Tijdens mijn vakantie in juli heb ik 4 weken door Japan gereisd. Japanners zijn ongelofelijk aardig en behulpzaam. Ik heb nooit eerder zulke oprecht vriendelijke mensen ontmoet. Ondanks dat de meeste Japanners een beperkt aantal woorden Engels spreken, doen ze alles voor je. Van het meezoeken naar een restaurant, bellen in het Japans omdat je de taal niet spreekt tot het wijzigen van je vlucht (zonder onkosten). Overal is over nagedacht in Japan. Je kunt het zo gek niet bedenken of er zit een goed idee achter. Je vind er bijvoorbeeld een verwarmde wc bril, plastic hoesjes in winkels voor je natte paraplu, plastic gerechten als voorbeelden in restaurants en perfecte omhulsels van etenswaren. Japan is een ontwikkeld, innovatief  en slim land. Wellicht komt dit onder andere doordat werknemers maar 4 dagen in het jaar ‘vakantie’ hebben m.u.v. de weekenden. Zie dan maar eens uit te leggen wanneer je 4 weken door Japan reist :).  Orde, rust en gehoorzaamheid zag ik ook in Japan. Japanners zijn rustig en houden van opstellen in rijen voor het overzicht. Ze wachten netjes in rijen voor een taxi (zie je dat in Nederland al gebeuren?), in de rij voor de ingang van de metro of in een lange rij in een winkel om kleding af te rekenen. Voor je beurt kruipen kan echt niet en je probeert het niet eens! Op straat hoor je nauwelijks geschreeuw of luid gejuich. Slechts een enkele keer hoorde ik een schaterlach. Japan is tevens een gevarieerd land. Ik heb gewandeld en gefietst in de Japanse Alpen, tempels bezocht en geslenterd in grote steden, genoten van de mooie groene natuur, zonnen op het stand en geshopt in de veel te grote winkelcentra :). Voor het vieren van een vakantie of een langere reis is het dus een ideale bestemming. Alle richtingen en bestemmingen staan in de steden prima aangegeven in het Japans en het Engels. Verkeerd lopen kan bijna niet, tenzij je met je ogen dicht of als een kip zonder kop loopt. Ook heb ik me geen enkel moment onveilig gevoeld op straat. Nergens op straat zie je afval, alles is super schoon en prullenbakken zijn ver te zoeken. Bijna op elke hoek van de straat staan frisdrankautomaten. Je hoeft je dus geen zorgen te maken dat je dorst krijgt. Overigens zal je ook niet omkomen van de honger, want het eten is verrukkelijk. Van sushi, noedels, vis, tempura tot heel veel rijst. Het eten is smaakvol en niet duur. Indien je overweegt of Japan je volgende vakantiebestemming wordt, hoop ik je nu te hebben overtuigd!    

Het bericht Japan = V.I.S.: Vriendelijk Innovatief Slim & uiteraard veel Vis! verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

Kun jij je een leven zonder een mobiele telefoon en tablet nog voorstellen? Ik niet. Waar is de tijd gebleven dat mensen alleen nog een huistelefoon hadden? Als je thuis niet opnam, was je niet thuis. Jammer maar helaas! Zo simpel was het. Waar je dan wel was, dat ging niemand iets aan. Tijden veranderen en dat is maar goed ook. Ik kan me nauwelijks een leven zonder mijn mobiel voorstellen. Als ik hem per ongeluk thuis laat liggen, rijd ik terug naar huis omdat ik me anders bijna ‘naakt’ voel. Ik mis iets in mijn tas en het gevoel van niet bereikbaar zijn benauwd me.   Het is opmerkelijk hoe snel je aan deze apparatuur gewend raakt. Het is bijna verslavend te noemen. Tijdens het tv-kijken check ik ondertussen mijn email, nu.nl en kijk ik nog ‘even’ op Linkedin en Twitter. Ook ligt hij altijd binnen handbereik. Onderzoeken wijzen uit dat checken van je mobiel voor het slapen gaan van invloed is op je slaapgedrag. Door het felle licht blijf je langer wakker. Licht zorgt ervoor dat je wakker wordt of blijft. Hierdoor kom je al snel een aantal uur per week slaap te kort. Zelf betrap ik me er de laatste tijd ook steeds vaker op. Net als ik wil gaan slapen check ik nog het weer voor morgen, het laatste nieuws en mijn mail. Voordat ik het in de gaten heb, zit ik weer een half uur op mijn mobiel te ‘koekeloeren’. Een tijdje heb ik me voorgenomen om dit niet meer te doen. Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar de keren dat het me lukte, viel ik sneller in slaap. Ik kan het dus iedereen aanraden en wens je veel succes  met deze uitdaging.

