Tarot dla Siebie

Droga Artysty wg Julii Cameron #13

Droga Artysty wg Julii Cameron #14

2016-12-28T00:23:00.000-05:00

Poświąteczny dzień , post #14

Mimo świątecznej przerwy nie odpuszczam i codziennie piszę. Wiem, że niektórzy przerywają dietę na czas świąt, albo zobowiązania takie, jak to moje poranne pisanie. Mija dzisiaj chyba 36 dzień, o ile dobrze policzyłem!. Karty dzisiejsze to ponownie Dama Kielichów, As Buław i XIV Równowaga. Wyraźnie widać, że energie obecne teraz w moim codziennym życiu zwabiają te same karty pojawiające się znowu i znowu. Czy to przypadek...? Kto wie? Może to duch mojej Mamuśki chce coś przekazać, a ja jeszcze tego nie odszyfrowałem, albo nie zareagowałem tak, jak potrzeba.

Królowa Kielichów, pojawiająca się w kontekście pracy, przypomina mi, aby przynosić miłość i współczucie do miejsca pracy. Jest to możliwe, nawet jeśli ktoś pracuje w fabryce z maszynami i obiektami przez cały dzień, a nie bezpośrednio z ludźmi. Sprawy związane z pracą i karierą prawdopodobnie układają się lepiej , gdy ta karta pojawia się, niż zdaję sobie z tego sprawę. Jej podpowiedź to myśl pozytywnie.

Odnośnie pieniędzy i zasobności materialnej często oznacza dobrą nowinę w sprawie finansowania. Bez względu na to, co dzieje się w moim życiu finansowym, lepiej dać sobie na wstrzymanie z obawami i zamartwianiem się. Z niezachwianym przekonaniem wiem, że mogę wywrzeć pozytywny wpływ na wyniki, jeśli właśnie potrzebuję więcej pomyślności w życiu. Królowa Kielichów oznacza kreatywność i że mogę dotrzeć teraz do innych osób (zwłaszcza kobiety, skoro to podpowiedź Królowej). Z pewnością uzyskam pomoc i/albo porady, które są potrzebne, aby nastąpiły pozytywne zmiany i wpływy finansowe. Ponownie, powinienem oczekiwać pozytywnego wyniku.

As Buław jako wiadomość od mojej Królowej, to piękna karta i rada, aby rozpoznawać obecną możliwość kreatywnego wzrostu i nowych pomysłów. Obecność tej karty przynosi refleksje i garść pytań, jakie dobrze sobie zadać. Co przynosi mi obecnie natchnienie? Co pobudza moją pasję i pragnienia? Jak chcę rosnąć i rozwijać się? Jak chcę dać wyraz swojej kreatywności? Do zrobienia czego popycha mnie impuls, który właśnie odczuwam? Na co tracę energię i gdzie gna mnie entuzjazm? Jakie nowe możliwości są teraz oferowane?

As Buław to wskazanie nowych początków, najprawdopodobniej bardzo pozytywnych. Nie mylić z dobrymi złego początkami – w takiej sprawie pewnie karta Diabła się pojawia. Kolor Buław to dziedzina osiągnięć w życiu i są często związane z pracą i karierą. Kiedy mam jakieś okresowe trudności i wyciągnę kartę Asa Buław, to wiem, że sprawy poprawią się znacznie i bardzo szybko. Odnośnie pracy wiadomość tej karty, o ile rozglądam się za nową pozycją, oznacza, że coś nowego i bardzo pozytywnego podąża mi na spotkanie. Mogę być szczodry dla siebie i śmiało wypowiedzieć czego chcę i potrzebuję w dziedzinie kariery czy pracy. Są spore szanse na sukces, większe niż śmiem marzyć.

W pytaniu związanym z fortuną i dostatkiem, czy w sprawach finansowych, pojawienie się tego Asa to znak zmian na lepsze. Może nawet oznaczać jakąś darowiznę, rodzaj spadku z niespodziewanego źródła. Wcale nie oznacza przy tym, że ktoś umrze, abym dostał spadek. Nie musi to koniecznie być dar w postaci pieniędzy. Może to mieć inne wartości dla mnie.

Ostatnia karta dotyczy aspektów duchowych na dzisiaj. Karta XIV Równowaga poza wskazaniem, by entuzjastycznie zarządzać swoimi potrzebami i środkami tak, aby przynieść zdrowie i harmonię, nakłania także do optymizmu. To jakby symbol mojego Anioła Stróża, który zawsze pomaga połączyć wszystkie zasoby, jakie są dla mnie dostępne. Duchową radę na dzisiaj widzę w uświadomieniu sobie, że jest właśnie ważny czas, aby medytować i słuchać swojego wewnętrznego głosu. To podstawowe źródło porad, wystarczy tylko poprosić. Zwrócić się do swojej Wyższej Istoty, albo do innych.

cdn...

Poprzednie posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - #12

Droga Artysty wg Julii Cameron - #11

Pierwszy z serii:

Droga Artysty wg Julii Cameron - #12

Wyleczyć siebie #2

2016-12-27T20:54:00.001-05:00

Po wstępie w poprzednim poście, pora najpierw na mój własny przykład, bo tylko to może potwierdzić, że żyję zgodnie z głoszonymi zasadami. Zbyt wielu ludzi niestety co innego mówi, a coś innego robi. Książkę i jej przydatność oceniałem przecież przez pryzmat własnych doświadczeń. Tezą jest, że my sami tworzymy wszystkie choroby swojego ciała. Zanim przejdę do analizy przypadków wspomnianych na końcu pierwszego postu, to na swoim przykładzie chciałbym znaleźć potwierdzenie teorii Louise Hay. Moja historia ostatnich lat to choroba serca, która skończyła się wstawieniem stenta, czyli siatki w formie rurki, umieszczonej wewnątrz jednego z moich naczyń wieńcowych dla usunięcia blokady przepływu krwi. Dodatkowo, podczas rutynowych testów krwi podczas niezbędnej hospitalizacji, okazało się, że moja tarczyca jest zbyt aktywna i produkuje zbyt dużo hormonu tarczycy. Mechanizm regulacji poziomu tego hormonu przez przysadkę mózgową był zaburzony.
Nie powiedziano mi nigdy wprost, jakie były zależności i pierwotna przyczyna. Nadczynność tarczycy może prowadzić do nadciśnienia krwi. Moje ciśnienie tętnicze krwi, szczególnie rozkurczowe, było zbyt wysokie, jak to w takich razach bywa. Czułem się ciągle przemęczony, niezdolny do większych wysiłków. Trwało to od dłuższego czasu, nasilało przez kilka lat. Uporałem się wcześniej z nałogiem palenia, ale niewiele to zmieniło. Psychologiczną przyczyną choroby wieńcowej może być brak miłości, poczucia radości w życiu. Tak właśnie wtedy się czułem. Znaczące poczucie straty, niemożność wyrażenia miłości i radości wobec innych ludzi.

W swojej książce "Lecz swoje ciało" Louise Hay mówi, że w przypadku:

#1 Nadciśnienia tętniczego krwi - powodem psychicznym może być długotrwały, nierozwiązany problem emocjonalny. Jej sugerowana afirmacja i wywołana przez nią zmiana, to "Z radością uwalniam się od przeszłości. Jestem spokojny."
Jest tu więc długotrwały stres, stąd konieczność zachowania spokoju. Rzeczywiście moje ciśnienie krwi potrafiło skakać bez zrozumiałego dla mnie uzasadnienia. Generalnie problemy z sercem, a choroba wieńcowa to fizyczny znak niemożności dostarczania sercu wystarczającej ilości krwi, niosącej przecież składniki odżywcze, oraz tlen niezbędny do pracy, wysiłku i życia. Na wyższym planie, to przepływ energii życia przez ciało, ruch i cyrkulacja miłości i żywotności w obrębie ciała. Moja rosnąca złość, stres, niemożność wyrażenia uczuć spowodowała duży wzrost wewnętrznego ciśnienia. Zmiana potrzebna tutaj, to otwarcie na radość, miłość i pokój, to akceptowanie swojego życia z radością. Bez tego pozostaje beznadzieja, daremność wysiłków, zagubienie, niemożność spełnienia. Blokowanie zmian doprowadziło w końcu do ataku serca. Ma on zwykle miejsce, gdy dawanie i otrzymywanie radości zostaje zablokowanie. Niemożność życia dla siebie i blokowanie życia dla swoich celów jest zwykle psychologiczną przyczyną tego stadium choroby wieńcowej.

