TenderFeelings

Mobilitijd

2012-02-22T11:12:36Z

Nee, er staat geen tikfout in de titel. Ik wil het wel degelijk hebben over de tijd die we nodig hebben om mobiel te zijn. Nu geef ik eerlijk toe dat ik een enorme bofkont/gelukzak ben. Ik woon namelijk op amper 5 km van m’n werk en doe er gemiddeld 15 minuutjes over om met de auto naar het kantoor te rijden. Nog altijd 15 minuten, want ik moet onder de Ring door en daar zit het soms strop.

Toch is 30 minuten per dag een fractie van wat heel wat vrienden en collega’s moeten trotseren. Verhalen over 2 à 3 uur dagelijks “verspild” in de wagen zijn geen uitzondering, en de meeste hebben geen echt alternatief. Ik had een collega die van haar auto een “decompressiecabine” had gemaakt, en de file gebruikte om tot rust te komen, te mediteren of een vreemde taal te leren. Ik zie het mezelf nog niet echt doen.

Voor mij is mobiliteit echt veel geld waard. Als mijn kantoor zou beslissen om te verhuizen, dan neem ik met plezier een job aan die 100 euro minder betaald per maand, maar die mij het fileleed bespaart. Daarom dat ik ook geen felle tegenstander ben van rekeningrijden, op voorwaarde dat dit inderdaad het fileprobleem oplost. Als het gewoon een financiële melkkoe wordt, dan hoor je mij niet supporteren, maar minder verkeer op de weg zie ik wel zitten.

Het ergste vind ik stilstaan in een file. Ik zou gerust 50 km willen omrijden (en later op mijn bestemming komen) dan als een sardientje in een blik te zitten aanschuiven tegen een slakkegang. Maar ik besef natuurlijk dat ik ook aan de oorzaak van het probleem zit. Als ik met het openbaar vervoer of per fiets zou gaan werken, zou er al minstens één wagen minder op de weg zijn. Misschien dat ik toch eens tijd moet maken van mijn “mobiliteit”.

Toekomst

2012-02-21T22:05:51Z

Weggaan. En terugkomen.

Dromen. En niet meer dromen.

En niet meer weggaan.

En echte weemoed, niet om hoe het vroeger was maar om hoe het ook vroeger nooit is geweest.

De herinnering aan wat nooit heeft bestaan.

Ik steek nog even een sigaar niet op, drink nog even niet van het glas maar wacht nog even op wat ik heb, bedachtzamer.

Want we hebben de tijd.

Je bent in mij als schemer in de kamer.

We hebben de verleden tijd.

Herman de Coninck

Spiegel uit het Verleden 2

2012-02-20T21:31:01Z

Zijn ogen worden groter en groter. Hij kan het bijna niet geloven. Dan reikt hij met zijn hand naar binnen. Door de ingang van het luik. Hij pakt de gouden microfoon die licht uitstraalt en op het moment dat hij deze aanraakt, voelt hij warmte door zijn vingers, zijn hand, dan door zijn arm en schouders naar zijn nek toe stromen. Naar zijn keel om precies te zijn. In zijn keel daalt de warmte neer op zijn stembanden. Een natuurlijke warmte die magisch aanvoelt. Hij opent zijn mond en probeert geluid te maken, maar dat lukt niet. Dan brengt hij, als vanzelfsprekend, de gouden microfoon naar zijn lippen en probeert het nog eens.

Daar is het; zijn stem! Krachtiger dan ooit tevoren. Met gemak zingt hij een strakke toonladder en weer terug. Het klinkt alsof hij al versterkt staat te zingen, maar dat is niet zo. Er zit immers nog geen kabel aan de microfoon. Hij zingt het nummer waar hij straks de show mee zal beginnen en wordt bijna omver geblazen door zijn eigen stemgeluid. Dan houdt hij even zijn mond en bestudeert aandachtig de microfoon. 'Waar komt dit ding vandaan?", vraagt hij zich af terwijl hij de microfoon ondersteboven houdt. "Van wie is die en waarom ligt het hier achter een luik?". Hij begrijpt er helemaal niets van, maar besluit de microfoon niet meer los te laten. Het is duidelijk dat er iets magisch mee aan de hand is. Hij loopt naar beneden, waar de gehele band ondertussen aan het soundchecken is en vraagt aan de geluidsman of hij vast een kabel aan zijn microfoon kan bevestigen. De geluidsman kijkt geeneens vreemd op en bromt alleen maar als hij wegloopt om een kabel te pakken: "Pfff, wat een fancy ding…" Dan is iedereen klaar met bouwen en wordt er een 'totaaltje' gedaan; Een nummer met de gehele band om te testen of alle volumes en instrumenten goed op elkaar zijn afgestemd. Ze zetten het eerste nummer van de show in en na een intro van zestien maten begint Marco te zingen. Wat er dan met de overige bandleden gebeurt is bijna niet te beschrijven.

Verbazing, ongeloof en tranen, maken zich van hen meester. Zo goed heeft hun voorzanger nog nooit geklonken en ze spelen het nummer gretig door, belust op meer. Marco verdwijnt min of meer in het nummer en voelt de noten tot diep in zijn ziel. Pas seconden later, nadat ze gestopt zijn met spelen, komt hij weer bij zijn positieven en beseft zich wat er gebeurd is. "Deze microfoon, dit foeilelijke gouden ding wat ik hier in mijn hand heb, is letterlijk goud waard", denkt hij en draait zich om naar de overige bandleden. Deze jongens kijken hem en masse, ademloos aan en weten niets te zeggen. Stilte overheerst sinds tijden de Utrechtse poptempel. "Als je vanavond ook zo staat de zingen, kan het wel eens een bijzondere gig worden", doorbreekt Jeroen, de gitarist de stilte. "Dan kunnen we misschien meteen door naar een stadionconcert…haha". En iedereen begint te lachen.

