TenderFeelings

Dank je

2012-04-05T23:13:59Z

In twee honderd en dertig columns “Weg langs de Snelweg” is een leven beschreven. Een leesbare boog van stadsmens naar plattelandsvrouw, van theaterbeest naar roedeldier, van bedrijfsleidster naar huishoudelijke hulp.
Een zoektocht naar Het Huis, tijden van voorspoed en vechten om te bestaan. Lange, vruchtbare zomerverhalen, koude wintervertellingen. Pogingen om op te bouwen, teleurstellingen, nieuwe bronnen van bestaan. Lezers leefden mee, letters vormden verhalen. Terugblikken naar vroeger, kijken op levens van zo maar mannen, vrouwen, kinderen. Eén van de columns werd uitverkoren tot winnend verhaal. Een ander resulteerde in een uitnodiging voor een workshop van een van Nederlands bekendste columnisten.

Sommigen dienden als memorial voor dierbaren of personen die belangrijk waren in een vluchtig bestaan.

Er waren hersenspinsels, beschouwingen, recensies. Vreugde werd gedeeld, verdriet werd gevoeld. Ezelstreken gingen gelijk op met kippengekakel.
De steeds terugkerende, rode draad was niet het aan de wilgen hangen van balletschoen of pollepel, maar onze blonde, harige, viervoetervrienden markeerden de columns veelvuldig met hun steeds belangrijker wordende aanwezigheid in ons bestaan. Hun welzijn nam zo’n grote plaats in dat de avonturen met hen een eigen, reguliere column gingen beheersen.

En dat ging verder: uit louter liefde voor de oudere hond ontstond onze stichting “Golden Age” met een groep van meer dan 185 Face Book vrienden die allemaal onze ideeën aanhangen en die ons steunen. Om oude honden te helpen die een nieuw thuis nodig hebben, die medicijnen of speciale verzorging nodig hebben of die zomaar een baasje zoeken die hun hondse oude -van-dagen belangen behartigen. Ineens floreert er iets vanuit een heel nieuw oogpunt: weliswaar geen winstoogmerk voor ons eigen bestaan, maar wat kunnen we met alle belangstelling, financiële bijstand en andere diverse hulp al veel honden van een goede herfst verzekeren.
Als kroon op onze Golden liefde is daar ook onze Golden Skye. Oplettende lezers weten dat we in het najaar van 2009 met hulp van lieve vrienden een prachtig meisje aan ons roedel hebben toegevoegd, waar zelfs een hele novembernovelle aan is gewijd. De droom was toen om ooit met haar zover te komen dat we ons mogelijk als fokkers op de kaart zouden kunnen zetten. Om nieuw leven poot in poot te laten gaan met de ouderdom. Het avontuur van een zorgvuldig afgewogen oudercombinatie en een natuurlijk resultaat daarvan.
We zijn hondtechnisch gezien geslaagd in deze opzet; dromen zijn uitgekomen. Naast de stichting “Golden Age” die steeds meer bekendheid krijgt, zelfs buiten de grenzen, hebben we een prachtig nest gekregen van Skye, die in alle opzichten voldoet aan wat wij een goede moederhond vinden. Haar amant, de stoere, geestige, knappe Hummer heeft gezorgd voor een geweldig stel nakomelingen en onze eerste schreden op het fokkerspad zijn niet zomaar zorgeloos geweest maar zeker wel bijzonder fascinerend, verrassend en mooi.

En ineens is daar de vooravond van een onherroepelijk afscheid. Nu moet het, als we doorgaan zou het niet goed meer zijn: verlaat het toneel op je hoogtepunt.

Daar gaan we dan. Tender Feelings, een zachte kant van het harde internet. Tender Feelings heb ik de afgelopen vijf jaar opgevat voor de initiatoren, de medebloggers, onze kring van zachte internet-kant-aanhangers. We hebben niet alleen samen geschreven, elkaar deelgenoot gemaakt van onze eigen interpretaties van de zachte kant, maar we hebben ook mooie momenten in elkaars gezelschap meegemaakt. Ik herinner me nog een warme middag in Antwerpen, een weekend vol vriendschap in Friesland, een rode Mini op het erf, een brievenbus, een Paasbezoek van twee stoere dames en zoveel andere beelden ook. Het doek schuift nu definitief dicht.

Tender Feelings, dank je voor wat je voor me was. Lief, belangrijk, een wekelijks referentiepunt om even stil te staan bij de zachte kant.

En ik besluit waarmee ik begonnen ben, want na vijf jaar is dit weer een feit:
Vrijdag I Juni. Een belangrijke dag. Vandaag stop ik met werken.

Levensmotto’s

2012-03-31T20:58:32Z

Mijn belangrijkste levensmotto is "Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan". Er bestaat niet slechts 1 manier om iets voor elkaar te krijgen. Door je niet langer te concentreren op je probleem, maar op de oplossing, is de kans groot dat je een manier vindt om dat te bereiken. Als je een taart moet versieren, en de slagroom is op, dan kan je je heel ongelukkig maken omdat de slagroom op is, maar misschien heb je nog wel voldoende ingrediënten in huis om botercreme te maken. Als het brood op is en je dus geen ontbijt kan maken, dan kan je misschien pannenkoeken bakken. Als je een stukje ijzerdraad nodig hebt om iets vast te binden, dan kan je een half uur zoeken in de garage zonder dat kleine bolletje ijzerdraad te vinden, of je kan een snelbinder nemen.

Er wordt veel minder van je verwacht dan je zou denken. Beleefd zijn of dank je wel zeggen horen daar echter wel bij. Met dankjewel en alsjeblieft draait de wereld ronder. Zeg een gemeend 'voor jou ook' terug als de kassierster in de supermarkt je een goed weekend wenst. Het kost niets maar levert wel een verbaasde blije blik op. Neem de simpelste dingen niet als vanzelfsprekend. Niemand heeft ergens 'recht' op, zonder er dankbaar voor te zijn. Vraag iets vriendelijk.