#2 Problemów z tętnicami - będącymi nośnikami radości życia - potrzeba pozwolić na przepełnienie siebie radością. Pozwoliłem na przepływanie tej radości przeze mnie z każdym uderzeniem mojego serca.

#3 Złego funkcjonowania tarczycy - prawdopodobną przyczyną może być upokorzenie, poczucie, że nigdy nie robię tego, co chciałbym zrobić. Oczekiwanie bez końca na to, kiedy będzie moja kolej. Aspekty leczące przyczyny źródłowe, w tym wypadku, to przezwyciężenie starych ograniczeń i nauka pozwalania sobie na swobodne i twórcze wyrażanie siebie.
Tarczyca produkuje hormony niezbędne do wzrostu, regeneracji komórek i ich naprawy, reguluje metabolizm, poziom wapnia i zużycie tlenu. Są one też ważne dla połączeń nerwowych. Nadmierny wzrost poziomu hormonów powoduje poczucie irytacji, nerwowości, czasem duszności i ogólnego wyczerpania. Na poziomie psychicznym, to rezultat obawy przed odpowiedzialnością, strachu przed byciem porzuconym.
Dodatkowo zauważyłem na liście Louise coś, co również było kiedyś prawdą w moim życiu:

#4 Siwienie. Możliwe, że z powodu stresu i przekonaniu, że podlegałem ciągłej presji i przeciążeniu. Tu lekarstwem była afirmacja, że jestem niespotykanie spokojny człowiek i czuje się dobrze w każdej dziedzinie swojego życia, że jestem silny i zdolny.
Wszystko prawda, ale przedwcześnie posiwiałej głowy to, jak dotąd nie przemalowało znowu na czarno. Niestety! Zdecydowanie spowolniło to cały proces.

#5 Problemy z gardłem. Prawdopodobna przyczyna to zamknięta droga ekspresji i cały kanał twórczości. Zmiany w tym departamencie to otwarcie swojego serca na akceptowanie i wyrażanie radości, miłości.
Choroby gardła wynikają z niemożności wypowiedzenia się. To reakcja na planie fizycznym na tłumioną i dławioną złość, na tamowanie ekspresji twórczej. To też znak odmowy zmian. Każdy z powyższych powodów rezonuje we mnie jako przyczyna moich zdrowotnych kłopotów z gardłem, skłonności do jego stanów zapalnych, chrypki i przeziębiania. Zmiany, które w sobie zaindukowałem, to między innymi uznanie, że głośne mówienie nie jest niczym złym. Wyrażam przez to swoje "ja" w radosny i swobodny sposób, wypowiadam z łatwością swoje zdania i opinie. Dojrzałem do chęci zmiany siebie. Potrafię też chyba mówić z miłością. To ostatnie jednak mnie samemu jest trudno ocenić.
Poza Louise Hay jest wiele autorów wśród znawców duchowego świata twierdzących, że absolutnie wszystko, co się dzieje w naszym życiu, ma swoją przyczynę. Jest wiele łatwiej zrozumieć dlaczego coś nam się przydarza, jeśli widzimy to z metafizycznej perspektywy. Każdy fizyczny ból, kłopot, niewygoda i choroba oznacza, że nasze ciało chce nam coś powiedzieć. Czy wiesz co ostatnio mówi Twoje ciało?

Kilka lat temu symptomy tych kilku opisanych powyżej dolegliwości zaczęły się dla mnie nasilać. Nastąpiło zagrożenie życia poprzez atak serca. Dzięki interwencji medycznej bezpośrednie zagrożenie zostało odsunięte, ale gdybym nie przeanalizował metafizycznych przyczyn i nie zmienił swojego życia, prawdopodobnie objawy mogłyby powrócić. Często zdarza się, że organizm nie akceptuje wstawionego stenta. Traktuje go jako ciało obce i izoluje. Wtedy potrzeba ponownego zabiegu kardiologicznego. Bywa też, że choroba wieńcowa postępuje i przynosi następne ataki. Już po pobieżnej analizie wiedziałem, że potrzebuję odmienić swoje życie, gdyż w dotychczasowej formie wysysa ono ze mnie wszelką witalność.

Serce i arterie to symbol trwania w nurcie życia. Żyjemy wszyscy poprzez podjęcie zobowiązań do ludzi, miejsc i rzeczy, które kochamy, lub wierzymy w nie. W każdym momencie ten strumień życia, do którego się zobowiązaliśmy może stać nam niedostępny. Zostajemy wyrzuceni, jakby na mieliznę. Musimy pozwolić na zmiany tam, gdzie nie chcemy widzieć zmiany. Wtedy możemy doświadczyć współczulnej reakcji płynącej z głębi serca i tętnic. Zwykle prowadzi to do nieregularnego bicia serca, zaburzenia przepływu krwi, lub poważniejszych wstrząsów, takich, jak atak serca. Holistycznym zaleceniem wtedy jest gruntowne przewartościowanie swoich podjętych dotąd zobowiązań w życiu. Dotyczyć to powinno kariery, rodziny, partnerstwa, a także rekreacji, bo ilość i forma wypoczynku też się tu liczy. Poszukiwanie obszarów naszego zaangażowania, które nie służą już nam, stały się dalekie lub przeciwdziałają poczuciu szczęścia w naszym życiu. Aktualizowanie swoich zobowiązań może zredukować poziom stresu, jakiemu poddawane były wszystkie ważne tkanki podtrzymujące życie. Wśród nich serce i arterie są kluczowe.

Droga Artysty wg Julii Cameron #13

2016-12-18T13:22:00.000-05:00

Kilka dni bliżej do celu #13

Piękna niedziela, na razie leniwa, ale potrzebuję przysiąść fałdy. Nadchodzi czas pokazania moich prac w kilku miejscach. Żadne to galerie, ale takie sale jak studio tańca. Ostatnio obserwuję u siebie tendencję zajmowania się czymś innym. Poszukiwania metod, aby to, co zacząłem, zrobić lepiej. Najpierw jednak powinienem po prostu zrobić to, co zamierzyłem. Ewentualnie potem poprawiać. Dlaczego? W swojej książce Julia Cameron porusza ten temat. Lepsze jest największym wrogiem dobrego.

Kontynuując więc wczorajszą myśl na temat perfekcjonizmu, chcę dodać, że jest to często forma sabotażu, ukryta blokada. To usprawiedliwianie przed samym sobą dlaczego nie ruszamy naprzód. Następnym powodem, dla którego kontynuuję Drogę Artysty, jest właśnie chęć i gorąca potrzeba przełamania perfekcjonizmu. Na pierwszy rzut oka wygląda to, jak moja troska o jakość tego, co robię. Po bliższym przypatrzeniu się do czego to prowadzi, czyli niekończących się poprawek, wymyślania coraz to nowych elementów, które są niezbędnym warunkiem, by zrobić następny krok. Jasno widać, że to pięknie zakamuflowana przez psychikę forma blokady. Nadmiernie często słyszymy od innych, oraz sami mówimy o tym, że czegoś nie potrafimy. To nie jest zupełnie prawda. Boimy się tylko, że nie mamy pewności, że zrobimy to doskonale, perfekcyjnie.