Vervolg volgende week

In Verwachting

2012-02-18T22:43:48Z

Ineens vind je jezelf terug. Zo anders dan je was, terwijl je tijdens een detective op tv languit en verwachtingsvol zachte wollen dingetjes aan het haken bent. Je mijmert, je gedachten drijven ver weg van het boeiende televisiegebeuren, je dommelt van vermoeidheid een beetje in slaap, je voelt wat kleine schopjes en beseft dat dit is wat men “De Roze Wolk” noemt.
De wasmachine draait; trommels vol handdoeken, hydrofielluiers en beddengoed moeten gekookt worden. Het schone linnen gaat daarna op keurige stapeltjes in het lelijke, witgefineerde kastje, dat niet eerder zo’n belangrijke rol gespeeld heeft in zijn bestaan.
Een hele waslijst aan kraamartikelen wordt aangeschaft, van celstof onderleggers tot zuivere alcohol om instrumenten te ontsmetten.

Een nieuwe thermometer, rubberen kruiken, tandfloss zonder was, er moet nog een digitale weegschaal komen.

Die wordt via Marktplaats aangeschaft, lang leve de internetkoopjes, jammer dat er weer zeven euro aan postkosten bijkomt. Het contact met de verkoopster is in ieder geval heel hartelijk en warm; een extra dimensie aan het vraag,- en aanbodgebeuren, zeker als je elkaar op een later tijdstip nog blijft tegenkomen.
Je houdt een logboek bij, leuk en handig voor later. Gewicht dat met zoveel kilo’s is toegenomen, buikomvang in vele centimeters, wisselingen in de gemoedstoestand en: willen we nog wel eten?
Ook daarin is voorzien: veel heerlijke, licht verteerbare hapjes vullen de koelkast en de vriezer, maar ook veel koffie voor de moeilijke momenten in de nacht dat er gewaakt moet worden en de zoveelste maaltijd is overgeslagen.
Telefoonnummers van verloskundige en kraamverzorgster zijn opgeslagen. Accu’s voor fotocamera’s zijn opgeladen. De geboortekaartjes liggen klaar.

Deze avond realiseer je dat het de laatste zaterdag is voor alle nieuwe zaterdagen. Er zal geen enkele zaterdag meer zijn zoals deze.
Het vacuüm begint me zich langzaam in te sluiten; de cocon spint zich met tentakels om me heen.
Nu zit ik nog achter de computer, maar over een half uur ben ik op een plek waar ik de komende week steeds vaker en langer zal verblijven. Het is heerlijk, mooi en spannend tegelijk.

Ineens vind je jezelf terug: zo anders dan je was. Je bent niet meer alleen maar een liefhebber van Golden Retrievers, nee, je prachtige teefje is drachtig en verwacht over enkele dagen haar eerste nest. Je bent nu een fokker!

Love is in the air

2012-02-14T15:39:54Z

Voor wie het niet mocht gemerkt hebben: gisteren was het Sint-Valentijn. Deze hoogdag van platvloerse commercie en/of liefdevolle romantiek (al naar gelang uw ingesteldheid) viel dit jaar bij ons nogal in het water. Ik heb het enorm druk met de migratie naar Windows 7 – Office 2010 – IE 9 op het werk (800 pc’s/gebruikers opleiden). Thuis is iedereen nog steeds ziek of aan het herstellen. En ook op andere vlakken blijft het dweilen met de kraan open: de Duits/Belgische administratierompslomp steekt weer zijn kop op, we verwachten hoog bezoek (lees: ‘schoonfamilie’) en de 4 dagen zonder verwarming of warm water zit nog altijd een beetje in onze kleren.

Allemaal excuses dus om Sint-Valentijn op een laag pitje te zetten. En toch, mijn romantische inborst kon het niet laten om via Groupon mijn vrouwtje te verwennen met een massagebon. Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert, zei onze bomma altijd. En gelijk heeft ze!

Spiegel uit het Verleden

2012-02-14T08:08:11Z

Marco loopt over de Lijnmarkt en kijkt achteloos naar de etalages van de veel te dure winkeltjes. Hier hoeft hij geen eens naar binnen te gaan. Dat laat zijn portemonnee niet toe. Hij is op weg naar Tivoli, de bekendste popzaal van Utrecht. Vanavond zal hij daar optreden. Met zijn band. Het wordt een gedenkwaardige avond, want het is de eerste keer op zo'n a-locatie. Best wel spannend ook. Als hij bij Tivoli aankomt mag hij meteen doorlopen naar de artiesteningang. De drummer is al aan het opbouwen en ook de toetsenist komt net binnen. Die hebben toch wel het meeste werk. Marco proeft de sfeer van de lege zaal en zoete herinneringen vullen zijn gedachten. Al die concerten die hij hier bijwoonde. Al die grote, en minder grote, namen. Het was hier altijd ók. En nu speelt hij er nota bene zelf.

Twee jaar geleden begon hij pas met schrijven. Binnen de kortste keren had hij meer dan dertig songs samen met Jeroen, de toetsenist, uitgewerkt. Lekkere, recht-toe-recht-aan, nummers met een no-nonense beat. Hier en daar een ballad, maar nooit teveel. Een band samenstellen was ook niet zo'n probleem met het netwerk wat ze in die jaren hadden opgebouwd. En binnen enkele weken waren ze keihard aan het repeteren in de oefenruimte. Niet veel later deden ze enkele try outs in kroegen en op kleine podia. En van het een kwam het ander. Een manager van een klein bureau pikte het op en wist de band overal en nergens te boeken. Een periode van eindeloos spelen brak aan. De jongens raakten steeds beter op elkaar ingespeeld en het publiek groeide met de week. Voordat ze het wisten ontstegen ze de kleine zalen en durfden de grotere het steeds meer aan. Met dit Utrechts hoogtepunt als hedendaagse climax.

