Tarihe Buradan Bak

YENİ ADRES

2018-09-10T05:02:00.002-07:00

Sevgili tariheburadanbak.blogspot.com okuyucuları:

Yeni yazılarımız ile www.tarihderki.com adresinde sizleri bilgilendirmeye devam edeceğiz.
Bizleri artık "TarihDerki" isimli web-sitesinden takip edebilirsiniz.

Sigortadan Para Almak İçin...

2014-07-27T10:28:00.000-07:00

3 Ocak 1960 yılında, içinde avukat Julian Andrew Frank'in de bulunduğu National Airlines'a ait bir uçak Kuzey Carolina bölgesinde düştü ve 34 kişi hayatını kaybetti.

Uçak enkazındaki 33 kişinin bedenine enkazın yakınlarına ulaşılsa da Julian Andrew Frank'ın bedenine enkazdan yaklaşık 30 kilometre ötede bulundu.

İnceleme yapan görevliler, otopsi sonucunda 33 kişinin de çarpma sonucu öldüğü, fakat Frank'in dinamit patlaması sonucu öldüğü gerçeğine ulaştı.
Ardından yapılan araştırmalar sonucunda New York'ta avukatlık yapan Julian Andrew Frank'in finansal ve hukuki açından büyük sıkıntılar içinde olduğu ve uçak yolculuğundan hemen önce milyon dolarlık bir sigorta poliçesi imzaladığı ortaya çıktı. İncelemelerle ortaya çıkan bilgi şuydu:

J.A.Frank, uçak yolculuğu esnasında tuvalete giderek dinamitleri kuru pil yardımıyla patlatıyor, bu sayede olayın intihar değil, kaza görünümü kazanmasını sağlamayı planlayarak ailesinin milyonlarca dolarlık sigorta parasını almasına çabalıyordu.
Dehşet saçan planı sebebiyle kendisiyle birlikte 33 kişiyi de ölüme götüren Julian Andrew Frank, adını Amerikan Havacılık Tarihine de kaydettirmeyi başarmıştı.

Omayra Sanchez : Hayata masumiyetle bakan gözler...

2013-08-25T13:46:00.000-07:00

13 Kasım 1985'te, volkanik yanardağ "Nevado del Ruiz" faaliyete geçmiş ve patlamıştı. Yerel halk ona "Uyuyan Aslan" diyordu. Çünkü en son 1845 yılında faaliyete geçmiş ve 130 yıldır hiç hareket etmemişti.
Aslında uyuyan yanardağ değildi, onu önemsemeyen devlet yetkilileriydi.

13 Kasım'da harekete geçen yanardağ, Omayra'nın yaşadığı köyü de vurmuştu. Daha ne olduğunu anlayamadan Omayra'nın belden aşağısı patlayan yanardağ sebebiyle kayan toprağın altında kalmış ve yavaş yavaş su birikmeye başlamıştı.

Omayra yaşamak için enkaz parçasına tutunmuştu ve ertesi gün bir gazeteci Omayra'nın elini görmüştü. Hemen bölgedeki gönüllüler çağırıldı ve Omayra'yı kurtarmak için büyük bir çaba başladı. Fakat bacaklarını kırmadan Omayra'yı bulunduğu yerden çıkartmak imkansızdı. Üstelik Omayra'yı her çıkartmaya çalıştıklarında çevredeki su yükseliyor ve Omayra'nın nefes almasını engelliyordu.

Suyun altına bakan bir kaç kişi, Omayra'nın bacaklarının tuğladan yapılmış kapının altında kaldığını fark etti. Aynı zamanda, suyun altında birini daha gördüler: Omayra'nın bacaklarının altında, kapının üzerine yıkılması sonucu hayatını kaybeden halasını...

Omayra bu duruma rağmen, çevresindeki gazetecilere şarkılar söylüyor, durumundan bir kere bile şikayet etmiyor ve kurtarılmayı bekliyor, gazetecilere şekerleme ve gazoz istediğini söylüyordu. Hatta röportaj teklifini bile kabul etmişti.

Fakat zamanla, kendisinin kurtarılmasını sağlayacak olan malzemeler bir türlü gelmeyince, Omayra yavaş yavaş vücut ısısı düşmeye başladığı için sayıklamaya başlıyordu... Yanındaki gazetecilere "Gidin ve dinlenin" diyordu ve günlük hayatı aklına geliyordu... "Okula geç kaldım... Matematik sınavım var..."

Malzemeler geldiğinde çok geç kalınmıştı... Suyu boşaltmak için pompa geldiğinde, Omayra'nın bacaklarının kangren olduğu ve kesilmesi gerektiği anlaşılmıştı. Fakat ortamdaki kirlilik sebebiyle bu operasyon sonucunda daha büyük acıyla öleceği de anlaşılmıştı... O yüzden, insaflı olan davranışın, Omayra'nın ölmesine izin vermek olduğu düşünülmüştü...

Omayra'nın acısı, 60 saat sürmüş ve bu 60 saat içinde Omayra bir kere bile acısını belli etmemiş, ağlamamıştı. Sadece gülmüş, konuşmuş ve şarkı söylemişti...

Yazının başında gördüğünüz resim ise Omayra ölmeden bir kaç saat önce çekilmişti. Bu resim son 50 yılın en iyi fotoğrafları arasında yer almış ve fotoğrafçıya Pulitzer ödülünü kazandırmıştı.

Bu resim sadece Omayra'nın son anlarını değil, uyuşturucu kartellerinden aldıkları rüşvetlerle keyif yapan Kolombiya devlet yetkililerinin de vicdanlarının son anlarını bütün dünyaya göstermişti.

SONDERKOMMANDO : Nazi Kamplarının Yahudi "Temizlikçileri"

2013-08-24T10:11:00.000-07:00

Sonderkommando, Nazi SS birlikleri tarafından toplama kampı mahkumları arasında seçilerek oluşturulan ve genelde ölümle tehdit edilerek; gaz odalarında veya askerler tarafından kurşuna dizilerek öldürülen insanların cesetlerindeki değerli eşyaları (altın diş, gözlük, kıyafet vs.) toplayarak onları SS* subaylarına teslim ettikten sonra cesetlerini askerlerin terimiyle “yok eden” (gömen) birliklere verilen addı.

Bu görevi Alman askerlerine yaptırmak yerine, Yahudilerin seçilmesinin altında yatan nedenlerden birisi, Alman askerlerinin zaten gördükleri karşısında bozulmaya başlayan psikolojisinin bir de yanmış bedenleri temizleyerek iyice bozulmasını engellemek, diğeri ise; "Sizi öldürdükten sonra cesetlerinizi gene size temizletiriz" şeklinde bir propaganda sistemiyle

Yahudiler üzerindeki psikolojik baskıyı arttırmaktı.

Sonderkommando görevlileri asla direkt olarak ölümlere sebep olmazlardı. O güzel(!) görev sadece Alman askerlerine aitti. Onların görevi cesedi temizleyip yok etmekti. Genel olarak kampa yeni katılan Yahudiler arasından seçilirler ve görevi reddetmek ve intihar etmek dışında görevi bırakmak gibi bir şansları olmazdı. Zaten bu göreve seçilen Yahudiler, diğerlerinin yaşama koşullarını görünce bu görevi bırakmak istemezdi…

Sonderkommando görevindeki Yahudiler, Alman askerlerine fiziksel olarak hazır ve güçlü lazımdı. Bu sebepten kendilerine ait barakalarda, diğer mahkumlara göre daha temiz şartlarda yaşarlar ve taze gıda maddeleri, ilaç, sigara gibi hiçbir mahkumun ulaşamadığı ihtiyaçlara rahatlıkla sahip olabilirlerdi. Hatta genelde sigara ihtiyaçlarını sıradan bir günde Alman askerler tarafından öldürülen ve içeriye gizlice sigara sokmuş bir Yahudi’nin üzerinden karşılarlardı. Ayrıca, Sonderkommando birliğinin üyesi olan askerler asla “gelişigüzel” öldürmelerin hedefi olmazlar ve diğer mahkumlara göre daha uzun süre yaşarlardı.

Fakat bu “görevli” mahkumlara “sır bekçileri” adı da verilirdi. Çünkü Sonderkommando üyeleri Almanların Yahudi politikası hakkında çok şey öğrenirlerdi. Doğal olarak, Yahudilerin sorun çıkartmasını engellemek amacıyla Yahudileri gaz odalarına “duş almaları için” götüreceklerini söyleyerek öldüren SS birlikleri, bu bilginin sızmasını engellemek amacıyla Sonderkommando birliklerini düzenli aralıklarla öldürürler ve yerlerine yenilerini alırlardı. Yahudi politikası hakkında herkes az çok fikir sahibi olsa da; net bilgilerin kampın dışına çıkmasını istemeyen Naziler, bu amaçla Sonderkommando birliklerini düzenli olarak "temizlerdi." Bu değişim genelde 4 ayda bir yapılır ve yeni gelen Sonderkommando üyelerinin ilk görevi; kendilerinden önce bu görevi yapan Sonderkommando üyesinin ölü bedeninden ve eşyalarından değerlilerini ayırıp SS birliklerine teslim ederek, bedenlerini yok etmekti.

-------------

* SS: SchutzStaffel'in kısaltması olan ve "Koruma Timi" anlamına gelen Nazi Almanyası birlikleri. İlk kurulma amaçları Nazi Partisini korumak olsa da daha sonra iki ayrılarak bir kısmı toplama kamplarındaki soykırımlarda görevlendirildi.

Hayvan Hakları!

2013-05-12T08:38:00.002-07:00

Hayvan haklarını korumaya aldıktan sonra Nazi Hükümetinin hazırladığı afiş

Belki inanmayacaksınız ama, Dünya üzerinde "hayvanlar üzerinde deney yapılmasını yasaklayan" ilk ülke Nazi Almanyasıdır!

1927'de Nazi Partisinin önde gelenlerinden Adolf Hitler, Hermann Goring ve Heinrich Himmler Almanya meclisinde bunu gündeme getirmiş, 1933'te iktidara geldiklerindeyse hayvanlar üzerinde deney yapılmasını tamamen yasaklamışlardır.

1946 yılında "savaş suçları ve insanlığa karşı işlenen suçlar" sebebiyle idam edilen(*) Hermann Göring bu yasa hakkında şu sözleri söylemiştir:

"Bu kalıcı yasa sadece hayvanların korunması ve onların acılarının anlaşılması için değildir, aynı zamanda insanlığın(!) anlaşılması için bu yasa çıkmıştır. Bu açıklamamdan sonra yasaya uymayan herkes toplama kamplarına gönderilecektir."

Milyonlarca insanın gaz odalarında öldürülmesinin sorumlusu olan, "toplama kampı" fikrini Adolf Hitler'e kabul ettiren adam olan Göring'in bu söyledikleri sizi şaşırttı mı?

O zaman biraz daha şaşırın:

1934 yılında çıkan "Reich Avlanma Kanunu" ile, Nazi Almanya'sında her yıl ne kadarsayıda hayvanın avlanabileceği ve her hayvan için farklı olarak "av sezonları" belirlenmiş ve bu sayede doğal yaşamdaki hayvanların düzensiz bir şekilde, rastgele avlanmasının önüne geçilmiştir. Ayrıca Adolf Hitler, bu yasanın halka öğretilmesi için ilkokuldan itibaren bütün okullarda hayvan hakları ve av kanunu hakkında seminerler düzenlenmesini emretmiştir. 1935 yılında yasalaştırılan "Reich Doğal Yaşamı Koruma Kanunu" ile de Alman topraklarında nesli tehlike altında olan kurt, vaşak gibi hayvanları korumaya almıştır. Finlandiya'nın kültür dergisi Kaltio'da yayınlanan bir makaleye göre Naziler, dünya üzerinde kurtları koruma altına alan ilk ülke olmuştur.

(*) Sayın Ayhan Mısır'ın uyarısıyla düzeltme: Hermann Göring hakkında idam kararı çıkartılmış, fakat Hermann Göring idam edilmeden önce kendi koğuşunda potasyum siyanür hapını kullanarak intihar etmiştir. Ayhan Mısır'a ilgisi için teşekkürler.

Abraham Lincoln'ün Oğlunun Öğretmenine Yolladığı Mektup

2013-05-08T06:55:00.000-07:00

"Öğrenmesi gerekli biliyorum; tüm insanların dürüst ve adil olmadığını, fakat şunu da öğret ona: Her alçağa karşı bir kahraman, her bencil politikacıya karşı kendini adamış bir lider vardır.

Her düşmana karşı bir dost olduğunu da öğret ona.

Zaman alacak biliyorum, fakat eğer öğretebilirsen, kazanılan bir doların, bulunan beş dolardan daha değerli olduğunu öğret.

Kaybetmeyi öğrenmesini öğret ona ve kazanmaktan neşe duymayı.

Eğer yapabilirsen, sessiz kahkahaların gizemini öğret ona.

Bırak erken öğrensin, zorbaların görünüşte galip olduklarını…

Kıskançlıktan uzaklara yönelt onu.

Eğer yapabilirsen; ona kitapların mucizelerini öğret. Fakat ona; gökyüzündeki kuşların, güneşin yüzü önündeki arıların ve yemyeşil yamaçtaki çiçeklerin ebedi gizemini düşünebileceği zamanlar da tanı…

Okulda hata yapmanın, hile yapmaktan çok daha onurlu olduğunu öğret ona.

Ona kendi fikirlerine inanmasını öğret, herkes ona yanlış olduğunu söylediğinde dahi…

Nazik insanlara karşı nazik, sert insanlara karşı sert olmasını öğret ona.

Herkes birbirine takılmış bir yönde giderken, kitleleri izlemeyecek gücü vermeye çalış oğluma.
Tüm insanları dinlemesini ve sadece iyi olanları almasını da öğret…

Eğer yapabilirsen üzüldüğünde bile nasıl gülümseyebileceğini öğret ona. Gözyaşlarında hiçbir utanç olmadığını öğret.

Herkesin sadece kendi iyiliği için çalıştığına inananlara dudak bükmesini öğret ona ve aşırı ilgiye dikkat etmesini…

Ona, kuvvetini ve beynini en yüksek fiyata satmasını, fakat hiçbir zaman kalbine ve ruhuna fiyat etiketi koymamasını öğret.

Uluyan bir insan kalabalığına kulaklarını tıkamasını öğret.

Ona nazik davran ama onu kucaklama. Çünkü, ancak ateş çeliği saflaştırır.

Bırak sabırsız olacak kadar cesaretine sahip olsun, bırak cesur olacak kadar sabrı olsun.

Ona her zaman kendisine karşı derin bir inanç taşımasını öğret. Böylece insanlığa karşı da derin bir inanç taşıyacakır…

Bu, büyük bir taleptir, ne kadarını yapabilirsen bir bakalım…

O ne kadar iyi, küçük bir insan, oğlum…"

Abraham Lincoln

Berlin Duvarı'ndan Akan Gözyaşları

2013-05-03T13:13:00.000-07:00

Onların tek isteği Batı Almanya'nın havasını solumaktı. İki arkadaş bunun için Berlin Duvarı'nda en uygun zamanı kollamak için bekliyorlardı. Peter Fechter ve Helmut Kulbeik uygun zamanda koşarak 2 metrelik duvardan atlamak için duvara yakın bir marangozda beklemeye başladı. Gözcülerin arkasını döndüğü bir an ikisi de koşarak duvara tırmanmaya çalıştı.

Duvara tırmanmaya çalışırken bu iki kafadarı farkeden gözcüler ateş etmeye başladı.

Helmut Kulbeik tırmanmayı başardı. O artık Batı Almanya'daydı !
Fakat arkadaşı Peter Fechter o kadar şanslı değildi...

Peter, kasığından giren bir kurşun sebebiyle duvarın dibinde yere uzandı. Can çekişiyordu. Birilerinin ona yardımcı olması gerekiyordu. Hem Batı Almanya, hem Doğu Almanya tarafında herkes onun can çekiştiğini izliyordu.

"Bedeni Doğu Almanya topraklarında olduğu için Batı Almanya'da onu izleyenler sınırı geçip ona yardım edemiyordu. Ruhu Batı Almanya'ya ait olduğu içinse, Doğu Almanya'da onu izleyen askerler bilerek yardım etmiyordu."

Peter yerde 1 saat can çekişmiş ve o bir saatte olayı izleyenlerin sayısı bir kaç kişiden bir kaç yüz kişiye çıkmıştı. Fakat kimse can çekişen Peter'a yardım etmemişti, edememişti.

1 saatin sonunda hayatını kaybeden Peter Fechter Berlin Duvarı yüzünden hayatını kaybeden yüzlerce insandan biriydi. Belki de ilkiydi.

Peter'a öldükten sonra yardım gelmiş ve resimde görüldüğü gibi Doğu Almanya askerlerinden biri tarafından cansız bedeni taşınmıştı.

İşin trajik yanı, Peter Doğu Almanya'dan kaçtığı için bir "suçluydu" ve cesedi kimsesizler mezarlığına gömülmeliydi.
Doğu Almanya'da kanun gereği duvardan kaçmaya çalışırken ölenlerin cenazesine ailelerinin gelmesi yasaktı. Kimse gelemedi cenazesine...

www.facebook.com/TariheBuradanBak

ASKERLİK MOLASI!...

2013-01-04T11:35:00.001-08:00

Rize'de yapmakta olduğum askerlik görevi sebebiyle 20 Mayıs tarihine kadar yeni yazı paylaşamayacağım.

Zannedilmesin ki ben askerde bu blog için hiç bir şey yapmıyorum, düzenli takip eden arkadaşlarımız üzülmesin. 4.5 ay boyunca okuduğum kitaplardan edindiğim konu başlıklarını döndüğümde güzel araştırmalarla süsleyerek sizlere sunacağım.

Geçici rahatsızlık için özür dileriz.

Dünya İkinci Kez Kana Doyuyor...

2012-11-26T03:57:00.000-08:00

Gleiwitz Radyo İstasyonu, Avrupa'nın en uzun ahşap yapısıdır.

31 Ağustos gecesi Alman topraklarında, Polonya’nın sınırında bulunan Gleiwitz radyo istasyonunda hareketlilik başlamıştı. Radyo istasyonu Polonyalı sabotajcılar tarafından kuşatılmış ve radyoda Lehçe olarak Alman karşıtı yayın yapılmıştı. İstasyona saldırırken Alman güçleriyle Polonyalı birlikler arasında çatışma çıkmış, Franciszek Honiok isimli bir işgalci de öldürülmüştü. Nazi Almanyası bu saldırıyı bahane ederek Polonya’nın işgaline karar vermişti…

Fakat bu saldırının savaş çıkartabilmek için uluslararası bir bahane olarak kullanmak amacıyla Nazi güçleri tarafından gerçekleştirildiği, ölen Franciszek Honiok’un ise Gestapo tarafından “Polonya sempatizanı” olduğu için bir gün önce tutuklandığı savaş bittikten sonra mahkemede anlaşılacaktı. Sınırda buna benzer 21 olay daha Himmler’in emriyle Naziler tarafından başlatılmış ve “Polonya’nın Almanya’ya saldırdığı” izlenimi verilerek savaşın yolu açılmıştı…

Aslında savaş çanları 1920’den bu yana çalıyordu. Birinci Dünya Savaşı bittikten sonra Almanya ile Versailles Antlaşması imzalanmış ve ülkenin ordusu dağıtılmış, toprakları komşularına paylaştırılmış ve büyük bir tazminat yükü altına sokulmuştu. 1923 yılına gelindiğinde Alman markı 1913 yılındaki değerinin milyonda birine inmişti. 1923 yılında lüks bir ev almaya yetecek parayla, 1923 yılında ancak bir kadeh içki alınabiliyordu. 1930’da ülkedeki işsizlik oranı 6 milyona çıkmış ve sanayi çalışmaz hale gelmişti. Böylesine bir dönemde ortaya çıkan Naziler (Nasyonal Sosyalist İşçi Partisi) halka “aç kalmayacakları, işsiz kalmayacakları, özgür olacakları ve işgal altındaki topraklarda yaşayan Almanların tekrar özgürlüğüne kavuşacağını” vaat etmiş ve halkın büyük desteğini kazanmıştı. 1920 yılında kurulan ve bir yıl sonra Adolf Hitler’i parti başkanı olarak seçen Nasyonal Sosyalist İşçi Partisi 1933 yılında iktidara gelmişti. Adolf Hitler başbakan olduktan bir yıl sonra Mareşal Hindenburg’ün ölümü üzerine 2 Ağustos 1934’te cumhurbaşkanlığını da üstlenerek “Führer” olmuştu.

Almanya'nın Versailles Antlaşması ile kaybettiği topraklar pembe
renk ile gösteriliyor

Hitler yönetimindeki Nazi Partisi verdiği sözü de tutmuştu. Göreve başladıkları gibi Milletler Cemiyeti ve Silahsızlanma Konferansından çekildiğini açıklayan Hitler, Versailles Antlaşmasını da tanımadığını ilan etti. 1935 yılında zorunlu askerlik yasasını çıkartan Naziler, büyük bir sanayi atılımı yaparak, ülkedeki işsizliği azalttı. Alman halkı yeni liderlerinden memnundu. Führer olabilmek için yaptığı referandumda halkın %90’ının desteğini alan Hitler önderliğinde; 1932’de 6 milyon olan işsiz sayısı 1936’da 1 milyonun altına inmiş, Versailles Antlaşması Alman tarihinden silinmiş, Çekoslavakya’nın 1. Dünya Savaşı ile işgal ettiği topraklar tekrar Almanya’ya kazandırılmış, Avusturya ile birleşilerek 10 milyon Almanın tekrar Almanya bayrağı altına girmesi sağlanmış ve halkı bitap düşüren iç siyasi kavgalar sona erdirilmişti. Üstelik bunların hepsi bir tane bile kurşun sıkılmadan, bir cephede bile savaşmadan, Avrupa’ya “haklı olduklarını” göstererek gerçekleştirilmişti.

İngiltere Başbakanı Chamberlain 1. Dünya Savaşında gördükleri sebebiyle savaşa hep soğuk yaklaştığından Almanya’nın isteklerini büyük bir sabırla yerine getirmişti. Çekoslavakya’dan “Südetler” bölgesini almasına, Avusturya ile birleşmesine ve Fransa ile arasındaki askersiz bölge olan Rennes’e girmesine sesini çıkartmamıştı. Hatta Avusturya ile birleşmesi konusunda Avam Kamarasında muhaliflere şu açıklamayı yapmıştı: “İki devletin birleşme arzusu gösterdiği bir olaya bizim karışmaya hakkımız olduğunu sanmıyorum. Ancak bahis konusu bu birleşme olayında uygulanan usüller, Majestelerinin Hükümetine hiç de uygun görülmemiştir.”

Adolf Hitler'in 1933 seçim konuşması sırasında çekilen bir fotoğraf

Her ne kadar Hitler Chamberlain’e “Artık Avrupa’da başka bir toprak beklentisinde olmadığı” garantisini verse de, bu garantinin üzerinden 1 ay geçmeden Polonya’ya “Danzig Limanının Almanya’ya verilmesi ve Doğu Prusya’ya giden yol için koridor yaratılması” isteğini bildirdi (Danzig, Almanya’nın Versailles Antlaşması ile elinden alınmış ve Doğu Prusya ile kara bağlantısının kesilmesine sebep olmuş olan bölge olmasının yanında, ticari öneme sahip bir liman kentiydi ve Alman halkı bu bölgeyi gerçekten çok arzuluyordu). Bu isteği bildirdikten 3 hafta sonra ise Çekoslavakya’daki iç karışıklıktan yararlanarak Çekoslavakya Devlet Başkanı Hacha ile anlaşıp, bütün Çekoslavakya’yı işgal etti.