Het bericht Hoe vaak check jij je mobiel voor het slapen gaan? verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

Tja, wat moet je nu met die meneer bij NS die verantwoordelijk is voor de tijdige loop en planning van alle treinen en verzuchtend opmerkt: “als mijn treinen niet zoveel stomme reizigers zouden bevatten dan kwamen ze allemaal keurig op tijd hoor …….”. Hij heeft het echt niet begrepen en is zeker niet klantgericht, servicegericht of marktgericht. Hij is blijkbaar niet in staat om vanuit klantbehoefte te kijken, te denken en daarop in te spelen. Als hij al iets wel is, dan is hij productgericht. Maar eigenlijk is deze meneer dus nergens toe in staat en moeten we van dit soort meneren af. Dit is het type waaraan bedrijven kapot gaan. Misschien is dat dan ook wel het probleem van de NS of van vele andere organisaties waar deze meneer werkt. Overigens mag het ook een vrouw zijn in dit geval. Lees maar verder m/v.

 Helaas zijn er veel mensen in organisaties die een beetje zo denken en handelen; klanten zijn eigenlijk ook maar lastig; ze zijn wispelturig en zo veranderlijk als het weer lijkt het wel. Denk je net dat je begrijpt wat ze willen, willen ze weer iets anders, iets nieuws, iets groters, iets mooiers, iets beters. En dan liefst nog goedkoper ook. Heb je net gemaakt wat ze vroegen, hebben ze weer nieuwe wensen. Of, vervelend maar waar, de concurrent had het sneller af, is mooier en nog goedkoper ook. Of heeft het alleen maar beloofd, maar ja, dan is het ook waar toch, en waarom hebben jullie dat dan niet? En liefst nog ietsje beter natuurlijk.