Je kan je de ganse dag ergeren, maar je bent er niet toe verplicht. Verkeerslichten springen van groen op rood en niet iedereen heeft dezelfde rijvaardigheden als jijzelf.
Soms regent het als je buiten moet, soms regent het niet als het gras al bijna bruin ziet. Dat gebeurt.
Wees blij met wat je hebt ipv te morren op wat je niet hebt. Als de zon een ganse maand schijnt in april en in oktober dan is dat leuk. Als we een killere zomer hebben, vergeet dan niet dat je al een stukje zon gehad hebt.
In oktober is er winteruur en in maart is er zomeruur. Je kan je daar twee keer per jaar over opwinden, maar dat hoeft niet.

Geduld is een schone deugd. Steek niet voor in de rij, jakker de bediende niet af. Als je merkt dat iemand jou voorsteekt, zeg dat dan vriendelijk. Het aantal conversaties die ik al heb mogen voeren met vreemdelingen, gewoon omdat ik laat blijken dat ik hun positie begrijp. Maar ook hoeveel blije gezichten ik al mogen zien heb achter de toog/balie omdat ik begrip toon voor iets waar die persoon ook niets aan kan doen.

Maak niet de rekening van een ander. Iedereen heeft zijn eigen prioriteiten waar ie geld aan uitgeeft. En zolang men niet in jouw zakken zit, zijn dat niet jouw zorgen.

Je afscheid voorbereiden is niet luguber. Er zijn maar 2 dingen die 'moeten' in het leven: sterven en belastingen betalen. Ik heb samen met mijn moeder al dingen besproken over hoe zij die laatste dag graag zou hebben. Gelukkig dat ik het er met haar over had, want het resultaat was totaal anders dan ik bedacht kon hebben. In het normale verloop van het leven is het normaal dat kinderen hun ouders – ooit, nu nog niet – ten grave dragen. Dat is niet luguber. Dat is realiteit.
'Nu de praktische dingen regelen, zodat er op dat moment tijd is voor verdriet'. Ikzelf heb dat ook al heel lang geleden gedaan: Soul Ash Solace. En hoe ik aan dat einde wil komen, ook daar heb ik een mening over.

Weggaan is een beetje sterven

2012-03-26T14:36:36Z

De titel van mijn laatste stukje voor Tenderfeelings is bewust gekozen. De Franse uitdrukking “Partir c’est mourir un peu” drukt inderdaad goed uit hoe ik me voel. Het dubbele gevoel van de laatste weken is in deze paasweek nog extra versterkt. We nemen zo vaak afscheid van dingen zonder er bij stil te staan. Vrienden die uit ons leven verdwijnen, banen die we achter ons laten, nieuwe paden die we inslaan…

De laatste tien jaar is er zoveel gebeurd in mijn leven wat mij veranderde. Ik ben al lang niet meer dezelfde persoon als die aan het begin van deze eeuw. Enkele opvallende wijzigingen zijn mijn burgerlijke staat, het aantal kinderen ten laste, mijn adres, enkele familieleden die heengingen…

Er zijn ook heel wat minder opvallende veranderingen, bijvoorbeeld in mijn karakter. Vroeger was ik een duizendpoot die meer dan 9 uur per dag zat te werken, 7 dagen op 7. Nu draait alles om mijn gezinnetje en heb ik geen behoefte meer om ‘s avonds nog les te geven of in het weekend aan een vertaling te werken. Niet dat ik lui ben geworden, maar ik ga liever met mijn oudste dochter naar de bewegingsschool of naar The Muppets in de bioscoop.

Geld is ook veel minder belangrijk geworden. Als we op het einde van de maand nog wat geld opzij kunnen zetten, dan zijn we al blij. Want een huisje, tuintje, kindertjes…alles kost geld. Het geluk dat je in de plaats krijgt is onbetaalbaar, dus raakt het mijn koude kleren niet.

En nu is het dus tijd om Tenderfeelings te verlaten. Ik zal haar missen en nu en dan nog eens een bezoekje brengen om sentimentele redenen. Een aantal personen die ik via TF heb leren kennen, heb ik al uit het oog verloren. Hopelijk zijn er nog een paar anderen wiens pad mijn leven nog vaak mag kruisen. Maar wees gerust, uit het oog betekent niet altijd uit het hart.

Cirkel van Leven en Dood

2012-04-03T09:44:55Z

Als je naar het universum kijkt zie je dat het heelal en, als gevolg daarvan, de natuur op aarde zich in een constante cirkel bevinden van vergankelijkheid. De seizoenen, de bladeren die vallen, daarna nieuwe knoppen, dood en geboorte. Alles zal ooit verdwijnen en er zal ook altijd weer iets nieuws ontstaan. De inhoud wijzigt en er is soms zelfs sprake van een heftige verandering zoals een ijstijd, maar wederom ontstaat daaruit nieuw leven. De basisbeweging van verdwijnen en ontstaan gaat als een rotsvaste wetenschap altijd maar door.

Dat is aan de ene kant beangstigend omdat je zeker weet dat jouw leven en dat van jouw dierbaren ook tot een einde zullen komen en aan de andere kant troostend, omdat dat maar een 'opervlakkig' einde is van jouw fysieke bestaan op deze aarde. Zoals een gevallen blaadje de humus en mest vormt voor nieuw leven, zo zul jij ook voortleven op een manier waarvan je nu nog niet weet hoe dat zal zijn. Het woord 'leven' is in dit geval misschien niet goed gekozen, omdat men dan doorgaans uitgaat van een 'vleselijk' leven. Ik bedoel dan meer een vorm van voortbestaan. De ultieme vraag natuurlijk is waarom wij hier dan zijn? Waar ontwikkelen we ons dan naar toe binnen die cirkel? En ontwikkelen we ons eigenlijk wel? Is dat wel de bedoeling? Is er wel een bedoeling? En als er een bedoeling is met ons leven op aarde, waarom is die bedoeling er dan? Allemaal vragen waar we ons allen wel eens over buigen of die zijdelings voorbij komen in onze gedachten. Er zijn nog altijd veel meer vragen dan antwoorden en dat is ook niet erg. Misschien is het niet de bedoeling dat we nu, op dit moment, al die antwoorden zouden weten. Misschien is dat wel het doel van onze ontwikkeling en ons bestaan; Door te leven en het groeien van bewustzijn, de zin te achterhalen? Ik weet het niet.