Artık Almanya’nın amacının ne olduğunu yavaş yavaş anlayan Fransa ve İngiltere, “Polonya’nın toprak bütünlüğünü garanti eden” bir nota verdiler. Bu Hitler’i şaşırtsa da yolundan alı koymamıştı. Hatta bu ekmeğine yağ sürmüştü. Çünkü Polonya’nın üzerinde Sovyet Rusya da hak iddia ediyordu. Adolf Hitler 22 Ağustos 1939 günü Berlin’de topladığı Alman Yüksek Komuta Heyeti’ne şunları söylüyordu: “…Batılılar, Polonya meselesi yüzünden bizim Ruslarla çatışmaya gireceğimize bel bağlamış gözüküyorlar, ama yanıldıklarını acı bir şekilde anlayacaklar. Dört gün önce Ruslarla anlaştık ve yarın “Ribbentrop Rus-Alman Saldırmazlık Antlaşmasını Moskova’da imzalayacağız…” Ertesi gün, Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı imzalanmış ve İngiltere ile Fransa’nın bütün planları suya düşmüştü. Hiçbir İngiliz ve Fransız yetkili buna inanmak istememiş ve “Faşist” Almanya ile “Komünist” Rusya’nın birbirine yakınlaşmasına ihtimal vermemişti. Fransa Başbakanı Daladier bu durumun “bir gazetecinin balon haberi olabileceğini, kesinkes araştırılmadan uykusunun bölünmemesini” emretmişti.

O güne kadar “komünist” olduğu için hem İngilizlerin ve Fransızların hem de Almanların mümkün olduğunca kendisinden uzakta tutmaya çalıştığı Rusya, Polonya mevzusu sebebiyle değere binmiş ve kendisi için en karlı anlaşmayı teklif eden –Polonya’nın doğusunu teklif eden- Almanya ile Saldırmazlık paktını imzalamıştı. Her ne kadar hem Hitler hem de Sovyet Rusya lideri Stalin, bu paktın geçici olduğunu bilse de, bu sayede Almanya Polonya’yı işgal ettiğinde hem batıda Fransız ve İngilizlerle hem de doğuda Ruslarla savaşarak 2 büyük cephede ezilme tehlikesinden kurtulmuş, Rusya büyük savaşa girmeden önce 2 yıl kadar zaman kazanmış ve Fransa ve İngiltere ise Almanya karşısında hep koz olarak kullandıkları faşizm karşıtı Rusya’yı kaybederek büyük bir darbe almıştı.

Ve 1 Eylül 1939 günü sabaha karşı 05:45’te bütün Dünyanın kaderini değiştirecek olan savaş başlamıştı. Alman motorize birlikleri saldırıya başlamış fakat henüz resmi olarak “savaş” duyurusu yapılmamıştı. Ne Polonya Hükümetine “nota” verilmiş ne devlet radyosundan “savaş ilanı” yapılmıştı. Sabaha karşı Alman radyosunda yapılan duyuru “Polonya hudut birlikleri bu gece sabaha karşı Gleiwitz’de Alman hududuna tecavüz ederek Alman askerlerine kayıplar verdirmişler, radyo verici istasyonunu tahrip etmişlerdir. Polonya’daki Alman azınlığa karşı katliam da devam etmektedir. Bu durum karşısında Alman ordusu olaya el koymak zorunda kalmış ve cezalandırma harekatına başlamıştır.” şeklindeydi. Almanların kendileri içinde düzenlediği propaganda amaçlı Gleiwitz saldırısı savaş için bahane olarak öne sürülmüş ve savaş başlamıştı.

Polonya bu saldırıyı bekliyor ve hazırlık yapmak istiyordu. Fakat Fransa’nın “diplomatik olarak bu sorunu çözme” ümidi Polonya’nın elini kolunu bağlıyordu. 30 Ağustos sabahı askerlerini Alman sınırına taşıma kararı alan Polonya Genelkurmay Başkanı Edward Rydz-Śmigły Fransa’nın baskısı sebebiyle bu kararından vazgeçmişti. Bu kararın ardından 48 saat geçmeden Alman birlikleri Polonya sınırına girmişti.

Almanya saldırılardan yaklaşık 5 saat sonra, Adolf Hitler’in radyo yayınıyla “savaş ilanını” duyurmuştu. 3 Eylül günü sabah 9:00’da İngiltere Almanya’ya ültimatom göndererek “Eğer 3 Eylül günü saat 11:00’a kadar Alman birliklerinin derhal çekileceği konusunda kesin güvence verilmezse, bu saatten itibaren İngiltere kendisini Almanya ile harp halinde kabul edecektir.” Yaklaşık 2 saat sonra Fransa da İngiltere’nin baskısıyla ültimatomu yollamış ve hangi tarafta olacağını seçmişti. Bu karar özellikle savaşın ilk yıllarında Fransa’yı büyük bir hezimete sürükleyecekti.

Savaş tüm hızıyla devam ediyordu. Almanya 1935’te yaptığı büyük sanayi atılımı sayesinde Polonya’ya 6 Panzer tümeni, 4 motorlu tümen ve 39 piyade tümeniyle taarruza başlamışken, Polonya’nın bütün elinde bulundurduğu tankların toplamı 100 kadardı ve hepsi eskiydi. Alman tanklarını, Polonyalı süvariler ellerinde kılıçlarla at üstünde durdurmaya çalışıyordu.

Üstelik Alman tankları, General Heinz Guderian’ın kendisini büyük üne kavuşturacak olan Blitzkrieg (Yıldırım Savaşı) taktiğini en iyi şekilde uyguluyorlardı. Tanklar hiç arkasına bakmadan düşman cephesini 150 kilometre kadar yarıyor ve kuşatıyor, arkasından gelen motorize birlikler ise kaçmaya çalışan düşman askerlerini imha ediyordu. Bu dünyada hiç görülmemiş bir saldırıydı ve ilk defa Polonya karşısında denenmişti. Alman hava kuvvetleri ise hiç boş durmamış ve daha Polonya Hava Kuvvetleri havalanamadan hepsini havaalanında yakalamış ve düşman hava kuvvetinin %95’ini tahrip etmişti.

İngiltere ve Fransa’nın Almanya’ya savaş ilan etmesi sözde kalmış, İngilizler ve Fransızlar seferberlik yapadursun, Almanya 8 günde Varşova kapılarına dayanmış ve 350 kilometre yol katetmişti. Düşmanın 19 tümen askerini kuşatmayı da başarmıştı.

Alman komutanları düşmanın ordusunun büyük bir kısmı imha edildiği için Varşova’da ufak bir direniş olduğunu ve büyük bir saldırının gerekli olmadığını, kuşatmada bekleyerek şehrin kendiliğinden teslim olmasını beklemenin doğru olduğunu düşünse de, Hitler “Düşmanın başkentinin teslim olmasını beklemenin saçma olduğunu ve oranın düşmanın direniş kalesi olduğunu hatırlatarak tank ve uçaklarla şehrin dövülmesini istediğini” emrediyordu. Şehir Hitler’in emriyle dört gün hava bombardımanlarına maruz kalmış ve 27 Eylül günü teslim bayrağını çekmişti.

Bombardımanın ardından Varşova

Fransa ve İngiltere’de politikacıların “en az 1 yıl dayanır” dediği 2 milyon askeri olan, 33 milyon nüfusuyla Avrupa’nın en kalabalık ülkelerinden biri olan Polonya, 19 gün içinde başkentinin kapılarına dayanan Alman zırhlı birliklerini görmüştü. Daha İngiltere ve Fransa savaş için seferberlik yapamadan Hitler’in ordusu Polonya Kuşatmasını bitirmiş ve düşmanı 1 aydan kısa bir sürede tamamen teslim almıştı.

Son bombardımandan sonra Varşova’ya giren Alman dış istihbarat elemanı Walter Schelenberg gördüklerini şöyle anlatmıştı: Tanıdığım güzel şehrin ne hale geldiğini görünce donakaldım. Açlık çeken, vücudu yanmış, kolları bacakları kopmuş acı içindeki insanlar… Gece, hava bir hayli soğuktu ve toz duman bulutları şehrin üzerine asılmış gibiydi. Her yerden yanmış cesetlerin mide bulandırıcı kokusu geliyordu. Hiçbir tarafta su akmıyordu. Kuşatılmış bir iki sokakta direniş hala devam ediyordu fakat her şey büyük bir sessizliğe bürünmüştü…” Polonya’da halk işgalden sonra artık o kadar zor duruma düşmüştü ki, vatandaşlar sokakta boylu boyunca uzanan ve henüz çürümeye başlamamış atlardan et parçaları kopartıp yaktıkları ateşte pişirerek açlıktan ölmemeye çalışıyordu.

Fransız general Chauvineau’nun “Durmadan yürümek zorunda olan bir serseriye benzeyen tankın korkulacak bir silah olmadığı” yönündeki düşünceleri ve ona güvenip “tankların topçu desteği olmadan ilerleyemeyeceğini ve dolayısıyla hareket menzillerinin kısıtlı olduğunu düşünenler şöyle bir dursun, bu savaşın en güzel dersini Yıldırım Savaşı’nın mucidi General Heinz Guderian vermiş ve anılarında da şu şekilde anlatmıştı: Başarılı bir tank muharebesine dayanan bir taarruzda zaferin mimarı piyade değil, tanklardır. Zira tank taarruzu başarısızlığa uğradığı taktirde tüm harekat başarısızlığa uğramış sayılır. Buna karşılık tanklar başarıya ulaşırsa ardından zafer gelir. Zırh koruması ile hareket ve sürat, tank silahlarının sadece iki muharebe özelliğidir. Tankın en önemli özelliği ateş gücüdür.

1 Eylül 1939 günü itibariyle yüzlerce milyon insanın hayatını değiştiren, 40 milyona yakın insanın ise ölümüne sebep olan ve yaklaşık 6 yıl sürecek olan 2. Dünya Savaşı, Almanların güç gösterisiyle bütün dünyayı şaşırtarak kazandıkları zaferle başlamıştı. Fakat Alman Hava Mareşali Goering’in mırıldandığı sözler durumu en güzel şekilde özetliyordu: Eğer bu harbi kaybedersek, Tanrı yardımcımız olsun.”

Yazar notu: Bugüne kadar genelde 2. Dünya Savaşı konusunda aklıma esen konuları kronolojik sıralama olmaksızın yayınladım. 12/12/12 tarihinde askere gitmeden önce, yazarlık yaptığım Felsebiyat dergisindeki yazılarımdan ve burada yazdığım yazılardan oluşan kısa bir İkinci Dünya Savaşı yazı dizisi hazırlamayı planlıyorum. Umarım yetiştirebilir, krolonojik sırayla sizlere sunabilirim.

6-7 Eylül Olayları 2. Bölüm: Ve Büyük Utanç Başlıyor...

2012-09-07T11:19:00.003-07:00

Kalabalık sloganlar atarak İstiklal Caddesi'nde Rumların sahibi olduğu dükkanlara yöneliyordu. Bir çoğunun elinde kamyonlarla İstiklal Caddesi'ne indirilmiş olan sopalar, baltalar, kazmalar vardı. Kimisi ise kendisi getirmişti sopasını, baltasını... Hepsinin ağzında aynı slogan vardı ve bu slogan bütün Taksim'i inletiyordu: "Kıbrıs Türktür Türk kalacaktır, Rumlar p.çtir, p.ç kalacaktır!"

Bu bölümü okumadan önce lütfen birinci bölümü buraya tıklayarak okuyunuz.

Hareketin öncülüğünü yapanlarsa, dönemin aklı başında gençleri olan üniversite öğrencileriydi. "Kıbrıs Türktür" derneğinin provokasyonu sonucu bu yürüyüşe başlayan üniversiteli milliyetçi gençler, halka önderlik ediyordu. Fakat kalabalığın yürüyüşle sakinleşecek gibi bir tavrı yoktu. Üniversiteli gençler yerlerini öfkeli kalabalığa bırakmak zorunda kalmıştı... Çevre illerden "İstanbul'u gezmek amacıyla" getirilen insanlar da milliyetçilerin provokasyonuyla meydana yönelmişti.

6 Eylül akşamı saat 7 sularında olaylar başladı. Öfkeli kalabalık Rumların bütün dükkanlarına saldırıyor, camları kırıyor, kapıları söküyor, içerideki değerli değersiz ne varsa sokağa döküp paramparça ediyordu. O gün orada olan ve fotoğraf makinesiyle çekimler yapan Ara Güler "Vitrinde ayakkabı gören, camı kırıp eski ayakkabılarını atıyor, onları giyiyordu. Palto gören hiç düşünmeden o paltoyu vitrini indirerek alıyordu. Kimisi 3-4 tane paltoyu üst üste giyiyordu." diyerek özetliyordu.

Rumlara ait ne varsa paramparça edilmek için sıradaydı. Rum matbaaları, gazete ofisleri, Yunan seyahat büroları... Hepsi sırayla yağmalanıyordu. Fakat kalabalıkta provokatörler bağırıyordu: "Can kaybı yok! Sadece mallara zarar verin! Can kaybı olmayacak!". Artık halk o kadar kontrolden çıkmıştı ki, hedef sadece Rumlar değildi. Yahudi, Ermeni tüccarlar da hedef alanına girmiş ve Gayrimüslimler mallarını bırakarak kaçmaya çalışmıştı.

Bu sırada Başbakan ve İçişleri bakanı ne mi yapıyordu?

Adnan Menderes ve kurmayları, kalabalık toplandığında Taksim'den geçmiş ve Haydarpaşa'ya ulaşmıştı.
Buradan Londra'da bulunan Dışişleri bakanı Fatin Rüştü Zorlu'ya "İstanbul'daki olaylar" hakkında bilgi veren Adnan Menderes, sonrasında İstanbul'u terk edip Anadolu Ekspresiyle Ankara'ya doğru yola çıkmıştı. Ancak olaylardan 4 saat sonra, yani akşam 9 gibi Sapanca'da trenden inip, otomobille İstanbul'a dönmeye karar vermişlerdi. Bu sırada polis kalabalığı dizginlemekte yetersiz kalmış ve yardıma çağrılan ordu henüz gelmemişti. Dönemin İstanbul Valisi Fahrettin Kerim Gökay 1960 yılında başlayan Yassıada duruşmalarında "askerleri bilerek göndermediği için" ordu komutanını suçlayacaktı.

Hükümetin Londra Konferasında Fatin Rüştü Zorlu'nun elini güçlendirmek için planladığı bu gözdağı planı, kendilerinin kontrolünden çıkmış ve hiç kimsenin tahmin etmediği bir yola doğru gitmişti.

Halk iyice çığrından çıkmış, üst katlardaki beyaz eşya mağazalarından buzdolaplarını, çamaşır makinalarını aşağıya atıyor ve atarken "Kaçın! Çekilin" diye birbirlerini uyarıyorlardı. Ara Güler "Ben bir kaç kişinin piyanoyu ittirip 2. kat vitrininden atmaya çalıştığını gördüm, adamlar atarken "Durun bekleyin, hazır değilim, piyanonun havada resmini çekeyim" dedim ve beni beklediler. Sonrasında fotoğrafı çektim." diyordu.

Olaylar sadece İstiklal Caddesi'nde kalmadı. Polislerin yetersizliği, provokatörlerin kontrolü yitirmesi, askerin henüz devreye girmemesi sonucu halkı dizginleyen bir kurul olmayınca yağma Beşiktaş, Dolapdere ve Ortaköy'e, sonradan İzmir ve İskenderun'a taşındı. İzmir'de aynı gece bir kilise ve Rum Konsolosluğu yakıldı. İstanbul'da durum daha da kötüydü. 80 kilisenin 70'i tahrip edildi. Din adamları ise halk tarafından zorla sünnet edilmeye çalışıldı, bir papaz öldürüldü bir diğer papaz ise acımasız işkencelere maruz kaldı. Kimi yerlerde Rum mezarlıkları kırıldı, bu da yetmedi, mezarlıkların içindeki bedenler dışarıya çıkartılarak tekmelendi. Bazı Rum kadınları defalarca tecavüze uğradı, aileleri ise bunları izlemek zorunda kaldı.

Olaylar o kadar büyüdü ki, artık Türk mal sahipleri de korkar oldu. Kimi Türk esnafı dükkanını yağmadan korumak için Türk bayrağı astı, kimi Atatürk resmi ya da heykeli koydu, kimi ise vitrinine eski harflerle "Burası bir Müslümanın malıdır." yazdı. Bir dükkan sahibi ise, dükkanını yağmalamaya gelen insanlara müslüman olduğunu "pantolonunu indirip, sünnetli olduğunu göstererek" kanıtlamaya çalıştı!
Bazı aklı başında insanlar ise elinden geldiğince Rumları koruyordu. Tabi öncelik Rumların canını korumaktı fakat kimileri Rumların malını da koruyabilmişti. Bunlardan biri olan Manav Ayhan, olaylar çıktığında Beşiktaş'ta bulunan kilisenin önüne geçmiş ve orayı yağmayan gelenleri "Burası ibadet yeridir, buraya dokunmayın" diyerek engellemişti.

Gece 11:30 sularında İstanbul ve İzmir'de sıkıyönetim ilan edilmiş ve askere "vur" emri verilmişti. Fakat halk buna pek aldırış etmemişti. Gece olaylar durulduğunda 11 kişi hayatını kaybetmiş, 500 kişi yaralanmıştı. Yağmaya katılan 5000 kişi askerler ve atlı polisler tarafından göz altına alındı. Askerler ancak sabaha karşı İstiklal Caddesi'ni kontrol altına alabilmişti.

Olaylar kontrole alındıktan sonra bilanço ortaya çıkmıştı. 11 kişi hayatını kaybetmiş, 500 kişi yaralanmış, 4214 ev, 1004 işyeri, 73 kilise, 1 sinagog ve aralarında bar, fabrika, cafe tarzı işletmelerin de olduğu 5217

mekan tahrip edilmişti. Resmi rakamlara göre 60 kadına tecavüz edilmiş olsa da, Sabancı Üniversitesi Dr. Dilek Güven'in Sabah gazetesine verdiği röportaja göre utandığı için polise gidemeyen kadınlarla birlikte bu rakam 400'ü geçiyordu. Her ne kadar Rumlara yönelik bir eylem gibi gözükse de hasara uğrayan mekanların %59'u Rumlara aitken, %17'si Ermenilere %12'si ise Yahudilere aitti.

Maddi hasarın boyutu, 500 milyon liraya yakındı. Demokrat Parti Hükümeti, Rumlara 60 milyon lira tazminat ödemek zorunda kaldı.
Manevi hasar ise, 500 yıl boyunca barış içinde bütün milletlerle birlikte İstanbul'da yaşamış olan, burayı vatanı sayan Rumların vatanlarından kovulmaları sonucu ortaya çıkmış ve zaten "Varlık Vergisi" sebebiyle Dünya gözünde azalan Türkiye'nin itibarını yerle bir ederek kendini göstermişti.

1923 yılında 100 bin Rum'un yaşadığı İstanbul'da, Varlık Vergisi ve 6-7 Eylül Olaylarından sonra göç edenlerle birlikte bugün sadece 2500 tane Rum kaldı.

Olayların sorumluluğu 1955 yılında Komünistlerin üzerine yıkıldı. Önde gelen Komünistler tutuklandı ve olaydan sorumlu tutuldu. Aziz Nesin, Kemal Tahir gibi fişlenmiş komünistler hapse atıldı. Fakat o dönem muhalefet partisi lideri CHP'nin başkanı İsmet İnönü'nün "suçluları yakalamak yerine suçsuz insanları suçlayıp onlara işkence yapılıyor" diyerek bu duruma karşı çıkması sonucu hepsi serbest bırakıldı.

Sonrasında mahkemenin kararıyla olay halkın üzerine kaldı ve kimse ceza almadı.

Atatürk'ün evini bombalayanın ise Oktay Engin'in azmettirmesi sonucu Hasan Uçar isminde Selanik'te okuyan bir Türk olduğu belirlendi ve Kıbrıs Türktür Derneği başkanı Hikmet Bil ile birlikte tutuklandı.

27 Mayıs 1960'ta yaşanan ihtilalden 1 hafta sonra ise dönemin Başbakan Yardımcısı Fuat Köprülü mahkemede olayların "Fatin Rüştü Zorlu'nun ilhamıyla Adnan Menderes tarafından yapıldığını" söyledi.

Adnan Menderes (solda), Fatin Rüştü Zorlu (sağda)

Adnan Menderes her ne kadar mahkemede "MAH (dönemin Milli İstihbarat Kuruluşu) görevlilerinin dinlenmesi için çağırılmasını" istese de, bu talebi reddedildi ve 6-7 Eylül Olaylarından sorumlu tutuldu. Adnan Menderes ve Fatin Rüştü Zorlu "Rum vatandaşların kamu haklarını ortadan kaldırmayı hedefleyen bir cemiyet kurmak ve Türk vatandaşlarını Rumların malını tahrip etmek için harekete geçirmekten" 6'şar yıl hapis cezası aldılar. Yunan mahkemelerince azmettirici olduğu iddiasıyla 3 yıl hapis cezası alan Oktay Engin ise beraat etti. Sonrasında İstanbul Hukuk Fakültesini bitiren Oktay Engin, sırasıyla Çankaya Kaymakamlığı, Emniyet Genel Müdürlüğü Siyasi İşler Müdürlüğü ve Nevşehir Valiliği yaptı.

Olayların en büyük dayanak noktası olan "Kıbrıs Türktür Cemiyeti" Başkanı Hikmet Bil'in ismi ise, Kıbrıs'ta bir sokağa verildi...

6-7 Eylül Olayları Yazı Dizisi 1. Bölüm : Olaylar Nasıl Gelişti?

2012-09-06T03:05:00.000-07:00

Türkiye için utanç günleriydi bunlar...
O dönem tribünlerin efsane gözüyle baktığı Lefter'in evi, iki gün önce Büyükada sokaklarında sohbet ettiği, çayını içtiği arkadaşları tarafından taşlanmış, içeriye girmeye çalışılmış ve Lefter altı patlar silahıyla kapı önünde bütün gece nöbet tutmak zorunda kalmıştı. Kapı önündeki bağırışlara ise kulaklarını tıkamaya çalışıyordu Lefter, en yakın arkadaşları "Vurun şu gavura!" diye bağırıyordu çünkü...

İlk resimde Türkiye Cumhuriyeti Cumburbaşkanı
Celal Bayar Yunanistan Kralı 1. Paulos ile birlikte.
(1952)
İkinci Resimde Kral 1. Paulos ve eşi Fener Rum
Patriği ile birlikte.

1945'ten sonra, 2. Dünya Savaşı'nı takip eden yıllarda, Türk-Yunan ilişkileri çok ilerlemiş; "eski düşman yeni müttefik" sloganları dolaşır olmuştu. Yunan Kralı ülkemizi ziyaret ediyor ve halkın sevgi gösterileriyle karşılanıyor, dönemin Cumhurbaşkanı Celal Bayar Yunanistan'a gidiyor ve halk çiçeklerle karşılıyordu.

Fakat 1953'te bu dostluk bir anda bitti...

1953 yılında, Kıbrıs'ta başlayan "İngilizlere karşı bağımsızlık mücadelesi" sonrasında, "ENOSİS"* gündeme gelmiş ve Kıbrıs'ın Yunanistan'a bağlanması istemişti. EOKA (Kıbrıs Savaşçıları Ulusal Örgütü) kuruldu ve Yunanlarla birleşmek için çalışmalar başladı. Bu durum hem İngilizlerin hem de Adnan Menderes'in iştahını kabarttı. İngilizlerin toprak kaybetmemek için adayı birbirine düşürme planı ile Adnan Menderes'in oy toplama planı birbiriyle örtüşmüştü. Türk halkı Kıbrıs'ın Türk toprağı olduğunu söylüyor ve Hürriyet gazetesi "Kıbrıs Türktür" manşetleri atıyordu. Zamanla bu manşet, bir örgüt ismine dönmüştü.

* ENOSİS: Kıbrıs'ı Yunan toprağı yapma fikrine verilen isim.

1954 yılında Yunanistan, Birleşmiş Milletler'e "Kıbrıs'ın kendi kaderini tanıma hakkı" verilmesi için referandum teklifi yaptı. Fakat Türkiye buna karşı çıktı. Adnan Menderes Birleşmiş Milletler'de "Eğer İngiltere adadan çekilecekse, Kıbrıs Türkiye'ye verilmelidir" dedi. 24 Ağustos 1955 yılında Liman Lokantasında yaptığı basın toplantısında ise "Kıbrıs Yunanistan'ın olmayacaktır" açıklamasını yaptı.