 Tja, de wereld bij de klant staat helaas niet stil. En dan heb ik het nog niet eens over hoe die wereld er eigenlijk uit ziet en hoe die wereld verandert. Weten we dat eigenlijk wel? Hoe goed kennen we de klant eigenlijk. En dan bedoel ik echt kennen. Weten we waar hij van droomt? Weten we waar hij van wakker ligt? Hebben we eigenlijk wel inzicht in de omgeving, intern en extern, van onze klant? En niet alleen van vandaag, maar ook hoe zich dat ontwikkelt naar de toekomst. Weten we eigenlijk wie op zijn beurt zijn klanten weer zijn? Weten we eigenlijk wel wat hij van ons wil? Dat begint bij wat zijn klanten van hem willen. We moeten snappen niet alleen wat onze USP’s (Unique Selling Points), of in gewoon Nederlands onze producteigenschappen zijn, dat is inside out, push, maar we moeten snappen wat de UBR’s (Unique Buying Reasons) zijn: Waarom wil hij eigenlijk kopen? Wanneer wil hij kopen? Hoe wil hij kopen? Waarvoor wil hij kopen? Wat is eigenlijk de echte waarde voor de klant van ons product of onze dienst? En weet hij dat ook en ziet hij dat ook zo? Staat die waarde ook in verhouding tot de prijs die wij vragen of heeft die prijs alleen met onze kosten te maken? Maar ook, hoe verkopen we nog meer aan hem? Cross, deep en up selling? En aan wie moeten we het eigenlijk verkopen? Wie zijn de relevante beslissers, maar ook wie hebben er belangrijke  invloed? Langs welke kanalen moeten we verkopen? Welke partners hebben we daarvoor nodig? Wat moeten we eigenlijk zelf doen en wat kunnen we anderen laten doen? Waar moeten we ons echt zelf op onderscheiden? En dan heb ik het nog alleen maar over bestaande klanten, waarvan we dachten dat we ze toch al een beetje kenden; nee dus, helaas. Laat staan dat we ook nog nadenken over de potentiële klant, de suspects, prospects en leads. Die kennen we helemaal nog niet. En nu dan? Eigenlijk moeten we voor iedere klant en voor iedere prospect een strategisch account plan maken. Tja, nou wordt het toch wel ingewikkeld. Eigenlijk moeten we het antwoord op bovenstaande vragen en nog vele andere vragen weten. Maar niet alleen dat, we moeten de antwoorden ook leren gebruiken. We weten impliciet eigenlijk best wel veel, maar we weten niet dat we dat weten. Onze operationele mensen met het contact op de werkvloer hebben wel oren en ogen en zien veel, maar geven dat zelden door en doen er niets mee. Dat is toch ook niet hun taak? Als het in iemands hoofd zit, dan kunnen we het nog niet altijd gebruiken. En zijn we in staat antwoorden te vergelijken over klanten heen? Antwoorden vertalen naar trends, ontwikkelingen en visie. En van daar naar onderzoek en ontwikkeling; naar cross, deep en up selling; naar innovatie en new business development; naar veranderingen in ons bedrijf, naar verandering van onze rol en positie misschien zelfs wel. Van productleverancier naar dienstenleverancier wellicht. Van verkoop naar gebruik. Van sale naar lease. Van verkoopovereenkomst naar SLA’s (Service Level Agreements). Van het onderhouden van een klant-leverancier verhouding naar het bouwen van echte relaties, van gelijkwaardige partnerships.  En van daar naar samenwerking en naar samen delen. Daarna wordt het weer samen vermenigvuldigen. En daar ging het toch om. Opbrengst en winst herinvesteren en nog meer opbrengst. Echt creëren van meerwaarde en van meer waarde.

Het bericht Help, een klant! verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