Ik weet wel dat een groeiend aantal mensen probeert om deze wereld een stukje mooier en zachter te maken. Om positiviteit te brengen in een wereld die eeuwenlang bol heeft gestaan van agressie, woede en egoïsme. Zo ook de medewerkers van Tenderfeelings. Wij hebben elkaar ooit gevonden, omdat we allen de behoefte voelden om de zachte kant van het internet te belichten. Anne is de website om die reden gestart en wij sloten ons bij haar aan. Maar ook aan Tenderfeelings komt nu een eind. Niet omdat we niet meer willen of denken dat het niet meer nodig is, maar gewoon omdat de magie er een beetje af is. En als de magie er af is, dient een natuurlijke dood zich aan. Ik denk dat het voor mij tijd is om mijn behoefte om de wereld een stukje mooier te maken op een andere manier vorm te gaan geven. Ik zal muziek blijven maken en ook wel blijven schrijven, maar vooral ook mijn best doen om als mens een positieve bijdrage te leveren. Ik ben steevast van plan om mijn bijdragen op Tenderfeelings, waar ik het meest tevreden over ben, uit te gaan geven in een boekje. En wie weet, als alle oude verhalen zijn uitgelezen met een vervolg met nieuwe verhalen. Als in een eeuwige cirkel van leven en dood. Dood en leven. Leven en dood. Dood en leven…..

Afscheid

2012-04-01T17:31:10Z

Als ik denk aan afscheid, schieten verschillende beelden met sneltreinvaart door mijn hoofd. Sommige zijn wazig, andere haarscherp.
Een paar beelden duwen zich overheersend de oppervlakte op.

Die dag in de sneeuw. Toen onze voeten nat waren en het crematorium vies.
Mijn oma in haar kist en mijn vader die slimme en gevatte grapjes maakte tussen het verdiet door. Het lachen dat zo bevrijdend had gewerkt. Mijn nicht en tante, wiens huilen snerpend door de zaal klonk, omdat zij in deze ruimte al teveel afscheid hadden moeten nemen.
De kleine handjes van mijn nichtjes, die verlegen een handje aarde pakte om over de kist te gooien.
Het ironische moment, waarop het karretje van de kist langzaam een heuvel af begon te rijden, richting andere graven, mijn vriend en ik er hard achter aan rennend.
Een familievriendin die bij het afscheid een randje van het graf schoonveegde van de sneeuw.
Mijn oma, die langzaam de grond in zakte, waar mijn opa op haar lag te wachten.

Die dag op het vliegveld. Dat ik mijn vriendje zag verdwijnen in een horde van mensen met een backpack, een paspoort en een ander meisje. Ik bleef achter met zijn ouders terwijl al zijn lieve woorden nadreunden in mijn hoofd. Hij zou terugkomen, binnen een half jaar. En hij zou mij trouw blijven, en ik hem. Ik zwaaide hem na, duwde mijn tranen van hem weg. Het was geen afscheid voor altijd, maar zo voelde het wel. Een halfjaar was meer dan een eeuwigheid voor mij.

Die dag, op de bank met mijn moeder. De kop van de liefste goldenretriever in de wereld, op mijn schoot. Afwezig aaiden we hem, en allebei wisten we het. Dit was ons afscheid. In stilte versmolten er tranen van ons in zijn warme vacht. Zijn hart leek soms even een slag over te slaan. Ik fluisterde in zijn oor dat hij nu wel mocht gaan.Dat het goed was. Dikke kus op zijn lieve neus. Een paar dagen later stond ik huilend op het vliegveld. Leundend tegen mijn vriendje, mijn telefoon tegen mijn warme wang geklemd. Ver weg stelde mijn kleine zusje haar grote zus gerust. 'Het is goed zo Nik. Het deed hem geen pijn, en we waren bij hem. Hij kon niet meer, het is goed zo.'

Terwijl ik de begraafplaats afliep, ik weg van Schiphol reedt en ik het vliegtuig in stapte, wist ik het weer; elk afscheid is een nieuw begin.

Voet op de bank

2012-04-03T09:47:24Z

Deze foto plaatste ik onlangs op Facebook en dat deed nogal wat stof opwaaien. Er kwamen verschillende reacties uit diverse invalshoeken. Waar de een ervan overtuigd is dat de wereld harder is geworden en huftergedrag is toegenomen, is de ander van mening dat er duizenden jaren geleden dezelfde soort discussies werden gevoerd. En natuurlijk is het zo dat asociaal gedrag niet iets nieuws is of alleen van deze tijd. Zolang er mensen zijn, bestaat er onaangepast gedrag en sociale discrepantie. (om maar eens een moeilijk woord te gebruiken).

Wat voor mij echter een vraag blijft is of huftergedrag puur uit asociaal bewustzijn voortvloeid of dat de veroorzaker(lees: hufter) eigenlijk helemaal niet doorheeft dat hij een hufter is of zich als zodanig gedraagt? Dit laatste lijkt me namelijk nog veel erger. Iemand die zich asociaal gedraagt omdat hij gewoon even schijt(om maar eens een oerhollands woord te gebruiken) aan alles en iedereen wil hebben is nog tot daaraan toe. Maar iemand die geeneens doorheeft dat hij een ongelofelijke aso is, is misschien nog veel erger.
Toen het op Facebook hierop kwam deponeerde ik de stelling dat empathie en sociaal gedrag aangeleerd worden en niet vanzelfsprekend in het pakketje ‘geweten’ worden meegeleverd. Als dat zo is, zou je ervan uit kunnen gaan dat steeds meer kinderen geen empathie of meedeleven wordt bijgebracht. Een interessante stelling. Helemaal als je van een maakbare samenleving uitgaat. Als dit daadwerkelijk zo is, zal het beeld van de schoen op de bank een frequent stilleven kunnen worden met een verbaasde hufter daaraan vast wanneer hij wordt aangesproken op zijn asociale gedrag.