Zaten hasat yeteri kadar iyi olmadığı için, Adnan Menderes'in kurduğu "Tarım Devleti'nin" ekonomisi zayıflamış, halkın Adnan Menderes'e güveni azalmıştı. Adnan Menderes bu durumu oy kaynağı olarak düşündü ve başarılı da oldu.

Albay Grivas'ın fotoğrafıyla birlikte basılmış
ENOSİS posteri.

Adada Albay Grivas'ın EOKA'nın başına geçerek kan dökmeye başlamasıyla, Adnan Menderes İngiltere'ye "katliam ve tecavüzün yaşanacağı endişesiyle" bir nota verdi. İngiltere iki ülkeyi Londra'da konferansa davet etti ve konferans 27 Ağustos'ta başladı. Konferans başladıktan sonra Türkiye'yi temsil eden Fatin Rüştü Zorlu "Dengeler Yunanistan'dan yana, orada (Türkiye'de) bir şeyler yapılmalı" diye şifreli telgrafı Ankara'ya yollamıştı.

Bu telgraftan sonra Konferans salonunun önünü Kıbrıslı Türk göstericiler sarmış ve "24 milyon Türk adına, Yunanistan'ın asla Kıbrıs'ı almasına izin vermeyeceğiz" pankartı açmış, İstanbul'da on binlerce insan sokağa dökülmüş, kimi kaynaklara göre ise; bu kalabalığın yeterli olmayacağı düşünülerek şehir dışından "İstanbul'u gezmek için" kamyonlarla, trenlerle yoksul insanlar getirilmiş ve bu insanlara yol boyunca Milliyetçiler tarafından propaganda yapılmıştı.

Türk gazeteler "Patrikhane'nin Kıbrıs Rumlarına para gönderdiğini" iddia ediyor, Kıbrıs ile İstanbul'da yaşayan Rumların ENOSİS için EOKA örgütüne para yolladığını yazıyor ve İstanbul'da yaşayan 60 bin Rum vatandaşı hedef gösteriyordu.
"Kıbrıs Türktür" derneği Rumların çoğunlukta olduğu mahallelerde şubelerini açmış ve görgü tanıklarının anlattığına göre nerede Türk, nerede Gayrimüslim yaşıyor hepsini listeye almışlardı. Hatta kimi yerlerde Rumların dükkanına kırmızı haç işaretleri konmuştu.

Hikmet Bil (sağda)

5 Eylül 1955 günü (olaylardan bir gün önce), Adnan Menderes "Kıbrıs Türktür" Derneği Başkanı Hikmet Bil ile bir görüşme yaptı ve Kıbrıs'ın durumunu sordu.
Hikmet Bil, "Kıbrıslı Türklerin kendilerini savunmak için silaha ihtiyaç duyduğunu ve Kıbrıs'ta onları temsil eden Doktor Küçük'e (Fazıl Küçük) silah gönderilmesi gerektiğini" söylemiş ve Adnan Menderes'ten şu cevabı almıştı: "Ben silah yollarsam, o silahlar bir şekilde Rumların eline geçer. Silah yolladığımız açığa çıkarsa da savaşa gireriz. Böyle bir riski alamam."
Bunun üzerine Hikmet Bil, "Doktor Küçük'ün muayenehanesini her gün İtalyan, Çekoslovak silah tüccarları ziyaret ediyor. Biz Türk halkından dernek için 120 bin lira para topladık. En azından bu parayı oraya ulaştıralım" diyerek Adnan Menderes'in onayını istemiş, Adnan Menderes de "Tamam siz parayı Maliye Bakanlığı'na verin, biz MİT ile onu Doktor Küçük'e ulaştırırız." cevabını vermişti.

İstanbul Ekspres'in 6 Eylül 1955 günü 2. baskısı manşeti

Fakat görüşme böyle bitmez. Adnan Menderes "Sabah beni Fatin Rüştü Zorlu aradı. Konferansta durumum zorda, yardım edin" dedi" diyerek Hikmet Bil'e aslında ertesi gün neler olacağının sinyallerini verir. Hikmet Bil bu durumu şöyle açıklıyordu: "Ben gitmeden önce İçişleri Bakanı, Başbakan ve İstanbul Valisi sohbet halindeydi. Ben yanlarındayken bana bir şey söylemediler. Fakat ertesi gün yaşananlardan sonra benim anladığım kadarıyla plan şuydu; MİT'in görevlendirdiği biri Atatürk'ün evine bile değil, evinin bahçesine bir bomba atacak, bomba patladıktan sonra Türkiye'de gazeteler ve radyodan "Rumlar Atatürk'ün evini bombaladı" haberleri çıkacak, İstanbul'da olaylar başlayacak, bir kaç cam kırılacak, Valinin desteğiyle önceden haber almış olan polis olayları durdurmaya çalışacak ve bu sayede Fatin Rüştü Zorlu'nun eli kuvvetlenmiş olacaktı. Londra'daki görüşmeler sırasında "Bakın Rumlar Atatürk'ün evini bombaladı, İstanbul'da olaylar çıktı" diyebilecekti."

6 Eylül günü saat 13:00'te devlet radyosundan "Atatürk'ün evinin bombalandığı haberi" duyurulmuş ve dönemin istihbarat örgütü MAH'a bağlı olan İstanbul Ekspres gazetesi günlük tirajı 20 bin iken, sadece öğlen baskısında 290 bin gazete basıp, Atatürk'ün evinin bombalandığını duyurduğu gazeteleri kapış kapış sattı.

Gazete manşeti "Atamızın evi bomba ile hasara uğradı." şeklindeyken, alt tarafında "Kıbrıs Türktür" Derneğinin açıklaması yer alıyordu: "Mukaddesata el uzatanlara bunu en ağır şekilde ödeteceğiz."

Bundan sonra akşam saat 17:00 sularında gençler ellerinde pankartlarla toplanmaya başlanmış ve "Kıbrıs Türktür, Türk kalacak" sloganlarıyla Rumların en çok bulunduğu İstiklal Caddesine yürüyüşe geçmişlerdi...

Yazının ikinci ve son bölümüne buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Holodomor... Ukrayna'da Açlığın Tanımı

2012-08-15T14:03:00.000-07:00

Holodomor... Ukrayna dilinde "açlıkla ölmek" anlamına geliyor ve Ukrayna'nın soykırım olarak saydığı büyük bir olay... Stalin'in "Avrupalıların 150 yılda gerçekleştirdiği devrimi 5 yılda yapmak zorundayız" demesinin sebebi, ülkesinin çağdaşlıktan ve moderniteden uzak olması ve güçlü bir endüstrisinin olmamasıydı. Bu yüzden uyguladığı 5 yıllık kalkınma planının en büyük adımı, çiftçilerin ürettiklerini ihraç ederek, gelen parayı kaynak olarak kullanmaktı.

Plan işe yaradı da, Rusya gerçekten 1941 yılında, 2. Dünya Savaşı'na girmeden önceki haline göre çok bir sanayiye sahipti. Sanayi üretimi %100'den fazla artmış, modernizm oranıysa inanılmaz oranlarda yükselmişti.

Fakat bu reform, ülkenin en büyük tarım kaynağı olan Ukrayna'da başlatılmıştı. Ukrayna'da köylüler zorla devlet için üretime yönlendirilmiş, toprak sahiplerinin toprakları ellerinden alınıp kamulaştırılmış, itiraz edenler çalışma kamplarında sürgüne gönderilmiş, isyan edenler anında infaz edilmişti. Zaten ellerindeki hasat mevsimsel şartlar sebebiyle düşükken, köylüler kendileri için bir kilo buğday bile ayıramazken, devlet bütün buğdayları Avrupa'ya satarak fabrikaların kurulmasını sağlıyordu. Hırsızlığı engellemek için, cebinde bir buğday tanesi bulunan köylülerin idam edilmesi bile söz konusuydu.

Ukrayna'da 1933 yılında, sadece bir ayda 100 bin insan açlıktan ölmüştü.

Bu dönemde gazetecilerin kıtlık haberlerini incelememesi için Ukrayna topraklarına giriş ve çıkışların devlet izniyle gerçekleştirilmesi yönünde bir kararname imzalandı. O dönem Ukrayna'yı terk etmeye çalışan insanlar ise geri yollanarak açlığa ve dolayısıyla ölüme terkedildi. Öyle ki devlet, çocuk esirgeme kurumlarındaki çocukları bile açlığa terk ederek ölümlerini izlemişti.

İnsanlar açlıktan ölürken ve yiyecek hiç bir şeyleri yokken, Rus hükümeti Ukrayna'daki bütün tahıl depolarını ağzına kadar doldurmuş ve ihraç etmek ya da başkente yollamak için bekliyordu. Depolardan taşan patatesler açıkta dikenli tellerle çevrilmişti ve oraya yaklaşmanın cezası askerlerin açtığı ateşle ölmekti.

Bu kıtlık ve açlığı haber alan Avrupa devletleri, bu topraklara yardım yollasa da Sovyet hükümeti "kıtlığın varlığını reddederek" yardımları geri çeviriyordu. Devlet, çiftlikte çalıştırılan hayvanların yemini eksik etmezken, onların yanında çalışan insanları görmezden geliyordu. Hayvanların yeminden çalmaya çalışanları öldüresiye dövüyorlardı. 1933 yılının baharında her gün yaklaşık 10 bin kişi açlıktan ölüyor ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği bunu görmezden geliyordu.

Bu sömürü, bir sonraki yıl, 1934 yılında da üretimin mevsimsel şartlarla iyi olmasıyla devam etti. Fakat nüfusun büyük bir kısmı ya ölmüş ya da çalışma kamplarına gönderilmişken Rus hükümetine muhalefet edecek kimse yoktu.

1941 yılında, Ukrayna'yı işgal eden Nazi Almanyası büyük bir hata yaparak, zaten Stalin'den nefret eden, Rusların varlığındansa, Almanların varlığını tercih eden Ukraynalıları besleyerek üretimini kullanmak ve orada kendilerine bağlı bir uydu güç oluşturmak yerine, Stalin'den daha beter şartlarda onları çalıştırarak resmen Ukraynalılara Stalin'i aratmışlardı. Bir çok tarihçinin, Almanya'nın Rusya işgali sırasında "büyük bir hata" olarak gördüğü bu olay, Hitler tarafından "Ari ırkının üstünlüğünü göstermek" olarak düşünülmüştü.

Ukrayna'nın soykırım olarak adlandırdığı "Holodomor" olayını, yeryüzünde şu ana kadar tanıyan 26 ülke vardır. Holodomor Soykırımını tanıyan ülkelere İspanya, Amerika, İtalya, Azerbeycan, Kanada, Polonya, Gürcistan, Slovakya gibi ülkeler ve Avrupa Birliği de dahildir.

Holodomor Soykırımında yaklaşık 7-8 milyon insan açlıktan öldüğü tahmin edilmektedir. Ölenlerin %82'si Ukraynalı'dır.

Srebrenitsa Anısına: Gönderilmemiş Mektup...

2012-07-15T12:14:00.002-07:00

Gözbebeğim;Yağmur yağıyor,güneş açıyor ve sonra tekrardan yağmur başlıyor. Pencereye damlalar vuruyor,ben yine seni hatırlıyorum. Birkaç ay öncesine gidiyorum,korkuyorum... Yıllar önce verdiğin mızıkayı cebimden çıkarıp çalıyorum bazen...

Bu dört duvara alıştım. Şayet vaktinden önce özgürlüğüme kavuşursam,seni bulamamaktan korkuyorum. Sadece benimsediğim seni... ''Esaret'in Bedeli''nde kütüphane görevlisi yaşlı Brooks'un korkusu ya da. Sahi ben ne yapacağım? Uzun bir geçmişi ardında bırakmış ben...

''Her şey zaman da'',diyordun. Zamanı sadece bir yalan olarak görüyordum,avutulmak için bir söz,kendini kandırmaca. Zamanı yenmek için yazı yazıyorum sana,güya alışıyorum... Ama hayır,birlikte geçirdiğimiz zamanı iyi pişmemiş bir yemek gibi koyuyor önüme. Belleğim şirazesinden çıkıyor. Trajedi... Bazı geceler aksediyor ama,çekilmez oluyor öyle zamanlarda. Bir şey hatırlıyorum,tek bir hareketten oluşan alakasız bir anı...

Beş yaşında bir çocuğa ölümü nasıl hatırlatırım? ''Özgürlüğüne kavuşmuş insan'' sıfatı mı?

İçimi dökmek istiyorum,bir kerecik olsun özgürlük...Bazı pişmanlıklarım var...Anlattım mı bilmiyorum,hızlı adımlarla otobüs durağına gidiyordum bir akşam. Ankara yine soğuk,yine yağmurlu,tam kavuşmuşken bilinmeyen bir sebepten ötürü yine ayrılan iki aşık gibi....

Durağa yaklaştım,stresliyim,uykusuzluk sersemletmiş,dalgınım,işin özü mutsuzum. Sen yoktun bir kere hayatımda...

Yaklaşık 10 dakika sonra başka bir semtin otobüsü geldi,gideceğim yerden geçmiyordu biraz yürümem gerekiyordu. Diğer taşıtı bekleyemedim,kart bastım. Oturdum hemen cam tarafına. İki haftadır süründürdüğüm romanı arıyorum çantamda. Karşı tarafa bakmıyorum pencereden görüntüler akıyor. Karşımdaki çocuğun ayakları üzerimde,rahatsız ediyor dizime çarpıyor. Klasik yaramaz çocuk hareketleri diyorum ama içten içe sinirleniyorum. Sonra otobüs aniden fren yapıyor,çocuk ağlamaya başlıyor sessiz sessiz. Annesi teselli ediyor. Kitaptan başımı kaldırıyorum,çocuğun gözleri donuk...O an dünya başıma yıkıldı... Kör bir çocuğa dünyayı nasıl anlatırsın?

''İnsan bazı sahneleri unutamıyor'',diye başladın bir gün. ''Benimde aklımdan çıkmayanlar var...Tam perde kapanacakken omuzlarımdan tutup dudaklarıma yapışan bir erkek gibi...'' Sonra uzun bir cümle daha kurdun o gün,dinleyemedim. Bir erkek ismi söyledin, ''seviyorum'',dedin. Yanından yürüyüp geçtim,yıldız tozu gibi kar yağıyordu. Zorla yaşamaya çalışmak bu olsa gerek... Akgün Akova'nın aşk üzerine söylenmiş en güzel sözü geldi aklıma,alt yazı olarak geçti gitti...

'' Kendisini kırmayan çocuğa aşık olur oyuncak;

ve değil mi ki aşk,

oyuncak sanıp yatağımızda sakladığımız

içi bencillik dolu bir silah...''

Zira erkek kardeşin bana mani olmasaydı,senle konuşmama izin verseydi,onun yerine seni öldürebilirdim... Fazla içmemeliydim. Hep ''-meli\ -malı'' değil mi hayat?

Ve her iki durumda özgürlüğümün benliğimde öylece kalmasına mani olamıyor...

Doğum günümde onlarca mektup vermiştin bana,sonra çikolata kağıtlarında yazan şiirler. O mektupların birinde Boşnak iki aşığın hikayesini yazıp okumuştun bana:

Admira Müslüman, Bosko ise Hristiyan; fakat her ikisi de Slavdır. Hikayeleri Saraybosna'da ki sivil savaş döneminde başlar.Ölüm nedenleri çok gereksiz bir sebeptendir. Sırf etnik kökenleri farklı olduğundan öldürülürler...

''Admira ve Bosko 25 yaşındaydı ve 7 yıldır beraberlerdi. 1993 de savaşın en ağır döneminde evlenmeyi planlıyorlardı. Ama onların planı savaş nedeniyle sekteye uğradı. Birbirlerine olan aşkları sınır tanımıyordu. Çözümü mümkün olmayan tek neden etnik kökenleriydi. Saraybosna da bu konuda şansları yoktu.Ya evlenmeyeceklerdi ya da memleketlerinden kaçıp gideceklerdi. Müslüman ve Sırp yetkililer onların güvenli geçişini garanti altına aldılar ve öldürmeyeceklerine dair söz verdiler. Ne var ki vaatler yerine getirilmedi. Onlar Vrbanja Köprüsü'nden geçerken, Sırplar tarafından ateş açıldı ve vuruldular. Bosko orada öldü, Admira ciddi bir şekilde yaralanmasına rağmen Bosko'nun yanına sürünerek, can çekişerek gitti, elleriyle onu kaldırmaya çalıştı ve sonunda o da Bosko'nun yanında öldü. Fakat huzurla... Askerler 5 gün boyunca onları oradan kaldırmadı. Üniversite yıllarından beri tam 7 yıldır birliktelerdi. Her ikisi de kimya öğrencisiydi. Bosko'nun ailesi şehri terketmiş olmasına rağmen o her gün Sırplar tarafından bombalanan Saraybosna da kalmayı tercih etti. Mayıs 1993'te Sarajevo'dan herhangi bir güvenli bölgeye kaçmayı planlıyordu çift. Kaçmaya karar vermişlerdi ama Saraybosna'dan kaçmak son derece tehlikeliydi. Vrbanje Köprüsü'nün bir ucunda Boşnak kuvvetleri diğer ucunda Sırp milisler vardı.Birçok kimse buradan geçmeye cesaret edemezdi çünkü her iki yakada da silahlı askerler vardı.Saraybosna halkının sadece birkaçı bu tehlikeli köprüyü geçti. Admira ve Bosko'nun şehir dışına kaçabilecekleri tek yer orasıydı....Fakat işler hayal ettikleri gibi gerçekleşmedi...''

Bir başka haber kaynağı şunları dile getiriyor. Bu serzeniş, savaşta ölen iki aşığın değil de, evlatlarının acısını unutamayan ailelerin simgesi olmuş adeta."Bosna'nın merkezine kaçarken kanlı saldırı sonucu hayatını kaybeden Sarajevo'nun Romeo ve Juliet'i olarak bilinen Müslüman ve Sırp gençler, öldürüldükten yaklaşık 3 gün sonra yan yana gömülürler. 25 yaşındaki iki aşık, Mayıs 1993'te abluka sırasında kaçmaya kalkışırlar, fakat ne yazık ki başaramazlar ve vurulurlar. Bir kurşun ayarır onları. "

Aşkları, etnik ve dini sebeplerden dolayı gerçekleşen bir ayrılığı sembolize eder. Admira'nın ailesi günlerce ağlar. Naaşları Saraybosna'nın gri gökyüzü altında birçok kurbanın gömüldüğü yer olan Lion Mezarlığı'na defnedilir. Admira'nın babası Zijah törensiz gömülen Bosko'nun , mezarından çıkartılarak asil bir şekilde gömülmesini ister.Zijah'a göre,tören yapmak önemli bir inançtır: ''Eğer bunu yapmadan ölseydim,rahat uyuyamazdım mezarımda'',der,ve onların başka bir dünyada tekrar kavuşacaklarına inanır... Bosko'nun ailesi ikinci cenaze törenine katılamaz, çünkü onlara ulaşamaz Admira'nın babası. Annesi Radmila ise, Sarajevo'da Sırp askerlerle görüşerek, çiftin cenaze törenine çok önceden gitmeye karar verir. Tek isteği, Admira ve Bosko'nun mezarlarının yan yana olmasıdır. Zijah ve eşi,çiftin ölüm yıldönümünde kalp biçiminde bir mezar taşı yapmayı planlar ve taşı kızlarının odasında hazır bir şekilde bekletirler...Son olarak Zijah'nın dile getirdiği cümle düşündürür her insanı:

'Onların ölümü bir mesajdı.' ''

Geceleri başımı yastığa koyunca düşündüğüm şeylerden bir tanesi mektuplarda yazılan şeyler. İkimiz için ne yapabileceğimi düşünüyorum. Bazen camdan dışarı bakıyorum, burdan çıkınca nereye gideceğimi. Evet kimsesiz olan ben... Bir başkasının hayatını elinden aldım, nice yaşayacağı anıları ve beni hiçbir zaman affetmeyeceksin...Tanımadığım birisinin hayatını kurtararak ölmek istiyorum. Beynimi dinlendiremiyorum düşünmekten...

Bir gün yanıma geldin, omzumda ağladın...Hangi deterjan çıkarabilirdi akıttığın gözyaşlarını.

''Dayanamıyorum'' dedin hıçkırıklara boğuldun. '' İki dünyada da dostumsun dediğim insanın bana attığı kazığı unutamamak... Evlerinin önünden her geçişimde onu hatırlıyorum, tuhaflaşıyorum, deli gibi özlüyorum...'' Sonra devam ettin: '' Bu sabah babamın küçük, hızlı damlalarla ağladığını gördüm, her gün 30 sene boyunca sabahın altısında kilometrelerce yol yürüyen, evlatları için her türlü fedakarlığı yapan babam... bu gerçekle yüzleşmeye dayanamıyorum...Geceleri yatmadan önce aynaya bakarak yüzümdeki mutlu maskeyi çıkarıyorum özümün bu olmadığını fark ediyorum...''

Bıraksaydım göz pınarların kuruyacaktı. Seni sevmeseydim şayet, ağlarken gözümden akan yaşları silme ihtiyacı duymazdım. Belki diyorum, belki bu hayatın kendisi... Ben okyanus görme hayalime yaklaşırken senin bu denli ince düşündüğünü anlayamadım. Affet... Uzun kurulan cümleleri dinleyemiyorum sırf bu yüzden. Hep birileri konuşuyor kulağımın dibinde; sesin kulaklarımda çınlıyor, izin verilmiyor anlatılanlara.

''Bir gün hayat bizi yapayalnız bırakacak sevgilim...Yaşlanacağız, belki beraber belki değil, tokurdayan kemiklerimiz bir şeyler fısıldayacak bize, aynı tastan bilmem kaçıncı kez yemek yerken, ekmek kırıntılarını parmak uçlarımızla alıp ağzımıza götüreceğiz. Horladığım için odalarımızı ayıracağız...Hafta sonları ev ödevleriyle beraber torunlarımız gelecek, biz en sevdiğimiz programı izlerken onlarda ödevlerini bir an önce bitirip bize katılmak için can atacaklar. Evlatlarımız her yaz gelenek haline getirdikleri mangal partilerini yaparken, biz salonda uyuyakalacağız etin pişmesini beklerken. Sen odada ki parkelere bakıp her çizginin bir anı olduğunu fark edeceksin, sistire çekmek isteyeceğim; fakat sen sırf bu yüzden mani olacaksın bana...En ufak torun süt isteyecek benden; fakat süt bitmiş! Azıcık su ekleyeceğim sütün üzerine,elimden ziyade yüreğim titreyerek uzatacağım bardağı küçük ellerine...Kadın programlarında yine çocuk esirgeme yurtlarında merhametsiz insanlar tarafından taciz edilen, türlü işkencelere maruz kalan ve hiç şeker yiyemeyen anne sevgisine muhtaç çocuklar gelecek ekrana; ben ağlarken, sen kanal değiştireceksin... dolapları karıştırırken ilk içtiğimiz şarabın boş şişesini bulacağım, sana sesleneceğim '' gel ne buldum?'' diyerek. Aheste revan geleceksin yanıma ve ikimizde oracığa oturup eski olan ne varsa yad edeceğiz... Ne kadar genciz desek de ruhumuz yaşlanacak bize belli etmeden... Ben bir gün öleceğini düşünüp burnumu çekerek ağlarken yatağın bir ucunda, sen ise hastalığımız geçmediği düşüncesiyle mutfaktan getirdiğin bir bardak suyla başımda dikilerek' 'Kalk bey hastalığın bitmedi mi daha? İç şu ilacı' ,diyeceksin; ve ben beynim zonklayana kadar ağlayacağım tekrardan... Sonra akşam üzeri bilinmeyen bir saatte ucu aniden biten bir kalem gibi ruhlarımız çekilecek yavaş yavaş. Belki önce sen ya da ben, ya da ikimiz birden kopacağız hayattan...