Marco loopt naar de kleedkamer en kijkt in de spiegel. "Wie hebben er hier allemaal niet in de spiegel gekeken?", vraagt hij zich af en gaat even zitten. De spiegel. Ja. Daar moet hij even over nadenken. Als gevierde zanger vergeet je nog wel eens echt goed naar jezelf te kijken. Het beeld van jezelf wordt nogal eens vertroebeld door de euforie van de fans. En met die gedachten, pakt hij een flesje Spa blauw uit de aanwezige koelkast. Op de achtergrond hoort hij de drummer zijn bass-pedaal herhaaldelijk op zijn bass-drum kloppen. Ferm en overtuigend. Dan verstomt het geluid van het geklop op de bass-drum en hoort hij geklop dichtbij. Een hoger geluid. Alsof er iemand op de muur staat te kloppen. Het houdt niet op en hij loopt naar de hoek van de kleedkamer waar het geluid vandaan komt. Daar zit een luikje en hij doet het open. En, wat hij dan ziet zal hij nooit meer uit zijn geheugen kunnen wissen…

Vervolg volgende week.

Elfstedentocht? Moet kunnen!

2012-02-14T19:28:50Z

Gaat tie wel door of gaat tie niet door.. de grote vraag van de afgelopen week.
De Elfstedentocht. In heel Nederland heeft men ervan wakker gelegen. Wij hebben minstens vier vragen gehad van kennissen die graag bij ons wilden overnachten om tijdig aanwezig te kunnen zijn bij de Tocht der Tochten. In het dorp werd er minder over gespeculeerd dan buiten onze provinciegrenzen.
“Het ijs is niet koppig genoeg. Het gaat traag zijn eigen weg.” filosofeerde de grote, stoere Fries die zelf drie kruisjes in de kast heeft liggen.“Het gaat hem niet worden.” “Moet kunnen!” Waren veel gebezigde, tegenstrijdige zinnen op televisie en radio. Bijna een eigen jargon, uit het nieuwe Nederlands geplukt.

Waar ook de uitroep: “Super!.” En “Dan heb je zoiets van..” veel gebruikt wordt. Volgens de rasechte kenners van de Elfstedentocht, voornamelijk Hollanders die Friesland mooi vinden om de Elfstedentocht, was het Superijs maar “ze hadden zoiets van, het gaat hem niet worden, schijnbaar. “
Toen woensdagavond in allerlei ingelaste nieuwsflitsen definitief het doek viel voor de Elfstedentocht, ontspon er zich een heftig debat. Men had zoiets van; dat is superstom, we gaan er toch gewoon voor! Moet kunnen, wat een onzin, we willen nou eenmaal een Elfstedentocht, Nederland is er klaar voor, het moet een Nationale Feestdag worden, belachelijk dat die rayonhoofden anders beslissen dan wat wij willen.
En met al dat geschreeuw, met al die verbasteringen van onze mooie Nederlandse taal, met alle onbegrip kunnen we dat ene niet bereiken wat we zo graag willen. We geven goudgeld uit om alles naar onze hand te zetten, hele voetbalvelden worden verwarmd om het gras voor 22 spelende miljonairsjongetjes mooi groen te houden, oceanen worden leeggevist en wouden gekapt maar dat wat we willen, lukt niet.
We kunnen de natuur niet naar onze veeleisende hand zetten. We hebben dan wel zoiets van, moet kunnen, dat is schijnbaar toch super, maar als er geen ijs genoeg is, is er niet genoeg ijs om duizenden te dragen. Het is eenvoudig niet koppig genoeg.
Vanmiddag kwam mijn import Friese dochter moe thuis. Ze had spierpijn. Nadat ze een uur naar school was gefietst, fietsten ze met de hele klas nog zeven kilometer naar een bevroren plas waar een baan was uitgezet van vijf kilometer, die ze minstens twee keer moesten rijden. Voor een niet-schaatsster was dat een hele opgave en ze heeft het ijs veelvuldig van heel dichtbij gezien, waardoor ze bont en blauw werd. Nadat de verplichte tien kilometer er op zat, is ze weer ruim een uur naar huis gefietst.
Voor haar hoeft die hele Elfstedentocht niet. Voor mij ook niet. Ik heb in mijn hele leven welgeteld drie keer op schaatsen gestaan en behalve dat ik mijn balans niet kon houden, terwijl ik dat een derde van mijn leven wel op de punt van een zijden schoentje kon, heb ik de charme van de kou, de gladheid en de snelheid nooit begrepen. Om de schoonheid van de omgeving te zien hoef je niet te schaatsen, je kijkt dan toch naar beneden waar je de ijzers moet plaatsen. Ik ben schijnbaar geen super wintermens, voor mijn dochter gaat het hem ook niet worden. Moet kunnen, toch?

Een simpel leven (2)

2012-02-06T18:27:46Z

Zo'n simpel leven, allemaal goed en wel, maar hoe begin je daar dan aan en hoe ga je daar verder mee om? Hieronder Punt 1 tot 3 van het manifesto.

Maak een lijst van je top 4 of 5 van belangrijkste zaken in het leven. Wat is voor jou belangrijk? Waar hecht jij het meeste waarde aan. Welke 4 of 5 zaken wil jij het liefste doen in het leven. Versimpelen wil zeggen dat je begint met deze 4 of 5 prioriteiten. En terwijl je meer tijd krijgt in je leven omdat je je niet bezig meer houdt met andere zaken, heb je meer tijd om je te concentreren (bezig te zijn met) de zaken die voor jou het belangrijkste zijn. Simpel als een twee drie als je het zo ziet staan.
Evalueer je verbintenissen en beloftes. Kijk naar alles wat er gaande is in je leven. Alles van werk, huis, bezig zijn met de kinderen, de kinderen en hun taken, hobby's en bijberoepen, vrijwilligerswerk en familie, je online leven,…. Bedenk welke van deze echt waardevol zijn voor jou, van welke je een warm gevoel krijgt als je ze doet.
Welke van deze komen overeen met jou '4 of 5 belangrijkste dingen in het leven' die je opschreef in puntje 1. Zet een punt achter al de dingen die niet passen in dat lijstje. Lees meer.
Evalueer je tijd. Zoveel mensen willen meer uren in een dag en meer dagen in een week. Het heeft allemaal geen zin om dat te willen.
Bedenk eerder hoe jij jou dag doorbrengt. Welke dingen doe je zoal tussen de tijd dat je wakker wordt en dat je gaat slapen? Maak een lijst en kijk of ze in lijn zijn met je prioriteiten uit puntje 1.
Als ze niet passen in dat lijstje, elimineer ze dan (niet proberen, gewoon doen) en focus je op de dingen die wel belangrijk zijn. Zo heb je meer tijd om bezig te zijn met de dingen in je leven die je graag doet of die je voldoening schenken. Herschik je dag.