Waar ik persoonlijk een paar jaar geleden nog naar design en creatieve industrie keek als iets vaags en onbegrijpelijks is in die sector heel veel gebeurd en valt er veel van te leren. Dat ligt natuurlijk ook aan mezelf, maar er is ook echt iets aan de hand in deze creatieve sector. Als je bijvoorbeeld kijkt naar duurzaamheid dan lijkt het wel of dat woord in die sector is uitgevonden. Het is voor vele ontwerpers een conditio sine qua non. Niet duurzaam is geen optie. Of wat te denken van hergebruik van materialen? Alles wordt hergebruikt en alles krijgt een tweede of derde leven. Met creativiteit en wil is er heel veel te bereiken. Het mooiste, en waar ik eigenlijk nog het meeste van onder de indruk ben, is wel de wijze waarop de sector, of beter gezegd de mensen in deze sector, zich organiseert. Samenwerken is een vanzelfsprekendheid; zit in de genen lijkt het wel; in ieder geval weet men niet beter en is het de normaalste gang van zaken! Zonder dikke contracten, zonder juristen, zonder moeilijk en ingewikkeld te doen. Maar ook zonder bij te houden of ze wel allemaal evenveel geven en nemen. Geen grote administratieve overhead en boekhoudingen; geen afrekeningen en verrekeningen op het eind. Nee, een designer ziet het als: “Ik durf te delen, ik durf te geven, ik durf iets voor jou te betekenen en ik durf te participeren. Want ik weet dat ik dan ook zelf direct of indirect beter wordt en dat ik straks mag ontvangen, mag meedelen en mag nemen”. Hij (of zij) ziet het als: “Misschien nu meteen, misschien straks pas, maar het komt goed. Ik zit zo in elkaar en zo zitten de anderen in elkaar, dus dat komt goed.” Het vertrouwen in elkaar is groot. En dat wordt dan dus ook versterkt en zelden beschaamd. Goed voorbeeld doet goed volgen. In deze sector worden machines en gereedschap gedeeld, kennis en ideeën gedeeld, ruimte en gebouwen gedeeld, zelfs mensen en capaciteit wordt gedeeld. Letterlijk alles wordt gedeeld! Heeft de een de opdracht, dan helpen drie anderen die capaciteit over hebben mee in de realisatie en andersom. Heeft de ene ontwerper een nieuw materiaal ontdekt, dan wordt het verwerkt in de kruk van de ander en samen maken ze een nieuw product. Mensen lijken ook nauwelijks waarde te hechten aan het hebben van dingen, maar vooral aan het, samen of alleen, kunnen realiseren van (nieuwe) dingen. Het lijkt ook wel of winst niet belangrijk is als zodanig, want alles wordt weer geherinvesteerd in de volgende gezamenlijke stap. Prachtig om te zien hoe dit gebeurt en hoe hier een hele andere en nieuwe economie ontstaat. Hoe nieuwe design collectieven worden gevormd. Of misschien gaat het daarmee wel terug naar oude coöperatieve structuren zoals onze grootouders vroeger al kenden en waarmee sommige sectoren zelfs heel groot zijn geworden. Structuren zonder veel bureaucratie, zonder veel regels, zonder overhead, zonder een centrale macht. Er is een enorm zelf organiserend en zelf sturend vermogen en daarmee blijven de kosten extreem laag en wordt de multiplier van je eigen inbreng enorm verhoogd. Daarmee wordt het ook ongelofelijk makkelijk om iets nieuws te realiseren. Grappig is eigenlijk ook om te zien dat niets mislukt, want dat is dan wel weer ergens anders nuttig en bruikbaar en dus, als je tenminste deelt, wel degelijk gelukt. Ook dat is natuurlijk super duurzaam. Duurzaam op een niveau dat voor veel andere sectoren ondenkbaar is. Heel veel ondernemers en heel veel andere sectoren kunnen hier veel van leren. De basis principes en “rules of the game” zouden heel veel waarde kunnen hebben voor andere sectoren. De creatieve sector zou met het overdragen van deze principes zelfs geld kunnen verdienen. Eigenlijk kun je daar misschien wel weer een nieuwe dienst op baseren. Maar ja, geld verdienen is voor deze mensen niet de drijfveer toch …?  

Het bericht Nieuwe coöperaties verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

“Wij van Wc-eend adviseren Wc-eend”   Op dit moment ben in Italië voor een project. Ik ben ongelooflijk enthousiast over TopJob, helaas weet ik dat dit vaak niet goed werkt. Wij van WC eend adviseren WC eend, heeft nauwelijks effect. We krijgen vele mooie reacties en zijn erg blij met onderstaande mooie review over TopJob: Hier twee quotes uit een review over TopJob: ‘De cursus van Robert Benninga is een prima cursus die goed stapsgewijs in elkaar zit. In de eerste instantie lijkt het misschien niet iets wat je zoekt om een baan te vinden, maar de insteek die Robert doet zal daar naar onze mening wel degelijk een enorm positieve bijdrage aan hebben. De cursus leert je vooral hoe je je kansen enorm kan vergroten en hoe je in het totaal plaatje beter naar voren kan komen. Wie zal er eerder aangenomen worden: Een leuk persoon die zelfverzekerd is, weet wat hij of zij wel of niet wil en weet wat zijn of haar doelen zijn en hoe ze die wil bereiken en als kers op de taart hier ook nog eens lekker bij in zijn of haar vel zit.’ - Nathan van PPreviews .nl   Meer informatie over TopJob? Klik hier  ‘De prijs van het totale pakket is €97,- euro. In de eerste instantie leek ons dat redelijk veel, maar na het bekijken van de cursus vinden we die prijs prima op zijn plaats. Het had in onze ogen zelf wel iets meer mogen kosten voor de compleetheid van deze cursus. De informatie die gegeven wordt samen met de opdrachten doet ons sterk denken aan een seminar die je als professional zelf bijwoont en waar een veelvoud hiervan gevraagd wordt.’ - Nathan van PPreviews .nl Meer informatie over TopJob? Klik hier Bekijk hier de bijhorende video ‘Wij van WC-eend adviseren WC-eend’ >>  

