது மட்டுமே நாம் செய்யக் கூடிய ஒரே வழி என உணர்ந்து அவதானித்து ‘நான்’ என்பதை அவியச் செய்வது. இது ஜே கே-வின் வழி.

அமலனோ, ‘நான்’ என்பதைக் கடக்கும் விதம் எனக்கு அலாதியாகப் பட்டது.

‘நான்’ என்பதிலிருந்து ஆரம்பிக்காமல், கடைசியாக வந்து சேர்ந்த இடத்திலிருந்து பின்னோக்கிப் பார்ப்போம். வந்தடைந்த நிலை - ஒரு மிக மேம்பட்ட நிலை, அதாவது தற்பரமான நிலை. எதையும் சாராமல், அதே நேரத்தில் எல்லா உயிர்களையும், மண்ணையும், விண்ணையும், உயிர்களின் துயரத்தையும், மகிழ்ச்சியையும் தனதுள்ளே அடக்கி நித்தமும் வளர் உருமாற்றம் கொண்டு, தானாகவே நிலை நின்ற தற்பரம்.

அமலன் தன்னுடைய வாழ்க்கையை, தன் நண்பர்களை, சுற்றத்தாரை, கோடானு கோடி மனிதர்களை, ஏனைய உயிர்களை என அனைத்தையும் தற்பரத்துடன் ஒன்றிணைத்து தரிசிக்கும் போது ‘நான்’ என்பதே தேவையற்று அவிந்து போகிறது.

அமலனின் ஆன்மிகத் தேடல் வெறும் மெய்யியலோடு (metaphysics) மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. தனி மனித முக்தியே போதும் என ஒடுங்கிவிடுவதும் இல்லை. சக மனிதன், கால் நடைகள், சுற்றுச்சூழல் என சமுதாயத்தின் அனைத்து தளங்களிலும், தனது ஆன்மிகத் தேடலில் காட்டும் அதே உழைப்பையும் உன்னதத்தையும் காண முடியும். சமுதாய நலன் தவிர்த்த ஆன்மிக ஈடுபாட்டால் உண்டாகும் கேட்டினை நன்கு உணர்ந்தவர் போலும்.

தேடல் வேட்கை கொண்டவர்கள் தேடிக் கண்டடைய வேண்டிய நாவல் இது.

மாதொருபாகன் - 2

2015-04-25T23:42:00.007-05:00

மாதொருபாகன் - 1 இன் தொடர்ச்சி...

மாதொருபாகனின் இன்னொரு குறிப்பிடத் தக்க அம்சம் அந்த கால கட்டத்து குடியானவனின் வாழ்க்கையை ஆவணப் படுத்துவது. குடியானக் கவுண்டனும், கள்ளிறக்கும் சாணானும், காட்டில் வேலை செய்யும் சக்கிலியும் ஒரே காற்றைச் சுவாசித்து வாழ்ந்தாலும், அவர்களுக்கிடையே இருக்கும் சமுதாய வேறுபாடுகளை பெருமாள் முருகன் மிகையின்றிச் சித்தரித்திருக்கிறார். குடியானவனின் வாழ்க்கையில் சொத்தும், வாரிசும் முக்கியப் பங்கை வகிக்கின்றன.

'பணத்தச் சேத்து வெச்சு என்ன செய்யப் போறீங்க? நல்லா சாப்புட்டு, துணிமணி வாங்கி உடுத்திச் சந்தோஷமா இருங்க',

என்று முத்துவின் தங்கை நங்கை சொல்கிறாள். இரண்டாம் மாமனின் மனைவியிடம் (கதிர்வேலுவின் அம்மா) சண்டை போடும் போது,

'கொழந்த இல்லாதயே போயி சொத்தக் கண்டவுங்களுக்குக் கொடுத்தாலும் அவளுக்கு மட்டும் ஒரு பைசா கொடுக்கக் கூடாது',