Voor mij was het om te beginnen al makkelijker denk ik. Wij hebben geen kinderen. Ik kan mij heel goed indenken dat kinderen zoveel van je prioriteiten innemen, dat je alleen al op die manier aan 4 puntjes komt.
De belangrijkste zaken in mijn leven waren mezelf (en mijn gezondheid), mijn ridder, mijn ouders, mijn hondje en mijn huis.

Ik merkte dat er geen plaats was voor internet en hobby's en dat zette me aan het denken. Ik onderzocht en constateerde dat ik er – in vergelijking met wat ik erin stopte van geld en tijd – zeker niet genoeg voldoening uithaalde. Schrappen die handel dus. Massa's tijd en geld kwamen vrij en ik vond het nog niet echt erg.

Sneeuwpret

2012-02-07T09:49:45Z

Het is lang geleden dat we nog zoveel sneeuw hebben gehad in de buurt van Brussel. Meestal hebben we per winter één of twee sneeuwdagen, en de volgende dag is alles weer weggesmolten en blijft er alleen een pakje bruine smurrie over. Maar deze keer hebben we dus goed prijs. In Nederland beginnen ze al gek te worden met Elfstedentochtkoorts en ook in België regent het kouderecords.

Ik hou van de sneeuw en de winter, echt waar. Vooral als ik warm in mijn sofa zit met een dekentje over mij, een lekker drankje en een goed programma op TV. En als ik me dan toch buiten moet begeven, dan het liefst met mijn oudste dochter om een sneeuwman te maken. Warme laarzen aan, handschoenen en een dikke sjaal. Alleen de poedersneeuw valt een beetje tegen. Zo goed als onmogelijk om via de traditionele weg een sneeuwman te maken. Plakken sneeuw bij elkaar rapen en dan sneeuwballen rollen is er helaas niet bij. Maar gelukkig kennen we achterpoortjes, zoals de emmermethode. Gewoon sneeuw in een emmer verzamelen en dan eens goed met je laarzen op gaan staan. Van poedersneeuw tot rotsvaste ronde sneeuwschijven in 30 seconden.

De dochter vindt het in elk geval fantastisch, zulke sneeuwschijven maken en ze dan vakkundig op elkaar stapelen. Afwerken met wat verse poedersneeuw en klaar is Kees de sneeuwman. En natuurlijk elke 5 minuten aan het raam gaan kijken of de sneeuwman er nog staat, of is hij misschien al vertrokken naar Antarctica?

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand; wie is het koudste in het land?

2012-02-14T19:31:55Z

Als puber zijn er maar een paar dingen belangrijk voor je. Althans dat wil je graag. Anderen, zoals je ouders, vinden dat je veel meer belangrijk zou moeten vinden, maar dat laat de puber koud. En dat is nu precies het thema. Als puber is het namelijk vooral heel belangrijk hoe je eruit ziet. Welke kleding draag je? Van welk merk? Wat voor schoenen heb je aan? Zijn ze nog wel hip? En last but not least: hoe zit je haar? Is het in de juiste proporties geknipt? Heb je er voldoende gel ingesmeerd? En ga zo maar door. Ik vond dat ook heel belangrijk.

Mijn imago was ten slotte nog interessanter dan mijn ware ik. Dus zorgde ik ervoor dat ik er precies volgens mijn eigen verwachtingen bij liep. Anderen herkenden mij aan mijn bijzondere schoenen, mijn afgekloven zweetbandje en mijn buitengewoon, lange winterjas. Deze jas, destijds voor vijfentwintig gulden gekocht op het Waterlooplein, was zwart met een grijs motiefje en van binnen lekker gevoerd. So far, so good, zou je denken. Zo kwam onze Robin wel veilig de winter door, maar zoals zo vaak: niets is minder waar. Deze jas werd namelijk 'open' gedragen zodat de flappen zo mooi wapperden in de wind. Een shawl kon dan nog wel, maar handschoenen waren uit den bozen, laat staan snowboots of iets anders van dergelijk, beschermend materiaal.

Zo vertrok ik ooit richting Utrecht met de trein om een brommer te gaan halen. Die mocht ik lenen of misschien wel krijgen, maar dat doet er nu niet toe. Wat ik toen heb geleerd was voor eeuwig en kan ik me daarom nog steeds zo goed herinneren. Ik droeg die dag mijn lange jas, met daarbij een dunne bordeaurode shawl. Daaronder een gezellig overhemd en een kaki broek die men normaal gesproken zomers draagt. Handschoenen had ik niet en ik droeg slechts dunne sokken in mijn onvermijdelijke punters. Mijn ritje op de brommer van Utrecht terug naar Amersfoort begon spoedig totdat ik ergens halverwege was. Met minus twee graden begon ongeveer ieder lichaamsdeel te bevriezen en was alleen de hartspier nog actief. De kou nam langzaam bezit van me terwijl ik het bijna niet door had. Eenmaal in Amersfoort aangekomen merkte ik dat ik mijn armen en benen niet meer kon bewegen en dat slechts mijn vingers nog zorgden voor gas of rem. Toen ik thuis kwam, ben ik op de bank gaan zitten en heb daar minstens een uur lang pijn geleden. Het ontdooien van mijn lichaam ervaarde ik als een hel. Tintelingen, verstijving, alles voelde ik en het deed zeer! Ongelofelijk veel pijn! Gehuild heb ik! Ik had er ook niet aan gedacht dat minus twee met de snelheid van een brommer nog drie keer zo koud zou worden. Mijn les had ik geleerd. Tegenwoordig loop ik als een verdwaalde zombie in een skibroek en gevoerde fleecetrui over straat bij een beetje sneeuw. Laat ze maar lachen, mij krijgen ze niet meer koud!