Het bericht Wij van WC-eend adviseren WC-eend verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

We rollen van de ene naar de ander crisis. Zien we al tekenen van herstel of is het nog kwakkelen? Ik zie organisaties die het moeilijk hebben, maar ook organisaties die het erg goed doen. Dit is overigens niets nieuws. In tijden van crisis zijn deze verschillen altijd zichtbaar. Ook tijdens de crisis van 2000 waren er organisaties die goede resultaten lieten zien. Wie doet het goed en wie niet? Een handleiding voor succes is niet op internet te vinden. Toch zie ik verschillen tussen ondernemers en ondernemingen waar we lering uit kunnen trekken. Zo sprak ik laatst een ondernemer die stelde de huidige crisis te gebruiken “om orde op zaken te stellen”, zodat hij er straks “klaar voor is als het weer aantrekt”. Vrij vertaald: vooral bukken en wachten totdat de storm is overgewaaid. Men gaat ervan uit dat de oude tijden wel weer terugkomen en dat het succes ook weer komt. Zou het echt zo gemakkelijk zijn? Ik noem dit “bunkergedrag”. Een voorbeeld hiervan zijn de bunkers die onze zuiderburen langs de diverse kanalen in België hebben geplaatst. Deze zijn na de Eerste Wereldoorlog gebouwd. Aan het begin van die oorlog wilde Duitsland naar Frankrijk en wandelend door België ging dat erg snel. De Belgen waren verrast en snel overrompeld. Dat moest een volgende keer worden voorkomen.  Niet alleen Belgen is dit overkomen. In Nederland is ook ooit een waterlinie gebouwd om de Spanjaarden tegen te houden. Hetzelfde zie je nu bij organisaties die de oorlog hebben verloren, geen antwoord weten en zich terugtrekken door bunkers te bouwen. Vooral om te voorkomen dat ze de slag die ze zojuist hebben verloren, nooit meer zullen verliezen. En afsluitend: om klaar te zijn voor de volgende slag. Geachte ondernemer, deze slag, deze oorlog komt nooit meer terug op de manier die je gewend bent! Door de crisis zijn er nieuwe concurrenten en nieuwe spelregels gekomen. Je enkel klaarmaken om beter beslagen ten ijs te komen voor een reeds verloren veldslag heeft geen enkele zin. Je concurrenten halen je links en rechts in. Ik zie nieuwe markten, nieuwe spelers, die met een onderscheidende identiteit markt maken en marktaandeel pakken. Zij denken er niet aan een bunker te bouwen, maar kiezen ervoor om met rubberbootjes het kanaal over te steken om traditionele concurrenten de loef af te steken. Aan u de keus: in de bunker blijven of toch het kanaal over?