என்று பொருமுகிறாள் பொன்னா. 'எதுக்கு இப்படி கஞ்சத்தனம் பன்னிச் சேத்து வெக்கறீங்க? புருஷனில்லாத பொம்பளயும், பிள்ளையில்லாத சொத்தும் ஒன்னும்பாங்க', என்று சொல்கிறாள் பொட்டுப்பாட்டி. காளியின் சொத்து, உன் வாரிசுகளுக்குத் தான் என்று முத்துவிடம் அவன் கூட்டாளிகள் சொல்கிறார்கள். இப்படிக் கதை நெடுகே, சொத்து ஒருவனின் வாரிசுக்குப் போய்ச் சேர வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருக்கும் குணம், குடியானச் சாதியின் குணம். அந்தக் குணாதியசத்தைத் துலங்க வைக்கும் பாத்திரமாக, நல்லுப்பையன் சித்தப்பா படைக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் செய்யும் சேட்டைகளைப் படிக்கும் போது வெடித்துச் சிரித்து விட்டேன்.

தீண்டாச் சாதிக்காரனைப் பற்றிய கவலை காளிக்கு மட்டுமல்ல, பொன்னாவுக்கும் உள்ளூர இருக்கிறது.

" எங்கயாச்சும் போயீ ஒரு குழந்தையக் கொண்டா. தீண்டாச் சாதி வீட்டில இருந்து எடுத்துட்டு வந்தாலுஞ் சரி. இந்தச் சொந்தப்புள்ள இல்லாத சொத்துன்னு நாளைக்கு ஒருத்தி சொல்லக் கூடாது",

என்று ஆவேசமாக காளியைத் தொண்டப்பட்டியிலிருந்து தள்ளுகிறாள் பொன்னா (ப 184). அது ஒரு குடியானவச்சி வாரிசுக்காக, சாதியை(க் கூட), ஒதுக்கி வைக்க ஒத்துக்கொள்ளும் தருணம்.

காளி, குடித்து விட்டு மண்டையனின் பிறக்கவிருக்கிற குழந்தையைத் தான் தத்து எடுத்துக் கொள்ள தயாராக இருப்பதாகச் சொல்லும் போது, காத்தாயி,

'குடிச்சுப்பிட்டா பிய்யவா தின்னுருவ? போதையில கவுண்டரு கிட்ட சொல்லீர்ர. நாளைக்கு வந்து கேட்டார்னா என்ன சொல்வே? பெத்த குழந்தைய அப்பிடித் தூக்கிக் கொடுக்க முடியுமா? குடுத்தாலுந்தான் கவுண்டரூட்ட சாணாப் பிள்ள வளர முடியுமா?',

எனத் தன் கணவன் மண்டையனைக் கடுமையாகச் சாடுகிறாள். அந்தச் சாடலில் தெரிவது ஒரு தாயின் கவலை மட்டுமல்ல, அன்று நிலவிய சாதிக் கட்டமைப்பின் நிதரிசனமும் தான்.

பொன்னா, திருவிழாவுக்குப் போகக்கூடும் என்பதைக் காளியால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாததற்குக் காரணம், அப்படிப் போய்க் குழந்தை பிறந்தால், தன்னை வறடன் என்று பொன்னா நினைத்து விடுவாளே என்ற அச்சமும், அந்தக் குழந்தை கீழ்சாதிக் காரனால் உருவானால், அதைத் தொட்டுத் தூக்கக் கூட முடியாதே, என்ற அச்சமும் தான். அப்படிப் போனால் தன் பொன்னாவை இன்னொருவன் தொட்டு விடுவானோ – அதுவும் ஒரு கீழ் சாதிக்காரன் கூடத் தொடும் சாத்தியம் உள்ளதே – என ஆணாதிக்க மனம் கொள்ளும் பதற்றமும் தான்.