Zwart hart

2012-03-31T09:27:35Z

Het kleine meisje spreidde haar armen, draaide en draaide om haar as totdat ze duizelig werd: zo kon iedereen zien dat haar rok wijd uitwaaierde als een ballettutuutje. Alle opa’s en oma’s waren er, alle ooms en tantes, de buren, zelfs een paar juffen van school. Ze straalde, iedereen vond haar lief en bewonderde haar prachtige jurk en het leek wel feest, zoveel mensen stonden om haar en mama heen. Dat al die bekende gezichten bedrukt stonden, dat er zakdoeken tegen neuzen gedrukt werden, dat er schorre stemmen waren, dat wist ze.
Dat was al een hele tijd zo. Het leek wel alsof er heel erg lang niemand echt meer lachte, zo met je hoofd achterover.

Heel hard lachen tot je keel een beetje pijn deed. De mensen die er nu waren, zagen er allemaal grijzig uit en veel van hen hadden natte ogen.

Heel anders dan op die zomerdag toen ze samen met papa en mama trouwde en ook al zo’n mooie jurk aan had. Ze droeg een boeketje bloemen, net als mama, en in de trouwzaal mocht ze een tekening maken die de aardige mevrouw een “handtekening” noemde. Dat was echt een fijne dag en toen leek niemand verdrietig, nou ja, misschien een enkele oma dan. Mama zag er zo blij uit en papa was zo helemaal papa, alles deed het nog bij hem, hij tilde haar nog op en hij lachte met zijn hoofd achterover. Zijn keel deed pijn, dat wist ze wel, maar dat kwam door het lachen en het trouwen.

Papa had heel stil gelegen, in zijn kist, thuis in de tuinkamer met alle ramen waar de zon alles vrolijk maakte. Ze had weer een tekening gemaakt maar nu was er niemand die het een “handtekening” noemde. Het was een zwart hart. Met drie kruisjes. Kusjes. Een van mama, een van haarzelf, een voor papa, drie kusjes, drie kruisjes, papa was er niet meer maar hij kreeg het mooiste zwarte hart, zei mama.
Alle mensen die er waren, vonden dat ze flink en dapper was. En mama was dat ook. Maar zij wist dat er maar één iemand echt flink en dapper was geweest en dat was papa, want hij was heel stoer toen hij prikken en spuitjes kreeg, ze had het zelf gezien.

Ze strekte nogmaals haar armen uit, als in een allesomhelzende beweging, draaide en tolde en lachte met haar hoofd in haar nek, dacht aan papa die haar nieuwe jurk prachtig had gevonden. Papa. Met wie ze getrouwd was, samen met mama. Papa, voor wie alle mensen vandaag waren gekomen. Papa, die er niet meer is. Voor wie ze een zwart hart had getekend. Met drie kruisjes als kusjes.

Loslaten

2012-04-02T10:16:48Z

Ik ben nu een jaar bezig geweest met loslaten.
Beginnen loslaten.
Nadenken over loslaten.

Keuzes maken. Heel bewuste keuzes.
Het overlijden van Paul in juli heeft dat allemaal extra versneld en verscherpt. Paul was een goede, dierbare vriend uit Blackpool. Dat we op die 7 jaar dat we elkaar kenden, elkaar nog nooit echt gezien hadden, deed er helemaal niet toe. Hij leefde mee met mij en ik met hem.
Paul was ook diegene die de webserver waarop niet alleen TenderFeelings draait in de lucht hield maar ook alle andere websites: everythingisastory.net, hungryfeelings.net, levenslangleren.be, doyouremember.be, roadtripamerica.be, barcamp.be,…
Hij was mijn redder in nood, en zijn plotse overlijden – 3 maanden voordat hij vader ging worden – heeft heel wat gedachten in versnelling gebracht.

Keuzes maken en daar naar handelen was 1.

Nog verder afbouwen van dingen die an sich wel leuk zijn, maar waar je eigenlijk meer frustratie uithaalt dan zou mogen in vergelijking met de moeite die je er instopt is twee. Ik organiseerde op 24 maart voor de vierde – en laatste – keer barcamp.

Alle websites stonden op een virtuele server en die brachten ook wel wat inkomsten op van google advertenties. Maar die server kostte ook wel 650€/jaar. Dus ik zocht en vond oplossingen:

Everythingisastory.net gaat naar http://storees.net/.
levenslangleren.be heeft Frank meegenomen naar zijn eigen server.
doyouremember.be heb ik voor Peter overgezet naar een gratis dienst.
barcamp.be wordt nu beheerd door Openminds in Gent
voor my.tenderfeelings.net heb ik ook een gratis opvangplaats gevonden.
roadtripamerica.be, onze verhalen van onze reizen in de States zal hoogst waarschijnlijk gewoon binnenskamers blijven. Het was nooit mijn bedoeling om daar veel volk mee te trekken, en ik heb daar dan ook geen geld voor over.
Het enige dat dus nog overblijft is hungryfeelings.net. Ook dat is dubbel, want ikzelf kan geen kookprogramma/website meer zien.

Hoezo, hoor ik je denken, en tenderfeelings.net dan? Da's een hele goeie vraag. Na 15 jaar Tenderfeelings is het voor mij op.

Kwestie van gezond verstand

2012-03-27T22:47:40Z

Gisteren mocht ik mijn mening geven over een nieuw ultrageheim product van Bpost, het Belgische bedrijf dat het monopolie heeft op het verwerken van dagelijkse post. Ze zijn namelijk op zoek naar een nieuw product dat enerzijds de jongeren kan aanspreken, anderzijds geld in het laadje brengt en bovendien het werk van de postbode zou moeten verlichten.

Hun briljant idee? De post niet meer afzonderlijk in je brievenbus dumpen, maar alles in één A4 enveloppe afleveren. De postbode zou dan nog alleen maar een brieventas hebben met allemaal A4 enveloppes, en er zou geen post meer verloren kunnen gaan. En omdat dit allemaal geld moet opbrengen, zou de enveloppe vol staan met weetjes, tips, reclame en “leuke aanbiedingen”. Blijkbaar zal het niet mogelijk zijn om witte enveloppes aan te vragen.

Ik sta toch erg sceptisch tegenover het idee. Mensen die (zoals ik) een sticker met “geen reclame a.u.b.” hebben, krijgen op die manier toch maar mooi weer wat meer reclame door de maag gesplitst. En als je met meerdere personen in hetzelfde huis woont, zou er nog maar 1 enveloppe afgeleverd worden met daarin alle post van iedereen. Geef mij maar de oude manier van postbedelen.