Het bericht Bunkers en rubber bootjes verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

Soms besef je niet wat je hebt omdat je maar doorgaat in je dagelijkse tempo en ritme. En dat is prima. Daar is helemaal niks mis mee. Mensen hebben structuur nodig in hun leven en dit zorgt voor overzicht en rust in je hoofd. Maar soms heb je van die momenten dat je ineens weer beseft hoe goed je het hebt, hoe blij je bent of hoe gelukkig je bent. Afgelopen week had ik een vergelijkbaar moment. Tijdens een combinatie van een presentatie en sportquiz met Ben van der Burg zei een klant tegen me: “Ik ga jouw baan overnemen!”. Ze vertelde me dat ze vond dat ik een leuke baan had en mocht samenwerken met leuke mensen. Ineens had ik weer het besef: ja ik heb echt een leuke baan! De sprekers waarmee we samenwerken zijn leuke, spontane en inspirerende mensen. Het belangrijkste vind ik nog: gewoon zo lekker ‘normaal’ gebleven. Daar houd ik van!   De rest van de avond verliep heerlijk. De mensen genoten van ultieme sportbeelden tijdens de sportquiz. Ik liep rond en genoot van de avond. En ineens was het stil! Echt muisstil! Ik keek op van mijn telefoon, waar ik net mee twitterde over hoe leuk het was en zag hoe iedereen in de zaal ademloos keek en luisterde naar de beelden van Epke Zonderland op de Olympische Spelen in Londen. Heel even schrok ik, maar al snel had ik door dat de mensen geobsedeerd waren door de beelden. Achteraf bleek dat men dit het mooiste beeld van deze avond vond en dat dit beeld hen het meeste was bijgebleven. Laatst hoorde ik een spreker zeggen: “Je moet ook genieten van het leven en je successen vieren. Het leven is soms maar kort”. Ik sluit me volledig aan bij deze uitspraak.  

Het bericht En ineens was het stil…. verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

Veel jonge leraren willen dit mooie beroep verlaten. Eén van de redenen is de betweterige, bemoeizuchtige houding van ouders. Het lijkt wel of ouders in hun kinderen potentiële Nobelprijswinnaars zien die tot meerdere eer glorie van pa en ma prestaties moeten leveren die hun talenten ver te boven gaan. Waar kan dit toe leiden? Mijn eerste baan was leraar algemene economie aan een middelbare school. Meteen werd ik als 24-jarige, mentor van een 4 havo klas. Daarin zat een jongen die ik Peter zal noemen. Peter was twee koppen groter dan de rest en was reeds twee keer blijven zitten. Ik bouwde een vertrouwensband met hem op en het bleek dat hij zeer ongelukkig was. Hij moest met name van zijn pa de havo afmaken. Zijn ideaal was echter een horeca diploma halen en een bruine kroeg starten. Hiervoor was hij volgens mij in de wieg gelegd. Frustraties kropten zich op en op een avond heeft hij al het meubilair, dat grijpbaar was in de mooie villa thuis, door de ramen naar buiten gegooid. De glasscherven waren een metafoor voor een verscheurd leven waarin voor zijn eigen passie en mens zijn te weinig plaats was.  Mijn les voor de eeuwigheid: laat kinderen zichzelf zijn en hun eigen leven scheppen vanuit hun hart en ziel. Liever een gelukkige loodgieter dan een ongelukkige tandarts. Kinderen worden niet geboren om jouw ego als ouder te upgraden. De taak van de ouder is om kinderen te begeleiden om vanuit hun authentieke kracht gelukkig te worden. Slaag je daarin, dan heb je op de koop toe ook gelukkige ouders. 

Het bericht Ieder kind een Nobelprijswinnaar verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