Her dinleyişimde seni hatırladığım şarkı çalacak, başkaları sahiplenecek bu şarkıyı, bana söylediğin ilk ''seni seviyorum'' u kumsalda yürüyen bir çiftin ağzından duyacak ruhun...Pazar günleri oflamalarla geçecek ve pazartesi sendromu hep olacak başka hayatlarda da. Sınavlara çalışan gençler kafeleri dolduracak ama yan masa da keyfine düşkün birileri mutlaka olacak. Otobüsler kasislerde ani fren yapacak, köprülerde gaza basacak ve savrulacak insanlar kendi yaşamlarında olduğu gibi. Bir erkek aşık olduğu bayana tek taş pırlanta takarken, başka bir insanın özgürlüğü alınacak elinden bu pırlanta için...'' ,diyorsun sevgilim, hiç susmuyorsun, nefes almadan mesafeler yaratarak konuşuyorsun. Bana aşktan, ölümden, haksızlıktan, özgürlükten dem vuruyorsun.

Bosna hakkında yazdığın yazılar geçti elime geçen akşam. Ranzama uzandım, bir süre boş boş bakındım, nesneleri tanıyamadım başka başka suretler gibi göründü... Burnumda bir sızı, anlayamadığım gerçekleri...

''Bundan 17 yıl önce binlerce Müslümanın, sırf Müslüman oldukları için öldürüldüğü, tecavüz edildiği, türlü işkencelere tabi tutulduğu ülke Bosna Hersek...Sadece Zvornik kentinde tam beş bin kişi, kadın, erkek, çoluk çocuk, yaralı ya da ölmek üzere olan binlerce insan... Lime lime edilmiş kadınlar, karınları deşilmiş, bağırsakları dışarda erkekler, gözleri yuvalarından uğramış, şok geçiren bebekler, defalarca tecavüze uğradıkları için bacaklarının arasından kan sızan arkası parçalanan genç kızlar, dili tutulanlar, aklını kaçıranlar...Yaralıların kan kokusu ve korkudan altına yapmış, üstüne işemiş insanlardan yükselen idrar ve pislik kokusu...Ölüm Müslüman Boşnaklara kurtuluş gibi geliyordu. Erkeklerin giysileri çıkarttırılıyor ve birbirleriyle cinsel ilişkiye girmeye zorlanıyorlardı. Kabul etmezlerse erkeklik organları kesiliyordu. Sırp militanlar dünyaya tecavüz için gönderilmişlerdi. Yetmiş yaşındaki ihtiyar felçli ninelere kadar, herkes alıyordu nasibini...Günümüzde hala bir millet olarak sayılmayan ülke. İşten çıkan bir insan koşarak evine gider ailesiyle yemek yer sohbet eder; fakat Boşnaklar da durum böyle değil. Onlar işten çıkar çıkmaz mezarlara koşuyorlar...

Kararı devlet veriyor; fakat cefayı halk çekiyor.''

Bosna da yaşamak, Boşnak olmak... Acı çekmekle eş değer sanırım... Bu insanların, diğer haksızlığa uğrayan milletlerden hiçbir farkı yok. Maddi manevi açıdan dibe vurmuşlar, üstelik katliama sessiz kalan ülkeler... Değişen bir şey yok, asıl üzücü olan da bu. 1042 çocuk kayıp, 570 genç kız tecavüz edilip öldürülmüş, erkekler kurşuna dizilmiş, korkup ağlayan küçük çocuklar kundaktaki bebekler annelerinin kucağından alınıp nehre atılmış. Boşnaklar'ın dilleri lal...

Boşnak olmak böyle bir şey olsa gerek. Özgürlüğü düşünüyorum. Neye göre? Kime göre?

Boşnaklar'ın 90'lı yıllarda ekmek bulamaması, karınlarının sırtlarına yapışması ve sonradan elde edilen ekmek un süt bir özgürlüğü ifade ediyorken biz nasıl oldu da bu kadar duyarsız kaldık her şeye. Doyumsuzluk mu? Haddinden fazla özgürleşmek mi?

Belki de...

Mektubu bitiriyorum. Diğerlerinin başına ne geldiyse, bu mektubun başına gelecekler de belli. Kitap ayracı olarak kullanırım belki de...

Ve bir kitaptan satırlar: '' Yaz kızım; ben bir özgürlük savaşçısıyım... Dolayısıyla suçluyum Hakim... Suçluyum, çünkü saf özgürlüğün peşindeyim Hakim. Uzun zamandır özgürlüğün gerçek anlamını buldum, anladım ve iman ettim. Benim özgürlük tanımım bambaşka. Uçsuz bucaksız bir özgürlükten bahsediyorum Hakim ... ''

Bu güzel ve duygu yüklü eseri yazarak, blogumuza kazandıran sevgili Gamze ÖZMEN'e teşekkürlerimizi sunuyoruz.

Srebrenitsa Katliamı : Onların Suçu Müslüman Olmaktı...

2012-07-10T14:24:00.002-07:00

Avrupa'nın göbeğinde en verimli, en bereketli topraklarındayız. Annemler Almancı olduğu için arabayla Almanya'ya giderken, eski Yugoslavya'da gördüklerini anlatırdı. Doğu Karadeniz görmüş birisinin, oradaki yeşillikten ve doğadan övgü dolu sözlerle bahsetmesi çok şaşırtmıştı beni. Fakat 90'ların başından itibaren, bu coğrafyada işler iyiye gitmemeye başlamıştı...

Not: Yazıyı okurken yukarıdaki parçayı dinlemenizi tavsiye ederiz.

Bölgedeki Sırp güçleri hem Hırvatlarla hem de Boşnaklarla iyi geçinememekteydi. Önce 1991-1995 yılları arasında yapılan savaşlarla Hırvatlar, Sırp güçleri kontrolündeki Yuguslavya'dan ayrılarak bağımsızlığını ilan ettiler. Boşnaklar da Sırp güçlerinin baskı ve zulümlerinden yılmış, adeta her gün ölümü bekler gözlerle yardım bekliyorlardı. Sırp güçlerinin kontrolündeki bölgelerde Boşnak nüfusa gün geçtikçe yapılan zulüm artıyordu.

Yıl 1993'ü gösterdiğinde ise artık insanlık onurunu kaybetmiş Sırp güçleri Boşnaklar kaçmasınlar diye ev ev dolaşarak pasaportlarını topluyorlardı. Pasaportlarını vermeyenlere sistemli işkence uygulanıyor ve zorbalıkla bölgeden sürgüne gönderiliyorlardı. Sürgünün sonucu da muhtemel ölümlerle bitiyordu. Saraybosna sürekli bir kuşatma altındaydı. Sırp güçleri paramiliter topluluklardan oluşuyordu ve sistemli katliamları dünya tarafından hiçbir suretle Sırbistan'a mâl edilemiyordu.

Bu katliamlara sessiz kalmanın sonucunda, devlet destekli katliam önce Saraybosna'da bulunan Markale pazarında başladı. Günlük işlerini yapan Boşnaklar, Sırp Cumhuriyet Ordusu'na bağlı güçlerce havan topu saldırısına uğruyorlardı. Bu akıl alır gibi bir şey değildi! Saldırıda 120'ye yakın kişi yaralanmış ve 64 kişi hayatını kaybetmişti. Ölenlerin coğu kadın ve çocuklardan oluşuyordu. NATO bunun üzerine göstermelik olarak Sırp sınırına bir hava taarruzu düzenleyerek tavrını koyuyordu.Gündüz gözüyle siviller hedef alınmıştı ve NATO buna sessiz kalıyordu! Dünyanın gözü önünde, Avrupa'nın orta göbeğinde 2 milyona yakın insan, sırf Müslüman oldukları için ölümle burun burunaydı artık...

Bu süreçte birçok katliam, öldürme, işkence ve sistemli tecavüzler gerçekleşti. Dünya sanki kulağını bu sistemli tecavüzlere kapatmış, bölgeden hiçbir şekilde gelen haberlere itibar etmiyordu.

Fakat nedense Bosna Savaşı'nda işler Sırpların istediği gibi gitmiyordu. Birçok cephede geri düşen sırplar Birleşmiş Milletler'in güvencesiyle silahsızlandırılan Srebrenitsa bölgesine saldırmanın kendilerine avantaj getireceğini düşünüyorlardı. Kendilerine "Kaplanlar" adını takmış, paramiliter güçlerden oluşan Sırp Ordusu (Çetnikler), Radovan Karadzic'ten aldıkları emirleri komutan Radko Mladic önderliğinde hızla uygulamaya koydular! BM tarafından güvenli bölge ilan edilmiş, Hollanda askerlerinin garantörlüğünde olan Srebrenitsa Bölgesine girdiler. Hollanda askerleri saldırıdan bir gece önce Fransız komutandan gelen emirle kenti boşaltmış ve bütün silahlarını topladıkları Müslümanları Sırpların eline teslim etmişlerdi. (Daha sonra ortaya çıkan görüntülerde ise, Sırp Generalin, kenti boşaltan Hollandalı komutana hediye verildiği gözlenmişti.)

Boşnak güçleri silahsız olduğu için hiç direnç gösteremediler. O sırada 1 yıldır yardım bekleyen Aliya İzzetbegoviç Türkiye'den duruma sessiz kalınmamasını istese de ülke yönetiminde bulunan Süleyman Demirel'den de yardım alamayınca Avrupa tarihinde eşi benzeri görülmemiş bir katliam gerçekleşti. Resmi rakamlara göre 8372, fakat komutan Şerif Patkovic ( dönemin kolordu komutanı)'nın anlattığına göre 10.000’in üstünde Boşnak 5 gün süren sistemli bir katliam çerçevesinde, her evden erkek çocuk-babalar toplanarak hunharca öldürülmüştü. Geride kalan kadınlara sistemli olarak tecavüz edilmişti. Öylesine vahşice bir bir cehennem ortamı yaşatılmıştı ki insanlara, bazı paramiliter Sırp gücüne mensup insanlar isyan noktasına gelip tecavüz ettikleri kadınlara dönüp yardım etmişler, hatta çocuklarını sahiplenmişlerdi.

Boşnak kadınların bir çoğu içlerindeki nefreti yaşatmak için çocuklarını doğurmuşlardır. Katliamın sorumluları ise yıllarca Sırbistan'da saklanmış ve Lahey'de göstermelik olarak yargılanıp, dublörleri sayesinde halkının içine karışmışlardır. Katliamın sorumlusu başta Radovan Karadzic, Slobodan Milosevic, Radko Mladic, Željko Ražnatović (ARKAN) ve birçok isim yargı sürecinden geçse de bu katliamın acısını asla unutturmamışlardır. Bosna Hersek bağımsızlığını ilan etse de o topraklardaki müslüman çoğunluk kırılmış ve NATO'nun istediği bir halk oluşturulmuştur.

Bir Osmanlı torunu olarak o emaneti koruyamadığımız için her 11 Temmuz'da içim burkulur, yüreğim ezilir !

Blogumuzun değerli yazarı İbrahim ATAKURU'ya, böylesine hassas bir konuda hazırladığı eşsiz ve duygu dolu yazı için teşekkürlerimizi sunarız...

İkinci Dünya Savaşı'nda Türkiye: Taraf mıyız? Tarafsız mıyız?

2012-07-08T14:20:00.002-07:00

Ülke kıtlıktan kasıp kavruluyordu. İsmet İnönü'ye karşı ülkeyi ekonomik kıtlığın pençelerine ittiği için bir öfke birikiyordu. Ülke Kurtuluş savaşından çıkalı 20 yıl olmuş ve İsmet İnönü ülkeyi savaşa sokmamaya çalışırken bir yandan da kıtlıkla mücadele etmek zorundaydı. Ekmek karneye bağlanmış, zenginlerden ve özellikle gayrimüslimlerden yüksek vergiler toplanmaya başlanmıştı. Kısacası İnönü, ülkeyi savaşa sokmamak için her yolu denemişti.Bir gün yanına gelip "Sizin yüzünüzden şeker yiyemiyorum. Bizi parasız bıraktınız." diyen bir çocuğa "Belki şekersiz kaldın ama babasız kalmadın..." demişti.

Türkiye'de işler kötüye gidiyordu.
Zaten yeni bir savaştan çıkılmış, halk perişan bir şekildeyken nereden çıkmıştı bu savaş? Aslında devlet adamları, Büyük Önder Atatürk'ün öngörüsü sayesinde bu savaşın geleceğini biliyorlardı. Atatürk 1931 yılında Amerikalı General McArthur'a "Versay Antlaşması I. Dünya Savaşı'nı hazırlayan nedenlerin hiç birini ortadan kaldırmamış, aksine dünün başlıca rakipleri arasındaki uçurumları daha da açmıştır. Galip devletler yenilenlere barış koşullarını zorla kabul ettirirken bu ülkelerin etnik, jeopolitik ve ekonomik durumlarını göze almamışlar, yalnız düşmanlık duygularının üzerinde durmuşlardır. Böylelikle de bugün içinde yaşadığımız barış, ateşkesten öteye gidememiştir. Bence dün olduğu gibi yarın da Avrupa'nın kaderi Almanya'nın tutumuna bağlı olacaktır." diyerek, aslında II. Dünya Savaşını beklediğini savaştan 8 yıl önce duyurmuştu.
Fakat halk, bu konular hakkında bilgili değildi. Savaş hepsi için bir şok olmuştu ve ülkenin yeni bir savaşa sürüklenmesini istemiyorlardı.

Aynı şekilde İsmet İnönü de savaşmak istemiyordu. Aslına bakılırsa Atatürk'ün ön görüleri sayesinde bu savaşa hazırlık yapılmış fakat herkes savaştan kaçınılması gerektiğini aklına kazımıştı. Zaten savaşın ilk yılında Türkiye'ye pek bir rol düşmemişti. Savaş Avrupa topraklarında yaşanıyordu ve Türkiye için pek de risk teşkil etmiyordu. Fakat gene de İngiltere ve Fransa ile "Karşılıklı Yardım Antlaşması" olarak bilinen Ankara İttifak'ını imzalamıştı.

Fakat savaş Balkanlara sıçrıyordu. İtalya'nın saldırgan tutumu ile Arnavutluk'u işgal etmesi, İngiltere'nin Yunanistan'ı bir üs olarak kullanma isteği ve bu tehlikeyi gidermek için Almanya'nın İtalya ile birlikte Yunanistan'ı işgali, Romanya'da bulunan petrol ve kömür kaynakları ve Bulgaristan'ın Almanya'dan yana tavır koyması sonucu, Türkiye'nin sınır komşularının hepsi ya Almanlar tarafından işgal edilmiş ya da onlarla İttifak yapmıştı.

Bunun üzerine İsmet İnönü'nün izniyle General Fevzi Çakmak tarafından hazırlanan ve Çatalca yakınlarında kurulan "Çakmak Hattı" oluşturuldu. Almanya'nın saldırma ihtimali yüksekti, fakat Alman savaş endüstrisine karşı koyamayacağının bilincinde olan İsmet İnönü, hattı sınıra yakın değil de, Çatalca yakınlarında kurmuştu. Fakat dikenli tellerle, beton duvarlarla, barikatlarla süslü olan bu hat, ilk başta Almanya'nın Bulgaristan'dan saldırması ihtimaline karşı inşa edilmişti. Almanya Yunanistan'ı ele geçirince hattın bir önemi kalmadı ve askerler Çatalca'ya geri çekildi.

Bu günlerde İsmet İnönü, Adolf Hitler'e "Hattımızdaki hareketlilik bizi endişelendiriyor, savaş için gerekli önlemleri aldık" temasını içeren bir yazı göndererek Almanya'nın planlarını öğrenmek istedi. Aldığı cevap ise şaşırtıcıydı. 1923'e kadar savaşmış, milyonlarca gencini cephelerde kaybetmiş, savaş sanayisi gelişmemiş olan Türkiye'ye, Adolf Hitler "Türk sınırının 85 kilometre yakınına yaklaşmayacağını" garanti eden bir yazıyla karşılık vermişti (Adolf Hitler'in İsmet İnönü'ye yolladığı mektubu okumak için lütfen tıklayınız). Ardından bu görüşmeler, 18 Haziran 1941 yılında "Saldırmazlık Paktı"na aktarıldı ve Almanya'nın Türkiye'ye "tarafsız kaldığı sürece" saldırmayacağı diplomatik olarak resmileştirilmiş oldu.

Kahire Konferansından bir fotoğraf

Fakat Türkiye için tek sorun Adolf Hitler değildi. Bu antlaşmadan haberi olan Rusya ve İngiltere yönetimleri, Türkiye'ye bir nota vererek "bağımsızlıklarına saygı duyduklarını fakat Türkiye'nin Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nde belirtildiği gibi "Boğazların savaş gemilerine kapatma" taahhüdüne sadık kalmasını istediklerini" belirttiler. Diğer tarafta İngiliz Başbakanı Churchill, Türkiye'yi savaşa sokmak için her türlü yolu deniyordu. Fakat karşısındaki İsmet İnönü'yü hafife aldığının farkında değildi. Lozan Görüşmelerine katılmış, İnönü Savaşının zafere dönüşmesini sağlayan, siyasi yönünün yanında askeri yeteneklerinin üst düzey olduğu bir lider için İngiltere'nin bu teklifi aslında "Rusya, Almanlarla savaşırken, siz ikinci bir cephe açın, böylece Almanya sizi ezmekle meşgulken Rusya biraz ilerler. Bu arada biz de hava alanlarınızı kullanarak Afrika'da hakimiyeti ele alırız." anlamına geliyordu. İsmet İnönü, savaşa katılabileceğini fakat belli başlı istekleri olduğunu söylemişti.

İstekleri sıraladığında Churchill şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemedi. İsmet İnönü "İngiltere'nin elinde bulunan uçakların %70'ine yakın bir sayıda uçağın, 750 bin otomatik tüfeğin ve gerekli cephanenin, yüzlerce uçaksavarın, tankın, tanksavarın ve binlerce mayının kendi emrine verilmesi karşılığında bu savaşa girebileceğini" söylemişti.
Bu istekleri duyan Müttefik kuvvetler tekliflerini kısa süreliğine geri çekmişlerdi.

Fakat ardından 1943 yılının ortalarında İngiltere, Fransa ve Amerika Türkiye'yi Kahire'ye davet etmiş ve Mısır konferansı düzenlenmişti. Bu konferanstan da gene İsmet İnönü'nün istekleri sonucu bir sonuç çıkmamıştı. Zira İsmet İnönü'nün istediklerinin sadece %4'ü Türkiye'nin eline geçmişti ve bu mühimmatlar savaşa girmek için yeterli değildi.

1944 yılının sonuna doğru artık savaşın sonucu yavaş yavaş belli olmaya başlamıştı. Türkiye savaşa girmemişti fakat Müttefiklerden yana tutum izliyordu. Almanya ve Japonya ile bütün diplomatik ve ekonomik ilişkiler sonlandırılmıştı. "Taraflı tarafsızlık" denilen oyunu oynuyordu artık Türkiye...
Şubat 1945 yılında ise Müttefiklerin katıldığı Yalta Konferansında, 1 Mart 1945'e kadar Almanya'ya karşı savaşa katılmayan ülkelerin yeni kurulacak olan "Birleşmiş Milletler'e giremeyeceği" uyarısının ardından

Türkiye 23 Şubat 1945'te sadece kağıt üzerinde, hiç bir kayıp yaşamayacağı, fakat dönemin Amerikan Dışişleri Bakanı Marshall tarafından açıklanan "Marshall yardımı" olarak adlandırılan ve savaşa müttefiklerin yanında katılan ülkeler için hazırlanan yardım paketlerinden belli bir miktar kazanç sağlayacağı savaş ilanını duyurmuştur.

Fakat Sovyet Rusya hiç bir zaman Türkiye'nin "müttefikler yanında" yer aldığına inanmamış ve Türkiye'yi "Alman dostu" olarak niteleyerek, Kars Antlaşmasından bu yana gelen saldırmazlık paktının da sonunu getirmiştir. Türkiye, yaşanan bu olaylardan sonra Amerika ile yakınlaşmaya başlamıştır. II. Dünya Savaşı bittikten sonra Sovyet Rusya her ne kadar I. Dünya Savaşı'nda Türkiye'ye bıraktığı Kars, Ardahan ve Artvin'i geri istese de, bu isteği İngiltere ve Amerika ile iyi ilişkileri olan Türkiye tarafından ciddiye alınmamıştır.

Dresden: Tarihe Gömülen(!) Tarihi Şehir...

2012-07-06T15:27:00.000-07:00

1890'larda Dresden

Takvimler 1945'in Mayıs ayını gösteriyordu... Ruslar Berlin'e girmiş ve İkinci Dünya Savaşı'nı bitirmek üzereydiler. Erkekler için savaş çoktan bitmişti. Ya teslim olmuşlar ya da savaşta ölmüşlerdi. Fakat kadınlar için savaş bitmemişti. Ruslar gördükleri Alman kadınlara hiç düşünmeden tecavüz ediyorlardı. Alman bir bayanın anlattıkları buna en büyük örnekti : "Bir tane Rus askeri beni yere fırlattı. Başım merdiven basamaklarındaydı. Askerlerden biri etrafı gözetlerken, biri elbiselerimi yırtıp, bana acımasız bir şekilde tecavüz etmişti.". Fakat aynı kadın şunları da demişti: "Fakat o sıralar, tepemde bir Amerikan olmasındansa, karnımda bir Rus çocuğunu taşımayı tercih ederim". Bu Alman kadının bahsettiği, müttefik kuvvetlerinin Almanya üzerinde gerçekleştirdiği inanılmaz ölçülerdeki hava saldırılarıydı. İngiliz ve Amerikan kuvvetleri bütün Almanya'yı acımasızca bombalamışlardı.

Bugüne kadar sizlere hep Joseph Mengele'i, Yahudilere yapılan soykırımları, Almanya'nın Rus topraklarında yarattığı kıyımı anlattım/anlatacağım. Fakat bugün sizlere, Alman topraklarında gerçekleşen bir kıyımdan, bir katliamdan da bahsetmek isterim.

Dresden...
Almanya'nın kültür ve tarih başkenti-ydi bir zamanlar. Bir çok müzeye, tarihi binaya ev sahipliği yapıyordu. Elbe Nehrinin kıyısında olan bu şehre, "Elbe'nin Floransa'sı" denirdi... 1200'lerde büyümüş, onlarca savaş ve yıkım görmüş, fakat 1945'e kadar bütün tarih ve kültür kaynaklarını korumayı başarmış bir şehirdi. 2. Dünya Savaşı başlamadan önce 500 bin nüfusu varken, 2. Dünya Savaşının son yılına kadar hiç bombalanmadığı için halk tarafından "güvenli şehir" ilan edilmiş ve nüfusu 1 milyonun üzerine çıkmıştı.

Şehrin en cezbedici noktası da buydu müttefikler için... Şehirde büyük bir nüfus vardı ve hava saldırılarına karşı koruyacak hiç bir önlem yoktu. Bu tarihi şehrin bombalanması için şehir dışında bulunan askeri mühimmat depoları haricinde bir sebep yoktu. Fakat Rusların ilerlemesini kolaylaştırmak, Alman askerinin başına yeni bir bela açmak ve en önemlisi; yer yer teslim olmuş Almanlardan, savaşın bitmesine yakınken, son bir seferliğine intikam almak için yapılmış bir saldırıydı bu...

Saldırı 13 Şubat akşamı başlamıştı. İngiliz ve Amerikanlar gerçekten harika bir plan kurgulamışlardı (!). İlk adımda şehre bombaları bırakacaklardı, aradan 3 saat geçtikten sonra, Almanlar ölülerini toplamaya, yangınları söndürmeye ve sığınaklarından çıkmaya başlayınca diğer bir hava saldırısı gerçekleşecek ve katliamda ölenlerin sayısı arttırılacaktı.

