தேனீக்களின் ரா ரா...

மூன்று பாடல்கள் (*)… மூன்று மொழிகள் (?).., மூன்று உணர்வுகள் (!)…

2026-09-05T08:14:34.793-07:00

#sriGINthoughts #செவ்வாய்_செந்தமிழ் #இசை #தமிழ்பாடல்கள் (?)

TL;DR: 3 recent Tamil(?!) songs caught the attention. Read on for Tamil. English blurb at the end.

வாழ்க்கை என்றாலே கஷ்டமும் துக்கமும் மாறி மாறி வரும் என ஒரு நண்பன் (’தண்ணி’ போட்டுவிட்டுத்தான்!) சொல்வான். இப்போது கேட்பதற்கும் எழுதுவதற்கும் சிரிப்பாக இருந்தாலும், சிலபல வேளைகளில் அது உண்மைதானே என நான் நினைத்ததுண்டு.

இருந்தாலும் அந்த கஷ்டத்தையும் துக்கத்தையும் தாண்டி அடுத்த மகிழ்ச்சியைத் தேடி ஓட வைக்க அம்மாவின் வற்றல் குழம்பு, மனைவியின் முறுவல், குழந்தையின் மழலை, விராட் கோலியின் கவர் டிரைவ், மெஸ்ஸியின் மயக்க ஓட்டம், உடற்பயிற்சியின் வியர்வை எனப் பல காரணங்கள் இருந்தாலும்…

இசை…

இசையின் வேகமும் ஆழமும் அழுத்தமும் மென்மையும் தரும் மகிழ்ச்சி, நிம்மதி… அது தனி, சார்!

சரி, இத்தனை முன்னுரை எதற்கு என்கிறீர்களா?

அது ஒண்ணுமில்லீங்க… போன ஒரு பத்து நாளா மூணு பாட்டு நம்ம டைம்லைன்லே ஒரே லந்து.

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

முதலிலே ஜெயிலர் 2 Ala Bolelo. ஜெயிலர் ஒண்ணுலே நம்ம தமன்னா வந்து 'காவாலா, காவாலா'ன்னு கேட்டுக் கேட்டு அலைய விட்டாங்க, நெனப்பு இருக்கா? இப்போ ரெண்டாம் பார்ட்டுலே பூர்ணா அம்மா வெள்ளைச் சேலைலே வந்து செம குத்து… அக்கம் பல போலே, பக்கம் பல போலே, ரொக்கம் பல போலேன்னு புரியாத உளறலுக்கு நடுவுலே கொஞ்சம் போல குறைஞ்ச வால்யூமிலே மலையாளம் மாதிரி ஒரு அம்மணி ‘என் கண்ணைத் தேடி போனியா? கவிதை தேடிப் போனியா?’ன்னு கேள்வி கேட்டு ‘சுந்தரக் கண்ணா! மெத்தைக்கு வா!’ அப்படீன்னு ரஜினி(?)க்கு அழைப்பு விடுக்க, ‘இதோ வரேண்டி!’ன்னு அனிருத் குரல் கொடுக்க, ரஜினி ரசிகர்களுக்கு விருந்தாக ஒரு குத்து சமர்ப்பணம்! #AlaBolelo #Jailer2 #Anirudh #Rajinikanth #Gibberish #Kuthu

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

அடுத்ததாக அண்ணன் லோகேஷ் ஹீரோவா நடிச்ச DC - Bum Baa Diga Diga அப்படீங்கற English + Malayalam rap-cum-street anthem. ரெண்டு தடவை கேட்டவுடன் ‘விளையாடு மங்காத்தா!’ மாதிரி இருக்கேன்னு நினைச்சேனா… அப்பதான் அந்த பொண்ணு (Is it Dee?) ‘Bum Baa Diga Diga! All Night No Pause’ ரோஜா முள்ளா குத்திடுச்சு! அதுக்கு அப்புறம் மலையாள வேடன் ‘சுருட்டுப் புகை போல பகை எல்லாம் வலிச்சவன் இல்லாதோனா!’ (that little cough after this line was a nice touch!) அப்படீன்னு கதற… மொத்தத்துலே நம்ம வீட்டு அம்மாவுக்கு இந்த பாட்டு ரொம்ப புடிச்சு போயி, இதுதான் என்னோட இந்த வருஷ stress busterனு சொல்ல… வேற அப்பீல் ஏது? #BumBaaDigaDiga #DC #Anirudh #EnglishMalayalam #Rap #StreetAnthem

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

கடைசியாக, டோரோதி (டோரதி?) படத்துலே முத்துமணி! இளையராஜா. அவ்ளோதான். 😊 The human voice rhythm, the wind instruments (flute, nadaswaram, shehnai), Shweta Mohan’s voice, Raaja’s வனக்கிளியே… எல்லாம் திருவாரூர் – கும்பகோணம் வழியில் வளைந்து வளைந்து செல்லும் வழுவழு சாலையில் பெளர்ணமி நிலாவைத் துரத்திக் கொண்டு போகையிலே முகத்தில் விழும் குளிர்ச்சாரல்கள்! நல்லாத்தானே போய்க்கிட்டிருக்குன்னு நினைக்கும் போது… ‘வைரக்கிரீடம் சிரசில் தகதக…’ன்னு ஐயா கொஞ்சம் கரடுமுரடா speedbreaker போட்டுட்டாப்பல! ஆனாலும் ‘ஒரு வழிப் பாதையில் நான் தவிச்சு தவிச்சு நிக்கணுமா, வாடி மீனாட்சி!’ன்னு முடிச்சு நம்மை ஒரு tranceலே விட்டுட்டாரு தேசிகன் ஐயா! #Muthumani #Dorothy #Ilaiyaraaja #Tamil #PsyTrance

No special ranking.

எல்லா பாட்டையும் கேளுங்க! ரசிங்க! சந்தோஷமா இருங்க!

முடிக்கறதுக்கு முன்னாடி, நாட்டுக்கு முக்கியமான கூடுதல் குறியீட்டுச் செய்திகள்:

ஜெயிலர்2 பாட்டுக்கு பலமான குத்து ஆட்டம் போட்ட பூர்ணா அம்மையார் படப்பிடிப்பு முடிந்த பின் அவர் தாயாகப் போவதை அறிந்திருக்கிறார். கிருஷ்ண பரமாத்மா பேரை வைப்பாங்களோ? அவரும் ஜெயிலிலேதானே பிறந்தாரு?
லோகேஷுக்கு DC Comics பிடிக்கும். ஆனா இந்தப் படம் - ரத்தம் சொட்ட, கொட்ட எடுக்கப்பட்ட - தேவதாஸ் வெர்ஷன் அப்படீன்னு கேள்வி. You see, D stands for Devdas and C stands for Chandramukhi.
முத்துமணி பாட்டுக்கு முடிவில் ராஜா ‘வாடி மீனாட்சி!’ என்று ஒலிவாங்கியை உயர்த்தி கெஞ்சுவார். இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது படத்தில் கமல் ‘என்னடி மீனாட்சி!’ என அவருடைய பாட்டு மூலம் மைக் தூக்கி உருகியதற்கு homage?

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

Three songs. Three (or four) languages. Three moods.

Well, all are Tamil movies. But music is universal and all that baloney drives us towards language-less lyrics! 😏

So,

…for catchy dance steps and incorrigible gibberish: Ala Bolelo from Jailer#2

…for street cred, rough and tough lyrics: Bum Baa Diga Diga from DC (bonus: Raga of Revenge)

…for soulful trance and some nostalgia: Muthumani from Dorothy

You got three songs for three moods!

Enjoy!

ஓட்டைப் பாத்திரமும் குலதெய்வங்களும்

2026-06-06T23:05:43.163-07:00

TL;DR: Three kuladeivams - family deities; a whirlwind trip across the Cauvery delta; generous helpings of hot sun, prasadams, and family memories; and an attempt (sincere or not, don't know!) to plug a few holes in the proverbial vessel of punyas. 😊

முன் குறிப்பு:

இது சாமி இருக்கு, இல்லைங்கறது பத்துன பதிவு இல்லை. கொஞ்சம் பயணம். கொஞ்சம் சாப்பாடு. கூடவே முன்னோர்கள் கும்பிட்ட குலச்சாமிகளைப் பத்துனது!

---

காஞ்சி மஹா பெரியவர் குலதெய்வங்களின் முக்கியத்துவத்தை மிகவும் அழுத்தமாக உபதேசம் செய்துள்ளார். அவர் சொன்னதன் சாரம்…

”நாம் ஏன் பூஜைகள் செய்கிறோம்? போகிற வழிக்குப் புண்ணியம், சரிதானே? வெவ்வேறு கடவுளருக்குச் செய்யும் பூஜைகளின் புண்ணியங்கள் ஒரு பாத்திரத்தில் நிரம்புகின்றன என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதே சமயத்தில் நம் குலதெய்வ வழிபாடு இல்லையாயின், அந்தப் பாத்திரம் ஓட்டையாகி, சேகரித்த புண்ணியங்கள் ஓடிவிடும். அதனால், குலதெய்வ வழிபாடு மிகவும் முக்கியம்!”

-----

சென்ற வாரம் ஒரு புயல் வேகப் பயணம் இந்தியாவுக்கு. (வெயில் கொளுத்திச்சு! புயலா?)

சென்னையில் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு (shopping, more shopping), திருச்சிக்குப் பயணம். முதலில் ரயிலில் செல்லலாம் என்று பெரிய திட்டம் எல்லாம் போட்டு வைத்தால்… மேற்கூறிய shopping சமாச்சாரம் பெட்டிகளை நிரப்ப, ரயில் திட்டம் கேன்சல்! One-dropல் ஏறி, ஸ்ரீரங்கத்தில் ராத்திரி ஹால்ட். மறுநாள் காலையில் கோபுரத்தை ஹரி ஹரி போட்டுக் கொண்டு, கீழ அடையவளைஞ்சான் தெரு (remember Sujatha?) வழியாக சாத்தார வீதிக்குள் நுழைந்தால், பாரதிராஜா செட் மாதிரி, ஒரே பூ! வெள்ளுடை பெண்கள் மைனஸ்! அப்புறம் சில கிலோக்கள் புய்பம் வாங்கி வண்டியில் ஏறி முதல் குலதெய்வம்…

திருவாரூர் அருகே பழையவலம் (Pazhayavalam). ஆட்டுக்குட்டிகளும், அவற்றின் தாய்களும் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்க, சுற்றி வயல்வெளிகளும், சுவர்களில் சோர்வான தேர்தல் எழுத்துக்களும் புடை சூழ அழகான, வடிவான, கண்ணுக்கு இதமாக துர்க்கை அம்மன். தந்தை வழிக் குலதெய்வம். 60களின் முடிவில் திருவாரூரிலிருந்து மாட்டு வண்டியில் சென்று வழிபாடு நடத்தி, குடம் நிறைய பாயசம் பிரசாதம் என்று அம்மா சொல்வாள். பின் 70களின் முடிவு வரை கெட்டும் பட்டணம் சேர்ந்து அம்மனை மறந்து, திடீரென பாட்டி “நாராயணா! குலதெய்வத்துக்கு செய்யலேடா! அதனாலதான் படுத்தறது!” எனக்கூற பழையவலத்துக்குப் படையெடுப்பு. பின் படுத்தல் குறைந்தது நிஜம்தான்.

இம்முறையும், அபிஷேகம், புடவை, பூ என “செல்லக்குட்டி” அம்மன் அமர்க்களப்படுத்திவிட்டாள். “படம், வீடியோ எடுக்கப்படாது! அம்மனின் சாபத்துக்கு ஆளாவீர்!” என்று பயமுறுத்தலுடன் இருப்பினும், அம்மனின் சிரித்த முகம் கண்டு, இவளாவது சபிப்பதாவது, என்றுதான் தோன்றியது.

---

பாயசம் (குடத்துக்கு பதில் தூக்கு), வடை பிரசாதம் distribute செய்து பின்னர் திருவாரூர் கெளரி கிருஷ்ணாஸில் மதிய உணவு. நம் எதிரே GST officeலிருந்து இருவர். சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை, தொடர்ந்து officeலிருந்து தொடர்ந்து phoneல் தொந்தரவு: “மேடம், அந்த file என்ன ஆச்சு? இந்த report என்ன ஆச்சு?” பாவம்! ஒரு மனுஷி நிம்மதியா சப்பாத்தி-குருமா சாப்பிட முடியலை!

பின்னர் கமலாலயக் குளத்தை ஒரு பிரதட்சிணம் செய்து இன்னொரு குலதெய்வத்துக்குப் பயணம்.

---

இந்த முறை அம்மாவழி… அதுவும் திருவாரூருக்கு மிக அருகில் – மாங்குடி (Mangudi). இங்கு காளிகா பரமேஸ்வரி குடம் + தண்ணீர் + வேப்பிலை வடிவில் இருப்பதாக ஐதீகம். மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததென கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் – தாத்தா வகையறாவுக்கு சாமி வரும் என்றுகூட!

வாரம் ஒருமுறை அம்மனுக்கு குடத்தில் உள்ள நீரை மாற்றி, வேப்பிலையை மாற்றி சலாசன ரூபத்தில் எழுந்தருளி இருக்கிறாள்.

இன்றும் தாய்மாமன்கள் அதே போல பூஜையை வீட்டில் வெகு சிரத்தையாகச் செய்வது கூடுதல் சிறப்பு.

கோவிலுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய குளம். மாலை நேரக்காற்று தண்ணீர் தழுவி வர கோடை வெயிலுக்கு குளு குளு!

துர்கா த்ரிசதி அர்ச்சனை முடிந்து, வேப்பிலை தீர்த்தம் வாங்கி, பின் மெதுவாகக் கிளம்பி தஞ்சை பெரிய கோவில் (Thanjavur Big Temple) தரிசனம்.

---

அங்கு ஐயனுக்கு வேட்டி சார்த்தலாம் என ஒரு நப்பாசை. 36 முழ வேட்டி என்றனர். வாங்கலாம் என்று கடைக்குப் போனால், போன கடை பூட்டி இருக்க, “சாமி, இன்னிக்கு நீ கட்டுனதோட இரு! உம் பொஞ்சாதிக்கு மட்டும் புடவை சார்த்தறோம்”னு பேரம் பேசிட்டு, நல்ல தரிசனம். அப்புறம் அங்கேயே ராத்திரி பள்ளியறை பூஜையும் பார்க்கலாம்னு அம்மன் சன்னதிக்குப் பக்கத்தில் அவங்க பெட்ரூம் வாசலில் உட்கார்ந்து wait பண்ணினா, படுக்கை மேலே அவங்க பெரிய பிள்ளையோட வாகனம் ஜாலியா விளையாடிக்கிட்டு இருந்துச்சு! என்னடா இது, தஞ்சைக்கு வந்த சோதனை!

---

மறுநாள் இன்னொரு குலதெய்வம்.

இம்முறை மாப்பிள்ளை வீட்டுக் கோவில்: குருவிக்கரம்பை மதுரை வீரன். (Kuruvikkarambai) கிராமத்தில் தென்னைமரங்களுக்கிடையில் ஒரு சிறிய அழகான கோவில்.

பொம்மி, வெள்ளையம்மாளுடன் தலையில் ஒய்யாரக் கொண்டை போட்டுக் கொண்டு, அருள்பாலிக்கும் கிராமத்து தெய்வம்.

பெரிய அரிவாள், ஆணிப் படுக்கை, ஆணிச் செருப்பு என துஷ்டர்களை அழித்துப் பரிபாலனம் செய்யும் பெரு நம்பிக்கைக்குரிய எல்லை தெய்வம்.

கந்த சஷ்டி கவசம் போலவே இவருக்கும், மதுரை வீரன் கவசம் எனப் புனைந்து அதைப் பாராயணம் செய்து வழிபாடு நடக்கிறது. பஞ்சாமிர்தம், தேங்காய், பழம் எனப் பிரசாதம்.

பின் அருகில் இருக்கும் வாத்தலக்காட்டில் (Vathalakkadu) ஆஜானுபாகுவாக சர்வ சித்தி ஆஞ்சநேயரை தரிசித்தோம். அந்தக் கோவிலில் ஒரு சுவாரசியம். எந்த சாமியும் மனித ரூபத்தில் இல்லை. விநாயகர் (யானை), நரசிம்மர் (சிங்கம்), வாராகி அம்மன் (பன்றி), ஆஞ்சநேயர் (குரங்கு)!

இப்படி இயற்கையை வழிபடும் நேர்த்தியினை அழிப்போம், கழிப்போம் என வாயில் அனுமார் வடை சுடுபவர்க்கு…

---

ஆக, காஞ்சி மஹான் சொன்ன மாதிரி கொஞ்சம் போல பாத்திரத்தில் ஓட்டையை அடைக்கும் குலதெய்வப் புண்ணியம் சேர, ஓம் தத் ஸத்!

உங்கள் பாத்திரத்தின் ஓட்டையை அடைக்க எங்கு சென்றீ/செல்வீர்கள்?

#sriGINthoughts #KulaDeivam #குலதெய்வம்

செவ்வாய் செந்தமிழ்: ‘எனக்கே விபூதி பூசறியா நீ?’

2026-01-20T05:03:00.000-08:00

[sriGINthoughts, செவ்வாய்_செந்தமிழ், விபூதி, திருநீறு, Holy Ash]

TL;DR – About Vibhooti (Sacred Ash) and how the hoarding happens at home. English caption at the end! 3 min read.

அப்பா எப்போதும் திருநீறு பட்டை அணியாமல் இருந்ததில்லை. பழனி சித்தனாதன் விபூதியை வாங்கி, சில சமயங்களில் அதில் ஜவ்வாதும் கலந்து வைத்திருப்பார். காலையில் குளித்துவிட்டு வந்து வலக்கை ஆள்காட்டி விரலால் Calcium Sandoz டப்பாவிலிருந்து விபூதியை எடுத்து இடது உள்ளங்கையில் போட்டுக் கொண்டு, அதில் ஒன்றரை உத்தருணி தண்ணீரை விட்டு, கொஞ்சம் திக்கான பால் பாயசம் பதத்தில் குழைத்து நெற்றி, மார்பு, வயிறு, கைகள் என 3 Lines of Defence ≡≡≡ போட்டுக் கொண்டு, பின்னர் சிலபல சுலோகங்களை (ஆதித்ய ஹிருதயம் must) சொல்லிவிட்டுத்தான் வேலூர் ESIC ஆபீசுக்குக் கிளம்புவார். சாயங்காலம் திரும்பவும் அதேதான். (ஆ.ஹி. மட்டும் மாலையில் கிடையாது.)

பூவோடு சேர்ந்த நாராக நாமும் மணந்தது பலநாள். பட்டையோடு வெளியே வரும் போது ‘டேய், ஐயரு வந்துட்டாண்டா!’ என்று பசங்க கிண்டல் பண்ணிய போதும், சிரித்துக் கொண்டே, ‘டேய், முதலியார்! போடா!’ என்றோ, ‘ரஃபீக், பிரியாணி சாப்பிட்டியா?’ என்ற அன்றைய பதில்-கிண்டலிலும் வன்மமோ, வேதனையோ இருந்ததில்லை!

வருடங்கள் ஓட ஓட அந்த மூன்று வரிகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து, மறைந்து, இப்போது ஒரு சிறு புள்ளியாக நெற்றியில் மத்தியில் இலியானா இடுப்பு மாதிரி இருந்தும் இல்லாமலும் ஆகிவிட்டது. ••••

ஆனா, நமக்கு வாய்த்த அம்மணி கொஞ்சம் இந்த ஒரு விஷயத்தில் அவங்க மாமியார் மாதிரி. எந்த கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தாலும், அந்த விபூதியை ஒரு டப்பாவுல போட்டு பத்திரமா பூஜை அறையிலே ஒளிச்சு வெச்சு…

ஆக, பொங்கல் அன்னிக்கு அந்த அலமாரியைத் திறந்தா… ஒரு பத்து டப்பா!!! 🧴🧴🧴🧴🧴🧴🧴🧴🧴🧴

ஓபன் பண்ணினா… எல்லாத்துலேயும் விபூதி! டிசைன் டிசைனா, ரகம் ரகமா, கலர் கலரா, எங்கெங்கு காணினும் விபூதியடா! நான் அப்படியே ஷாக் ஆயிட்டேன்! அதுக்கு labeling வேற! 📔

‘ஏம்மா! பச்சை டப்பாவுலே எதுவும் எழுதலியேன்னு’ கேட்டா, ‘அது திருவான்மியூர் மருந்தீஸ்வர்ரோட விபூதி! ஏதாவது பிரச்சினைன்னா அதுதான் default!’ எனக்கு லேசா தலை சுத்திடுச்சு!

எதுக்கும்மா இவ்வளவுன்னா…

உடம்பு சரியில்லைன்னா மருந்தீஸ்வரர் (கூடவே default)
மனசு சரியில்லைன்னா கைலாசம்
பயம் வந்தா ஐயப்பன்
பணத்துக்கு பத்துமலை முருகன்
கோவம் குறைக்க திருவண்ணாமலை
பைத்தியம் போக பினாங்கு
பயம் போக கதிர்காமம் (தெனாலி effect!)

எதுக்கும்மா இவ்வளவு சாமின்னா… ‘ஒருத்தர் மறந்துட்டா இன்னொருத்தர் பார்த்துப்பாரு, இல்லையா’ன்னு பதில்!

’பிரம்மம் ஒக்கடே! ஒருவனே தேவன்! அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி, இப்படி எல்லாம் சொல்லியிருக்காங்களே!’ 🛕

’ஆமா! இந்தியா கிரிக்கெட்டுலே ஒரு ஆட்டம் தோத்துட்டாலே மூஞ்சி செங்குரங்கு மாதிரி ஆயிடும்! இதுலே உங்களுக்கு ஆத்ம விசாரம் வேறயா?’ 😆

அதுக்கப்புறம் என்னத்த சொல்றது…?

திருஞானசம்பந்தர் பாடின நீறு பாட்டு பாடிட்டுப் போக வேண்டியதுதான்! 📿

அருத்தம தாவது நீறு

அவலம் அறுப்பது நீறு

வருத்தந் தணிப்பது நீறு

வானம் அளிப்பது நீறு

பொருத்தம தாவது நீறு

புண்ணியர் பூசும்வெண் ணீறு

திருத்தகு மாளிகை சூழ்ந்த

திருஆல வாயான் திருநீறே!

//Vibhuti is meaning itself; cutting through sorrow, easing suffering, quieting grief, and lifting the soul skyward. It truly befits the noble and the saint, the sacred ash they wear. Pray to it – the vibhooti worn by Lord Shiva of Madurai!//

Vibhooti – holy ash, is one of the religious symbols Hindus wear with pride, signifying the ephemeral nature of life: ashes to ashes and all that. Unsurprisingly, this leads to hoarding at home, with vibhooti lovingly collected from temple visits all over.

Last week, during an excavation of the pooja room, I struck gold. Well, ash. Nearly a dozen boxes surfaced, each tracing its origins to a different sacred stop: Kailash, Thiruvannamalai, Kadhirgamam, Batu Caves, Penang, Sabarimala, a truly global collection.

‘Why do we need so much?’ Wifey had a reason for every box: this one for health, that one for mental peace, another for protection almost like a doctor prescribing different medicines for different ailments.

But I ploughed on without realizing the danger by suggesting that Hinduism (or Sanatana Dharma, as is fashionable these days) speaks of One God, often residing within oneself. The stare that followed was enough to turn me into vibhooti. 😉

Next step. Retreat to the verses of Shaivite saint Thirugnanasambandar, who extolled vibhooti as the ultimate abstraction of the spiritual journey, from form to powder.

Link to English transliterated verses with rough meaning: https://sahasrakshi.com/2020/06/manthira-mavathu-niru/

Link to Tamil verses: https://shaivam.org/thirumurai/second-thirumurai/thirugnanasambandar-thevaram-thirualavai-mandiramavathu-neeru/#gsc.tab=0

PS: The one above is verse #6 in the collection.

ஏகாம்பரமும் சிந்துஜாவின் ஹரிகதையும்

2026-01-13T06:22:00.000-08:00

Photo courtesy: SIFAS

[sriGINthoughts, செவ்வாய்_செந்தமிழ், புரந்தரதாஸர், தியாகராஜர், ஹரிகதை]

TL; DR: English caption at the end.

ஏகாம்பரம்: இன்னாடா கோவாலு! மூஞ்சி எல்லாம் பட்டை அட்ச்சிக்கினு வந்துக்கீறே? மார்களி மாசம், கோவில்ல ஏதாவது பொங்கல் தர்றாங்களா?

கோபால்: அ, ஆங்! கோவிலுக்குதான் போயிருந்தேன் மச்சான்! அங்க என்னாச்சு தெர்யுமா?

ஏகாம்பரம்: இன்னாடா? பொங்கல் குயூவிலே அடிதடியா?

கோபால்: அடத்தூ! அத்தவுட்டு வெளிய வாடா! அங்க சிந்துஜான்னு ஒரு அய்யரூட்டம்மா சோக்கா கத சொன்னாங்கப்பா!

ஏகாம்பரம்: எது, ஆயாகிட்ட வடை சுட்டுக்கின காக்கா கதையா?

கோபால்: ரொம்ப பேசுனே, தனம் கைலே சொல்லிடுவேன்!

ஏகாம்பரம்: இப்போ அது இன்னாத்துக்கு? மேலே சொல்லு!

கோபால்: அம்மாம் பயம் இருக்கட்டும். கதை இன்னான்னா… ரொம்ப வருசத்துக்கு மின்னாடி ரெண்டு பெருசுங்க இருந்தாங்களாம்… புரந்தரதாஸரு, தியாகராஜரு…

ஏகாம்பரம்: தியாகராஜரு… நம்ம மம்பட்டியான்… சரி வோணாம்… அட்ச்சிடுவே நீ! ஒடம்பு தாங்காது! மேலே சொல்லு!

கோபால்: அவங்க ரெண்டு பேரும் பெரிய அப்பா டக்காராம்ப்பா! சாமியவே நேர்லே கண்டுகினாங்களாம். ஒருத்தராண்ட விட்டல் சாமி வந்து நெறய தபா வெளயாடுவாராம். இன்னொருத்தரு ராமரு பேரையே சொல்லிக்கினு இருப்பாராம். ஆனா ஒண்ணு! ரெண்டு பேரு எக்கசக்கமா பாட்டு எளுதிக்கீறாங்களாம்!

ஏகாம்பரம்: நம்ம டயமண்டுவிடவா?

கோபால்: உன் வாயிலே கெரசினாயில் வுட்டு கொளுத்த! அவுங்க எங்க, இந்த ஊஷ்டு எங்க!

ஏகாம்பரம்: சாரிப்பா! கோச்சுக்காத!

கோபால்: அந்த அம்மா அப்டியே கன்னடம், தெலுங்கு, தமிழுன்னு கலக்கிடுச்சுப்பா! மயிர் கூச்சலாயிடுச்சுன்னா பார்த்துக்கியேன்!

ஏகாம்பரம்: இப்போ இன்னாத்துக்கு இத சொல்றே நீயு!

தனம்: ஆங்! சும்மானாச்சும், ஜனநாயகன், பராசக்தின்னு துட்டு வேஷ்டு பண்ணாத; போற வளிக்கு ஏதாவது செய்யுன்னு சொல்லுது அது! சரியாண்ணே?

கோபால்: சரிதான் தங்கச்சி! இந்தாடா துண்ணூறு… இட்டுக்கோ! அப்டியாவது புத்தி வருதான்னு பாக்கலாம்!