கடைசியாக, இந்த நாவலில் எனக்குப் பிடித்த அம்சம், பொன்னா பண்டிகைக்குப் போவதைப் பெருமாள் முருகன் சித்தரித்திருக்கும் விதம். பொன்னா, 14 ஆம் நாள் பண்டிகைக்கு பயணம் செய்யும் போது, கக்கத்தில் துண்டை வைத்துக் கொண்டு, மிகப் பணிவாக வண்டியில் இடம் கேட்கும் சக்கிலியனின் பாத்திரமும் குறிப்பிடத்தக்கது. சக்கிலியனின் குழந்தைகளை ஆசையுடன் பார்க்கிறாள். சக்கிலியன் யாரையும் தீண்டாமல், தன் குடும்பத்தை வண்டியினுள் சாமர்த்தியமாக அமர்த்துவதையும், தன் தந்தையை விட மிகத் திறமையாக வண்டியை ஓட்டுவதையும் கவனிக்கிறாள். இந்தக் குழந்தைகளைப் போல, "துரு துருவென இருக்கும் குழந்தைகளைத் தர வேண்டும்", எனக் கடவுளை வேண்டுகிறாள். பொன்னாவின் மன நிலை, கடவுளிடம் இறைஞ்சும் ஒரு யாசகனின் நெகிழ்ந்த மன நிலையாக இருக்கிறது. மனிதனைக் கடவுளாகப் பார்க்கப் பிரயத்னப்படுபவளின் மன நிலை. ஓர்ஃபிக் (Orphic)/பாக்கிக்(Bacchic) சடங்குகளில் விதிகளை மீற எத்தனிப்பவனின் (Enthusiasmous) மன நிலை. அன்று அவளிருக்கும் மனநிலையில் சாதி பெரிதாகத் தெரிவதில்லை. அந்த மனமாற்றம் நேராவிட்டால், அந்தப் பண்டிகையில் அவளால் பங்கு கொண்டிருக்கவே முடிந்திருக்காது. இதைக் குறிப்பிடவின்றி, அந்தச் சக்கிலியன், அந்தப் பயணத்தில் பங்கு கொள்வதாகக் கதையில் சித்தரிக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை என்றே என் மனதிற்குப் பட்டது.

பண்டிகைக்குப் போகும் வரை மனக்கிலேசத்துடன் இருக்கும் பொன்னா, பண்டிகையில் தனித்து விடப் பட்ட பின்னர், முதலில் கொள்ளும் தடுமாற்றமும், அந்தப் பண்டிகையில் நிகழும் கோயிலாட்டமும், சிறுத்தொண்டர் கதாகலாட்சேபமும், முன்பின் அறியாத ஜனத்திரளுள் பயனிக்கும் போது கிடைக்கும் சுதந்திரமும், அவளை ஈர்க்கிறது.

திருச்செங்கோடுத் தேர் திருவிழா

அவ்விரவில், ஒரு புறம், பொன்னா படிப்படியாகக் கொள்ளும் சுதந்திரமும், இன்னொரு புறம், பொன்னாவை பார்க்க ஆவலுடன் மண்டையனின் கள்ளுக்கடையில் இருந்து காடு/மேடைத் தாண்டி வரும் காளியின் மன நிலையையும் பெருமாள் முருகன் நாவலில், முன்னும் பின்னும் நகர்ந்து விவரித்திருந்தது, ஒரு நல்ல சினிமாவின் உச்சக்கட்ச காட்சியைப் போல மனதில் நிற்கிறது.

அந்த இரவில், பொன்னாவை நாடும் முதலிரண்டு பேரை பொன்னா உடனே நிராகரித்து விடுகிறாள். கடைசியாக பொன்னா, "தெரிவு" செய்தவன், நுட்பமானவனாக இருக்கிறான். நாலு, கடையில் படி ஏறி, இறங்கிப் பார்த்து, நல்ல புட்டாக வாங்கி வருவது அவளுக்குப் பிடித்திருக்கிறது. அதே போல், "செல்வி, சாப்பிடுறியா?" என அவளைக் கேட்காமலே, அவளுக்குப் புதுப்பெயர் சூட்டி அழைக்கும், சூட்சுமமும், நெளிவு/சுளிவும் பிடித்திருக்கிறது. அதிர்ச்சியை உருவாக்க எழுதிய எழுத்தல்ல - பெருமாள் முருகனது, என்பதில், இந்த நாவலைப் படித்த யாரும் சந்தேகம் கொள்ள முடியாது.