Nu mijn kinderen nog overtuigen.

Spelen in de sneeuw

2012-02-06T11:54:48Z

Het is nog vroeg en donker als ik in de metro stap die ochtend. Tentamen in complexen aan de rand van Amsterdam. Een klein sneeuwvlokje dwarrelt voor mijn neus net voor ik het gebouw binnen stap.

Twee uur later sneeuwt het. Een heel dun laagje aait de grond en de auto's. Met de metro kom ik aan op de Universiteit en zie de komende uren meer sneeuw vallen. Nu blijft het echt liggen, een heel klein beetje. Daarna heel veel. Om 14.00uur bedenk ik toch maar vast te vertrekken voor mijn werk.

Ik voel het even kriebelen. Die sneeuw. Dat mooie witte, onaagetaste pak. Als een klein kind heb ik zin er doorheen te rollen. Engeltjes te maken. Op de speelplaats naast mijn werk ligt een goed pak. Een centimer of 5, onaangeroerd, zelfs niet door vogels.

Ietsje later ga ik met de kids naar buiten en ze stormen de sneeuw in. Wat bij mij een lichte kriebel is, is voor hun een tornado van zin in de sneeuw. Er worden sneeuwballen gegooid, sneeuwpoppen gemaakt en met alternatieve sleetjes heuveltjes afgesleet. Mijn zwarte jas is binnen een minuut wit. Na een lang uur vol sneeuwpret, waarbij 20 kinderen samen konden spelen zonder elkaar pijn te doen, gaan we naar binnen. Omdat onze voeten pijn doen van de kou en onze wangen gloeien. Binnen drinken we warme chocolademelk en kijken hoe het donker wordt.

Ik ben blij dat ik die kriebels niet hoefde te bedwingen vandaag, want wat houd ik van de sneeuw!

Een simpel leven (1)

2012-02-06T18:28:56Z

Sinds enkele maanden ben ik ervan overtuigd dat ik mijn leven wil versimpelen.
Na de plotselinge dood van een goede vriend (43 en vader aan het worden, is gewoon veel te jong om te sterven) ben ik heel veel zaken in vraag gaan stellen.

"Wat is belangrijk voor mij?" was de kernvraag geworden bij alles wat ik deed of besliste. Ik wilde echt mijn leven versimpelen, 'Simplify your life'.

Een simpel leven is voor iedereen anders. Ieder mens zal dat voor zichzelf op een andere manier invullen.
Voor mij is het alvast nog meer keuzes maken, het huis ontdoen van rommel en nog meer leuke dingen doen voor mezelf..

Ik sta hier niet alleen mee, zoveel is zeker. Je moet maar eens zoeken op 'Simplify your life'. De weg naar simplicity is niet altijd een makkelijk proces. Het is een weg, geen bestemming. En voor velen is het een prosessie van Echternach, twee stappen vooruit, eentje achteruit.

Er bestaat een manifesto van 72 ideeën hoe je je leven kan versimpelen. Kort samengevat kan je dit echter ook in slechts 2 stappen gieten

Identificeer wat voor jezelf het meest belangrijk is.
Verlos je van al de rest.

Het aantal zaken dat al verkocht werden via 2dehands en het aantal zakken voor spullenhulp waren een eerste stap. Zowat elke week gaan er nog spullen het huis uit. Als ik ruil, dan ruil ik voor 'vergangkelijke' zaken als brownies of wasverzachter.

Mijn werklijstje van de afgelopen weken:

Loop door je kleerkast en doe alles weg wat je al 2 seizoenen niet gedragen hebt, wat te klein is of wat te groot is. Indien je het niet wil wegdoen, draag het dan in de week nadien. Vul de vrijgekomen ruimte niet op met nieuwe dingen (dat is alvast geen probleem voor mij, ik heb toch een hekel aan shoppen)
Vind iemand die pas alleen gaat wonen en snuister door je kasten op zoek naar materiaal dat je dubbel hebt. Dat meisje was er alvast heel heel content mee.
Eeen fototas die je niet meer gebruikt? verkopen op 2dehands.
Digitaliseer je volledigde archief. Voor alle zekerheid misschien de papieren nog even – op een stapel want je hebt ze niet meer nodig – bijhouden in de kelder. Bijkomend voordeel: je archief is raadpleegbaar waar je maar bent.
Loop door je (boeken)kasten op zoek naar zaken die je niet meer wil lezen. Ga naar traderoom.be en maak een account aan. Ruil voor wasverzachter, jenever of brownies. Weiger andere boeken.

Kus mijn Klout

2012-02-01T08:18:19Z

Vandaag heb ik weer iets nieuws bijgeleerd. De laatste hype in social network-land is Klout, een online netwerk dat belooft om de waarde van sociale contacten te berekenen. Concreet komt het erop neer dat je de geloofwaardigheid, autoriteit en betrouwbaarheid van bijvoorbeeld tweets kunt controleren. Klout geeft namelijk een score van 0 tot 100 voor alle online activiteit die je registreert. Het aantal Facebook vrienden, de hoeveelheid Twitter followers, hoe vaak je restaurantbesprekingen bespreekt via Foursquare, alles speelt een rol.

Veel artikels schrijven is echter niet genoeg. Als je een tweet plaatst die slechts door een paar mensen wordt verdergestuurd, kan dat je Klout score negatief beïnvloeden. Alles heeft te maken met de ingewikkelde (en geheime) algoritmes die Klout gebruikt.

Maar wat is het nut van een hoge score? Voor bedrijven is het een goudmijn omdat ze kunnen nagaan welke online profielen een invloed hebben om hun omgeving. Daarom dat bepaalde firma’s nu al begonnen zijn om voordelen (ook wel ‘perks’ genoemd) aan te bieden aan Klouters met een hoge score.