De afgelopen weken schreef ik over de voorbereidingen van de Kilimanjaro beklimming. Vorige week was het zover, samen met 25 andere deelnemers ben ik de klim aangegaan. En het ging goed! Zesentwintig mensen met uiteenlopende achtergrondzijn in staat gebleken om met behulp van de Wim Hof Methode (WHM) hoogteziekte onder controle te brengen en hebben we in 48 uur (dus twee dagen in plaats van drie) de 5895 meter hoge Kilimanjaro beklommen. Iets wat door experts voor onmogelijk werd gehouden. De Nederlandse Klim en Bergsport Vereniging gaf ons een negatief advies en verschillende expeditie artsen achtten het onmogelijk. Het gemiddelde slagingspercentage tot het hoogste punt Uhuru peak is 41% bij een normale beklimming. Op deze top is er minder dan 50 procent van het zuurstof dat op zeeniveau aanwezig is. Een klimmer die omhoog gaat, heeft normaal gesproken zeker 5-7 dagen nodig om te acclimatiseren. Naarmate men hoger dan 3000 meter stijgt, neemt het risico op hoogteziekte exponentieel toe. Dit begint doorgaans met hoofdpijn, duizeligheid en verwarring, en kan leiden tot long -en hersenoedeem en zelfs de dood. Om deze reden wordt de Kilimanjaro zelfs door de meest ervaren bergsporters normaal gesproken in vijf tot tien dagen beklommen.Allemaal bereikten we zonder grote problemen de eerste top (Gilman’s Point; 5681 meter). Twee van de deelnemers (65 en 48 jaar) vonden het daar welletjes en gingen weer naar beneden. De overige 24 stootten door naar het hoogste punt: Uhuru Peak (5895 meter). Elf van ons kwamen bovendien slechts gekleed in korte broek boven. De gevoelstemperatuur lag op de top rond de -20 graden Celsius. Wetenschapper Geert Buijze was deelnemend arts tijdens de expeditie. Hij zegt: “Het geheim zit hem in de Wim Hof Methode (WHM). Door de combinatie van focus-, ademhaling- en koude training waren de deelnemers in staat hoogteziekte onder controle te krijgen. Wat ik op de berg heb ervaren zou medisch wetenschappelijk onmogelijk zijn. Door het toepassen van de WHM zijn de deelnemers in staat geweest om beginnende symptomen van hoogteziekte volledig te onderdrukken, op een veilige manier. Dat kan baanbrekend zijn voor de toekomst van de bergsport en geeft aanleiding voor verder onderzoek.” De deelnemers van de expeditie zijn allemaal mensen zonder noemenswaardige ervaring in de bergsport, tussen de 29 en 65 jaar oud. Enkelen van hen met een extra persoonlijke missie die verband houdt met hun ziekte. Anna Chojnaka, een deelnemende ondernemer vertelde na de expeditie: “Ik heb multiple sclerose (MS). Vijf jaar geleden zei mijn arts dat ik rond deze tijd in een rolstoel zou zitten. Niet lang daarna ontmoette ik Wim Hof. Moet je me nu eens zien, in twee dagen beklom ik Kilimanjaro!” Ook Mathijs Storm, een jurist met de ziekte van Crohn is tevreden: Een paar weken geleden had mijn zoontje van 4 nog een vader die ziek was. Nu heeft hij een vader die in twee dagen de hoogste vrijstaande berg ter wereld heeft beklommen! Deelnemer Henk van den Bergh uit Blaricum spant de kroon, hij is chronisch reuma patiënt. Tijdens het jaar training voor de expeditie zakten zijn waarden van 30% naar 2%, zijn neuroloog staat voor een raadsel. Wat hebben we nu bewezen met deze missie? Ten eerste dat een groep onervaren bergbeklimmers met gebruik van de WHM zomaar in twee dagen de hoogste berg van Afrika kan beklimmen. Door onze ademhaling op niveau te houden, het zogenaamde ‘Hoffen’(zie vorige artikel) waren we in staat om beginnende verschijnselen van hoogte ziekte onder controle te houden. We willen hiermee een lans breken voor deze alternatieve geneesmethode zodat er meer wetenschappelijk onderzoek naar gedaan gaat worden. Hoogteziekte wordt onbehandelbaar geacht. Er zijn wel medicijnen als Diamox waarmee je het kunt onderdrukken maar ook met die medicijnen kun je het gewoon krijgen. Een methode die de oncontroleerbare hoogteziekte onder controle houdt, die kan ook werken voor andere aandoeningen is de redenering. Het mooie van de WHM is dat er geen pillen of poeders aan te pas komen. De drie onderdelen: concentratie, ademhalingstechnieken en leren omgaan met kou kan ieder mens ontwikkelen. Ook Wim Hof is overweldigd: “Tot dit moment dacht de wereld dat alleen ik in staat was om extreme koude en hoogte te trotseren. Deze helden hebben laten zien dat iedereen kan wat ik kan.” Hof pretendeert niet dat hij een wondermiddel heeft ontwikkelt. “Wat mijn methode doet, is mensen in staat brengen om lichaam en met name het zenuwstelsel diepgaand te beïnvloeden. Mensen zijn in de loop van de tijd vergeten hoeveel ze eigenlijk met hun eigen lichaam kunnen en zijn afhankelijk van pilletjes en poeders. Ik wil mensen laten zien dat ze die niet altijd nodig hebben en veel meer zelf kunnen!” Hof concludeert: “Van hoogteziekte werd altijd gedacht dat het zelfs met medicijnen niet te voorkomen is. Als deze aandoening op eigen kracht gecontroleerd kan worden, wat is er dan nog meer mogelijk?” Voor mij persoonlijk was het een prachtige ervaring. Ik werkte tijdens de missie intensief samen met deelnemend arts Geert Buijze, hij zorgde voor de fysieke ondersteuning, ik was er voor de geestelijke steun. Gedurende de pauzes overdag en ’s avonds in de hutten waren Geert en ik druk met het geven van behandelingen en sessies. De combinatie van anderen omhoog helpen en tegelijkertijd je eigen doel niet uit het oog verliezen was behoorlijk uitdagend. Het is gelukt. Uiteindelijk kwam ik in korte broek boven. Je kunt je voorstellen dat dit een onbeschrijfelijk gevoel gaf. Onderweg maakten we veel mee met elkaar, met de bijna 60 dragers, gidsen en koks die bij ons waren en met de berg. Van prachtige wandelingen door zonnige vlaktes tot hagelbuien en steile hellingen.      