Julia radzi, aby przełamać tę barierę, wyjść poza strefę własnego komfortu. Nie jest to łatwe. Prawdą jednak jest, że najlepiej uczymy się na błędach i pomyłkach. Nauka robienia czegoś perfekcyjnie polega na jak najszybszym zrobieniu tysiąca pomyłek, aby z nich właśnie nauczyć się jak być perfekcyjnym. Zamiast tego wolimy pozostawać w strefie bezpieczeństwa, czyli tego, co już doskonale znamy. Można polubić podejmowanie ryzyka, tylko dla momentu odczucia ekscytacji. Tylko niektórzy to kochają. Nasz rozwój wymaga podejmowania wyzwań i odnajdowania w sobie motywacji i poczucia siły.

Karty dnia dzisiaj to Dama Kielichów, 4 Buław oraz IX Pustelnik. Od kiedy zacząłem zajmować się kartami pamiętam, że często niektóre z nich wykazują upartość i pokazują się po raz kolejny w krótkim okresie czasu. Da się to też zauważyć tutaj na blogu. Z trzech powyższych kart Dama i Pustelnik były bardzo niedawno. Zawsze to jest jakiś znak. W przypadku Damy to karta reprezentująca ducha mojej Mamuśki, więc zupełnie mnie to nie dziwi, że jest blisko i często się pojawia. Podpowiada, abym miał serce i patrzał w serce we wszystkim, co robię. Ona też taka była. Polonistka, wychowawca i specjalistka od nauczania początkowego przekazała swoim własnym dzieciom to, co potrafiła najlepiej. Często śmieję się, że zamiast miłości do pieniędzy, co jest bardziej praktyczne i zdecydowanie bardziej przydatne w życiu, nauczyła mnie miłości do słowa i sztuki. Wygląda na to, że w momencie mojej intensywnej pracy nad ostatnimi projektami i obrazami postanowiła, że będzie trzymać się bliżej, za co jestem jej wdzięczny. Każda pomoc, wsparcie i natchnienie są pomocne.

Karta Arkanów Mniejszych 4 Buław to wskazanie energii dnia, oraz rodzaj rady od Damy Kielichów. Jej afirmacja, mam na myśli kartę 4 Buław, brzmi: raduję się ukończeniem każdego etapu mojej wędrówki i jestem wdzięczny za jej owoce. To jest pewne lekarstwo dla obezwładniającego perfekcjonizmu, czyż nie? Cieszyć się z każdego kroku, każdego schodka pokonanego w drodze na szczyt. Mało jest szczęśliwców, dla których możliwa była droga na skróty, albo winda. Większość na wejściu do tej windy znajduje kartkę, że dzisiaj jest ona nieczynna. Zostaje tylko mozolne wspinanie się po schodach, po jednym na raz. Szukając windy mamy nadzieję wjechać na piętro pod tytułem szczęście. To chyba bujda. Nie ma takiego. Lepiej uczynić z niego metodę poruszania się po schodach

Jest w karcie przypomnienie, aby uświadomić sobie, co właściwie robię,co zamierzam ukończyć i jest bliskie zaowocowania. Na koniec przyda się rytuał albo mała prywatna ceremonia. Tworzenie stało się częścią mojego życia i przynosi coraz więcej radości. Szykuję się na imprezę związaną z 3 rocznicą powstania szkoły tańca, do której uczęszczałem, więc część energii czwórki Buław na to wskazuje. Także to, że praca, która teraz dominuje moje życie, będzie szła dobrze obecnie, że będę dumny z siebie, a inni podzielą to zdanie. Cieszę się z góry i oczekuję tego z niecierpliwością! Nie liczy się wcale to co posiadam, ale to jak potrafię używać to, co już posiadam.

Trzecia karta to wskazanie spraw troszkę wyższych, niż codzienne życiowe utarczki z przeciwnościami. Kartę Pustelnika analizowałem bardzo niedawno. Pewnie opuściłem jakiś ważny aspekt i dlatego się przypomina jeszcze raz. Mam cierpliwie podążać tam, gdzie wiedzie mnie wskazanie mojej Wyższej Istoty na ścieżce do oświecenia. To zadanie na życie, nie jednodniowy projekt. Poszukiwanie prawdy powinno jednak być częścią każdego dnia. Bez takiego systematycznego podejścia wszystkie wielkie życiowe projekty są tylko odsuwane na jutro, i znowu na jutro, i tak w nieskończoność. Dlatego może, że są wielkie i to trochę przeraża. Z góry wiem, że nie dam rady dzisiaj tego zakończyć. Nie o sięgnięcie celu jednak chodzi, a o nawyk sięgania, o zrobienie następnego kroku niezależnie od tego, jak długa jest droga do celu. Pustelnik jest też ambasadorem uczciwości, szczególnie wobec samego siebie. Bez tego trudno odnaleźć prawdę. Do twórczej pracy potrzeba czasu dla siebie, czasu na refleksje, kiedy wpływ rozpraszającego otoczenia i innych jest ograniczony. W nawale pracy i najbardziej nawet wytężonego wysiłku i szybkiej akcji potrzeba balansu i umiejętności ugruntowania. Z nich wynika głębsze zrozumienie i prawda o sytuacji. Czas pokaże czy coś jeszcze pominąłem na temat Pustelnika i pozostałych kart. W tym wypadku mogą wracać jak bumerang.

Do jutra!

cdn...

Poprzednie posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - #11

Droga Artysty wg Julii Cameron - #10

Pierwszy z serii:

Droga Artysty wg Julii Cameron - #11

Wyleczyć siebie #1

2016-12-16T20:45:00.000-05:00

Kilka dni temu zapytano mnie co sądzę o książce "Lecz swoje ciało" Lousie L. Hay. Osoba ta planowała zakupić książkę i była cała podekscytowana ideą uzdrowienia dobrych stosunków ze swoim wewnętrznym lekarzem. Książka w angielskim oryginale "Heal your body" opublikowana była pierwszego maja 1976. Pomyślałem, że warto może przypomnieć parę przekazów autorki, skoro przez 40 lat praca ta nic się nie postarzała. Przeciwnie, ma się dobrze i coraz to nowi ludzie po nią sięgają. Doczekała się wielu wznowień i tłumaczeń m.in. na polski. Sama książka nic nie uleczy, ale zastosowanie sugerowanych afirmacji może pomóc w powrocie do zdrowia, a także w zrozumieniu źródeł choroby. One najczęściej mają swoje podłoże w naszej psychice. Bez uleczenia tych źródeł małe są szanse na kompletne uzdrowienie ciała.

Dodatkowy powód dla tego postu, to kilka przypadków, jakie przydarzyły się ostatnio ludziom wokół mnie. Zwykle każda choroba prowokuje pytania na temat dlaczego, skąd, czemu to ma służyć i wiele podobnych spekulacji. Zamierzam pokusić się o małą analizę kilku tych "przypadków", które wcale nie są takie przypadkowe. Jeżeli choroba powraca, dzieje się tak moim zdaniem nie dlatego, że doktor źle zdiagnozował, czy przypisał nieodpowiednie lekarstwa. To dlatego, że osoba dotknięta dolegliwością nie zmieniła niczego w swojej psychice i tym samym znowu tworzy powtórnie tę samą chorobę oraz warunki jej istnienia. Dopiero, gdy da radę zmienić swój wzorzec myślowy, który wywołał stan chorobowy, to objawy ustąpią. Możliwe czasem, że bez specjalnej kuracji, czy potrzeby zwrócenia się o pomoc do lekarza medycyny. Wszystkie nieuleczalne, albo przewlekłe, czy trudno uleczalne choroby wymagają wzmożonej pracy nad swoją psychiką. Zamiast szukać pomocy wokół lepiej zwrócić się do własnego wnętrza i dotrzeć do swojego wewnętrznego uzdrowiciela.