Uit nieuwsgierigheid heb ik mijn eigen Kloutscore berekend…16%. Ik heb dus nog een lange weg te gaan om het Klout Nirvana te bereiken.

Zondagmorgen 2012

2012-01-31T09:31:24Z

Vroeger, jaja voor mij is er ook meer vroeger dan voorheen, ergerde ik mij vaak kapot op de zondagochtenden. Ik was een jaar of elf en woonde met mijn zus en mijn moeder in een klein huis in het centrum van Utrecht. Mijn slaapkamer bevond zich boven de woonkamer en zodoende kon ieder geluid mij gemakkelijk bereiken terwijl ik nog prinsheerlijk op bed lag. Op de zondagen gebeurde het dan. Mijn moeder werkte de hele week en het weekend was voor haar heilig. Ze kon dan op adem komen en energie opdoen voor de week die komen zou. Een van de dingen die haar daarmee hielpen was het draaien van muziek op zondagmorgen. En dan geen leuke popmuziek of jazz of zo, maar klassieke muziek. Voor mij als kind was dat echt een beproeving. Ik werd er droevig van en eenzaam. Ja, eenzaam. Dat is het goede woord. Klassieke muziek kan je soms uit de werkelijkheid halen en dat is niet altijd fijn. Vooral als puber in de dop in een niet al te gelukkige thuissituatie gaf me dat wel eens onzichtbare tranen. Nu weet ik ondertussen klassieke muziek te waarderen en ben mij bewust dat er vele soorten zijn. Niet over een kam te scheren. Maar toen was het wel lastig.

Afgelopen zondagmorgen. Wij zitten met het gezin wat te chillen na het ontbijt. Één kind achter een Ipod, een ander op de grond met een tijdschrift en een echtgenote met een boek. Huisdieren in de ruststand. In mijn telefoon klik ik op de spotify-app(online muziek provider) en begin wat te zoeken. Rachmaninov pianoconcert nummer twee, Schumann pianotrio's. En dan zie ik iets wat ik herken. Ik zie de elpeehoezen nog voor me. Van vroeger, de zondagochtenden van mijn moeder. Ik klik op play en sluit mijn telefoon aan op de geluidsinstallatie. Ik zet deze op een aanvaardbaar volume en luister. Met onzichtbare tranen zit ik te luisteren naar de muziek van Mozart en dan gespeeld door Jean-Pierre Rampal, een van de helden van mijn moeder. Dwarsfluit from heaven. Romantisch en licht. Mijn gezinsleden verroeren zich niet en het lijkt ze niet te deren. Zondagmorgen 2012. Thuis bij mij. Dank Ma!

Beelden van een uitvaart

2012-01-29T08:45:08Z

Een majestueuze zonsopgang begeleidde me, vanmorgen. Langs velden met een rozegouden mist, coulissewerking, kale bomen. Het water dat ik moest overgaan was transparant, spiegelend, zachtgrijs. De weg werd steeds drukker, Amsterdam begon me langzaam te omhelzen. Langs huizen waar ik woonde reden we, langs voordeuren die ik dagelijks opende.
Het Waterlooplein maakte zich op voor een nieuwe marktdag. Bij de kerk, -hoe vaak liep ik er niet gedachteloos langs? – stond al een grote groep mensen. Over het trottoir kwamen mooie, charismatische figuren naar de samenscholing toe. Een marktkoopman hing vier plastic benen met panty’s aan zijn kraam.

Ik dreef van het ene paar armen in het andere: omhelzingen, gezichten die nauwelijks veranderd zijn.
Hier en daar al een hete traan. Ik knuffelde mijn schoolvriendinnetje: van toen we twaalf waren. Nog steeds ben ik vol bewondering voor haar. Sommige dingen veranderen in tientallen jaren niet.

In het binnenste van de kerk was het vol. Ik schoof aan naast mensen die ik niet kende. Geen wonder, deze mensen kenden ons ook niet. Maar ze kenden Rudi wel. Van toen ze twaalf waren. Grote, knappe Friezen. Met weinig woorden. Was het omdat ik inmiddels ook een beetje Fries ben, dat de weinig woorden zich aaneenregen tot poëzie, dat ik een treffend beeld kreeg geschetst van die kleine, schriele Amsterdamse jongen in dat bonkige vissershuishouden? Waarom praatten we ineens over de stormen op zee, bagger, drek, de horizon en dan het zingen van de mannenkoren?
“Zie je, je bent zelf ook een artiest.” plaagde ik, terwijl ik mijn Friese buurman aanstootte. Hij keek naar de rij van fijngebouwde, gedistingeerde persoonlijkheden. “Nee. Ik ben geen artiest. Maar het gevoel is hetzelfde. Wij leven met de natuur, het water, de wind, het groen. Zij..” hij knikte met zijn hoofd richting lange, zwarte jassen met zilvergrijze hoofden erboven en daarna zwierf zijn blik naar waar zijn oorlogsbroertje lag. ”Zij leven met die dans. Hij leefde voor de dans.” Zijn ruwe hand met de getatoeëerde pols over de mijne was vanzelfsprekend, even maar. Hij had gelijk. Het gevoel is hetzelfde.

In de marmeren cocon van de kerk ontrolde zich een warme deken. Stemmen, tranen, muziek. De altijd weer onthutsend kleine kist. De blauwe blik op de foto, die tot kippenvel ontroerde. Prachtige, intense, krachtige woorden. En dan, ragfijn, dat enkele zinnetje: “Wouter de poes bood het meeste troost. Hij bleef er tot op zijn einde bij.”

Nadat de indrukwekkende stem van de bariton de laatste treffende woorden bezongen had, was het ogenschijnlijk voorbij. We trokken langs de kist, ieder met zijn eigen afscheidsgebaar. Het moment was daar dat we bij elkaar kwamen. Er werd gehuild, er werd geknuffeld. Er werd herdacht en ja, ook gelachen.

