On vit ici , On Bosse ici , On reste ici…

mais pas sans droits !

Marche des sans papiers

Pour :

• Une réponse positive pour les sans-papiers en attente
• L’octroi d’un permis C pour les personnes qui ont fait une demande sur base de contrat de travail
• L’accès à la régularisation pour ce grand nombre de sans papiers exclus de la campagne 2009
• Une solution aux tracasseries techniques et quotidiennes dont sont victimes les sans papiers

Et…

pour avoir un entretien avec le ministre Wathelet avec une délégation de SPBelgique

Quand ?

Le 11 Mai 2011 à 12h  Départ place de la Bourse

Het doel is mensen zonder wettig verblijf en precaire verblijvers te informeren en te oriënteren over diverse thema’s: verblijfsrecht, gezondheidszorg, vrijwillige terugkeer…

De groepsessies duren meestal een 10-tal weken. Tijdens deze sessies worden cursisten begeleid in hun hulpvragen.

Deelnemers bezoeken organisaties in Gent met een gepast hulpaanbod en kunnen ook participeren aan ontmoetingsactiviteiten.

Inschrijven

ING vzw

Koopvaardijlaan 3, 9000 Gent 

GSM: 0488 368 479

Telefoon: 09 224 17 18

Email: mensenzonderpapieren@ingent.be

Dowload Steenrock Affiche

La politique belge d’immigration et les procédures de légalisation des immigrés sont kafkaïennes. Dans un pays sans gouvernement, les sans-papiers survivent dans le dénuement et la précarité totale, sans savoir vraiment comment pouvoir régulariser leur situation. Ultime recours: manifester.

Ils étaient une centaine vendredi, souriants bien qu’exaspérés, débordant d’énergie, chantant à tue-tête des slogans que l’on entendra souvent dans les mois à venir. Défiant l’austère profil du World Trade Center II de Bruxelles, siège de l’Office des Etrangers, le mouvement “Sans-papiers Belgique” s’était donné rendez-vous le 1er avril au pied de l’édifice pour protester contre la pseudo-campagne de régularisation lancée par le gouvernement Van Rompuy… en 2009.

Cette série d’instructions, destinée à assouplir les critères de régularisation, est une “mauvaise blague”, selon Anas, le porte-parole du groupe: “C’est pourquoi nous avons choisi le 1er avril pour relancer le mouvement”.

Incertitude juridique

Cette campagne est l’aboutissement de dix ans d’incertitude juridique. Jusqu’en 2009, la politique de l’immigration en Belgique était régie par la loi, plusieurs fois modifiée, du 15 décembre 1980 sur l’accès au territoire national, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers. S’appuyant sur ce cadre juridique, une première vague de régularisation a lieu en 1999. Mais en 2004, un arrêt du Conseil d’Etat définit les procédures de régularisation comme un exemple d'”arbitraire institutionnalisé”. Une nouvelle loi est donc impérative, mais le gouvernement préfère éviter tout débat au Parlement sur un sujet jugé explosif.

Au lieu d’opter pour une loi, un arrêt royal ou même une circulaire, le gouvernement préfère tenter de combler le vide juridique par une simple “note d’instruction”. “Soit l’échelon le plus bas dans la hiérarchie juridique” expliquait recemment Alexis Deswaef, du Cabinet d’avocats du quartier des Libertés, qui soutient les sans-papiers. Note d’instruction annulée quelques mois plus tard par le même Conseil d’Etat, “car les lois ne peuvent être modifiées que par d’autres lois”.

Absurde

C’est donc dans un contexte d’insécurité juridique totale que le gouvernement de Van Rompuy a élaboré en juillet 2009, une série “d’instructions” assouplissant les critères de régularisation.

Du moins en théorie. Dans la réalité les nouveaux critères confinent à l’absurde. La note distingue les demandeurs d’asile des autres sans-papiers. Ces derniers ont eu seulement trois mois – du 15 septembre au 15 décembre 2009 – pour présenter une demande de régularisation. Ils devaient démontrer un “ancrage local durable” et avoir séjourné au moins cinq ans sans interruption en Belgique, en ayant fait des “tentatives crédibles” pour obtenir un titre de séjour. Autre possibilité: avoir séjourné au moins deux ans et demi et pouvoir produire une copie de contrat de travail.