Rokjesdag

2012-03-27T07:58:46Z

Rokjesdag. Een term die ooit door wijlen schrijver Martin Bril officieel de wereld in is gestuurd, nadat deze uitspraak al langer in de volksmond werd gebezigd. Net zo’n uitspraak als: “Vrouwen bloot, handel dood”, welke tijdens de eerste hete zomerdagen door de gemiddelde detaillist wordt gebruikt om aan te duiden dat de verkoop nagenoeg stil is komen te liggen, omdat iedereen in de tuin of aan het strand ligt. Wat is Rokjesdag dan?, hoor ik je denken. Eigenlijk vind ik het een beetje onzinnig om het erover te hebben, maar dat komt omdat je er in deze tijd, met al die verse zonnestralen, zo mee wordt geconfronteerd.

Ineens begint iedereen erover en lees je her en der verklaringen terwijl dat, volgens mij, nou net niet de bedoeling is; zo'n fenomeen gaan uitleggen en verklaren en dat het dan ook aan die verklaring moet voldoen.

Ik las namelijk onlangs ergens dat het pas Rokjesdag is als er meerdere vrouwen (opvallend veel) zich op straat wagen in een rokje met daaronde louter blote, let wel blote! benen. Dus, maillots, panties (waar ik juist een liefhebber van ben) en leggings doen niet mee. Ze zijn uitgesloten van deze prachtige dag die zich ieder jaar weer ergens in het voorjaar voordoet. Als we daarvan uitgaan is het nog geen Rokjesdag geweest. Dan is het, vooral in de ochtend, nog te koud voor de dames om zich zonder enige beenbescherming op straat te wagen. En logisch ook. Om nou 's middags op je werk je panties of je legging uit te trekken omdat het buiten wel eens warm genoeg voor Rokjesdag zou kunnen zijn, gaat ook wel een beetje ver.

Nee, volgens mij is het onzin om deze dag zo klinisch te benaderen. Wij weten allemaal best wel wanneer het Rokjesdag is. En dan niet alleen die ene, eerste dag maar gewoon de Rokjesperiode. De periode waarin we daadwerkelijk de warmte van de zon op onze huid kunnen voelen. Dat is de dag en de periode waarin broeierigheid, spanning, sensualiteit en erotiek hun plaats krijgen. Mannen kijken naar vrouwen en andersom. Mensen kijken naar mensen. Geflirt alom. Een terras, een goed glas witbier, een verbrand voorhoofd. Lammetjes, krokussen en zoenen, picknick in het park.

Eigenlijk kunnen we die periode het beste omschrijven als……Lente!

De tijden veranderen

2012-03-21T22:56:22Z

Bob Dylan zong “the times they are a-changing” en hij had natuurlijk gelijk. De tijden veranderen, en dat is geen moderne trend maar een constant gegeven. Na regen komt zonneschijn, de wereld wordt geregereerd door herhalenden cycli en wat gisteren nog wet was, is vandaag door de wet verboden. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de crisis: de eerste tekenen van een heropleving duiken overal op.

Neem nu maar eens de arbeidssituatie in mijn bedrijf. Waar tijdens de crisis mensen ontslagen of tijdelijk economisch werkloos werden, gebeurt nu het omgekeerde: nieuwe medewerkers worden aangeworven en heel wat anderen durven het aan om van werk te veranderen (interne mutaties of gewoon naar een andere werkgever). En in één afdeling zijn ze heel drastisch geweest: het hoofdkantoor werd verplaatst met als gevolg dat de hele afdeling ontslag heeft genomen, of overplaatsing naar een andere dienst heeft gevraagd.

Van de ene dag op de andere (of toch bijna) wordt zo een dienst onthoofd en moeten nieuwe collega’s opgeleid worden. Collega’s die geen problemen hebben met de verhuizing en net daarom hun mutatie hebben aangevraagd naar het nieuwe hoofdkantoor. En zo blijkt dat de tijden inderdaad veranderen…en alles bij het oude blijft.

Hard Falen

2012-03-20T07:22:03Z

Ook dit weekend is er een topsporter geveld door hartfalen. De voetballer Fabrice Muamba van de Bolton Wanderers uit Engeland zakte zaterdag tijdens een wedstrijd plotseling in elkaar. Zijn toestand is nog steeds kritiek. Hij is niet de eerste en zal zeker niet de laatste zijn. Er zijn nogal wat topsporters overleden tijdens het beoefenen van hun geliefde bezigheid. Vreemd eigenlijk. Je zou denken dat sporten gezond voor je is en zeker niet levensgevaarlijk. Niets is minder waar. Los van het feit dat er vele topsporters zijn die allerlei ongezonde stimulerende middelen gebruiken, zijn er ook velen die gewoonweg te veel sporten.

Daar is ons lichaam niet op gebouwd. Door extreem veel te trainen groeit het hart dusdanig dat het kwetsbaar wordt. De buitenkant duwt de binnenkant dan teveel naar binnen en kan er een hartaanval ontstaan. Het kan zelfs gevaarlijk zijn om, na een intensieve periode van topsport bedrijven, ineens te stoppen zonder degelijk af te trainen.

Het lichaam wordt in zo'n onnatuurlijke staat gebracht dat een ernstige complicatie op de loer ligt. Zoals met zo vele dingen geldt ook voor sporten dat je het met mate moet doen. Aan de andere kant kan het zo zijn dat je jarenlang goed bezig bent en volledig in balans, maar dat blijkt dat je altijd al een zwak hart had. Helaas te laat, want men komt er pas achteraf achter als het kwaad al is geschied. Zo hoorde ik gisteren dat mijn oma ooit in het ziekenhuis is overleden door hartfalen. Zij was op dat moment zes maanden zwanger. En zoals vele vrouwen zullen beamen is de periode van blijde verwachting er vaak ook een van flink afzien en zware inspanning. Bij mijn oma ontstonden er complicaties door een longontsteking en zij werd opgenomen in het ziekenhuis. Aangezien men destijds maar een soort penicilline gebruikte, kreeg zij die toegediend. Deze penicilline zorgde echter voor een aanslag op de hartfunctie en aangezien men niets wist van het 'zwakke' hart van mijn oma heeft ze het niet overleeft. Net als de baby die zij nog in zich droeg. Treurig maar waar. Gelukkig zijn de medici slimmer en beter geworden en is er voor voetballer Muamba nog hoop.