Bu planı başarıyla uyguladılar. İlk hava saldırısını gerçekleştirecek olan filo, saat 22:14'te Dresden üzerinde bombalarını bıraktılar. Bu bombaların içeriği patlayıcılar ve fosfor bombaları yani alev çıkartıcılar olarak bilinen "incediaries" bombalarıydı. Amaç, patlayıcılarla şehri tahrip etmek ve alev rüzgarları oluşturarak bütün şehri yakmaktı.

İlk bombada sirenler erkenden çağrı yapmış ve halkın büyük bir bölümü saldırıdan kurtulmuştu. Bir çoğu 1-2 saat sonra sığınaklarından çıkmış, ya birilerine yardım ediyor ya da birilerinden yardım istiyorlardı. Büyük yangınlar her bir yanı sarmıştı ve insanlar panik halinde kendilerini sokağa atmıştı.

Fakat kabus sona ermemişti... Gece tekrardan Müttefik kuvvetlerin saldırıları başladı. Bu sefer de sirenlerle halk uyarılmaya çalışılmıştı. Fakat ilk bombardıman sebebiyle elektrikler kesilmiş ve sirenler sadece şehirde bulunan görevliler tarafından çalınıyor ve ancak o sirenin bulunduğu sokaktaki halkın haberi oluyordu yeni bombardımandan...
İngilizler kendileri için harika fakat Alman siviller için bir o kadar korkunç bir hedef seçmişlerdi: Merkez tren istasyonu ve yanında bulunan büyük park. Yani halkın yangından kaçmak için sığındığı iki büyük yer...
01:21 ile 01:45 arasındaki yaklaşık 25 dakikalık sürede, bu bölgeye 2000 tona yakın patlayıcı ve fosfor bombası bırakılmıştı bile... Artık insanlar için kaçacak yer yoktu! Alev rüzgarları insanlar nereye kaçarsa oraya kadar takip ediyor, sıcaklık 1500 dereceye çıkıyor, binalarda bulunanlar ya yangınlardan yanarak ya da dumandan zehirlenerek ölüyor, dışarıda bulunanlar ise asfalta yapışan derilerini çıkartamadan alevlere kurban gidiyordu.

Bir dönem Rusya'da savaşmış, Barbarossa Harekatı'nın acılarını derinden yaşamış olan ve sonrasında gazi olarak şehri Dresden'e geri dönen Rudolf Eichner o günleri şöyle özetliyordu: "Hiç bir yerde siren sesi yoktu. İkinci saldırı bizim için büyük bir sürpriz olmuştu. Biz daha ne olduğunu anlamadan hastanenin mahzenine girmeye çalıştık. Bombardıman o kadar şiddetliydi ki, insanlar ayakta bile duramıyordu. Herkes dizlerinin üzerine çömelmiş bir şekilde hareket etmeye çalışıyordu. ...Yangınlar yüzünden mahzende tıkılmış insanlar nefes almakta zorlanıyorduk. Havada yangınlar sebebiyle oksijen kalmamıştı. Yangın bulutları yanmış eşyalarla, kor haline gelmiş demir parçalarıyla ve yanmış insan bedeni parçalarıyla doluydu. ...Her yerde dağlanmış insan bedenleri vardı. ...Burada yaşadıklarım, ön cephede savaştığım Rusya saldırısından bile daha kötüydü..."

O gece daha saldırı olmamıştı. Hatta ertesi gün öğlene kadar hiç bir saldırı olmamıştı. Şanslı olan ve saldırıdan kurtulanlar yaraları sarmak, yangınları söndürmek ve ölüleri toplamak için yavaş yavaş sığınaklardan ya da korundukları yerlerden çıkıyorlardı. Fakat İngiliz ve Amerikan birliklerinin durmaya niyeti yoktu. Aynı günün ortasında yani 14 Şubat'ta müttefik birlikleri tekrar şehrin üzerinde uçmaya başladılar. İlk hedef doğal olarak Dresden'di. Eğer Dresden'in üzerinde hava bombalama yapmak için yeterli derecede iyi değilse, ikinci hedef olarak Chemnitz seçilmişti. 3 filo yola çıkmıştı. Fakat bu filolardan sadece bir tanesi 771 ton patlayıcısıyla birlikte Dresden'i bombalamayı başardı. Diğer iki filo Prag ve Pilsen'i bombalamıştı. Sadece 15 Şubat'ta yapılan bombardıman savaş mantığına uygun olarak Alman endüstrisine yapılmaya çalışılmış saldırılardı. Fakat o bölgelerde bulutlanma olduğu için uçaklar hedeflerini açık bir şekilde görememiş ve Dresden'in kenar mahalleleri sayılabilecek yerlere bırakmıştı bombalarını...

Bombardımandan sağ kurtulan Margaret Freyer " ...hemen solumda bir kadın gördüm. Bugün bile o kadın gözümün önündedir ve asla unutamam. Kadın koşarken tökezlemiş, düşmüş ve çocuğuyla birlikte alevlerin içine düşmüş. Sağımda başkalarını gördüm. Çığlık atarak elleriyle bir şeyler söylemeye çalışıyorlar sonra kendilerini yere bırakıyorlardı. Maalesef sonradan öğrendiğime göre, Oksijen yetersizliğinden nefes alamadıkları için kendilerini bırakıp, kül olmaya başlamışlardı. Her yerde bu tür manzaralar görüyordum ve kendi kendime sürekli aynı şeyi söylüyordum: Ben burada yanarak ölmemeliyim..." diyordu.

Bombardıman bitmiş, fakat arkasında ölü bedenler, yanmış bedenler, ağlayan insanlar, yanan insanlar, umutsuz insanlar bırakmıştı. Dresden şehrinin %80'i ya tamamen yıkılmış ya da büyük çapta zarara uğramıştı. Bombardımandan sonra şehre gelen SS birlikleri, kentteki ölüleri çürümeden yakmak için şehir merkezinde toplamaya çalışmış ve bu çalışmalar için 2 haftasını harcamıştı.

İngiliz ve Amerikanların şehirle işi bittikten sonra Dresden'e Ruslar girmiş ve ayakta duran diğer binaları da yakmış, yıkmış ve şehri deyim yerindeyse haritadan silmişlerdi.

Bugünkü rakamlara bakılırsa, müttefik kuvvetlerine göre 25 bin, Alman kuvvetlerine ve mantıkların algılayabildiğine göre 150-250 bin arası sivil öldürülmüştür. Bu katliam, Hiroşima ve Nagazaki ile birlikte insanlık tarihinde yapılan en büyük katliamlardan biridir. Fakat savaştan sonra bu katliamla yargılanan İngiltere ve Amerika yakınlarını kaybedenlere ve Almanya'ya bu katliam için tazminat ödemeyi reddetmiştir.

Sonuç olarak onlar savaşı kazanmıştı. Tarihin en önemli gerçeği burada da gözümüzün içine sokuluyordu. "Tarihi her zaman KAZANANLAR yazar! ". Bugün bile internette "Dresden Katliamı" diye aratsanız, karşınıza Dresden Katliamından çok, "Dresden Bombardımanı" çıkar. Çünkü bu tarihi kazananlar yazmış ve onlar bunun katliam değil, bombardıman olarak kayıtlara geçmesini istemişlerdir...

Sivas Katliamı: Bu toprak bir toplumun yandığı yerdir.

2012-07-02T05:25:00.000-07:00

Belki inanmayacaksınız ama, bu konuyla ilgili yazmaya çok çabaladım, çok uğraştım.
Araştırdım. Öğrendim. Yeni bilgiler edindim.
Fakat ne benim, ne de bugüne kadar yazılanların hiç birinin, birazdan aşağıda izlemeye başlayacağınız belgesel kadar gerçekleri gösteren, insanın için dağlayan bir eser olmadığını görünce, yazdıklarımın, yazacaklarımın bu eser karşısında anlamsız kalacağını düşünerek vazgeçtim.

O dönem nasıl bir siyasi ihmalin, nasıl bir güvenlik ihmalinin olduğunu,
Refah Partisi şehir meclisi üyesinin Aziz Nesin için "Aradığımız hayvan bu, bunu halka verin" dediğini,
İtfaiye görevlisinin Aziz Nesin'i nasıl bir çuval gibi halkın önüne ittiğini gösteren,
Hayatını kaybedenlerin bedenlerinin nasıl taşındığını sizlere anlatan,

Kısacası bu katliamdan önce, katliam esnasında ve katliamdan sonra görüp görebileceğiniz her şeyin var olduğu bu belgeseli sizlerle paylaşmak istedim.

Sivas Katliamı'nın davası zaman aşımından düştü. Penguen dergisinin kapağı ise ülkemizde bu tür olayların ne kadar ehemmiyetle incelendiğini (!) bir kez daha gözler önüne serdi.

Bugün bu belgeseli sizlerle paylaştıktan sonra, hayatını kaybeden 35 kişiye rahmet dilemekten başka bir şey hiç birimizin elinden gelmiyor.

Onlar adına yazılmış bir şiiri sizlerle paylaştıktan sonra, sizleri 43 dakikalık bu belgeseli izlemeye davet ediyorum.

Bulut mu kaplamış acep Sivas'ı,
Tüm dünya ağlıyor, milletim yasta.
Teknoloji çağı, insanlık zamanı,
Diri diri insan yakıldı Sivas'ta...

Hayvanlar yürüdü, ağzı salyalı,
"Gazanız Mübarek" dedi hayvanı.
Cehennemden korkan mervanın tornu,
Cehennemi yarattı bak Sivas'ta.

Otuz yedi canın dinmez feryadı,
Kerbela'dan bu yana bilmem kaçıncı,
Zeki yüreğine işleyen bir acı,
Pir Sultan'ı da astılar Sivas'ta...

Chicago Outfit : Şuç Örgütünden Daha Fazlası…

2012-06-27T16:47:00.000-07:00

Bir dönem Chicago’yu tekelinde bulunduran, içki yasağıyla birlikte başlattığı büyük içki kaçakçılık ağıyla bir anda güçlenen, Al Capone, Frank Nitti gibi yer altı dünyasının ünlü isimlerinin liderliğini yaptığı, bir çok alanda muazzam büyüklükte haraç ağları kuran ve 1930’lardan Al Capone’nin hapse girmesine kadar bir güç kazanan “Chicago Outfit” isimli mafya örgütü Amerika’nın başına büyük belalar açmıştı.

Bu konuyu incelemeden önce siz okurlarımız için önemli bir bilgi paylaşmam gerekiyor. “Mafya” diye tabir edilen örgüt türü, günümüzde her beline silah takan adam grubuna söylense de, Amerika’da sadece “İtalyan-Amerikan” adı verilen, 1800’lerin sonunda İtalya’dan (özellikle Sicilya’dan) göç etmiş ve 1900'lerin başında ailelerin kurduğu suç örgütlerine verilen isimdir. Resmi isimleri yoktur. Sonradan teslim olan ya da yakalanan örgüt üyelerinin sorgulanması sırasında öğrenilenlere göre kendilerini “Caso Nostra” ismi ile tanımlarlar. Bu örgütler 1920’li yıllarda yükselişe geçmiş, 1930 Amerikan ekonomik buhranı ile birlikte ülkede zirve yapmış, birçok fakir gencin ekonomik anlamda umudu olmuştu. Bu sürede devlet ekonomik önlemlere odaklanmaktan bu mafya atışmalarına pek önem göstermemişti. Öyle ki, Chicago eyaletinde polisten çok mafyalar asayişi (!) sağlıyorlardı. Ardından başlayan İkinci Dünya Savaşıyla birlikte devletin ülke içindeki asayişe verdiği önem iyice azalmış ve üretilen silahların bir kısmı mafyanın elinde kaçakçılık ürününe dönüşmüştü. İlk başlarda Sicilyalıların oluşturduğu ve Amerika’nın doğusunda etkinlik gösteren suç örgütleri; sonradan Napoli, Calabria gibi yerlerden Amerika’ya göçmen olarak gelenleri de iş gücü olarak kullanarak Amerika’nın büyük bir kısmına yayıldı.

Konumuzu fazla dağıtmadan, Chicago Outfit isimli suç örgütünü incelemeye başlayalım:

Genel anlamda “Capone Ailesi” olarak da bilinen Chicago Outfit, Chicago merkezli bir suç karteli olarak kuruldu. Fakat bu kartel, 1920’lerin başına gelindiğinde Amerika’nın büyük kısmında etkin bir şekilde organize suç işleyen ve bu sebepten dolayı “Five Families” (Beş aile) ismini alan suç ailelerinden birisi olmayı başardı. İlk sahneye çıktıklarında özellikle Rus çeteleriyle ticaret ve kumar sektöründe çatışmalar yaşasalar da, üstünlüğü ellerine geçirip sahnede tek kalmaları ve Los Angeles'tan Florida'ya kadar etkinliklerini göstermeleri uzun zaman almadı.

Big Jim Colosimo (solda), yeğeni Torrio (sağda) ile birlikte.

Chicago Outfit Kuruluyor: İlk patron Big Jim

Chicago Outfit’i incelemeye önce ilk patronu olan James “Big Jim” Colosimo’nun dönemini biraz inceleyerek başlamamız gerekiyor. Colosimo Chicago Outfit’i kurmadan önce Chicago’da bir kartel oluşumu gözlenmemişti. Fuhuş belli bir grubun elindeyken, kumar farklı bir gruptaydı.Bazı suç eylemleriyse –size enteresan gelebilir ama- işçi sendikaları tarafından yönetiliyordu. Bu grupların birbirleriyle fazla çıkar çatışmaları olmadığı için genel anlamda sakin bir hava söz konusuydu. Sonraları suçun içine iyice yerleşmiş olan Colosimo, arkasına aldığı politik destekle birlikte fuhuş, kumar ve şantaj sektörüne ani bir giriş yaptı. Politikacılardan aldığı dokunulmazlık sayesinde kısa sürede büyük bir ilerleme kaydeden Colosimo, Chicago’nun en korkulur haydutlarından biri oldu.

Güç kazandıkça çetesini de genişleten Colosimo, 1909’da yanına gelen yeğeni Giovanni “Johhny the Fox” Torrio’yu ikinci Adam yaparak şantaj, rüşvet ve kumar sektörlerinde hakimiyetini genişletti. Daha sonra 1919 yılında Al Capone, Johnny the Fox'un isteğiyle çeteye katıldı ve kısa sürede dikkatleri çekmeyi başardı.

Al Capone Alcatraz'a girerken

Aile içinde cinayet: Torrio başa geçiyor

Fakat bazı şeyler çete için yolunda gitmiyordu. Ülkede içki yasaklanmıştı ve bunun yasadışı ticaretinden diğer mafya grupları büyük paralar kazanıyordu. Torrio da bu sektöre girmeyi çok istiyor, fakat “Big Jim” bu sektöre giriş konusunda pek de ısrarcı davranmıyordu. Bunun üzerine 1920 yılında Big Jim balayından döndükten sonra –bunu gösteren pek delil olmasa da yer altında dolaşan iddiaya göre- Torrio’nun emriyle Al Capone tarafından vurularak öldürüldü. Bu sektörde milyon dolarlar yatıyordu ve kimse vadesi dolmuş “Big Jim”i dinlemeye hevesli değildi.

Daha sonra Big Jim yerine geçen Torrio, Al Capone’yi kendisine bağlılığı için ödüllendirdi ve onu da sağ kolu yaptı.

Torrio işin başına geçtiği gibi şehirde bulunan ufak çaplı kaçakçıları iyi niyetle –eğer anlamazlarsa tehdit, şantaj gibi yollara başvurarak- kendi etrafında toplayarak büyük çapta bir içki kaçakçılığı ağı kurdu. Her bir kaçakçı grubu kendine ait bir bölgede satış yapacak, o satıştan bir miktar kar alıp, geriye kalan karı merkeze yollayacaktı. Torrio kendisi için büyük kaynak olan bira fabrikalarını elinde tutmak için o üretimhanelere rüşvet yedirmeyi de ihmal etmedi. Daha sonraları, işi ilerleterek kenar mahallelerdeki genelevleri de kendi karteline dahil etti ve bu sayede ülkedeki en büyük suç örgütünün liderliğini yapma şerefine nail oldu.

Bugs Moran

Al Capone başa geçiyor

Fakat bu durum diğer mafya gruplarının hoşuna gitmemişti. Özellikle içki sektöründe bu kadar etkin olmaları, diğer çetelerin işlerini baltalamaktaydı. 1922’de başlayan hafif çatışmalar, 1923’te resmen sokak çatışmalarına dönmüş ve Amerika’ya İrlanda’dan göç edenlerin kurduğu ve “North Side Gang” ismiyle bilinen büyük çete, Torrio’ya suikast girişiminde bulundu. Bugs Moran isimli bir İrlandalının liderliğini yaptığı çete, Chicago Outfit ile büyük çatışmalara girdi ve en sonunda Torrio’ya ulaşmayı başardı. Bu çatışmalardan birinde büyük yaralar alan Torrio, binbir güçlükle iyileştikten sonra bütün işleri Al Capone’ye bırakıp italya’ya döndü.

Al Capone liderliğindeki Chicago Outfit ile, Bugs Moran liderliğindeki North Side Gang arasındaki çatışmalar 1929 yılına kadar şiddetle devam etti. Bu çatışmalarda iki taraf da birbirine üstünlük sağlamaya çalıştı fakat bir türlü bunu başaramadı. Ta ki 1929 yılında sevgililer gününe kadar…

Sevgililer Günü Katliamı

1929 yılının 14 Şubat gününde, Bugs Moran'ın en fazla değer verdiği mekanlarından biri olan ve kaçak mallarını sakladığı depoda elemanlarıyla toplanacağı haberi Al Capone'nin kulağına gelmişti. Al Capone o gün için özel bir hazırlık peşindeydi. 2 tane adamına polis kıyafeti giydirmiş, 2 adamı da sivil dedektif gibi giyinmişti. Altlarına bir de polis arabası vermiş ve onları Bugs Moran'ın deposuna sabah 11 gibi yollamıştı. Al Capone'nin adamları depoyu polis olarak basmış, Bugs Moran'ın 7 adamını sırtı dönük bir şekilde duvara sıralamış ve orada kurşuna dizmişti.

Bugs Moran geciktiği için şanslıydı. Depoya geldiğinde kapıda polis arabasını görmüş ve hemen geri dönmüştü. Yolda da çete üyelerinden biriyle karşılaşmış ve onu da depo yolundan geri çevirip takip etmesini söyleyerek hemen "sözde polis baskınından" uzaklaşmıştı.

Al Capone'nin adamları ise, Bugs Moran gibi giyinen ve ona çok benzeyen bir çete üyesini Bugs Moran sanarak öldürmenin mutluluğu içindeydi. Öyle ki, Moran'ın adamlarını öldürdükten sonra hepsinin üzerine pompalı tüfeklerle yakın mesafeden ateş etmişlerdi. Her ne kadar orada Moran'ın arabalarını tamir etmek için tutulmuş ve çeteyle hiç bir alakası olmayan tamirci öldürülmüş olsa da, Moran'ın sağ kolunu da orada öldürmeyi başarmışlardı. Bu da onlar için yeterliydi.

Bu olaydan sonra Amerikan polisi gözünü açmış, suç inceleme ve olay yeri inceleme birimlerini kurarak Amerika'yı mafyalardan temizlemek için kolları sıvamıştı.

Capone Çözülüyor

Her ne kadar bu olaydan sonra Moran bir süreliğine piyasadan çekilmiş olsa da işler Capone için pek yolunda gitmemeye başladı. Çete savaşları ilk başta kendisi için zorunlu bir uğraştı fakat sonraları kendisine "bu savaşı bitirmesi gerektiği" söylendiğinde, aklındaki düşünceyi açıklamıştı: "Zararın neresinden dönersen dön, dönek derler..." Kendisi de savaştan çekilmeyi istiyordu belki de ama korkak olmadığı gösterme çabası, başını büyük bir belaya sokmuştu.
Öncelikle, polis bu işin arkasında Capone'nin olduğunu biliyor, fakat bunu ispat edemiyordu. Capone bu katliam yapıldığında Florida sahillerinde tatil yapıyordu. Polisler suçu Capone'nin üzerine atamadıkları için sürekli Capone'nin üzerine gidiyorlar ve açığını yakalamaya çalışıyorlardı.

Ayrıca toplum gözündeki saygınlığı da bayağı azalmıştı. Artık insanlar üzerindeki etkisini kaybetmeye başlamıştı.

Bir çok Moran'a bağlı çeteyi ya tasfiye etmiş ya da ele geçirmiş, alkol kaçakçılığı piyasasını -sevgililer günü katliamı sebebiyle biraz yavaş da olsa- hakimiyeti altına almış ve kumarın adresi olmuştu. Fakat çete savaşlarıyla dolu 7 yıldan sonra (1922-1929) çatışmanın olmadığı yılların tadını tam yaşayamadan "vergi kaçırmaktan" hapse girmişti. Hapse gitmeden önce, kendisine miras kalan büyük ve tek gücün aksine, iç karışıklıklara ve dış baskılara direnmeye çalışan büyük bir kaçakçılık ağını miras bırakmıştı.

Bu arada adalet güçleri bu fırsatı kaçırmamış ve basit vergi cezası sebebiyle Al Capone'ye 11 yıl ceza vermiş ve bu da yetmezmiş gibi Al Capone'yi Alcatraz Hapishanesine yollamışlardı. Al Capone için artık mafya hayatı bitmişti. Bugüne kadar yaptıklarının ona hapishanede sağladığı tek avantaj, diğer mahkumlardan farklı olarak son derece kaliteli sigaralar içmesi, gardiyanlardan fazla dayak yememesi ve küçük hapishane-adada mahkumlar arasında saygınlıktı.

Nitti başa geçiyor

Frank Nitti

Nitti, Capone hapse girdikten sonra onun sağ kolu olarak çok zor bişi devralmıştı.

Öncelikle Amerika'nın 1930'larda yaşadığı büyük buhran, mafya dünyasına da büyük bir darbe indirmişti. İçki kaçaklığından gelen gelir azalmıştı.

Buna ek olarak, polisler bu işin peşini bırakmaya niyetli değildi. Chicago Outfit'in en önemli adamları polisler tarafından sürekli inceleniyor ve kendileri de Capone gibi vergi kaçırmakla suçlanıyorlardı. En ufak açıkları hayatlarının kararmasına sebep olurdu.
En önemli etken de, mafya çatışmaları bittikten sonra ellerinde kalan "asker" fazlalığıydı. Ellerine verdikleri silah ve bir miktar parayla diledikleri gibi yönlendirdikleri bu iş gücü, sessiz bir şekilde ortadan kaybolacak değildi. Onlar da bu pastadan bir dilim almak için hazırda bekliyorlardı. Nitti'nin kendisine yeni kaynaklar bulması gerekiyordu. Bunun için de o dönem en fazla revaçta olan alanı seçti: Film endüstrisi.

Fakat bu sektöre girdikten bir kaç yıl sonra suç üstü yakalandı ve ilk başta vergi kaçırmaktan 18 yıl hapis cezası aldı. Daha sonra Hollywood'da yaşanan rüşvet olayını "çetenin selameti" açısından üzerine aldı ve klostorofobik biri olduğu için daha fazla hapiste kalamayacağını düşünerek intihar etti...

Bu tarihe kadar Amerika'da bir çok çete, mafya, örgüt bulunsa da, bu çetelerin en aktif dönemleri 1910 ve 1945 yılları arasındaydı.

1. Dünya Savaşı, Ekonomik Buhran ve 2. Dünya Savaşı'ndan sonra, Amerika tamamen iç meselelere odaklanmış ve bir çok çete liderini ölü ya da diri ele geçirmiş, geriye kalan çete liderlerine de göz dağı vererek onların yer altında kalmalarını sağlamıştı. Bu tarihlerle ilgili bir çok insan ayrıntıları hiç bilmezken, herkesin aklında kalan Al Capone'nin şu sözleri oldu:

"Çocukken her akşam Tanrı'ya bana bir bisiklet vermesi için dua ederdim. Bir gün Tanrı'nın çalışma prensibinin bu olmadığını anladım. Ertesi gün kendime yeni bir bisiklet çaldım ve her akşam Tanrı'nın beni affetmesi için dua ettim."