Des dossiers traités après une longue attente

Lorsqu’on vit dans l’illégalité et la crainte d’être expulsé, remplir ces conditions est tout sauf évident. Comment prouver que le séjour a été ininterrompu ? Ou obtenir un contrat de travail quand on est employé au noir ? A tout cela s’ajoute le retard dans le traitement des dossiers. denonce “Sans-papiers Belgique”.

“Il y a des gens qui sont en Belgique depuis huit ans, qui ont fait la demande et qui attendent toujours une réponse. La vérité, c’est qu’on préfère garder les sans-papiers dans la clandestinité”

Du côté de l’Office des Etrangers, on se défend en évoquant le manque de ressources et en soulignant qu’environ 20.000 dossiers ont été traités en 2010. Mais les autorités ne peuvent nier la réalité : la lenteur des procédures aiguise le problème de l’accueil des immigrés, notamment des demandeurs d’asile.

Lutter contre les préjugés

Les centres de rétention – dont le film belge Illégal a montré la terrifiante réalité quotidienne – sont régulièrement des foyers de révoltes ou de manifestations (la plus récente a été organisée hier, à Vottem). Et la désinformation alimente la crainte et les préjugés de l’opinion publique, comme l’a bien démontré le Ciré (Coordination et initiatives pour réfugiées et immigrés) dans un rapport publié en février 2011.

Les partis qui négocient un accord fédéral depuis dix mois sont prévenus : le prochain gouvernement ne pourra pas ignorer les appels des associations engagées aux côtés des sans-papiers.

Eerst gepubliceerd op MyEurope

Blommaert haalt in dit boek het bestaan van ‘de linkse kerk’ onderuit en toont aan dat de creatie ervan door de rechtse kerk niet zonder reden heeft plaatsgevonden. De bewuste polarisering geeft de rechtse kerk een duidelijke tegenhanger waar alle pijlen op gericht kunnen worden en waar bij gebrek aan beargumenteerde verwerping er tot een snelle diskwalificatie van het andere kamp kan worden overgegaan.

Er is geen linkse Bijbel, niet één bron voor linkse standpunten. Er zijn wel principes met gevolgen die in dit boek worden aangehaald om aan te tonen dat wie zich inzet voor de vrijheid, de gelijkheid en de emancipatie van de mensen eenzelfde doel zou moeten nastreven.

Jan Blommaert is Hoogleraar Taal, Cultuur en Globalisering aan de Universiteit van Tilburg, en Directeur van Babylon, Center for the Study of the Multicultural Society aan dezelfde universiteit. Hij schreef samen met prof. dr. Jef Verschueren onder andere: Het Belgisch Migrantendebat, Antiracisme, Van blok tot Bouwsteen en Debating Diversity. Daarnaast is hij de auteur van verschillende boeken zoals: Discourse, Ik stel vast, De crisis van de democratie en zijn laatste pennevrucht: The Sociolinguistics of Globalization.

Exequel Masucal keerde in maart terug naar de Filipijnen. Aanvankelijk zouden alleen zijn vrouw en kinderen teruggaan. Vanwege de jonge leeftijd van zijn kinderen en het gevaar van de reis, met name bij de grensovergang, besloot hij uiteindelijk mee te gaan.

Masucal begon vijftien jaar geleden als computertechnicus bij een Libische werkgever. In 2005 begon hij een eigen zaak in kantoorartikelen. Met zijn gezin leidde hij een comfortabel leven in Tripoli. Maar van het ene op het andere moment veranderde dat. Masucal is zijn huis, zijn bedrijf en zijn persoonlijke bezittingen kwijt. Ook kan hij niet meer bij zijn spaarrekening.

“We hebben alles achtergelaten. Bijna alle Filipijnen die uit Libië zijn vertrokken, moesten alles achterlaten. Ze hebben alleen hun kleren nog. Als je een grote tas bij je had, moest je die inleveren bij de grens”, zegt Masucal. Mobiele telefoons en laptops werden soms in beslag genomen “uit veiligheidsoverwegingen.”