Het bericht In korte broek de Kilimanjaro op, het kan echt! verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.

Inmiddels werk ik ruim 2 jaar bij de TeeuwenGroep. Ik ben bij vele bijeenkomsten geweest en heb al heel wat sprekers gezien. Wat me het meest fascineert aan een spreker is de echtheid van hem of haar. Iemand die écht is en passie en plezier heeft in zijn werk. En nog belangrijker, deze passie ook deelt en uitstraalt!  Een tijdje geleden heb ik dit ervaren tijdens een ledenbijeenkomst van de Rabobank bij een onze nieuwe spreker Ben van der Burg. Voorafgaand aan zijn presentatie was er een ledenvergadering waarin allerlei zaken aan bod kwamen zoals jaarcijfers, diverse ontwikkelingen, mogelijke fusies etc. Ben was de afsluiting van deze avond en bezorgde de zaal een dosis energie en een wervelende presentatie met lokale onderwerpen hierin vermengt.  Hij gaf de leden een presentatie over de toekomst van de wereld. Onderwerpen zoals digitalisering, participatie-samenleving, nieuwste innovaties en zijn schaatscarrière vlogen je om de oren. Ik heb hardop gelachen en genoten. Na afloop sprak ik Ben en complimenteerde hem voor zijn energie en passie voor zijn vak. Ben is een vroege vogel. Later in die week zag ik hem ’s ochtends op tv bij WNL Vandaag de Dag terwijl ik net mijn ogen opende. De reactie van Ben hierop was: “Zo en toen schrok jij je kapot toen je mij zag!”. Haha! Ik ben blij om te mogen samenwerken met fijne collega’s en sprekers. 

Het bericht Gewoon écht zijn verscheen als eerst op Teeuwengroep - Sprekers Architecten.