Nasz sposób myślenia jest bardzo pokrętny. Dostosowujemy go i swoje teorie do podświadomych pragnień. Generalnie większość z nas nie chce, nie lubi brać pełnej odpowiedzialności za swoje wybory, za istnienie i doświadczenia jakie ono przynosi. Nieustannie poszukujemy sprawców tego, co manifestuje się w naszym życiu. Próbujemy znaleźć sprawców na zewnątrz, gdyż to zmniejsza wewnętrzne poczucie winy. Unikamy najczęściej uczciwego samopoznania, choć tędy właśnie wiedzie droga do prawdy. Każdy wypadek czy choroby, jakie nas spotykają nie są wcale spowodowane zewnętrznymi okolicznościami. To tylko projekcja naszego umysłu i próba zmniejszenia poczucia winy. Tylko taka mętna argumentacja. Prawdę mówiąc, to przy odrobinie wysiłku zawsze można znaleźć jakieś wytłumaczenie. Niestety jednak zawsze ponosimy wyłącznie sami odpowiedzialność za to wszystko, co nas w życiu spotyka.

Cokolwiek robimy to dla własnych powodów. Kiedykolwiek cierpimy, to również z powodu siebie i na własne życzenie. Jesteśmy sprawcą i ofiarą w jednej postaci. Uświadomienie sobie tego pozwala dopiero na rozpoczęcie procesu uzdrowienia. Kilku naukowców potwierdziło rolę naszej podświadomości działającej w formie motywacji nieświadomej. Freud w swojej "Psychopatologii życia codziennego" wskazuje na przykłady błędnych czynności w rodzaju przejęzyczenia, zapominania, czy chybionego uchwytu ręką. Także inni naukowcy analizujący psychologię wypadków doszli do wniosku, że istnieje tzw. osobowość wypadkowa. To termin oznaczający tendencję pracy nad wewnętrznymi konfliktami w formie rozmaitych wypadków. Są więc naukowe dowody i płynące z nich konkluzje, że w każdym wypadku istnieje element podświadomego zamysłu. Może to objawiać się jako odosobnione zdarzenie, ale jeśli dla kogoś wypadki się mnożą, to jednoznacznie świadczy o tym, że osoba ta nie rozwiązała świadomie swoich wewnętrznych problemów. To właśnie powoduje eskalację zdarzeń mających zmusić nas do zajęcia się nimi. To tarotowy arkan wielki XVI Wieża. Kiedy dobrowolnie nie rozpoczęliśmy transformacji sugerowanej przez kartę XIII Śmierć, nie dostrzegaliśmy jej oznak i sugestii, to do akcji wkracza energia Wieży i siły zewnętrzne. Nie same z siebie. To my sami je zapraszamy i pozwalamy im zadziałać.

Każdy wypadek w brutalny i gwałtowny sposób kwestionuje nasze dotychczasowe sposoby postępowania albo kierunki naszego działania. To rodzaj sprawdzenia i rewizji naszego życia w trybie bezpośrednim. Na tyle jest to poważne, że powinno wymusić zastanowienie się nad przyczynami. Nie ma tu mowy o absolutnej konieczności, bo przecież każdy z nas ma wolną wolę. Podchodząc do sprawy z odrobiną humoru, to warto postrzegać każdy wypadek i chorobę jako karykaturę naszych indywidualnych problemów. Nie jest łatwo tego dokonać bez użycia pewnej perspektywy, ustawienia siebie w pozycji obserwatora. Czasem konkluzje są bolesne, stąd poczucie humoru pozwala łatwiej przełknąć gorzką prawdę. W jakikolwiek sposób, byle skuteczny, warto zrozumieć, zracjonalizować strukturę wypadku (czy choroby), jego przebieg i okoliczności towarzyszące.

Pani X ma problemy ze stawem kolanowym oraz dodatkowo infekcję wirusem varicella-zoster. To ten sam, który u dzieci powoduje ospę. Pani Y miała kolejny wypadek, tym razem ma potłuczoną dłoń i złamany mały palec. Pani Z od kilku lat ma depresją, ataki paniki i lęków. Kilka dni temu była uczestnikiem wypadku drogowego. Myślę, że to niezły przekrój ludzkich problemów, aby na ich przykładzie zwrócić uwagę na wewnętrzne ludzkie problemy i odpowiedzieć na nurtujące pytanie czemu choroba ma służyć. Zamierzam odnotować co na temat tych dolegliwości mówi autorka wspomnianej na początku książki i dopisać do tego swoje uwagi.

Napiszę o tym w kolejnych postach....

Droga Artysty wg Julii Cameron - #12

2016-12-16T00:34:00.001-05:00

Kolejny dzień - post #12

Nie dosłownie kolejny. Minęło ich kilka od ostatniego postu. Pisanie poranne zacząłem od 21 listopada, a więc minęło tych dni 24. Nie opuściłem ani jednego, jeśli chodzi o dziennik. Bywało, że przysiadałem do niego 2 czy 3 razy, ale strony zapełniam uczciwie. Przedświąteczna gorączka dopadła także mnie, więc nie codziennie mam czas i siły na blogowe posty.

Nigdy nie jest za późno, aby zacząć podążać w kierunku spełnienia swoich marzeń. Nie chodzi tylko o te wielkie, w rodzaju napisać książkę, czy namalować Mona Lizę. Bez znaczenia jest to, że napisano książek tysiące, namalowano też tysiące większych i mniejszych obrazów. Czujemy czasem przez skórę swój wewnętrzny potencjał twórczy, a dotyczyć on może każdej, bez wyjątku dziedziny życia. Tych wzniosłych, albo bardziej przyziemnych, bardziej praktycznych jego aspektów. Późno zacząłem realizować swoje ciągoty artystyczne, które przez wiele lat pozostawały w cieniu.
Inspirowany Drogą Artysty czuję teraz więcej odwagi, by podążać wybraną przez siebie ścieżką. Dosyć w swoim dotychczasowym życiu zrobiłem praktycznych i poważnych rzeczy. Mam syna, budowałem domy, sadziłem drzewa. Teraz przyszła pora na kilka mniej poważnych i pewnie mniej potrzebnych innym. Za to jest to coś, co sprawia mnie osobiście wiele frajdy i przynosi mnóstwo satysfakcji i zadowolenia.

Byłem na warsztatach z artystą pochodzenia kubańskiego. Agustino Rolando Rojas specjalizuje się w litografii, którą studiował w Hawanie. To był ciekawy wieczór i uczta dla duszy, gdyż dodatkowo trafiłem na wystawę prac współczesnych artystów w Centrum Mississauga Visual Arts. Podczas zajęć Agustino zaprezentował kompletny proces tworzenia, jaki stosuje do swoich miedziorytów. Nic nie ukrywa – ani swoich metod, ani swoich narzędzi, używanych materiałów. A'propos materiałów, to w zasadzie nie są to miedzio-, ale aluminiotyty, gdyż takowe preferuje. Chwilami trudno go było zrozumieć, bo jego angielski jest słaby, z silnym latynoskim akcentem. Nic dziwnego, bo większość życia spędził na Kubie. Warto było go posłuchać. Szczególnie tych aspektów jego pracy na temat dlaczego tworzy, co go motywuje, gdzie szuka inspiracji. Mojemu wewnętrznemu dziecku ta randka z Artystą się przydała. Może kiedyś spróbuję swoich sił i przynajmniej na próbę stworzę jakiś portret, bo taki czysty abstrakt to zbytnia dla mnie przewaga formy nad treścią. Lubię złoty środek, albo potrzebuję choć odrobinę treści. Jej przetworzenie może być szalone, ale lubię jak jest w dziele sztuki choć nasionko realizmu. To skieruje choć trochę myśli, jakie wyzwala obraz na zamierzone tory, pomaga zawrzeć ten 4 wymiar obrazu – ekspresję emocji.