Depressief

Het gezin deed mee aan een vrijwillig repatriëringprogramma en vertrok met een door de overheid gecharterde veerboot vanuit Oost-Libië naar het Griekse eiland Kreta. Vanaf Kreta ging een speciale vlucht van Philippine Airlines (PAL) naar de Filipijnen.

Sinds de aankomst op 10 maart verblijft het gezin bij de ouders van Masucal in Rizal, twintig kilometer ten oosten van de hoofdstad Manilla.

“Ik heb andere migranten die zijn teruggekomen gesproken en zij zijn echt depressief. Ze hebben nog geen werk en konden bijna geen geld meenemen. Sommigen overwegen weer terug te gaan, dan hebben ze in ieder geval weer inkomsten”, zegt Masucal.

“In het Medisch Centrum in Tripoli zijn bijna alleen nog Filipijnse verpleegkundigen”, zegt Mascual. “De Europeanen en verpleegkundigen met andere nationaliteiten zijn allemaal vertrokken tijdens de eerste week van de crisis.”

Volgens de Filipijnse autoriteiten zijn nog ongeveer 1600 van de meer dan 2000 Filipijnse verpleegkundigen in Libië. De helft daarvan zit in Tripoli.

Salarisverhoging

Veel migranten van de Filipijnen is een salarisverhoging beloofd als ze bleven, zegt het Filipijnse ministerie van Buitenlandse Zaken. Anderen kregen te horen dat ze hun gratificatie kwijt zouden raken, als ze zich niet aan het contract hielden.

Mensenrechtenorganisatie Amnesty International maakt zich zorgen over de veiligheid van de duizenden migranten die in Libië zijn gebleven. “Het besluit om te blijven vanwege de hogere salarissen, laat zien hoe wanhopig sommige Filipijnen groenere weiden in het buitenland zoeken, ondanks de risico’s”, zegt Aurora Parong, directeur van Amnesty op de Filipijnen.

Oorspronkelijk gepubliceerd op de De Wereld Morgen

Op 1 april 2011 organiseede de beweging Sans-Papiers Belgique (SPBelgique) een actie voor Dienst Vreemdelingenzaken om de ontgoochelende regularisatiecampagne van 2009 aan te kaarten. Volgens het collectief was deze campagne om verscheidene redenen een (sl)echte aprilgrap.

Anderhalf jaar na de regularisatiecampagne, wachten duizenden mensen nog steeds op een beslissing over hun dossier. Een lange wachttijd die de precaire leefsituatie van mensen zonder papieren alleen maar versterkt en bijgevolg hun toegang tot fundamentele basisrechten ontzegt (recht op vorming, op werk, op vrij verkeer, …).

Dienst Vreemdelingenzaken verklaarde dat in 2010, 22.620 dossiers werden behandeld. Dit cijfer omvat echter niet louter de aanvragen die binnen de regularisatiecampagne van 2009 passen. Bovendien neemt de achterstand toe, zoals staatsecretaris Melchior Wathelet (cdH) vorige week in de Commissie Binnenlandse Zaken toegaf.

Nog prangerder, is de absurditeit van de regularisatiecriteria. Vele personen, die een aanvraag indienden op basis van een verblijf van 5 jaar, kregen een negatieve beslissing met het argument dat hun ondernomen pogingen om uit de clandestiniteit te komen (de geloofwaardige pogingen) onvoldoende waren. Welke poging is geloofwaardiger dan zijn gegevens doorgeven aan de autoriteiten – wat neerkomt op zich aangeven– om deze wil aan te tonen?
De regularisatie op basis van een werkcontract is eveneens een totale mislukking: slechts ongeveer 1000 werkvergunningen werden in 2010 toegekend. Bovendien klaagt SPBelgique het precaire statuut van de werkvergunning B aan, die de werkernemers niet tegen uitbuiting beschermt.

Andere meer technische problemen (wijkagenten die een woonstcontrole vergeten te ondertekenen of uit te voeren, dossiers die verloren raken tussen gemeente en Dienst Vreemdelingenzaken, e.a.) benadrukken bij vele mensen zonder papieren het gevoel dat zij als aprilvis gebruikt worden.

Al deze “grappen” getuigen van bijzonder slechte smaak, gezien de gevolgen voor de individuen die zich achter deze dossiers bevinden. De vraag die men zich moet stellen is dus of een staatsinstelling het recht heeft het leven van duizenden mensen tot een grap te herleiden?