Later stond een politiewagen op de stoep om de marktgangers even tot stilstand te manen. Een vrouw liep -met de foto van de man met de blauwe ogen- voor de auto uit, die omringd werd door een kwartet heren met hoge hoed. Eén enkele volgauto zocht zijn weg daarachter. En de beide bussen, met daarin zoveel historie, waren het einde van de slinger. Mensen bleven staan, een tram hield zijn adem in. Een toerist maakte een foto: “Er is een Amsterdammer doodgegaan..”

En toen was daar die besloten kring. We stonden in een besloten kring om hem heen toen hij definitief wegzonk. Elkaar vasthoudend, koesterend en dankbaar.
Al onze harten gingen uit naar een plotseling opklinkend snikken, het breken van hem, die zo krachtig, prachtig zijn woord in de kerk had gedaan. Arme schat, het moet als een amputatie voor hem zijn. Dit verdriet kan niet verzacht worden. Al was er die kring.

In de bus terug heerste een overbekende stemming. We hadden samen een intense ervaring gedeeld, allemaal met onze eigen gedachten, moe, emotioneel geraakt. “Alsof we na een bijzondere voorstelling terug naar huis gaan..” Werd er voorzichtig gelachen. Het voelde zo.

Ik stapte de bus uit, kuste nog wat mensen, nam de metro. Deuren die ik ooit dagelijks opende, waren echt gesloten. Amsterdam liet me langzaam los. Het werd steeds rustiger naarmate ik verder weg reisde. Een majestueuze zonsondergang begeleidde me, rozegouden mist werd donker. Er dreven wat vogels over het leigrijze water dat ik moest overgaan.

In het diepdonker stapte ik opnieuw uit een bus. In mijn dorp. Niemand op straat. Niemand? Er stond een jong meisje met een gouden hond bij de bushalte, ze wachtten me op. Mijn kind, mijn hond, mijn leven wachtte me op.
Lieve oud collega’s, jullie zijn me dierbaar. Rudi’s invloed op ons blijft zijn invloed op ons. We waren een besloten kring.

Surrealistic Pillow – Jefferson Airplane

2012-01-28T22:07:34Z

Surrealistic Pillow is de tweede LP van Jefferson Airplane, een redelijk geschift groepje uit Los Angeles. Deze LP bevat een aantal wereldklassiekers die iedereen wel kent, maar meestal niet weet van wie ze zijn. “White Rabbit” hoor je in bijna elke Vietnam-film en “Somebody to love” is één van de bekendste songs uit de jaren zestig. Zangeres Grace Slik zal me altijd bijblijven als één van de krachtigste contra-alt stemmen uit de populaire muziek en de psychedelische teksten doen me nog altijd denken dat iedereen in de sixties constant stoned rondliep.

Leg de plaat op, sluit je ogen en waan je opnieuw op het kruispunt van Haight-Ashbury. Als je Jefferson Airplane wel ziet zitten, probeer dan ook hun opvolgers Jefferson Starship, Starship, Hot Tuna en KBC Band.

Het leven zoals het is

2012-01-27T08:10:42Z

Vroeger hield ik van een stevige portie fictie. Films en TV-series hoefden voor mij de realiteit niet te weerspeigelen, en hoe ongeloofwaardiger, hoe beter. Vliegende superhelden, gevechten op andere planeten, buitenaardse wezens in mijn tuin of zombies in de keuken…ik las, zag en luisterde gretig.

Maar met het ouder worden begon ik de rijkdom te waarderen die er in het dagelijkse leven te ontdekken valt. De manier waarop de menselijke geest reageert op uitzonderlijke én doordeweekse ervaringen is soms veel beklemmender en ongeloofwaardiger dan het meest vergezochte science-fiction scenario. Neem nu “Red Sonja”, een tv-serie die onlangs op televisie werd uitgezonden. De typetjes die daar ten tonele werden gebracht, kwamen zo uit het echte leven. Hoe uitzonderlijk hun levensverhaal ook is, besef je steeds dat er echt wel mensen in die situatie zitten.

Ik merk dan ook dat mijn digicorder vol staat met series en films die dicht bij huis aanleunen. Geen “Terra Nova” of “CSI” voor mij, maar wel “Van Vlees en Bloed”, “Dubbelleven”, “Duts” of “Groenten uit Balen”.

Maand van de preventie

2012-01-25T19:40:49Z

Februari is de maand van de preventie voor huisdiereigenaren.

Via www.maandvandepreventie.be kan je je registreren en een afspraak maken bij één van de deelnemende dierenartsen. Preventie heeft tot doel zaken op voorhand vast te stellen. Op voorhand eventuele afwijkingen of ziektes bij je hond of kat vaststellen zodat ze in een vroeg stadium kunnen behandeld worden. Deze preventieafspraak is volledig gratis doordat de deelnemende dierenartsen dit ook belangeloos doen. Uiteraard zullen er geen exra onderzoeken gebeuren (zoals röntgenfoto’s, bloedafname, verdoving, enz.) of vaccinaties toegediend worden.
Als het dus om je jaarlijkse controleafspraak gaat, dan kan je niet bij de dierenarts terecht. Maar ontfermde je je net over een zwerfhondje of -kat, dan is dit de gelegenheid om je te vergewissen van de gezondheid van je nieuwe lieveling.

Wat wordt er gedaan tijdens deze gezondheidscheck ?

Het is de bedoeling om eventuele afwijkingen of aandoeningen te kunnen vaststellen en om ze vroegtijdig te kunnen behandelen en de eigenaar aanbevelingen te geven over de gezondheid van zijn gezelschapsdier. Tijdens de gezondheidscheck zal de dierenarts onderandere volgende punten onderzoeken:

Onderzoek op overgewicht of zwaarlijvigheid
De huid en de vacht inspecteren.
Hygiëne en gezondheid van de tanden en het tandvlees nakijken
Toestand van de ogen en de oren onderzoeken
Luisteren naar hart en longen
Eventueel temperatuur nemen

Het is SAVAB-Flanders (de organisatie van praktiserende dierenartsen voor kleine huisdieren) en Hill’s (fabrikant van hoogwaarduge honden- en kattenvoeding) die samen deze speciale campagne, genaamd “De Maand van de Preventie” organiseren, om zoveel mogelijk huisdiereigenaren in de gelegenheid te stellen hun huisdier een lang en gezond leven te geven. En dat is iets dat we normaal allemaal willen.