மாதொருபாகனில் பெருமாள் முருகன் எந்த எளிய விடைகளையும் முன்வைப்பதில்லை. மாதொருபாகன், சாதியமைப்பை விமரிசனம் செய்யவில்லை. கதைக்களனில் நிலவிய சாதியமைப்பை ஆரவாரமில்லாமல் ஆவணப்படுத்துகிறார். என் பார்வையில், அத்தகைய ஆவணப்படுத்தலே அத்தியாவசமான விமரிசனம் தான். இந்த நாவல், சினுவா அச்சேபேவின் "சிதைவுகளை" நினைவு படுத்தியது. அந்த நாவலில் அச்செபே நமக்கு, நைஜீரிய பழங்குடிகளின் சில கொடிய பழக்கங்களைக் கூட மிகுந்த கரிசனத்துடன், உள்ளபடி விவரித்து ஆவணப்படுத்துவார். அந்தக் கரிசனத் தொனி சற்று மிகையானால் கூட, உணர்ச்சிக்குழம்பாகி கதையின் நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்து விடும். அதேத் தரத்தில் இந்த நாவலை நிறுத்தலாம்.

இந்த நாவலில் என் மனதை நெருடியசில விஷயங்களும் உண்டு. பல இடங்களில், “show don’t tell”, என்ற அடிப்படை கதை சொல்லும் விதியை பெருமாள் முருகன் கடைப்பிடித்திருக்கலாம். உதாரணமாக, "புட்டு சாப்புடுறயா, செல்வி", என்று கேட்பதோடு நிறுத்தியிருக்கலாம். அடுத்த வரியிலேயே, அவன் கேட்டது ஏன் பொன்னாவுக்குப் பிடித்திருந்தது என விளக்கி விடுகிறார். அதே போல், இரண்டாவதாகப் பார்த்தவன், சக்தியின் சாடையைக் கொண்டவனாக இருந்ததால் பிடிக்கவில்லை என்பதோடு நிறுத்தியிருக்கலாம். அது ஏன் பொன்னாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதையும் அடுத்த வரியிலேயே விளக்கி விடுகிறார். தன் வாசகர்கள் பெருமாள் முருகனுக்கு நம்பிக்கையில்லையா, என்ன? அதே போல், 1938/39 இல் திருச்செங்கோட்டில் நடந்ததாக சொல்லப்படும் கதையில், பக்கத்து ஊரில் பிறந்து பெரும் சமுதாயப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய பெரியாரைப் பற்றி ஒரு வரி கூட இல்லாதது, கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட வைத்தது.

எப்படி இருந்தாலும், வெறும் 175 பக்கங்களில், இந்த நாவல் ஒரு எழுபத்திஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த குடியாவனின் வாழ்க்கையை நம்பகத் தன்மையோடு சித்தரிக்கிறது. நவீன உத்திகளைக் கொண்டு கருத்தரிக்கும் வசதிகள் இருக்கும் காலத்தில் கூட, குழந்தைப் பேறு இல்லாத தம்பதியினருக்கு, இந்தியச் சமுதாயம் அளிக்கும் கலாசார நெருக்கடி இன்றைக்கும் குறிப்பிடத்தக்கது தான். அந்த நாவல் பேசும் சாதிக்கட்டமைப்பு இன்றும் தமிழ் நாட்டில் வலுவாகத் தான் இருக்கிறது. நாவலில் மலைப்பிரசங்கங்கள் இல்லை; அதிமனிதர்கள் இல்லை; பிரபஞ்ச தரிசனங்கள் இல்லை.