Woordvoerder (franstalig): Anas 0492/060728
Nederlandstalig contactpersoon: Maaika 0498/399393

Het was duidelijk dat de groep al heel wat onderlinge gesprekken had gehad. Ze waren vast besloten een hongerstaking te beginnen, maar hadden nog geen plaats om in hongerstaking te gaan. Geneeskundige begeleiding was ook niet echt geregeld. De afgevaardigde van CTSP wees er ook fijntjes op dat ze ook nog geen eisen hadden geformuleerd.

De hongerstakers in de Kartuizerstraat hadden wel duidelijke eisen en sleepten een oranje kaart (tijdelijke verblijfsvergunning om medische  artikel 9ter vreemdelingenwet) uit de strijd. Maar veel konden ze daar ook niet mee aanvangen.

Ook onder de weinig talrijke aanwezige Belgen was de bezorgdheid groot voor een onbezonnen actie. Zo werd de burgemeester van Gent in het vizier genomen, terwijl hij totaal niet kan veranderen aan de stugge houding van de Dienst Vreemdelingenzaken.

Er was duidelijk ook onenigheid in de groep. Kamal en zijn maats hadden totaal geen zin in een hongerstaking, maar waren daar wel gekomen om iets te doen aan hun uitzichtloze toestand. Allemaal hadden ze een regularisatie aanvraag lopen artikel 9bis 2.8B, duurzame lokale verankering met arbeidscontract. Een aantal mensen riep op om zich aan te sluiten bij de nationale actie, die al in Brussel gepland waren die om dezelfde reden in beweging gekomen zijn.

Na een tumultueuze vergadering werd besloten om volgende week donderdag 7 april terug bijeen te komen in Trafiek Haspelstraat 37 in Gent terug bijeen te komen om 18h. Er zal soep en brood zijn beloofde Hilde nog.

Lees ook “Waarom de mensen zonder papieren het wachten beu zijn“

Het VN-vluchtelingencommissariaat (UNHCR) schat dat 700.000 tot 1 miljoen mensen al gevlucht zijn uit Abidjan, vooral uit de noordelijke voorsteden, die bekend staan als bolwerken van oppositieleider Alassane Ouattara. Abidjan telt bijna drie miljoen inwoners.

Ivoorkust is al sinds eind 2010 in een zwaar conflict verwikkeld. Ouattara won toen de presidentsverkiezingen maar Laurent Gbagbo, staatshoofd sinds 2000, verwerpt de resultaten. Beide politici hebben zich tot president uitgeroepen. Ouattara wordt door de internationale gemeenschap erkend als winnaar van de verkiezingen.

Duizenden jongeren in Abidjan beantwoorden de oproep om zich bij de troepen van Laurent Gbagbo aan te sluiten. Gisteren (zaterdag) verzamelden vijftienduizend jonge aanhangers van Gbagbo voor het presidentiële paleis in Abidjan.

Tijdens een eerdere protestmars tegen Gbagbo begin maart 2011 in de straten van Abidjan. werden minstens zes vrouwen gedood.

Exodus uit Abidjan

De exodus uit Abidjan kwam in een stroomversnelling na 18 maart. Bij een mortieraanval op een markt in de noordelijke voorstad Abobo vielen toen dertig doden en meer dan zestig gewonden. Volgens Unoci, de VN-vredesmacht in Ivoorkust, was de aanval het werk van soldaten die trouw zijn gebleven aan Laurent Gbagbo.

Naar schatting honderdduizend mensen hebben hun toevlucht gezocht in kampen en dorpen in het buurland Liberia, ten westen van Ivoorkust. De verwachting is dat de vluchtelingenstroom ook in oostelijke richting, naar Ghana, toeneemt.

De VN telden al 462 doden sinds midden december. De dodentol loopt snel op nu Gbagbo’s aanhangers stadsdelen veroveren waar Ouattara sterk staat. Als er vergeldingsaanvallen komen van Ouattara’s aanhangers, dan is de kans groot dat het land opnieuw in een echte burgeroorlog terechtkomt.

Bronnen: De Wereld Morgen NRC Handelsblad