Hoe dan ook, sport niet te veel!

Muzikale herinnering

2012-03-17T16:03:22Z

Vaag klinkt er een melodie door de kamer die iets van heel erg vroeger bij me oproept. Het is midden in de nacht, als ik even mijn ogen open doe zie ik vanaf mijn luchtbedje een halve maansikkeltje door de contouren van de grote boom heen. Ik probeer me uit mijn slaap te scheuren, wil de associatie die de muziek bij me oproept, opzoeken in mijn herinnering. Ik meen zelfs dat ik er ooit een tekst bij kende en als er inderdaad met menselijke stemmen gezongen wordt, is dat voor mij alleen maar verwarder. De melodie is dus iets vanuit een heel ver verleden van mijzelf. Ik heb het als kind gekend.
Maar de doedelzakken, die deze versie een Schotse tint geven, roepen niet in het minst een herinnering bij me op. Ook de Engelse woorden niet: ik weet zeker dat ik het in het Nederlands heb gehoord. Was het een kerstliedje? Heeft mijn moeder het ooit voor me gezongen? Het kost me veel moeite om het vast te houden, de slaap neemt me steeds weer weg van mijn concentratie en daardoor krijg ik het niet voor elkaar om te luisteren naar de tekst. Ik wordt uiteindelijk helemaal overmand door de vermoeidheid en hoor dus de afkondiging niet meer van wat het muziekstukje was.

Als om kwart over zes de wekker gaat, probeer ik nog eenmaal de melodie in mijn hoofd na te gaan. Ik zie er geen danspassen bij, het komt dus uit een tijd voor mijn dansverleden: dus van voor mijn elfde. Ik weet de woorden niet meer, maar de verhalende melodie blijft zich in mijn geheugen rondwentelen.
En dan klinkt er op de radio een heel ander stuk muziek; dat ik per noot kan dromen zo bekend is het voor mij. Daarmee is in één enkele dirigentenzwaai de flard van vroeger weggevaagd. Ik heb het niet meer terug gevonden en heb op de programmering ook niet meer kunnen terughalen wat er die nacht allemaal gedraaid werd.

Eén enkele zin uit de musical “My Fair Lady” en de daarbij behorende stem van Julie Andrews in haar vroege jaren roept altijd een zacht, onmiskenbaar gelijk beeld bij me op. Rondom me is alles lichtblauw, ik zie de donkere contouren van een hoofd boven me, afstekend tegen het lichte blauw. Het gezicht is te vaag en niet herkenbaar. Het is ook echt dat ene liedje uit de musical dat die beelden meegeeft.
Toen mijn moeder nog leefde heb ik haar eens gevraagd wat dit kon betekenen.
Zij had daar een simpele verklaring voor. Toen ik enkele maanden oud was, had mijn vader voor mijn moeder de langspeelplaat van “My Fair Lady,” met Julie Andrews en Rex Harrison, gekocht. Hun allereerste avondje uit na mijn geboorte was naar de voorstelling van My Fair Lady in de Rotterdamse Schouwburg. Voordat ze weggingen heb ik gehuild. Mijn vader heeft toen de plaat opgezet en de muziek mee geneuried om me rustig te krijgen en om mijn moeder zich toch op haar uitje te laten verheugen. Volgens mijn moeder ben ik stil geworden en zou ik naar de muziek hebben liggen luisteren. Mijn wieg was lichtblauw en mijn vader boog zich al zingend over de wieg heen; hij had toen nog donker haar.
Logischerwijs zou dit dus mijn allereerste herinnering kunnen zijn, door muziek bewaard.
Misschien kom ik er ooit ook achter wat de nachtelijke melodie met mijn vroeger te maken heeft gehad.

Gelukkig zijn is makkelijker

2012-03-15T22:24:29Z

Tegenslagen heeft iedereen wel eens. Er valt een glas, je handdoek sleept in het water nadat je een bad nam, het vlees bakte iets te bruin (euh zwart), er zat iets te veel kaas in dat gerecht… Je kent ze wel.
Hoe je daar mee omgaat is echter een keuze die je kan maken.

Ik merk wat een groot verschil er is in de manier hoe P en ikzelf naar deze kleine tegenslagjes kijken.
Ikzelf neem stoffer en blik en de stofzuiger, ik hang de handdoek op de radiator en neem desnoods een nieuwe, ik krab het laagje zwart eraf, ik doe er wat peper bij…
P vloekt en tiert en zou alles wegsmijten. Voorhem is alles 'kapot' en drie uur later is hij nog steeds opgedraaid.

Hij snapt niet hoe ik er zo kalm kan bij blijven. Terwijl het voor mij heel makkelijk is. Want wat is er nu echt mis/kapot? Niets toch. Het is maar hoe je er naar kijkt.
Er is niets onvervangbaar kapot (ik heb geen dure chinese vazen of kristallen glazen in huis, maar goedkoop spul van die zweedse handel).
En als het echt niet te vreten is, dan smijt je het weg en kook ik wel iets anders (of bestellen we een pizza – nog nooit moeten doen trouwens).

En ik snap dan weer niet waar hij zich zo druk in maakt. Het is zoveel makkelijker om er niet opgedraaid van te worden.

Dat heet dan gelukkig zijn

2012-03-13T19:38:02Z

Elke middag probeer ik naar huis te gaan om te lunchen met mijn vrouw en jongste dochter. Een beetje quality-time temidden van de stress en het drukke leven. Dat is het grote voordeel van een baan te vinden op een boogscheut van je huis. En zeker als het dan nog eens een mooie lentedag is aan het einde van de winter.