பெண்ணைத் தன் சமபாகமாகக் கொண்ட மாதொருபாகனை வழிபடும் இந்தியச் சமூகம், அந்தப் பெண் தாயானால் மட்டுமே அவளுக்குரிய சமுதாய அந்தஸ்தை தரத் தயாராக இருக்கிறது என்பது நகைமுரண். இந்த அபத்தத்தின் மீது கவனத்தைக் குவிக்கிறார் பெருமாள் முருகன். இவ்வளவு நுட்பமாக எழுதப்பட்ட நாவலுக்கு எழுந்த சர்ச்சை சமகால, அரசியலின் வெளிப்பாடே என்று கருத வேண்டி உள்ளது. மாதொருபாகன், சமீபகாலத்தில் தமிழில் எழுதப்பட்ட சிறந்த புதினங்களில் ஒன்று.

கடைசியாக, மாதொருபாகன் மனதைக் கவர்வதற்கான காரணம், இந்த நாவல் தொடும் தளங்கள் பல. தனிமனித நேசத்தை ஒரு தளத்திலும், குடியானவ சமுதாயத்தின் பண்பாட்டு விழுமியங்களை, கட்டுப்பாடுகளை மற்றொரு தளத்திலும், சந்ததியின் தொடர்ச்சிக்காக சமுதாயம் மறைமுகமாக அவ்வப்பொழுது நெகிழ்ந்து கொடுக்கும் "திருவிழாத்தனங்"களை இன்னொரு தளத்திலும், இவற்றை ஒருங்கே எதிர்கொள்ள நேரும் ஒரு சாதாரண குடியானவனுக்கு உள்ள சவால்களையும், திண்டாட்டங்களையும் ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாமல் முன்வைப்பது தான். வெறும் 170 சொச்சம் பக்கங்களில், 'பெரும் இலக்கியம் படைக்கிறேன் பார்' - என்ற எந்தத் தோரணையும் இல்லாமல், போகிற போக்கில் சொல்லிவிட்டுப் போனது போல் எழுதியிருப்பது நாவலின் மிகப் பெரிய பலம்.

இந்த நாவலுக்கு எதிராக எழுந்த சர்ச்சைகள் பலரை - சாதிபுத்தியினரை, மதவெறியர்களை, தன் நாவலுக்கு இத்தகைய சர்ச்சை உருவாகமல் போய்விட்டதே என வெளிப்படையாகவே அங்கலாய்க்கும் 'முற்போக்கு' எழுத்தாளர்களை, பெருமாள் முருகன் ஊர் பேர்/சாதி பேர் போடாமல் எழுதியிருந்தால் பிரச்னை வந்திருக்காது என்று கூட தெரியாத எழுத்தாளராக இருக்கிறாரே என பூடகமாக தங்களை முன் நிறுத்துபவர்களை, இதெல்லாம் எழுத்தே அல்ல என்றாலும் கருத்துரிமைக்காக ஆதரிக்கிறேன் என்ற தோரனையில் ஜம்பமடிக்கும் 'நுட்ப'மான வாசகர்களை - அடையாளம் காட்டியது. வெகு சிலரே, இந்த நாவலெலுப்பும் கேள்விகளுக்குச் சர்ச்சையைக் கடந்த ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான விவாதத்தை முன்வைத்தார்கள்.

பல தமிழ் நாவல்கள், நடுத்தர வர்க்க, படித்த பிராமணக் குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை ஏதோ ஒரு கோணத்தில் சொல்பவை. காவல் கோட்டம், கொற்கை, வெள்ளை யானை போன்ற நாவல்கள், இதுவரை அதிகம் எழுதப்படாத தமிழ் சமுதாயத்தின் கதைகளைச் சொல்கின்றன. பெருமாள் முருகனின் நாவல் சாதி/வர்க்கம் சார்ந்து குறுகுவதில்லை. தன்னைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தின் அடிப்படை விழுமியங்களை, "மாதொருபாகனை வழிபடும் சமூகம், பெண்ணுக்கு நடைமுறையில் கொடுக்கப்படும் இடம் என்ன?", போன்ற கேள்விகளை எழுப்புகிறது. இந்தக் கேள்வி, 1930 களில் மட்டுமல்ல, 2010 இலும் முக்கியமானதே. அதனாலேயே, காலத்தைக் கடந்து நிற்கும் எழுத்து - மாதொருபாகன் !