Dzisiejsze karty to Król Monet, 3 Monet oraz XIII Śmierć. W tej karcie dworskiej zawiera się duch mojego dziadka. To taki osobisty aspekt tej karty. Był dosyć praktyczny, dbał o innych, ale też o siebie i własne przyjemności. Z umiarem oczywiście. Tak jak Król pokazany na karcie miał świadomość, że to Matka Ziemia jest źródłem naszego materialnego dostatku. Ufali mu inni, choć na swój sposób był uparciuchem, ale potrafił zabiegać o swoje powodzenie, gdyż nie tracił poczucia realizmu. Ten Król mówi o autorytecie, tradycji i sukcesie w sprawach osiągnięcia dostatku materialnego. Przesłanie dla mnie płynące stąd brzmi, że dzisiaj nie pora być indywidualistą, odkrywcą, a raczej potrzebuję podążać ustaloną drogą. Mam się wziąć do pracy zamiast szukać odkrywczych dróg na skróty. Uczyć się przez robienie czegoś. Mam nadzieję, że obecność tego przewodnika duchowego w osobie dziadka pomoże prostować moje sprawy finansowe, podniesie motywację do wysiłków i podpowie jak robić mądre inwestycje.

Przesłanie na dzisiaj zawarte w karcie Arkanów Mniejszych zawarte jest w znaczeniu 3 Monet. Jej afirmacja to praca z innymi i wśród innych, rozpoznawania ekspertyzy, jaką każdy z nas wnosi, jako wartość dodaną do swojej pracy. Myślę, że potrafię współpracować z innymi we wszystkim, co teraz robię. Mam ustalone cele i umiejętności niezbędne do ich osiągnięcia. Może popracować więcej potrzebuję nad wyrażaniem swojego krytycyzmu dla pracy innych. Pilnować, aby był on konstruktywny, Także przyda mi się lepiej odbierać krytykę wyrażaną przez innych w moim kierunku i tego, co obecnie tworzę. To wcale nie takie łatwe.

Karta jest dosyć pozytywna w wymowie, szczególnie w sprawach kariery i pracy, a to ostatnio mnie zajmuje. Pracuję też przecież nad utrzymaniem na wysokim poziome motywacji i kreatywności. Potwierdza ona według mnie, że jestem na dobrej drodze. Trójka Monet mówi mi, że ludzie wokół mnie doceniają moje wysiłki, dostrzegają wartość i jakość tego co robię, nawet jeśli nie przynosi to bezpośrednich zysków. Chyba powinienem kontynuować wysiłki w ustalonym kierunku. Zawsze można niby się doskonalić, ale nie muszę obecnie wszystkiego rzucać, by zaczynać od nowa.

Trzecia karta losowana z Arkanów Wielkich to XIII Śmierć, wskazuje na proces odnowy i transformacji przez odrzucenie tego wszystkiego, co nie jest konieczne do dalszego wzrostu. Dobrze będzie popatrzeć dokładniej na listę tych zbędnych rzeczy, spraw w moim życiu, oraz zidentyfikować, co stanowi mój szkielet, bo moc całej konstrukcji od niego zależy w znacznym stopniu. Potrzebuję także mieć świadomość tego, co właśnie powinienem odmienić, oraz jaki nowy wzrost jest możliwy. Zmiany wskazywane przez kartę Śmierć nie są powierzchowne, a raczej jednocześnie wewnętrzne i zewnętrzne. Może nie być to łatwe dla mnie, ze względu na moje przyzwyczajenie do rzeczy, sytuacji i ludzi wokół mnie. Także trudne dla innych. Niesprzeciwianie się zmianom, a ich całkowita akceptacja ułatwia zwykle ich przebieg. Najczęściej to, czego muszę się pozby,ć to jakieś samoograniczające wierzenia, przekonania lub moja postawa. Powinienem uważać na dzwonki alarmowe dotyczące swojego podejścia do pewnych spraw i uświadomić sobie, że czasem sprawiam sam sobie krzywdę. Dopiero po zmianach i destrukcji możliwa jest odnowa. Zwykle przecież w życiu, zanim odnajdziemy nowe drzwi, to należy zamknąć za sobą poprzednie. Pytanie jest, czy za każdym razem mam wystarczająco odwagi, aby przez te nowe drzwi przejść.

Z pewnością muszę się rozprawić z perfekcjonizmem, bo kiedy zbytnio opanuję mój sposób widzenia tego, co robię i potencjalnego wyniku pracy swojej i innych, to nazbyt utrudnia to życie. Tak samo moje, jaki i innych wokół mnie.

Uff, dosyć na dzisiaj.

Cdn...

Poprzednie posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - #10

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 09

Pierwszy z serii:

Droga Artysty wg Julii Cameron - #10

talia Tarot of Abstract Shift - co dalej #1

2016-12-08T16:20:00.000-05:00

Stworzyłem moją wersję klasycznej talii RWS dla własnych potrzeb. Używam ich w tym blogu, a także na tarotowych forach np. DobryTarot. Kiedy robię rozkład dla kogoś, to uważam, że ta osoba powinna zobaczyć obrazki kart. Przecież Tarot to alfabet obrazkowy, czyż nie?
[ do you prefer english version?]
Istnieje także inna metoda ich użycia, o której chciałbym tutaj trochę opowiedzieć - to Tarotowe Zaklęcia. Większość ludzi, w miarę wzrostu popularności kart, chyba zauważyło już w ten, czy inny sposób, że talia tarota jest wspaniałym narzędziem w procesie dywinacji. Dzięki kartom i przedstawionym na nich obrazom alegorii, archetypów, doświadczony tarocista może dostrzec istniejące w Twoim życiu wzorce. Opierając się na nich można z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć, co się stanie dalej, czyli Twoją przyszłość. Sytuacja może być porównana do tej, kiedy idziesz w kierunku ściany, gdzie znajduje się włącznik. Skoro masz już wyciągniętą w jego stronę rękę, to nie trudno dostrzec, że najprawdopodobniej użyjesz włącznika. Uświadomienie sobie sytuacji pozwala lepsze kontrolowanie swoich intencji.

To samo narzędzie, ta sama talia kart Tarota może być użyta w pewien sposób odwróconym procesie. Niektórzy nazywają to magią, ale ja dostrzegam w tym zupełnie logiczne wytłumaczenie tego, jak to działa. Kiedy świadomie wybierzesz i rozłożysz kilka kart tarota oraz nasycisz ten rozkład energią swoich intencji osiągnięcia celów, jakie przedstawiają, to stają się pożywieniem dla Twoich myśli. Nasze procesy myślowe mają brzydki zwyczaj manifestowania się w naszym życiu, bez względu na to, jakie są. Kiedy wypowiadasz te myśli, na tyle głośno, by samemu je usłyszeć, to intencje stają się zadaniami do wykonania. Medytacja na ten temat to także bardzo użyteczna forma zwiększania szans na manifestację i siły swoich życzeń. Dla dalszego naładowania ich pozytywnymi energiami dobrze umieć sobie wyobrazić moment osiągnięcia celu i wyrazić głośno swoje zadowolenie, radość. W dowolny sposób - spontaniczny okrzyk, śpiew, taniec radości.

W celu spełnienia marzeń można użyć dowolnego zdjęcia. Większość z nas zna metodę kreowania swojej Mapy Marzeń, czy innych metod wizualizacji, afirmacji. Karty Tarota są zestawem uniwersalnych obrazów do stworzenia takich wizualizacji, czy zaklęć. Każda talia zwiera 78 różnych alegorii, akcji, czynności, czy sytuacji jakich możesz użyć. Przygotowałem kilka takich zaklęć na najbardziej popularne ludzkie życzenia. Najczęściej kierowane do tarota pytania dotyczą Miłości oraz Pracy/Kariery. Zamiast czekać, aż przeznaczenie odkryje swoje karty, możesz przecież okazać aktywność w kształtowaniu swojego losu, wybiec losowi naprzeciw. Powiedz tylko jakie masz życzenia! Czy potrzebujesz więcej miłości i elementów romantycznej relacji w swoim życiu?