We halen de stoelen buiten, zetten ons in het zonnetje en eten een broodje roquefort met zongedroogde tomaatjes. Aan de overkant is de buurman druk bezig de takken van zijn treurwilg bij te snijden. De postbode rijdt voorbij en heeft voor één keer geen rekeningen mee die dringend betaald moeten worden. Ik heb maar een half uurtje lunchpauze, maar dat volstaat om mijn dagelijkse voorraad vitamine D op te slaan. Dit is het echte leven. Dit is zalig. Dit is puur geluk.

Wenende woning

2012-03-13T13:27:45Z

Er huilt een huis in Antwerpen, zomaar op een vroege, kille ochtend, ergens in maart. Je moet wel medelijden krijgen met zijn verdriet. Tranen druppen over de stoep. De smekende ogen kijken je verdrietig aan. Het hunkert naar een Face Lift.

En dit huis is niet het enige slachtoffer van de tand des tijds, veel oudere woningen zijn dringend toe aan een schoonheidsbehandeling. Vaak is dat de laatste post die een eigenaar sluitend kan krijgen, tot verdriet van zijn huis.
AXA bank biedt een prima tranendroger aan in de vorm van een renovatielening op maat. Hierbij wordt nadrukkelijk aandacht besteed aan een “groene” verbouwing in combinatie met de gebruikelijke renovatiewensen. Deze “energie@home” lening heeft een zeer aantrekkelijk tarief en dat is niet alleen voor de eigenaar een prettige bijkomstigheid, maar het zorgt direct voor stralende gevels met een groene knipoog naar het milieu.
De renovatielening van AXA Bank heeft een drievoudig voordeel; het gunstige tarief voor diverse vormen van renovatieleningen, onder andere een decoratielening, de eerder genoemde “groene” Energy@home financiering of een klassieke verbetering van het huis. Maar ook een looptijd van maar liefst 15 jaar behoort tot de mogelijkheden en daarnaast is een belangrijk aspect zeker ook het optimale budgetbeheer waarin een renovatielening van AXA Bank voorziet.
AXA Bank weet als geen ander hoe het de facelift van uw huis alle kansen kan geven. En hoe oude gevels groen kleuren.

Dit is een gesponsord artikel. De opbrengst zal gebruikt worden om oude Golden Retrievers van een goed pensioen te laten genieten.
Meer info over Stichting Golden Age?

Lastige Ontlasting

2012-03-13T07:30:54Z

Al sinds jaar en dag geven wij onze huisdieren vers vlees. We kopen ingevroren blokken vlees. Twee soorten; voor de poezen en voor de hond. Dit is puur vlees waar geen geur, kleur of smaakstoffen aan zijn toegevoegd. Het is louter natuurlijk en bij voorkeur ook nog biologisch. Het is fijn gemalen en voor de poezen nog wat fijner dan voor de hond. Los van het vlees zitten er stukjes bot en pezen in. Eigenlijk alles wat een hond of poes nodig heeft. De hond krijgt af en toe een extra mergpijp om op te kauwen en de poezen worden nu en dan uitgedaagd met een vers kuiken. Ze vinden het heerlijk en varen er wel bij, ook al klinkt dat in dit verband een beetje vreemd.

Door een misrekening en logistieke problemen konden wij de afgelopen week niet op tijd een nieuwe lading dierenvoeding kopen. Deze verse voeding is helaas niet op iedere hoek van de straat te krijgen en wij waren aangewezen op de ouderwetse brokken uit het schap van de supermarkt. Onze dieren hebben dit nu twee dagen verorberd en vinden het best wel lekker. Wij zijn echter weer eens met onze neus op de feiten gedrukt. Als we waren vergeten waarom we ooit waren overgestapt, dan werden we er nu wel weer aan herinnerd. Pfff. Het allergrootste verschil is namelijk de ontlasting. En dan vooral die uit het achterste deel van het dier. Waar onze hond normaliter een bescheiden drolletje per dag produceert, dropt ze nu twee keer per dag een enorme bolus ter aarde. Een bolus waar een volwassen Deense Dog trots op zou zijn. En dan te bedenken dat onze Cocker Spaniel klein is en slechts vijftien kilo weegt.

Je zult dan denken dat dit niet zo erg is, totdat ik je ook nog vertel dat wij deze boodschappen tegenwoordig op dienen te ruimen met een zakje. Nu zul je begrijpen dat het oppakken van zo'n, pas gelegd, warm plakkaat niet het leukste is wat er bestaat. En niet alleen bij de hond is het te merken, ook de poezen poepen meer. En los van de hoeveelheid is de stank die het produceert minstens zo, cummulatief toegenomen. Bah! Wat een hoop onbruikbare stoffen zitten er toch in dat supermarktvoer, ervan uitgaande dat het lichaam alles afstoot wat niet opgenomen kan worden. Dus ook al is verse voeding duurder, is het rendement een stuk hoger!
Vandaag gelukkig weer de verse blokken gehaald. Nog een dag of twee en we zijn weer terug naar de normale proporties uitwerpselen.

De kleine dingen

2012-03-12T19:44:02Z

De bel gaat. Als ik de deur open, tref ik een man van een jaar of zeventig met een enigszins verwilderde blik.
‘Ik ben mijn bordje kwijt,’ zegt hij. ‘Ik ben van nummer vier.’
Het klinkt als een verwijt.

Benieuwd naar het vervolg?

Leven is afscheid nemen

2012-03-11T13:59:44Z

We beginnen ons leven met afscheid nemen. Daarmee is gelijk duidelijk dat afscheid nemen niet zo zeer een afsluiting is, maar vooral de start van een nieuwe fase.

Het leven is een wandeling van kraambed naar sterfbed. Al voortgaand maken we een ontwikkeling door. We kunnen ons alleen ontwikkeling als we steeds met nieuwe zaken worden geconfronteerd: andere omgeving, andere situaties en andere mensen. Wie zich krampachtig vasthoudt aan het bestaande, groeit niet en sterft zelfs een beetje af. De enige manier om groter, meer volwassen, meer doorleefd en ‘beter’ te worden, is steeds een nieuwe context te zoeken. Dus nemen we afscheid van de kleuterschool, afscheid van het onderlijk huis, afscheid van jeugdvrienden, afscheid van onze geboorteplaats of afscheid van onze idealen. We worden er niet per definitie beter van, maar wie nooit afscheid neemt, gaat langzaam een beetje dood.