Bovendien kan je, door deel te nemen aan deze actie, ook nog eens het “Belgisch Centrum voor Geleidehonden vzw” steunen. Dit centrum geeft opleiding en lessen aan blindegeleide honden (www.geleidehond.be). Per ingevuld en teruggestuurd formulier wordt er immers 1 euro gedoneerd aan dit centrum.

Wat moet je als eigenaar doen als je hieraan wil deelnemen?

Ga naar de website van de campagne ( www.maandvandepreventie.be ) en schrijf jezelf en je hond of kat in (maximaal 2 huisdieren per eigenaar).
Daarna maak je een afspraak voor deze gezondheidscheck bij één van de deelnemende dierenartsen. Deze staan ook vermeld op de website. Vermeld bij de afspraak dat de afspraak gemaakt wordt in het kader van de campagne “Maand van de Preventie”.
Print het gezondheidsformulier, dat je ontvangt bij de inschrijving en neem het mee naar je afspraak bij de dierenarts.

Deze post is gesponsord door

Het was altijd nog steeds zoals het zal zijn

2012-01-23T18:49:57Z

Hij woont daar al zijn hele leven. Op twee hoog, in een appartement aan de Geldersekade. Vroeger werkte hij zes dagen per week en ging hij zondags klaverjassen met de familie. Samen met zijn vrouw. Die is er altijd voor hem geweest. En nog steeds. Beiden op leeftijd, maar nog altijd springlevend. Zij werkte niet, maar hielp wat in de buurt. Dan weer een boodschapje voor Mien en soms even oppassen op de kleine van de buren. Voor de rest zorgde zij dat het huis altijd aan kant was. En nog steeds. Nog steeds doet ze haar best om het net zo kuis te krijgen als vroeger. Ook al willen de knieën niet meer, ze gaat er nog steeds twee keer per week doorheen om te dweilen.

En zo is zijn leven aan hem voorbij gegaan. Het is ook goed zo. Kinderen mochten ze helaas niet krijgen van Moeder natuur. Ook al was het vooral voor haar een zware dobber om dat gemis te accepteren; Er was hoe dan ook geluk. Nu zit hij daar iedere dag, achter het raam van de tweede etage, te kijken. Te kijken naar de wereld die aan hem voorbij trekt. Aan weerszijden van het raam zijn er aan de buitenkant twee autospiegels bevestigd, zodat hij ook ver de straat in kan kijken zonder het raam open te hoeven doen. Gisteren zag ik hem weer. Gretig happend in een bruine boterham. Wat er op zat kon ik niet zien. Zijn ogen voortdurend de omgeving observerend. Hij vindt het wel best zo. Iedere nieuwe situatie is voor hem de werkelijkheid waar hij het mee doet. Een man die niet hunkert naar wat ooit is geweest of had kunnen zijn. Geen verwachtingen voor de toekomst. Gewoon accepteren wat er is en dat vol overtuiging absorberen.

Klaverjassen doen ze niet meer. De meest fanatieke familieleden zijn ondertussen dood of dement. Soms spelen ze samen Sudoku op de computer of maken een puzzel met een afbeelding van Amsterdam. Maar meestal zit hij daar, voor dat raam. Te kijken naar de grootste televisie van de wereld; Het leven. Soms ziet hij mij ook en kijkt ie me aan. Dan zwaai ik even en zwaait hij uitbundig terug. Vrolijk en tevreden met alles zoals het is. Zonder dat hij het weet als voorbeeld voor velen.

Fietsen door Amsterdam

2012-01-23T16:15:21Z

Een van de redenen dat ik van Amsterdam houdt; je bent nooit alleen. Zelfs als je denkt dat er nu niemand zo gek zal zijn als jij om nu op straat te zijn of te fietsen; je bent nooit alleen. Of je nu om 4 uur ‘snachts op een maandag over het Leidseplein fietst, of door het Vondelpark vroeg op een zondagochtend.

Langzaam begin ik de diverse mensen op de verschillende gekke tijdstippen te herkennen. Zoals om half 9 op een weekendochtend. Dan heb je in het park de joggers; van jonge vrouwen met korte broekjes en waterflessen tot hijgend en zwetende oudere mannen. Samen met de hondenuitlaters willen ze nog even dat stukje rust mee pakken voor de drukte het park overspoelt. Reigers op bankjes en bij de parkvijver, die genieten van een moment zonder 100en lastige duiven, honden en kleine kinderen om zich heen.

Buiten het park heb je, net als op elk tijdstip, toeristen. Versuft zijn ze vroeg in de morgen, sommige met zware rolkoffers en een kaart, verwoedt op zoek naar hun verblijfplek, om eindelijk uit te rusten. Andere fris en fruitig zo vroeg in de morgen, klaar met camera en plattegrond, met wandelschoenen op weg om als eerste bij het Rijksmuseum te zijn. Voetbaljongens en hockeymeisjes, al in hun tenue in groepjes op de fiets op weg naar de wekelijkse wedstrijd. Langzaam gaan deuren van koffiehuisjes open, en worden vermoeid de eerste borden en rekken met kranten buiten gezet. De bakkers zijn al uren open en helpen geduldig de paar gehaaste klanten die snel nog een kop koffie ‘to go’ willen. Soms zie je nog een verdwaald groepje lallende studenten, op zoek naar een kroeg die nog niet dicht is gegaan. Kerkgangers zijn niet te vinden op mijn route. Mijmerend bedenk ik verhalen over alle reizende mensen. Waar ze vandaan komen, waar ze heengaan. Waarom nu. En zo vervolg ook ik mijn weg, een meisje met ‘wakker-wordt-muziek’ in haar oren, en een thermoskan koffie in haar tas. De ware verhalen achter deze reizigers zullen we nooit weten.