Politikacılar Sussun, Atom Bombaları Konuşsun!

2012-06-02T11:11:00.000-07:00

Hiroşima kentinde yaşayan Japon halkı, 5 Ağustos gecesi uykuya yattığında, ertesi gün savaşın devam edeceğini, fakat sonunda zafere ulaşacaklarını düşünüyorlardı. İmparatorları gerçekleri halktan saklıyor ve örfüne, adetine uygun olarak, İmparatorun halkla bire bir temas kurması onu küçülteceği için, komutanları ve askeri yönetim zinciri aracılığıyla halkına bu şekilde açıklama yaptırıyordu. Ülkenin Başbakanı, 25 Temmuz'da Amerika Başkanı Truman'ın yayınladığı ve Japonya'nın koşulsuz teslimiyetini ve İmparatorluk düzeninin kaldırılmasını isteyen Potsdam Bildirisi'ni elinin tersiyle itmiş ve geceye "İmparatorluk gururunu koruduğu için" gönlü rahat girmişti. Belki de bebekler gibi uyumuştu. Sonuçta kimse İmparatorun yetkilerini kısıtlayamaz, ona dokunamazdı.

Amerika Deniz savaşlarında üstünlüğü ele geçirse de, Japonların dur durak bilmeyen ve "İmparatorluk aşkıyla dolu" kalpleri karşısında ilerlerken bile kaybediyordu. Japon Kamikazeleri Amerikan donanması üzerine intihar saldırıları düzenlerken, Amerikan komutanlar bunu sadece izlemekle yetiniyordu. İşte bu yüzden, Amerika Başkanı Truman, o çılgın kararı vermişti: "Savaşı bitirmek için nükleer bombayı kullanın...".

Bombanın kullanılması öyle rastgele olmayacaktı. Yıllardır üzerinde çalıştıkları bir deneydi bu, en iyi sonucu almaları gerekiyordu. Bunun için bombanın atılacağı şehirlerde belli başlı kriterler aranmıştı. Aranan kriterler basitti;

-Şehir merkezinin çapı en az 5 kilometre olacak ve etrafında yerleşim birimleri olacaktı. Sonuçta insanlar üzerinde ilk defa böylesine büyük bir bomba denenecekti ve yapılmışken insan sayısı ne kadar fazla olursa, sonuçlar üzerinde de o kadar kesin konuşulurdu. Amerikalıların asıl akıllarından geçen “yapmışken en iyisini yapalım” düşüncesiydi (!).

-Tokyo ile Nagazaki arasındaki şehirlerden seçilecekti.

-Patlama sonucu oluşacak rüzgarın ve asit yağmurlarının incelenmesini kolaylaştırmak için patlamanın yapılacağı yerin fazla dağlık olmaması gerekiyordu.

Bu kriterlere uygun olan üç kent seçilmişti;

Hiroşima, Kokura ve Nagazaki…
Nagazaki dağlık yapısı sebebiyle ve düşük nüfus seviyesi yüzünden yedek olarak kalacaktı. Bombardımanın yapılacağı ilk iki şehir Hiroşima ve Kokura idi.

Amerikan Donanması kısaca bilgilendirilmiş, bu şehirlere 1 ay boyunca hiçbir bombardımanın yapılmaması söylenmişti. Bu sayede hem patlamanın etkisini daha gerçekçi bir şekilde ölçmüş olacaklardı, aynı zamanda bu üç şehre bombardıman olmadığı Japon halkı arasında duyulunca oraya yapılacak göçlerle nüfus arttırılmış olacaktı.

6 Ağustos 1945 sabahı, saat 08:15 sularında pilotun "güzel bir şekilde anılsın diye" annesinin ismini verdiği "Enola Gay" isimli Amerikan uçağı tarafından "Little Boy" isimli nükleer bomba serbest bırakıldı. Bomba 45 saniye iniş yaptıktan sonra, Hiroşima’nın 500 metre üzerinde infilak etti. Japonların bir çoğu işine gitmek için evinden çıkmışken bomba atılmıştı. Kısacası, Amerikalılar tarafından sokakta en fazla insanın olduğu saatler özellikle seçilmişti. Hiroşima'da yaşayan Japonların büyük bir kısmının son gördükleri şey, gökyüzündeki büyük bir alev topuydu. Bombanın çekirdeğinde oluşan 2.000.000 derece sıcaklık yeryüzüne indiğinde 4000 dereceye kadar inmiş olsa da, bir çok insanı kül etmeye yeterdi ve görevini başarıyla yapmıştı. Yüksek sıcaklıktan dolayı asfalta yapışan insanlar insanlar oldu. İşin kötü yanı, o insanları asfalttan ayırmaya gelecek kimse yoktu. Çünkü nükleer bombanın etkisiyle asit yağmurları başlamıştı ve yağmura tutulanlar radyasyon etkisiyle ilerleyen günlerde hayatını kaybederken diğerleri yağmura yakalanmamak için evinden dışarı çıkmıyordu. Bu yağmurlar 1 hafta sürdü. Bombanın etkisi TNT ile kıyaslandığında yaklaşık 19 kiloton TNT’ye eşdeğer bir enerji (63 tera-joule) açığa çıkmıştı.

Bomba o kadar etkiliydi, bombayı bıraktıktan sonra 155 derecelik dönüş yaparak hemen uzaklaşan Enola Gay uçağının pilotu, 45 saniye sonra patlamanın yarattığı enerji dalgalarıyla büyük sarsıntı yaşamış ve uçağının vurulduğunu zannederek hava kuvvetleri radyosunda “uçaksavarlar!”diye bağırmıştı. Bombanın merkezinden 10 kilometre ötede olanlar geçici olarak körlük yaşamıştı. 66 bin insan patlama anında, 70 bin insan ise patlamayı takip eden günler içinde hayatını kaybetmişti. 60 bin kişi de beş yıllık sürede hayatını kaybetti ve bilanço 200.000 bin ölü ve yüzbinlerce sakat insana ulaştı…

Japonlar daha ilk bombanın şokunu atlatamamıştı. Bir çok yaralı başka şehirlere kaldırılmış ve halk paniklemişti. Hükümetin, İmparatorluğun elleri bağlanmıştı sanki! Kimse ne diyeceğini bilmiyordu. Artık teslimiyet için hazırlıkların başlaması gerektiğini düşünenler çoğunluktaydı. Fakat kabus daha bitmemişti…

Amerika Hiroşima’daki katliamla yetinmemişti. Yetinemezdi. Bombanın etkilerini incelemek için bir deneye daha ihtiyaçları vardı.

İmparatorluk yetkilileri, nasıl bir teslimiyet bildirisi yayınlayacaklarını düşünedursun, 9 Ağustos 1945 günü, saat 11:00 sularında 2. bomba Nagazaki semalarında süzülmeye başlamıştı bile…

Nagazaki halkı daha Hiroşima’daki bombanın şokunu atlamamışken alev topuna maruz kalmışlardı. Aslında şanslılardı. Çünkü “Fat Man” isimli ve Hiroşima’ya atılan bombadan yaklaşık 2.5 kat daha öldürücü etkiye sahip olan bombayı taşıyan uçakta yakıt sızıntısı vardı. Bu sebeple bombayı tam şehrin merkezine atamamış ve bomba şehrin kurulduğu sıradağlardan birinin eteğine isabet etmişti. Amerikalı askerlerde buruk bir mutluluk vardı. Ölü sayısı ilk anda 150 bin insan olmamıştı ama 74 bin de Amerika için yeterliydi! Binaların % 36’sı tamamen yok olmuş ve 240 bin nüfuslu şehirde 74 bin insan ölmüştü. Hem asıl planladıklarını da elde etmişlerdi. Japon halkı ve imparatorluğu “beyaz adam”dan korkmaya başlamıştı.

10 Ağustos günü Japonya “imparatorluk düzeninin devam etmesi şartıyla” teslim olmak istediklerini açıkladı. 200 bine yakın sivil 1 hafta içinde hayatını kaybetmişken dahi Japon İmparatorunun dokunulmazlığı korunmalıydı! Müttefikler bu isteğe “şartları kendilerinin belirleyeceği” şeklinde karşılık verdi. Sonuçta Japonların elinde artık bir şey kalmamıştı. İmparatorluk bunu mecburen kabul etti. Hatta Japon İmparator Hirohito, kendisini küçülterek (!) ilk defa halkla direk temas kurmuş ve devlet radyosunda teslimiyeti açıklayan bildiriyi okumuştu. Bildirinin sonunda ise “teslim olunmadığı takdirde insanlığın da yok olacağını” söyleyerek, teslim olmak istediği için kendisine karşı ayaklanacak olan generalleri de dizginlemeye çalışmıştı. Her ne kadar savaşmayı isteyen askerleri dizginleyemese de, onların yaptığı ihtilal pek de etkili olmadı ve 2 Eylül 1945’te Tokyo körfezine demirleyen bir Amerikan savaş gemisinde resmi teslimiyet belgesi imzalandı.

Hava saldırıları durmuş, halk sakinleşmiş fakat bu savaş arkasında 240 bin ölü sivil bırakmıştı. Bu durum Truman’a “hiç vicdanınız sızladı mı?” sorusuyla sorulduğunda ise Truman’ın verdiği yanıt trajikomikti: "Biz o saldırıyı yapmasaydık ve savaş devam etseydi, 500 bin insan ölecekti…"

Nanking Katliamı

2012-05-05T05:50:00.000-07:00

Uzakdoğu'nun gördüğü en büyük katliam... Aslında biraz yumuşatarak yazdım başlığı. Yabancı kaynaklarda araştırıyorsanız eğer, bu katliamın adı "Nanking Massacre" olarak geçmesinin yanında, "Nanking Atrocities" ya da "Rape of Nanking" yani "Nanking Tecavüzü", "Nanking Canavarlığı" olarak geçer. Japon askerlerinin bin bir güçlükle teslim aldıktan sonra Çinlilerin bir dönem başkenti olan Nanking de yaptığı katliamların adı konulacak derecede değil...

General Matsui Nanking'e girerken...

Nanking, Çin'in en büyük 4 şehrinden birisi olarak çıkıyor karşımıza. 1928 yılında Çin İmparatorunun aldığı kararla, Pekin başkentlikten çıkartılıyor ve Nanking yeni başkent oluyor. 1932 yılında Mançurya bölgesinin işgali sebebiyle doruğa çıkan Japonya - Çin nefreti, 1937'de Şanghay'ın iki ülke için de tekrardan hedef olmasıyla savaşa sebep oluyordu.

Bu savaşta kolay bir galibiyet alacağını düşünen Japonya, karşısında kendileri kadar dirençli bir Çin ordusu bulmuş ve her ne kadar savaşı kazanmış olsalar da büyük kayıplar vermişlerdi. Toplamda 400 bin insanın ölümüne sebep olan savaş, 1937 yılının Kasım ayının ortalarında Japonların üstünlüğüyle sona ermişti. Evet, Şanghay bölgesine yerleşmişlerdi fakat bu onlara pahalıya patlamıştı.

Katliamın temelleri atılıyor

Herkes savaş bitti diye düşünürken, Japon İmparatorluğu yeni hedefini açıklamıştı : "Bütün ordular, Nanking'i işgal etmek için harekata hazırlansın." Japon askerlerine verilen "Evinize, Japon adasına değil, Nanking'e yürüyeceksiniz!" emri onlar için nefretlerinin Şanghay savaşıyla birlikte doruklara ulaştığı Çinli asker ve sivillerden intikam almak için büyük bir fırsattı. Japon askerleri intikam ateşiyle yanıyor ve hiç tereddüt etmeden Nanking'e yürüyordu. Askerleri memnun eden bir diğer konu ise komutanlarından "diledikleri gibi yağma ve tecavüz yapabileceklerinin" sözünü almış olmalarıydı. (Gazeteci Matsumoto Shigeharu'nın anılarından)

Japonlar resmi olarak "savaş" açmamışlardı. Bir savaş başlattıklarını saklamak istiyorlardı. Çünkü bu Amerika'nın kulağına giderse, kendilerine -özellikle savaş malzemeleri konusunda- büyük ambargolar uygulanır ve bu da onların savaşı kaybetmesine sebep olurdu.
Çin her ne kadar ordularını hazırlasa da, savaş ilanı olmadan Japonların kendilerine saldıracaklarını düşünmemişlerdi.

8 Aralık 1937 günü Japon İmparatorluğu orduları Nanking kapısına dayanmıştı.
9 Aralık'ta şehri kuşatmışlardı. Kuşatmadan önce Çin Ordu komutanlığına seslenen bir bildiri yayınlayan Japon İmparatorluğu Ordu komutanları " Japon ordusu, Çin sivillerine ve askerlerine hiç bir nefret emaresi göstermeden nazik ve cömert davranacaktır. Fakat kendisine karşı koyanlara karşı öfkeyle doludur. Yarına kadar cevap verilmezse Japon İmparatorluk Ordusunun saldırmaktan başka şansı kalmayacaktır." şeklinde ultimatom vererek 10 Aralık gününü beklemeye başlamıştır.

Çin Ordusu ise bu ultimatomu, askerlerini gerekli yerlere bölüştürerek ve "son adam şehirde ölene kadar savaşma" emri vererek, reddettiğini göstermiştir.

Japonların "Kılıçla adam öldürme"
yarışından bir görüntü

10 Aralık 1937 günü gece 00:00'da Japon İmparatorluğu tarafından verilen süre dolmuş, fakat Japonlar, Çinlilerin bu nazik teklifi düşünmeleri için 1 saat daha süre vermiş ve elçileriyle birlikte Nanking girişinde beklemeye koyulmuşlardı. Fakat Çinlilerin hiç bir müzakereye yaklaşmaması, Japonlara çıkar yol bırakmamıştı! Bu savaş başlayacaktı. 01:00'de başlayan Japon saldırısı, 13 Aralık 1937'de Çin Ordusu'nun geri çekilmesiyle son bulmuştu. Çin ordusu geri çekilene kadar halkının savaşması için onları zorlamış, sivillerin büyük kısmını "güvenli bölgeye" taşımamış ve
halkının elindeki bir çok değerli eşya ve gıda ürünlerini çalmıştı.
Çin sivilleri "Japon ordusunun, yenilen Çin ordusundan daha iyi davranacağına dair" bir düşünceye inanmış, fakat bu düşüncenin büyük bir saçmalıktan ibaret olduğunu, 13 Aralık 1937 günü Japon askerleri şehre girdiğinde anlamışlardı. Katliam başlamıştı...

Büyük Av

Kendilerine yağma ve tecavüz hakkı verilen Japon askerler, sokakta teslim olmaya çoktan hazır olan silahsız askerleri bir araya toplayıp kurşuna dizerek öldürüyordu. Bir çok sivil "asker olduğu düşünülerek" amaçsızca katlediliyordu. Sokaklarda koşan insanlar "suçlu oldukları düşünülerek" hiç düşünmeden öldürülebiliyordu. Sokak araları ve ana caddeler cesetlerle doluydu. Öyle ki, kendilerine hiç bir şekilde zarar veremeyecek olan yaşlı insanlar bile hiç düşünmeden öldürülüp sokağa atılmıştı.
Ele geçen askerler ya da Japonlar tarafından tutuklu ilan edilenler şehrin büyük nehrinin önünde sırayla kurşuna dizilip ya da sopalarla dövülerek öldürülüp, nehrin akıntısına bırakılıyordu. Bu şekilde öldürülen savaş tutsaklarının sayısı 55 binden fazlaydı.

Kılıçla adam öldürme yarışmasının gazete manşeti

Dönemin tirajı yüksek Japon gazetelerinden biri olan "Tokyo Nichi Nichi Shimbun" gazetesinin başlığı bile o dönem yapılan katliamın boyutlarını gözler önüne seriyordu: 100 Çinliyi kılıçlarla Öldürme Yarışması. Yarışmanın kuralları basitti: Yarışmaya katılan 2 Japon askeri, ellerine aldıkları katana kılıçlarıyla önlerine sıralanmış Çinli esirleri aynı anda öldürmeye başlıyorlar ve 10 dakika içinde hangisi daha fazla esiri öldürürse, yarışmayı o kazanıyordu. Japon gazeteleri, bu yarışmayı büyük bir zevkle halkına duyurmaktaydılar.

Yağma ve Tecavüzler

O dönemi yaşayan görgü tanıklarından gazeteci Frank Tillman Durdin anılarında "Japon askerleri neredeyse her eve girmiş, komutanlarının gözlemi altında evlerden, istedikleri her türlü eşyayı, değerli mücevherleri alıp çıkmışlardı."
Archibald Steele ise "İlk başlarda Çinli yağmacılar bakkalları ve marketleri yağmalıyordu. Fakat sonradan Japon askerleri onlara karşı üstünlüklerini gösterdi ve sadece bakkalları değil, hastaneleri, mülteci kamplarını da yağmalamaya başladılar." şeklinde yazmıştı, gazetesindeki köşe yazısında. Güvenli bölgeye giren Japon askerleri, fakir halkı süngüleriyle tehdit ederek kişi başı 3,000 $ haraç toplayabiliyordu.

Defalarca tecavüze uğradıktan sonra bambu ağacı
yardımıyla öldürülen bir kadın

Askerlerin aslında girdikleri evde aradıkları sadece para ya da değerli eşya değildi...Onlar kendilerine tecavüz edebilecekleri genç kadınları arıyorlardı. 20,000'den fazla kadın, büyük işkencelere ve acılara maruz bırakılarak defalarca tecavüze uğramıştı. Tecavüzde uygulanan şiddet inanılmaz derecelerdeydi. Japon askerleri zorla girdikleri evdeki -genç, yaşlı farketmeden- kadınlara sırayla tecavüz ediyor, eğer evin erkeği buna itiraz ederse o an öldürülüyordu. Eğer itiraz etmezse, karısına, kızına, annesine tecavüz edilmesini izledikten sonra öldürülüyordu. 60-65 yaşlarındaki kadınlara bile 10 belki de 15 kere tecavüz ediliyordu.

Defalarca tecavüze uğradıktan sonra baygınlık geçiren ya da ölüme yaklaşan kadınların ise, vajinalarına sokulan süngü, ağaç dalı ya da bambu gövdeleriyle kan kaybından ölmeleri sağlanıyordu. Kısacası, Japon askerleri Çinli kadınları öldürürken bile aşağılıyorlardı.

En kötüsü ise, bazen Japon askerleri kendi çirkin fantazilerini gerçek kılmak için aileleri ensest ilişkiye zorluyorlardı. Ailenin erkek çocuğundan annesine tecavüz etmesi, ailenin babasından ise kızına tecavüz etmesi isteniyordu. Bu kurallara uymayanlar öldürülüyordu. Hatta o dönemde şehirde bulunan gazetecilerin anılarına göre, doğumuna az kalmış hamile bir kadının defalarca tecavüze uğradıktan 10 dakika sonra çocuğunu doğurduğu bile olmuştu. Şehrin kutsal insanları olan papazlarından, keşişlerinden bile kadınlara tecavüz etmeleri isteniyordu.

Japon Kraliyet Ailesinin üyesi
olduğu için yargılamadan muaf
tutulan Prens Asaka

Bilanço

Bu katliam, Japonların şehri terkettiği 1938 yılının Ocak ayının sonuna kadar devam etti.
6 haftalık katliamın bilançosu, 250 binden fazla ölü, 100 binden fazla yaralı ve 20 binden fazla tecavüz edilmiş ve öldürülmüş kadın şeklindeydi. Daha sonraları 2. Dünya Savaşı bittikten sonra, bu katliamın sorumlularından biri olan General Tani Savaş Suçları Mahkemesinde yargılandı.
Bu katliama karışan General Matsui "Savaş Suçları Mahkemesi'nden önce zaten tutuklanmıştı.
Katliama karışan diğer isimler, yargılanamadı. Prens Kan'in 1945'ten önce öldü. Isamu Cho, Okinawa Savunması sırasında intihar etti.
Prens Asaka ise, Japon İmparatorluk Ailesinin bir üyesi olduğu için "dokunulmazlık" hakkından faydalanarak, yargılamadan muaf tutuldu!

Tayfun Harekatı : Hitler'in özgüveninde son nokta...

2012-03-22T13:13:00.004-07:00

Barbarossa Harekatının akışını Moskova'ya yönlendirmek yerine kuzeye, Ukrayna'ya yönlendiren Hitler, daha orduları Ukrayna seferine yeni başlamışken, bir sonraki hedefi olan Moskova'nın saldırı planlarını hazırlamış ve komutanlarına göndermişti bile...Plana gizli bir isim de vermişti: "Tayfun".

Not: Yazıya başlamadan önce şiddetle Barbarossa harekatını okumanızı tavsiye ederim:

Barbarossa Harekatı: Birinci Bölüm
Barbarossa Harekatı: İkinci Bölüm
Barbarossa Harekatı: Üçüncü Bölüm

Komutanlar endişeliydi. Kiev Muharebesini bitirdikten sonra, havalar tam da soğumaya başlamışken nereden çıkmıştı bu Moskova saldırısı? Orduda yeterli teçhizat yoktu ve kışa hazırlıklı değildi. Buna rağmen, Führer bir emir vermişti ve yerine getirilmesi şarttı. Komutanlar gönülsüz bir şekilde Hitler'in emrini yerine getirmek üzere, Moskova'ya saldıracak olan merkez grubunu güçlendirmeye başladı. Kuzey ve Güney Ordular Komutanlığından onlarca tümen merkez ordularına kaydırıldı.

Hitler şunun farkındaydı: Rusya artık eski Rusya değildi. Kiev Muharebesinden sonra askeri üstünlüğünü yitirmiş, Timoşenko'nun emrinde 85 tümen asker olmasına rağmen ancak bunun 25'inden tam anlamda faydalanabilecek bir Rusya vardı artık karşılarında...

Fakat bu her ne kadar kulağa hoş gelse de, büyük bir sıkıntı demekti. 2 ay önce, Kiev Muharebesinin başlangıcında Sovyetlerin Moskova çevresindeki askeri tümen sayısı 15'i geçmezken, şimdi ellerinde 85'ten fazla tümen vardı. Bu Almanların Smolensk'te, Minsk'te, Kiev'de budadığı Sovyet ordusunun daha da gür bir şekilde çıkması demekti. Sanki budandıkça daha gür çıkan yabani otlar gibi ! General Halder anılarında bu durumu şu şekilde anlatacaktı: "...her defasında hayran olunacak bir şekilde kendilerini yenileyen Rus askerleri..."

Hitler de bu durumun farkındaydı. Kiev muharebesinin ortasında, Eylül ayında, General Jodl'a "...Rusların sadece iktisadi ve ulaştırma alanlarındaki değil, askeri alandaki gücünü de hafife almışız. Savaş başında 200 tümen düşman bekliyorduk, daha şimdiden 360 tümen oldu saydık. Biz imha ettikçe yenileri tekrar cepheye sürülüyor, bu yüzden cephemiz onların karşısında çok ince kalıyor..." demişti.

Saldırı tam da Hitler'in istediği gibi 2 Ekim'de, yağmurla birlikte başladı. Yağmur ilk başta fazla etkili olmadığı için Alman orduları muazzam hızlarla saldırıya geçti ve büyük başarılar kazandı. Sovyet ana savunma hattından yaklaşık 150 kilometre uzakta, Moskova yolu üzerindeki Vyazma şehri yakınlarında gerçekleşen saldırı Sovyetler için büyük sürpriz oldu. Saldırının ardından Almanlar tarafından yapılan kuşatma harekatı ile, savunmaya katılan 800 bin askerin 690 binden fazlası esir alındı. Kısacası, Almanya'nın müthiş planı sayesinde Rusya daha savaşa ısınamadan, 13 Ekim tarihinde ordusunun büyük bir kısmını Almanların eline vermiş bulunuyordu. Bu harekat, Sovyet Rusya'nın Barbarossa Harekatının başlangıcıyla birlikte 3 milyon askerini esir olarak kaybettiğini de gözler önüne seriyordu. Koskoca Moskova savunmasında sadece 90 bin asker ve 150 tank kalmıştı !