Eigenlijk zou afscheid nemen ook geen smartelijke gebeurtenis moeten zijn. Het is eigenlijk niet logisch dat op datgene wat ons het meest heeft verrijkt, met pijn in het hart wordt teruggekeken. We ontwikkelen ons en het is wel heel toevallig als we ons allemaal op dezelfde manier en in de zelfde richting ontwikkelen. Daarom scheiden zich soms de wegen van mensen die ooit gek op elkaar waren. Voor situaties geldt hetzelfde. Wie verkast, kan zich verder ontplooien. Wie zich verder ontwikkelt, moet zijn heil soms elders zoeken.

Hoe moeilijker het afscheid is, hoe meer verheugd we moeten zijn over wat we blijkbaar ontvangen hebben. Wie werkelijk leeft, moet afscheid nemen. Wie afscheid neemt, leeft echt.

Jef Nieuwenhuis

Doek valt over de zorg

2012-03-13T20:51:38Z

Het doek valt. Heel binnenkort. Mijn cliënten verliezen hun huishoudelijke hulp, en ik als huishoudelijke hulp, zal mijn cliënten verliezen. Triest voor hen die de hulp zo nodig hebben. Van overheidswege wordt er opnieuw in persoonlijke budgetten gesneden en het is zo dat de Hoge Heren en dames aan een Loket gaan beslissen wie van de omstanders bij een cliënt de meest geschikte is voor mantelzorg. Mantelzorg zal dus geen vrijwillige hulp van familie of buren zijn, nee, je wordt als mantelzorger aangewezen. “mevrouw is alleenstaand, heeft drie kinderen, woonachtig in een straal van 50 kilometer, ieder kind kan dus eens in de drie weken ramen zemen, bed verschonen, stofzuigen, boodschappen doen enz. “

Heel simplistisch gedacht door personen die het vijfvoudige van de huidige huishoudelijke hulpen verdienen en met mensen, gevoelens en geld schuiven. Het maakt me woedend en onmachtig en diep verdrietig.
Het kost me letterlijk slapeloze nachten. Ik puzzel, wik en weeg, hoe moeten we verder met ons bestaan hier als ik zelfs dat luttele inkomentje niet meer kan binnenbrengen?
Goede dingen zijn er zeker. We zijn inmiddels een aardige reputatie in de hondenwereld aan het opbouwen, we zijn soms bijna een bedrijfje op het gebied van vakantieopvang, telefonische honden hulpverlening, en onze non profit stichting “Golden Age” heeft bestaansrecht en een opgebouwde vriendenkring van maar liefst 175 warmhartige personen.
Ons eerste nestje prachtige puppy’s, wat momenteel ook mijn nachten nog wel liefhebbend wil onderbreken, is vrijwel helemaal van goede, zorgzame, fijne bazen voorzien; dat gaat allemaal naadloos en mooi.
Er is een grote specht aan het nestelen in één van onze grote bomen, de hoefsmid werkt accuraat een zweertje uit een ezelhoef weg, ik bak met een oude cliënte die erg in de war is, een appeltaart. De appel, kaneel en suikergeur roept zoveel herinneringen bij haar op: vooral over haar persoonlijke vooroorlogse tijd, dat ik bijna mijn tijd verlies die ik zelfs op een willekeurige zaterdag zo bitter nodig heb.
Spieren spelen pijnlijk op; te weinig slaap, te veel zorgen, de hoofdpijn is er niet voor niets.
Ik ben alleen thuis afgezien van het beestenspul en denk erover om maar snel een boterham te eten; er is nog zoveel mail te beantwoorden, de wasmachine moet vanavond nog minstens twee keer draaien met de bijbehorende droogtrommelvullingen en de belastingopgaaf moet echt dit weekend de deur uit omdat ik er anders geen tijd meer voor heb. Het is al half maart.

Als ik om zeven uur de huiskamer binnen stap, nadat de ezel met de hoefzweer behandeld is en Skye, de moederhond, haar derde vleesmaaltijd heeft gehad, hoor ik eindelijk de radio. Overbekende muziek, zoetgevooisde stemmen. Binnen enkele ogenblikken weet ik het: BBC Radio 3 geeft op zaterdagavond live operavoorstellingen weer vanuit het Metropolitan Opera House te New York. Vanavond is het Don Giovanni van Mozart.
Als door een streling voel ik mijn gespannen schouders zakken, voel ik een stroom van hernieuwde energie en warmte door mijn geplaagde armen en benen gaan. Ik luister. Neurie mee. Tijdloze, schitterende, rijke muziek. Ik maak inderdaad twee bruine boterhammen klaar, maar verwen mezelf door ze rijkelijk van jonge geitenkaas te voorzien, besprenkeld met bloemenhoning en gekruid met tijm. Het geheel gaat onder de grill. Onder het pure genot van Don Giovanni eet ik langzaam, nadenkend en proevend deze onverwacht geïnspireerde, eenzame maaltijd.

Ik hoor de puppetjes roepen om hun moeder; als ik ga kijken liggen ze als een bergje vraatzuchtige monstertjes hun portie melk op te eisen. Over een kwartiertje zullen ze met gevulde buikjes tevreden tegen elkaar aan in slaap vallen en kan Skye weer even een bakje karnemelk naar binnen slobberen.

De wasmachine draait. De geitenkaasboterhammetjes waren verrukkelijk. Don Giovanni nadert zijn einde. De ezels werken zich snuivend door hun geurige stapel hooi heen. Morgen hebben we de hele dag bezoekers die onze kennel komen bezichtigen.

We gaan weer door. Het doek valt binnenkort over een onderdeel van ons bestaan. Maar het grootste gedeelte krijgt niemand klein: de innige liefde voor deze woonplek, bevolkt door ons, de dieren en de natuur. Ons hoofdstuk, in 2007 opengeslagen, is nog lang niet uit. En ik weet zeker dat ik een aantal cliënten zal blijven bezoeken: als vrijwilligster, omdat ze me dierbaar zijn en het niet alleen om het zemen van de ramen gaat, maar ook om het bakken van een appeltaart.