Zaklęcie na Miłość, Romans i Relację - zestaw 3 kart - XVII Gwiazda, Rycerz Kielichów (to dla kobiety, ale może być zamieniony na kartę II Arcykapłanki w wersji zaklęcia dla mężczyzny) oraz VI Kochankowie. To zaklęcie wzywa wyższe siły (reprezentowane przez kartę Gwiazdy), aby przyniosły Ci idealnego partnera. On, czy ona, może wnieść oczekiwaną miłość do Twojego życia, zaangażować Cię w miłosny związek. Na zdjęciu powyżej możesz zobaczyć wszystkie 3 karty wydrukowane na płóciennej kanwie. Są przyklejone do drewnianego bloku. Możesz go postawić tam, gdzie chcesz, na swoim biurku, w kuchni, na półce, kominku, czy nocnym stoliku. Zestaw obrazów stymuluje podświadomość i przypomina o Twojej intencji osiągnięcia celu. Mój sklep z ofertą tego i innych tarotowych obrazków jest tutaj => ExpressiveFace Art

Post z medytacją, która może zwiększyć moc zaklęcia będzie tu wkrótce.

Poprzedni post - wstęp do Tarot of Abstract Shift => pierwsze karty Tarot of Abstract Shift

Tarot of Abstract Shift - what next # 1

2016-12-08T15:21:00.000-05:00

I have made my version of RWS deck for my own use here, in this blog. Also for use at Tarot Forums. When I do spread cards for someone, I believe it's always good for that person to see the pictures. After all tarot is an pictorial alphabet!
[wersja po polsku]
There is other use I would like to talk about here - Tarot Spells. Most of people noticed already, one way or another, that deck of tarot cards is a great tool in process of divination. Thanks to cards, experienced tarot reader may see existing patterns in your life and basing on that, predict some future. It may be compared to seeing you walking towards the wall where is the light switch. Your hand is already extended, so it's not difficult to see that you are most likely going to flip that switch.
You may use the same tools for somehow reversed process. Some call that magic, but there is kind of logical explanation for that. When you consciously spread some tarot cards and charge them with the intention of achieving what they depict they become food for your thoughts. What's there has nasty habit of manifesting in your life. Especially when you say loud enough, so you can hear yourself what those intentions are. Some kind of meditation is also very useful in the process. If you can imagine already exactly what would be an outcome and express your joy of the moment of achievement it would charge your wish further.

You may use any picture. It is similar to creation of Lucky Map or any other visualization exercise. Tarot cards are universal for creation of Spell. Using the deck you have at you disposal 78 different items, actions or expressions. I did prepare some preset for most common human wishes. Two most popular questions directed to tarot cards are about Love and Work/Carrier. Instead waiting for destiny to unfold you may be proactive. Say what you wish. Do you need more love and romance in your life?

Spell for Love, Romance and Relation - set of XVII Star, Knight of Cups (for women, but may be replaced with II The High Priestess in the version of spell for the man) and VI Lovers. This spell calls upon higher forces (represented by Star card) to bring you ideal partner. He or she may bring love into your life, involve you in an affair. On the picture you see all 3 cards printed on canvas and glued to wood block. You may place it anywhere - at your desk, shelve, mantel or night table. It stimulates mind and reminds of you goal. I have listing at Etsy with offer. Check it out => ExpressiveFace Art

Meditation that may increase the power of spell will follow soon...

Previous article - see intro to Tarot of Abstract Shift => Tarot of Abstract Shift

Droga Artysty wg Julii Cameron - #11

2016-12-08T11:14:00.003-05:00

Kolejny dzień - post #11

Nie wyciągałem kart osobno na wczorajszy sen, aby wytłumaczyć niedostrzegane przeze mnie jego aspekty. Przecież i tak codziennie losuję trzy. Tak, jak się spodziewałem, one też nawiązują do sprawy ze snu. Pierwsza karta to Król Mieczy, mój tarotowy przewodnik, czyli duch Crowley'a. Jego rada na dzisiaj zawarta jest w znaczeniu karty 9 Mieczy, która przedstawia osobę siedzącą na łóżku. Dziewięć mieczy wisi nad nią na ścianie. Ten ktoś, albo nie może spać, albo zbudziły go właśnie obawy i jakieś strachy. Jest ich wiele, dlatego jest to przytłaczające. Czyż ta karta nie obrazuje dosłownie mojej analizy porannych sennych wizji?

Król Mieczy, jako karta tarota, afirmuje, że posiadam zdolność, by stać za tym w co naprawdę wierzę. To ktoś, kto nie znosi żadnych sprzeciwów. Nasuwa się tu zaraz refleksja, kto ustala prawa w moim życiu, jak używam swoich zdolności do bycia racjonalnym, analitycznym i logicznym. To ktoś, jak mój wewnętrzny Cenzor, kto nie zawaha się nawet na moment ze swoim osądem i krytyką. Ma opinię na każdy temat. Ponownie widzę tu też radę, aby zwracać uwagę na uczucia innych, zanim zacznę działać.

Jednym z powodów, dla których podjąłem wyzwanie Julii Cameron, jest potrzeba uciszenia głosu tego wewnętrznego Cenzora. Zbyt często słyszę jego słowa, kiedy próbuję coś nowego zrobić. Można go zagłuszyć przez nauczenie się sztuki chwalenia siebie, nawyk prawienia sobie komplementów. To jedna z rad Julii. Ma to zrównoważyć, czy przynajmniej częściowo chociaż przeciwstawić się skłonności obrzucania siebie samego błotem. Zbyt łatwo jest powiedzieć coś niemiłego, albo bolesnego pod swoim adresem. Zwykle przecież znamy doskonale wszystkie swoje słabości. Dużo gorzej jest z tymi pozytywnymi stwierdzeniami. Z czasem jednak, choć powoli wchodzi to w krew, aby uśmiechać się do siebie w lustrze i za każdym razem odnaleźć powód do jakiegoś komplementu. Tak wiele ludzi woli nie zapalać światła w łazience! Niektórzy z braku akceptacji własnego ciała, a bywa, że dla uniknięcia spojrzenia sobie w oczy.

Karta 9 Mieczy radzi, aby przyjąć do wiadomości swoje emocje i przystąpić do ich uwolnienia, gdyż jeśli pozwolę im pozostać dłużej, to mogę zacząć się sam dołować. Warto znaleźć źródło skłonności do takiej depresji oraz powody, dla których pozwalam na własne cierpienie. Może to być reakcja na czyjąś surowość i bezmyślność, srogość powodującą zranienie mnie. Depresja będzie trwać dopóki kisimy się we własnym sosie i nawiedzających nas myślach i nocnych marach. Trzeba wykoncypować co zrobić, aby poprawić sytuację. Zrobienie już pierwszego kroku, czegokolwiek odsuwa depresję na dalszy plan. Towarzyszy temu zmiana skupienia uwagi, co odsuwa czarne myśli.

Na karcie trzeciej jest III Cesarzowa, reprezentująca płodny ogród, w którym kreatywność już rozkwita. To archetypowy symbol Matki, kobiecej siły, wszystkiego, co płynie z prawej półkuli, czyli domeny podświadomości. Nie powinienem tracić kontaktu z tą stroną swojej osobowości. Słucham swojej intuicji oraz pierwszeństwo daję swoim emocjom i pasjom. Nie jest to koniecznie symbol rodzicielki, ale Jungowski archetyp matki w ogólnym sensie. To opatrzność i opieka od wszechświata. Tu nasuwa się też refleksja na temat, czemu teraz ja sam matkuję, jakie karmię wartości, co mnie zajmuje. Mam kilka twórczych projektów, więc pojawienie się tarotowej Cesarzowej ma sens. Dogadzam jak mogę swoim zmysłom, szukam dla nich pożywienia i nowych inspiracji. Karta zwykle jest oznaką nadchodzącej pomyślności i dostatku. Podoba mi się to!

Do usłyszenia!

cdn...