Vyazma muharebesinden başarıyla çıkan Alman ordusuna ilk teşekkür Hitler'den gelir. Hitler yayınladığı bildiride "22 Haziran'dan beri Rusya'yı istila için başladığımız savaş, bütün dünyanın hayretle seyrettiği şekilde sürmekte ve Alman orduları zafer yolunda bayrağımızı biraz daha Doğu'ya taşımaktadırlar. Şimdi değilse bile gelecek kuşaklar bunun, yeni bir devrin başlangıcı olduğunu derinden hissedecektir. Şimdiye kadar 2,5 milyon esir aldık, 14 bin uçak, 18 bin tank ve 20 binden fazla top ele geçirdik. Bu kısa sürede (yaklaşık 5 ayda) işgal ettiğimiz toprak sayısı Almanya'nın iki misli, İngiltere'nin dört misli büyüklüktedir. Düşmanın beli kırılmıştır!" şeklinde halkına ve ordusuna seslenerek, çoktan kazanılmış bir savaşın (!) konuşmasına başlamıştı bile. Fakat kendisi İsviçreli asker Baron de Jomini'nin kitabında yer alan sözlerini hatırlamayacaktı: "Rusya girilmesi kolay, çıkılması zor bir toprak parçasıdır."
Her ne kadar 9 Ekim'de yılın ilk karı düşmüş olsa da, bu Almanların ilk başlarda işine yaramıştı. Çünkü kar demek, zeminin donması ve sertleşmesi demekti. Bu da Alman tankları için rahat hareket imkanı demekti. Kış kendini göstermişti ama çok da sert değildi. Alman ordusu rahatlıkla dayanabilirdi buna. Fakat bir kaç gün sonra gelen yağmur, Almanların en son isteyeceği şeydi. Toprak yumuşamış, her yer çamurla kaplanmış ve tanklar, toplar, motorize birlikler ilerleyemez olmuştu. İkmal yeterli değildi. Alman tanklarının bir çoğuna yeterli yakıt gelmediği için ilerleme hızı günde 2-3 kilometreye kadar düşmüştü. Bu ikmal yetersizliğinde hiç şüphe yok ki, Rusların bütün demiryolu hatlarını geri çekilirken tahrip edilmesiydi. Almanlar bu rayları onarsalar bile, Avrupa'daki ray aralığından daha fazla aralık bulunan Rus demiryolunda trenlerini ilerletmek için ya rayları baştan aşağı değiştirmek ya da trenleri tamamen değiştirmek zorundaydı.

Tarih 31 Ekim'i gösterdiğinde, Alman birlikleri Moskova sınırına 140 kilometre kala ister istemez durmak zorunda kaldılar. Arkalarındaki ikmal hattıyla aralarındaki mesafe açılmış ve kötü hava koşulları sebebiyle nakliye uçakları ve savaş uçakları gerekli desteği sağlayamamıştı. Bu tam da Stalin'in olması için hiç düşünmeden bir parmağını feda edebileceği bir yerkürenin ona sunduğu bir şanstı.

Bu sırada güneyden Rostov şehrine saldıran Fransa ve Polonya'da büyük başarılar kazanmış General Rundstedt orduları büyük bir direnişle karşılaşınca, 1 hafta boyunca gerillalarla savaştıktan sonra Rusların hatlara sızmaya başlamasını engellemek amacıyla şehri terk etti. Bu Almanların savaş boyunca yaptıkları ilk büyük geri çekilişti. Bu hamleyi duyan Hitler, General Rundstedt'i hiç düşünmeden görevinden alarak diğer komutanlara dişini gösterdi.

Kasım ayında yağmurun etkisini yitirmesiyle ve toprağın sertleşmesiyle, merkez ordular grubunda saldırılar gene başlıyor, fakat iyice soğumaya başlayan havalar artık Alman askerlerinin ilerlemesine izin vermiyordu. Stalin Ekim'in ortasında, şehrin savunması için elinde kalan 90 bin kişilik orduyu, takvim yaprakları 15 Kasım'ı gösterdiğinde yarım milyona çıkartmayı başarmıştı. Ruslar Sibirya'da bulunan ve kışa tam olarak hazır bir şekilde gelen 20 tümeni başkent Moskova'nın savunmasına katmıştı.

Fakat savaş boyunca bir kere bile çizmesini Rusya topraklarında kirletmemiş olan Hitler, cepheden 2000 kilometre uzaklıktaki koruluğunda "Moskova'nın düşürülmesi ve arkasındaki Volga nehrine kadar gelinerek burada kışın geçirilmesi için cephe oluşturulması" emrini vererek askerlerini bir hiç uğruna ölüme yolluyordu. Koskoca savaşı, bir çift postal ve bir kaç battaniye yüzünden kaybedecek hali yoktu ya?

Almanya, askerlerinin beyni yeterince yıkanarak onlara böylesine kötü bir durumda bile "Moskova sizin bu soğukta sığınabileceğiniz harika bir şehir. Moskovayı aldığınız an savaş biter. Noel'e evinizde merhaba dersiniz!" şeklinde propagandalar yapılıyordu. Askerler son güçleriyle saldırarak, Moskova'nın 24 kilometre yakınına gelmişti. Bu Almanların Moskova sınırına en fazla yaklaşabildikleri cephe olarak tarihe geçti. Hava artık -50 derecelere kadar düşmüştü. Askerler öldürdükleri Rus askerlerinin parkalarını ve çizmelerini almak için birbirlerini öldürmekten çekinmiyordu. Almanlar savaşta kaybettiklerinden çok daha fazla askeri soğuktan kaybetmeye başlamıştı. Askerlerin idrarları henüz havadayken donmaya başlıyordu. Yaralılara müdahale etmek için sargı bezleri açılamıyordu, çünkü hepsi donmuştu. Zaten sargı bezinin bir önemi de yoktu, bir kaç dakika boyunca yerde yatan yaralı bir asker soğuktan donarak çoktan ölmüş oluyordu. Teçhizatları ya soğuktan ya da içine kaçan çamur yüzünden kullanılamaz hale gelmişti. Tankların içindeki benzinler donuyordu. Tankları, topları bataklıklardan geçirirken zaten yeterince yorulan askerlere bir de soğuk vurduğu için Alman askerlerinin moralleri de bozulmuştu.

Ruslar karşı saldırı düzenleyerek, yer yer Almanları 320 kilometre geriye püskürtmeyi başarmıştı. Alman tankları o muazzam "yıldırım savaşı" taktiğini artık uygulayamıyordu.

6 Aralık günü artık Alman askerleri son saldırılarını yapmış ve geri püskürtülmüştü. Artık taarruz için hali kalmamış askerlerin hiç birinden "Deutschland über Alles" marşı duyulamıyordu. Büyük Alman ordusu, Moskova sınırında takatsiz bir şekilde yere yatmıştı.

Stalin'in komutanlarından Jukov bu fırsatı kaçıracak değildi. Ordularını 7 Aralık Pazartesi günü büyük bir taarruza kaldırdı. Bu taarruz Almanların direncini kırmıştı ve geri çekilmeler başlamıştı. Jukov'un saldırdığı ilk cephe olan General Heinz Guderian cephesinde büyük bir hareketlilik vardı. Guderian anılarında bugünleri şu şekilde aktaracaktı:

"...Bu gibi soğuk, barınak yoksulluğu, yiyecek azlığı, büyük oranda insan ve teçhizat kaybı, petrol ikmalimizin feci durumu... Tüm bunlar bir komutanın işini facia haline getiriyordu. Bu durum sürdükçe taşıdığım sorumluluğun büyüklüğü altında her geçen gün eziliyorum.
Geçirdiğimiz o acıklı kış ayları içinde Rus karının sonsuzluğunu görmüş ve stepten esen buz gibi ruzgarı duymuş olanlar, hiç kimsenin olmayan arazide saatlerce yürüdükten sonra, yeterince giyeceği olmayan, yarı aç yarı tok insanlarla içi tıklım tıklım küçücük bir sığınak bulmuş olanlar, üstelik karşılarında karnı tok, kış savaşı için iyi teçhiz edilmiş, sıcak elbiseler içinde taze Sibirya kuvvetleri görenler... Ancak o sıradaki olaylar üstünde bir yargıya varabilirler..."

Jukov'un muazzam saldırısına rağmen Almanlar, genlerinden gelen disiplin ve uzun süredir kazandıkları savaş deneyimi sayesinde büyük bir imha planının kurbanı olmadan geriye doğru bir taarruz başlatarak kendilerini kıstırmayı planlayan Rus birliklerini yarıp, fazla kayıp vermeden geri çekilmeyi başarıyorlardı. Her ne kadar geride 300 tank, 310 top ve fazla da önemi olmayacak sayıda esir bırakmış olsalar da, Almanların asıl kaybettiği şey ümitleriydi. Almanya için kışı Moskova'da geçirme ümitleri bitmiş, artık hayata tutunmak en büyük ümit olmuştu.

Alman komutanlar için artık bütün amaç "mümkün olduğunca çok askerle hayatta kalmak ve Rus kışını atlatmaktı." Bunun da yolu geriye çekilerek cepheyi daraltmak ve ikmali kolaylaştırmaktan geçiyordu. Fakat 16 Aralık günü komutanlara gelen emir, bütün hayallerini yıkmıştı. Hitler 16 Aralık tarihli bildirisinde "Bir adım bile geri çekilmeyeceksiniz. Bütün askerler şunu kesin olarak bilmelidir ki, geriye doğru atılacak olan her adım Rus kışını, savunmadakilerden yüz kat daha tehlikeli hale getirir." Guderian hemen uçağa atlayarak Almanya'ya, Hitler'in yanına gelip ordunun durumundan bahsederek onu vazgeçirmeye çalışsa da, Hitler'in pek umrunda olmuyor. Orgeneral Guderian kıtasının başına döndükten 3 gün sonra, Führer'in yazılı emriyle "yeterli cesarete sahip olmadığı" gerekçesiyle görevinden alınıyordu. Blitzkrieg taktiğinin kurucusu, Alman zırhlı birliklerinin babası olan Guderian, Führer'in ağzından çıkan iki söz ile savaş dışı kalıyordu.

İşte Almanya 3 ayda 1000 kilometre ilerlemeyi başardığı Rusya seferini, 1942 yılına girerken büyük bir yenilgiyle ve utançla bitirmişti. 2 yıl boyunca bir kere bile geri çekilmeyi düşünmeyen askerler, artık Rus bataklığından kaçmanın yollarını aramaya başlamıştı...

Tarihin Bilinmeyen Yönleri

2012-03-07T13:20:00.000-08:00

Evet sevgili takipçilerim, okurlarım...
Sizlere bugüne kadar savaş, soykırım, vahşet dolu konular paylaştıktan sonra şimdi biraz ilginizi çekecek konular yazma gereği duydum. Neden mi? E biz boşuna demiyoruz "Tarihe bir de bu adresten bak" diye...
Yıllarca okuduğum tarihi kitaplar ve yaptığım ufak tefek araştırmalar sonucunda öğrendiğim ilginç ve bir o kadar ilgi çekici olayları, şahısları anlatarak umarım sizlere tarihi biraz da olsun sevdirebilirim. Hitler hakkında, SS birlikleri hakkında ve Kamikaze uçakları hakkında, genelde kimsenin dikkat etmediği ayrıntıları öğreneceğinize inanıyorum.

İlk konumuz Kamikaze..

"Kamikaze nedir?" diye sorulsa, bir çok insan hiç düşünmeden "Japon intihar uçakları" der.
Fakat Kamikaze aslında 1281 yılında Japonya'yı istila etmek için giden Moğol imparatoru Kubilay Han'ın büyük donanmasının, şiddetli gelen fırtına sebebiyle batması ve Japonya'nın istilasının önlenmesinden sonra, Japon topraklarında yaşayanların o şiddetli fırtınaya taktıkları isimdir. Anlamı da güzel dilimizde tam bir karşılık bulamasa da "kutsal rüzgar" ya da "ilahi rüzgar" olarak çevrilebilir.

2. Dünya Savaşı sırasında ise genel olarak Kamikaze diye bilinen intihar uçaklarının birliğine ilk başta "Shimpü" denmiş, fakat sonradan Kamikaze olarak kalmıştır.

Kamikaze uçakları, savaşın sonlarına doğru ortaya çıkmış ve Amerika ilerlemesini durdurmayı amaçlayan bir intihar saldırısı yöntemidir. Bir çok insan biliyordur, Kamikaze pilotlarının kafasında ortasında Japon bayrağını andıran kırmızı yuvarlak boyalı beyaz bir bant vardır. Peki gerçekten de öyle mi?
Bu konuda büyük bir yanılgı vardır. Aslında o Japon bayrağını andıran kısmın ortasındaki kırmızılık, GRİDİR!

Kamikazelere saldırı olacağı bir gün öncesinden haber verilirdi ve kendilerine bir kalem ve kağıt verilerek mektup yazması istenirdi. Ayrıca da keskin bir bıçak kağıt ve kalemle birlikte sunulurdu.
Pilot, mektubu yazdıktan sonra kendi serçe parmağını tamamen keserek, kesilen yerden akan kanı bandanasının gri bölümüne bastırarak o kısmın kırmızı renge bürünmesini ve Japon bayrağının oluşmasını sağlardı. Bu inanç çok farklı şekillerde yorumlansa da, en mantıklı yorum "İmparatorluk için serçe parmağını kesmeyen, canına kıyamaz." şeklindeki bir düşünceden doğduğu şeklindedir.

Bu yöntem her ne kadar Amerikan askerleri üzerinde psikolojik yan etkiler yapsa da intihar saldırısı gerçekleştiren uçakların sadece %25'i hedefi bulabilmiştir.Amerikalılar bu konuda oluşan hırslarını Atom bombası atarak çözüme(!) ulaştırmışlardır...

Adolf Hitler desem, aklınıza ne gelir?

Hemen İkinci Dünya Savaşı, Yahudi soykırımı değil mi?
Peki Adolf Hitler'in özel hayatı hakkında ne kadar bilginiz var?

Adolf Hitler, çocukluğunda babasından -fazla olmasa da- şiddet görmüş, babası vefat edince annesiyle başbaşa kalmış, annesini kaybettikten sonra da sanat okuluna gidip ressam olmak isterken, kendisini orduda bulmuş biridir.

Adolf Hitler, savaşın en yoğun döneminde bile köpeğine her gün en az 2 saat ayıran, köpeğine karşı sevgi dolu bir insandı. Öyle ki, kendisi intihar etmeden bir gün önce, kendi köpeğinin yemeğine siyanür katmış ve "ona kimse benden daha iyi bakamaz." diyerek öldürmüştü!

Adolf Hitler, savaşın ilk yıllarında hiç bir sağlık sıkıntısı yaşamasa da, zamanla cephelerden ardı ardına gelen kayıplarla birlikte sinir sistemi de zarar görmüştü. Öyle ki göz ağrıları dindirilemeyecek raddeye gelmişti. Bu noktada Hitler'in doktoru, ona "içinde %4 oranında kokain bulunan bir solüsyonu" göz damlası olarak kullanmasını söyledi. Doğal olarak Hitler'in göz ağrıları dindi. Fakat doktoru 2-3 sefer kullanmasına izin verdikten sonra "daha fazlası bağımlılık yapar" diyerek kullanmasına izin vermedi. Hitler ise doktorunu dinledi.

Bir çok insan Hitler'i Eva Braun ile evli sanar. Fakat gerçekte Hitler, Eva Braun ile intihar etmeden saatler önce evlenmiştir. Savaş süresince sevgili olarak kalmışlar ve Eva Braun, Hitler'in stresini azaltmak için her zaman deliler gibi aşık olduğu adamın yanında olmuştur. Sonunda ne mi olmuştur? Eva Braun, Hitler ile birlikte intihar etmiştir. Eva Braun, siyanür hapıyla intihar ederken, Adolf Hitler sağ şakağına sıktığı bir kurşunla intihar etmiş ve intihar etmeden önce yaverlerine "cesedim düşmanın eline geçerse beni küçük düşürürler. Buna izin vermeyin ve cesetlerimizi yakın." emrini verir.
Her ne kadar kesin olmasa da, Adolf Hitler'in bedeninin yarısı yanmışken bulunduğuna dair bilgiler vardır.

Peki SS birlikleri hakkında neler biliyoruz?

SS'in açılımı SchutzStaffel'ın kısaltması olan "koruma timi" anlamına gelen birliktir. İlk başta bu birlikler Hitler'i ve Nazi Siyasetini korumak için kurulmuştur. Daha sonradan ise ikiye ayrılıp, Waffen-SS diye adlandırılan bir kısmı savaşa katılırken Allgemeine-SS diye adlandıran bir diğer kısmı toplama kamplarında görevli olarak ya da gestapo (gizli polis olarak da düşünülebilir) olarak çalışmaya başlamıştır. Soykırım için suçlanan taraf da Allgemeine-SS kısmıdır.

SS birliklerinin en büyük özelliği gördükleri eğitimdi. Bugün bile tamamı bilinmeyen eğitimlerde, SS birlikleri askeri eğitimden önce siyasi ve zorlu bir eğitimden geçerlerdi. Bu eğitimlerde askerlere "Führer ne derse koşulsuz itaat etmeleri" öğretiliyordu. SS birliklerine insanların çektiği acılar karşısında soğukkanlı kalmaları, işkenceye karşı mümkün olduğunca dayanıklılık ve tam anlamıyla ırkçılık öğretilirdi. Bu sayede savaş sırasında hiç gözlerini kırpmadan insanlara işkenceler yapmışlar, yağmalar uygulamışlar ve binlerce tecavüze karışmışlardı.
Siyasi eğitimden sonra sıra askeri eğitime geçtiğinde ise, askerlere silah kullanmayı öğrenmeden önce, bütün askerlerin yakın dövüş sanatlarında ustalaşmaları sağlanırdı.

Fakat onlara verilen en büyük bilgi "Onurun sadakatindir." cümlesinde gizliydi.
SS birlikleri sadakatleri için ödüllendirilir, en yeni askeri ekipmanlara, en yeni kıyafetlere ve soğuğa karşı son derece dayanıklı paltolara sahip olmaları sağlanırdı. SS birliğinin bir parçası olan birisi için para hiç bir zaman sorun olmazdı. Fakat "sadakat" kuralına uymazsan, sonun belliydi.

SS birlikleri mümkün olduğunca idam edilmezdi. Suç işleyen bir SS üyesi hapse atılır ve hapis odasına ya kendisini asması için bir ip ya kendisini vurması için içinde tek kurşun bulunan bir silah ya da yutması için siyanür hapı bırakılır ve "onuruyla hizmet etmese de en azından onuruyla ölmesi" sağlanırdı. Bu onların SS birliğine üye olurken kabullendikleri bir gerçekti ve bir kaç istisna dışında bütün SS üyeleri, idam edilmemek için intihar etmeyi tercih etmişti.

Bu gecelik umarım bu üç bilgi sizlere yeterli olmuştur. İleride yazılarımda bu konuya tekrar değineceğim.

Barbarossa Harekatı: Üçüncü Bölüm (Hitler'in büyük hatası)

2012-03-07T08:18:00.002-08:00

Almanya Genelkurmay Teşkilatı'nda büyük hareketlilik vardır. Hitler bütün üst kademe komutanlarını toplamış ve birbirlerinin görüşlerini etkilememeleri için her biriyle ayrı ayrı toplantıya girmiştir. Hepsine sorduğu soru aynıdır, "Sence şimdi nereye saldırmalıyız?". Fakat işin Hitler için kötü yanı, üst kademedeki 6 komutanının da ağız birliği etmiş gibi "Hiç durmadan Moskova'ya saldıralım" demesidir.

Not: bu yazıyı okumaya başlamadan önce lütfen Barbarossa Harekatı ile ilgili yazdığım 1. ve 2. bölümleri okuyunuz.
Birinci bölüm için tıklayınız.
İkinci Bölüm için tıklayınız.

Rostov'dan bir görünüm

Hitler, komutanlarının bu önerisini hiç beğenmemişti...
Komutanları ona inatla "Moskova'yı düşürürsek hem Rus halkının ve askerinin motivasyonunu ve gücünü düşürürüz, hem de Avrupa'da bulunan düşmanlarımız Rusya'nın savaş dışı kaldığına inanıp barış anlaşması imzalamaya çalışır." derken, kendisi inatla Moskova'dan önce Kiev'e gidilmesi gerektiğini söylüyordu. Alman generallerin planına göre; Rusya'nın sanayi konusunda en gelişmiş şehri Moskova'ydı. Bu şehri en kısa sürede işgal etmek ve Ruslar fabrikalarını başka şehirlere taşımadan o fabrikaları imha etmek büyük önem taşıyordu. Nasılsa Kiev her türlü kazanılırdı. Alman kuvvetlerinin bu konuda bir sıkıntı yaşamayacaklarına inançları tamdı. Üstelik Moskova'nın düşmesinin Alman askerine getireceği özgüven ve düşmanda oluşturacağı çaresizlik de cabası...

Fakat komutanları ona "hava kuvvetlerinin çektiği fotoğraflara göre Rusya'nın bütün ordularını Moskova'da topladığını ve buraya yapılacak saldırının psikolojik etmenin yanında, Rus ordusuna büyük bir darbe vuracağını" söyleyedursun, o askerlerini çoktan Moskova kapılarından döndürüp Kiev'e doğru yola çıkartmıştı bile.

General Halder "Moskova önündeki Rus ordusunun arkasından dolaşıp onları imha edersek Rus ordusuna büyük bir darbe vururuz" demesiyle Hitler artık sinirden güvendiği komutanlarına bile hakaret etmişti: "Ancak eskimiş, fosilleşmiş bir anlayışa saplanıp kalan çürük beyinler bir düşman başkentinin büyüsüyle kendinden geçebilir. Moskova bir isimdir, o kadar! Bolşevikliğin asıl kaleleri Stalingrad ve Leningrad'dır. Oralar düşmeden savaş bitmez."

Hitler'in emrinin de bir başarısızlık olduğu söylenemez aslında. Hitler aslında Alman orduları her ne kadar hızlı ilerleseler de Rusların verdiği kayıplardan tatminkar değildi. Bu sebeple Rusya'yı zayıflatmak için onlara ekonomik darbe vurmayı planlıyordu. Bunun da yolu bereketli ovalarıyla, zengin demir, nikel ve manganıyla, patatesiyle, pamuğuyla, buğdayıyla Balkanların ve Rusya'nın en bereketli topraklarından olan, Rusya'nın himayesinde bulunan Ukrayna'yı Alman güçlerinin etkisine getirmekti.

Ekim 1941'de Kiev'den bir görünüm

Hitler ordularına "Kiev'e taarruz" emri verdiğinde takvim yaprakları 21 Ağustos 1941'i gösteriyordu. 25 Ağustos'ta harekete geçen Alman orduları, yaklaşık 20 gün sonra 19 Eylül 1941'de Ukrayna topraklarının tamamını işgal etmişti. Havadan Luftwaffe'nın acımasız bombardımanı ve Alman askerlerinin insaf yoksunu davranışları sebebiyle halkın büyük bir kısmı öldürülmüştü. Ukrayna'da bulunan fabrikalar henüz toplanmaya imkan bulamadan Wehrmacht askerlerinin eline geçmişti. Ukrayna topraklarını korumakla yükümlü komutan Budyenni, kuşatma sona erdiğinde 655 bin askeriyle birlikte esir düşmüştü. Bu rakam savaş tarihinde bir kuşatmada ele geçen en büyük savaş esiri demekti. Ele geçen tank, top ve araçların haddi hesabı yoktu.

Hitler bu büyük başarının ardından, Reichstag'da (Almanya parlamentosunun toplandığı yer) milletvekillerine şöyle sesleniyordu: "Doğudaki düşmanın yere serildiğini ve bir daha kalkamadığını size bugün, hem de herhangi bir sakınca görmeden ilan ediyorum. Askerlerimizin ardında 1933'de iktidara geldiğim zamankinin 2 katı toprak var."

Sovyet Rusya'da ise büyük sıkıntı hakimdi. Moskova'ya yapılacak bir saldırı planı yüzünden bütün kuvvetlerini Moskova'ya yığan Stalin, Güneyde ellerinden kaybettikleri toprakları, fabrikaları ve -pek önemsemese de- askerleri düşünüyordu. Asker önemli değildi, topraklarında insan gücünden çok bir şey yoktu. Fakat fabrikalar, tanklar, zırhlı araçlar ve Ukrayna topraklarının bereketi her şeyden daha değerliydi. Almanya'da kutlama havası hakimken, Moskova'da derin bir sessizlik vardı. Halk çaresizce "sıranın kendilerine geldiğini" düşünüyordu.

Fakat o da ne? Almanya'nın en son istediği şey gerçekleşiyor ve kış yavaş yavaş yüzünü göstermeye başlıyor. Erken gelen yağmurlar yüzünden Alman orduları normalde 1 saatte aldıkları yolu 5-6 saatte, harap düşmüş bir şekilde alabiliyorlar. Bu her ne kadar Alman komutanların tadını kaçırsa da, Hitler'in tadını kaçırmıyor. Hitler kendinden emin. Hitler Ukrayna topraklarında kazandığı başarıdan sonra içinden "iyi ki komutanlarımı dinlememişim, yoksa böylesine büyük bir zaferi kaçırmış olurdum." diyerek hem kendisine olan özgüvenini arttırıyor hem de komutanlarına olan güvenini azaltıyor.

Kışa yakalanmış Alman birlikleri

Bunun içindir ki, bir çok komutanı "kış bastırmadan en fazla Moskova sınırına kadar konuşlanmayı ve kış bitene kadar o hatta beklemeyi, havalar tekrar ısındığında ise planı devam ettirmeyi" önerirken, Hitler onlara şöyle sesleniyor: "Yaklaşan kış nedeniyle harekata ara vermek, kazanılmış bir savaşın bütün sonuçlarını heba etmek ve yeni bir savaşa başlangıç noktasından devam etmektir." Hitler'e göre Rusya'nın 5-6 ay boyunca rahat bırakılması demek, "Japon sınırında bulunan askerlerini Moskova'ya kaydırması ve yeni kuvvetleri silah altına alması" demekti. Komutanlara göre ise Rusya'nın 5-6 ay boyunca rahat bırakılması demek "yorulmuş Alman askerlerinin dinlenmesi, zaferi kutlaması, soğuğa dayanıklı motor yağlarının ve daha güçlü tankların gelmesini beklemek ve %80'inin üzerinde kışlık kıyafet olmayan Alman askerinin telef olmasını engellemek" demekti.

Fakat Hitler bu konuda da komutanlarını dinlemeyecekti. Komutanlarına güvenmiyordu artık. Moskova onun olmalıydı. Moskova onun olacaktı. Moskova'yı almadan rahat uyku uyuyamayacaktı.
Barbarossa harekatı bitmişti. Sırada Moskova'yı almak için hazırlanan "Tayfun Harekatı" vardı.

Komutanları ise endişe içindeydi. Onlar erken gelen kış yüzünden askerlerine ne giydireceklerinin derdine düşmüşken, Hitler onlara kışın ortasında "saldırı" emri veriyordu...

Yazarın notu: Her ne kadar bir çok kaynak, Moskova'nın işgalini de Barbarossa Harekatı'nın bir parçası olarak görse de, Moskova harekatının planlarını içeren belgeye Hitler "Tayfun" kapalı adını vermiştir. Bu sebeple Moskova'nın işgalini bir sonraki yazımızda "Tayfun Harekatı" başlığı altında inceleyeceğim.

Barbarossa Harekatı: İkinci Bölüm (Almanya saldırıyor)

2012-03-05T13:39:00.000-08:00

22 Haziran 1941'de Almanya Rusya'ya karşı savaş açtığında Stalin yazlık evinde uyuyordu. Kendi askerleri ise sınırdan gelen top seslerine bir anlam veremiyordu. Saat 04:00 sularında Churchill "Almanya'nın Rusya'ya karşı harekata başladığını" öğrendiğinde yaverine "Beni İngiltere'ye saldırı olmadığı sürece uyandırmayın demedim mi?" diyerek yaverini fırçalarken aslında içinden bir parça "birileri gelse de çifte telliye kalksam" şeklinde düğüne hazırlıklıydı. Çünkü Almanya'nın güçlerini Rusya'ya kaydırması demek, İngiltere'nin biraz daha rahatlaması demekti.

Not: Bu yazıyı okumaya başlamadan önce Barbarossa harekatı hakkında yazdığım 1. bölümü okumanızı önemle rica ederim.Barbarossa Harekatı: 1. Bölüm'ü okumak için tıklayınız.

Saldırıdan yaklaşık 2 saat sonra, saat 05:30 sularında Hitler'in en çok güvendiği Nazilerden biri olan "Propaganda Bakanı" Goebbels Rusya'ya savaş açtıklarını radyoda ilan etmişti. Harekat sebeplerini ise "Rusya'nın Almanya ve Avrupa'ya karşı bozgunculuk girişimi yapması, dış siyasetini Alman düşmanlığı üzerine kurması ve sınırlarda askeri harekat için hazırlık yapması" olarak sıralamıştı.

Goebbles'ın konuşmasından sonra Hitler halkına seslenmiş ve kimsenin kendisine böyle bir görev vermediğini bilmesine rağmen "Alman halkının, Alman milletinin ve Avrupa'nın kaderini bir kere daha ve güvenle Alman askerine emanet etme kararına vardım." şeklinde konuşarak, aslında kendini bütün Avrupa'nın Bolşeviklere karşı tek neferi olarak göstermişti. Fakat hiç kimse Hitler'in harekattan 1,5 yıl önce, Rusya ile "Saldırmazlık Paktı'nı" imzalarken söylediği sözleri hatırlamayacaktı: "Rusya ile Almanya 1. Dünya Savaşı'nda birbiriyle dövüştüler ve büyük kayıplar verdiler. Bu, artık ikinci defa tekrarlanmayacaktır."

Harekatın başlangıç hamlesini Almanya'nın hava kuvvetleri yaptı. Bu saldırı o kadar etkiliydi ki, Rus uçakları daha havalanma fırsatı bulmadan, hava alanlarında beklemedeyken gafil avlandılar. Bilançoyu şu şekilde özetlersek sizler için daha anlamlı olur; Almanya'nın savaşın ilk gününde kaybettiği uçak sayısı 2 iken, Rusya'nın kaybı yaklaşık 1800 uçaktı. Evet inanılır gibi değil ama sadece bir gecedeki kaybın sayısını verdim sizlere (Bu rakamlara Alman uçaklarının vurduğu ve yıldırım savaşı taktiği gereği Alman tank ve zırhlı birliklerinin önünü açmak için bombaladıkları kara araçları ve askerleri dahil değildir)...Rusya'nın böylesine büyük bir askeri gücü henüz savaşa sokamadan kaybetmesinin en büyük sebebi ise, Almanya'nın geliştirdiği casus uçakların, Rus sınırlarını ve mühimmat ve askeri araç depolarını sürekli gözetlemesi olarak gösterebiliriz.

Heinrich Himmler (Nazi ideologu), Rus savaş esirini gözlemliyor.

Almanya, savaşın ilk 3 gününde 200 kilometre kadar içeri girmeyi başardı. Bunda en büyük etken ise Rusya'nın savaşa hazırlıksız yakalanıp, askerlerini geniş bir alana yaymış ve savunmayı zayıf bırakmış olmasıydı. Bir çok noktada Rus birlikleri yaya olduğundan Alman tanklarıyla Alman motorize birliklerinden kaçamamış ve bir çok birlik ya tamamen öldürülmüş veya esir alınmış ya da çok az bir kısmı kaçmayı başarabilmişti. 2 farklı koldan Alman tank birlikleri (Kuzey ve merkez cephe) Rus cephelerini yarıp 200 kilometre ilerledikten sonra, Rus askerlerini ortada sıkıştırmışlardı. Öyle ki; savaşın 3. gününde Rusların sadece esir verdikleri asker sayısı 70 bindir. 11 Temmuz'da (yaklaşık olarak harekatın başlamasından 20 gün sonra) Almanya Genelkurmay Komutanlığı'nın yaptığı açıklamaya göre Rusya'nın 350 bin askeri esir düşmüş, 1800 top, 3500 tank ve zırhlı araç (Rusya'nın bütün zırhlı araç sayısının yaklaşık 1/4'ü) ele geçirilmişti. Toplamda bulunan 164 Sovyet Tümeninden 89'u imha edilmişti.

Bu kaybın en büyük sebebi ise kuşkusuz Stalin'in, Hitler'in tuzağına düşüp ordusunu Moskova'ya kapılarına kadar geri çekmek yerine taarruza kaldırmasıydı.Bunun sonucunda Stalin; güçlü ve motorize Alman birliklerinin, yaya ve yeterli donanıma sahip olmayan Rus askerlerini nasıl ezdiğini sadece izlemek zorunda kalmıştı.

Fakat Stalin'in Rus halkıyla işi bitmemişti. 3 Temmuz 1941'de yayınladığı bildiride halka sesleniyor ve "Saflarınızda bulunan sulu gözlülere, panik yaratanlara ve kaçaklara karşı amansız mücadele verin. İnsanları paniğe sürükleyen, kaçan ya da ülkesine ihanet eden herkes "rütbesine bakılmaksızın" askeri mahkemelerde yargılanacak ve idam edilecektir. Planlı geri çekilmeler yapılacağı zaman evlerinizi, yanınızda taşıyamayacağınız eşyalarınızı, mühimmatları, depoları, vagonları, yakıtları imha edin. Hayvanlarınızı, yiyeceklerinizi devlet görevlilerine emanet edin. Düşman tarafından işgal edilen topraklarda Milis güçleri oluşturun ve hayatı onlara zindan edin." diyordu. Kısacası, halkına "Ya benim için öleceksiniz ya da Hitler için öleceksiniz" diyordu. Artık Stalin öyle bir duruma gelmişti ki, beceriksiz olduğuna inandığı komutanları, askerlerine geri çekilme emri veren subayları askerlerinin gözleri önünde kurşuna dizme emri vermekte bir sakınca görmüyordu.

12 Temmuz günü, "Yıldırım Savaşı" tanımının mucidi Guderian, merkez komutanlıktan izin alarak Rusya için tarihi önemi olan ve Moskova'ya çok yakın olan Smolensk'in işgal edilmesi işlemlerine başlıyor. Planına göre kendisi şehre sağ tarafından yaklaşırken, Kuzeyde savaş veren General Hoth önderliğindeki tümen şehre sol tarafından yaklaşır. Rus general Timoşçenko ilk başta Guderian'ın birliklerinin ilerlemesini durdurmak için 20 tümenle saldırıya geçse de, Guderian emrindeki 13 tümenden 2 tanesiyle bu 20 tümenlik gücü oyalar ve geriye kalan 11 tümeniyle arkalarından dolaşıp General Hoth ile birleşerek Rus birliklerini kuşatmayı başarır.

Bunun sonucunda ne mi olur? Alman birliklerinin iki koldan birleştiği 16 Temmuz tarihinden, Smolensk Savaşı'nın bittiği Ağustos başına kadar Rusya, Smolensk topraklarında toplamda 250 bin harp esiri ve bir o kadar da ölü ya da yaralı asker bırakır. Kısacası Alman birlikleri 45 günde 750 binden fazla savaş esiri almıştır, bir o kadar Rus askeri ise ölmüştür. Bu sürede ise Rusya sınırından içeriye doğru 1000 kilometre ilerlemeyi başarmışlardır. Almanya'nın bu süreye kadar verdiği kayıp ise 29 bini ölü olmak üzere 390 bin kişidir. Fakat buna rağmen Alman kayıpları, Almanya'nın Polonya, Fransa, Kuzey Afrika, Norveç ve Balkanlar seferlerinde verdiği toplam kaybın üstündedir.

Şu ana kadar her şey Almanya'nın ve Hitler'in istediği yönde ilerlemektedir. Fakat bu noktadan sonra, Hitler savaşın kaderini değiştirecek büyük bir hata yapar...

Devamı bir sonraki yazımızda olacak: Barbarossa Harekatı: 3. Bölüm ( Büyük hata ve gerileme)

Barbarossa Harekatı : Birinci bölüm (Harekatın sebepleri, Planlama ve hazırlıklar)

2012-02-29T13:00:00.000-08:00

Dünya tarihindeki en büyük askeri saldırı... Sivillerle birlikte en az 25 milyon insanın ölümüne sebebiyet veren büyük kavga. Nazi Almanyası'nın ilerlemesinin durduğu ve devrilmenin başladığı büyük savaş. Belki de bir çağı değiştiren büyük harekat...

Her seferinde (Kavgam kitabında da bahsettiği gibi) Rusya'yı en büyük düşman olarak gördüğünü söylemekten çekinmeyen Hitler, her ne kadar Polonya, İngiltere ve Fransa ile savaşırken doğu sınırını güven altına almak için Rusya ile saldırmazlık paktı imzalasa da, zamanının geldiğine inanarak Rusya'ya karşı seferberliğe başlamıştı. İlk hazırlıklar başladığında takvimler 18 Aralık 1940 gününü gösteriyordu.

Hitler'in hedefi, Rusya ile savaşı bir an önce kazanıp, orduyu terhis ederek Almanya'nın duyduğu işçi açlığını bir an önce bitirmekti. Bu süre içinde çabucak Ukrayna'yı alabilirse ne ala! Zira Hitler, Ukrayna topraklarını sınırsız tarım arazisi ve petrol kaynağı olarak görüyordu.

Hitler'in emriyle harekatı koordine etmesi için görevlendirilen bir çok general, Hitler'in aksine "eğer Rusya'nın tamamı işgal edilemezse bu bize ekonomik yarardan çok zarar sağlar." görüşünde birleşmişti. Ayrıca "Rusya'nın Almanya'ya saldırması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, böyle durum olsa bile Almanya'nın bunu rahatlıkla savunacak güce sahip olduğunu, yanı başlarında bulunan güçsüz Komünistlere karşı savaşın ortasında bir harekata girerek Alman ekonomisini zorlamanın gereği olmadığını" Hitler'e iletmişlerdi.

Fakat Hitler bütün bunlara kulaklarını kapatmıştı. Zira o, Kavgam kitabında da yazdığı gibi gözünü "600 yıl önce olduğu gibi, Almanya'nın hakkı olan Doğu topraklarına" çevirmişti.

Aslına bakılırsa Hitler'in iştahı, 1930'lu yıllarda Stalin'in emriyle başlatılan"büyük temizlik" operasyonuyla iyice artmıştı.. Bu operasyonda Kızıl Ordu'da görevli bir çok tecrübeli subay, üst rütbeli askerler ve bir çok sivil öldürüldü, hapse atıldı. Kızıl Ordu büyük sıkıntılar yaşıyordu ve orduda tecrübeli asker kalmamıştı. Bütün Bolşevikler sürgüne yollandı, hatta Ekim Devrimi'ni gerçekleştirenler de bunların içindeydi. Bir de buna ek olarak, Rusların Finlandiya gibi "bir avuç askere sahip ülkeye" karşı yürüttüğü başarısız askeri saldırılar da Hitler'in gözlerinin Rus topraklarına dönmesine yetmişti. Buna karşılık Alman birlikleri ise Fransa ve Polonya'da muazzam zaferler kazanmış ve Hitler'in gözlerini kamaştırmıştı. Hitler Sovyetler Birliği'nde bir başarının çok kolay geleceğini düşünmüştü. Bu sebeple, ona göre "kış için hazırlık yapmaya gerek yoktu." Öyle ki, ordular 22 Haziran 1941 günü saldırıya başladığında ordunun ancak %20'sine yetecek kadar kışlık mühimmat ve kıyafet vardı.

Fakat bu Hitler'in umurunda değildi. Galibiyetten o kadar emindi ki, ekonomi uzmanlarından "Sovyetler Birliği'ni işgal ettiğinde nasıl bir ekonomik planın yapılması gerektiğini" araştırmalarını istedi. 1941 yılının Mart ayında gelen cevaplar onu tatmin edecek düzeydeydi : Kazanılan topraklarda halk açlıktan ölmeye terk edilecek, ellerindeki bütün gıda maddeleri Avrupa'daki topraklara ve orduya yönlendirilecek, topraklar yerlilerinden temizlendikten sonra da seçkin Alman göçmenleri o topraklara yerleştirilerek ekonomiye büyük katkı sağlayacaklardı.

Oradaki halk resmen değersiz birer böcek olarak görülüyordu. Harekattan önce yayınlanan bildiride, "savaş esirlerini ya da sivilleri öldürenlere herhangi bir mahkeme yaptırımı yapılmayacağı, en fazla birlik komutanının ceza verebileceği, bu cezanın da disiplin cezasından öteye geçmeyeceği" emri veriliyordu. Yani Almanların kısaca demek istediği şuydu: "Almanları mutlu etmek için Rusları öldürün."
Fakat katliamların sonuçları hiç beklenildiği gibi olmadı. Stalin'in kılıcından kaçan Bolşevikler bile Nazilerin bu müdahaleleri sonucunda Stalin etrafında birleşmeye ve savaş bitene kadar Nazilere karşı cephe almaya başladı.

Heinz Guderian

Oysa Hitler, Stalin'in pençelerinden kurtulmak isteyen Rus halkını yanına çekmeyi başarabilseydi, savaşın seyri çok daha farklı olabilirdi. Hitler'in en çok güvendiği komutanı Heinz Guderian anılarına şunları yazmakta hiç tereddüt etmemişti :

"Hitler ilk darbeler hedefleri üzerine indiğinde Sovyet sistemin çökeceğine ve halkın hiç sevmediği komünist düzenden Nasyonal Sosyalizm'in kanatları altına sığınacağına inanıyordu. Ancak Rusya seferi başlayınca böyle bir şeyin başarılmaması için ne gerekiyorsa yapıldı. İşgal altındaki Sovyet halkına yeterince kötü muamele edilerek ve zalim bir yönetici gibi davranılarak Rus toplumu ezildi. Bu da yetmiyormuş gibi Ukrayna gibi bir çok bölgenin Alman topraklarına katılacağı açıkça belirtildi. Sonuç olarak, akıllı bir yöntemle kazanılması mümkün Sovyet halkı, inatla Stalin'in bayrağı altına itildi ve üçüncü Reich'in feci sonu hazırlanmış oldu.

Kuşkusuz bu trajedide Hitler'in ırkçılık ilkesi de büyük rol oynamış ve diğer millet insanları küçük görme saplantısı feci sonu çabuklaştırmıştı. Nasyonal Sosyalizm'in ve Almanya'nın yıkılışında en önemli etken bu ırkçılık budalalığıdır."

Hitler'in emriyle başlayan hazırlıkların en önemli aşaması, Ukrayna'nın arkasında bulunan petrol sahasıydı. Bu topraklar ele geçerse Alman tankları ve motorize birlikleri için gerekli kaynak bulunmuş demekti.
Fakat Hitler, bunun yerine önceliğin Leningrad'a verilmesini şart koşmuştu. Komutanlar her ne kadar Hitler ile tartışmaya girdilerse de, Hitler "önce Leningrad, sonra Donetsk, en son ise Moskova" şeklinde bir plan sunmuştu. Daha sonradan verdiği emirlerde ise "Moskova'yı düşürmenin siyasi ve askeri bir zafer olacağını, bu zaferin İngiltere'yi savaştan çıkartmaya yeteceğini" söylemiştir.

Hitler 1940 ve 1941 yılları arasında hummalı bir çalışmaya başlamıştı. Bu süre içinde tank ve uçak yapımına ağırlık verilmesini isteyen Hitler, 3300 tank, 2100 uçak ve 5 milyon asker ile Rusya'yı teslim almanın planlarını yapıyordu.

Rusya'da ise durum kötüydü: Stalin dahil hiç bir komutan, Almanya'nın batı cephesini bırakıp da böylesine büyük bir saldırıya kalkışacağını tahmin etmiyordu. Hazırlanmaları için kısıtlı bir zaman vardı ve askerler ile komutanların bir çoğu hayatında hiç savaş tecrübesi yaşamamış komutanlardı. Karşılarındaysa 1939 yılından beri birbirinden hızlı ve etkili zaferler kazanan Avrupa'nın en yetenekli komutanları vardı.

Sovyetler Birliği Dışişleri Bakanı Molotov
Almanya Dışişleri Bakanı Ribbentrop ile birlikte...

Sovyetler Birliği'nin bir diğer sıkıntısı ise savaş başlayana kadar düzelmeyecek olan vurdumduymaz tavırdı. Zira Almanya'nın kendilerine saldırmayacağına dair boş bir güven içindeydiler. Öyle ki, Rus Dışişleri Bakanı Molotov, Alman büyükelçisiyle birlikte harekatın başlamasından 1 hafta önce gazetelere ortak bir açıklama yaparak "Almanya ile Sovyetler Birliği arasında bir savaş çıkacağı iddiası İngilizlerin garip propagandalarının ürünüdür. Sovyet çevrelerinin görüşüne göre, Almanya'nın Sovyetler Birliğine karşı bir taarruza geçmek niyetinde olduğu, hiç bir temele dayanmayan bir söylentidir." demişti.

Rusya'nın harekattan önceki toplam askeri Almanlardan fazla olsa da (5,4 milyon) bunların hareket kabiliyeti kısıtlıydı. Zira Alman birlikleri motorizeydi ve blitzkrieg taktiği sayesinde bu motorize birliklerin manevra yetenekleri Ruslara göre çok daha iyiydi. Rus komutanlar en çok "seferberlik halinde 12 milyon asker çıkartabilmelerine" güveniyordu fakat sanayileri bu kadar askeri silahlandırabilecek kadar gelişmiş değildi.
Sovyetler Birliği Hava Kuvvetleri yaklaşık 4000 bin uçaktan (Almanya'nın uçak sayısının iki katı) oluşuyordu fakat bu uçaklar nitelik olarak Almanların yanına bile yaklaşamazdı ve pilotlar acemiydi, savaş tecrübeleri yoktu. Sonuçta Ruslar, Almanya'nın yaptığı gibi -sırf pilotları tecrübe kazansın ve uçakları test edilmiş olsun- diye İspanya İç Savaşı'na katılıp da şehirleri bombalamamışlardı! Sovyet ordusunun tank sayısı ise Almanya'nın tank sayısının 3 katıydı fakat bunlar modeli geçmiş T-26 tipi tanklardı. Almanların bu tanklar hakkında endişe etmesi bile yersizdi.

Rus seferberliğini casuslardan gelen bilgilerle en iyi özetleyen isim Alman General Halder şunları söylemişti: "Kuvvetlerimiz, Rus ordusundan sayıca az olmasına rağmen nitelik bakımından onlardan çok üstündür."

Aslında Hitler'in planı saldırıyı 1941 yılının Nisan ayında başlatmaktı. Fakat Arnavutluk topraklarını işgal eden İtalyanların Yunanistan karşısında bozguna uğramaları, Slav topraklarındaki gerginlikler ve kış mevsiminin beklenenden uzun sürmesi sebebiyle, harekat ancak Haziran ayının sonuna doğru yapılabildi (Bu gecikme, bir çok tarihçi tarafından yenilginin en büyük sebebi olarak gösterilir). Fakat bu gecikmeye rağmen, Hitler bu planın "baskın" özelliğini koruyabilmesi için o kadar çok çabalamıştı ki, kadim müttefiki Mussolini bile ancak Sovyet Büyükelçiliği'ne savaş açtığını bildirdiğinde saldırıdan haberdar olabilmişti.

Gece 03:00'da Mussolini saldırıdan haberdar olduğunda söyledikleri ise -kazanan tarafı doğru tahmin edemese de- bu harekatın ne denli büyük olduğunun göstergesiydi: "Bir tek şeyden umutluyum; Almanların burunları iyice kırılacak. Evet, kuşkusuz Almanlar düşmanlarını yere serecek ama, onlar da takatsiz kalacaklar..."

Not: Devamı bir sonraki yazı dizisinde: Barbarossa Harekatı : İkinci Bölüm (Almanya Saldırıyor)