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

We spent a lovely couple of hours listening to and soaking in KathaSinddhu (U. E. Sinddhuja)’s discourse on two towering saints and composers of Carnatic music: Purandara Dasa and Thyagaraja. Purandara Dasa is believed to be an incarnation of the divine musician Narada Muni, while Thyagaraja is considered an incarnation of Sage Valmiki. What drove both of them was pure bhakti, devotion to Lord Vittala and Lord Rama, manifestations of Lord Vishnu. Out of that devotion came thousands of beautiful kritis, set in an astonishing range of ragas.

Sinddhuja walked us through their lives with such ease: how the miser Seenappa Nayaka found his way to the divine and became Purandara Dasa, named by the Lord Himself; and how the penury-stricken Thyagabrahmam, humility personified, saw Lord Rama in everything and was rewarded with His darshan.

Even today, Carnatic musicians sing their compositions with varying degrees of piety. But as Sinddhuja pointed out, the very foundation of Carnatic music is the devotion with which these kritis are imbued. She almost said: “Music without devotion? Get outta here!”

Thanks to SIFAS for organizing and Anand for pushing us to attend. 🙏

செவ்வாய் செந்தமிழ்: ஏகாம்பரமும் பராசக்தியும்

2026-01-06T03:41:00.000-08:00

#sriGINthoughts #செவ்வாய்_செந்தமிழ் #பராசக்தி #Language

##########

தனம்: யோவ்! இன்னாய்யா? தனக்குத்தானே சிரிச்சுக்கினு கீறே?
ஏகாம்பரம்: தனம்! இங்க வாயேன்! நம்ம சிகா இன்னாமா டமாஸா பேசிக்கீது பாக்குறியா?
தனம்: அய்யே! அதான் எப்பவும் நக்கலா பேசுமே! இப்போ இன்னா ஆச்சு?
ஏகாம்பரம்: அது இல்லம்மே! பராசக்தி ஆடியோ விளாவுல அத்தோட டைரிடக்கரு சுதா பொங்கரா…
தனம்:யோவ்! அது கொங்கராய்யா! கொல்டி பொண்ணு அது!
ஏகாம்பரம்: சரி! எத்தோ ஒண்ணு! அந்த பொம்பள சூட்டிங்குலே நம்ம சிகாவாண்ட ஒரேயடியா பீட்டர்லே புலுத்திச்சாம்! நம்ம புள்ளையும் ‘அம்மா தாயி! எனுக்கு இம்மா இங்க்லீபிசு வராது! அதுனாலே தமிள்லியே சொல்லு!’ன்னு சொன்னாங்காட்டியும், அது தமிள்லே பேசுச்சாம்! ஒரே டமாசுதான்!
தனம்:அப்டியா? சரி, பராசக்தி என்னா மேரி படம்?
ஏகாம்பரம்: அ… அது தெரியாதா? நான் தம்மாத்தூண்டு கொளந்தையா இருந்தப்போ நம்ம கலீஞ்சரு ரயில்லே தல குட்த்து ‘இந்தி ஒளிக! இந்தியைத் திணிக்காதே!’ன்னு போராட்டம் நடத்துனது பத்தின படம்.
தனம்: உனுக்கு எப்டி தெரியும்?
ஏகாம்பரம்: சும்மாவா! நானே டிரெயிலரை பத்து தபா பார்த்திருப்பேன்! தனம்! உனுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? நம்ம ஜனநாயகன் டிரெயிலரவுட நெறைய ஜனம் பராசக்தி டிரெயிலர கண்டுக்கினாங்க தெரியுமா?
தனம்: க்கும்! இப்டி உருப்படாத விசயம் அல்லாம் தெரிஞ்சு வெச்சுக்கோ! முக்கியமானத கோட்டை விட்டுடு!
ஏகாம்பரம்: இன்னாத்த கோட்டை வுட்டுட்டேன்?
தனம்: யோவ்! அது மொளி பிரச்சினை பத்துன படம். அதுவும் மொளியத் திணிக்காதேன்னு சொல்ற படம். அத்தோட டைரக்டரே தமிள்லே பேசாத இங்கிலீஷ்லியே பேசிச்சுன்னா எப்புடீன்றதத்தான் தம்பி கன்னு 🔫 கணக்கா ஊசியிலே வாழப்பழம் ஏத்திட்டாப்பல!
ஏகாம்பரம்: தனம், அது வாழப்பழத்துலே ஊசி…
தனம்: இதுலே ஒண்ணியும் கொறச்சல் இல்ல! பொங்கல் இனாம் 3000 தராங்களாம். அத்த வாங்கிக்கினு வா! ஏதாவது டகுல்பாஜி பண்ணுன, டிரம்பாண்ட உட்ருவேன், அவன் டவுசர கள்ட்டிருவான்!

##########

Parasakthi (Tamil) is evidently about the anti–Hindi imposition agitations of the 1960s. The current ruling party in Tamil Nadu, the DMK, came to power in 1967 on the back of these agitations. Ever since, the anti-Hindi stance has been a cornerstone of Dravidian politics, though Hindi has flourished through the Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha, enabling thousands to learn the language, not to mention the numerous schools, including those run by several DMK seniors.

As the wag says, there is no need to impose the language. The heavy influx of non-Tamils into all corners of Tamil Nadu is enough to ensure that! But then, they speak better Tamil than the natives. Tough life! 👳

##########

PS: In the video, Sivakarthikeyan explains about his struggle to understand Director Sudha Kongara who used to explain the scenes in ‘Shakespearean’ English and how he had to request her to speak in Tamil. Irony died.

Videos Courtesy: Sun TV

மீசை இருந்தா மாதவன்... இல்லைன்னா மதுசூதனன்!

2025-12-29T19:23:00.000-08:00

TL;DR in English at the end.

#sriGINthoughts #செவ்வாய்_செந்தமிழ் #Parthasarathy #Moustache

இன்னிக்கு (30/12/25) வைகுண்ட ஏகாதசி. அதனால பெருமாள் சமாச்சாரம்...

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

ரெண்டு நாள் முன்னாடி சென்னைக்குப் போன ஆம்படையாள்டேர்ந்து விடிகார்த்தாலே (சென்னைலே 5:45!) ஒரு WhatsApp message!

Hari Om from Triplicane! (with a photo of Triplicane Parthasarathy Temple gopuram)

வழக்கம் போல ஒரு 🙏 போட்டுட்டு தூங்கப் போயிட்டேன்.

அப்புறம் அரை மணி நேரம் கழிச்சு இன்னொரு மெசேஜ்.

’நான் பார்த்தசாரதி சுவாமியை அவரோட மீசையோட பார்க்கணும்னு வந்தேன்! மீசையைக் காணோம்!’ 😧

‘என்னது இது? சாமி கோவில்லேர்ந்து மீசையைக் காணோம்னு நாத்திகம் பேசறே?’ன்னு கேட்டேன். 🧐

’இல்லே ஸ்ரீஜி! நான் நல்லா பார்த்தேன். கண்ணைத் தொடச்சுண்டு, தில்லு முல்லு தேங்காய் சீனிவாசன் மாதிரி திரும்பத் திரும்ப வேற பார்த்தேன்! மீசையே இல்லை!’ 😳

என்னடா இது, பார்சாரதிக்கு வந்த சோதனை? மீசையோட இந்திரன் மாதிரி இருந்தவரு, இப்போ மீசை இல்லாம சந்திரன் ஆகிட்டாரே! அந்த மனுஷனோட அழகே அந்த முறுக்கு மீசைதானேன்னு, நம்ம திருவல்லிக்கேணி expert ஆனந்துகிட்டே போய் கேட்ட உடனே அவரு…

‘ஆஹா! ரொம்ப கொடுத்து வெச்சுருக்கேள்! வருஷத்துலே நாலு நாள் பகல் பத்தும்போது வேங்கடகிருஷ்ணன் clean shavedஆ இருப்பார்!’னு சொல்லவும் புவனா ரொம்ப ஹேப்பி அண்ணாச்சி! 🤩

எனக்கு ஒரு டவுட்டு… அவரு பார்த்தசாரதி கிடையாதா?

அதுக்கும் ஆனந்து ஆன்ஸர் வெச்சிருந்தாரே!

மூலவர் பார்த்தசாரதிதான்; ஆனா ஆதார் கார்டுலே அவர் பேரு வேங்கடகிருஷ்ணன்! அவரோட உற்சவர் (gallivanting form) பேரு பார்த்தசாரதி with scars from the war! (அதனாலே ஆதார் photo identificationலே fail ஆயிடும்!)

அது என்னவோ இந்தியன்லே கிரேஸி மோகன்லே ஆரம்பிச்சு இதோ நேத்து வந்த அலெக்ஸ் வரைக்கும் எல்லாருக்கும் பார்சாரதிசாமி பேருதான் ஒட்டிக்கிச்சு!

அப்புறம் இந்த கோவில்லேதான் பெருமாள் நின்ற கோலம் (வேங்கடகிருஷ்ணன், ராமர்) 🧍, சயன கோலம் (ரங்கநாதர்) 🛌, இருந்த கோலம் (நரசிம்மர், வரதராஜர்) 🪑அப்படீன்னு எல்லா போஸ்லியும் ஒரே இடத்துலேயே பார்த்துடலாம்னு சொல்லிட்டு,

புவனாகிட்டே, ‘நீங்க சாமி எந்த கையிலே சக்கரம் ☸️ வெச்சுருந்தாருன்னு பார்த்தீங்களா?’ன்னு கேட்க,

அதுக்கு அம்மணி, ‘நான் மீசையை தேடிண்டு இருந்தேனா? வேற எதுவும் ஒழுங்கா பார்க்க முடியலே’ன்னு பம்ம,

ஆனந்து அதுக்கு, ‘பார்த்து இருக்க முடியாது! ஏன்னா, மகாபாரத சண்டையிலே கிருஷ்ணர் ஆயுதம் எடுக்கலே!’ன்னு எடுத்துவிட,

வீட்டுக்காரம்மா, ‘அப்பாடா! நானும் விட்டுட்டேனோன்னு பயந்துட்டேன்’னு பெருமூச்சு விட,

நான், ‘ஏம்மா, ரத்னா கேஃபே இட்லி சாம்பார் 🥘 சாப்பிட்டியா?’ன்னு கேட்டேன்! உணவு மிக முக்கியம், அமைச்சரே!

{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}{}

One of the 108 Vaishnavite key temples, the Parthasarathy Temple in Thiru-alli-keni (Triplicane) in Chennai, is unique in that the main deity is Parthasarathy, the charioteer of Partha (Arjuna) from the Mahabharata. He is depicted with a moustache, a rarity in Hindu divine iconography, and His face is scarred due to being hit by arrows aimed at Arjuna. He is also weaponless, as He had promised Arjuna, and therefore appears without His Chakra in this wonderful temple.

Bhuvana visited the temple recently and was perplexed to see the Lord without a moustache, only to be told that this is an annual specialty.

PC: Cottage9

[Clockwise from top: Balarama, Rukmini, Venkatakrishnan @ Parthasarathy, Satyaki (Krishna’s ardent devotee), Pradhyumna (Krishna’s son), Aniruddha (Pradhyumna’s son) + Urchavar Parthasarathy proudly showing off his scars & Thengai Srinivasan searching for the ‘meesai’ in front of the gopuram!]

செவ்வாய் செந்தமிழ் - 04/11/25

2025-11-01T04:07:00.000-07:00

Four movies. Four Languages. Four moods. Mixed returns.
(Yes, no Tamil movies 😉)
#sriGINthoughts #reviews #செவ்வாய்_செந்தமிழ்

#Vash_Level_2 #Gujarati #Netflix #Horror ⭐️ ⭐️ ⭐️

Pay your dues properly, even if it's 10 rupees; or face supernatural debt recovery.

டீக்கடையில் குடித்த தேநீருக்கு

பத்து ரூபாய் தர மறந்தீரா? கெட்டது குடி!

ஒரு டஜன் ஆண்டுகள்

உம் மகள் தன்னை மறந்து ஜடமாய்,

மாறாப் பேய்ப் புன்னகையுடன்

சக்கர நாற்காலியில் அசையாதிருப்பாள்!

---

குஜராத்தி மொழியில், தேநீர்க்கடன் பற்றி,

ஒரு சமூகமே பல்லாண்டுகள்

ஒருவர் சொல்லுக்கு வசியம் ஆவது பற்றி...

எதையோ குறிக்கிறதோ இந்த

வஷ் லெவல் 2? :-)

#வசியம்_அவசியம்

#Elumale #Kannada #Zee5 #Thriller ⭐️⭐️⭐️

When a feared brigand turns patron saint of inter-state love. Surprisingly heartfelt.

தமிழும் கன்னடமும் காதலிக்க... (ஆம்வா!)

வீரப்பன் மீசை வெட்டி கானகம் தாண்டி வர... (ஆத்தா!)

போலீஸ் அராஜகம் தலைவிரித்தாட... (இது பழசு!)

திடீரென சந்தனக்காரர்கள் நல்ல படங்கள் அளிக்க... (அட!)

ஓரிரவில் உதிரும் கதை…

கொஞ்சம் உயரவே நிற்கிறது ஏழுமலை!

#காதல்_கொத்து

#Mirage #Malayalam #Einthusan #Thriller ⭐️⭐️✨

Every day is not a Drishyam day, Jeethu. So many twists, I am looking for a chiropractor.

த்ரிஷ்யம் கொடுத்த ஜீதுவின் படமா?

நன்னாயிட்டு இருக்கும் என அமர்ந்தோம்.

திருப்பு! திருப்பு! என திருப்பித் திருப்பி…

திருதிருவெனத் திரிந்ததுதான் மிச்சம்!

படத்தின் வெற்றியும்

தலைப்பைப் போலவே கானல் நீரோ?

மலையாள அலம்பல் கொஞ்சம் அதிகம்தான்!

#பசுமை_பாலைவனம்

#OG #Telugu #Netflix #Action ⭐️⭐️

Imagine Coolie meets Thug Life meets full-tilt Tollywood — a chaotic kichadi served by Andhra’s Deputy PM, no less. John Wick has gone into hiding.

ஓராயிரம் வெட்டரிவாள். ஈராயிரம் துப்பாக்கிகள். மூவாயிரம் அடியாட்கள்!

அனைத்தையும் ஒரே சமுராய் வாளுடன்

எதிர் கொள்வார் நம் ஆந்திரத் துணை முதல்வர்!

அதிலும் சாகாதவர்

அவர்தம் ஜப்பானிய மொழி கேட்டுத்

தற்கொலை புரிய…

ஓஜஸ் கம்பீராவிடம் ஜான் விக் பிச்சை எடுக்க வேண்டும்.

#ஓஜி_போங்குஜி

மெய்யழகன் - வெந்ததும் வேகாததும்

2024-11-08T22:15:00.000-08:00

96 படத்தின் இயக்குனர் - பிரேம்குமார் (இவருக்கு ஆன விபத்தை வைத்துத்தான் நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்துலே காணோம் படமே எடுத்தாங்க!), மெய்யழகன் படத்தையும் சுட்டு இருக்காரு. கதாநாயகன் (கார்த்தி அல்ல, அர்விந்த் சாமி), தஞ்சையை விட்டு வெளிச் செல்லக் காரணமாயிருந்த அந்த வீடும் அதன் சார்ந்த உறவும் அவரை மீளாச் சோகத்தில் ஆற்றிவிட, அதைத் துணைக் கதாநாயகன் (இப்போ கார்த்திதான்!), எப்படி மறக்கச் செய்கிறார் என்பது கதையின் knot.

'ஆட்டோகிராஃப்' மாதிரி படங்களுக்கு இந்த வயசாளிகளுக்கு இடையே நல்ல வரவேற்பு இருக்கும். கடந்த காலம் எப்போது செழிப்பானதாகவும், சிறப்பானதாகவும், செபியா (sepia) வண்ணத்தில் நினைவுக்களஞ்சியமாக இருப்பது நிஜம்.

அப்போது பட்ட கஷ்டங்கள் காலம் மாற மாற மறந்துவிட, கிழிந்த டவுசர் அளித்த அவமானங்களும், அப்பாவின் அடிகள் அளித்த வலிகளும், நண்பர்கள் உடைத்த பற்களும், 20 வருடங்களுக்குப் பிறகு சரக்கு அடிக்கும் போதோ, ஏதோ ஒரு ஏசி ஓட்டலில் உட்கார்ந்து பன்னீர் பட்டர் மசாலாவைக் கழிக்கும் போதோ, சிரிப்புடனும் கும்மாளத்துடனும் ஏக்கத்துடனும் நினைவு கொள்ளப்படும்.

காலம் சோகத்தை மறக்கடித்துவிடும் என்பது பொய். நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் மக்களும், அவர்தம் அன்புமே சோகத்தை மறக்கடிக்கச் செய்வர்/செய்யும். அதுவே மெய்.

22 வருடமானாலும் தான் துரத்தப்பட்ட ஊருக்குப் மீண்டும் போக அருள்மொழி விரும்பாத காரணம், அவனைச் சுற்றி இருந்த அனைவரும் அந்தச் சோகத்திலேயே இறுகி, மூழ்கி, மூச்சுத் திணறி இருந்ததே. அதே அருள்மொழி அதே ஊருக்கு ஒரே வாரத்தில் மீண்டும் சென்றதற்குக் காரணம், மெய்யழகனின் நிபந்தனையற்ற அன்பும் அரவணைப்பும்தான்.

அமரன் படம் காதல்னு சொன்னே! சரி, ஏதோ புதுசா சொல்றேன்னு ஒத்துக்கிட்டோம். இப்போ இந்தப் படத்தையும் அன்பு, கம்புன்னு ஏதோ சொல்றியேன்னு கேட்டா, அதுக்கு பதில்:

அன்பு இறை
அன்பு நிறை
அன்பு மறை

சரியா?

Nokia Double Sim phone as a prize to Dhoni!

எனக்கு பிடிச்சது:

அந்த முகம் தெரியாத கனகராசு ('பக்கத்துலயே போலீஸ் ஸ்டேஷன் இருக்கு. பத்திரமா இருக்கும். அங்க சார்ஜு போடவா?' 'அடுத்த ஃபோன் வாங்கற வரைக்கும் சார்ஜு போட்டாச்சு!'),
ஊரைவிட்டு சென்னையில் வாய்க்கப்பட முடியாத லதாவின் ஏக்கம் ('இங்கேயேதான் நான் இருக்கேன்! ஆனா யார் கண்ணுக்கும் தெரியறதில்லை!'),
ஊர்விட்டுச் சென்ற வெறுப்பை இன்னும் மறக்காதவரைக் கண்டு கோபம் கொள்ளும் ஜக்கு கண்டக்டர் ('உங்களுக்கு எல்லாம் என் சீட்டைக் கொடுத்தேன் பாருங்க!'),
கடவுளை உருவாக்கியது நாம் என்பதைப் பூடகமாகச் சொல்லும் அந்தப் பூக்காரியின் மனமுதிர்ச்சி ('குளிக்கலேன்னா என்ன? நம்ம சாமிதான், தைரியமாப் போங்க!')
25 வருடங்களுக்கு முன் ஒரே ஒரு மாதம், கூட இருந்த அந்த நினைவுகளுக்காகவே ஒருவரை மனதில் கோவில் கட்டி வைத்திருக்கும் அந்த மெய்யான வெள்ளந்தித்தனம் ('உங்க பேரைத்தான் என் குழந்தைக்கு வைக்கப் போறோம்!'),
ஊரில் நடக்கும் அனைத்து நிகழ்வுகளும் அனைவருக்கும் தெரியும் அந்த ஆகாசவாணி கிராமத்து வாழ்க்கை ('சொக்கு பெரியப்பாதான் சொன்னாரு, உங்களுக்குப் பணம் வேணும்னு! என் கிட்டே வாங்க மாட்டீங்களா?')
நகர வாழ்க்கை நமக்குத் தரும் போலி கெளரவம், அலட்டல் ('அவன் யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது. அவன் கிட்டே போய் கேட்க எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு!')

நெட்ஃப்ளிக்ஸில் கொஞ்சம் போல எமோஷன் படம் பார்க்கணும்னு தோணிச்சுன்னா பாருங்க.

கார்த்தி நடிப்பு சூப்பர் அப்படி இப்படின்னு சொல்லுவாங்க. (முதல் காட்சியிலேயே கண்ணை மூடும் போது, அரிக்கும் விரலைச் சொரியும் அந்த விதரணை... ஆனா ஒரே toneல பேசி மனுசன் கொன்னுட்டாரு! )

அர்விந்த் சாமி அப்படியே அருள்மொழியாவே வாழ்ந்துட்டாருன்னும் சொல்லுவாங்க (ஒரு anti-social போல மனிதர்களிடம் சற்றுத் தள்ளியே இருந்து கொண்டு, நாய், பூனை, கிளி இவற்றுடன் பேசும் அளவுக்கு நெருக்கமாகவும், பேசும் போது உணர்வுகளற்று சீராகப் பேசுவதும்...nubbad!)

தஞ்சை மண்ணோட மணத்தைக் கொண்டு வந்துட்டாங்கன்னு சொல்லுவாங்க.

பெரியாரையும் முருகனையும் பக்கத்து பக்கத்துலே படமா தொங்க வெச்சுட்டு, காளை மாட்டுக்கு தோணின்னு பேரு வெச்சுட்டு வந்தாரை வாழவைக்கும் சமத்துவத் தமிழினம்னு ஒரே கல்லுலே மூணு மாங்கா அடிச்சிட்டதா சொல்லுவாங்க! (ஆனா அந்த மண் சொம்பு, மண் பாட்டிலிலே பீர் ஊற்றிக் குடிக்கற புது டெக்னிக்... எப்புடி சார்!? அதுவும் தமிழ்க் கலாச்சாரம்தானோ?)

ஆக...

தியேட்டரில் பார்த்து காரித் துப்பிய அளவுக்கும் இல்லை.

ஓடிடியில் பார்த்து ஓகோ என்று புகழும் அளவுக்கும் இல்லை.

ஏதோ நடுவாந்தரமாக, என் அம்மா கூறுவது போல, காமாசோமாவென்று ஒரு படம்.

ஆங்கிலத்தில் Curate's Egg என்பார்களே - கொஞ்சம் வெந்து, கொஞ்சம் வேகாமல்...

எதையும் நம்பிடாம 2 மணி நேரம் பாருங்க. சில பல இடங்கள் பிடிக்கும்.

பி. கு. மலையாளத்தில் இப்படி வந்திருந்தா புகழ்ந்து இருப்பியேன்னு கேட்டா இதேதான் சொல்லியிருப்பேன் ;-)

And don't even compare this with Anbe Sivam. Plisssss...

#sriGINthoughts #reviews #TamilMovies #மெய்யழகன் #Netflix

ஏகாம்பரத்தின் பார்வையில் ஜெயிலர்

2023-08-14T11:01:00.002-07:00

அன்புள்ள ஹுக்கும் ரஜினிக்கு,

ராயபுரம் ஏகாம்பரம் எளுதிக்கிறது…

நைனா, எப்டி கீறே?

இன்னாது, நைனான்னு கூப்புடக்கூடாது, தாத்தான்னு கூப்புடணுமா?

சரி… கூப்டுக்கினா போச்சு. நீ நெசமாலுமே தாத்தாதானே?

நேத்து ராத்திரி ஜெயிலர் படம் திருவாம்மியூர் எஸ்டூலே கண்டுகினேம்பா!

நான் எப்போ திருவாம்மியூர் போனேன்னு கேக்குறியா?

அது ஒண்ணியுமில்லே. நம்ம செயலு ஏதோ ஆக்கியாமே… அத்தோட டோர்னமெண்டு நடக்குதாம். ஏதோ மலேசியா, கொரியான்னு குய்யா முய்யான்னு ஒரே மஞ்சத் தோலு வெளியாளுங்கோ! அவங்களை எல்லாம் இட்டுக்கினு மகாபலிபுரம் பிக்குனிக்கு அழச்சுகிட்டு போணும்னு சொல்லியிருப்பாரு போல…

நம்ம கோவாலுதான் என்னிய இட்டாந்தான்.

அதுலே நான் இன்னா பண்ணுனேனா? ஓ! அது சொல்லல இல்லே! இப்போ நான் கால் டாக்சி ஓட்டுறேம்பா. ஓலா, ஊபரு மாதிரி தனியா… நம்ம சேகருதான் கம்பூட்டரு கம்பெனிலே சேர்ந்ததுக்கு அப்பாலே ‘யப்போவ்! சும்மா கட்சி, அவன் கூப்ட்டான், இவன் கூப்ட்டான்னு போய் உடம்பை கெடுத்துக்காத! நான் ஒரு வண்டி வாங்கித் தரேன். ட்ராவல்ஸ் வண்டி வுடு’ன்னான்.

சரி நமக்கும் வயசாயிடுச்சி. புள்ளிங்கோ சொன்னா கேட்டுக்கணும்னு இப்போ ஒரு வருசமா வண்டி ஓட்டிக்கினு கீறேம்பா.

அப்டியே காண்டிராக்டு புடிச்சி மகாபலிபுரம் போய்ட்டு வரச்சொல்லோ கோவாலுதான், ’டேய் ஏகாம்பரம், தலீவர் படம் வந்துக்கீதுடா’ன்னு சொன்னானா? உட்னே திருவாம்மியூர்லே ஆல்ட்டு!

படம் பத்துக்கு ஆறு பளுதில்லே கண்ணு.

முக்கியமா நீ வயசாளியா நடிச்சே பாரு, அங்கதான் நிக்குறே!

நல்ல காலம்! அந்த வெள்ளத்தோலு காவாலா கூட கண்டி நீ ஆடியிருந்தே பேஜாரா பூட்டிருக்கும்பா!

அத் சரி! கடோசிலே நீலாம்பரி உன்னிய புடிச்சிக்கிச்சா? படையப்பாவுக்கு அப்புறம் அக்கா ரொம்ப அடக்க ஒடுக்கமா ஆயிட்டாங்களே? அதுவும் ஒரு சீன்லே ‘இப்போ உக்காருன்னு சொன்னேனா இல்லியா’ன்னு நீ உதார் வுடவும் அது மூஞ்சியிலே அடிச்ச பேஸ்த்து… சூப்பரு!

படம் முழுக்க நேந்திரங்கா சிப்ஸ் போடறவன் மாதிரி ஒருத்தன் வில்லன் ‘மனசிலாயோ, மனசிலாயோ’ன்னு உன்னாண்ட ராங் காட்டிக்கினு இருந்தான். நான் கூட கோவாலுகிட்டே கேட்டேன், ‘இன்னாடா இது? அவங்க ஆயா மேலே அவனுக்கு அவ்ளோ ஆசையா?’

அதுக்கு அவன், ‘ஏய் டுபாக்கூரு, அது மலையாளம்டா. மனசிலாயோன்னா, புரிஞ்சிச்சா’ன்னு அர்த்தம்னு சொன்னான்.’ அவன் பட்ச்சவன்; நெட்பிளிக்ஸுலே மலையாளப் படம் எல்லாம் பாக்குறான். உனுக்கு எப்புடிடா பிரியும்னு கேட்டா எளுத்து படிச்சு புரிஞ்சுக்குவேன்றான்!

ஆனா, பின்னாடி ஜெயில்லே டோபா, ஒட்டு மீசை எல்லாம் வெச்சுக்கினு அந்த கொல்டி ஆளுகிட்டே ‘அர்த்தம் ஆயிந்தா ராஜா?’ன்னு இஸ்டைல் காட்டும் போது அப்டியே பிகிலுதாம்பா! கொல்டி பாஷை சொல்லு! நமக்கு நல்லா பிரியும்!

நெல்சனாண்ட ஒண்ணு கேக்கணும். கொஞ்சம் கேட்டு சொல்றியா?

கேரளாலேர்ந்து ரெண்டு ஸ்டாரு. ஒருத்தன் கெட்ட வில்லன். நம்ம மோகன் லாலு நல்ல வில்லன்.

பெங்களூருலேர்ந்து நம்ம சிவராஜ்குமார் நல்ல வில்லன்… (ஒண்ணு சொல்லணும்பா! அந்த ஆளு கெத்து அதாரு உதாருப்பா! அதுவும் அந்த குள்ளனை ஃபேன்லே போட்டு சுத்தற சீனு ஒரே சிரிப்பு!)

ஏன், அந்த இந்திக்காரன் ஜாக்கி க்ராப்போ சராப்போ, அவன் கூட இன்னொரு தாதா… நல்லவனாயிட்ட தாதா!

ஆனா…

அக்கடபூமியில மட்டும் வெறும் டொக்கு வில்லன் ஒருத்தனும் காமெடி பீஸு ஒருத்தனையும் இறக்கிகினியே கண்ணு?

நீ ‘இப்புடு சூடு’ன்னு சொன்னதுக்காகவே நாங்க அல்லாரும் தெலுங்கு கத்துக்கினோம் இல்லே? எந்துகு இலா சேஸாவு, தலீவா?

ஒரு வேளை படமே காமெடி. அதுனாலே அவங்கள வச்சி எக்ஸ்ட்ரா காமெடி பண்ணலாம்னு நெல்சன் தம்பி நெனச்சிடுச்சோ?

இல்லே, நம்ம கலாநிதி மாறன் ஐதரபாது டீமை ஐபிஎல்லுலே வெச்சிருக்கிறது உனக்குப் புடிக்கலயா?

இருக்காதே… நீ கூட அவரு பொண்ணு காவ்யா அளுவறத பாக்க கண்றாவியா இருக்குன்னு வேற சொல்லிட்டே!

ஒரே கன்பீசன்!

இன்னாடா ஏகாம்பரம், படத்த பத்தி பேசாம வேற இன்னாவோ பேசிக்கினுகீறேன்னு கேக்குறியா?

வேற இன்னாக்கீது படத்துலே?

தலையை வெட்டுறே! காதை கட் பண்ணுறே! எதுனா கேட்டா, ’32 பீஸ் ஆக்கி கலச்சு போட்டுடுவேன்னு’ சொல்றே! பேசாம ஜெயிலர்னு வெச்சதுக்கு பதிலா ‘கசாப்பு’ன்னு வெச்சுருக்கலாம். 🤣

*****

அப்றோம், இன்னான்னா, படம் விக்ரம் மாதிரியே ஒரு பீலிங்கு குட்துச்சுப்பா…

நீயும் தாத்தா. கமலும் தாத்தா.

அங்கியும் புள்ள செத்துடறான். இங்கியும் புள்ள செத்துடறான்.

அங்கியும் பேரன். இங்கியும் பேரன்.

அங்கியும் டப்பு டப்புன்னு துப்பாக்கி. இங்கியும் துப்பாக்கி… கொஞ்சம் தொட்டுக்க அரிவாளு, டூலுன்னு…

மொத்தமா ஒரு 100 அண்டா ரத்தம் வேஷ்டாயிருக்குமா?

அங்கியும் அனிருத்து காது கிழிய மீஜிக். இங்கியும் அதே அதே.

ஆனாலும்

குட்டிச் சுவரை எட்டிப் பார்த்தா உசுரைக் கொடுக்க கோடி பேரு!

கேக்கும் போது ஒரே மயிரு கூச்சல்பா!

மத்தவன் எல்லாம் குட்டிச் சுவரு. நீதான் தலீவன். நீதான் சூப்பர் ஸ்டாருன்னு சொல்லிக்கினே பாரு. அது!!

*****

நம்ம யோகிபாபு வர்ற சீன் கொஞ்சம் போல கிச்சு கிச்சு மூட்டுச்சு. ஆன் த வேல பொணத்தை போட்டு அந்தாள கலாய்க்கிறது நல்லா இருந்துச்சுப்பா…

சிலை கடத்தல் பெரிய ஆளுங்க செய்யுறதுதான். சாமியவே கடத்தறவங்கள எல்லையம்மா கண்ணு குத்திடும். நிச்சியமா… இன்னா, கொஞ்சம் மெதுவா 40 வருஷம் அந்தாளுங்க நல்லா ஆண்டு அனுபவிச்சிட்டு சந்தோஷமா இருந்ததுக்கு அப்பாலே குத்தும். நம்ம செந்தில் பாலாஜியையும் அவரு தம்பியையும் இப்போ போட்டு தாக்குறாங்க பாரு, அது மாதிரி!

அதுக்கப்புறம் குத்துனா இன்னா, குத்தலேன்னா இன்னான்னு கேக்குறியா? தப்பு, தப்பு… அப்புடி எல்லாம் கேக்கப்படாது. சாமி கண்ணு குத்திடும்!

பெரிய பெரிய சிலை எல்லாம் ஊரு முழுக்க இருக்கும் போது, அது இன்னாப்பா, சேட்டு கல்யாணத்துலே வெக்குற மாதிரி ஒரு தொப்பி! அத்த எடுக்க ஏதோ பெரிசா அப்பாடக்கர் வேலை எல்லாம் செய்வேன்னு பார்த்தா ஒண்ணியும் இல்லே! பக்கத்துலே கோவாலு ஒக்காந்துக்கினு ‘இப்போ இது ஆவும் பாரேன். இப்போ அது ஆவும் பாரேன்’னு நெல்சனாண்டயே இருந்தா மாரி சொல்லிக்கினே வந்தாம்பா!

ஏதோ நீயும் உனுக்கு ஒதவி செய்ய தாதாமார் எல்லாம் இருந்தாங்களோ பொழச்சுது…

*****

ஒரு விஷயம் ஓகேப்பா… இந்த தர்பார், அண்ணாத்த, பீஸ்ட்டு, வாரிசு, துணிவு கருமாந்தரத்துக்கு ஏதோ பரவாயில்லே…

கூட வந்த தனம் இப்போ எல்லாம் அல்லா படத்துலியும் தூங்கிடுது. ‘ரஞ்சிதமே’ பாட்டுக்கே தூங்கிடிச்சின்னா பார்த்துக்கியேன்! ஆனா இதுலே தூங்கலே! ஒருவேளை தலீவர் படத்துலே தூங்குனா நான் திட்டுவேன்னு பயந்துடுச்சோ இன்னாவோ?

நம்ம நீலாம்பரி சொன்னாமாரி உன் இஸ்டைலுதான் கலக்கல். இந்த வயசுலேயும் உடம்பு சும்மா கிண்ணுனு வெச்சுக்கீறே! அது முக்கியம்பா!

*****

ஒண்ணு நிச்சயம்… நீ பாட்டுக்கு தண்ணி அடிக்காதேன்னு சொல்லிட்டே! எல்லா பூமர் அங்கிளும் இனிமே தண்ணி அடிக்க மாட்டோம்னு சத்தியம் செய்ய ஆரம்பிச்சிட்டாங்க! இப்புடியே போனா டாஸ்மாக்கு இஸ்த்து மூடிடுவாங்களே!

எல்லாரும் நீ இன்னும் ரெண்டு படம்தான் நடிப்பேன்னு சொல்றாங்க. அது உன் இஷ்டி. ஆனா அதுலியாவது துட்டுக்காக இல்லாம, வெறும் இஸ்டைலுக்காக இல்லாம, கதைக்காக, நல்லா நச்சுனு ஒரு கேரக்டருலே நடிச்சுட்டு ரிடையாகு கண்ணு!

வரட்டுமா…

போயி அடுத்த சவாரியை கவனிக்கணும்.

அன்புடன்

கால் டாக்சி ஏகாம்பரம்

Jailer worked better than Beast, Annathey, Darbar, Thunivu and Varisu – but just by that much and not by a mile – all due to one man – Rajinikanth. Special mention to Vinayakam, the ‘Manasilaayo’ villain, Sunil as ‘Blast’ Mohan and Shivrajkumar who steals the show right under the nose of Thalaivar in that cameo. Kaavala song’s dance movements are outrageously contagious. Music was interesting: Loud and thumpy during action/leading-to-action scenes. Otherwise, complete silence.

Well, Nelson is getting into a rut. His forte of deadpan dark comedy is getting repetitive. One is able to recall the earlier tropes from his own movies here, which is not a good sign! Perhaps he should try a new genre.

Jailer 6/10. Watch in theatre if you are a Rajini fan – which I did. Ob…vious…ly!

Otherwise OTT.

பொன்னியின் செல்வன் – 2: ஐந்தும் ஐந்தும் பத்து!

2023-05-11T21:37:00.002-07:00

(TL;DR – Ponniyin Selvan 2 brings a fabulous end to the saga. To bring a novel that is wandering – almost akin to the River Ponni, to screen in a thoroughly engaging manner without losing much of the spirit of the work is something that Mani Ratnam and his team can be proud of. Excellent job done! For the detractors, you can watch Guardians of Galaxy or Kisi Ka Bhai Kisi Ki Jaan. 😆)

For an English review, check here...

#அடேயப்பா_ஐந்து

இளையோர் சூடார் (#செவ்வாய்_செந்தமிழ்; புறநானூறு 242) யாருக்காக, எங்கு படத்தில் இடப்பட்டது என்பது அருமையான
 மணிரத்னம் டச்!
நந்தினி-ஆதித்தன் காட்சியில் (வசனங்களின் சொதப்பல் இருப்பினும்) இருந்த ஒரு டென்ஷனை மீன் பொறித்த கத்தி கொண்டே வெட்டி இருக்கலாம்!
கார்த்தி சபையில் கட்டுண்டு இருக்கும் அக்காட்சியில் அருள்மொழி வர்மனைப் பார்த்து ‘நானில்லை!’ என அந்த ஒரு சின்ன தலையாட்டல்! அந்த சீனில் கார்த்தி செம, செம!
உள்ளே கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பினைக் கண்ணின் வழியே அழகின் வழியால் அனைத்தையும் எரிக்கும் நந்தினியாக நம்ம ஐஸூ! அவர் முடிவிலும் மணியின் டச் நைஸ்!
ரொம்ப நாளுக்கு அப்புறம் மனசுக்கு ரம்யமான, க்ளீனா ஒரு லவ் சீன்: கார்த்தி-திரிஷா-காவிரி ஆறு-சின்னத் தீவு-நறுக் வசனம்-கலக்கல் BGM… ரொம்ப ஷோக்கா இருந்துச்சு!

#அடங்கொக்கா_மக்கா_ஐந்து

தெய்வத்திருமகளில் விக்ரம் மகளாக ஒரு குட்டிப் பெண் நடிச்சிருக்கும். அந்தப் பெண் பொசே2ல் இளம் விக்ரமின் இளம் நந்தினியாக நடிக்க… வாங்க சீயான்! நீங்களும் ஜோதியில் ஐக்கியம் ஆகிடுங்க!
மாறுவேஷம் எப்படிடா கண்டுபுடிச்சேன்னு ஜெயராம் கேட்க, கார்த்தி, ‘உங்க தொப்பை காட்டிடுச்சி! புளியோதரை வாசம் காட்டிடுச்சி!’ன்னு லந்து கொடுக்கும் போது வைகைப்புயலின் ’போக்கிரி’ கொண்டை ஞாபகம்!
அது என்னமோ தெரியலே! பிரகாஷ்ராஜ் தன்னோட லவ்வு பத்திப் பேசும்போது எல்லாம் மல்லாக்கப் படுத்துக்கிட்டு aerial shotலே புலம்பறாரு! ஒரே இருவர் vibes மச்சி!
எல்லாம் ஓகே! ஆனா, அது என்ன? யாரு இலங்கைக்குப் போனாலும் ஒரே பொண்ணு பின்னாடியே போறாங்க? பாவம்பா அந்த பொண்ணு!
ஆதித்தன் கடம்பூரிலே பெருசுங்க கிட்டே பேசுறது, நந்தினிகிட்டே பேசுறது இப்படி நிறைய சீன்லே வசனம் சிக்சர் அடிச்சிருக்கணும்! ஆனா எல்லாம் இந்த வருஷ ரோஹித் சர்மா மாதிரி நோ ஹிட்டு! ஜெமோவுக்கு ஜுரமோ?

மொத்தத்தில்...

தியேட்டரில் ஓடுகிறதென்றால் சென்று பாருங்கள். 

இல்லை, ‘எனக்கு மணிரத்னம் பிடிக்காது; ரஹ்மான் பிடிக்காது; கார்த்தியும் அவர் குடும்பமும் பிடிக்காது; திரிஷா வேஸ்ட்டு; ஐஷுக்கு வயசாயிடுச்சு; பிரகாஷ் ராஜ் kuch bhi; தியேட்டர் காரன் பாப்கார்ன் கொள்ளை அடிக்கிறான்;’ அப்படின்னு சொல்ற மக்களே!

உங்களுக்காக இருக்கவே இருக்கு OTT! கொஞ்ச நாள் கழித்துப் பாருங்க. Rewind பண்ணிப் பண்ணி இன்னும் குறை சொல்லலாம்!

ஐந்து பாகம். ஐந்து வருஷம் வாரப் பத்திரிக்கையில் வளைச்சு வளைச்சு எழுதினது பொன்னியின் செல்வன். பத்திரிக்கையின் சர்க்குலேஷன் குறைஞ்சதுன்னா கொஞ்சம் சஸ்பென்ஸ் தூக்கி, வந்தியத்தேவனை ஏற்றி விட்டு, நந்தினியின் சதியைக் கூட்டி இப்படி எல்லாம் கல்கி எழுதினார். எய்தாப்புகழும் எட்டி விட்டார்!

அப்படிப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தை ஐந்து மணி நேரப் படமாகச் சுருக்கி, சுவாரசியம் தட்டாமல், கதையின் மூலம் கெடாமல் (கடைசி ட்விஸ்ட்க்கு கல்கியே தலைகீழாக நின்று யோசித்ததாக அவர் மகனும் மகளும் ஒரு நேர்காணலில் கூறியுள்ளனர்), இன்றைய ஒரு நிமிட ரீல்ஸ்களையே முழுக்கப் பார்க்காமல் swipe செய்யும் ஜனங்களை உட்கார வைத்து, ஆயிரம் ஆண்டுக்கு முந்தைய சரித்திரத்தின் மீது நாட்டம் வர வைத்ததற்கு மணிக்கும் அவர் குழுவினருக்கும் ஒரு சல்யூட்.

#PonniyinSelvan2 #sriGINthoughts #Tamil #review

தமிழ்க் காந்த வாழ்த்து!

2021-12-24T20:59:00.000-08:00

கடந்த வாரம் இரண்டு மூன்று தமிழ் தொடர்பான நிகழ்வுகளைச் செய்திகளில் காண முடிந்தது. அவற்றைப் பற்றி அவதானிக்கையில், சில விடயங்கள் புலப்பட்டன. (எப்புடி, நாங்களும் எலக்கிய வார்த்தை எல்லாம் போட்டு எளுதுவோமில்லே!?) 😊

அந்த அவதானிப்புகள் பற்றிப் பேசுமுன் அவை எவை என்று பார்ப்போம்.

காசியில் மோடி

மோடி யோகி. யோகிதான் அடுத்த மோடி. மோடி கேடி. மோடி போல வருமா? இப்படி எல்லாம் மக்கள் பட்டி தொட்டி எல்லாம் பட்டிமன்றம் நடத்தினாலும், அந்த மனிதர் நன்றாகச் சந்தனம் பூசிக் கொண்டு எல்லாருக்கும் விபூதி பூசி (ஊதி?) நாட்டை ஆண்டு கொண்டிருக்கிறார்.

கடந்த வாரம் காசியில் சில நூறு கோடிகளைக் கொண்டு விசுவநாதர் கோவிலைப் புதுப்பிக்க ஏது செய்த போது பேசுகையில் இரண்டு சமாச்சாரம் நன்றாக இருந்தது.

வள்ளலார் ‘தனித்திரு, பசித்திரு, விழித்திரு’ என்று கூறியதைப் போல, மோடியும் ஒரு மும்மந்திரத்தை மக்கள் முன் வைத்தார்: தூய்மையாயிரு, படைத்திரு, புதுமையாயிரு [Cleanliness, Creation & Innovation].

அது ஒரு புறமிருக்க, காசியைப் பற்றி அவர் மக்களுக்கு (கொஞ்சம் சந்தேகாஸ்பதமான 😃) வரலாற்றுப் பாடங்கள் எடுக்கையில் (ஓளரங்கசீப் வந்தாஹ; சலார் மஸூத் வந்தாஹ; வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் வந்தாஹ; ஆனா காசியை ஒண்ணியும் அசைச்சுக்க மிடிலே!), ஒரு நல்ல பாடமும் எடுத்தார்.

மஹாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார்

‘காசி நகர் புலவர் பேசும் உரைதான் காஞ்சியில் கேட்பதற்கோர் கருவி செய்வோம்!’

என்று தொலைத்தொடர்புத் தொழில்நுட்பம் பற்றிப் பாடியதை நினைவுகூர்ந்தார்.

கை கொடுத்த தெய்வம் படத்தில், சிவாஜி பாரதியார் வேடமிட்டு, செம கிராஃபிக்ஸோடு மலையாளப் பெண்கள் தோணியில் ஆட, ராகவலு ‘வலபுல உல்லாசம்’ என்று பாடியதை மட்டும் கண்டு களித்து இன்றும் முணுமுணுத்து வரும் மக்களுக்கு, மோடி கூறிய இவ்வரிகள் அந்தக் கவிதையிலேயே வரும் என்பது அவ்வளவாகத் தெரிய… வாய்ப்பேயில்லை, ராஜா!

யார் யாருக்கோ தமிழில் அலட்டக் கை கொடுத்த/கொடுக்கும்/கொடுக்கப் போகும் தெய்வமான பாரதி இந்த சமயத்தில் மோடிக்கும்… ஹி, ஹி!

இதன் மூலம் மோடி ஒரே கல்லிலே இரண்டு மாங்காய் அடித்தார் என்பது திண்ணம்.

ஒன்று, தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் அவரைப் போற்றும் – ’ஒரு இந்திக்காரன் என்னமா தமிழ்ப் பாட்டு படிக்கிறான்! நம்ம ஊர்லேயும்தான் இருக்குதே, துண்டு சீட்டு!’ இரண்டு, ‘காசியைப் பார்த்தாயா? எவ்வளவு பேர் போன இடம்? நாளைக்கு இதுதான் சூப்பர் ஊராகப் போகுது!’ என்ற கெத்து!

இருப்பினும், எனக்குத் தெரிந்து இதுவரை இருந்த பாரதப் பிரதமர்கள் ‘வணுக்கம், நெல்லா இர்க்கீங்கலா? எங்கல்க்கு வோட்டு போடுங்கோ’ என்பது தவிரப் பேசியதில்லை. ஆனால், இந்த விஷயத்தில் இவர் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ராவாகவே இருக்கிறார். நல்லதுதான். குறைந்த பட்சம் வட இந்தியப் பத்திரிக்கையாளர்கள், ‘யே பார்த்தி கோன் ஹை? உஸ்கே பாரே மே தோடா ஜான்காரி கர்லே!’ என்று பாரதியைப் பற்றித் தேட வைத்தமைக்கு நன்றி.

தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து

சிறு வயதில் வேலூரில் ந. கிருட்டிணசாமி உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் போது தினமும் நடக்கும் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் மூன்று/நான்கு பத்தாம் வகுப்பு மாணவிகள், கொஞ்சம் போலப் பிசிறு தட்டினாலும், கேட்பதற்கு நன்றாக இருக்கும் இரண்டு பாடல்களைப் பாடுவர்.

ஒன்று சுத்தானந்த பாரதி எழுதிய மதசார்பற்ற ‘அருள் புரிவாய் கருணைக்கடலே!’, மற்றொன்று, மனோன்மணீயம் பெ சுந்தரனார் எழுதிய (மீண்டும் மதசார்பற்ற) ‘நீராரும் கடலுடுத்த’ என்ற தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து.

ரொம்ப நாள் கழித்துத்தான் சுந்தரனார் எழுதியதைக் கொஞ்சம் வெட்டி வெறுமனே தேவையானதை மட்டும் கலைஞர் வைத்துவிட்டார் என்பது தெரிந்தது.

You see… முதல் பத்தி, தமிழ்த்தாயை வருணித்து – ‘நீதான் பரதக் கண்டத்துக்கே முகம். உன் நெற்றி சந்திரன் மாதிரி. உன் திலகத்தோட வாசனை ஊரையே கூட்டும். நீ ரொம்ப யூத்து!’ இப்படி எல்லாம் சொல்லி, ‘நீ நல்லா இரு! எங்களையும் நல்லா இருக்க வாழ்த்து!’ என்று பாடினார். அதில் பிரச்சினையே இல்லை.

ஆனால், அடுத்த பத்திதான் எல்லோருக்கும் கொஞ்சம் பீதியைக் கிளப்பிவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.

அப்படி என்ன சொல்லியிருக்கிறார் இரண்டாம் பத்தியில் அவர்?

நீ எல்லாம்வல்ல கடவுள் மாதிரி. (கழகங்களுக்குக் கடுக்காய்!)
நீதான் மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம், துளு போன்ற மொழிகளுக்குத் தாய்! (ஒரே அடியில் மொத்த ஸ்டேட்டும் சண்டைக்கு வந்துவிடும்! ஏற்கனவே அவிய்ங்களுக்கும் நமக்கும் வாய்க்கால் பிரச்சினை!)
நீ அந்த சமஸ்கிருதம் போல ஒண்ணுமில்லாமல் போகாமல் இன்னிக்கும் கலக்குகிறாய்! (போச்சு! ஆரியர்கள் சண்டைக்கு வருவாங்களே!)
நடுவில் சில பேர் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடும் போது எழுந்து நிற்கவில்லை என்ற சிலபல சச்சரவுகள் வேறு!

ஆகையால் திரு ஸ்டாலின் இரண்டு நாட்களுக்கு முன், ’இனிமேல் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துதான் தமிழ்நாட்டின் மாநில கீதம்; இதுதான் ராகம் (முல்லைப் பண்/மோகனம்); இதுதான் தாளம் (மூன்றன் நடை; திஸ்ரம்); பாடும் போது எல்லோரும் எழுந்து நிற்க வேண்டும்’ என்று அரசாணை பிறப்பித்தவுடன் வழமை போல இரண்டாம் பத்தியைப் பற்றி மறந்த (என்னையும் சேர்த்து) பலர் விழித்துக் கொள்ள… அரசியலிலே இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா!

ந.கு. (நடுக்குறிப்புங்க!):

ஐயா முனைவர் ரமணி நாயுடு இது பற்றி எழுதிய கருத்து... மற்றும் தொல்காப்பியத் தமிழில் அவர் குரலில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தும்...

வியாபார காந்தம்

அன்பே சிவம் படத்தில் ஒரு தெருநாடகப் பாடல்!

‘இய்யாங், இய்யாங்!’ என்று நல்ல ஒரு பறைக்கொட்டுடன் நாட்டுக்கொரு நற்செய்தி சொல்ல விழையும் அந்தப் பாடலில், ஒரு கோரஸ் வரும்.

‘வெள்ளுடை வேந்தே வாழ்க!

வியாபார காந்தமே வாழ்க!’

வெள்ளுடை வேந்தே?

ஓ! வெள்ளை உடை போட்ட ராஜாவே! ஓகே!

அது என்னடா வியாபார காந்தம்?

பாட்டிலேயே கமலும் கேட்பார்.

அதற்கு அவருடன் இருந்த ஒரு கருப்புச்சட்டை சகா, ‘Business Magnetன்னான்!’ என்பார். அதற்குக் கமல் Magnateஐ Magnet என்று புரிந்து கொண்ட அரைகுறையைப் பார்த்துத் ‘தூ!’ என்று துப்பிவிட்டு மேலே கம்யூனிச சுவிசேஷம் பரப்பச் செல்வார்.

நகைச்சுவைக்காக வைக்கப்பட்ட அந்த ஒரு சொற்றொடர், கடந்த 18 ஆண்டுகளாக தமிழ் பேசும் நல்லவர்கள் மத்தியில் ‘Business Magnet’ ஆகவே உருவெடுத்து, இப்போது நாடி, நரம்பு, மொழிபெயர்ப்பு இப்படி எல்லா இடத்திலும் ‘Magnate’, ‘Magnet’ ஆக மருவித் தழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. யாரோ சொன்னது போல, ‘இங்கிலீஷ்தான் ததிங்கிணதோம் என்றால் தமிழும் தளாங்கு ததிங்கிணதோம்!’ ஆக இருக்கிறது!

ஆக மொத்தம், தமிழை தமிழனுக்குச் சரியாக நினைவுறுத்த மொதல்லே சொன்னோமே, அந்த ஒரு இந்திக்காரன்தான் வரணும் போல இருக்கு!

#sriGINthoughts

ஏகாம்பரத்தின் பார்வையில் அண்ணாத்தே!

2021-11-04T09:14:00.006-07:00

அன்புள்ள தலைவன் ரஜினிக்கு

பேட்ட ஏகாம்பரம் எளுதிக்கறது.

நல்லா இருக்கியா தலைவா? போன வாரம் ஏதோ உடம்பு சரியில்லேன்னு காவேரி ஆசுபத்திரி போயிருந்தியாமே? ஆமா? அது வயசானவங்க ஆசுபத்திரியாமே? தொண்டை வளியா ஏதோ கொழாய் வுட்டு அடைப்பு எடுத்தாங்களாமே? தந்தியிலே படிச்சேன். பேஜாரா பூட்ச்சுப்பா! ஒனுக்கு ஏளரை சனின்னு நெனக்கிறேன். தேர்தல்லே நிக்க மிடில. இப்போ உடம்பு சரியில்லே. பேசாத ரிட்டையர்டு ஆகிடேன்? நான் கூட தர்பார் படத்துக்கு அப்பாலிக்காவே சொன்னேன். நீதான் கேக்கலே! இன்னா செய்யறது? ஆனா ஒண்ணியும் கவலைப்படாதே! குரு பெய்ர்ச்சி ஒரு வாரத்துலே வருது. அப்பாலே அல்லாம் சரியாயிடும்.

தீபாவளிக்கு அண்ணாத்தே வருதுன்னு ஒரே அல்லோலகல்லோலம் – அட நம்ம சன் டிவியிலேதாம்ப்பா! வெளியிலே தான் ஒரே கொரோனா படுத்துதே! என்னா கேட்டே? தடுப்பூசியா? போட்டுக்கினேன் தலைவா! கோவாசீனாவா எதுவோ? ரெண்டு தபா போட்டுகினேன். நம்ம கோபாலுதான், ‘டேய் ஏகாம்பரம்! உனுக்கு லிவரு அப்பீட்டு ஆயிடுச்சு! கொரோனா வந்துச்சுன்னா அம்பேல்’னு பயமுறுத்தினான். ஒரே பேஜாரு, இந்த மாஸ்க்கு போடுறதுதான். ஆனாலும் நான் போட்டுக்கினு போயிடறது கண்ணு! எனுக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சுன்னா அப்பாலே தனத்தோட நெலமை? அதுதொட்டு கவனமா இருக்குறேன்.

வளக்கம் போல இன்னிக்கு காலீலே எண்ணை தேச்சு குளிச்சுட்டு ஆல்பர்ட்டாண்ட ஜகா வுட்டேன். என்னா கேட்டே? கூட யாரா? வேற யாரு, நம்ம தனமும் கோபாலும்தான். சேகரு வேலைக்கு போறாம்பா. கம்பூட்டர் கம்பேனிலே வேலை. புள்ள ராப்பகலா வேலை செய்யுது. இன்னாடான்னு கேட்டா ஏதோ மலைப்பாம்புன்னுறான்; நம்ம புல்லட்டு ஜாவான்னுறான்; எதைக் கேட்டாலும் பக்கு பக்குன்னுறான். நான் கூட இன்னாடா இது சேகரு, ஏதோ கெட்ட வார்த்தை மாதிரி கீதேன்னு கேட்டேன். அவன் சிரிச்சிக்கினே, ’நைனா, கம்பூட்டரு தப்பாச்சுன்னா பக்குன்னு சொல்லுவோம். பக்குன்னா பூச்சி!’ன்னான். நானும் சிரிச்சுக்கினே ‘பூச்சின்னா அந்துருண்டை போடுங்கடா’ன்னு சொன்னேன். பின்னே, சும்மாவா! நானும் ரொம்ப இண்டெலிஜெண்ட்லிதானே!

அண்ணாத்தே படம் கொஞ்சம் போல பரவாயில்லே கண்ணு! உனுக்காக உக்காந்துக்கினேன்.

அந்த சிவா பையன் அசித்து குமாரை வெச்சு நெறைய படம் வெச்சு செஞ்சிட்டு இப்போ உன் பக்கம் வந்துக்கினான்.

வழக்கம் போல நம்ம பாலு உனுக்காக பாட்டு பாடும் போது கண்ணுலே தண்ணி வந்துடுச்சிப்பா! என்னா கொரலு!

அதுக்கப்புறம் ஒரே அழுவாச்சி கண்ணு! உனுக்கு உன் தங்கச்சின்னா அவ்வளவு இஷ்டமா கண்ணு? வெங்காயம் நறுக்கி கண்ணுலே தண்ணி வந்திடும்னு சொன்னாலே வரப் போவற மாப்பிள்ளையை நொறுக்குறியே அங்கதான் நிக்குறே நீய்யு!

ஆமா, நடுவுலே நம்ம கிஸ்பூவும் மீனாவும் எதுக்கு வந்தாங்க? அவங்க வூட்டுக்காரங்களை போட்டுத் தள்ளிட்டு உன்னைய திரும்பவும் கட்டுறோம்னு சொன்னதும், தனத்துக்கு ஒரே கோவம்! ‘அடி செருப்பாலே! இன்னா நெனச்சுக்கினாங்க இவளுங்க! இத்தையும் கேட்டுக்கினு உன் தலைவன் சிரிச்சிக்கினு இருக்கானே? தூ!’ன்னவும் எனுக்கே ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சுப்பா? இன்னாச்சு கண்ணு? நீ இந்த மாதிரி சீன் எல்லாம் செய்யவே மாட்டியே?

பிரகாசு ராசு உன் கூட ராசி ஆகி, அவன் காலிலே விழவும் எனக்கு பகீல்னு ஆயிடுச்சு. இன்னாடாது இருந்த ஒரு வில்லனையும் தலைவன் பேசியே கரீக்டு செஞ்சிட்டாரேன்னு!

அப்புறம்தான் புரிஞ்சுச்சு, உன் தங்கச்சிக்காக நீ கல்கத்தா போக, அங்க அதோட கஸ்டம் போவறதுக்கு அதுக்கு நிழலா இருக்க, இருக்குற இன்னும் ரெண்டு வில்லனை போட்டுத்தள்ள, கோபாலு, ‘இதோ இந்த எடம் வேதாளத்துலே வந்துச்சு! அதோ அந்த எடம் வேதாளத்துலே வந்துச்சு!’ன்னு சொல்ல, தனம் தங்கச்சி செண்டிமெண்டுலே அவங்க அண்ணன் தேவராஜியை நெனச்சு மூக்க சிந்த, நான் மண்டையை பிச்சுக்க, என்னமோ போ, ஒரே கடுப்புலி!

ஏன் கண்ணு? உனுக்கு மூணு வில்லன், மூணு ஈரோயின் வேணுமா? அது நாயமா சொல்லு? அதுலியும் நம்ம நயனு இண்ட்ரோலுக்கு அப்புறம் நீ சொல்றது எல்லாம் ஃபோன்லே கேட்டு கேட்டு நம்ம ராகுல் காந்தி மீட்டிங்கிலே தங்கபாலு கணக்கா சொல்லுது. அவ்வளவுதான். அது சரி? உன்னை ஏன் கால், கால்னு கூப்புடுது? நீ வேற அதை பட் பட்னு கூப்பிட்டே… எல்லாம் செல்லம்தான் இல்லே? ஒரே லவ்ஸுதான் கண்ணு!

உன் படத்துலே எப்பவுமே காமெடி நல்லா இருக்கும். இதுலே சுத்தம்! தேட்டருலேயே ஒரே ஒரு இடத்துலேதான் அல்லாரும் சிரிச்சோம்! உன் தங்கச்சி கடோசிலே அடி வாங்கினவன் கிட்டே போயி, ‘உன்னை யாரு அடிச்சாங்க, சொல்லுங்க பிளீஸ்’னு கெஞ்சிச்சா, ஒரே டமாஸு!!

அந்த வில்லனுங்க ரெண்டு பேரும், பேரு இன்னா, பர்கரா – சும்மா சவுண்டுதாம்பா! உனுக்கு அந்த பயலுங்க எல்லாம் ஈக்குவலே இல்லப்பா! அதுனால நமக்கு நெறையவே போர் அடிச்சுச்சுப்பா!

உனக்கும் பஞ்ச் டயலாக்கு கிடையாது. எக்கச்சக்கமா மெகா சீரியல் கணக்கா அளுவறே! எதுக்கெடுத்தாலும் தங்கச்சி தங்கச்சின்னு உருகறே! நானும் எத்தனை நேரம்தான் முட்டு கொடுக்குறது? ஏதோ தனத்துக்கு கொஞ்சம் புடிச்சிருந்துச்சோ பரவாயில்லே! நானும் கோபாலும் அப்படியே நீ எப்போ ஃபைட்டு போடுவேன்னு வாயைப் பொளந்துக்கினு இருந்தோம். அவ்வளவுதான்!

பாட்டுலே ‘தங்கம், தங்கம்’ நல்லா இருந்துச்சுப்பா. படம் முடிஞ்சவுடனே அதையே முணுமுணுத்துக்கினே வந்தோம்.

படம் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் தனம் அவ அண்ணன்கிட்டே போன் போட்டு பேசுச்சு. ஒரே பாசமலர்தான்னு வெச்சிக்கயேன். உன்னை ஒரேயடியா தலைலே வெச்சுக்கினு ஆடுச்சி. நானும் கோபாலும் பேசாம மோட்டுவாயை பார்த்துக்கினு இருந்தோம். அப்படியே அண்ணாத்தேலே எல்லாரும் பக்கம் பக்கமா பேசுற மாதிரியே, இதோ, இன்னும் பேசிக்கினே இருக்காங்க!

ஒரே பசி கண்ணு! நான் இப்பவே முடிச்சுக்கிறேன். போய் ஜொமாட்டொவுலே பிரியாணி சொல்லணும். தமிழ் பேசுற ஆளா, நம்ம சாப்பாட்டை ஆட்டையப் போடாத ஆளா கிடைக்கணும். சூரக்கோட்டை மதுர வீரனை வேண்டிக்கிறேன் கண்ணு!

திரும்பவும் சொல்றேன் தலைவா! உன்னோட ரசிகருங்க அல்லாருக்கும் நாப்பது அம்பது வயசாயிடுச்சு. இளவட்டம் எல்லாரும் உன்னைய வயசாளியாத்தான் பாக்குது! அதுனாலே உன் வயசுக்குத் தோதா நல்ல ரோல் பண்ணு. இனிமே துட்டு பண்ணி இன்னா செய்யப்போறே? போதும் தலைவா! உடனடுத்த ஸ்டாலினைப் பாரு தலைவா! ஒரேயடியா சிக்ஸர் அடிக்குதாம். நீ மட்டும் டக்கவுட்டு ஆயிடாதே கண்ணு!

எங்களைப் பத்திக் கவலைப்படாதே! பழைய படத்தை ஓட்டி ஓட்டி பார்த்துக்கிறோம். அதுக்குதான் எத்தினி சேனல் இருக்குது, அது போதும்!

உனக்கு புத்தி வரணும்னும் மதுர வீரனை வேண்டிக்கிறேன்.

மாஸ்க்கு போட்டுக்கோ. வெளியே போவாதே. வூட்டோடயே இரு.

இப்படிக்கு,

உன் நலம்விரும்பி

ஆர் கே நகர் ஏகாம்பரம்.

#sriGINthoughts #reviews #tamilmovies

கணவாய்க் களி!

2021-10-07T05:18:00.006-07:00

கடந்த பத்து நாட்களாக வீட்டில் ஒரே கவிச்சி வாடை. எதைக் கேட்டாலும் Squid Game, கொரியன் தொடர், அது இது என்று ஒரே அலம்பல்.

சரி, அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்று உட்கார்ந்தால் அடுத்த 9 மணி நேரங்கள் (ஒரு நான்கு நாட்களாக, ஹி ஹி!) தொலைக்காட்சி முன்னால் ’ஐபிஎல்’ஐயும் தாண்டிக் கட்டிப் போட்டுவிட்டது. நம்மைக் கட்டிப் போட நிறைய கயிறு வேண்டும் என்பது தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் அறியும். 😉 இருப்பினும்…

2009ல் எழுதிய கதையைப் பற்பல தயாரிப்பாளர்கள் உப்பில்லாத பண்டம் எனத் தூக்கி எறிய, கடைசியில் ஜாக்பாட் அடித்தது நெட்ஃப்ளிக்ஸ்தான். இன்று உலக நாடுகளில் 90க்கும் மேற்பட்டவற்றில் பிட்காயினுக்கு அடுத்தபடியாக ரத்தப் புகழுடன் விளங்குவது இந்த ஆட்டம்தான்.

கதை – தமிழ்ப்படக் கதைதான் (தப்பு! தப்பு! தமிழ்ப்படங்கள் காப்பி அடிக்கக் கூடிய கதைதான்! 😊). வாழ்க்கையின் அடிமட்ட மக்களுக்குத் தேவை என்ன? பணம், நிறைய பணம். Parasite படத்திலேயே நாம் (வாழாத வடக்கு இல்லை; தேயாத தென்) கொரியாவில் இருப்பவர்களுக்கும் இல்லாதவர்களுக்குமிடையே இருக்கும் இடைவெளியைக் (எவ்வளவு இ!) கவிதையாகக் கண்டோம். இதில் குருதியாகக் காண்கிறோம். அம்புடுதேன்!

பணப் பற்றாக்குறை உடைய நூற்றுக்கணக்கானவர்களை ஒரு கும்பல் ஆறு விளையாட்டுக்களை ஆட அழைக்கிறது. ஆறிலும் வென்றவருக்கு நிறைய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய பணம் தருவதாக ஆசை காட்டுகிறது. (அதிகமில்லே ஜெண்டில்மேன்! ஒரு 250 கோடி ரூபாய்தான்!) கடனில் மூழ்கி மூச்சிழந்து கொண்டிருக்கும் பலருக்கு இது ஒரு துடுப்பாக விளங்க, முதல் ஆட்டத்தில் இறங்குகின்றனர். ஆடிய பிறகுதான் என்ன விபரீதம் என்பது புரிகிறது. விபரீதத்தைத் தாண்டி வென்றது யார்? சிந்திய ரத்தத்தின் விலை என்ன? இருப்பவர் வென்றனரா, இல்லாதவர் வென்றனரா? இதையெல்லாம் வெள்ளித்திரையில் காண்க!

விளையாட்டுக்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். நாம் சின்ன வயதில் விளையாடிய பாண்டி விளையாட்டு, கோலி குண்டு, உள்ளே/வெளியே மாதிரியே கொரியாவில் குழந்தைகள் ஆடிய விளையாட்டுக்களைச் சற்று நவீனப்படுத்திப் பெரியவர்களை ஆடவும் சாடவும் செய்துள்ளனர்.

நடிப்பு சுமார் ரகம்தான்.

வசனங்கள் வசைகள்.

கொச்சையாக, அழகியல் இல்லாத வகையில் காட்சி அமைப்புகள்.

ஏறத்தாழ இதுதான் நடக்கப் போகிறது என்று தெரியும், இல்லாத ஒரு சஸ்பென்ஸ்.

இருந்தாலும் எதற்காக 9 மணி நேரம் உட்கார்ந்தேன்? மனித மனத்தின் வக்கிரம்தான். இயல்பு வாழ்வில் கரப்பான் பூச்சியைப் பார்த்தவுடன் ஓடும் நம்மை, இதில் ரத்தம் அருவியாய்ப் பீறிடப் பீறிடக் கண் கொட்டாமல் அதையே பார்க்க வைத்தது எது? அந்த 250 கோடியா?

ஒரு காட்சியில் வரும் வசனம் அதை அழகாகப் படம் பிடித்திருந்தது. ‘ஏழைக்கும் பணக்காரனுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய ஒற்றுமை இருக்கிறது. இருவருக்கும் தம்மிடம் இருக்கும் பணத்தைக் கொண்டு வாங்கும் பொருட்களின் மேல் பற்று இருக்காது.’ வாழ்வதற்காக உணவு வாங்கும் ஏழை, காக்காய் பிரியாணியாக இருந்தாலும் சரி, சரவணபவன் சாம்பார் சாதமாக இருந்தாலும் சரி, அவனுக்கு வயிறு நிரம்ப வேண்டும், அவ்வளவுதான். அதே போல பணக்காரனுக்கு வாங்குவது ரோலெக்ஸ் கடிகாரமாக இருந்தாலும் சரி, ரோல்ஸ் ராய்ஸ் காராக இருந்தாலும் சரி பெரிதாக ஒன்றும் வித்தியாசம் இல்லை.

ஒரு வேளை நம்மில் பணம் இல்லாதவருக்கு, ‘எனக்கு இவ்வளவு பணம் கிடைக்கும் எனில் நான் இந்த ஆட்டத்தில் இறங்கி இருப்பேனா?’ என்று ஒரு ஏக்கம் கலந்த அச்சக் கேள்வியும், பணம் இருப்பவருக்கு, ‘பணத்துக்காக மக்கள் இப்படி எல்லாம்கூடச் செய்வார்களா?’ என்று, தான் வந்த பாதை மறந்த கேள்வியும் எழுமோ என்னவோ? அதனால்தான் அவ்வளவு நேரம் ரத்தத்தில் நனைந்தோமோ என்னவோ?

ரத்தம் ஒரே நிறம்!

#sriGINthoughts #review #squidgame

ஏகாம்பரத்தின் பார்வையில் சார்பட்டா பரம்பரை!

2021-07-25T09:22:00.000-07:00

அன்புள்ள தம்பி ரஞ்சித்துக்கு,

ராயபுரம் ஏகாம்பரம் எளுதிக்கறது.

நல்லா கீறியா தம்பி? எல்லாத்துலேயும் நீலம் நீலம்னு சொல்லிக்கினு உஜாலா சொட்டு நீலம் மாதிரி ஆவலியே கண்ணு?

நேத்து நம்ம அம்மாசாணியிலே சார்பட்டா பரம்பரை பாத்துகினேன்ம்பா! சும்மா சுகுரா இருந்துச்சுப்பா!

ஒடனே உனுக்கு கடுதாசி எளுதணும்னு தோணிச்சா, அதான் உக்காந்துகினேன்.

பாக்ஸிங் பத்தி கதை கட்டச் சொல்லோவே சும்மா ஜிவ்வுன்னு இருந்திச்சுப்பா. நான் சின்ன புள்ளையா இருந்தப்போ நம்ம நைனா இந்த மேட்சுக்கெல்லாம் இட்டுகினு போவாரு. நீ சொன்ன அத்தினி பரம்பரையும் அப்புடியே கண்ணு முன்னாடி ஆடுச்சுன்னா பார்த்துக்கியேன்!

நம்ம ஆரியா உரிச்ச வாளப்பளம் கணக்கா இருந்தாக்கூட நல்லா பாடி ஏத்தியிருக்குது! இன்னா, அளுவாச்சி சீன்லே எல்லாம் கொஞ்சம் சிரிப்பாச்சி ஆயிடுச்சி! ஆனா சும்மா கால்பாடம் குடுத்துக்குனு பட்டாம்பூச்சி மாதிரி தாவித் தாவி அடிக்கச் சொல்லோ நானே எழுந்து அடிக்கலாம் போல இருந்துச்சு! ஆனா, முடியலே கண்ணு! ஒரே முதுகு வலி! வயசாயிடுச்சு இல்லே! கூட கோபாலுதான் இருந்தான். ‘டேய்! செவுள்லே வுட்டேன்னா! ஏளு களுத வயசாச்சு, பாக்ஸிங் கேக்குதா உனுக்கு!’ அப்டீன்னு சவுண்டுவுடவே கம்முனு ஒக்காந்துக்கினேன்.

அந்த ‘டாடி’ பீட்டர் வுட்டுக்கினே ஆரியாவ உசுப்பேத்திக்கினே இருந்தானா… அவன மாதிரியே எங்கூட்டாண்ட கூட ஒரு டிங்கு ஆளு இருந்தாப்பல! அவரும் இப்டிதான் ஒரேயடியா பீட்டர் உடுவாரு. அவங்க வூட்டுலே கேக்கு, மாட்டுக்கறி எல்லாம் கெடைக்கும். எங்க நைனாவுக்கு நல்ல தோஸ்த்துகூட. இப்போ அவரு புள்ளகூட கல்ப்புலே பாய்ங்க ஊருக்கு, அதாம்பா துபாய், போய் நல்லா துட்டு பாத்துக்கினான்.

நான்தான் எங்கம்மா பள்ளிக்கூடப் பையைத் தூக்குடான்னு திட்டச் சொல்லோ, ஆர்பராண்ட போய் சின்ன சின்ன வேலை செஞ்சு, துட்டு பாத்து, பீடி வலிச்சுக்கினு, எம்ஜிஆர் படம் மொதல் ஷோவுக்கு அடாவடி செஞ்சி டிக்கட்டு வாங்கிக்கினு, சல்பேட்டா அடிச்சு, வவுறு காய்ஞ்சு… எல்லாம் பாளாப் போச்சுப்பா! அப்பத்து இருந்து ஏதோ எலீக்சன் வருதா, கொஞ்சம் தோதாக் கீது! கைலே கொஞ்சம் துட்டும் புரளுது.

எம் பொஞ்சாதி தனமும் இத்தினி நாளு, உன் படத்துலே கபிலன் பொஞ்சாதி மாரியம்மா திட்டறாமாதிரி திட்டி திட்டி பையன் சேகரை ஒளுங்கா படிக்க வெச்சி ஏதோ அவன் ஒரு நெலமைக்கு வந்துட்டான்.

ஆரியாவை அவங்க அம்மா தொடப்பக்கட்டைலே பொளக்கும் போது, நம்ம அம்மாவும் இப்டி பொளந்து இருந்தா நாமளும் ஒளுங்கா இருந்திருப்போமோன்னு தோணிச்சு ரஞ்சித்து! சோக்கா காமிச்சுக்கினே கண்ணு! நல்லா இரு.

ஒரு நிமிட் இரு. கண்ணு வேர்க்குது…

அது யாருப்பா அது – ஆரியாவோட பொஞ்சாதி? பஷ்ட் நைட்டுலே ஒரு குத்தாட்டம் போட்டுச்சு பாரு! அல்லு வுட்டுடுச்சி எனுக்கு! பக்கத்துலே தனத்தாண்டே கேட்டென்: ‘இன்னாமே! நீ இப்டி எல்லாம் ஆடவேயில்லையே?’ அதுக்கு அது, ‘ஆமா! நீ ஆரியா மாதிரி இருந்தா நான் கூடத்தான் ஆடியிருப்பேன்! புள்ளைக்கு கடாமாடு வயசாயிடுச்சு! கெளத்துக்கு குத்தாட்டம் கேக்குதா?’ அப்டீன்னவே நான் கம்முனு குந்திக்கினேன். இருந்தாலும் நான் அப்போ கேட்ட அந்த பறைக் கொட்டு நியாபகம் அப்படியே வந்துடுச்சிப்பா! அந்தப் புள்ளை சந்தோசு அட்டகாசமா மீஜிக் போட்டுக்கீது! நல்லா எஞ்சாய் பண்ணட்டும் எஞ்சாமி!

அப்பாலே அதே பொண்ணு, மேட்சுக்கு முன்னாலே தொடுப்பு வெச்சுக்கக்கூடாதுன்னு கட்டுப்பாடியோட இருந்தப்போ, எனுக்கு உடம்பு சரியில்லாதப்போ தனம் வெரதம் இருந்ததுதான் நெனப்பு வந்துச்சுப்பா! புருசனும் பொஞ்சாதியும் ஒண்ணா இருக்க எவ்வளவோ வளி இருக்குது இல்லே?! சூப்பரு கண்ணு!

அவங்களுக்கு நிச்சயம் பண்ணும்போது அந்தப் பெருசு, ’நிலம் சாட்சியாக, சுத்தி இருக்கும் கடல் சாட்சியாக, 42 வகை அரிசி சாட்சியாக…’ அப்டீன்னு சொல்லிக் கடோசிலே சாமி பேரு எல்லாம் சொல்லும் போது மயிர்கூச்சலாயிடுச்சுப்பா. நமக்கு சாமி நம்மளச் சுத்தி இருக்கிறது தான் இல்லே?! டக்கரு!

ஆமா!? படத்துலே இன்னா ஒரு ஐநூறு பேரு இருப்பாங்களா? ஒரே ஜனம். எவனைப் பார்க்கறது? எவனை வுடறது? ஒரே கன்பீசனா ஆயிடுச்சு. அப்பறம் கோபாலுதான் சொன்னான், ‘ஏகாம்பரம், நம்ம ஏரியாவே ஒரே நசநசன்னுதானே இருக்குது. அதான் காட்டியிருக்கான்!’ அதுகூட சர்தான்.

எப்பவும் போல ஆரியா அவன் கோச்சரு – அதாம்பா ரங்கன் வாத்தியார் மானத்தைக் காப்பாத்த பெட்டு கட்டி வேம்புலிய அடிக்கிறேன்னு சொல்ல, அதுக்குள்ளே ஆயிரம் கஷ்டம் வர, ஆரியாவுக்கு தொப்பை வெளியே வர, நமக்கு கொஞ்சம் கொட்டாவி வர, இண்ட்ரோலுக்கு அப்பாலே தனம் உள்ளார போயிடுச்சி. இன்னாமேன்னு கேட்டென். ‘ஐயே! துண்றதுக்கு சோறு வடிச்சிட்டு வரேன்’னு சொல்லிச்சா. நானும் வாட்ஸாப்புலே நித்தியானந்தா வீடியோ கொஞ்ச நேரம் பார்த்துகினேன். (அந்தாளு குஜாலா கைலாசத்துலே கீறாரு! அவரப் பத்தி படம் எடேன்!?)

அந்த ஆளு பசுபதி இன்னா ஆக்ட்டு குடுத்துக்கீறாருப்பா! கண்ணுலியே அம்மாம் ஜனத்தையும் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கினு… ப்ப்ப்பா!

கூடவே அந்த டான்ஸிங் ரோஸ் – யம்மாடி! இன்னா ஒடம்பு அது! சும்மா ரப்பர் மாதிரி வளையுது! நான் கூட சேகரை கூப்புட்டுப் பாருடான்னு சொன்னேன். அவன், ‘இரு நைனா! டிக்டாக் வீடியோ போட்டுட்டு வரேன்!’னு சொன்னான். இந்த காலத்து புள்ளீங்களுக்கு மருவாதையும் கெடையாது, பளசோட அருமையும் தெரியாது. எல்லாம் பட்டாதான் தெரியும்.

ஆனா, அந்த லாஸ்ட்டு ஃபைட்டு செம செம செம! இன்னா ஆக்ரோசமா இருந்துச்சி தெரியுமா? எல்லாம் முடிஞ்சப்போ ரோஸு, ‘இன்னிக்குதான் நீ நெசமா கெலிச்சுக்கினே’ன்னு சொல்றதும், மாரியம்மா ‘எதுக்கு பரம்பரை, பெருமைன்னு அடிச்சுகிறீங்க! வெளையாட்டுதானே இது?ன்னு சொல்றதும், சும்மா குவார்ட்டரு அட்ச்ச மாதிரி ஜிவ்வுன்னு ஏறிச்சுப்பா!

கரீட்டுதான். வெளையாட்டுக்கு நடுவுலே எதுக்கு பால்டிக்ஸு? காங்கிரஸ்காரன் வர்றான். தீம்கா வர்றான். அதீம்கா வர்றான். அல்லாரும் கபிலன் மாதிரி அப்பாவி ஜனத்தைப் போட்டு வாங்கறாங்க. அத்த அலேக்கா சொல்லிக்கினே பாரு, அங்கதான் நீ நிக்கிறே!

கொஞ்சம் படத்தை இளுத்துப் புடிச்சிருந்தீன்னா சூப்பரா இருந்திருக்கும். ஆனா நடிச்ச எல்லாரும் சும்மா வெளுத்து வாங்கிட்டாங்க. ஃபைட்டு எல்லாம் சூப்பரு. அந்தகாலத்து மணிக்கூண்டு, குடிசைங்கோ, பெல்பாட்டம் சராய், ஸ்டெப்பு கட்டிங்கு, இப்டி எல்லாம் ரொம்ப கண்ணு குத்திப் பாம்பு கணக்கா செஞ்சிருக்கறது நல்லா இருந்துச்சு. ஏன்? அந்த சல்பேட்டா காய்ச்சுற தொட்டி, அந்த செவுப்பு தண்ணி… சூப்பருப்பா! யாரு கண்ணு ஆர்ட்டு?

ஆக மொத்தம், காலா, கபாலின்னு போயி என் தலீவன் ரஜினிக்குப் படம் எடுத்ததுக்கு அப்பாலே இப்போ நெஜம் ஜனத்தைப் பத்திப் படம் திரும்பவும் எட்த்துக்கிறே! அதுக்கு ஒரு சல்யூட்டு கண்ணு!

படம் நீலம் எல்லாம் இல்லே! பச்சைதான்!

நல்லா இரு!

இப்படிக்கு

ராயபுரம் ஏகாம்பரம்.

பி.கு. நடுவுலே இட்லர் ஆட்சின்னு பசுபதி சொல்லுவாரே, அது யாரு? இந்திரா காந்தியா, மோடியா? மோடின்னு கண்டி சொல்லிடாதே! அப்பொறம் வடசென்னை நாடுன்னு தனியா கேட்க ஆரம்பிச்சிடுவாங்க! 😊

கர்ணன் – பேரடையாளம்

2021-04-17T22:00:00.003-07:00

(5 min read)

(tl:dr)

Karnan is the story of how a celebrated life in an oppressed village turns into a bloody denouement. Even after 50 years of Indian independence (do you say even after 74 years?), the nature of struggle that such people face/d is something to be ashamed of, as a human. It will take a number of such movies to right-shift the narrative so that the quotient of oppression reaches zero eventually. Karnan is a movie full of symbolisms – animate and inanimate. Mari Selvaraj has drawn heavily from the folklores, Mahabharata, and the contemporary life. Though a bit preachy and draggy at times, it is an important (second) film for him.

As Bhargav said, Dhanush is a shoe-in😜 for yet another National Award. And in the movie-cookie time after the show last night, we discovered many symbolisms/directorial touches courtesy Maanasa. 💓

******

சமீப காலங்களில் தமிழில் வந்துள்ள ஒடுக்கப்பட்டவர் பற்றிக் குறிப்பிடப்படக்கூடிய படங்கள் ஐந்து.

மெட்ராஸ், கபாலி, காலா, பரியேறும் பெருமாள், மற்றும் இப்போது கர்ணன். (அசுரனையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்தான்; ஆனால் அது இவையளவுக்கு அரசியல் பேசவில்லை).

மெட்ராஸ், இலைமறை காய்மறையாக தலித்துகளுக்கும் ஒரு அடையாளம் வேண்டும் என்பதை ஒரு சுவரின் வாயிலாக வரைந்தது.

ஒருவரைப் பார்த்தவுடன் முதலில் நாம் கவனிப்பது அவர்களின் ஆடைகளைத்தான். தலையில் துண்டா, கக்கத்தில் துண்டா? வேட்டியா, கால்சட்டையா? செருப்பா, ஷூவா? என்று அவற்றைப் பார்த்தே நாம் அவர்களை எடை போடுகிறோம். கபாலியில் ஒரு மனிதனின் ஆடைகளை வைத்து ரஜினி முழங்கிய ‘நான் சூட்டு போடுவேன்டா! கெத்தா இருப்பேன்டா!’ அம்பேத்கருடைய சூட் கோட்டை மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது.

காலா, அவர்களின் வாழ்விடத்தை வைத்து நடக்கும் அரசியலைக் கூற முற்பட்டது. அழுக்கு, குப்பை, காலனி என்று எல்லோராலும் பழிக்கப்படும் இடம் கூடப் பறிக்கப்பட இருக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படும் போது ஏற்படும் வானவில் எதிர்வினைகள் காலா.

பரியேறும் பெருமாள், தலித்துகளின் கல்வியைக் குறிவைத்து அதன் முக்கியத்துவத்தை கொஞ்சம் சர்க்கரை அதிகமாக உணர வைத்தது.

இப்போது, கர்ணன்.

ஆடை, வாழ்விடம், கல்வி – எல்லாமே ஒரு மனிதனின் பெயருக்கு முன்னால், அவன் முகத்துக்கு முன்னால் நிற்கும் போது இரண்டாமிடத்தையே பெறுகின்றன.

பொடியன்குளம் கிராமத்தில் ஒரு பேரூந்து நிறுத்தம் இல்லை என்பது ஒரு முகப்புதான். ஆனால் அதனைச் சுற்றி நடக்கும் அனைத்து நிகழ்வுகளும் ஒடுக்கப்பட்டவரின் இப்போதுள்ள பெயர், முகம் பற்றிய அடையாளங்கள் மாற வேண்டும் என்பதை நோக்கியே கர்ணனில் பின்னப்பட்டிருக்கின்றன.

முதல் பாதி முழுவதும், அவ்வூர் மக்களின் வாழ்வியலைக் காட்டி - பன்றி வளர்த்தல், மூட்டம் போடுதல், மாடு மேய்த்தல், (மேற்குடியினரின்) நிலத்தில் உழைத்தல், படிக்க நினைத்தால் அதற்கு ஏற்படும் முட்டுக்கட்டைகள், எப்படியாவது போலீஸ்/மிலிட்டரியில் ‘செலக்‌ஷன்’ ஆகி முன்னேற வழி தேடுதல், பொம்மை முகம் வைத்து கன்னி பூசை, கிராமங்களுக்கே உரிய வினோதமான பூசை/சாங்கியங்கள்… இப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்துக்கும் ஆதார சுருதி அந்த பேரூந்து நிறுத்தப் பிரச்சினை. அது படீரென வெடிக்க, கர்ணன் வாள் ஏந்தி நிற்க, முடிவில் ஒரு சோகம் கலந்த சுபம்.

முகமே அடையாளம். பெயரே அடையாளம். உன் பெயர் ஸ்ரீ கணேஷா? நீ பிராமணனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். உன் பெயர் மாடசாமியா? நீ தலித்தாகத்தான் இருக்க வேண்டும். உன் பெயர் பேச்சியப்பனா? நீ செட்டியாராகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

இப்படி நூற்றாண்டுக் கணக்காக பெயரை வைத்தே ஒருவரின் சாதியையும் இனத்தையும் அடையாளம் கண்டு, பின் எவரும் பெயரை மாற்றி வைக்கும் போது, அதனால் ஏற்படும் வன்மத்தையும் வெளியாகும் வன்முறையும் இப்படத்தின் அடிநாதங்கள்.

இயக்குனர் மாரி செல்வராஜ் தன்னால் இயன்ற அனைத்து சிம்பாலிசங்களையும் படத்தில் புகுத்தியுள்ளார். சாம்பிளுக்கு சில:

முன்னங்கால் கட்டப்பட்ட கழுதை (பரி. பெருமாளில் நாய்; இதில் கழுதை)
ஸ்டேஷனில் அடி பின்னப்படும் போது ஆடும் அம்பேத்கரின் படம்
இறந்து போன தங்கை குறி சொன்னபடி வீட்டில் கிடைக்கும் அந்த உண்டியல் வெளிவருவது போல தனுஷின் தங்கைப்பாசம் மனதின் ஆழத்திலிருந்து வெளிவருவது
படமெங்கும் முகமற்று அந்த பொம்மையின் வாயிலாகக் காட்டப்படும் அச்சிறுமி (faceless millions)
கண்ணபிரான் சூது கவ்வச் செய்யும் போது வரும் மீன்பிடிக் காட்சிகள்
ஒரு உயிர் பிறக்கும் போது வரும் அன்னையின் அலறல்கள் அதே சமயத்தில் மற்ற உயிர்கள் சித்திரவதைப் படுவதின் அலறல்களை அழுத்தி மேலெழும் பின்னணி
தரையில் வரைந்த பிணத்தைச் சுற்றிய கோட்டில் தலை மட்டும் வரையப்படாமல் உரைந்த ரத்தம்
‘ஒருத்தன் ஜெயிச்சுட்டான்!’ என்ற உவகை வசனம்
‘அதுக்கப்புறம் யார் யாரோ வந்தாங்க; நீதி வாங்கித் தரோம்னு சொன்னாங்க!’ என்ற தலித் அரசியலின் நிதர்சன வசனம்
சம்பவஙகளின் உக்கிரம் அதிகமாக அதிகமாக, அந்தக் குதிரையின் நடை, ஓட்ட வேகமும் அதிகரித்தல்
இறுதியில் கட்டவிழித்துவிடப்பட்ட கழுதையுடன் குட்டிக் கழுதையும் சேர்தல்
மேலே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் drone போல கழுகு எப்போதும் கிராமத்தாரைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறது
இன்னும் பல…

குறிப்பாக மகாபாரதக் குறியீடுகள்:

ஆங்காங்கே சூரியக் காட்சிகள் விரவிக் கிடக்க…
கர்ணனும் திரெளபதியும் மாறி மாறி தளபதி ரஜினி டி-ஷர்ட் போட்டுக் கொள்ள…
திரெளபதி சுயம்வரத்தில் மீனைக் குறி பார்த்து அம்புவிடுவதைப் போல, இங்கும் கர்ணன் மீன் வெட்டி வாள் வெல்ல, அவ்வாளை அவன் பாண்டவர்கள் போலவே தன் தாயிடம் கொடுக்க…
’குருடனின் பிள்ளை குருடன்’ போலவே இங்கும் சூதாட்டத்தின் போது யோகிபாபுவின் ஒரு வசனம் ‘உன் அக்காளை ரெண்டாம் தாரமாகக் கட்டிக்கிறேன்!’ என்ற ஒரு வசனம் தொடர் சங்கிலி விளைவுகள் ஏற்படுத்த…
பாண்டவர்கள் (நால்வர்தான்) – தர்மம் ஏ(எ)மராஜாவின் உருவில் கர்ணன் பக்கம் நிற்க…
ஏமராஜாவே பீஷ்மராகவும் விளங்க – அவர் இறப்புக்கு அவரே நாள் குறிக்க…
கண்ணபிரான் வழக்கம் போல சூதுகள் பல புரிய…
கிராமப் பெரியவர் துரியோதனன் எப்போதும் கர்ணனுக்கு ஆதரவாகப் பேசவே, இறுதியில் கர்ணனால் அவர் சொல்லைத் தட்ட முடியாமல் போக..

சரி, படம் அவ்வளவு சிறப்பா?

பல இடங்களில் வசனங்கள் ரிபீட்டு! தேவையா? அதுவும் நல்ல வட்டார வழக்கில் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, திடீரென இலக்கண சுத்தமாக பிரச்சார வசனங்கள் அரிசியில் கல்!
வாளேந்தி நின்னான் பாரு என்று தனுஷ் போலீஸை வெட்டுவதை – துப்பாக்கி இருந்தும் - பார்த்துக் கொண்டே இருந்த மற்ற போலீஸ்!
படத்தில் தனுஷ், லாலுக்குப் பிறகு அந்தக் கழுதைக்குத்தான் நிறைய கால்ஷீட் தேவைப்பட்டிருக்கும். அது தவிர மற்ற மிருகங்கள்… ஒரு சமயத்தில் National Geographic பார்க்கிற மாதிரியே ஒரு ஃபீலிங்கி!
அதே போல தனுஷிற்கு அடுத்த படியாக மக்கள் நடந்து போகும் பாதக் காட்சிகள் – ஒரு நூறு வகை செருப்புகளைப் பார்த்திருப்போம்.
அந்த கபடிக் காட்சி மட்டும் விஜய் கையில் கிடைத்திருந்தால்… சே! வடை போச்சே!
கற்றவை, பற்றவை! என்று அம்பேத்கர் முழங்கினார். அறிவுத்தீயை வளருங்கள் என்று அவர் சொன்னதை, ’வாள் எடுத்தால்தான் சரி!’ என்று மாரி செல்வராஜ் கூறியது பார்க்கின், வெறுமனே ‘தீயை வளருங்கள்!’ என்று மக்கள் புரிந்து கொள்வது சாத்தியமே.

இருப்பினும்…

மாரி செல்வராஜுக்கு இது இரண்டாவது படம். தனுஷ், லால் (மற்றும் அந்தக் கழுதை!) ஆகியோரின் பலத்தில், சந்தோஷ் நாராயணனின் இசைப் பின்புலத்தில் நல்லதொரு அனுபவத்தைக் கொடுத்துள்ளார்.

திரைப்படம் என்பது பொழுதுபோக்குச் சாதனம் மட்டுமில்லை. நம் வாழ்வை பிரதிபலிக்கும் ஒருவகை இலக்கியமும்கூட. அதனால் வெறும் பஞ்ச் டயலாக்குகள், வெத்துச் சண்டைகள், குலுக்கல் நடனங்கள் என்று அறிவை மழுங்க அடிக்கும் பப்படங்களுக்கு இடையே, ‘கர்ணன்’ ஒரு நல்ல ஆனையடி அப்பளம்.

கர்ணன்: பெயர் அடையாளமே பெருமை - பேரடையாளம்!

அமேசானிலும் வரும்.

#sriGINthoughts #review #Karnan

ரஜினி – கமல்: நிகழ முடியாத அற்புதங்கள்!

2020-12-01T03:03:00.001-08:00

******************

இதை November 2020 தேக்கா எக்ஸ்பிரஸ் இணைய இதழிலும் படிக்கலாம். இல்லை, வழி தவறி வந்திருப்பின் இங்கேயேயும் படிக்கலாம். :-)

https://thekkaexpress.com/rajini-kamal-srig

******************

தமிழில் ஒரு பழமொழி உண்டு.

ஒரே உறையில் இரண்டு கத்திகள் இருக்க முடியாது.

சரி, இரண்டு கத்திகளும் வெவ்வேறு மாதிரி இருந்தால், ஒரே உறையில் இருக்கலாமே!

தமிழகத்தின் கடந்த 75 ஆண்டுகளின் வரலாற்றைப் பார்க்கும் போது இப்படிப்பட்ட பல இரட்டைக் கத்தி ஆளுமைகள் இருந்துள்ளனர்; இருந்து வருகின்றனர்.

எம்ஜிஆர்-சிவாஜி, எம்ஜிஆர்-கலைஞர், கலைஞர்-ஜெயலலிதா என்று ஆரம்பித்த இந்தக் கத்தி விளையாட்டு இப்போது அஜித்-விஜய் என்ற அளவில் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட ஆடப்பட்டு வருகின்றது.

இதில் ஒரு முக்கியமான ஜோடி: ரஜினி-கமல்!

நடிப்பின் மீதும், தொழில் மீதும் அதீத பக்தி; நெஞ்சத்து அகம் நகும் நட்பு; பாலச்சந்தர், சிவாஜி, நாகேஷ் என்று திரைத்துறை ஜாம்பவான்களிடம் உள்ள தீவிர மரியாதை; தமிழகம் மட்டுமல்லாமல் இந்திய, அனைத்துலக அளவிலும் இவர்கள் பெற்றிருக்கும் அன்பு, மரியாதை; நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ரசிகர்களை தங்களுக்கே உரிய வழிகளில் மகிழ்வித்து வருவது என்று இவ்விருவரும் நம் அனைவரின் நினைவடுக்களிலும் முன்னால் இருப்பது நாம் அறிந்ததே!

கே பி பள்ளியிலிருந்து கிளம்பிய இந்த இரு ரயில் வண்டிகள், பல்வேறு பாதைகள், வளைவுகள், மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், விபத்துக்கள் எனப் பயணித்து இப்போது அரசியல் என்னும் ரயில் சந்திப்பை அடைய உள்ளன.

அவர்களின் கடந்த காலத்தைக் கண்ணோட்டமிட்டால் இவ்விரு ரயில்களும் எதிர்காலத்தில் எங்ஙனம் பயணிக்கும் என்பதைக் கிரகிக்க உதவும்.

சினிமாஹாசன்!

சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்! 1973ல் வந்த திரைப்படம். சின்னப் பையனாக இருக்கும் போது அந்தப் படத்தைப் பார்த்ததாக நினைவு.

இரண்டு விடயங்கள் அப்படத்தில் என் கவனத்தை ஈர்த்தன. ஒன்று மெல்லிசை மன்னரின் கொணகொண குரலில் ‘சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்’ என்ற அந்தப் பாடல். இரண்டாவது, ‘தட் ஈஸ் கமல்’ என்று ‘எரியும் லம்போர்கினி’யுடன் (Flaming Lamborghini) அதீத வில்லத்தனத்தைக் காட்டிய கமல்ஹாசன். அந்த வில்லன் கதாபாத்திரமே அவர் திரை வாழ்க்கைக்கு ஒரு மைல்கல்லாக இருந்தது.

அதை இயக்கியவர் இயக்குனர் சிகரம் கே பாலச்சந்தர் என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை! பின்னர் அரங்கேற்றம், அவர்கள், நினைத்தாலே இனிக்கும், மூன்று முடிச்சு, பதினாறு வயதினிலே, உணர்ச்சிகள், சிகப்பு ரோஜாக்கள் என்று ஆரம்ப காலத்திலேயே தன்னுடைய பாதையை வித்தியாசமாக்கிக் கொண்டார் கமல்.

ஒரு வகையில் அவருக்கு அவருடைய குடும்பப் பின்புலம் ஒரு பக்கபலமாக இருந்தது என்பேன். ஓரளவுக்கு வசதியான குடும்பம், வழக்கறிஞர்களான தந்தை மற்றும் அண்ணன்கள், படிப்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தது என்று வெவ்வேறு காரணிகள் கமல்ஹாசனை ‘வந்தால் மலை, போனால் முடி!’ என்று துணிந்து திரைத்துறையில் இறங்கச் செய்துவிட்டது எனலாம். யார் கண்டார்கள்? கமல் ஒருவேளை திரைத்துறையில் தோற்றிருந்தால் (?!), பரமக்குடியில் பெட்டிக்கடை வைத்துக் கூடப் பிழைத்து இருக்கலாம்! நம்ம சிங்கம் சூரியா மாதிரி!

அந்த மனப்பான்மையே அவரை மீண்டும் மீண்டும் வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களையும் களன்களையும் தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டின; வெள்ளித்திரையினால் கிடைத்த பணத்தை மீண்டும் வெள்ளித்திரையிலேயே கொட்ட மனமும் வந்தது. திரும்பத் திரும்ப இயக்குனர் திலகத்திடம் சென்று மோதிரக் கையால் குட்டுப்படவும் வைத்தது.

ஆனால், ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒரு குறையை ஆண்டவன் – இது ஆழ்வார்பேட்டையில் இருக்கும் ஆண்டவன் இல்லை 😊 - வைத்து விடுகிறான். எவ்வளவுதான் வித்தியாசங்கள் காட்டினாலும், முகத்தை அழித்துப் பன்முகம் காட்டினாலும், உலகத்தரத்திற்கு ஒரு மாற்று குறைவாகவே அவரது படங்கள் நிற்கின்றன. அன்பே சிவம், குணா, உத்தம வில்லன் போன்ற படங்களில் சில பகுதிகள் நம்மை இருக்கையின் நுனிக்குக் கொண்டு சென்றுவிடும் ஆனால் அடுத்து வரும் காட்சிகள் ’தொப்’பென்று நம்மைக் கீழே தள்ளுவது நிதர்சனம். அரங்கேற்றம், அவள் ஒரு தொடர்கதை, வறுமையின் நிறம் சிவப்பு, கல்கி, சிந்து பைரவி போன்று காலத்துக்கு முந்தைய படைப்புகளைத் தந்த கே.பி.யிடம் இருந்த அந்தத் துணிச்சலை கமல் ஓரளவு மட்டுமே கற்றுக் கொண்டதனால் அவர் ஒரு நிகழ முடியாத அற்புதமாகவே போய்விட்டார்.

ரஜினியிசம்

கமலுக்கு மாறாக ரஜினி ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் இருந்து வந்து, கூலியாக, பேரூந்து நடத்துனராகப் பணியாற்றி, திரைப்படக் கல்லூரியில் நடிப்பு கற்று சிறு வேடங்களில் தோன்றி தனக்கென ஒரு பாணியை - வேகமான நடை, கன்னடம் கலந்த வசன உச்சரிப்பு, சிகரெட்டைத் தூக்கிப் போடுவது, மாட்டுடன் கராத்தே - உருவாக்கிப் பாமர மக்களை (என்னையும் சேர்த்துத்தான்) கவர்ந்தது உண்மை.

எழுபதுகளின் இறுதியில் தமிழ்த்திரையின் இரு இமயங்களான சிவாஜியும் எம்ஜிஆரும் கதாநாயக விளையாட்டிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுவிட்ட நிலையில் இவ்விரு இளைஞர்களும் அந்த இடங்களை நிரப்ப நிறைய மெனக்கெட்டார்கள். அதில் பெருமளவுக்கு வெற்றியும் பெற்றார்கள்.

அதிலும் ரஜினியின் வெற்றி நம்ப முடியாத அளவுக்கு வளர்ந்தது. கறுப்பு நிறம்; அழகு குறைவுதான்; எவரையும் எளிதில் கவராத கண்கள்; தமிழ் உச்சரிப்பு; விடாத லாகிரி வஸ்துக்களின் பயன்பாடு, ஆரம்ப காலத்தில் சக நடிகைகளுடன் காதல் போன்ற தொடர்புகள், திடீர் வெற்றி தலைக்கேறியதால், மன அழுத்தம் கூடி, ‘இனிமேல் நடிக்கவே போவதில்லை!’ என்று எடுத்த முடிவு (அதைத் திரும்பப் பெற்றார் என்பது இன்னொரு கதை!), இப்படிப் பலதரப்பட்ட குறைகள் இருப்பினும் அவருடைய கடும் உழைப்பும் தொழில் பக்தியும் அவரைப் புகழின் உச்சிக்கே கொண்டு சென்றது.

இப்படி அவர் வாழ்க்கையில் அடிப்படையாகப் பட்ட கஷ்டங்களினால் ஏற்பட்ட ஜாக்கிரதை உணர்வின் வெளிப்பாடு அவருடைய பின்னாள் நடவடிக்கைகளுக்குக் காரணமாயின.

அதனாலேயே அவரால் பாலச்சந்தரின் இயக்கத்தில் ஆரம்பக்கட்டத்தில் நடித்த அளவுக்கு பின்னால் மாறுபட்ட பாத்திரங்களில் நடிக்க முடியாமல், தனக்கென இட்டுக் கொண்ட மசாலா கதாநாயக பிம்பத்தை உடைத்து வெளிவர முடியாமல் போயிற்று.

முள்ளும் மலரும், ஆறிலிருந்து அறுபதுவரை, புவனா ஒரு கேள்விக்குறி, நினைத்தாலே இனிக்கும், தில்லுமுல்லு என்று ஒரு சில அக்காலப் படங்களில் ’நடித்த’ அந்த சிவாஜிராவ் கெயிக்வாட், சமீபத்தில் அவருடைய நடிப்புக்காக ஓரளவு (ஓரளவு மட்டுமே!) பேச வைக்கக் கூடிய படங்களாக கபாலியும் காலாவும் அமைந்தது துரதிருஷ்டமே!

எப்போதும் ‘தோற்று விடுவோமோ?’ என்ற அந்த மத்தியம உணர்வுதான், அவர் ரத்தமும் வியர்வையும் சிந்தி ஈட்டிய செல்வத்தை சினிமாவிலேயே திரும்பப் போடாமல் வேறு இடங்களில் முதலீடு செய்ய வைத்தது. அந்த மத்தியமத்தனமே இப்போது அவருடைய அரசியல் வாழ்வையும் தொடங்குவதற்கு முன்னரே முடித்துவிடும் போலத் தெரிகிறது.

இறையா? சிறையா?

இப்படித் திரைப்படங்களில் மட்டுமல்லாமல் தம் சொந்த வாழ்விலும் ரஜினியும் கமலும் மாற்றுப்பாதைகளில் பயணித்தனர். முதலில் ரோமியோவாகத் தோன்றினாலும், சீக்கிரம் மணமுடித்து ஒரு பசுவாக மாறியது ரஜினி என்றால், ‘காதல் இளவரசன்’ என்ற பட்டத்தைத் தக்கவைக்க கமல் பல்லாண்டுகள் பாடுபட்டதைத் தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் அறியும்!

இமயமலையில் உள்ள மஹா அவதார் பாபாவுக்காகப் படம் எடுத்த ரஜினிக்கு பதிலாக ‘கடவுள் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்!’ என்று ரங்கநாதர் சிலையின் மேல் சாய்ந்து வசனம் பேசியவர் பார்த்தசாரதி என்கிற கமல்.

மதத்தை அவரவர் அறைக்குள் வைத்திருப்பது நல்லது என்று கமல் கூறினால், ரஜினி ஆன்மிக அரசியல் தருவேன் என்று கூறுகிறார்.

கமல் அரசியலில் இருக்கிறார். அவரது மய்யம் அரசியல்வெளியின் மையத்துக்கு வரப் பாடுபட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

ரஜினியின் கட்சி சீக்கிரம் ஆரம்பிக்கப்படும் என்று கொஞ்ச நாள் முன்னால் அறிக்கை வந்தது. அதற்கான முஸ்தீபுகள் பல வருடங்களாக நடந்தும் வருகின்றன.

தமிழகத்தில் திரைத்துறையிலிருந்து அரசியலுக்கு வந்து வெற்றி பெற்றவர்கள் இருந்தாலும் (எம்ஜிஆர், கலைஞர், ஜெயலலிதா), தோற்று விட்டவர்களும் (சிவாஜி, விஜயகாந்த் உள்பட) உள்ளனர். மொத்தத்தில் அந்தக் களத்தில் வெற்றி பெறுவது அவ்வளவு சுலபமில்லை.

தமிழகத்தில் (ஏன் இந்தியாவிலேயே கூட) சாதி அரசியல் மிகவும் தீவிரமானது. அதை உடைக்க பணபலத்தைத் தவிரத் தேவையானது:

முதலாவதாக, தீவிரமான கட்சிக் கட்டுக் கோப்பு.
இரண்டாவதாக மக்களின் மனதைக் கவரக்கூடிய ஒரு ஆளுமை.

கமலும் கட்டுக்கோப்பும்

தமிழகத்தின் கட்சிகளுள் திமுகவில் கட்டுக்கோப்பு அதிகம். அதை நடத்திச் சென்ற கலைஞரிடம் அரசியல் சாணக்கியத்தனம் அதிகம். அதனால் அவரால் முக்கால் நூற்றாண்டுக்கு மேலாக அரசியலில் கோலோச்ச முடிந்தது.

கமல் திமுகவைப் போல ஒரு கட்டுக் கோப்பான கட்சியாக மய்யத்தை உருவாக்க முயற்சி செய்கிறார்.

படித்தவர்களை பொறுப்பு நிலைகளுக்கு அமர்த்த விழைகிறார்.

பிக் பாஸில் உயிர் கொடுத்துப் (மற்றவர்களின் உயிர் எடுத்து?) பணம் பண்ணி அப்பணத்தைக் கட்சி நடத்தச் செலவிடுகிறார்.

படித்த, நகர்புற வெள்ளைச்சட்டை மென்பொருளாளர்களுக்கு கொஞ்சம் போல நம்பிக்கை கொடுக்கிறார்.

அவர் திரைப்படத்துறையில் காட்டிய ஒரு வகை சர்வாதிகாரத் தன்மையைக் கட்சி நடத்துவதிலும் காட்டுகிறாரோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அது ஒருவகையில் நல்லதுதான். (இதை எழுதும் போது, பிக் பாஸில் அவர் கூபாவின் முன்னாள் அதிபர் ஃபிடெல் காஸ்ட்ரோவினைப் போன்று சீருடை அணிந்து வந்த புகைப்படம் வாட்ஸாப்பில் வந்தது!)

அவரிடம் உள்ள ஒரே குறை. அவருக்கும் திராவிடக் கட்சிகளுக்கும் இடையே உள்ள வேற்றுமை எதுவும் நமக்குத் தெரியவில்லை. ’ஊழலை விட்டுவிட்டாயே!’ என்று நீங்கள் உச்சு கொட்டுவது கேட்கிறது. ஊழல் இன்று மக்களிடையே பழக்கமாகிவிட்டது. குக்கர், மோதிரம், பணம் என்று பல்வேறு வகைகளில் இலவசங்களுடன் தில்லாகத் துட்டு பெற்று மக்கள் ஓட்டு போடுவதை மாற்றுதல் அவ்வளவு சுலபமில்லை. தமிழகத்தைப் பார்த்து வட இந்திய மாநிலங்களிலும், ஏன் – அமெரிக்கத் தேர்தலில் கூட இதே முறை பின்பற்றப்படுவது கேட்டு நம் தமிழ் நெஞ்சம் ‘தமிழனென்று சொல்லடா! தலைநிமிர்ந்து நில்லடா!’ என்று விம்மியது உண்மை!

இதற்கிடையில் அவரது அறிக்கைகள்! அதைப் புரிந்து கொள்ள முனைவர் பட்டம் பெற வேண்டும் என்று மீம் உலகம் சொல்வது உண்மைதான்.

ஜெயலலிதா அம்மையார் இறந்த போது ’சார்ந்தோர் அனைவருக்கும் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்’ என்று மொட்டையாக ட்வீட்டிய கமல் சொல்வது கள்ளக்குறிச்சிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் கச்சிராயபாளையத்தில் உள்ள கரும்பு விவசாயிக்கு புரியுமா?

மக்களின் அறிவை ஒரே இரவில் உயர்த்தப் போகிறேன் என்றால், அதற்கு அவர் நடித்த தேவர் மகனில் செவாலியே சிவாஜி பேசும் தங்க வசனமே பதிலாகும்: ’எல்லாப் பயபுள்ளையும் மெதுவாத்தான் வருவான்!’

ரஜினியும் தகதக ஆளுமையும்

எதற்கு ஒளிவு மறைவு? எம்ஜிஆர்/ஜெயலலிதா போன்றதொரு தகதக ஆளுமை ரஜினியிடமே இருக்கிறது என்பது உ.கை.நெ.க.

ரஜினிக்கு மக்களிடம் உள்ள அந்தக் கவர்ச்சி ஓட்டுக்களாக மாறும்தான். விஜயகாந்துக்கே விழும்போது ஏன் ரஜினிக்கு விழாது என்கிறீர்களா? வாஸ்தவம்தான்!

(அப்படி அவர் நினைக்கிறாரோ இல்லையோ அவருக்குத் தூபம் போட்டு விபூதி பூசும் கூட்டங்கள் கண்டிப்பாக நினைக்கின்றன.)

ஆனால், அவர் கொக்கொக்க கூம்பும் பருவத்துக்குக் காத்திருந்து காத்திருந்து காலங்கள் போனதும், அவர் மட்டுமல்லாமல் மற்றவரையும் குழப்பியதும்தான் மிச்சம்.

அதனால் அவர் அவ்வப்போது அரை மனதோடு கோளாறு அறிக்கைகள் விட. நேற்று வந்த கோமாளிகூட, ‘இதை இவரு இன்னுமா சொல்லிக்கிட்டு இருக்காரு!?’ என்று காலை வாருகிறார்.

இப்படி சட்டென ஒரு முடிவு எடுக்க முடியாமல் ஜவ்வாக இழுத்துப் பறிக்கும் அந்த ஒரே ஒரு குறைதான் அவரையும் நிகழ முடியாத அற்புதமாக ஆக்கிவிட்டது.

அடிப்படையில் ரஜினி ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி என்றே சொல்வேன். படம் ஜெயிக்க பயம். ஆட்சியைப் பிடிக்க பயம். ஊழல் கண்டால் பயம். அதிகாரத்தைக் கண்டால் பயம். தொண்ணூறுகளின் மத்தியில் ‘கடவுளே காப்பாற்ற முடியாது’ என்று சொன்னது கூட பயத்தின் வெளிப்பாடுதான்.

அது அவர் வந்த பாதையைக் காட்டுகிறது. கமல் படத்தில் இடம்பெற்ற இரண்டு அருமையான வசனங்களை ரஜினிக்குப் பொருத்தமாக வைக்க முடியும் என்று நான் நினைப்பதுண்டு.

முதலில் தெனாலியில் கமல் கொடுக்கும் பயப் பட்டியல். அதை ரஜினி சொல்லியிருந்தால் ‘அரசியலைக் கண்டு பயம். அரசியல்வாதியைக் கண்டும் பயம்.’ என்று கூட்டியிருப்பார்.

அடுத்ததாக, ’தலைவா, தலைவா’ என்று கூவியழைக்கும் மக்கள் சக்தி அவர் பக்கம் இருந்தும், எதையும் செய்யாத இயலாமையைக் காணும் போது, நாயகன் படத்தில், ARSஐப் பார்த்து கமல், ‘என்ன போலீஸ் நீங்க! எல்லா பவரும் உங்க கிட்டே தானே இருக்கு! உள்ளே போட்டு முட்டிக்கு முட்டி தட்ட வேண்டாமா?’ என்று வெடிப்பது தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

என்னதான் நடக்கும்?

நோக்கம் உயர்வாக இருப்பினும் கமலின் மக்கள் நீதி மய்யம், கம்யூனிசத்தை ஒட்டி இருப்பதால், ஓரத்துக்குத் தள்ளப்பட்டு ஒரு சிறு புள்ளியாக மாறவே வாய்ப்புகள் அதிகம்.

சினிமாப் பந்தயத்தில் இரண்டாவதாக வந்த கமல், அரசியல் பந்தயத்தில் தற்போது முன்னிலை வகிக்கிறார். என்ன, ரஜினி இன்னும் களத்தில் இறங்கக்கூட இல்லை. 😊

ரஜினி அரசியலுக்கு வரமாட்டார். உடல்நலம் தவிர அரசியல் கொடுக்கக் கூடிய மன உளைச்சல்களைச் சந்திக்க அவருக்குத் திராணி இல்லை என்பது என் கணிப்பு.

அரசியல் என்னும் இரண்டாம் இன்னிங்ஸில் வெற்றி பெற இவ்விருவருக்கும் தேவை கடும் உழைப்பு, விடா முயற்சி மற்றும் நிறைய நேரம். இவையனைத்தும் இருப்பதாகத் தோன்றினாலும் அதை நிறைவேற்ற அவர்களுக்குத் ‘தம்’ இருக்குமா?

எது எப்படி இருப்பினும் கோவிட் காலத்திலும் அண்ணாத்தே, விக்ரம், தலைவன் இருக்கிறான், இந்தியன் 2 என்று வேஷமிட்டு ரசிகர்களைக் களிக்க வைக்க அவர்களுக்கு எம் வாழ்த்துக்கள்!

Pictures courtesy: Various Internet sources.

சூரரைப் போற்று - நம்பிக்கை!

2020-11-16T05:20:00.001-08:00

#சூரரைப்_போற்று!

அமேசான் ஒளிக்காட்டில் இப்படம் வெளிவந்த பிறகு இது பெற்றிருக்கும் வெறுப்பும் பாராட்டும் நம் சமூகம் எவ்வளவு பிளவு பட்டிருக்கிறது என்பதைத் துல்லியமாகக் காட்டுகின்றன.

######

பார்ப்பனீய எதிர்ப்புக்கு எதிர்ப்பு! / ஏன் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் முன்னேறக்கூடாதா?
கார்ப்பொரேட் எதிர்ப்புக்கு எதிர்ப்பு! / சன் டிவி கார்ப்பொரேட் கிடையாது, ரிலையன்ஸ் மட்டும்தான்!
ஒரு ரூபாய்க்கு எவன் விமான டிக்கெட்டு கொடுப்பான்? / மலிவு விலையில் ஃபினாயில் கிடைத்தால் கூடக் குடிக்க மாட்டீர்களா?
பெயரிலேயே சாதி வைத்துக் கொண்டு இவர்கள் எப்படி சாதியை ஒழிப்பார்கள்? / அது எங்கள் அடையாளம்.
ஒரு ரூபாய்க்கு டிக்கெட்டு கேட்கும் இந்தக் ‘கூத்தாடிகள்’ சினிமா டிக்கெட்டுக்களை ஒரு ரூபாய்க்குக் கொடுப்பார்களா? / அதான் அமேசானில் ஒரு நாளைக்கு ரூ.4/-க்கு கொடுத்துட்டாங்களே, ப்ரோ!
பிராமணத் திருமணம் காட்டாமல் சுயமரியாதைத் திருமணம் காட்டி விட்டார்களே? / கடவுள் மறுப்பு என்பது 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்து வருகிறது…

######

இப்படிப் பல கூக்குரல்கள் கேட்டாலும், ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். இதே திரைப்படம் திரையரங்குகளில் வெளி வந்திருந்தால் இந்நேரம் இந்த இரைச்சல்களால் படம் பப்படம் ஆகியிருக்க பல வாய்ப்புகள் உண்டு. ஆனால் அமேசானில் வந்ததால் என்னதான் குய்யோ முறையோ என்று கூவினாலும், மக்கள் பார்க்கத்தான் போகிறார்கள். இத்தனை இரைச்சலுக்கும் பின்னால் உள்ள நல்ல விடயங்களைப் பார்க்கத்தான் போகிறார்கள்.

######

கேப்டன் கோபிநாத்தின் Simply Fly என்ற சுய சரிதை மற்றும் பல்வேறு நிகழ்வுகளை ஒட்டி எடுக்கப்பட்ட இப்படம், இந்தக் கோவிட்-19ஆல் அடிபட்டு, திண்டாடித் தெருப் பொறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் பல்வேறு மக்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கை டானிக்!

பேக்கரி வைத்து நடத்துவதாகட்டும், விமானச் சேவை நடத்துவதாகட்டும் அதற்குத் தேவையான முதல் மூலதனம்: அதைச் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்ற தன்னம்பிக்கை. அதைச் சூரியாவும் அபர்ணாவும் மாறனாகவும், சுந்தரியாகவும் வாழ்ந்தே காட்டியுள்ளனர், தன்னம்பிக்கையுடன்.

#சுதா_கொங்கரா (அப்படி ஒரு சாதியாமில்லே! தெரியலேன்னாகூட சொல்லிடுவாங்க போல!) மீண்டும் ஒரு நல்லதொரு படத்தைக் கொடுத்துள்ளார். பல இடங்களில் அழகான ’டச்’கள் (முதல் காட்சியில் அபர்ணா, சூரியாவின் ஆட்டத்திற்கு இசைய அளிக்கும் அட்டமி, தெருவிலேயே எல்லோரும் கேட்கும்படி ஆட்டோவில் இருவரும் பேசும் காதல் மொழி, குறைப் பிரசவமான முதல் விமானச் சேவைக்குப் பரிசாகக் கிடைக்கும் நிறைப் பிரசவக் குழந்தை, அரசாங்க அலுவலகத்தின் அலைக்கழிக்கும் அலப்பறைகள், முதல் முதலாக விமானத்தை விட்டு வெளியே வரும் அந்தப் பாம்படம் தொங்கும் சிறுவாட்டு ஆத்தாக்கள்…)

######

குறைகள் இல்லாமல் இல்லை…

நீஈஈளம்;
சில பல காட்சிகள் déjà vu போலத் திரும்பத் திரும்ப வருவது போன்ற உணர்வு,
ஒரு விமானச் சேவை நடத்த சு, சூ, செ, சே என 4 பேர் போதுமா? (CEO-cum-pilot-cum-security-cum-janitor: சூரியா; Catering: சுந்தரி; Software++: செபாஸ்டியன்; Pilot: சே)
இந்திய விமானப் படைத்தளங்களும், வீரர்களும் ஏதோ புறம்போக்கு நிலம் மற்றும் அடியாட்கள் போலப் பயன்படுத்தப்படுவது…

######

இருப்பினும்…

மீண்டும் மீண்டும் மாறன் அடிபட்டு வரும்போது நமக்கே ஏற்படும் அந்த ‘கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்துப் போனால் என்ன?’ என்ற எண்ணத்துக்கு பதிலளிக்கும் வண்ணம் வைக்கப்பட்ட அந்தக் காட்சிகள் (’வித்துருந்தேன்னா விஷம் வெச்சிருப்பேன்!’ ‘நூறு கோடி பேர் பறக்கணும்னு நாம சொன்னதை மறந்துட்டியா?’) நம்மை மீண்டும் கட்டிப் போடுகின்றன.

படத்தில் நெடுமாறன் மீண்டும் மீண்டும் அழுகிறார்; கண்ணீர் சிந்துகிறார். ஆனால் அவர் தந்தை (நிழலும் நிஜமும் 😊) இந்தத் #திருக்குறளை சொல்லிக் கொடுத்திருப்பார் என நினைக்கிறேன்!

அழக்கொண்ட எல்லாம் அழப்போம் இழப்பினும்

பிற்பயக்கும் நற்பா லவை

######

ஒரே ஒரு ஆதங்கம். அந்தப் பொண்ணு அபர்ணா நடிச்ச நடிப்புக்கு அந்த பொண்ணு ஏர் டெக்கானையும், சூரியா பேக்கரியும் வெச்சு நடத்தி இருந்தா இன்னும் அமோகமா இருந்திருக்கும்! என்ன செய்யுறது? ஹூம்!

######

சூரரைப் போற்று, பாரதியின் 30வது புதிய ஆத்திச்சூடி. 29வது: ‘சுமையினுக்கு இளைத்திடேல்’; 31வது: ’செய்வது துணிந்து செய்’…

தடைகள் தரும் சுமையால் இளைக்காமல் துணிந்து செய்ய நல்ல முயற்சிகளை எடுக்கும் எந்த ஒரு சூரரையும் போற்றத்தானே வேண்டும்? போற்றுவோம்!

#சூரரைப்_போற்று #நம்பிக்கை

ஆஞ்சனேயம் - இவன் பார்வையில் அவன்

2020-05-19T05:43:00.005-07:00

2017 இறுதியில் நடைபெற்ற ஆஞ்சனேயம் நிகழ்ச்சியினைப் பற்றி சிராங்கூன் டைம்ஸ் இதழில் அப்போது எழுதிய நிகழ்கலை கட்டுரை.

********

ஆஞ்சனேயம் – அனுமனின் ராமாயணம்

‘வில்லுடைத்துக் கைப்பற்றிய சீதையைக் கவர்ந்து சென்ற அரக்கனை வானரங்களின் துணைகொண்டு மீட்டான் மனிதகுல திலகம் ராமன்!’

இது ராமாயணத்தின் ஒருவரிக் கதை. இது தலைமுறை தலைமுறையாக வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களிலும், நாடுகளிலும் காப்பியமாக - வடமொழியில் வால்மீகி, தமிழில் கம்பன், இந்தியில் துளசிதாசர் என்று பல்வேறு மொழிகளில் வாய்மொழியாகவும் கேள்கதையாகவும் இந்தியர்களின் வாழ்வியலில் இரண்டறக் கலந்துள்ளது என்றால் மிகையாகாது.

இவ்வளவு பேர் எழுதிய ராமாயணத்தையும் தாண்டி, அக்கதையின் முக்கியக் கதாபாத்திரமான அனுமனே ராமாயணத்தை எழுதியிருந்தால் என்ற ஒரு சிறு எண்ணப்பொறி, ஆஞ்சனேயம் என்ற நாட்டிய நாடகமாக கடந்த நவம்பர் 17ம் தேதி (17-11-2017) சிங்கையில் அரங்கேறியது.

எஸ்பிளனேட் அரங்குகளின் கலா உத்சவம் – இந்தியக் கலைவிழாவின் தொடக்கமாக நடைபெற்ற ஆஞ்சனேயம் நாட்டிய நிகழ்ச்சியை சிங்கப்பூரின் தலை சிறந்த இந்திய நுண்கலைப் பள்ளிகளில் ஒன்றான அப்சராஸ்ஆர்ட்ஸ், எஸ்பிளனேட் அரங்கத்துடன் இணைந்து சிறப்புற வழங்கியது.

நல்லதொரு நாட்டிய நாடகத்துக்கு ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சி தேவை. அதனைக் கோர்வையாகக் காட்டிட ஒரு திரைக்கதை தேவை. வசனங்கள் இல்லாததால் அழகுற பாவங்களும் அசைவுகளும் காட்ட நடனமணிகள் தேவை. காதிற்கு இனிய இசை தேவை. கண்ணுக்கு இதமாய் ஒளி அமைப்பு தேவை. பிரமிக்க வைக்கும் அரங்க அமைப்பு தேவை. இத்தனைத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய சீரிய ஒருங்கிணைப்பு தேவை.

ஆஞ்சனேயம் நிகழ்ச்சியில் இவையனைத்தும் மிக அருமையாக அமைந்து வந்திருந்த ஈராயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ரசிகர்களின் மனம்மகிழ வைத்தது.

வால்மீகி முனிவர் ராமாயணத்தை எழுதிய பிறகு இமயமலைக்குச் செல்கிறார். அங்கு கல்வெட்டில் எழுதப்பட்ட மற்றொரு ராமாயணக் கதையைக் கண்டெடுக்கிறார். தான் எழுதிய ராமனின் பார்வையில் இருந்த காதைக்கு பதிலாக அவருக்குக் கிடைத்த ராமாயணம் மிகவும் வேறுபட்டு இருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியிக்கிறார்.

அங்கு தொடங்கும் ஆஞ்சனேயம், தசரதனின் அயோத்தி, அனுமன் பிறந்து வளர்ந்த கானகம், அனுமனை ராமனும் இலக்குவனும் சந்திக்கும் ரிஷ்யமுகமலை, இலங்கையில் சீதையை ராவணன் சிறை வைத்த அசோகவனம், ராவணனின் அரசவை, போர்க்களம் என்று பல்வேறு இடங்களுக்குப் பயணிக்கிறது.

அனுமனின் இந்த ராமாயணத்தை கிரேக்கக் கதை சொல்லும் முறைப்படி தேவகன்னியரும் கந்தர்வரும் வழிநடத்திச் செல்ல அமைத்திருப்பது ஒரு சிறப்பு.

துளசிதாசர் வழங்கிய அனுமன் சாலீசாவில் தொடங்கும் கண்கவர் நடனம், ஒரே சமயத்தில் மேடையின் இரண்டு பக்கங்களிலும், ராமனும் மற்ற இளவரசர்களும் வளரும் போது காட்டில் அஞ்சனை அனுமனை வளர்ப்பதைக் காட்டும் புது நாட்டிய உத்தி, கோசலை ராமனுடன் விளையாடும் போது அவர் சொல்கேள் சமர்த்தாக இருப்பதையும் அனுமன் விளையாட்டுப் பிள்ளையாகப் படுத்துவதையும் வேறுபடுத்திக் காட்டிய விதம், சீதையின் பிரிவைத் தாங்கொணா ராமனின் சோகத்தை வெளிப்படுத்தும் மரங்களின் நடனம், திரைப்படங்களில் ஒரு உச்ச நடிகர் நுழைவது போல அனுமனை வண்ணவண்ணக் கொடிகளுக்கு இடையே (நாட்டிய சாஸ்திரத்தை ஒட்டியே) அறிமுகப்படுத்தும் அமர்க்களம்,

சீதையைத் தேடிக் கடல்தாண்டும்போது அவரை விழுங்க நினைக்கும் கடல் அரக்கிகளின் விறுவிறு நடனம் என்று ஆஞ்சனேயத்தின் முதல் பகுதி, எஃப்1 கார்ப்பந்தயம் போல மணிக்கு முன்னூறு மைல் வேகத்தில் பயணிக்கிறது

இரண்டாம் பகுதி முதல் பகுதிக்கு ஒரு சிறு அளவுகூடச் சளைக்கவில்லை.

இலங்கை நகர் பற்றிய கம்பரின் வானுயர் வருணனைகள் – கோபுரங்கள் மதிமுட்ட இருக்க, அவற்றின் பளபளப்பு தங்கத்தையும் சூரிய ஒளியையும் கலந்தது போலிருக்க, வீட்டுக்கு வீடு கற்பகமரம் இருக்க, தேவகன்னிகைகள் பணிப்பெண்களாயிருக்க – அப்பப்பா, கம்பன் உருவகங்களின் தலைவனல்லவோ!

அசோகவனத்தில் சீதைக்குத் திரிசடை ஆறுதல் கூறுவதை இந்தோனேசிய நடனமாகக் காட்டிய புதுமை – அதுவும் அந்த ஜாவா நாட்டு நடனத்தின் காலால் துணியைத் தள்ளி ஆடும் நளினம் கண்ணிலேயே நிற்கிறது.

பின் அடுக்கடுக்காக, இருளில் மாரீசனைப் பற்றிய மருள வைக்கும் மான் நடனம், ராவணனை வீரத்துடன் எதிர்த்து உயிர்துறக்கும் ஜடாயுவின் பறவை நடனம், அனுமனின் விஸ்வரூபக் காணொளி ஜாலம், பாகுபலி திரைப்படத்தை நினைவுபடுத்திய ராவணனின் அரசவை அமைப்பு,

அத்துடன் வந்த நடனத்திற்கான அதிர வைத்த இசை, அனுமன் இலங்கையில் வைத்த நெருப்பு நடனம் என்று இரண்டாம் பகுதி அற்புதத்தின் உச்சம்.

கம்பர், வால்மீகி என தமிழ், வடமொழிப் பாடல்களைச் சிங்கப்பூர், இந்தியா, இந்தோனேசியாவைச் சேர்ந்த இசை வல்லுனர்கள் செவிகுளிர வழங்கினர். இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற கலாக்‌ஷேத்ரா, சிங்கையின் அப்சராஸ் ஆர்ட்ஸ், இந்தோனேசியாவின் பீமோ நடன மையம் ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த தலை சிறந்த நடனமணிகளின் நடனம் – பரதம், ஜாவா, சமகால நடனம் என அறுசுவை விருந்தாக அமைந்தது. அழகுக்கு அணிசேர்க்கும் விதமாய், சுற்றிச் சுழன்றடித்த நவீன ஒலியமைப்பு, காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்திய பிரம்மாண்டமான பிரமிப்பூட்டும் ஒளியமைப்பு, இலைகள் விழுவதைக்கூடத் தத்ரூபமாகக் காட்டிய கணினி வரைகலை, வண்ணமும் புதுமையும் பொலிந்த நகை, உடையலங்காரங்கள் என அனைத்தும் நிகழ்ச்சியின் பெருந்தூண்களாய் விளங்கின.

ஆஞ்சனேயம் நிகழ்ச்சி ஒரு மூன்று வருடக் கனவு என்கிறார், அப்சராஸ் ஆர்ட்ஸ் தலைவர் அரவிந்த் குமாரசாமி. சிங்கையின் கலாச்சாரப் பதக்கம் பெற்ற அவருடைய அந்தக் கனவை நனவாக்க அவரும் அவர்தம் குழுவினரும் இட்ட உழைப்பு வீண் போகவில்லை என்பதற்கு, நிகழ்ச்சி முடிந்தவுடன் கூடியிருந்த ரசிகர்களின் தொடர் கரகோஷமே பெரும் சான்றாகும்.

சிங்கையின் திறமைகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிய இந்நிகழ்ச்சி ஒரு நாள் மட்டும் நடந்தது ஒரு குறைதான். கலா உத்சவம் நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் இன்னும் ஒரு நாள் நடத்தியிருக்கலாமோ?

உலகத்தரம் வாய்ந்த இந்தியக் கலைநிகழ்ச்சிகளை சிங்கப்பூரால் நடத்த முடியுமா என்ற கேள்விக்கு, ‘இந்த நிகழ்ச்சி போதுமா? இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா?’ என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்டு ‘முடியும்!’ என்று வலுவாகப் பதிலளித்திருக்கிறது ஆஞ்சனேயம்.

படங்கள்: (c) Apsaras Arts, Singapore

தில்லியும் கல்வியும்

2020-02-25T05:00:00.002-08:00

#தில்லி #கல்விப்புரட்சி

அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் இந்தியா வந்துள்ளார். சேரிகளைச் சுவர் கட்டி மறைத்தார்களா என்று தெரியாது. ஒரு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்டோர் மொதேரா கிரிக்கெட் அரங்கை அடைந்து டிரம்ப் டெண்டுல்கரை ‘சூச்சீன் டெண்டோல்கோர்’ என்றும் கோளியை ‘விரோட் கோலி’ என்றும் கூற, அதற்கு பதிலாக திரு மோடி அவரை ‘டோலன் டிரம்ப்’ என்று கலாய்க்க, விஜயம் களை கட்டியது.

ஆனால் இப்பதிவு அவர்களைப் பற்றியது இல்லை. இன்று அதிபரின் மனைவி மெலனியா டிரம்ப் தில்லியில் உள்ள அரசுப் பள்ளிக்குச் சென்று அங்குள்ள ‘மகிழ்ச்சி’ வகுப்பில் பங்கு எடுப்பதாக வந்திருந்த சின்னப் பெட்டிச் செய்தி என்னைக் கவர்ந்தது.

அது என்ன ‘மகிழ்ச்சி வகுப்பு’?

கொஞ்சம் கூகுளிடக் கிடைத்தது மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ள #காணொளி. #TEDx

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக தில்லியின் அரசுப் பள்ளிகள் மிகச் சிறப்பான முறையில் மேம்படுத்தப்பட்டு இருப்பதை அரசல் புரசலாகப் படித்தும் கேட்டும் இருந்த எனக்கு இந்த வீடியோ ஒரு கண் திறப்பானாக இருந்தது என்றே கூற வேண்டும்.

அரசுப் பள்ளிகள் என்றாலே நம் எல்லோருக்கும் நினைவுக்கு வரும் அத்துணை பலவீனங்களும் குறைகளும் தில்லியிலும் இருந்தன. இன்னும் சொல்லப் போனால், ஆக மேலதிகமே் என்று கூறுவேன். தமிழகத்தில் சில அரசுப் பள்ளிகளேனும் தகுதியுடையவனவாக இருக்கின்றன என்று படித்தும் சில சமயங்களில் பார்த்தும் இருக்கிறேன். பெருங்காய டப்ப எஃபெக்ட்?

ஆனால் ஏறத்தாழ மூன்றில் இரண்டு குழந்தைகள் செல்லும் தலைநகர் தில்லியின் அரசுப் பள்ளிகளே கவனிப்பாரற்றுச் சீரழிந்து கொண்டிருந்தன என்பது ஒரு செய்தியாகக் கூட இல்லாமல் மறக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.

அப்படிப்பட்ட பள்ளிகளை எப்படிச் சரி செய்ய முடிந்தது என்பதை வெள்ளித் திரையில் காண்க!

இருப்பினும், 17 நிமிடங்களைச் செலவு செய்ய முடியாதோர், ’இதெல்லாம் வெளிநாட்டுலதாம்பா நடக்கும்!’ என்று நம்பிக்கையற்று அடுத்த பதிவுக்குச் செல்வோர், ‘எல்லாம் மார்க்கெட்டிங் சாமி!’ என்று குற்றம் கூறுவோர் – இவர்களுக்காகச் சில வரிகள்…

முதலில் அங்கு படிக்கும் செல்வங்களுக்கு அவர்களின் #கண்ணியத்தைக் காக்கும் வண்ணம் அவர்கள் பள்ளிகளைச் சுத்தப்படுத்தி (பள்ளி இருக்கும் ரோடு முழுக்க மூத்திர வாடையை அடக்க வாளி வாளியாக ஃபினைல் ஊற்றி இருக்கிறார்கள்!) அவர்களின் பள்ளிகளைப் பற்றிய #கர்வத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள் #DignityMatters

அதுமட்டுமல்ல! 17,000 பள்ளி அறைகள் இருந்த தில்லியில் இன்னும் 20,000 அறைகள் கட்டப்பட்டு கல்விக்கான உள்கட்டமைப்பு இருமடங்கு மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது. #DoubleInfra

இரண்டாவதாக பள்ளியை ஆசிரியர்கள் மட்டுமே நடத்துவதில்லை. இதற்காக எல்லா பள்ளிகளிலும் ‘பள்ளி மேலாண்மைக் குழு’ (School Management Committee) அமைக்கப்பட்டன. இதில் ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும் பொறுப்புசார் உறுப்பினர்களாக (Stakeholders) இருக்க, பள்ளிகளின் நடவடிக்கையில் பெருமாற்றம்! இதில் வரும் அந்தப் ‘பூட்டுக் கதை’ (11:00) சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் மனமிருந்தால் மார்க்கபந்து! #RoughChampions

இப்படி அடிப்படை வசதிகள் செய்யப்பட்டதும், அடுத்து பாடத்திட்டங்களின் மேலும் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் முறைகளில் புதுமை என அதகளம்! #ReimaginingClassrooms

அவற்றில் ஒன்று, மெலனியா அம்மா சென்றிருக்கும் #மகிழ்ச்சி_வகுப்புகள் – தியானம், மன அழுத்தத்தைக் கையாள்வது எப்படி, தன்முனைப்புப் பாடங்கள் என்று வாழும் முறையை வழங்கும் இவை மாணவர்களின் வாழ்வைச் செம்மைப்படுத்த பெரும் பங்கு ஆற்றும் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. #HappinessCurriculum

கொசுறு: இந்தப் பேச்சாளர் – ஆதிஷி மார்லேனா – தில்லி ஆம் ஆத்மி கட்சி எம்.எல்.ஏ. ஆக்ஸ்ஃபோர்டில் பயின்ற பெரும் படிப்பாளி. 38 வயது இளைஞி.

இன்னும் அதிகம் செய்ய வேண்டும் என்று ஆதிஷி கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருந்தாலும், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் தில்லி அரசுப் பள்ளிகளின் தேர்ச்சி விகிதம் பெருமளவு உயர்ந்துள்ளதாகவும், சராசரி மதிப்பெண்கள் உயர்ந்துள்ளதாகவும் இந்தி கூறும் நல்லுலகம் நவில்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் முடியுமா என்றால், முடியும்! லாபம்பாரா தன்னார்வ அமைப்புகள் (மத்யமர் போன்றவை) அரசுடன் சேர்ந்தால் நிறைய முடியும், திரும்பத் திரும்ப காமராஜர் பள்ளிகள் கட்டினார்; எம்ஜிஆர் சத்துணவு போட்டார்; கலைஞர் முட்டை அளித்தார் என்று நுனிப்புல் மேயாமல், டாஸ்மாக்கில் ஒவ்வொரு குவார்ட்டருக்கும் ரூ.5/- இதற்காக ஒதுக்கினாலே தீயில் சிறார்களை எரிக்கும் தனியார் பள்ளிகளும், சேமிப்பைக் கரைக்கும் கல்வி நிறுவனங்களும் மறைந்து போகும். அப்புறம் நீட்டாவது, ஐஐடியாவது? கொண்டுவா, ஒரு கை பார்த்துவிடலாம் என்பர் நம் குழந்தைகள்!

செய்வோமா?

ஏகாம்பரத்தின் பார்வையில் சைக்கோ!

2020-02-07T19:46:00.003-08:00

#சைக்கோ

வணக்கம் மிஷ்கின் தம்பி!

எப்டீ கீறே?

நான் இதுதான் மொத தபாவா உனுக்கு எளுதறேன். இவ்ளோ நாளா நம்ம தலைவர் படத்தையே பார்த்துக்கினு இருந்த என்னைய போன வாரம் நம்ம உதயநிதி மன்றம் பசங்கோ வந்து ரோதனை பண்ணி இந்தப் படத்த நான் பார்த்தே ஆவணும்னு ஒரே ராமாயணம்! கூடவே தனலட்சுமி கையிலே துட்டு அளுத்திட்டு போயிட்டாங்களா, அதுவும் ’தே! போயிக்கினு வாயேன்! எத்தினி நாளுதான் தலைவா தலைவான்னு அடிச்சுக்கினு இருப்பே?’னு சொல்லி அனுப்பிச்சுச்சு! சேகரை வர்ரியாடான்னு கேட்டேன். அவன் ‘அடப்போப்பா! மிஷ்கின் படம் புரியவே புரியாது!’னு சொன்னான். அவன் பட்ச்ச புள்ள! அப்பவே கேட்டிருக்கணும். இன்னா செய்யறது? எங்காத்தா ‘எளுதினதை அளிக்க முடியாதுடா. ஏகாம்பரம்!’னு அப்பவே சொல்லிச்சு!

நேத்து நானும் கோபாலும் தேட்டருக்கு வந்து பார்த்தா ஒரே சனம்! நான்கூட மெர்சலாயிட்டேன். ‘இன்னாடா, கோபாலு, தர்பாருக்குக் கூட இம்மாம் கூட்டம் வர்லியேடா?’ன்னு பேஜாராயிட்டேன். அவன் உட்னே, ‘கண்டுக்காதே நயினா! எல்லாம் மொதோ ரெண்டு நாளிக்கிதான்! அப்பாலே அம்பேல்!’னு சொல்லவே கொஞ்சம் உஷாராச்சு. அல்லாரும் ஒரே தஸ்ஸு புஸ்ஸுன்னு பீட்டர்லே புல்த்திக்கினு இருந்தானுங்கோ. நாங்க ரெண்டு பேரு மட்டும் ஓரமா நின்னுக்கினு சம்சாவும் ஜிஞ்சர் பீரும் தள்ளிக்கினு இருந்தோம்.

ஆனா படம் ஆரம்பிச்ச உடனே பர்ஷ்ட் சீன்லியே தலைய வெட்டி முண்டமா ஒரு பொண்ணை அரை அம்மணமா உக்கார வெச்சதும் அப்புடியே அல்லு வுட்டிடுச்சுப்பா! அதுவும் அந்த பொண்ணோட அம்மா ’மச்சம் மட்டும் பார்த்துக்கிறேன்,’னு சொன்னதும் கண்ணுலே தண்ணிபா!

அப்பாலே சின்ன செயலு உதயநிதி கண்ணு தெரியாத ஆளா வர்ரவும் நான் எளுந்து பிகில் அடிச்சேனா… தேட்டர்லே எல்லாரும் ஒரு மாதிரி என்னிய பார்த்தாங்க. கோபாலுகூட ‘டேய் ஏகாம்பரம்! இந்த படத்துக்கெல்லாம் பிகில் அடிக்கக்கூடாதுடா!’ன்னான். ஆனாலும் நான் விடலே! வாங்குன காசுக்கு ஒரு ஜாப் சேடிஸ்பேக்சன் வோணாம்?

மேலே உதயநிதிக்கும், பூ மாதிரி இருந்துச்சே அந்த பொண்ணு யாரு, ஹைதர் அலியா, ஆதியா? ரெண்டு பேருக்கும் லவ்ஸ் அளகா வந்துச்சுப்பா! எளயராசாவோட பாட்டு, ’காதல் ரோசாவே’ பாட்டு மாதிரியே இருந்தாலும் சூப்பருப்பா! அது சரி, அந்த கல்யாணத்துலே எல்லாரும் தரையிலே ஒக்காந்து சாப்புட்டாங்களே, பட்ஜெட் கஷ்டமா, கண்ணு? வோணும்னா உதயநிதி கிட்டே சொல்லியிருக்கலாமில்லே, வேளச்சேரியிலேர்ந்து அள்ளிப் போட்டுகிட்டு வந்திருப்பாருல்லே!
அது போவட்டும்!

அந்த பொண்ண வில்லன் அபேஸ் பண்ணினதும் நம்ம சின்ன செயலு ,கண்ணு இல்லாதேயே எப்புடி கண்டுபிடிக்கிறாருன்னுதான் கதை. அதுக்கு அந்த கை/கால் வெளங்காத அந்த பொண்ணு நித்யா வேற எல்ப்பு செய்யுது. ஆனா அந்த பொண்ணு அவங்காத்தாவை என்னமா திட்டுது? எங்காத்தாவா இருந்தா தவடையிலியே ரெண்டு வுட்டு செவுளு அவுலு ஆயிருக்கும். ஆனா பாவம், போலீஸ் டேசன்லே அத்தோட போட்டோவ பார்க்கச் சொல்லோ நமக்கே கொஞ்சம் டவுனாயிடுச்சுப்பா!

யாருப்பா அந்த வில்லன்? உரிச்ச வாழப்பழம் மாதிரி சொம்மா வழா வழான்னு கீறான்? ஆனா என்ன? லாஸ்ட் சீன் வரைக்கும் ஒண்ணியும் பண்ண மாட்டேன்றான். வர்றான், தலைய வெட்டறான், வர்றான், தலைய வெட்டறான்…

கடோசிலே அந்த அழுக்கு பொம்பள கதை சொல்லவும் கொஞ்சம் புடிபட்டிச்சு! நம்ம உரிச்ச வாழப்பழம் அங்குலிமாலாவோ அம்புலிமாமாவோ, கொஞ்சம் இஸ்கூலிலே ’இப்புடி அப்புடி’ இருந்திருப்பாரு போலே! அதுக்குன்னு அவ்ளோ அடியா குடுப்பாங்க! அதுதான் பையன் பால் மாறிக்கினான். பாவம் கொயந்தப்பா! அதுனாலே நம்ம பசங்கள எல்லாம் நல்லபடியா பத்திரமா வளக்கணும்னு சொல்லிக்கினே பாரு, அங்கதான் நீ நிக்கறே! புத்தரு அதான் சொன்னாரு போல!

படம் முடிஞ்சவொடனே அவனவன் இச்சுகாக்கா, எச்சகாக்காயா அவன் படம் சைக்கோ மாதிரி இருந்துச்சுன்னு சொல்லிக்கினு போனான். எனுக்கு ஒண்ணியும் பிரியலே. தமிள்ராக்கர்ஸிலே அந்தப் படம் இருக்குமா கண்ணு? சேகருகிட்டே சொல்லி காட்டச் சொல்லணும்.

கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நம்ம சன் டிவிலே அஞ்சாதே போட்டாங்க. அது மாதிரி பளிச்சுன்னு இல்லாங்காட்டியும், நெறயா எடம் பிரியலேன்னாலும் படம் நல்லா இருந்துச்சுப்பா. தர்பாரையே ரெண்டு தபா பார்த்துட்டேன்! இத்த சுகூரா ஒரு தபா பார்க்கலாம்!

இப்படிக்கு,
ராயபுரம் ஏகாம்பரம்.

பி.கு. இம்மாம் இண்டெலிஜெண்ட்லியா படம் எடுத்துக்கீறியே, நீ துக்ளக் படிப்பியா? முரசொலி படிப்பியா?

கொரோனாவும் காவடியும்

2020-02-07T19:44:00.001-08:00

#தைப்பூசம் #சிங்கப்பூர்

இன்று காலை வேலை நிமித்தம் தெற்குப் பக்கம் போன போது, சிராங்கூன் சாலையின் நுனியில் இருக்கும் மெட்ராஸ் உட்லேண்ட்ஸில் சாம்பார் இட்லி சாப்பிட சபலம் வந்தது. சரி என வண்டியை அப்பக்கம் திருப்பினவுடன்தான் நினைவுக்கு வந்தது – ‘ஆஹா! இன்னிக்குத் தைப்பூசமாச்சே! டேக் டைவர்ஷன்னு நம்மளை திருப்பதிக்கே அனுப்பிடுவாங்களே’ன்னு!

இருந்தும் தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத விக்கிரமாதித்தனாகப் போனேன். நல்ல வேளை, அவ்வளவு மோசமில்லை. வண்டியை நிறுத்திவிட்டு இட்லி விழுங்கி, வெளியே வந்தால் எங்கும் காவி வண்ணத்தில் பக்தர்கள், டிசைன் டிசைனாய்க் காவடிகள், பால்குடங்கள், ’அரோகரா’ முழக்கங்கள்!

சிங்கப்பூரிலும் மலேசியாவிலும் புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழர்கள் கொண்டாடும் மிகப்பெரிய விழா தைப்பூசம். நேர்த்திக்கடன் செலுத்துவதற்கு மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி மெய்வருந்தி/வருத்தி காவடியும் பால்குடங்களும் எடுத்துச் சென்று முருகப் பெருமானுக்கு அளிப்பதன் மூலம் அவன் கொடுத்ததற்கு நன்றியாகவும் / கொடுக்கப் போவதற்கு அச்சாரமாகவும் மக்கள் கொள்கின்றனர் என்றே சொல்லலாம்.

அதிகாலையிலிருந்து சிராங்கூன் சாலை ஸ்ரீ ஸ்ரீநிவாஸ பெருமாள் ஆலயத்திலிருந்து பக்தர்களும் காவடிகளும் கிளம்பி ஏறத்தாழ மூன்றரை கிலோமீட்டர் நகரின் முக்கிய சாலைகளின் வழியே நடந்து டேங்க் சாலையில் இருக்கும் ஸ்ரீ தெண்டாயுதபாணி கோவிலை அடைவர். வழி நெடுக சீனர், மலாய், இந்தியர் என வேடிக்கை பார்க்க வந்தவரும் பக்தியில் திளைக்க வந்தவரும், கூட்டத்தையும் போக்குவரத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் நீல ஆடைக் காவலர்களும் கலந்துகட்டி ஒரு சீரிய அனுபவம்தான்.

இவ்வருடம் கொரோனா வைரஸின் தாக்குதலால் கொஞ்சம் பக்தியின் தாக்கம் குறைவாக இருக்கும் என்று நினைப்பின், ‘கந்தனே கொரொனாவிற்கு அப்பன்!’ என்று மக்கள் எண்ணியதால் கூட்டம் கொஞ்சம் அதிகம்தான் என்று தொண்டூழியர்களில் ஒருவர் கூறினார்.

இருப்பினும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அதிக அளவில் செய்யப்பட்டது தெரிகிறது. அங்கங்கு கை கழுவும் இடங்கள்; கிருமி நாசினிக் குடுவைகள் (hand sanitizer dispensers); ஒரேயடியாக அனைவரையும் நடந்து செல்ல அனுமதிக்காமல் சின்னச் சின்ன குழுக்களாக அனுப்புதல் (இது ஓவ்வொரு வருடமும் வழக்கத்தில் இருந்தாலும், இம்முறை இன்னும் கவனமாக நடந்ததைக் காண முடிந்தது.)

கொசுறுச் செய்திகள்:

1. சிங்கப்பூரில் பல ஆண்டுகளாகத் தைப்பூசம் பொது விடுமுறையாக இருந்தது. (இப்போதில்லை)

2. சிங்கப்பூரில் தைப்பூசம், பங்குனி உத்திரம், தீமிதி இந்த மூன்று பண்டிகைகளுக்கு மட்டும்தான் பாத யாத்திரையாக (அதுவும் முக்கிய சாலைகளினூடே) சென்று நேர்த்திக்கடன் அளிப்பதற்கு அனுமதி உண்டு. மற்ற இன மதப்பண்டிகைகளுக்குக் கிடையாது.

3. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை காவடி தூக்கிச் செல்லும்போது இசைக்கருவிகள் இசைக்க அனுமதி இல்லை. காரணம்: இசையிருந்தால் ஆட்டம் வரும்; ஆட்டமிருந்தால் கூட்டம் வரும்; கூட்டமிருந்தால் நெரிசல் வரும்; நெரிசலிருந்தால் கோபம் வரும்; கோபம் வந்தால்… இப்போது ஒரு சில இடங்களில் மட்டும் அனுமதி. அது தவிர வழி நெடுக நூறு மீட்டருக்கு ஒன்றென ஒலிபெருக்கிகள் கோரஸாக ‘நீயல்லால் தெய்வமில்லை!’ என்று சீர்காழியை – இல்லை – பக்தியைப் பரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன!

4. பொதுவாக, இந்தியாவைவிட இங்கிருக்கும் காவடியாளர்கள் மிகவும் பக்தியுடன் இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். வேளைக்கு மூன்று வித இறைச்சி உண்ணும் நண்பர்கள், தைப்பூசம் என்றவுடன் கடும் விரதத்துடன் மது, மாது, மாமிசம் என்று எல்லவற்றையும் மறுத்து மால்மருகனை மன்றாடுதல் ஒரு பாடம்தான். (சில பல புல்லுருவிகளும் உண்டு என்பதையும்…)

கடைசியில் காவடிகளைக் கடந்த பின், கூட வந்த மகள் அடித்த கடி:

She: Which is the mammal in the sea?

Me: தெரியலையே?

She: வேல்! வேல்!

Me: ஙே!

ஏகாம்பரத்தின் பார்வையில் ‘பேட்ட’

2019-01-10T17:17:00.002-08:00

For a schizophrenic view of this move in English - read this.

(Mild Spoilers ahead)

அன்புள்ள கபாலி தலைவன் ரஜினிக்கு,

உன் தம்பி ஆர்கே நகர் ஏகாம்பரம் எளுதிக்கிறது.

எப்புடி க்கீறே கண்ணு? ரெண்டு மாசமாச்சு உன்னாண்டே பேசி…

அதாம்பா, ரெண்டு புள்ளி சைபர் படம் வர்றச்சொல்லோ கண்டுக்கினோமே…

நேத்துதான் திருவாரூர்லேர்ந்து வந்துக்கினேன். நம்ம டிடிவி தினகரு கட்ச்சிலேந்து கூப்புட்டாங்க. தனலெச்சுமியும், ‘மாமா, ஒரு பத்து குக்குரு போட்டுக்கினு வா. கொஞ்சம் துட்டு பாக்கலான்’னுச்சு. போனாக்கா, கஸ்மாலம் புடிச்சவுனுங்கோ, எலீக்சனே இல்லேன்னுட்டாங்க!

சரி, போ பரவாயில்லை. பொங்கலுக்குத்தான் நம்ம அரப்பாடி,, ஐயே, நம்ம எடப்பாடி, ரேசன் கார்ட்டு வெச்சிக்கினு இருந்தா ஆயிரம் ரூபான்னு சொல்லிக்கினாரா, கொஞ்சம் ஓக்கே ஆயிடுச்சுப்பா!

என்னா கண்ணு கேட்டே? ‘கார்ட்டு இன்னா கலரா?’ பச்சைதாம்பா. :)

துட்டு வாங்கிக்கினு உடனே நம்ம பொர்சவாக்கம் சரவணா ஸ்டோர்ஸுக்குப் போயி தனத்துக்கு ஒரு சேலையும், சேகருக்கு ஒரு சட்டை, கால் சராய் எல்லாம் எடுத்தாந்தோம்பா. அவ்வளவுதான், பொங்கலு வந்திடுச்சி!

அப்போதான் சேகரு ‘நைனா! ரோகிணி தேட்டர்லே தல படம் விஸ்வாசம் பாக்கணும்’னு சொல்லச் சொல்லோதான் எனுக்கு சுர்ருன்னு ஆச்சு… ஆஹா, நம்ம தலீவரு படம் பேட்டயும் வருதே!

’சரிடா, நீ ரோகிணி போய்க்கோ. நானும் உங்கம்மாளும் ஆல்பட்டு போயி தலீவரை பார்க்கறோம்’னு சொல்லவும் பய உடனே கயண்டுகினான்!

நமக்கு ஆல்பட்டுதான் ராசி தலீவா! இன்னா ஜனம்!

படம் ஆரம்பிக்கச் சொல்லோ ஒரே பிகிலு. இன்னாவோ திருவிழா கணக்கா இருந்திச்சிப்பா! ஏன்னே தெர்லே, எனுக்கே ஒரு தெம்பா இருந்திச்சின்னா பாத்துக்கோயேன்!

தலைவா! சும்மா சொல்லக்கூடாது, பேட்ட பட்டைய கெளப்பிடுச்சுப்பா!

மொதோ சீன்லே தொடங்கி இண்ட்ரோல் வரீக்கும் மூச்சுக்கூட வுட முடிலேப்பா, அவ்ளோ மாஸு!

சிவாஜிக்கு அப்புறம் எந்திரன், லிங்கா, காலா, கபாலி, ரெண்டு புள்ளி சைபர் – அப்புடி இப்புடீன்னு ஒரே கலீஜாயிடுச்சு கண்ணு! உன் இஸ்டைலு எங்க? உன் டஃப் எங்க? உன் வேகம் எங்க? அவன் அவன் வர்றான் – உன்னிய வெச்சு நல்லா படம் எடுடான்னா, சொம்மா டகல்பாஜி காட்டிக்கினு போயிட்டானுங்கோ!

நம்ம சுப்பராஜி புள்ள கார்த்திதான் கணக்கா படம் எடுத்துக்கீது! டாங்க்ஸ் சொல்லுப்பா அந்த புள்ளைக்கு!

நீ ஆஸ்டலுக்கு வார்டனா வர்றதுக்கு நம்ம மோடிதான் ரெகமண்டாமே! பெரிய ஆளு தலைவா, நீ!

அப்பாலே அந்த டெரர் பாய்ஸாமே அவனுங்கள அல்லு இல்லாமே ஆக்குறது, ‘நான் ஸ்டைலா? நேச்சுரலி!’ அப்புடீன்னு உதார் வுடறது, சிம்ரனாண்டே போய் லவ்ஸு காட்டுறது (ஆமா, அந்த அம்மா பிரியாணி கடையா வச்சிருக்காங்க? இன்னாமோ கையை உன் மூஞ்சிலோ வெச்சி காட்டுச்சி? வாசனை புடிக்கச் சொன்னாங்களா?), புரூஸ்லீ கணக்கா அந்தக் குச்சியை வச்சி பேமானிங்களை காட்டுறதுன்னு போன ஸ்பீடு சூப்பருப்பா! நடுவுலே அந்த மரண மாஸு பாட்டு வேற சூடு கெளப்பிடுச்சி! ஆனாலும் தனத்துக்கு உல்லாலா பாட்டுதான் புடிச்சு இருந்திச்சு!

அது சரி, கைலே என்னா பச்சை குத்தியிருந்தே பாஸு? இன்னாவோ, மிசா 109ன்னு எளுதியிருந்திச்சு. மிசாவுலே ஜெயிலுக்கு எல்லாம் போனியா கண்ணு? எனுக்கு தெரியவே தெரியாதே? எவ்ளோ கஸ்டப்பட்டுக்கீறே நீயு?

அதுக்கப்பறம் பாட்சா மாதிரி எல்லாரும் நீ யாரு, நீ யாருன்னு கேக்கவும், அந்த கலெக்டரு உன் கதையை சொல்லவும், கொஞ்ச நேரம் தூங்கிட்டேம்பா. அந்த சிங்காரம் பய – அதாம்பா, தம்மாத்தூண்டு இருந்தானே -அந்த நவாசு செத்தகையோ பீச்சாங்கையோ இன்னாவோ - பாம் ஒண்ணு போடவும்தான் முளிப்பு வந்திச்சு. கொடுவா மீசையோட செம கெட்டப்புப்பா! டோபான்னாலும் கல்க்கிக்கினே போ!

பின்னாடி நீ வண்டிலே ஏறி உத்திரப் பிரதேசம் போனியா (ரெண்டு டவுட்டு: டெல்லி வேற, இது வேறவா தலைவா? அப்பொறம் எதுக்கு அங்க போனே?)

அங்க போயி நம்ம விஜய் சேதுபதி, அந்த சிங்காரம் பய எல்லாராண்டையும் டுப்பு டுப்புன்னு பொம்மை துப்பாக்கி வச்சி சண்டை போட்டியா,

கடோசிலே ஒரு டுவிஸ்டு காட்டி எல்லாரையும் பேஜார் பண்ணிக்கினியா –

அப்டியே ஒரு இருவது வருஷம் பின்னாடி போனா மாதிரி இருந்திச்சுப்பா! அய்யே, கிண்டல் இல்லப்பா! ஆத்தா சத்தியமா மனிதன் படம் கவனத்துக்கு வந்துச்சு கண்ணு! அதுலே தான் நீ பாம் எல்லாம் கையிலியே புடுச்சி கிரிக்கெட்டு வெளயாடுவியே!

படம் முடிஞ்சி வெளிய வரும்போது நல்லா ரெண்டு ஃபுல் மீல்ஸ் கட்டுன மாதிரி சொகமா இருந்திச்சுப்பா. என்னா, கொஞ்சம் நேரம் கொறச்சு இருந்திருக்கலாம். அது எல்லாம் பரவாயில்லே! உன்னிய இந்த மாதிரி பார்க்காம கண்ணு பூத்திடுச்சா, அதுனால டபுள் ஓக்கே!

அதுவும் மாஸா ‘கொலை காண்டுலே இருக்கேன்’ ‘சுவீட் சாப்புடப் போறோம்’ காட்டு காட்டுன்னு காட்டவும் ஜிவ்வுன்னு ஏறிடுச்சுப்பா! கண்ணு, நடுவுலே சிகரெட் ஒரு வலிப்பு வலிச்சிக்கினு ‘இது ஒடம்புக்கு சரியில்லேன்னு’ சொல்லவும், தனலெச்சுமி கண்ணுல தண்ணி வுட்டுடுச்சி! நீ நீதான் தலைவா!

வாட்ஸாப்புலே சிங்கப்பூரிலேர்ந்து நம்ம தொத்தா பையன் குமாரு ஒரு படம் அனுப்பியிருந்தான் – கீளே பாரு - நம்மளவுட அங்க பசங்க பவர் காட்டறாங்கப்பா!

திரும்ப வர்றச்சொல்லோ, தனத்தாண்டே, ‘திரிசா வரவேயில்லையே, என்னச்சும்மே?’ன்னு கேட்டேன். அதுக்கு அது சிரிச்சிக்கினே, ‘அப்போதான் நீ கொறட்டைதான் வுட்டுகினு தூங்கிட்டே’ன்னு கொமட்டுலே ஒரு குத்து குத்துச்சு! என்ன இருந்தாலும் என் தனம் அளகு!

வூட்டுக்கு வந்தா சேகரு சோகமா, ஆராரோ ஆராரிரோன்னு இஸ்த்துகினு இருந்தான். இன்னாடா விஸ்வாசம் புட்டுக்கிச்சான்னேன். அவனுக்கு ஒரே கோபம். படம் செரி ஃபேமிலி செண்டிமெண்டு; தல கலக்கிட்டாரு! நயனு கலக்கிடுச்சி – அப்படி இப்படின்னு ஒரே அலப்பறை…நானும் வுடுவேனா, ஒன்னியப் பத்தியும் பேட்டயப் பத்தியும் செமையா ஏத்திவுட்டுக்கினேன். எனக்கு இன்னாவோ, ஏதோ ஒரு படத்துலே வடிவேலு ‘அப்படியே மெயிண்டெயின் பண்ணு சுனா பானா’ன்னு சொன்ன டைலாக்குதான் தோணுச்சி!

ரெண்டு படமும் ஓடிடும். எல்லாரும் துட்டு பண்ணிடுவாங்க. நாங்களும் ஜாலியா பொங்கலு நல்லா கொண்டாடிடுவோம். அப்பொறம் இன்னா? மஜாதான்!

சரி தலைவா! ஒடம்ப பார்த்துக்கோ!

ரொம்ப இஸ்டெயின் பண்ணிக்காதே.

அரசியலிலே எல்லாராண்டையும் ஜாக்கிரதையா இருந்துக்கோ! உன்னிய யூஸ் பண்ணிக்குவாங்க!

என்னையப் பத்திக் கவலைப்படாதே. இப்போதைக்கு குக்கரு சோறு போடுது. ஆச்சு இன்னும் ரெண்டு வருசத்துலே சேகரு படிச்சு முடிச்சுடுவான். அப்பாலே, புதுசா இட ஒதுக்கீடு ஒண்ணு மோடி கொணாந்துருக்காராமே, அதும் வழிலேயாவது ஒரு வேலை வாங்கிடலாம்.

கம்பளிச் சித்தர் சொன்னா மாதிரி ஒரு டான்ஸு வுட வேண்டியதுதான்!

இப்படிக்கு,

உன் தம்பி ஏகாம்பரம்.

ஏகாம்பரத்தின் பார்வையில் 2.0

2018-11-29T10:56:00.001-08:00

For the schizophrenic view of this movie in English, please go here.

அன்புள்ள சிட்டி ரோபோ தலைவன் ரஜினிக்கு,

உன் தம்பி ஆர்கே நகர் ஏகாம்பரம் எளுதிக்கிறது.

நல்லா இருக்கியா தலைவா? உன்னிய பார்த்தே ரொம்ப நாளாச்சு. நடுவுல இந்த கஜா புயல் வந்துச்சா? நம்ம மாமா வூடு அறந்தாங்கியிலதான் இருக்குது. ரொம்ப டேமேஜ் ஆயிடுச்சு கண்ணு! அதான் நானும் தனலெச்சுமியும் போயி கொஞ்சம் ஒத்தாசை பண்ணிட்டு முந்தா நேத்துதான் வந்தோம். அப்புடியே நிவாரணமாமே, அது தொட்டு, கொஞ்சம் ஏதோ துட்டு பண்ணிக்கினோம்னு வெச்சிக்கியேன்! நீ கூட வந்து இன்னா ஆச்சுன்னு கேட்பியோன்னு நெனைச்சேன். பாவம், உனக்கு ரொம்ப வேலை இருந்திருக்கும். பரவாயில்லை.

புள்ளை சேகரை கேக்குறியா? உன் நல்ல மனசு யாருக்கு வரும் தலைவா? நல்லா இருக்குறான். சோக்கா படிக்கிறான். தோ…அடுத்த மாசம் பரீட்சை. எதோ செமஸ்டராமே? நமக்கு தெரிஞ்சதெல்லாம் சூப்பர் ஸ்டார், அவ்வளவுதான்!

அதுவும் நீ வேற ரெண்டு புள்ளி சைபர் கொடுத்துக்கினியா? ஒரே குஷி. கோவாலுதான் சொன்னான் – ‘டேய் மச்சான்! தலைவரு மின்னே மாதிரி இல்லடா? படம் பணாலுன்னு 8-ம் நம்பர் கடையில் சொல்றாங்கடான்னான்.’ நான் உடனே ‘போடா டுபாக்குரு! இது சிட்டி படம்டா! சூப்பாரா இருக்கும்,’னு சொல்லி இஸ்த்துக்கினு அபிராமிக்கு போனேன்.

தனலெச்சுமியை இட்டாரலான்னா, அதுக்கு அய்யருவூட்டாண்ட ஏதோ வேலைன்னு போயிடுச்சி. கடோசியிலே 300 ரூபா குடுத்து தேட்டருக்குள்ள போனா, கையிலே ஒரு கூலிங் கிளாஸ் குடுத்தான்.

நான்கூட ‘கோபாலு, ஏதாவது படிக்கச் சொல்லுவாங்களா’ன்னு கேட்டேன். அவன் பகபகன்னு சிரிச்சிக்கினே, ‘டேய் கஸ்மாலம், இது 3டி படம்டா. அதுக்காவத்தான் இந்தக் கண்ணாடி. மாட்டிக்கோ’ன்னான்.

அப்பால அதை மாட்டிக்கினு இருட்டுல தட்டுத் தடுமாறி உள்ளே போய் உக்காந்தா, யப்பாடியோவ்!

சூப்பரு! உன் பேரு அப்புடியே ஸ்கிரீன்லேர்ந்து அப்புடியே எம்மேல வர்றாமாதிரி இருக்கச்சொல்லே அப்புடியே ஜிவ்வுன்னு ஏறிச்சுப்பா!

எடுத்த உடனேயே செல்ஃபோன் எல்லாம் பறக்கச் சொல்லோ, ‘இன்னாடா இது, மேஜிக்கா?’ன்னு தோணுச்சுப்பா!

அதுவும் அந்த கடைக்காரனையும், அந்த குண்டு சேட்டையும், மலையாளம் மாதிரியே தமிழ் பேசுற மந்திரியையும் போன் சாப்பாடு போட்டுக் குளோஸ் பண்ணும் போது, ஒரே பேஜாராயிடுச்சு. என் போனை எடுத்து கோவாலுக்கிட்டேயே குடுத்துட்டேன். அது ஒண்ணியும் பரவாயில்லை. அதுலேதான் சார்ஜே இருக்காதே!

அப்பாலே நீ விஞ்ஜானி வசீகரனா வந்து இன்னாமோ அஞ்சு போர்ஸ் (அப்புடீன்னா இன்னாபா?) அது இதுன்னு கட்டுனியா, கொஞ்சம் கொட்டாவிதாம்பா. இருக்கட்டும், சேகருக்கு புரிஞ்சுடும். புள்ளை கம்பூட்டரு படிக்குதுப்பா!

ஆனா அந்த களுகு சும்மா ஊரையே கலக்கும் போது கொஞ்சம் செவுளு அவுலாயிடுச்சுப்பா. நல்ல காலம் சிட்டி வந்து காப்பாத்துச்சோ பொழைச்சோம்.

அதுக்கப்பறம் நீயும், சிட்டியும், அந்த பொண்ணு நிலாவும் (கோபாலுதான் சொன்னான் அது சிட்டியோட டாவுன்னு! நெசமாவா தலைவா?) போய் அந்த பட்சி ராஜாவை கரண்டு வச்சு மட்டை ஆக்கப்பார்க்கும் போது நல்லாத்தான் இருந்திச்சி… ஆனாலும் கொஞ்சம் போர் அடிச்சுது கண்ணு!

அது சரி, அது இன்னா பேரு பட்சி ராஜா? சீமை ராஜா தெரியும் – நம்ம சிவகார்த்திகேயன் நடிச்ச படம். புள்ளி ராஜா தெரியும் – எய்ட்ஸ் வந்து பூடுச்சி புள்ளை பாவம்.

அவனை பார்த்தா மொத தபா கொஞ்சம் பயம் வந்துச்சு. அப்பாலே சிரிப்பு வந்துச்சு! மன்னிச்சுக்கப்பா!

இன்னொண்ணு கேக்கணும்னு நெனச்சேன். பட்சிராஜா செத்துட்டானா, இல்லையா? எப்புடி இவ்ளோ பவரு வந்துச்சு? கோவாலுக்கிட்டே கேட்டேன். அவன் ‘கம்முனு படம் பாரு’ன்னுட்டான். கிடக்கான் அவன்; ஒரு குவார்ட்டரு வாங்கி குடுத்தா அலாக்கா சொல்லுவான்.

இண்ட்ரோலுக்கு அப்பாலே அந்த புறா, குருவி கதை சொல்லும் போது நெசமாவே அளுவாச்சி ஆயிடுச்சுப்பா. இப்புடித்தான் எங்க ஊர் பொன்னேரியாண்ட நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ நெறைய காக்கா, குருவி எல்லாம் இருக்கும். அது கீச்சு, கீச்சுன்னு கத்துனா ரொம்ப ஜாலியா இருக்கும். பக்கத்து வூட்டு என் டாவு கமலா கூட சொல்லும் – யாரோ பாரதியாராமே, அவரு காக்கா குருவி எல்லாம் நம்ம சாதின்னு பாடியிருக்காராம். நமக்கு தெரிஞ்சது இன்னாபா? மொதலியாரு, நாடாரு, அய்யரு, கவுண்டரு, நாங்க இருந்த காலனி அவ்வளவுதான்…

அது கெடக்குது…

அதுக்கப்புறம் புட்பால் ஆடற ஸ்டேடியத்துலே வந்து அந்த பட்சி எல்லாரையும் மட்டை பண்ணப் போறேன்னு உதார் காட்டுறப்போ நீ கெட்ட சிட்டியா வந்து ‘குக்கூ குக்கூ’ சொல்லி நாக்கை தள்ளும் போது எளுந்து நின்னு பிகிலடிச்சேம்பா!

நீயும் அந்த அச்சை குமாரும் எல் ஐ சி கட்டிடம் கணக்கா பெரிசாயி ஒரே பைட்டு குடுக்க, அதுக்கப்பாலே நீ குட்டி ரஜினியா வந்தியா, ஒரே கமாய் பத்தினி ரைடுதான்.

எப்புடி தலைவா இப்புடி! கலக்கிட்டே போ! பைசா வசூல்ன்னா இதுதான்.

கடோசிலே நீ ஆசுபத்திரியிலே படுத்துக்கினு, ‘பறவைங்களை எல்லாம் காப்பாத்தணும். கொஞ்சம் தண்ணியாவது வையுங்க!’ அப்படி எல்லாம் சொன்னியா, எனக்கு ஒண்ணு தோணிச்சு… ‘நம்ம தலைவனுக்கு இவ்வளவு தெரிஞ்சு இருக்குதே! அந்த ஏழு பேரு மட்டும் யாருன்னு தெரியலே! பத்து பேரு மோடி கூட சண்டை போட்டா, அவரு பெரிசா இல்லை அவரு தப்பான்னு பளிச்சுன்னு சொல்லத் தெரியலியே’ – அரசியலிலே இதெல்லாம் சாதாரணம் இல்லே! ஆனா ஒண்ணு. நீயே பரவாயில்லேப்பா! அந்த கமலகாசனை மட்டும் பேச வுடாதே! அட்ச்ச சரக்கு எல்லாம் கப்கப்புன்னு இறங்கிடுதாம் – கோவாலுதான் சொன்னான். பாவம், ரெண்டு தபா அது கீழ்ப்பாக்கத்துக்கு வேற போயிட்டு வந்துடுச்சி. உன் தோஸ்த்துதானே கமலு! கொஞ்சம் சொல்லி வைப்பா!

சங்கரு இந்த படத்துக்கு 500 கோடி செலவு பண்ணுச்சாமே. பரவாயில்லே கம்மிதான். நம்ம ராசா (அட, இது அ ராசாப்பா!) தேத்துனதுக்கு இது ஒண்ணியுமே இல்லே!

எந்திரன்லே நம்ம ஐசுவரியா இருந்திச்சு. சூப்பரா பாட்டுங்கல்லாம் இருந்துச்சு. இதுலே இன்னாடான்னா எளுத்து போடும்போதுதான் அந்த வெள்ளைக்கார பொண்ணோட கலர் கலரா பாட்டு இருந்துச்சு. கோவாலுகூட கெளம்பாலான்னு சொன்னான். நான் தான் இருந்து பார்த்துட்டு போலான்னு சொன்னேன். பின்னே, கொடுத்த காசுக்கு முழுசாப் பார்க்கணுமில்லே!

வெளியே வரும்போது கூலிங் கிளாசை புடுங்கிட்டாங்க. ’டேய்! ஒளுங்கா களுவுங்கடா! இல்லேன்னா மெட்ராஸ் ஐ வந்துடும்’னு சவுண்டு குடுத்துட்டு அம்மா கடையில் தோசை துண்ணுட்டு வூட்டுக்கு வந்தோம். ’படம் எப்புடிப்பா’ன்னு சேகரு கேட்டான். நான், ‘நல்லா இருந்துச்சுடா, கொயந்தைங்களோட பார்க்கலாம்’னு சொன்னேன். அதுக்கு அவன், ‘சரிப்பா, நான் தல படம் விஸ்வாசம் பொங்கலுக்கு பார்த்துக்குறேன்’னு சொல்லிட்டு போனை நோண்ட ஆரம்பிச்சிட்டான்! கய்தே!

உடம்ப பார்த்துக்கோ தலைவா! செளந்தரியாவுக்கு ரெண்டாம் கல்யாணமாமே. நல்லா இருக்கட்டும் பொண்ணு!

கவலைப்படாதே! படம் சுகுரா ஓடிடும். நான் கூட படம் பேர்லே இருக்குற சைபர் மாதிரி ஆயிடுமோன்னு நெனைச்சேன். நல்ல காலம். பத்துக்கு அஞ்சு பளுது இல்லே. போட்ட துட்டு அந்த லைக்காகாரன் எடுத்துடுவான். (அவன் கூட செல்போன் கம்பேனி வெச்சிருக்கான் இல்லே!?)

நாங்களும் பேட்டக்கு ரெடி ஆயிடுவோம்.

ஆமா! எலீக்சன் எப்போ? நீ யார்கூட சேரப்போறே! கொஞ்சம் முன்னாடியே சொல்லிட்டீன்னா வசதியா இருக்கும். என்னா தலைவா? உனக்கே தெரியாதா? அது சரி! நம்ம கையிலியே ‘குக்கூ குக்கூ’ சொல்லுறியா? ஜோக்குதான் கண்ணு!

நல்லா இரு!

இப்படிக்கு

என்னிக்கும் உன் பட ரசிகன்

ஆர் கே நகர் ஏகாம்பரம்

குரு பார்வை – ஆசிரியம்! ஆச்சரியம்!!

2018-11-24T04:58:00.000-08:00

(இந்தக் கட்டுரை, சிங்கப்பூர் ‘தி சிராங்கூன் டைம்ஸ்’ அக்டோபர் 2018 இதழில் வெளிவந்தது)

தொண்ணூறுகளின் நடுவே சிங்கை வந்த புதிது. சுத்தம், தமிழ், கோவில், இந்திய உணவு (வேலு மிலிட்டரிக் கடை, கோமளா விலாஸ், ஜக்கீஸ் என்று ஒரு சிலவே இருப்பினும் நாக்கு சாக வழியில்லாமல் போனதுக்கு வீரமாகாளியம்மனுக்கு நன்றி சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது!)

மேலும், தமிழகத்திலிருந்து கொள்முதல் செய்யப்பட்ட திரைப்படங்கள் ஓரளவுக்குப் பொழுதுபோக்குத் தாகத்துக்கு தண்ணீர் அளித்தாலும், எஸ் பீட்டர், ரே சோமசுந்தரம் போன்றோர் வானொலியில் பேசிய பைந்தமிழும் (’இளைஞர்’ என்பதற்கு பதிலாக ‘இளையர்’ என்ற சொல் கேட்டு மகிழ்ச்சியுடன் வியந்தது மற்றொரு நிகழ்வு!). கூடவே ஒளிவழி 5ல் ஒவ்வொரு நாளும் சில மணி நேரமே ஒளிபரப்பப்பட்டு வந்த தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் மக்களின் மாலைகளுக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தை அளித்தன. அதிலும் வாரந்தோறும் ஒளியேறிய தமிழ்த் திரைப்படங்களும், இசை நடன நிகழ்ச்சிகளும் மக்களின் மனதை மயக்கியே வைத்தன.

உள்ளூர் நாடகங்கள், அதாவது சிங்கப்பூரில் எழுதி தயாரிக்கப்பட்டு சிங்கப்பூரர்கள் நடித்து அளித்த நாடகங்கள் பெரும்பாலும் குறுநாடகங்களாக அதிகபட்சம் இரண்டிலிருந்து ஐந்து பாகங்களாக வழங்கப்பட்டன. இதற்குரிய மிகப் பெரிய காரணம் – பணம்… சரி, அது இன்னொரு நாள் திண்ணைப் பேச்சுக்கு!

அவற்றுள் குருபார்வை நாடகத்தொடரும் ஒன்று. 2004, 2008, 2009 ஆகிய ஆண்டுகளில் மூன்று பருவங்களாக வந்த குருபார்வை, சற்ற்ற்று காலத்துக்குப் பின் இவ்வாண்டு நான்காவது பருவமாக மீண்டும் திரைக்கு வந்தது. டிடி தவமணி இயக்கிய இஃது, ஏறத்தாழ 13 வாரங்கள், திங்கள் முதல் வியாழன் வரை 45 அத்தியாயங்களாக வந்த குருபார்வை தற்போதைய, மாணவர்கள் மீது, பள்ளிகள், ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள், சமூகம் என்று எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் வரும் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்த முயன்றிருக்கிறது.

கதை

கோரல் உயர்நிலைப் பள்ளி என்ற ஒரு சிங்கப்பூர் (கற்பனைப்) பள்ளியில் இருக்கும் மாணவர்களை மையமாக வைத்து இந்தத் தொடர் புனையப்பட்டுள்ளது.

சென்ற பருவத்தில் துப்பாக்கிக் குண்டு வாங்கி உயிர் பிழைத்த பள்ளி முதல்வர் ரமேஷ் மீண்டும் இப்பள்ளிக்கு முதல்வராக வருகிறார். மாணவர்களின் நலனைக் கருதி பற்பல முயற்சிகளை எடுக்கும் அவர், சத்யா என்ற புதிய ஆசிரியரை வழிதவறிய மாணவர்களைச் சரி செய்ய ’தண்டனை’ வகுப்புகளுக்குப் பதிலாக தன்முனைப்பு வகுப்புகளை நடத்தச் சொல்கிறார். இது அப்பள்ளியின் துணை முதல்வருக்கும், ‘அடி உதவுவது போல் அண்ணன் உதவமாட்டான்’ என்று நினைக்கும் டிசிப்ளின் ஆசிரியருக்கும் பிடிப்பதில்லை. வழிதவறிய மாணவர்கள், ஏன் அப்படி ஆகிறார்கள்? அதில் பெற்றோரின் பங்கு என்ன? ஆசிரியர்கள் என்ன பெரிய அப்பா டக்கர்களா? சமூக ஊடகங்கள் படுத்தும் பாடு என்ன? சத்யா மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டினாரா? இது போன்ற கேள்விகளுக்கும் இன்னும் பலவற்றிற்கும் பதிலுக்கு டாகிள் (Toggle) இணையத் தளத்தை நாடவும்!

ஒரு விதத்தில் மாணவர்கள் வழிதவறுவதற்கான எல்லா காரணங்களையும் விலாவாரியாக ஒன்று விடாமல் இத்தொடர் காட்டிவிட்டது என்பதை என்னால் புக்கிட் தீமா மலை மேலேறிச் அறைகூவ முடியும்.

பிரச்சினை வாங்கலையோ பிரச்சினை!

பள்ளிப்பருவத்திலேயே மதுப்பழக்கம், புகைப்பழக்கம். போதைப் பொருட்களை விற்பது,
கடைகளில் திருடுவது,
பதின்ம வயது ஈர்ப்பைக் காதல் என்றுக் கண்மூடி எண்ணிக் காமுறுவது,
கத்தி கபடா என்று ஆயுதமேந்தி வீரம் காட்டுவது,
பேனாவில் உள்ள புகைப்படக்கருவி மூலம் பெண்களின் அந்தரங்கக் காட்சிகளைக் காணொளி எடுத்துப் பரப்புவது,
அளவுக்கு அதிகமாக கணினி விளையாட்டுக்களில் மூழ்கி தன்னை மறந்து உயிருக்கு ஆபத்தான செயல்களில் ஈடுபடுவது,
பணத்துக்காக சட்ட விரோதமானச் சூதாட்டத்தில் இறங்கிப் பணமிழந்து, கடன் திருப்பக் கட்டப் பணமின்றி கடன் முதலைகளுக்காக இன்னொருவர் வீட்டின் கதவில் சாயம் கொட்டி, O$P$ என்று எழுதுவது,
தன்னைத் தட்டிக் கேட்கும் பள்ளி அலுவலரையே ’பளார்’ என்று அறைவது,
தன்னுடைய Instagram படத்துக்கு ஒரு விருப்பம் தெரிவித்ததால் ஆசிரியருக்குத் தன் மேல் காதல் என்று மிக விசேஷமாக நினைத்து அவர் பின்னால் சுற்றுவது,
தனக்குப் பிடித்த இன்னொரு பள்ளி மாணவனுக்குத் தன்மேல் ‘காதல்’ இல்லை என்று தெரிந்தவுடன் தற்கொலைக்கு முயற்சிப்பது,
‘கூடா நட்பு கேடில் முடியும்’ என்று படித்துக் கொண்டே ‘பெரிய தலை’, ‘மண்டை’ என ரெளடிகளின் பின்னால் அலைந்து அவர்களின் கையில் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாவது,
சமூக ஊடகங்களின் வழியாக ஏதோவொரு மாணவரைக் குறிவைத்துக் கேலி செய்து, கிண்டலடித்து, ‘அடிப்பேன், உதைப்பேன்!’ என்று பயமுறுத்தி வாழ்வை ரணகளமாக்குவது,

இப்படி இக்காலத்தில் மாணவர்கள் படும் பாடு கொஞ்ச நஞ்சமில்லை.

அதையும் தாண்டி,

தாமதமாக வந்தால் தடியடி, உரக்கப் பேசினால் உதை, ஆடினால் தப்பு, பாடினால் தவறு என்று ஆசிரியர்களின் கிடுக்கிப்பிடி கெடுபிடி,
‘என்னுடைய அந்தப் பள்ளியில் மாணவர்கள் இன்னும் நன்கு செய்தார்கள். அதனால் இங்கும் அவர்கள் அப்படியே செய்ய வேண்டும். அவர்கள் கசக்கிப் பிழியப்பட வேண்டும்.’ என்ற சரி போல் தோன்றும் தவறான அணுகுமுறை,
தான் சமூக ஊடகங்களில் செய்யும் சிலபல செயல்களின் விளைவின் தாக்கத்தை உணராமல் இருக்கும் ஆசிரியர்களின் மேம்போக்குத்தனம்,
தன் பிள்ளை உலகையே ஆள வேண்டும், அதற்குப் படித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். தன்னைப் போல ஏமாளி ஆகிவிடக் கூடாது என்று தாய்ப்பால் அளித்த அன்னையே புலிப்பால் அருந்தியது போல குழந்தையிடம் வீராவேசம் காட்டுவது,
கணினி விளையாட்டு என்பது ரத்த அழுத்தம், இனிப்பு நோய் போன்று ஒரு நோயாக ஆகக் கூடியது என்பதை உணராமல், ‘வா கண்ணா! நீயும் விளையாடு!’ என்று கூறும் தந்தையால் ஏற்படும் விபரீதம்,
கோப்பிக் கடையில் அளிக்கப்படும் தேநீரில் சர்க்கரை சற்று அதிகம் என்பதற்காக அதீதக் கோபம் கொள்ளும் ஒரு தந்தை, தன் பிள்ளை பள்ளியில் நூலகரை அடித்தது கேட்டு ‘இவனுக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருகிறது?’ என்று கேட்கும் அப்பாவித்தனம்,
ஆசிரியர்களுக்கிடையே நடக்கும் அரசியலால் வகுப்பில் பாடம் பாதிக்கப்படும் அவலம்,
தன் பள்ளியைச் சேர்ந்த மாணவிக்குத் துணைப்பாடம் நடத்தக் கூடாது; அதனால் சிக்கல் ஏற்படும் என்பதை அறிந்தும் அதைச் செய்யும் அறிவீனம்,

இதையும் தாண்டி…

புறாக்கள் இடும் எச்சத்தால் படும்பாட்டிற்கு, தங்களாலேயே எளிய முறையில் முடிவு காண முடியும் என்று காட்டும் புத்திசாலித்தனம்,
தன்னால் பணம் இழந்த பாட்டி நடத்தும் கடைக்குச் சேவை செய்து அக்கடனைத் தீர்த்தாலும், அன்புக்குத் தலைவணங்கும் பண்பு,
தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும், அதன் பின்னணியையும் அறிந்து அதற்கேற்றாற்போலத் திருத்த முனையும் ஆசிரியருக்காக உயிரைக் கொடுத்து வேலை செய்யும் விடாமுயற்சி,
தன் நண்பர்களுக்காக தன்னால் முடிந்ததைத் தாண்டியும் உதவச் செல்லும் பாங்கு,
தோல்வி தொடர்ந்து அடித்தாலும் எங்களால் துவளாமல் மீண்டும் எழுந்து வரமுடியும் என்று காட்டும் அந்தக் கம்பீரம்,

இப்படி மாணவர்கள் காட்டும் அந்த அற்புதமான பண்புகளே இந்த நாடகத்தைத் தொடர்ந்து காண எம்மைக் கட்டிப் போட்டன.

இருப்பினும், 45 அத்தியாயங்களும் தொடர்ந்து அறிவுரை மேல் அறிவுரையாகத் தொடுத்து வந்த திரைக்கதை சற்று சலிப்படையச் செய்தது. அதுவும் மேற்கூறிய பிரச்சினைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அடுக்கி வைக்கப் பட, நமக்கு, ‘ஐயகோ! வாழ்க்கை என்றால் இவ்வளவு பிரச்சினைகளா? நல்லதே இல்லையா?’ என்ற ஐயம் மீண்டும் மீண்டும் எழாமலில்லை. மேலும் இவை அனைத்தையும் கதையில் புகுத்த வேண்டிய கட்டாயம் என்ன என்றும் தோன்றியது. ஏதேனும் நான்கைந்து பெரிய கூறுக்களை எடுத்து அதை இன்னும் அழுத்தமாக, ஆழமாகக் காட்டி, ஒரு ஆவணப்படம் பார்க்கும் உணர்வைத் தவிர்த்திருக்கலாமோ என்ற ஏக்கம் எழுந்தது உண்மைதான்.

சில வருடங்களுக்கு முன் ‘வெற்றி’ என்ற ஒரு தொடர் வசந்தத்தில் ஒளியேறியது. அதில் வெற்றி என்னும் ஆசிரியர், எந்த ஒரு பிரச்சினையையும் பேசியே தீர்ப்பது போல திரைக்கதை அமைந்திருக்கும். இதனால், பிராட் பிட், ஏஞ்செலினா ஜோலி இருவரும் அச்சமயம் விவாகரத்து செய்த போது, அவர்கள் மீண்டும் சேர வெற்றியிடம் ஆலோசனைக்கு வரவேண்டும் என்று சிங்கைத் தமிழர்கள் மீம் பல பதிப்பித்தார்கள்! அது போலவே, இனி மாணவர்களின் பிரச்சினைகளையும் பெரும்பாலும் பேசியே தீர்க்க குருபார்வையின் சத்யா ஒரு அருமருந்தாக இருப்பார் என்பது திண்ணம்! பேச்சு அவ்வளவு முக்கியம் நண்பர்களே, அவ்வளவு முக்கியம்!

இக்குறைகளைத் தாண்டி, மாணவர்களைப் பண்படுத்த நாடகத்தால் முடியும் (SYF-னால் என்ன பயன் என்று கேட்கும் மேற்குடி மாணவர்களுக்குச் சரியான பதிலடி!), எல்லாம் உள்ள மாணவர்களுக்கும், வீடு, அன்பு, பெற்றோர், வசதி இப்படிப் பலவும் இழந்த மாணவர்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை விளக்கச் செய்யும் அந்த அடிமேல் அடி எடுத்து வைக்கும் பயிற்சி, அங்கும் இங்கும் ஓடும் மனதை ஒருமுகப் படுத்த தியானம் உதவும் என்று கூறியது என்பன மனதில் நின்றன.

என் நாடக குரு செல்வா, குணசீலன், மஞ்சு, ரேணு தெரேசா, புரவலன், கார்த்திகேயன் சோமசுந்தரம், நித்தியா ராவ், விக்னேஸ்வரி, தவநேசன், உதய செளந்தரி என்ற வசந்தப் பட்டாளத்துடன் சில மலாய், சீன நடிகர்களும் நடித்த இத்தொடரின் மிகப் பெரிய பலம் மாணவர்களாக நடித்த அந்த இளையர்கள்தான்.

நடிப்பில் சிறிதும் பயிற்சியில்ல அவர்களைப் பண்படுத்தி நடிக்க வைத்து, இயல்பாக இருக்க வைத்து, கோரல் பள்ளிக் குழந்தைகளாகவே அவர்களை மாற்றியது ஒரு சாதனைதான்.

அதிலும் கொஞ்சம் வெட்கம், கொஞ்சம் அசட்டுத்தனம் என்று கலந்த படிப்பாளியாகவும், கணினி விளையாட்டால் நினைவு பிறழ்ந்து வாழும் மாணவனாகவும் இரட்டை வேடம் தரித்து நடித்த ஹரன் மற்றும், ‘டேய்! நானும் பாய் அண்ணனுடன் சேரணும்டா!’ என்று விபரீதத்தை விலை கொடுத்து வாங்கிய நெத்திலியாக நடித்த அந்த மாணவனும் என் நினைவில் நிற்கிறார்கள்.

இந்தக் கூட்டத்திலிருந்து சிலபல நற்திறமைகள் சிங்கப்பூர் தமிழ்க் கலை உலகுக்குக் கண்டிப்பாகக் கிடைக்கும் என்பது என் நம்பிக்கை.

கோரல் பள்ளி முதல்வர் ஒரு அழகான, முத்தாய்ப்பு வசனத்தை அளிப்பார்:

ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு அழகு இருக்கிறது!

நிறைய திறமைகள் இருக்கின்றன!

அவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டும்!

இன்றைக்குச் சிறகடித்துப் பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி கூட ஒரு நாள் புழுவாகத்தான் இருந்தது.

நம் மாணவர்களிடம், நம் ஆசிரியர்களிடம், நம் பெற்றோரிடம், நம் சமூகத்திடம் இந்த வசனமும் அதன் உட்பொருளும், செவ்வெனே சேரவேண்டும் என்ற அவாவுடன் குருபார்வை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ஓரளவுக்கு வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறது. காத்திருப்போம் அடுத்த பருவத்துக்கு!

மோடிவிடு தூது - சிங்கப்பூர்-இந்தியக் காதல்!

2018-07-03T11:39:00.001-07:00

இந்தியப் பிரதமர் திரு மோடி அவர்களின் சமீபத்திய சிங்கப்பூர் வருகை குறித்த ஒரு பார்வை - தங்கமீன் இணைய இதழில்.

http://thangameen.com/modi-07-18/