Dotychczasowe posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 09

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 08

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 09

Droga Artysty wg Julii Cameron - #10

2016-12-07T12:20:00.001-05:00

Kolejny dzień - post #10

Dzisiaj obudził mnie sen. Pewnie zapamiętałem tylko część znaczącą, którą powinienem pamiętać, bo zawiera jakieś wskazówki. Wiem, że był dłuższy, bo pamiętam powracanie do scen, jakie działy się w tym samym domu. Kiedy na koniec zdecydowałem się wyjść na zewnątrz, to patrzyłem pod nogi, gdyż do poziomu chodnika i ulicy trzeba było pokonać kilka schodów. Nagle poczułem, że popycha mnie błotnik samochodu, który próbuje, tak trochę wzdłuż tych schodów wjechać na nie. Podniosłem wzrok na osobę, która siedzi za kierownicą. Była to kobieta o orientalnej urodzie, a obok niej na miejscu pasażera siedział dzieciak. Kobieta miała wyraz stresu i determinacji na twarzy. Wycofała. Samochód był całkowicie na chodniku. Sam symbol może oznaczać dostarczenie wiadomości. Skierowałem się do skrzyżowana ze światłami, gdzie wyraźnie zaznaczone zebrami było przejście dla pieszych. Zanim przeszedłem na drugą stronę ulicy, obudziłem się.
Samochód to symbol napędu w życiu. Ja szedłem na piechotę. Wyjście z domu to znak rozpoczęcia realizacji planów, a przechodzenie przez ulicę i skrzyżowanie dróg, to nadchodzące zmiany. Drzwi nie zamykałem na klucz. To dobrze, ale fakt, że ten samochód otarł się o mnie, może oznaczać pewne problemy. Może to oznaczać, że nie wszystko pójdzie zgodnie z moimi planami i życzeniami. Pewnie zajdzie potrzeba ich dostrojenia i dopasowania do rzeczywistości. Schodziłem po schodach na ziemię we śnie, więc w realnym życiu także tego potrzeba – stanąć na ziemi, aby osiągnąć cel. Sam symbol schodów podobny do drabiny, czyli oznacza karierę, ale i wysiłek, jaki przyjdzie podjąć. Fakt natrafienia na przeszkodę wcale nie zburzył mojego spokoju. Dobrze też, że nie wchodziłem po schodach do góry, gdyż to zwykle wskazuje na piętrzące się problemy.

Na skrzyżowaniu ulic, gdzie doszedłem, były bardzo, bardzo wyraźnie zaznaczone zebrami przejścia. Czerń i biel sąsiadują bliziutko ze sobą, tak jak i miłość z nienawiścią, jak dobre i złe. Potrzebna więc jest w życiu równowaga, bo ani nadmierna radość, ani przesadny smutek nie służą dobrze nikomu. Ludzkie opinie o mnie i o tym co robię, też są jak te zebry. Każdy ma swoją opinię i ma ona prawo być diametralnie różna od innych. W zasadzie wiem, gdzie chcę iść, ale skrzyżowanie we śnie sugeruje, że potrzebuję pokonać niezdecydowanie, zanim zaangażuję się w sprawę. Ponieważ wiedziałem gdzie iść, uważam to za znak, że los mi sprzyja. Sam fakt pójścia piechotą chodnikiem może sugerować, że przede mną długa droga, zanim osiągnę to, czego chcę. Nic w tym złego, bo przecież to nie tak ciągle zmieniające cele w życiu są ważne, jak droga do nich. Fakt dojścia do skrzyżowania może oznaczać świadomość niebezpieczeństw jakie istnieją na mojej drodze, więc pod tym kryje się poczucie strachu i niepewności.

Nie wyciągałem kart, aby wytłumaczyć niedostrzegane przeze mnie aspekty snu. Przecież i tak codziennie losuję trzy karty tarota. Tak jak się spodziewałem, one też nawiązują do sprawy ze snu. Pierwsza karta to Król Mieczy, mój tarotowy przewodnik, czyli duch Crowley'a, ale moje dywagacje na temat ich możliwego znaczenia jutro...
cdn..

Następny post z serii jest tutaj => Droga Artysty wg Julii Cameron - #11

Wcześniejsze posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 08

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 08

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 09

2016-12-03T15:46:00.000-05:00

Kolejny dzień - post #9

Karty na dzisiaj to Paź Kielichów, 5 Mieczy oraz XVII Gwiazda, która jak zawsze jest dobrym znakiem. Tak Paź, jak i Gwiazda były 3-4 dni temu. Nie muszę więc powtórnie ich opisywać, a wystarczy pobieżna skrótowa analiza. Gwiazda to karta inspiracji i natchnienia. Tak też się czuję. Z większą nadzieją patrzę w przyszłość, z poczuciem większej wiary w siebie. Myślę, że wszystkie moje obecne zamiary i intencje zmian mają spore szanse, by spełnić się. W zasadzie karta Pazia Kielichów jest odpowiednikiem Gwiazdy wśród kart dworskich. Jej widok powinien być sygnałem, aby uważniej słuchać swojego wewnętrznego dziecka.

Rada na dzisiaj, jaką przyniósł Paź to 5 Mieczy. Sugeruje, by nauczyć się rozpoznania sytuacji, gdzie nie ma zwycięzców i wycofywania z gracją. W pewnym sensie świat i nasze otoczenie jest dżunglą, „brutal i full of zasadzkas” jak czasem się słyszy. Z przyzwyczajenia spodziewamy się ukłuć, a myślenie o obawach niby powinno nam pozwolić unikać tego. To nie jest podejście optymisty, spodziewać się wyrazów agresji i zaczepek. W każdym towarzystwie i grupie istnieją jakieś podziały, a solidarność tylko czasem i na krótko się objawia. To ludzkie i normalne, a skoro nie możemy sami nic na to poradzić, to lepiej zaakceptować życie jakim jest. Każdy ma prawo do gorszego dnia, do swoich nastrojów i fochów. Pod ich wpływem często słyszymy negatywne opinie o sobie, albo tym co robimy. Często sprawia to, że nie czujemy się dobrze z tym co robimy, nad czym pracujemy. Opinie innych to tylko opinie i jako takie powinienem je traktować, a nie jako osobiste przytyki czy atak. Unikać sprowokowania i wybierać swoje bitwy. Przecież bez sensu dowodzić innym, że nie mają racji. Lepiej wierzyć w swoje i robić swoje, a zamiast oceniać cudzą etykę pilnować swojej. Bardzo duże zastosowanie ma to także do sposobu, w jaki inni odbierają sztukę i malarstwo. Sposób odbioru i to, jak malarstwo wpływa na ludzi, jest niezmiernie zróżnicowany, więc nie można się przecież spodziewać automatycznie, że każdy lubi to co ja, odbiera tak jak ja. Przejmować się krytyką zbytnio też niedobrze. Trzeba tak jak czas robić swoje.

Myślę, że wystarczy o kartach na dzisiaj. Jeszcze tylko kolejna porcyjka przemyśleń Julii Cameron, oraz kilku moich. Zdecydowanie są bardzo pomocne, aby zajrzeć w głąb siebie. To jest kolejny powód, dla jakiego wdałem się w poranne pisanie dziennika. Droga Artysty, oprócz opisu metody, to także kolekcja dodatkowych świetnych zadań sugerowanych przez autorkę. Są bardzo pomocne w poszukiwaniu głęboko chowanych pokładów kreatywności i marzeń. O niektórych niestety już się dawno zapomniało. Ćwiczenia proponowane przez Julie uaktywniają fantazję, Bardzo podobają mi się też jej świetnie dobrane do treści cytaty znanych postaci. W tym uznanych artystów, jak Pablo Picasso, który powiedział, że Każde dziecko jest artystą. Problem w tym, jak pozostać artystą, kiedy dorastamy.

Zostawiam Was z tą refleksją.

Do zobaczenia jutro!

cdn...

Dotychczasowe posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 08

2016-12-02T17:08:00.001-05:00

Kolejny dzień - post #8

Samoczynnie jakoś ułożyło się tak, że wspominam tu to, co zapamiętałem z książki Julii Cameron, uświadamiam sobie kolejne powody, dla których podjąłem się jej 12 tygodniowego wyzwania, oraz analizuję wyciągnięte na dany dzień 3 karty – po jednej z kart dworskich, mały i wielkich Arkanów.

Aby moja kreatywność mogła wypłynąć na powierzchnię, najpierw potrzebuję ją odnaleźć. Temu to służy codzienne zapełnianie notatkami trzech stron. To przewietrzanie swoich myśli. To, co piszę, nie ma obowiązku promieniować mądrością. Przeciwnie, nie ma ono żadnych obowiązków, ani logicznej przyczyny, poza tym przewietrzaniem. Dlatego więc forma i jakość jest obojętna.

Warto zawsze pamiętać, że wszelkie negatywne opinie nie są w zasadzie moje, a pochodzą od wewnętrznego cenzora, któremu już znalazłem imię. To Kusioł. Starałem się bardzo, aby nie było ono zbytnio poważne, a było trochę rodem z filmów rysunkowych. To może pomóc w oswojeniu tego diabła. On często jest niezmiernie śmieszny w tej swojej poważności, z jaką wygłasza swoje sentencje i wyroki. Mam nadzieję wkrótce znaleźć instancję, do której będę miał prawo kierować odwołania. Jeśli nauczymy się patrzeć na to trochę z boku, z pozycji obserwatora, to można często wychwycić, że przemawiają przez niego prawdy przekazane przez rodziców, nauczycieli, wychowawców. Oni wszyscy zainstalowali tego Cenzora w mojej psychice. Nie potrzebuję go więcej, dlatego próbuję stopniowo wyciszyć jego wszechobecny głos.

Następna ważna rzecz w tym procesie, to uznanie konieczności i potrzeby pisania absolutnie bez żadnego wyjątku codziennie. Bez znaczenia jest to, którą nogą wstaję, jak się czuję. To przy okazji nauka, że wstać i funkcjonować jakoś trzeba niezależnie od nastroju i samopoczucia danego ranka. Folgowanie sobie w tej materii prowadzi zwykle do depresji. Osądzanie siebie, aktualnego powodu swojej motywacji do zrobienia czegokolwiek, jest bezużyteczne. Podsuwa tylko wymówki uzasadniające, dlaczego powinienem odłożyć coś na jutro. Podoba mi się ten trening w odsunięciu wszystkich możliwych przeszkód na drodze do pisania. Jeśli dam radę zastosować to do porannego pisania, to mogę również zastosować tę metodę do wszystkich innych czekających w kolejce do załatwienia spraw.

Jednym z powodów, dla których robię poranne pisanie jest to, że chcę zadbać o swoje wewnętrzne dziecko. Dzięki temu spodziewam się obudzić najważniejszą ze wszystkich muz, jaką ono tak naprawdę jest. Wielu znawców mówi o tym, że dziecięca twórczość jest świeża, więc wierzę, że mój wewnętrzny artysta jest właśnie dzieckiem. Każde dziecko ceni sobie najbardziej nie najdroższe prezenty, a tylko spędzany z nim czas. Na kolejną randkę ze swoim wewnętrznym artystą wybieram się wkrótce. Nie postanowiłem jeszcze co będzie najpierw - czy wyprawa do muzeum, czy dłuższy spacer na łonie natury w pobliskim parku nad Ontario.

cdn...

Dotychczasowe posty na temat Drogi Artysty:

Droga Artysty wg Julii Cameron - # 07

2016-11-29T18:08:00.000-05:00

Kolejny dzień - post #7

Dzisiaj trochę zaspałem i z braku czasu zamiast przy porannej kawie zapisałem swoje 3 strony troszkę później. Trudno jest pisać, kiedy kawę pije się w biegu. Nie sądzę, aby to miało większe znaczenie, chociaż przewietrzenie swoich myśli jako pierwsza rzecz po przebudzeniu wydaje się być najwłaściwsze. Zakładam, że te nie wymiecione porannym pisaniem zostały i rozprawiłem się z nimi później.

Dzisiejsze karty to Rycerz Buław, 10 Kielichów oraz IX Pustelnik. Przypominam, że kolejno jest tu dworska, reprezentująca któregoś z grupy moich przewodników duchowych albo przodków, Małe Arkanum, jako rada od ducha tej osoby dotycząca zwykłych codziennych spraw, oraz Arkan Wielki, czyli rada dotycząca wyższych wartości w życiu, na jakiś sposób spirytualnie wzniosła.

Dzisiejszy dzień przeznaczam na malowanie, więc nie zdziwiłem się widząc kartę twórczego niepokoju i ruchliwości, jaką jest Rycerz Buław. Dla mnie osobiście to także duch abstrakcyjnych inspiracji artystycznych, takich, jak styl nazwany spontanicznym realizmem. To puszczenie wolno ochoty używania z rozmachem wszystkich kolorów. Jest więc jak najbardziej odzwierciedleniem mojej rzeczywistości. Karta Rycerza Buław przypomina, że chcę działać w oparciu o swoje pomysły. Refleksje, jakie przynosi dla mnie, to pytania w rodzaju jak rosnę i rozwijam się artystycznie, oraz w pozostałych dziedzinach życia. Także jak przyjmuję podejmowanie ryzyka, a w tej sprawie w odniesieniu do malowania chyba często jestem zbyt porywczy i odważny. Ten Rycerz to także symbol promieniowania tak kreatywną, jak i seksualną energią w życiu, chęć i gotowość entuzjastycznej ochoty, by ruszyć na coś. Tak właśnie się czuję gdy intensywnie pracuję nad obrazami mojej talii Tarot of Abstract Shift. Dzisiaj robiłem andrzejkowe wróżby dla chętnych członków Forum DobryTarot. Tutaj można zobaczyć więcej kart, które użyłem do ilustrowania wróżb:

Co w miłości w 2017 - Zib wróży na Andrzejki

Przesłanie od Rycerza zawarte jest w karcie 10 Kielichów. W same usta, gdyż jest ona symbolem sięgnięcia na szczyty zadowolenia i przyjemności wynikającej z bycia tam, gdzie pragnę i robienia tego, co kocham. To przywołuje refleksje o potrzebie życia w najwyższej harmonii z otoczeniem, docenianiu wszystkiego, co jest dobre w moim życiu, Wiem, gdzie znajduję radość, gdzie mój dom, jakie mam nadzieje i co jest ostoją. Na widok tej karty wypada uświadomić sobie jak zaspokajane są wszelkie moje potrzeby oraz wszystkich przyjaciół w otoczeniu. To związane z oczekiwaniami, jakie mam,a staram się, by były realistyczne.

Karta trzecia, to przesłanie na dzisiaj dotyczące duchowości. IX Pustelnik niesie radę, by cierpliwie podążać tam, gdzie wiedzie mnie wskazanie mojej Wyższej Istoty na ścieżce do oświecenia. Potrzebuję odnieść to do moich malarskich zapędów i pomyśleć, czego właściwie poszukuję w tej dziedzinie. Nie mam najmniejszych problemów, by wykorzystać czas ze sobą sam na sam i czas dla siebie. Przeciwnie, bo notorycznie brak tego czasu i chcę go więcej i więcej. Poszukiwanie wiedzy to proces tak długi jak życie, więc każda rada jest pomocna w odnalezieniu wewnętrznego światła. Pustelnik kojarzy się też z czasem, a ten płynie nieubłaganie, najwyżej zwolni na moment.

Szkoda, że ma tendencję zwalniania tylko w trudnych chwilach, a te radosne mijają tak szybko, jak piękno tulipana. Następna myśl sprowokowana tą kartą to, że chyba jest ona przytykiem do mojej gadatliwości, Zdecydowanie za dużo mówię, a o niektórych sprawach lepiej zachować milczenie. Eremita radzi, by każdy podjęty krok był rozważnym. Jest to dziewiąta karta, więc jest tu nuta zakończenia jakiegoś cyklu. Prowokuje to więc, aby uświadomić to, jaki jest dzień, jaka godzina i jaka to dla mnie epoka kończy się, a jaka zaczyna.

Pora wracać do pędzli i farb.

Do zobaczenia wkrótce!

cdn

Dotychczasowe posty na temat Drogi Artysty: